Η σιωπή που μου λέει

«Μαύρο
σύννεφο σαλπάρει, φαρδύ

σαν τη
σχεδία του Οδυσσέα…»

Johannes Edfelt

 

 

Της αλήθειας  ο
πόθος, δε με άγγιξε μόνος # Κρεμασμένο έν’ αστέρι  κι η σιωπή μου ένα ταίρι.

Η σιωπή που ταράζει, η σιωπή που τρομάζει # Μες στο
φως  σαν γλυκαίνει, η ζωή κι αν μικραίνει

Μες τη νύχτα πατάει, μες το αίμα κυλάει # Η σιωπή που με
καίει, η σιωπή που μου λέει

***

Άγρια λουλούδια 
στο φως, να τα έβλεπα πως # Στη σιωπή κολυμπάνε, στην ψυχή μου μιλάνε

Ένας κόσμος, ένας τόπος, ένας γνώριμος λόφος #  Χωρίς όρια και τρόμο, χωρίς έλκη και πόνο

Μες τη νύχτα σαλεύουν και τα όνειρα  ζεύουν # Την ημέρα προσμένουν, το χρώμα
σμιλεύουν

***

Τίμιοι άνθρωποι στο φως, να τους έβλεπα πως #  Μες τη θλίψη κολυμπάνε, τα φαντάσματα ρωτάνε

Ένας κόσμος, ένας τόπος, ένας άμοιρος  κόρφος # 
Μες σε όρια και τρόμο, μες σε έλκη και πόνο

Μες τη νύχτα σαλεύουν, σαν την πέτρα σκληραίνουν #  Την ημέρα προσμένουν, τις θύελλες ζεύουν

***

Νεοταξίτες στο φως, να τους έβλεπα πως # Μες το χρήμα
κολυμπάνε, του Σόρος τη θρησκεία προσκυνάνε

Ένας κόσμος , ένας ρόλος, ένας επίβουλος κόρφος #  Χωρίς όρια και φόβο, με του «καθηγηταρά» το
χνώτο

Μες τη νύχτα ενεδρεύουν, την ιστορία μας μοιχεύουν
#  Την ημέρα προσμένουν, το φαρμάκι  αργοσπέρνουν

***

Πολιτικοί στο φως, να τους έβλεπα πως #  Σαλτιμπάγκοι δίχως τύψεις, εφιάλτες με
διαχύσεις 

Ένας κόσμος στην ψευτιά, ένας ρόλος στην κλεψιά #  Χωρίς όρια και φόβο, με του καταχτητή το
χνώτο

Μες τη νύχτα σαλεύουν, για την τσέπη τους παλεύουν
#  Την ημέρα προσμένουν, τη λογική μας μολεύουν

***

Ας έφτανε ο καιρός, να ερχόταν βλοσυρός! #  Όλοι στου αγώνα τα νερά, να βουτούσαν μια
σταλιά

Να αστράψει η ορμή, στης πατρίδας την αυλή #  Στη γη μας την καταχτημένη, στην Ελλάδα που ασθμαίνει

Γιατί μύχιος πόθος είν’ η λευτεριά, του ηλιόφωτου κυρά
#  Γιατί άνθος είναι η αντρειά, μες τις
πόλεις, στα βουνά

***

Μια πατρίδα από αίμα, μια Ελλάδα από πνεύμα #  Πλατύφτερος ο δρόμος της, έρωτας ο κόρφος της

Σαν τη δόξα όμοια, σαν τον ουρανό της  κόσμια # 
Η ψυχή της μυστικιά, τα βουνά της μια γροθιά!

Όχι! Δεν θα παραδοθεί, «Να πεθάνει δε μπορεί»! #  Οι ρίζες της κρατούν γερά, τις αρδεύουν
κυματόχρωμα  νησιά ! 

***

Στίχοι στη σιωπή καμωμένοι, σαν φωτιά ορθωμένοι! #  Της αλήθειας ο όρθρος, δε με άγγιξε μόνος

 Η καρδιά μου έν’
ασκέρι, η σιωπή στο καρτέρι #  Η σιωπή
που μιλάει, η σιωπή που γροικάει

Η σιωπή που αρνείται, η σιωπή που προηγείται #  Η σιωπή 
που στενάζει,  το ηφαίστειο που
βράζει!

***

 

7 του Φλεβάρη
2010.

Λιμποβίσι
Αρκαδίας – (φωλιά των Κολοκοτρωναίων) : (Συνειδησιακά Ελεύθερη Ζώνη, σε μια
κατεχόμενη και λεηλατημένη απ’ το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, χώρα).

 

 

.

(675) αναγνώσεις

2 comments

  1. «Οι Έλληνες υποδουλώθηκαν»
    7/2/2010
    Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10082867
    Γροθιά στο στομάχι ήταν ο χαιρέκακος, μοχθηρός τίτλος κύριου άρθρου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου την Πέμπτη: «Οι Έλληνες υποδουλώθηκαν»! Η βρετανική εφημερίδα χαρακτήριζε «σκλαβιά» για τη χώρα μας το πρόγραμμα σταθερότητας που υποχρεώθηκε να υποβάλει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ανάλογο πνεύμα ταπείνωσης της χώρας μας διαπερνούσε και τον τίτλο του κεντρικού πρωτοσέλιδου θέματος της γερμανικής «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» την ίδια μέρα: «Οι Βρυξέλλες διατάζουν (!) την Αθήνα να ακολουθήσει σκληρή κατεύθυνση λιτότητας».
    Πλήρως απαξιωτικό και προχθεσινό της μεγάλο δημοσίευμα: «Ο αποχαιρετισμός της Ελλάδας στο τεμπελχανιό»! «Τεμπελχανιό» λοιπόν η χώρα μας κατά τους Γερμανούς. «Δούλοι» πλέον οι Έλληνες κατά τους Άγγλους. «Ζητιάνους» είχαν προλάβει να μας χαρακτηρίσουν από την προηγούμενη εβδομάδα οι Αμερικανοί: «Οι Έλληνες επαιτούν την υποστήριξη των αγορών», ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της αμερικανικής «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» την περασμένη Παρασκευή.

    Αυτά είναι τα αισθήματα των υποτιθέμενων εταίρων και συμμάχων της κυβέρνησης απέναντι στη χώρα μας και τον λαό μας.

    Ο πρωθυπουργός επέλεξε κάτω από το βάρος αφόρητων πιέσεων μια πολιτική, η οποία στο εσωτερικό τού εξασφάλισε την υποστήριξη της Δεξιάς και προκάλεσε τη σύγκρουση με την Αριστερά και τα συνδικάτα. Εκών – άκων προχώρησε σε μια στρατηγική επιλογή, η οποία αναμφίβολα θα σφραγίσει την πρωθυπουργία του σε όλους τους τομείς της διακυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε αν θα κατορθώσει να περάσει την πολιτική του. Γνωρίζουμε, όμως, ότι έπνιξε εν τη γενέσει τους όλες τις ελπίδες για «καλύτερες μέρες» που είχαν οδηγήσει στη θριαμβευτική εκλογή του πριν από4 μόλις μήνες.

    Καμιά συμπαράσταση στο εξωτερικό δεν του εξασφάλισε αυτή η πολιτική επιλογή, η οποία αποδυναμώνει την υποστήριξή του στο εσωτερικό. Οι συντηρητικοί κύκλοι που του επέβαλαν αυτή τη γραμμή συνεχίζουν να του κουνούν απειλητικά το δάκτυλο και είναι αυτοί που τροφοδοτούν διαρκώς με δημοσιεύματα και δηλώσεις την εικόνα διεθνούς διασυρμού της χώρας. Οι πολιτικοί σύμμαχοι του Γ. Παπανδρέου βρίσκονται στην αριστερή πλευρά του πολιτικού ευρωπαϊκού φάσματος – αυτή που εγκατέλειψε ο πρωθυπουργός με τις επιλογές του. «η Ελλάδα χρειάζεται αλληλεγγύη και όχι τον οικονομικό κορσέ των Βρυξελλών», δήλωσε π.χ. ο εκπρόσωπος του γερμανικού κόμματος «Αριστερά» Αλεξάντερ Ούλριχ.

    Πλήρως αντίθετος δηλώνει όμως με τους στόχους του προγράμματος σταθερότητας: «Η μείωση του κρατικού ελλείμματος κατά 75% (σ.σ. εννοεί δηλαδή από 12,7% να πάει στο 3%) εντός τριών ετών αποτελεί ανέφικτο στόχο και είναι οικονομικά παράλογος και κοινωνικά καταστρεπτικός. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στα ασφαλιστικά συστήματα θα πνίξουν την εσωτερική αγορά και θα εξωθήσουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στη φτώχεια», υπογράμμισε. «Η στρατηγική των συντηρητικών κυβερνήσεων θα επιδεινώσει την κρίση και θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση της ανεργίας και των ελλειμμάτων», τόνισε και ο Πολ Νίρουπ Ράσμουσεν, υποστηρικτής της κυβέρνησης και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

    Αλλη πολιτική υποστηρίζει και ο Ράσμουσεν. Σοσιαλδημοκράτης και μάλιστα κάθε άλλο παρά της αριστερής πτέρυγας είναι, αρνείται όμως να υποταχθεί στον δήθεν «μονόδρομο» της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υπαγορεύει και επιβάλλει η ΕΕ. «Η παρούσα κρίση καθιστά επιτακτική την ανάγκη να επιφέρουμε ριζοσπαστική αλλαγή διαρκείας στις οικονομίες και στις κοινωνίες μας», διακήρυξε σε δήλωση υποστήριξης που έκανε προς την Ελλάδα.

    […] Ο πρωθυπουργός υπέκυψε στις απαιτήσεις των πολιτικών εχθρών της σοσιαλδημοκρατίας, απογοητεύοντας τους φίλους του. Γνωρίζει φυσικά ότι πάντα η πολιτική έχει χρώμα. Και το χρώμα του προγράμματος σταθερότητας είναι νεοφιλελεύθερο.

  2. ΜΕΤΑΞΥ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΛΛΟΜΑΙ

    Ελλάδα αλλού δεν έχει.

    Πολλοί μπορεί να περάσαμε απο λάθος μονοπάτια,
    μπορεί να κουραστήκαμε στα ταξίδια του μυαλού μας
    και να στριμώχνουμε στη μνήμη
    την άβυσσο του σκοταδιού που ζούμε.
    Όμως οι χτύποι της καρδιάς μας, μάς προστάζουν,
    τα μάτια μας να θωρούν τον νέο,τη νέα,την ελπίδα.
    Να φτερουγίσουν με τα δικά τους φτερά
    ακολουθώντας τον ήλιο που φτεροκοπά την αγωνία,
    να μεγαλώσουνε τις ώρες στο κορμί της αισιοδοξίας.
    Κι ανυπολόγιστα γρήγορα το μέλλον τους
    μέσα στο φως να γίνεται φιλί,τραγούδι και αγάπη.
    Τα όνειρα τους ποτέ να μην τελειώνουν,
    και τίποτα να μην τους περισσεύει για το μίσος.
    Στη διάσταση που τους ταιριάζει να διεκδικούν
    τις δύσβατες κλίμακες των αισθημάτων.
    Μέσα στη πραγματικότητα του χρόνου
    που μας αποκαλύπτει την ουσία του υπάρχω.
    Μέσα στα χείλη τους να ανθίζει το τραγούδι.
    Με το ρυθμό του κύκλου που κάνει την ζωή
    να λεφτερώνει τον κάθε κλώνο,θρίαμβο γιορτής και αγώνα.
    Παιδιά μου,αφήστε μας εμάς πίσω στις σελίδες.
    Άλλους σαν τα ερείπια,και άλλους σαν έργα τέχνης των ελλήνων.
    Ανέπαφα να διατηρείτε του κάλλους τα μνημεία,δύναμη πνεύματος και ιστορίας.
    Τους σαλτιμπάγκους,τους λαοπλάνους,τους ληστές γκραικύλους,
    τους παγκοσμιοποιητές,και αυτούς τους αδιάφορους μεταλλαγμένους που λούφαξαν,
    να μη θυμάστε!
    Κρατείστε και μνημονεύετε μόνο αυτούς τους ελεύθερους,
    μοναχικούς ποιητές,τους στοχαστές,ταξιδευτές σε θάλασσες ανταριασμένες.
    Αυτούς τους αυτόνομους,τους άναρχους,αυτούς που πάντα θα κωπηλατούν
    στους ανέμους των γενναίων.
    Αυτούς που προσεγγίζουν την αλήθεια,το φως το δικό σας να ανατείλει,
    ανάσες αστεριών μες στο γαλάζιο,χωρίς ιδιοτέλεια κι υποκρισία.
    Γιατί Ελλάδα αλλού δεν έχει στους χώρους και στους χρόνους των αιώνων.

    Δημήτρης Παρασκευόπουλος,λογοτέχνης
    Μεγαλόπολη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *