Αμερικανικές εκλογές: εξελέγη το μη χείρον

Γράφει ο Σωτήρης Μητραλέξης

trump-obama-3

Αν κάτι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα για τις αμερικανικές εκλογές, αυτό είναι ότι εξελέγη το μη χείρον.

 

Το «μη χείρον» δεν σημαίνει στην περίπτωση αυτή το «βέλτιστον», κάθε άλλο: δεν συνεπάγεται καμία θετική αξιολόγηση του αποτελέσματος καθαυτό, καμιά εξιδανίκευση της προβληματικής μορφής που εξελέγη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό όμως που πιστοποιεί η διαπίστωση είναι πως, σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα είναι πιο ασφαλή από ό,τι αν είχε εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον στο ανώτατο αξίωμα της υπερατλαντικής πάλαι ποτέ υπερδύναμης. Κάτι τέτοιο αφορά πολύ περισσότερο τις χώρες έξω από την Αμερική, τις χώρες οι οποίες κυρίως επηρεάζονται από την εξωτερική πολιτική (και την πολεμική πολιτική) των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που φυσικά ισχύει κατ’ εξοχήν στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μας.

 

Η Χίλαρι Κλίντον έχει και προεργασία στην πολεμική ισοπέδωση και διακηρυγμένη πρόθεση να την συνεχίσει. Οι ευθύνες της για την Λιβύη, τη γιγάντωση του ISIS, την περαιτέρω την αποσταθεροποίηση της μέσης Ανατολής, την ίδια την εξέλιξη της Κριμαίας και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός είναι καίρια, ενώ η πρόθεσή της να προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση, κατεξοχήν εμπεδώνοντας ένα (όχι και τόσο «ψυχρό») ψυχροπολεμικό κλίμα με τη Ρωσία, είναι πολλαπλώς διακηρυγμένη. Όσον αφορά στις προθέσεις της για τα «δικά μας» θέματα, άστο αφήσουμε καλύτερα.

 

Φυσικά δεν γνωρίζουμε πώς θα πορευτεί ο πρόεδρος Τραμπ στην εξωτερική πολιτική: έχουμε αρκετούς λόγους να μην καθησυχαζόμαστε, ειδικά αφ’ ης στιγμής μιλάμε για έναν προφανή οπορτουνιστή, ο οποίος δεν έχει λόγο να διστάσει να εξαγάγει κρίσεις με πολεμικό σκηνικό στην οργουελική «Ευρασία». Αυτό όμως που στην περίπτωση του Τραμπ είναι εικασία (στην περίπτωση ενός Τραμπ οποίος πολλαπλώς έχει εκφράσει την επιθυμία του για αποκλιμάκωση του αλλόκοτου, σχεδόν πολεμικού κλίματος με τη Ρωσία που επικρατεί σήμερα, καθώς και για αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ), στην περίπτωση της Κλίντον είναι βεβαιότητα: διακηρυγμένη, διαμορφωμένη, προγραμματισμένη, εμφανής από το περιβάλλον των συμβούλων, συνεργατών, «στρατηγών».

 

Χρειάζεται μεγάλες ποσότητες εθελούσιας τυφλότητας για να μη διακρίνει κανείς πως η προεκλογική αντιπαράθεση στην Αμερική συνοψιζόταν σε ένα δίπολο συστημικότητας και αντισυστημικότητας. Αυτό επ’ ουδενί δε σημαίνει πως ο Ντόναλντ Τραμπ δικαιολογημένα εκπροσωπούσε το στρατόπεδο της αντισυστημικότητας: πως ο ίδιος έχει ένα πραγματικά ανατρεπτικό πρόγραμμα, ή οτιδήποτε τέτοιο. Το γεγονός όμως παραμένει πως κατέστη ο υποψήφιος πρόεδρος αυτού του στρατοπέδου, το οποίο και εν τέλει νίκησε: το ανέδειξε ως τέτοιο, και έλαβε την ηγεσία του.

 

(Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τον Μπέρνυ Σάντερς, από μία αριστερογενή προοπτική: όμως, ο Σάντερς προχώρησε σε μια αλλόκοτη προδοσία-δια-της-αυτοκτονίας, αφ’ ενός de facto αποδεχόμενος τις χυδαίες μεθοδεύσεις για μη-εκλογή του ως υποψηφίου προέδρου και αφ’ ετέρου στηρίζοντας την Κλίντον «για να μη βγει ο Τραμπ»: όπως ορθά σχολίασε ο τελευταίος και όπως επανέλαβε ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, είναι σαν «το Occupy Wall Street να στηρίζει τη Wall Street». Αυτά δεν είναι τακτικές κινήσεις, αλλά μείζονες ματαιώσεις του ενδεχομένου να σαρκωθεί «αντισυστημικός» πόλος εξ αριστερών.)

 

Η μηντιακή συμμαχία και συναίνεση που είχε δημιουργήσει η Χίλαρι Κλίντον ήταν πραγματικά τρομακτική: σχεδόν κάθε καθωσπρέπει μέσο, κάθε καθωσπρέπει δημόσιο πρόσωπο, καλλιτέχνης, πολιτικός, δημοσιογράφος, διακήρυτταν σε όλους τους τόνους πως η Χίλαρι Κλίντον είναι ουσιαστικά η μοναδική υποψήφια, απέναντι σε κάτι το αδιανόητο, «στο τέρας που λέγεται Ντόναλντ Τραμπ». Η προσπάθεια να εμπεδωθεί αυτό το κλίμα ακόμα και απέναντι σε κλιντονικά σκάνδαλα τα οποία δημοσιοποιούνταν συνεχώς, στην εκπληκτική αλαζονεία της υποψηφίου, σε μια πολιτική πλατφόρμα η οποία συνοψίζεται στο business as usual με εντεταμένη πολιτική ετοιμότητα και λοιπά ήταν πραγματικά εντυπωσιακή: ο ρεαλισμός της πιθανότητας να ηττηθεί ένα τέτοιο μέτωπο φαινόταν πραγματικά αδιανόητος, όπως αποτυπώνεται άλλωστε και σε εκατοντάδες απολύτως σοβαρές δημοσκοπήσεις (οι οποίες φυσικά, συνυπολογιζόμενες με τις δημοσκοπήσεις πριν το Brexit αλλά και το δημοσκοπικό κλίμα πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 στην Αθήνα, απλώς ακυρώνουν το επάγγελμα…). Στο δημοσιοποιημένο πάρτι διαφθοράς και διακρατικής διαπλοκής του ιδρύματος Κλίντον αντιπαρετίθετο ο σεξισμός του Τραμπ, η αντιαισθητική του συμπεριφορά, τα ενίοτε αλλοπρόσαλλα σχόλια του: δηλαδή, επιχειρείτο να εμπεδωθεί ένα απολίτικο ουσιαστικά κλίμα, στο οποίο αυτό που μετράει δεν είναι η πολιτική πλατφόρμα του ενός και του άλλου υποψηφίου, άλλη συμπεριφορά του, η εικόνα του, η αισθητική του λόγου του, το επικοινωνιακό spin. Φυσικά, το όλο στυλ αλλά και η πολιτική πλατφόρμα του Τραμπ βοήθησαν πολύ σε αυτό. Το ζητούμενο που προβλήθηκε, όμως, ήταν το να «διώξουμε τους κακούς και να αφήσουμε την έμπειρη Χίλαρι να κάνει τη δουλειά της». Για άλλη μια φορά, «σοβαρότητα εναντίον λαϊκισμού», το δηλητήριο εξόντωσης της πραγματικής πολιτικής αντιπαράθεσης.

 

Αν «λαϊκισμός» είναι κάθε πολιτική ανάγνωση που αντιπαραθέτει «τον λαό στις ελίτ», τότε ο λαϊκισμός είναι αναντικατάστατο πολιτικό εργαλείο για την κατανόηση του σημερινού κόσμου και η «σοβαρότητα» ο τρόπος αυτοεξορίας από την πολιτική αρένα, όπως έχουμε επιχειρήσει να αναλύσουμε (αν και, όπως παρατήρησε ο Διονύσιος Σκλήρης, στην περίπτωση του Τραμπ έχουμε έναν αλλόκοτο αντι-μεσσία, «ένα σημαίνον μέλος της ελίτ που θα έρθει να σώσει οιονεί πατερναλιστικά τον λαό από αυτές.»). Η ακραιοκεντρώα συναίνεση ρίχνει φως στα μη θεμιτά σημεία του αντιπάλου (τα οποία είναι όντως μη θεμιτά) για να αναδείξει την ίδια ως τη μόνη μετριοπαθή εναλλακτική, τη μόνη πραγματική επιλογή διακυβέρνησης δίπλα σε «λαϊκισμούς», δίπλα σε πρωτόγονους αντιπάλους ακρότητας και μισαλλοδοξίας.

 

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κατηγορία του «λαϊκισμού» όταν εκπορεύεται από το κλιντονικό στρατόπεδο που παρανοϊκά κατηγορούσε τον ανθυποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ ως… δάκτυλο και πράκτορα της Ρωσίας (ένα πρωτοφανές ψυχροπολεμικό παραλήρημα), καθώς και η κατηγορία της «ακροδεξιάς» όταν εκπορεύεται από την κατ’ εξοχήν πολεμοχαρή υποψήφια πρόεδρο. Το να χάνουν οι λέξεις το νόημά τους είναι ένα από τα κυρίως εργαλεία αυτών των «ευρύτατων συναινέσεων». Τελικά, βλέπουμε πως αυτή η τεχνική αποτυγχάνει: αποτυγχάνει στο ελληνικό δημοψήφισμα, αποτυγχάνει στο Brexit, αποτυγχάνεις αμερικανικές εκλογές.

 

(Το γιατί αυτήν τη δυσαρέσκεια την καρπώνονται παντού δυνάμεις στη σκληρή Δεξιά γωνία του πολιτικού φάσματος και όχι, επί παραδείγματι, στην Αριστερά, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το βρει μόνη της.)

 

Από κει και πέρα, είναι αρκετά εντυπωσιακό το ότι η ελληνική κοινή γνώμη δεν επικεντρώθηκε στην προβαλλόμενη εξωτερική πολιτική των δύο υποψηφίων, αλλά σε άλλα ζητήματα. Πέρα από την ρηχότητα και την αφέλεια, άλλοι λόγοι που ενδεχομένως συνηγόρησαν σε αυτό εκτίθενται στο τρίτο μέρος του πρόσφατου άρθρου «Κυβέρνηση εναντίον Εκκλησίας, Στουρνάρας εναντίον Βαρουφάκη, Τραμπ εναντίον Κλίντον». Πολλοί όμως, δημόσια πρόσωπα αλλά και ιδιώτες, προέβησαν σε μία δημόσια λατρεία της Κλίντον και σε μια συνεχιζόμενη εξύβριση του Τραμπ μάλλον για να δείξουν, εν μέρει στους εαυτούς τους, την ακραιοκεντρώα μετριοπαθή αφ’ ενός και την υπερατλαντική αφ’ ετέρου νομιμοφροσύνη τους. Μια προσωπική τραγωδία πολλών Ελλήνων είναι, λοιπόν, η εξής: -ακριβώς- οι άνθρωποι που αρέσκονται να θεωρούν τους εαυτούς τους ευθυγραμμισμένους με τα υπερατλαντικά (από κάποιους ελαφρόμυαλους φοιτητές με φαντασιώσεις μεγαλείου μέχρι δημοσιογράφους και πολιτικούς με πραγματικότητες συμφερόντων) και έβριζαν χυδαία, πεζοδρομιακά τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, -ακριβώς- οι ίδιοι και για τους ίδιους λόγους θα προβούν σε τούμπες κατοικιδίου υπέρ του, προϊόντος του χρόνου—διότι, τέλος πάντων, θα είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ούτε στον εχθρό μας τέτοια αναξιοπρέπεια… Στο μεταξύ, πριν φτάσουν να μιλούν για το πόσο ο πρόεδρος Τραμπ «σοβαρεύτηκε» (σαν τον Τσίπρα…) και έτσι μπορεί να οιακοστροφεί την «υπερδύναμη», αναρωτιούνται αν θα καταφέρει ποτέ η Αμερική να γίνει ένα κανονικό δυτικό κράτος με τόσον… εθνολαϊκισμό. Πολλοί έλληνες αστέρες της άνωθεν διανόησης, όπως ο Θανάσης Χειμωνάς και ο Θάνος Βερέμης, θα βρίσουν χυδαία τον αμερικανικό λαό που δεν τους… άκουσε–όπως άλλωστε κάνουν και με τον ελληνικό λαό.

 

Ακόμα και πολύ σοβαρότερες φωνές έπεσαν στην, κατά τον γράφοντα, παγίδα: Σύμφωνα με τη λογική Βαρουφάκη, «Κλείστε με το χέρι τη μύτη σας, για να μην σας παρασύρει η δυσωδία, και ψηφίστε Κλίντον. Αν και η Χίλαρυ είναι (α) γεωπολιτικά ανεύθυνη, (β) διαπλεκόμενη με την Wall Street και (γ) παραβιαστής των αρχών της εσωκομματικής δημοκρατίας (βλ. τον τρόπο με τον οποίο παραβίασε, μαζί με την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, βασικές αρχές της εκλογικής διαδικασίας εναντίον του Μπέρνυ Σάντερς), ο υφέρπων φασισμός του Τραμπ δεν πρέπει να φτάσει στον Λευκό Οίκο.». Από αυτά που ο ίδιος ο Βαρουφάκης λέει/παραδέχεται, το (α) σημαίνει πόλεμος εκτός συνόρων, το (β) σημαίνει πόλεμος εντός συνόρων, το (γ) πραξικοπηματικό στοιχείο. Δηλαδή: πόλεμος, τραπεζοκρατία, μεταδημοκρατία. Αυτά δεν συνιστούν το μείζον για τον Γιάνη Βαρουφάκη, αφού εστιάζει στο να μη βγει ο «υφέρπων φασισμός» του Τραμπ, ο οποίος δεν ξέρουμε ακριβώς τί είναι, αλλά κάτι… προφανώς χειρότερο από τα (α)(β)(γ) της Κλίντον (το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ο Cthulhu). Οι περιορισμοί που θέτουν οι προοδευτικοί στον εαυτό τους είναι ικανοί να τους καταστήσουν ενθουσιώδεις συνενόχους σε ό,τι ακριβώς καταγγέλουν (κάτι που είδαμε, άλλωστε, στον πόλεμο της Γιουγκοσλαυίας).

 

Κλείνοντας αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, υπενθυμίζουμε εμφατικά πως μιλάμε για τη νίκη Τραμπ ως το «μη χείρον» απέναντι στον πραγματικό κίνδυνο μιας προεδρίας Χίλαρι Κλίντον, και επ’ ουδενί ως κάτι το «βέλτιστον». Το να αποδειχθεί ο πρόεδρος Τραμπ η ενσάρκωση της… ελπίδας που υποσχέθηκε αλλά δεν έφερε ο Ομπάμα είναι εντελώς απίθανο: προφανώς θα δούμε μια Αμερική διαφορετική, με αρκετά σκοτεινά σημεία, αν και προφανώς η προεδρία Τραμπ δεν θα είναι όπως την εικονογραφούσε το στρατόπεδο της Κλίντον. Η δε συνέχεια της πολεμικής δραστηριότητας της Αμερικής είναι το μόνο σίγουρο: το ερώτημα είναι, σε πιο βαθμό.

 

Εδώ είναι πάρα πολύ σημαντικό ένα στοιχείο, στο οποίο επιχειρήσαμε νύξη παραπάνω: ο αλλόκοτος Τραμπ εξελέγη με την «αντισυστημική ψήφο», αλλά το μακράν πιθανότερο είναι πως θα απογοητεύσει τους ίδιους τους ψηφοφόρους και εντολείς του, με τον ίδιο τρόπο που ο Ομπάμα ματαίωσε την «ψήφο της ελπίδας». Κάτι το οποίο θα υπονομεύσει εν τέλει το ίδιο το εγχείρημα της όποιας «αντισυστημικότητας». Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση όμως, η τοποθέτηση του Σλάβοϊ Ζίζεκ δεν θα χάσει την επικαιρότητά της.

(489) αναγνώσεις

15 comments

  1. Γερά δομημένο άρθρο. Συνοψίζει με ισορροπία αλλά και προτείνει θέσεις
    που δεν θέλει καν να σκεφθεί ότι υπάρχουν η γελοία δημοσιογραφική και πανεπιστημιακή “λογιοσύνη”.
    Η γνώμη μου εν συνόψει είναι ότι ο Τραμπ, άριστος χειριστής της λαϊκιστικής τακτικής, πολύ πιο πριν από την προεκλογική του εκστρατεία, με τις συχνές συμμετοχές του ως “ήρωας” των media, είχε καταφέρει να πείσει ένα πολύ ευρύτερο εκλογικό σώμα από τα μικρομεσαία κατεστραμμένα στρώματα (όπου όλοι οι ανεγκέφαλοι σοσιαλίζοντες νεοταξίτες εστιάζονται) ότι ήταν one of them. Στην κοινωνία του θεάματος σημασία δεν έχει τι είσαι και πόσα βγάζεις,αλλά τι υποδύεσαι…

  2. Ὁ ἴδιος ὁ συγγράψας, ὀρθώτατα καὶ μὲ αὐτογνωσία, χαρακτηρίζει τὸ κείμενο τῆς ἀρχικῆς ἀναρτήσεως «σκόρπιες λέξεις». Καὶ ὅμως, βρίσκεται κάποιος πού, τὶς σκόρπιες λεξεις, τὶς ἀναγορεύει σὲ «[γ]ερὰ δομημένο ἄρθρο». Προφανῶς θεωρεῖ τὴν ταπεινότητα τοῦ συγγράψαντος προσποιητή ! Περίπου τὸ 30% τοῦ κειμένου τῆς ἀρχικῆς ἀναρτήσεως άναλίσκεται στὴν ἀξιολόγηση τῶν ἀπόψεων τέτοιων ὀγκολίθων τῆς παγκοσμίου διανοήσεως ὅπως τό, ὑστερικὸ καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν κατάρρευση τῆς ὅποιας ἐπιρροῆς του, παγώνι, ποὺ κυκλοφορεῖ μὲ τὸ διαφωτιστικὸ ἐπώνυμο «βαρουφάκης».
    Ἐπὶ τῆς οὐσίας, ἐνδιαφέρον, στὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση, ἔχει ἡ ἀποκήρυξις τῆς ὅποιας «σοβαρότητος» χάριν τῆς κολακείας τῶν κάθε λογῆς ἠλιθίων ἐπειδή αύτοὶ εἶναι πάντοτε ἡ πλειοψηφία. Πρόκειται, βεβαίως, γιὰ μηδενισμό, σὲ ἐπίπεδο Σταβρόγκιν τῶν «Δαιμονισμένων» τοῦ Ντοστογιέφσκι.
    Ὡς πρὸς τὸ φαινόμενο τοῦ ἀνερχομένου λαϊκισμοῦ, ἰδοὺ μία διάγνωσις :
    « … το φαινόμενο που ζούμε και θα ζούμε στην υπόλοιπη ζωή μας, δεν είναι η παγκοσμιοποίηση, αλλά η άνοδος του μη δυτικού κόσμου και η πίεση που αυτή ασκεί στο βιοτικό επίπεδο των δυτικών κοινωνιών και ιδιαίτερα των ομάδων του πληθυσμού που δεν διαθέτουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στο νέο παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας.
    Μέχρι το 1990 η Δύση -ένα ενάμιση δισεκατομμύριο άνθρωποι, στις ΗΠΑ, την Δυτική Ευρώπη, την Ιαπωνία και σε μερικές ακόμα διάσπαρτες χώρες- είχε πετύχει να κατακτήσει ένα αξιοζήλευτο επίπεδο ζωής και να καταναλώνει τη μερίδα του λέοντα των πλουτοπαραγωγικών πόρων του πλανήτη. Βάση της υπεροχής της ήταν δύο «αποκλειστικότητες». Η Δύση διέθετε μέχρι τότε το μονοπώλιο του καπιταλισμού (ένα ασύγκριτα αποτελεσματικότερο σε σχέση με τον κομμουνισμό και τον τριτοδρομικό σοσιαλισμό οικονομικό σύστημα) και το μονοπώλιο της γνώσης. Η παγκόσμια υιοθέτηση του καπιταλισμού ως κυρίαρχου οικονομικού συστήματος και η ανάπτυξη του διαδικτύου στις δεκαετίες που ακολούθησαν ανέτρεψαν τα δύο αυτά βασικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Δύσης. Σήμερα ένας εικοσάρης, με ερευνητικό πνεύμα και ένα κινητό τηλέφωνο με πρόσβαση στο internet, έχει πρόσβαση σε χιλιάδες φορές περισσότερες πληροφορίες απ’ ό,τι είχε στη δεκαετία του 80 ένας ερευνητής σε ένα κορυφαίο δυτικό πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα στο ίδιο διάστημα έχουν εκπαιδευτεί με βάση τα δυτικά πρότυπα δεκάδες εκατομμύρια νέοι από τις χώρες που βρίσκονταν στον πάτο της πυραμίδας της παγκόσμιας ιεραρχίας, οι οποίες αναπτύσσουν ταυτόχρονα ταχύτατα με δικές τους δυνάμεις και τις αναγκαίες φυσικές υποδομές (μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κ.λπ.), για να είναι ανταγωνιστικές στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
    Οι εξελίξεις αυτές σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους πολλά δισεκατομμύρια άνθρωποι εκτός Δύσης (τρία με τέσσερα τουλάχιστον) να ζουν σε ένα επίπεδο ζωής δραματικά χαμηλότερο από αυτό που αποτελεί το ελάχιστο στις δυτικές κοινωνίες. Οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν ή μπαίνουν σταδιακά στην παγκόσμια αγορά και δεν θα ξαναβγούν από αυτή.
    Στη Δύση όσοι δεν είναι διεθνώς ανταγωνιστικοί, αλλά και οι ομάδες που δεν συμμετέχουν πλέον ενεργά στη δημιουργία του πλούτου, αισθάνονται αμείλικτη την πίεση από αυτές τις εξελίξεις. Και θα συνεχίσουν να την αισθάνονται για τουλάχιστον τρείς με τέσσερεις ακόμα δεκαετίες, μέχρι οι διαφορές στο επίπεδο ζωής μεταξύ Δύσης και υπόλοιπου πλανήτη οδηγηθούν σε μια νέα ισορροπία. Αντίστοιχη πίεση δεν θα υπάρχει μόνο στους ανθρώπους αλλά και στο περιβάλλον. Για να το πούμε απλά σκεφθείτε τι πόροι (νερό, ενέργεια, πλαστικά, μέταλλα) είναι αναγκαίοι για να αποκτήσει η κάθε κινεζική οικογένεια ένα αυτοκίνητο και να τρώει κρέας όσο και η μέση αμερικανική.
    … »
    Ἀπὸ <a href="http://www.liberal.gr/arthro/92486/apopsi/arthra/o-ntonalnt-tramp-to-monopolio-tou-kapitalismou-kai-o-apolestheis-paradeisos-tis-dusis.html"ἐδῶ.
    Συνεπῶς, ὅσο κι ἂν λυσσοῦν οἱ ἀνὰ τὴν ὅλη «Δύση» συμπλεγματικοὶ καὶ ἀποτυχημένοι κατὰ τῶν καὶ τάχα «ἐλίτ» τῆς φαντασίας τους, μὲ τὴν λύσσα αὐτὴν μόνον θὰ βγάλουν οἱ ἴδιοι τὰ μάτια τους. Ἡ «ἱερὰ ὀργὴ» (90% σύμπλεγμα μειονεξίας, 9% ὑπόκρισις καὶ 1% πραγματικὴ αἴσθησις τοῦ προβλήματος) μπορεῖ νὰ ἀναδεικνύῃ σούργελα στὰ ὕψιστα ἀξιώματα, άλλὰ τὸ θέαμά της ἐνώπιον τῆς ἱστορίας καὶ τῆς νομοτελείας της εἶναι κωμικό.

  3. Καλό θα ήταν, με την ευκαιρία του εξαιρετικού άρθρου του κ. Μητραλέξη, να διαβαστεί και το περιεχόμενο του παρακάτω συνδέσμου. Τα δύο κείμενα συγκλίνουν ως προς κάποια σημεία τους, μολονότι η αφέτηρία και ο προσανατολισμός τους διαφέρουν ουσιαστικά

    http://www.triklopodia.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82/

  4. Όντως σκόρπιες οι σκέψεις στο άρθρο του κ. Μητραλέξη. Παραμένουν όμως σοβαρές. Ας μου επιτρέψει να θεωρήσω τελείως αδόκιμη τη χρήση του όρου «καθωσπρέπει» [κάθε καθωσπρέπει μέσο, κάθε καθωσπρέπει δημόσιο πρόσωπο, καλλιτέχνης, πολιτικός, δημοσιογράφος]. Όλοι αυτοί οι «καθωσπρέπει» δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από το κυρίαρχο κατεστημένο στις ΗΠΑ. Οι ψηφοφόροι κάθε άλλο παρά καθωσπρέπει τους θεώρησαν, κι αυτός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους που δεν αποδέχθηκαν τις αφ’ υψηλού μάταιες υποδείξεις τους.

    Δείτε το link μιας συγκροτημένης ανάλυσης από την καθηγήτρια Dr. Janine Wedel, που δημοσιεύτηκε πριν τις εκλογές και αναζητά τα αίτια της διαφοροποίησης τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων πολιτών εναντίον αυτών των θεσμικών ελίτ:
    https://www.project-syndicate.org/commentary/public-trust-deficit-trump-by-janine-r–wedel-2016-11?referrer=/RrAvvottdo
    Επίσης, η Dr. Wedel, αναζητεί ομοιότητες στις τάσεις Αμερικανών στις προεδρικές εκλογές και Βρετανών ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα για Brexit (και εδώ μπορούμε να συνυπολογίσουμε και τις επιλογές των Ελλήνων ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα.) Μάλιστα συνδέει ιστορικά αυτό το φαινόμενο με τις ‘κοσμογονικές’ αλλαγές στις κοινωνίες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

    Θεωρώ τελείως άσκοπο να ασχολείται κανείς με τη γνώμη του κ. Βαρουφάκη, όσο «σκόρπιες» κι αν είναι οι σκέψεις του. Αφαιρούν από την όποια συνεκτικότητα των στοιχείων και επιχειρημάτων του άρθρου.

    Κατά τη γνώμη μου είναι αξιόλογες και ορθές οι παρατηρήσεις στο άρθρο που μας παραπέμπει ο κ. Κατσιμάνης. Ιδιαίτερα ακριβείς σχετικά με τις επιλογές και προτιμήσεις του Ελληνικού κατεστημένου.

  5. « … Στη Δύση όσοι δεν είναι διεθνώς ανταγωνιστικοί, αλλά και οι ομάδες που δεν συμμετέχουν πλέον ενεργά στη δημιουργία του πλούτου, αισθάνονται αμείλικτη την πίεση από αυτές τις εξελίξεις. … »
    Αὐτοί, λοιπόν, πού, ἐνῶ δὲν « … συμμετέχουν πλέον ενεργά στη δημιουργία του πλούτου … » ψηφίζουν ὥστε νὰ συμμετάσχουν στὴν διανομή του τί εἶναι ; «Κατεστημένο» δὲν εἶναι ; Γι’ αὐτὸ καὶ ψηφίζουν ἀνθρώπους τοῦ «κατεστημένου», ὅπως τὸν Τράμπ καὶ τὸν Καμμένο. «Κατεστημένο» εἶναι τὸ 80%-85% τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων πού, κατὰ τὶς ἐκτιμήσεις τῶν σημερινῶν ὑπουργῶν, δὲν δουλεύουν, ἀλλὰ πληρώνονται, «κατεστημένο» οἱ 500.000 – 600.000, πού λαμβάνουν συντάξεις γήρατος, ἂν καὶ εἶναι κάτω τῶν 60 ἐτῶν στὴν ἡλικία. «Κατεστημένο» καὶ τὸ περίπου 1.000.000 τῶν ψηφοφόρων πού δὲν πηγαίνουν νὰ ψηφίσουν διότι βλέπουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν πλέον χρήματα γιὰ πελατειακὲς παροχὲς καί, συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει άγοραστὴς σὲ ἱκανοποιητικὴ τιμὴ γιὰ τὴν ψῆφό τους.
    Λεξικογραφικῶς, ἡ λέξη «κατεστημένο» εἶναι νεολογισμὸς πού εἰσήγαγε ὁ Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου, γιὰ νὰ μὴν χρησιμοποιεῖ τὶς λέξεις «καθεστὼς» ἢ «κατάστασις» πού ἐχρησιμοποιοῦντο μέχρι τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1960. Ὅπως κάθε δικτατορία, ἔτσι καὶ ἡ δικτατορία τοῦ πελαταριάτου ἔχει, κυρίως, βλάψει τὶς διανοητικές μας ἱκανότητες. Σκεπτόμεθα μὲ ὅρους «λαὸς» καὶ «Κολωνάκι», «λαὸς» καὶ «ἀστικὴ τάξη», «λαὸς» καὶ «ἐλίτ», ὄχι διότι μποροῦμε νὰ ξεχωρίσουμε μὲ κάποιον ἐπιστημονικὸ τρόπο ποιός εἶναι ποιός, ἀλλὰ διότι ἔτσι συμφέρει στοὺς κατὰ καιροὺς δημοκόπους νὰ σκεπτόμεθα.

  6. [Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
    κατεστημένο το [katestiméno] Ο39 : κλειστή ομάδα ατόμων που κατορθώνουν, από τις καίριες θέσεις που κατέχουν στους διάφορους τομείς της δημόσιας ή ιδιωτικής ζωής, να ελέγχουν κάθε εξέλιξη και να εμποδίζουν κάθε ανανέωση που θα μπορούσε να κλονίσει την ισχύ τους μέσα στην κοινωνία: Tο πολιτικό / το στρατιωτικό / το οικονομικό ~. Είναι άνθρωπος του κατεστημένου, που ανήκει στο κατεστημένο. H νεολαία αμφισβήτησε το ~. Aγώνας ενάντια στο ~.

  7. “Ακόμα και πολύ σοβαρότερες φωνές έπεσαν στην, κατά τον γράφοντα, παγίδα…” και ακολουθεί.. Βαρουφάκης!!! χαχαχα. Το ανέκδοτο της εβδομάδας.

  8. Ὁ Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου μετέφερε στὴν Ἑλλάδα τὴν Ἀμερικανικὴ ἔννοια establishment μὲ τὸν νεολογισμὸ «κατεστημένο». Τὴν συνάφεια μὲ τὸν Ἀμερικανικὸ ὅρο ἐπισημαίνει καὶ τὸ Λεξικὸ Τριανταφυλλίδη.
    Ἐπὶ τῆς οὐσίας, τὸ τεμπελαριὸ τῆς ΕΡΤ, δὲν φαντάζομαι ὅτι ψήφισε γιὰ νὰ ὑπάρξῃ «ἐξέλιξη καὶ ἀνανέωση». Ψήφισε «ὅλα τὰ κιλά, ὅλα τὰ λεφτά». Ψήφισε γιὰ νὰ ἐπιστρέψουμε στὰ χρόνια τῆς δανεικῆς εὐημερίας. Ἁπλῶς, ὅμως, τὰ λεφτὰ μᾶς τελείωσαν.
    Ὀμοίως καὶ οἱ περισσότεροι ψηφοφόροι τοῦ Τρὰμπ ψήφισαν γιὰ νὰ ξαναγυρίσουν τὰ χρόνια πού ἡ Ἀμερική, ἐν μέρει καὶ λόγῳ τῆς ἀνοησίας τῶν ὑπολοίπων, κυριαρχοῦσε ὁλοκληρωτικῶς στὸν κόσμο, σίγουρσ στὸ πεδίον τῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ χρόνια πέρασαν πλέον.

  9. Οι σκόρπιες σκέψεις του άρθρου είναι spot on. Οι ελεεινοί Αμερικάνοι (“deplorables”) κλείσανε τις μύτες στην πολιτικά ορθή υποκρισία της επικίνδυνης και πολεμοχαρούς Κλίντον, αγνοώντας την τακτική της αντιπερισπασμού με την δαιμονοποίηση του Πούτιν και της υποτιθέμενης φιλικής σχέσης με τον Τραμπ.

    Πολλές καλές ιδέες έχει ο Τράμπ, αλλά είναι σκόρπιες και θα χρειαστεί να βάλει προτεραιότητες και να διαλέξει καλούς συνεργάτες για να τις εκτελέσει. Το γεγονός ότι δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός και σκληρός ιδεολόγος είναι ατού. Αμεσα θα χρειαστεί να χειριστεί ώριμα τους χρηματοδομημένους απο τον Σόρος διαδηλωτές και αυτους που δεν τον ψήφισαν. Οψόμεθα.

  10. Σίγουρα ἔχει καὶ καλὲς ἰδέες ὁ Τράμπ. Ἐδῶ ἕνα σταματημένο ρολόϊ λέει τὴν ὥρα σωστὰ δύο φορὲς τὴν ἡμέρα. Τὸ ζήτημα εἶναι, ὅμως, ὅτι οἱ ἀξιοθρήνητοι τῶν ΗΠΑ δὲν τὸν ψήφισαν γιὰ τὶς καλές του ἰδέες, άλλὰ γιὰ τὶς ἀνόητες. Ὅπως καὶ στὴν Ἐλλάδα. Μόνον ποὺ ἐδῶ ὑπῆρχε καὶ Τσίπρας, ὁ ὀποῖος ἔριξε στα μοῦτρα τῶν καθ’ ἡμᾶς ἀξιοθρηνήτων τὸ «ὄχι» τους στὸ δημοψήφισμα καὶ αὐτοὶ τὸν ψήφισαν πάλι μετὰ άπὸ μόλις δύο μῆνες. Λόγῳ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῶν ΗΠΑ, ἡ μεταστροφὴ Τρὰμπ εἶναι ἀρκετὰ εὐκολώτερη ἀπὸ τὴν μεταστροφὴ Τσίπρα. Συνεπῶς, τὸ μόνον ποὺ μπορεῖ νὰ γίνῃ εἶναι μία άπὸ τὰ ἴδια, ἂν ὄχι χειρότερα, γιὰ τοὺς ἀξιοθρηνήτους. Αὐτὸ τὸ μήνυμα στέλνουν καὶ οἱ μισητὲς στοὺς ἀξιοθρηνήτους παγκόσμιες ἀγορὲς χρήματος καὶ κεφαλαίου. Ἡ κοινὴ λογική, δεινότατα ὑβριζομένη, ἔχει ἐν τούτοις τὴν μοχθηρὰν ἀξίωσιν νὰ παίρνῃ πάντοτε τὴν ἐκδίκησή της.

  11. Οι cheerleaders της ελίτ ( mainstream media, Hollywood celebrities ) ήδη άρχισαν να αναθεωρούν την προεκλογική στάση τους ( http://hotair.com/archives/2016/11/13/about-that-non-apology-from-the-new-york-times/ ).

    Τώρα μερικοί θα μας πουν ότι η ελίτ υπάρχει μόνο στην φαντασία των μεσοαστών. Άλλοι θα μας πούνε οτι και ο διάβολος δεν υπάρχει. Οι αξιοθρήνητοι μεσοαστοί φαίνεται δεν κατάπιαν αυτό το παραμύθι και αντέδρασαν δημοκρατικά, ψηφίζοντας τον μη επαγγελματία πολιτικό που δεν ξόδεψε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να την πλύση εγκεφάλου.τους ( Ο Σόρος ακόμη ξοδεύει ).

    Το πρώτο βήμα για μια καλύτερη Αμερική έγινε. Οψόμεθα.

  12. Ἀμ ἐδῶ καὶ 91 χρόνια, τοὐλάχιστον, εἶναι γνωστὰ αὐτά :
    «Εἰς κάθε κοινωνίαν ὑπάρχουν δύο κέντρα ζωῆς, δύο πυρῆνες ἐνεργείας. Ὀ πυρὴν τῶν καταπιεστῶν καὶ ὁ πυρὴν τῶν καταπιεζομένων. Ἡ πίεσις εἶναι ὄχι μόνον ἀντικειμενική, πραγματική, ἀλλ’ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον καὶ ὑποκειμενική, κατὰ φαντασίαν. Ὅταν τὸ πλεῖστον τῆς κοινωνίας συντάσσεται περὶ τὸν πυρῆνα τῶν καταπιεστῶν, τότε ἔχομεν τὴν τάξιν, τὸ κράτος τοῦ νόμου, τὴν λεγομένην πρόοδον. Ὅταν τὸ πλεῖστον τῆς κοινωνίας συνταχθῆ περὶ τὸν πυρῆνα τῶν καταπιεζομένων, ἔχομεν τὴν ἐπανάστασιν. Αὕτη μεταβάλλει τοὺς καταπιεζομένους σὲ καταπιεστὰς καὶ τότε οὗτοι γίνονται μὲ τὴν σειρὰν τὸ κράτος, καὶ δημιουργοῦσι νέαν τάξιν, νέον νόμον, νέαν λεγομένην πρόοδον. Σχεδὸν πάντοτε ὄχι πολὺ διάφορα τῶν προηγουμένων. Ἕως ὅτου τὸ πλεῖστον τῆς κοινωνίας συνταχθῆ πάλιν μὲ τοὺς νέους καταπιεζομένους.»
    Ὅσο γιὰ τοὺς «μεσοαστούς», αὐτοὶ εἶναι αὐτοὶ πού, ἀντὶ στασιμότητος στὸ είσόδημα πού εἶχαν ἐπί, ὅπως λένε, τριάντα χρόνια, τώρα θὰ ‘δοῦν καὶ μέιωση. Δικαιοσύνη, διότι ἡ βλακεία πληρώνεται.

  13. Πάλι, μέχρι νὰ τὰ μάθουν ἀπ’ ἔξω καὶ οἱ πιὸ ξεροκέφαλοι. Τὶς μπαροῦφες πῶς τὶς ἔμαθαν καὶ τὶς άκούγαμε τέσσαρες δεκαετίες τώρα ἀδιαμαρτύρητα ;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *