Το του Στεφανόπουλου “άξαφνο” ερώτημα….

Easter_2000_Thebes

του Χάρη Φεραίου*

Μνήμη Κωστή Στεφανόπουλου

Ξαφνιάστηκαν οι πάντες!  Και οι πολιτικοί παρατηρητές και οι πολιτικοί αναλυτές και βεβαίως οι πολιτικοί οι σκέτοι. Και κανένα κανάλι δεν το πρόβαλε, (εκτός από τη ΝΕΤ). Και καμιά εφημερίδα πλην μιας δεν το ‘γραψε. Όμως σχόλιο ουδέν και από πουθενά δεν αποτολμήθηκε. Γιατί βεβαίως η από τού γυαλιού του ΡΙΚ αμήχανη σ’ αυτό αναφορά, ως ερμηνεία επί ψυχογραφικού μάλιστα επιπέδου, από περιώνυμο «εκλεκτό» ανάμεσα στους εκλεκτούς δημοσιογράφους μας, θνητής φλυαρίας άθυρμα υπήρξε μόνο.

Πρόκειται βεβαίως για το σημαντικότερο κατά την άποψη τού γράφοντος γεγονός τής εδώ παρουσίας τού Προέδρου. Και πρόκειται για τον λόγο που ως φωνή τού Έθνους ήχησε δια στόματος τού Κωστή Στεφανόπουλου, από τις κεντρικές φυλακές τής Λευκωσίας, μέσα στον χώρο τής βλοσυρής αγχόνης, εκείνης η οποία τροφοδότησε τα παρακείμενα φυλακισμένα μνήματα με τα ιερά σώματα ηρώων, την Ελληνική Ιστορία με νέα παρακαταθήκη, και τον φορέα τής ίδιας τής αγχόνης με ντροπή. Και ο λόγος τού, ένθεν κακείθεν τού Αιγαίου, σπάνιου αυτού πολιτικού και ηθικού ανδρός, ήταν απλός και γι’ αυτό κρυσταλλίνως διαυγής: «Γιατί η Βρετανία δεν απολογήθηκε ακόμη προς τα θύματα της;»…

Το ερώτημα τού Κωστή Στεφανόπουλου, ενοχή μας απωθημένη για 38 χρόνια στον χώρο τού υποσυνείδητου, οδηγεί κατ’ ευθείαν στο κέντρο τού προβλήματος αυτού τού τόπου, από το μοιραίο έτος 1960 και εντεύθεν. Τι είναι που θα αναγκάσει αλήθεια τους Βρεττανούς να απολογηθούν; Αισθάνθηκαν ποτέ εκείνοι, από το 1960 και εντεύθεν, ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα αυτού τού τόπου, που πρώτα φρόντισαν να τον ρημάξουν, και όπου οι ίδιοι αποφάσισαν μετά να παραμείνουν διαβιούντες εν εκτάσει, (και παραθερίζοντες και διαχειμάζοντες) αλλού ως κυρίαρχοι ιδιοκτήτες «βάσεων», και αλλού ως κυριαρχούντες «φίλοι», ότι κάτι τους εξανάγκαζε, αν θα είχαν τη δυνατότητα φιλικά να διαβιούν, να κάνουν πρώτα έστω υποτυπωδώς την «απολογία» αυτή;

Τριάντα οχτώ χρόνια συναπτά, απωθούσαμε στο υποσυνείδητο το ερώτημα, που τώρα απλώς μάς το απεκάλυψε ένας ακέραιος Έλληνας, που είναι σήμερα Πρόεδρος τής Ελληνικής Δημοκρατίας. Αλλά όπως το έχει διδάξει η αναλυτική ψυχολογία τού Κάρλ Γιούγκ, «επιθυμία απωθημένη στο υποσυνείδητο μετατρέπεται σε νεύρωση»! Ό,τι παθογόνο δηλ. μαστίζει ακολούθως την ανθρώπινη ψυχή. Και η νεύρωση έκανε ήδη τη νοσηρή της παρουσία δια στόματος Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος δεν ασχολείται αν οι Βρετανοί θα απολογηθούν στους ήρωες τής ΕΟΚΑ, αλλά στεντoρείως απαιτεί, οι αγωνιστές εκείνοι να απολογηθούν σ’ εκείνον και στους περί αυτόν. Φυσικό άλλωστε σύμπτωμα, μια και η νωχέλειά μας παρήγαγε αίφνης και την άλλη νεύρωση, που δια γραφίδος τώρα, του νυν λέκτορα (και καθηγητή οσονούπω) στο παρ’ ημίν νεοϊδρυθέν (δικοινοτικό υπό εχεμύθεια…) Πανεπιστήμιο Κύπρου, κ. Καίσαρα Μαυράτσα, που ερμηνεύει την ύπαρξη τών ηρώων εκείνων, ως οφειλόμενη στο γεγονός ότι προέρχονται από ιδεολογία που παράγει δολοφόνους! Διότι όπως σαφώς το διαπιστώνει (δι’ αρνητικού βεβαίως λόγου) η κοινωνιολογική σοφία του, «…Μια ιδεολογία που δύσκολα παράγει δολοφόνους, εξίσου δύσκολα παράγει και ήρωες». (Έτσι ακριβώς, στη σελίδα 18 τού βιβλίου του: «Όψεις τού Ελληνικού Εθνικισμού στην Κύπρο», με γράμματα ελληνικά, ευκρινή και ευανάγνωστα…).

Παρανυχίδες τάχα; Συμπτώματα λέει ο γράφων ενός λαού, που δεν έχει διερωτηθεί ακόμα, ποιανού την επιθυμία ικανοποιούσε, όταν νικηφόρος πια μετά τον ένοπλο αγώνα του, που με τόση περηφάνια τροφοδότησε τα στήθη του, ανεχόταν να εξοριστεί την επόμενη από τον τόπο του ο Αρχηγός εκείνου τού Αγώνα. Ενός λαού που δεν διερωτήθηκε ακόμα πώς, με διαφορά μιας μόνο νύχτας, ενώ ήταν μοναδικό παράδειγμα λαού, που ενώ δεν καταδυναστευόταν, δεν δυστυχούσε, δεν επένετο, επαναστάτησε εντούτοις εναντίον τού Άγγλου κυρίαρχου, από περηφάνια και μόνο, δημιούργησε επίσης έπος εκ του μη όντος, χωρίς τέτοιες προϋποθέσεις, και εναντίον πάσης «ερμηνείας», παρόλα αυτά, δημιούργησε άλλη αποκλειστικότητα μετά τη νύχτα εκείνη: Ότι έγινε μοναδικό παράδειγμα λαού, που δεν επαναστάτησε στις ταπεινωτικές γι’ αυτόν επιθυμίες (εξορίας τού Αρχηγού του) τών πρώην (και τώρα πια μέχρι ταπείνωσης ηττημένων) κυριάρχων του.

Τα ερωτήματα αυτά, που οι πολιτικοί μας διανοητές πιστεύουν πως τα εξουδετερώνουν αγνοώντας τα, αφύπνισε το άξαφνο ερώτημα τού Κωστή Στεφανόπουλου. Ίσως όμως ο Πρόεδρος τής Ελληνικής Δημοκρατίας κατανοήσει το ξάφνιασμα από το ερώτημα του, και συνάμα κατανοήσει και την απάντηση σ’ αυτό, όταν μετά το περιδιάβασμά του ανά την Κύπρο, και ενώ θα έχει βρει και θα έχει στεφανώσει πλήθος, μνημεία ηρώων εκείνου τού έπους, θα διαπιστώσει ότι δεν έχει βρει στο δρόμο του, ούτε ένα μνημείο ανδρείας η κλέους για τον Αρχηγό εκείνου τού έπους.

Χάρης Φεραίος. Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Σημείωση: Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στις 26/6/1998.

(377) αναγνώσεις

5 comments

  1. Γιατί βάσει του δόγματος “ανήκωμεν εις την Δύσιν” οι Άγγλοι ότι και να συμβεί θα πρέπει πάντοτε να συγκαταλέγονται στους “Συμμάχους” μας. Μπορεί οι ισορροπίες παγκοσμίως να μεταβάλλονται συνεχώς, πολιτικές και γεωστρατηγικές συνθήκες το ίδιο, ωστόσο εμείς πάντοτε θα πρέπει εμμονικά να θεωρούμαστε σύμμαχοι των Άγγλων.

  2. Το άρθρο αυτό γράφτηκε το 1998, από τη πρώτη θητεία του Κωστή Στεφανόπουλου. Προσωπικά κρίνω τη δεύτερη θητεία του (2000-5) ως τη θητεία του λιγότερου ουδέτερου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Στεφανόπουλος είχε θέσει τον εαυτό του ως ένα εξάρτημα της κυβέρνησης Σημίτη, λειτουργία την οποία συνέχισε και αφού έπεσε η κυβέρνηση του Σημίτη, αλλά και αφού αποχώρησε και ο ίδιος από το αξίωμα του ΠτΔ. Ακολουθεί ένα παράδειγμα από το 2006, το οποίο θυμήθηκα πριν μερικές ημέρες. Το αντιγράφω όπως ακριβώς το ανήρτησα στη σελίδα του Αντίβαρου στο facebook.

    ===============================================

    Την περίοδο 2006/07, όπως πολλοί γνωρίζετε, διεξήχθη η επιτυχής εκστρατεία για την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Αναμφισβήτητα, η προεξάρχουσα υπογραφή σ’ αυτήν την εκστρατεία ήταν η υπογραφή του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη. Καταλύτης για την ηλεκτρονική γνωριμία με τον Χρήστο Σαρτζετάκη ήταν ο Κωστής Στεφανόπουλος και το θυμήθηκα σήμερα. Πώς; ως εξής.

    Στις 23 Μαΐου 2006 πάνω από την Κάρπαθο έγινε ένα θερμό επεισόδιο με μαχητικά αεροσκάφη, από το οποίο έπεσε νεκρός ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης.

    Εκμεταλλεύτηκε την αφορμή με αστραπιαία ταχύτητα ο Κωστής Στεφανόπουλος και έγραψε ένα άρθρο σε μεγάλης κυκλοφορίας ελληνική εφημερίδα. Το θέμα το άρθρου ήταν οι ελληνοτουρκικές διαφορές και η πρόταση για άμεση προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

    Διάβασε το άρθρο ο Χρήστος Σαρτζετάκης και αποφάσισε να γράψει και αυτός ένα αντίστοιχο άρθρο με τις δικές του απόψεις, οι οποίες διέφεραν από αυτές του Κωστή Στεφανόπουλου. Δυστυχώς, η εφημερίδα αρνήθηκε να το δημοσιεύσει! Το έστειλε και σε άλλες 2 ή 3 εφημερίδες, οι οποίες επίσης αρνήθηκαν!

    Βλέπουμε ότι το «σύστημα» υπάρχει και ανεπιθύμητες φωνές τις περιορίζει. Ενώ άλλες, τις κάνει πρωτοσέλιδα. Βλέπουμε επίσης ότι το «σύστημα» λειτουργεί με όλες τις κυβερνήσεις.
    Τότε λοιπόν έγινε η πρώτη μου ηλεκτρονική επικοινωνία με email με τον κ. Σαρτζετάκη.
    Μου έστειλε το άρθρο του, το οποίο δημοσίευσα σε αποκλειστικότητα στο Αντίβαρο. Εδώ – http://www.antibaro.gr/article/2304

    (Για να είμαι ακριβής, η τότε μορφή του Αντίβαρου ήταν η εξής – http://palio.antibaro.gr/diplomacy/sartzetakhs_xagh_pol.php )

    Μόνος όρος να δημοσιευθεί στο πολυτονικό.

    Όπως θα δείτε, δεν υπήρξε καμία νύξη ή «διαφήμιση» για την αποκλειστικότητα του κειμένου. Ο λόγος ήταν ότι αισθανόμουν ντροπή να σημειώσω δημοσίως ότι ένας πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας έπρεπε να καταφύγει σε ένα άγνωστο ηλεκτρονικό περιοδικό με ελάχιστη απήχηση για να εκφράσει δημοσίως τις απόψεις του, έχοντας εισπράξει αρνήσεις από τον τύπο της εποχής. Προσέξτε, μιλάμε για το 2006. Ακόμα δεν υπήρχε καν ο όρος blog! Η διεισδυτικότητα του διαδικτύου ήταν ελάχιστη. Ως «αντίβαρο» θεώρησα υποχρέωση τη δημοσίευση.

    Έκτοτε, υπήρξαν 2 ή 3 ακόμη ηλεκτρονικά μηνύματα που αντάλλαξα με τον πρώην ΠτΔ, ο οποίος ελάμβανε και το μηνιαίο ηλεκτρονικό δελτίο. (Ίσως το λαμβάνει μέχρι και σήμερα!)
    Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους (2006) ξεκίνησε η συλλογή υπογραφών για το βιβλίο Ιστορίας και το είδε από τους πρώτους και υπέγραψε και ο ίδιος. Έτσι προέκυψε η υπογραφή, η οποία παραξένεψε πολύ κόσμο.

    ===========================

    Τέλος, να αναφέρω και τη συμπεριφορά του κατά τη συλλογή υπογραφών της Εκκλησίας για τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Παραπέμπω σε ένα άρθρο μου εκείνη την περίοδο για το θέμα, καθώς και σε ένα κείμενο του Διονύσιου Καραχάλιου.

    Η άρνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας και η πληγή της Δημοκρατίας.
    http://palio.antibaro.gr/religion/stalidhs_ptd.htm

    Ατόπημα!
    http://palio.antibaro.gr/religion/karaxalios_atophma.htm

  3. Ο Admin εχει δυστυχως απολυτο δικιο. Ο Κ. Στεφανοπουλος απο ενα σημειο και μετα εκφυλιστηκε σε χειροκροτητη του Σημιτη.

    Θα μπορουσε τουλαχιστον να μενει σιωπηρος, οπως εκανε ο γερο-Καραμανλης.

  4. @ leon11gr

    Συνηθίζουν πολλοί να επαναλαμβάνουν, μάλλον να παπαγαλίζουν, την φράση “ανήκoμεν εις την Δύσιν”, χωρίς να καταλαβαίνουν τον νόημά της, διότι απλώς δεν το γνωρίζουν. Πρώτα απ’ όλα, η ακριβής φράση, η οποία ελέχθη την 12η Ιουνίου 1976, είναι Η ΕΛΛΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣIN και ο ειπών δειυκρινίζει τι ακριβώς εννοεί.
    Αργότερα, σε συζήτηση στην Βουλή, ο αλήστου μνήμης λαϊκιστής Παπανδρέου την χρησιμοποίησε σαν “ανήκoμεν εις την Δύσιν”, πήρε απάντηση και συνέχισε με μία λαϊκίστικη αρλούμπα.

    @ admin

    Σαφώς ο Στεφανόπουλος, κυρίως κατά την δεύτερή του θητεία (2000-2005), εκφυλίστηκε σε δεκανίκι τού Σημίτη. Το γιατί δεν το γνωρίζω, αλλά οι πράξεις και τα λόγια του αυτό μαρτυρούν. Και γράφω “κυρίως”, διότι και προηγουμένως τις επιλογές Σημίτη στήριζε, την κυβέρνηση τού οποίου είχε χαρακτηρίσει ως την καλύτερη που είχε ποτέ ο τόπος (!!).

    Αδυνατώντας να δεχτεί την ήττα του στις εσωκομματικές εκλογές από τον Μητσοτάκη το 1984 (;), απεχώρησε από την ΝΔ κι έκανε δικό του κόμμα, την ΔΗ.ΑΝΑ., που διαλύθηκε λίγο μετά, αφού δεν κατάφερε να βγάλει ευρωβουλευτή. Δεν είχε καμμία ιδεολογική σύγκρουση ή διαφορά με τον Μητσοτάκη. Απλώς, ήταν εξαιρετικά εγωιστής.

    Ο θεσμός σκεφτόταν να παραιτηθεί Τελικά το ξανασκέφτηκε…

    Ο Κωστής Στεφανόπουλος που έζησα

  5. Δείτε και αυτό που λέει ότι τι ψήφιζε όλα αυτά τα χρόνια http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=480364

    «Εδώ και χρόνια δεν ανήκω πουθενά. Ψήφισα τον Λεωνίδα στην Ευρωβουλή, τη Δαμανάκη όταν ήταν πρόεδρος του Συνασπισμού και φυσικά ΠαΣοΚ.»

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *