«Διαμάντια στη λάσπη»: Η απώλεια (κάθε) κυριαρχίας ως εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση

Γράφει ο Σωτήρης Μητραλέξης.

Δηλώσεις εφορίας στη Θεσσαλονίκη.

Αν κάτι καθορίζει τον δημόσιο λόγο και δίνει τον τόνο του, αυτό είναι το τι θεωρείται αυτονόητα απολύτως φυσιολογικό και τι πραγματικά αποτρόπαιο, ασύλληπτο. Η κανονικοποίηση προσεγγίσεων που θα ήταν άλλοτε αδιανόητες–ή που παραμένουν πάντοτε αδιανόητες αλλού–είναι ένα από τα εμφανέστερα χαρακτηριστικά της τελευταίας επταετίας. Εδώ θα ασχοληθούμε με μια τέτοια πρόσφατη περίπτωση, η οποία παρήλασε θριαμβευτικά στην ελληνική δημόσια και δημοσιογραφική σφαίρα, και καταδεικνύει την εντυπωσιακή έκταση της εσωτερίκευσης και της κανονικοποίησης της αποικιακής νοοτροπίας (colonial mentality).

Δυστυχώς αναγκαία παρένθεση: παρά το γεγονός ότι κυριολεκτικά χιλιάδες αναφορές έχουν γίνει διεθνώς, και στο ακαδημαϊκό/επιστημονικό και στο δημοσιογραφικό επίπεδο, στο κατά πόσον ο τρόπος που λειτούργησε η ευαρμοστία της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας στην Ελλάδα κατά τα χρόνια της μόνιμης πλέον κρίσης μπορεί να χαρακτηριστεί με όρους μεταμοντέρνας αποικίας–με το ενδιαφέρον να εστιάζεται στο ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι όροι και όχι στην τοποθέτηση της «ταμπέλας»–στην Ελλάδα ο επίσημος δημόσιος λόγος θα επιμείνει στο να στηλιτεύσει κάθε χρήση της λέξης «αποικία» και των παραγώγων της σαν ρητορική ψεκασμένων, σαν ανεύθυνα εμπρηστικό και όχι περιγραφικό λόγο: αν χρησιμοποιείς τη λέξη, είσαι ανάξιος να συμμετάσχεις στον πολιτισμένο διάλογο των σοβαρών και αξιοπρεπών ανθρώπων, αυστηρά εντός του κύκλου των οποίων και μόνο υπάρχει «απεριόριστη και δημοκρατική ελευθερία λόγου και απόψεων». Πέραν του εμφανούς ρυθμιστικού ρόλου που ενέχει αυτή η αντίδραση και ο οποίος την γεννά, είναι σημαντικό να καταδειχθεί πως πρόκειται για κριτική ημιεγγραμμάτων ανθρώπων. Όταν το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (Τριανταφυλλίδη) ορίζει την αποικία ως «χώρα που κυριαρχείται οικονομικά και πολιτικά από άλλη ισχυρότερη» και την αποικιοκρατία ως «θεωρητική στάση και πρακτική που εκφράζει την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία χωρών ισχυρότερων επάνω σε ασθενέστερες», η αξίωση να μην εισέλθει επ’ ουδενί η λέξη σε μια συζήτηση που περιγράφει μια χώρα όπου–κατά συρροήν–πολλά κρίσιμα νομοσχέδια καταρτίζονται εκτός συνόρων και ακολούθως υπερψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, «οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα» και στοιχειώδεις αποφάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας πρέπει πρώτα να λάβουν την έγκριση εξωεθνικών δομών και προσώπων, συνιστά τουλάχιστον αξίωση μιας ιδιαιτέρως αφελούς και περιεσταλμένης newspeak.

Επιστρέφουμε στην αφορμή μας, ήτοι στην πρόταση του καθηγητή Armin von Bogdandy, διευθυντή του Ινστιτούτου Max Planck Συγκριτικού Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου στη Χαϊδελβέργη, και του εκεί ερευνητή και πρώην διδακτορικού του φοιτητή Μιχάλη Ιωαννίδη: αυτή συνίσταται στο να τοποθετηθούν πεντακόσια έως χίλια στελέχη «αρίστων Ελλήνων του εξωτερικού» σε επιτελικές θέσεις στη δημόσια διοίκηση, με διαγωνισμό που θα διενεργήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε θέσεις που θα μισθοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και με μισθούς ίσους των ιλιγγιωδών της βρυξελλιώτικης γραφειοκρατίας. Τα στελέχη θα αξιολογούνται, φυσικά, από τις ευρωπαϊκές αρχές: όχι από το δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος.[1] Όπως γράφουν οι ερευνητές, «απαιτείται νέο ανθρώπινο δυναμικό με υψηλά προσόντα, επιλεγμένο με αυστηρά κριτήρια αριστείας και κυρίως αδέσμευτο από τις παλιές πελατειακές δομές εξουσίας»∙ «η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δεχθεί κάποιας μορφής συμμετοχή των ευρωπαϊκών θεσμών στη διαδικασία επιλογής του προσωπικού», ούτως ώστε να γλυτώσουμε από ό,τι μας «οδήγησε έως εδώ». Οι «νέοι δημόσιοι λειτουργοί θα μπορούσαν να προσληφθούν με τη βοήθεια της Ε.Ε. και να τοποθετηθούν σε κρίσιμες θέσεις στην Ελλάδα», για να πετύχουμε «τη συστράτευση σε έναν αγώνα που μένει ανοικτός ήδη από την Ελληνική Επανάσταση: την μετατροπή της Ελλάδας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.» [2]

Οι ερευνητές καλώς πράττουν και προτείνουν ό,τι και όπως θέλουν στα άρθρα τους (πρόκειται για άρθρα σε δημοσιογραφικά έντυπα, όχι για μελέτες!), κρίνονται άλλωστε γι’ αυτό–και δεν έχουμε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να μην τους αποδώσουμε καλές προθέσεις και ανιδιοτέλεια, καθ’ όσον είναι και η ίδια η πρότασή τους που γεννάται στο ήδη δοθέν πλαίσιο του τι είναι συλληπτό να προταθεί και τι όχι. Δεν είναι η ίδια η πρόταση το αντικείμενο του σχολιασμού μας εδώ, αλλά η πρόσληψή της στον ελληνικό δημόσιο λόγο–ως παράδειγμα της ασύμμετρα μεγάλης δημοσιότητας την οποία έλαβε η πρόταση θα επικεντρωθούμε στο προαναφερθέν άρθρο της Καθημερινής «Αλλάζουν το Δημόσιο 1.000 άριστοι;».

Σύμφωνα με το άρθρο, «η ιδέα είναι απλή», σχεδόν αυτονόητη: όταν «όλα πια δοκιμαστεί» και «ο μεγάλος ασθενής δεν ανταποκρίνεται», τι μένει; «Η μεταμόσχευση εγκεφάλου». Δηλαδή «η εγκατάσταση μιας ελίτ στην κορυφή της διοίκησης» από τις Βρυξέλλες, οι οποίες «θα επιλέξουν 500 με 1.000 στελέχη,[3] αποκλειστικώς Ελληνες»: ναι μεν το πρόγραμμα είναι «μόνο για Έλληνες», όχι όμως οποιουσδήποτε Έλληνες, αλλά αυτούς που «έχουν αποκτήσει κατάρτιση και εμπειρία σε διεθνείς οργανισμούς, πανεπιστήμια και επιχειρήσεις του εξωτερικού». Οι Βρυξέλλες, ένα εξωεθνικό-υπερεθνικό κέντρο και δη ακριβώς στην περίοδο των πανευρωπαϊκών πολιτικών συγκρούσεων ευρωσκεπτικισμού-φιλευρωπαϊσμού με κεντρικό επίδικο τον ρόλο του, θα φροντίσουν για την επιλογή, πρόσληψη, (ασύμμετρα υψηλή) μισθοδοσία, αξιολόγηση και λογοδοσία των Ελλήνων που θα διοικήσουν το δημόσιο της Ελλάδας από τις επιτελικές του θέσεις. Δηλαδή, η μεταρρύθμιση συνίσταται στο ότι τον κρατικό μηχανισμό μιας χώρας θα τον διοικεί προσωπικό επιλεγμένο και μισθοδοτούμενο από υπερεθνικούς δρώντες, στους οποίους θα λογοδοτεί και από τους οποίους θα μισθοδοτείται και θα αξιολογείται. Όλο αυτό δεν είναι μόνο μια βαθιά μεταρρύθμιση, συνιστά παράλληλα και αντιστροφή του brain drain!

Θα καταφέρουν όμως να κυριεύσουν αποτελεσματικά αυτά τα «μεταμοσχευθέντα» στελέχη («αποκλειστικώς Έλληνες» όμως) στην δυσήνια και σάπια ελληνική κρατική μηχανή; «Ωραία, να φέρεις τους καλύτερους. Αλλά πού;»[4] διερωτάται εντίτλως ο ίδιος αρθρογράφος σε άλλο άρθρο της ίδιας ημέρας, όπου και απαντά ο Αχιλλέας Σκόρδας, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, θέτοντας τις προϋποθέσεις επιτυχίας: «οι νέοι υπάλληλοι πρέπει να είναι υπόλογοι απευθείας στην Κομισιόν. Να βρίσκονται υπό διαρκή αξιολόγηση, αλλά από την Ευρώπη» ούτως ώστε να «μπει ένα κομμάτι κοινοτικής διοίκησης στην Ελλάδα». (Αναγνώστη, θυμίσου: αν σκεφτείς λέξη παρεμφερή της «αποικίας», είσαι ψεκασμένος, εμπρηστικός, ανορθολογικός και ανάξιος να συναριθμηθείς στους σοβαρούς ανθρώπους.)

Διερωτάται κανείς, ποιος είναι ακριβώς ο πήχυς από τον οποίο και πάνω είναι κανείς «άριστος Έλληνας του εξωτερικού»; Από πού και πάνω, από πού και κάτω; Επί παραδείγματι, η επιτυχής απλώς μονοετής μεταπτυχιακή σπουδή–που κοστίζει συνολικά μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε όσους γονείς έχουν να τα δώσουν, πολλώ δε μάλλον όταν οι μεταπτυχιακές υποτροφίες λόγω ακαδημαϊκών επιδόσεων σπανίζουν–σε ένα London School of Economics / LSE, στο οποίο έχει μετεκπαιδευτεί περίπου η μισή «επώνυμη» Ελλάδα, επαρκεί; Καθιστά τους πτυχιούχους της μονοετούς μεταπτυχιακής μετεκπαιδεύσεως αδιάφθορους και αποτελεσματικούς παρά το γεγονός ότι είναι Έλληνες; Μας πειράζει το γεγονός ότι ειδικά οι μεταπτυχιακές σπουδές (όχι τόσο οι διδακτορικές) σε κορυφαία ιδρύματα του αγγλοσαξωνικού κόσμου συνιστούν απηνή συνάρτηση οικονομικής δυνατότητας και όχι αριστείας, με λίγες μόνο εξαιρέσεις, και η συνακόλουθη συνάρτηση της δυνατότητας δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα με αυτό ως προνομιακό ατού σύμφωνα με την πρόταση; (Να το ξεμασήσουμε: εάν ο πατήρ δώσει συνολικά τριάντα-σαράντα χιλιάδες ευρώ και εσύ επιτύχεις να μην αποτύχεις στο να πάρεις ένα μονοετές μεταπτυχιακό, ή ακόμα καλύτερα εάν–μαζί με τους οικονομικούς κρουνούς–συνεχίσεις κι εσύ σε περαιτέρω λαμπρές επιτυχίες, θα έπρεπε αυτό να σε τοποθετήσει αυτομάτως σε προνομιακή θέση για να διοικείς το ελληνικό δημόσιο λογοδοτώντας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή;) Και, εν πάση περιπτώσει, αφού ούτως ή άλλως η μετεκπαίδευση σε κατά το μάλλον ή Eton ονομαστά ιδρύματα του εξωτερικού συνιστά ήδη κομμάτι του τελετουργικού αναπαραγωγής σημαντικότατου μέρους της ελλαδικής ελίτ, τι το καινούργιο προσφέρει η θεσμοποίηση αυτού του κριτηρίου;

Είναι πραγματικά αποκαλυπτικό ότι ο καθηγητής Σκόρδας τιτλοφορεί το ενθουσιωδώς υποστηρικτικό του άρθρο για την πρόταση, το οποίο δημοσιεύθηκε στην ίδια ιστοσελίδα με την ίδια την πρόταση, ‘State building in Greece'[5]–με το state building ως όρο να παραπέμπει ευθέως στο Ιράκ, στη Βοσνία, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, σε χώρες της Αφρικής, γενικά σε εμπόλεμες και κατεστραμμένες ζώνες στις οποίες προστρέχει η Δύση με θυσιαστική ανιδιοτέλεια δόμησης κρατικών δομών και τοποθέτησης προσχεδιασμένου κρατικού μηχανισμού, εγκαθιδρύοντας έτσι την ειρήνη…

Αξίζει προσοχή το πώς παρουσιάζεται στην πρόταση ως ριζοσπαστικό, μεταρρυθμιστικό και θεραπευτικό το ότι τα νέα ανώτατα στελέχη του κρατικού μηχανισμού της χώρας δεν θα επιλέγονται από τη χώρα, δεν θα μισθοδοτούνται από τη χώρα και φυσικά δεν θα λογοδοτούν στη χώρα (αφού θα αξιολογούνται από τις ευρωπαϊκές αρχές, οι οποίες θα τους παρέχουν έναν ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα μισθό), διότι έτσι η χώρα θα γλυτώσει από τη «διαφθορά», τις «εξαρτήσεις», τη «διαιώνιση του πελατειακού συστήματος»–κακοδαιμονίες από τις οποίες γλύτωσε εγκαίρως το κράτος της Πολωνίας με mutatis mutandis παρόμοιες θαραλέες μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκησή του ήδη από τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1939.

Κάποια ερωτήματα πρέπει να τεθούν: θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το προτεινόμενο σύστημα ως μια μεταμοντέρνα μετεξέλιξη του εξαιρετικά επιτυχημένου στην οθωμανική διοίκηση μοντέλου των γενιτσάρων, ή θα συνιστούσε μια τέτοια αποτίμηση λυσσώδες παραλήρημα νοητικά ελλειμματικού ψεκασμένου λαϊκιστή; Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός παραμένει: στο ράφι «τα αυτονόητα» του μυαλού του μέσου Έλληνα μεταρρυθμιστή, οι Έλληνες είναι εν τέλει ένας βρώμικος λαός, ο οποίος απλώς δεν μπορεί, εξ ορισμού είναι αδύνατον να στήσει ένα σωστό ευρωπαϊκό κράτος: ο μόνος τρόπος να στηθεί επιτέλους το τελευταίο είναι να κυβερνηθούν οι Έλληνες από τους «έξω»–και αν αυτό δε γίνεται, τότε τουλάχιστον να παρεμβληθούν κάποιοι ανανήψαντες/διαφωτισθέντες Έλληνες, οι οποίοι αποκαθαίρονται από την ρέπουσα στη διαφθορά και στην πελατειοκρατία εγγενή τους φύση δια του καθαρτηρίου πυρός κάποιων ετών σπουδής στο LSE ή κάποιων ετών εργασίας σε κάποιον πεφωτισμένο και λελαμπρυσμένο θεσμό. Εκπαιδευμένοι από τους «έξω», λογοδοτούντες στους «έξω», υπό τον άμεσο έλεγχο των «έξω», και μισθοδοτούμενοι δαψιλέστατα με μισθούς που ειδάλλως θα ήταν αδύνατο να λάβουν εντός Ελλάδος ακριβώς για το ίδιο το γεγονός ότι δέχονται να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο–ναι, αυτοί οι Έλληνες, επιτέλους, θα μπορέσουν να μας κάνουν κράτος, να γλυτώσουμε από την ανείπωτη ντροπή που σαρκώνουμε και περιφέρουμε.

Ας θυμηθούμε πως στο άρθρο της, η «Καθημερινή» μας ενημερώνει πως ανώνυμο στέλεχος που συμμετείχε στην Task Force της Κομισιόν της ομάδας υπό τον Χορστ Ράιχενμπαχ δήλωσε σχετικά με την πρόταση των von Bogdandy και Ιωαννίδη πως «ακόμη κι αν φέρεις πεντακόσια ανθρώπους, πεντακόσια διαμάντια, θα είναι σαν να τα πετάς στη λάσπη». Το γεγονός ότι «διαμάντια» είναι οι ανανήψαντες σε ιδρύματα του εξωτερικού Έλληνες και «λάσπη» οι Έλληνες που δεν έχουν φοιτήσει ή εργαστεί σε δυτικοευρωπαϊκά και αμερικανικά ιδρύματα αλλά στελεχώνουν το κράτος, δεν προξενεί στον μέσο αναγνώστη αγανάκτηση για το θρασύτατο μεσαίο στέλεχος που μιλά με γλώσσα κατ’ ευθείαν βγαλμένη από την εποχή της αποικιοκρατίας, αλλά ντροπή και όνειδος που η χώρα του αξιολογείται από έναν Ειδικό ως μη επιδεχόμενη αποτελεσματική επισκευή.

Δύο είναι τα διδάγματα από την παραπάνω συμπτωματολογία: το πρώτο είναι η εσωτερίκευση της αποικιακής νοοτροπίας, η οποία είναι η προτεινόμενη κανονικότητα του δημοσίου λόγου: οι καρποί της αυτονόητα καλωσορίζονται, δεν καταδικάζονται–και αν καταδικασθούν, θα είναι λόγω της ελλειμματικής εφαρμοσιμότητας των προτάσεων, δηλαδή επειδή δεν εγγυώνται την ολοκλήρωση της αποικιακής διαδικασίας παρά την σχετική τους επαγγελία.

Το δεύτερο είναι πως, αφού είναι πλέον αδιανόητο να αποκληθούν δημοσίως αυτές οι τάσεις με το όνομά τους χωρίς να καταστεί ο αποκαλέσας «γραφικός», ο χώρος του «επιτρεπτού και πολιτισμένου δημοσίου λόγου» έχει περισταλεί τόσο ριζικά, εξορίζοντας και τα πλέον προφανή από την περιφέρειά του, ώστε καταλήγει πλέον να σμικρύνει και να ελαχιστοποιεί τελεσιδίκως τα περιθώρια δημόσιας σκέψης/διανόησης, ανάλυσης και συζήτησης. Το μόνο που δύναται να επιτρέψει είναι η αναπαραγωγή εύκολων, εύπεπτων, και προπαντός λογικά σόλοικων συνθηματιδίων. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το να θεωρηθεί κανείς από τον περιρρέοντα δημόσιο λόγο ως αξιοπρεπής, ήτοι επιτρεπτός, θα πρέπει να του καταστεί πρόξενος έντονου, υπαρξιακού άγχους.


*Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι Ερευνητικός εταίρος στο Πανεπιστήμιο του Winchester και Επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλεως, Κωνσταντινούπολη. Προηγούμενη, συντομώτερη εκδοχή του κειμένου δημοσιεύθηκε στο Unfollow 65 (Μάιος 2017).

[1] «Αλλάζουν το Δημόσιο 1.000 άριστοι;», Μιχάλης Τσιντσινής, 2/4/17, Καθημερινή

[2] «Νέες δυνάμεις για τους θεσμούς της Ελλάδας», Καθημερινή, 2 Απριλίου 2017
, ελληνική εκδοχή του ‘Νeue Leute braucht das Land’ στην Die Zeit, 13:29, 23.03.2017, http://www.zeit.de/2017/13/griechenland-reform-staat-personal-sparpolitik-eu.

[3] Ο αριθμός εμφανίζεται και στο ‘New Forces for Greek State Reform’, Armin von Bogdandy, Michael Ioannidis, 9/3/17, http://verfassungsblog.de/new-forces-for-greek-state-reform/, όπου και ευγενώς σημειώνεται δια τον φόβον των Ιουδαίων: The appointments, however, need to have the approval of Greek authorities to counter any charge of “foreign domination.” Σε επόμενο άρθρο-συνέχεια (Comments on Comments, verfassungsblog.de/new-forces-for-the-greek-state-comments-on-comments/) σημειώνουν τον κίνδυνο “that our proposal could fuel a rise of populist parties in Greece who demonise Brussels as a sort of colonising power. To address this danger we stress our consensual approach.” Διερωτάται κανείς εάν η χρήση της λέξης «συναινετικό»/consensual είναι παιγνιώδης, ή αν η ειρωνεία του πράγματος τους διαφεύγει.

[4] «Ωραία, να φέρεις τους καλύτερους. Αλλά πού;» Μιχάλης Τσιντσινής, 2/4/17, Καθημερινή

[5] http://verfassungsblog.de/state-building-in-greece/

(353) αναγνώσεις

25 comments

  1. Πιὸ συμπυκνωμένη συμπλεγματικότητα δύσκολα βρίσκεις !
    Καὶ τὸ γράφω ἐνῶ συμφωνῶ ἀπολύτως ὅτι ἡ πρόταση νὰ διοικήσουν τὶς Ἑλληνικὲς δημόσιες ὑπηρεσίες Ἕλληνες μέ, ὑποτίθεται, κάποια μεγαλυτέρα ἔκθεση σὲ πιὸ ἐπιτυχημένες δημόσιες ὑπηρεσίες ἐκτὸς Ἑλλάδος εἶναι μιὰ ἀκόμη κρατικιστικὴ ἀνοησία. Ἡ Ἑλληνικὴ δημοσία διοίκησις χρειάζεται τὴν μέθοδο ΕΡΤ. Πρῶτα κλείσιμο κατὰ τομεῖς, ἀπόλυσις ὅλων τῶν μισθοδοτουμένων, καί, μετά, έπανίδρυση, μὲ προϋπολογισμὸ στὸ ἕνα τρίτο τοῦ ἀμέσως προηγουμένου.
    Ἀλλὰ ἡ ἀρχικὴ ἀνάρτησις εἶναι μνημειώδης καὶ στὴν ἀνιστορικότητά της. Διότι ἀποικίες ὑπῆρξαν δύο είδῶν : Ἐκεῖνες ὅπου ἐφηρμόσθησαν οἱ θεσμοὶ τῆς μητροπόλεως καὶ ἐκεῖνες ὅπου θεσμοθετήθηκε χωριστὸ πλαίσιο θεσμῶν. Στὶς πρῶτες συγκαταλέγονται μερικὲς ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπιτυχημένες χῶρες τοῦ κόσμου : ΗΠΑ, Καναδᾶς, Αὐστραλία, Σιγκαπούρη, ἀκόμη καὶ Χόνγκ-Κόνγκ. Στὶς δεύτερες ἐπεκράτησε ἁρπακτικὸς κρατισμός, ὁπότε, φυσικῷ τῷ λόγῳ βρίσκουμε τὶς πιὸ ἐξαθλιωμένες χώρες : Κονγκό, Πακιστάν, Ἀφγανιστάν … Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε τυχεροὶ ποὺ ὁ μέγας Στρατῆς Τσίρκας τεκμηρίωσε ἐξαντλητικῶς τὸ γεγονός, – ἄθελά του, διότι ἦταν κομμουνιστής – στὴν νουβέλα του «Νουρεντίν Μπόμπα» καὶ στὶς βραβευμένες μελέτες του «Ὁ Καβάφης καὶ ἡ ἐποχή του» καὶ «Ὁ πολιτικὸς Καβάφης». Ἐκεῖ ἀποδεικνύει πῶς οἱ Ἄγγλοι ἀπαγόρευαν στὴν κεφαλαιοκρατία νὰ λειτουργήσῃ στὴν Αἴγυπτο μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ ἔβλαπτε τὴν κεφαλαιοκρατία στὴν Ἀγγλία. Ἐνῶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ Ἄγγλοι ἁπλῶς βολεύτηκαν μὲ τὸ Ὀθωμανικὸ σύστημα ραγιάδων-ἀγάδων ποὺ βρῆκαν στὴν Αἴγυπτο.
    Ἀκόμα πιὸ χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωσις τῆς κάποτε Γαλλικῆς Ἀλγερίας. Ἐνῶ οἱ Γάλλοι εἶχαν, μὲ μεγάλη άπανθρωπία, ἐπικρατήσει στρατιωτικῶς, ἐπέλεξαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν Ἀλγερία παρὰ νὰ δώσουν πλήρη πολιτικὴ ἰσότητα, δηλαδὴ καὶ στὴν μητροπολιτικὴ Γαλλία, στοὺς Ἀλγερινούς !
    Συνεπῶς, ναί, ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἀνάξιος νὰ γράφῃ ἐπὶ τοῦ θέματος ὁ συγγράψας τὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση διότι ἐπικαλεῖται ἱστορικὲς ἐμπειρίες τὶς ὁποῖες, ὅπως φαίνεται, δὲν γνωρίζει. Συνθηματολογεῖ ἀντὶ νὰ μελετᾷ. Καὶ πολιτικολογεῖ. Παριστάνει, λοιπόν, τὸν μελετητή, ἐνῶ δὲν εἶναι. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα.

  2. Ἐνδιαφέρουσα εἶναι καὶ ἡ συμπλεγματικὴ μειονεκτικότης ὡς πρὸς τοὺς τάχα πλουσίους πού στέλνουν τὰ παιδιά τους γιὰ μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ ἐξωτερικό, λὲς καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι κακό, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ ἀρκεσθοῦν στὰ πανεπιστήμια (μοναδικά, ἄλλωστε, στὸν κόσμο) ὅπου ὑπάρχει τὸ «δημοκρατικὸ πέντε».
    Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν διορίζονταν, μέσα στοὺς χιλίους, καὶ μερικοὶ πού εἶχαν «μονοετῆ» μεταπτυχιακὸ τίτλο μὲ τὰ λεφτὰ τῶν γονέων (προφανῶς ὅποιος ἔφαγε δεκαετία στὶς σπουδὲς μὲ λεφτὰ τῶν γονέων εἶναι πάμπτωχος ὁ καημένος, ὁπότε εἶναι καλός) εἶναι, ἡ πρόταση πού κρίνει ὁ συντάξας τὴν ἀρχικὴ άνάρτηση, μεριμνᾶ γιὰ συνεχῆ ἀξιολόγηση. Ὁπότε, οἱ μέλλοντες νὰ διεισδύσουν ἀνάξιο, θὰ ἐξεβάλοντο ἀμέσως. Αὐτὸ τὸ παραθεωρεῖ ὁ συντάξας τὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση. Συνεπῶς, ἔχουμε νὰ κάνουμε καὶ μὲ διανοητικῶς ἀνέντιμο κρίση. Καὶ μπράβο στὸ «Ἀντίβαρο» ποὺ τὴν δημοσιοποιεῖ, ὥστε νὰ ξέρουμε κι ἐμεῖς μὲ ποιόν ἔχουμε νὰ κάνουμε.
    Ἐπίσης ψηλαφητὸς στὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση εἶναι ὁ φθόνος (σύνηθες ἐργαλεῖο τῶν δημοκόπων) γιὰ τὶς «ὑπερηψηλὲς» ἀμοιβές τῶν διακεκριμένων διοικητικῶν στελεχῶν. Δηλαδή, δὲν ἐντρέπεται ὁ συντάξας τὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση πού ὁ ἀρχηγὸς Ἐνόπλων Δυνάμεων παίρνει στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα 1800 εὐρὼ τὸν μῆνα ; Προφανῶς, ὁ συντάξας τὴν ἀρχικὴ ἀνάρτηση έμφορεῖται ἀπὸ τόσο καθαρὸ πατριωτισμό, ὥστε θὰ ἔδινε καὶ χρήματα γιὰ νὰ «ὑπηρετήσῃ αὐτὴν τὴν χώραν, τὴν προσφιλῆ πατρίδα» του, Ἑλλάδα. Δηλαδή, προτείνει νὰ διαιωνίσουμε τὴν κατάσταση τῆς Ἑλλάδος ὡς χώρας-ἐπαίτου, ἡ ὁποία μοιράζει τόσα στοὺς ὀργανωμένους φωνακλάδες ὥστε δὲν τῆς περισσεύουν νὰ πληρώσῃ ἀξιοπρεπῶς αὐτοὺς ποὺ δουλεύουν γι’ αὐτὴν ἐντίμως καὶ ὑπευθύνως. Καὶ πάλι τὰ θερμά μου συγχαρητήρια στὸ «Ἀντίβαρο» ποὺ μᾶς ἐξοικειώνει μὲ τέτοια λουλούδια ἐθνικῆς καὶ πατριωτικῆς σκέψεως.

  3. Συμφωνώ με τον κύριο Γεωργάνα, μέθοδος ΕΡΤ χρειάζεται.

    Κλείσιμο και ξανάνοιγμα με το 1/3 των υπαλλήλων.

    Προς τον αρθρογράφο: Αμφισβητείτε ότι χρειαζόμαστε state building ;

    Είναι κράτος αυτό το μόρφωμα που δεν έχει καν σύνορα, αλλά αρπάει το 60% του ΑΕΠ για μισθούς ΔΕΚΟτζήδων, επίορκων, αργόμισθων και Καρανικαίων;
    Είναι κράτος ή αφρικανική υπομπανανία;

    Από την στιγμή που το κράτος στράφηκε εναντίον του Ελληνισμού και επιδοτεί τον εποικισμό από όλον τον πλανήτη, ΑΔΙΑΦΟΡΩ για το επίδομα κεραίας των ΔΥ.

    ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ, φιλέλληνες Κινέζοι χρειάζονται, πιο πολύ πατριωτισμό θα έδειχναν από τους άθλιους ΜηΣυνοράκηδες ελλαδίτες κρατιστές.

  4. Έχουμε ένα πρόβλημα στην Ελλάδα που είναι είτε αιτία, είτε αποτέλεσμα μίας κρίσης. Ας μην μπούμε στη λεπτομέρια αυτή και ας σταθούμε στο ότι υπάρχει ένα πρόβλημα. Ας του δώσουμε το όνομα πρόβλημα Α.

    Ένας Γερμανός καθηγητής με τον Έλληνα φοιτητή του προτείνουν μία λύση του Α. Μία ελληνική εφημερίδα επεξεργάζεται τη λύση και αναρωτιέται. Στον δημόσιο διάλογο προσλαμβάνεται η λύση με έναν ορισμένο τρόπο, όσο και όπου προσλαμβάνεται, διότι εν πολλοίς πέρασε απαρατήρητη η πρόταση λύσης. Ένας συντάκτης γράφει άρθρο για το θέμα ασχολούμενος με το πώς προσελήφθη η πρόταση λύσης και κυρίως απογοητευμένος με τη μη χρήση ενός όρου για τέτοιου είδους λύσεων. Ένας σχολιαστής του άρθρου σχολιάζει τα λεγόμενα στο άρθρο με τον δικό του καυστικό τρόπο.

    Όλα αυτά για μένα συγκροτούν ένα πρόβλημα. Θα το ονομάσω πρόβλημα Β. Το πρόβλημα Β είναι ότι όλοι ασχολούνται με τα περί του προβλήματος Α και όχι με το πρόβλημα Α.

    Έστω ότι ο όρος αποικία είναι εύστοχος. Να τον κάνουμε δόκιμο. Έστω ότι η συγκεκριμένη πρόταση λύσης είναι απευκταία, απορριπτέα και ό,τι άλλο θέλετε. Έστω ότι ο αρθρογράφος είναι το ένα ή το άλλο. Έστω ότι όλοι προβληματισμοί της εφημερίδας είναι αποδεκτοί ή απορριπτέοι. Έστω ότι η πρόσληψη της πρότασης από το κοινό, στον βαθμό που την αντελήφθη, έχει όλα τα κακά ή καλά που θα μπορούσε να έχει.

    Αποτελεί πρόβλημα (Β), για μένα, ότι ασχολούμαστε με τα δάχτυλα που είτε προτείνουν, είτε σχολιάζουν τις προτάσεις, είτε σχολιάζουν όσους σχολιάζουν τις προτάσεις, και όχι το ίδιο το πρόβλημα. Το πρόβλημα Α.

    Υπάρχει πρόβλημα Α; Υφίσταται; Πώς δημιουργήθηκε; Πώς μπορεί να λυθεί; Έστω, όχι έτσι, αλλά πώς όμως; Χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς, χωρίς ταμπέλες; Τι χρειάζεται για να λυθεί (εφόσον υφίσταται, διότι μπορεί για κάποιους να μην υφίσταται καν ή να μην είναι «προβληματική» η κατάσταση την οποία κάποιοι ονομάζουν πρόβλημα Α);

    Το Α δεν μπορεί να λυθεί, αν δεν λυθεί το Β. Δηλαδή να πάψει να μας ενδιαφέρει το περί, αλλά να αρχίσει να μας ενδιαφέρει το περι-εχόμενο. Η ουσία του προβλήματος.

    Το πρόβλημα Β τρέφεται από ανταλλαγή ταμπελών, χαρακτηρισμών και επιθέτων, συμφωνούντων ή διαφωνούντων, ως προς την ουσία ή τους τύπους.

    Θα μας απασχολήσει ποτέ το Β, ώστε να ασχοληθούμε κάποτε με το Α;

    Μία αρχή για το Β θα ήταν να ορίσει ο καθένας τι συνιστά πρόβλημα Α και να μείνει ο διάλογος επί της ουσίας.

    Ανδρέας.

  5. Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ πρόβλημα A, δὲν ἀφήνουν νὰ δημοσιευθῇ ἀρχικὴ ἀνάρτηση, ἡ ὁποία ἐγείρει κυρίως τὸ πρόβλημα Β. Ἐπιλέγει ἀρχικὴ ἀνάρτηση ποὺ ἁσχολεῖται ἀποκλειστικῶς μὲ τὸ πρόβλημα Α.
    Τίς αἰτίες τοῦ προβλήματος Α ἔχω ἀπὸ μακροῦ ἀποδώσει στὴν μηδενικὴ ἐμπειρία τῆς κοινωνίας μας στὴν λειτουργία ἐλευθέρων πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν θεσμῶν. Εἴμαστε κοινωνία ραγιάδων πού θέλουν νὰ γίνουν ἀγάδες στὴν θέση τῶν ἀγὰδων, κοινωνία προ-νεωτερική, κοινωνία ἱεραρχικὴ, κοινωνία ποὺ εἶχε αὐτὴν τὴν μορφὴ πολλὰ χρόνια πρὶν ὑπάρξουν οἱ λέξεις ἀγᾶς καὶ ραγιᾶς στὴν γλῶσσά μας. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου κακό. Κακὸ γίνεται ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θέλουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὰ μέσα μιᾶς νεωτερικῆς κοινωνίας γιὰ νὰ ἐπιτυγχάνουμε τοὺς στόχους μιᾶς κοινωνίας προ-νεωτερικῆς. Θέλουμε ἀντιβίωση, ἀντισηψία καὶ ἀναισθησία, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσουμε περισσότερο χρόνο σὰν ἀγάδες, δηλαδὴ σὰν εἰσοδηματίες ἀπὸ τοὺς πόρους πού μᾶς προσεπόρισαν παλαιὰ κατορθὼματα τῶν προγόνων μας ἢ καὶ δικά μας (= πρόωρες συντάξεις ὡς ἀμοιβὴ συνδικαλιστικῶν ἀγώνων). Ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι πού μᾶς φέρνουν τὴν ἀντισηψία, τὴν ἀναισθησία καὶ τὰ ἀντιβιοτικὰ θέλουν νὰ ζήσουν ἀπὸ τὰ κατορθώματά τους …
    Ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίθετο συμβαίνει : Θέλουμε νὰ ἐπιτὺχουμε νεωτερικὰ άποτελέσματα (ὑψηλὸ ἐπίπεδο διαβιώσεως) μὲ προ-νεωτερικὰ μέσα (κλειστὰ ἐπαγγέλματα, ρουσφέτια, ἀκώλυτη ἄσκηση ἐθνικῆς κυριαχί…ας στὸν τραπεζικὸ τομέα μὲ ἀφειδῆ δανεισμὸ σὲ κολλητούς).

  6. Ωραία. Εμβαθύνετε με τις ιδέες σας και ευχαρίστως να δημοσιευθούν. Από κει και πέρα, το κοινό θα δείξει τις προτιμήσεις του.

  7. Ἡ νεωτέρα Ἑλλάς, πιθανῶς ἡ μόνη γνησία κληρονόμος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας

    Σὲ λιγώτερες ἀπὸ χίλες λέξεις.

    Ὅπως, μετὰ ἀπὸ μιὰ σύγκρουση δύο ἀστρικῶν σωμάτων μέσα στὸ σύμπαν, τὰ κομμάτια ποὺ ἀποσπῶνται δὲν ἀκολουθοῦν τυχαία πορεία, ἀλλὰ παίρνουν τὶς τροχιές ποὺ ὑπαγορεύουν οἱ παράμετροι τῆς συγκρούσεως, ἔτσι καὶ οἱ ἀποσχίσεις ἐθνῶν ἀπὸ αὐτοκρατορίες, μπορεῖ διπλωματικῶς καὶ πολιτικῶς νὰ ὁλοκληρώνονται, ἀλλά, στὸ πεδίον τῆς πραγματικότητος, χρονίζουν. Γιὰ πολλὰ χρόνια, τὸ κομμάτι ποὺ ἀποσπάσθηκε παραμένει στὴν τροχιὰ ἐκείνου ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀποσπάσθηκε. Ἔτσι καὶ ἡ νεωτέρα καὶ ἐλευθέρα Ἑλλάς, ἀντίθετα ἀπὸ τὰ ὁράματα τῶν πνευματικῶν καθοδηγητῶν της νὰ γίνῃ, γιὰ παράδειγμα, «λογοτεχνικῶς, μία ἐπαρχία τῆς Γαλλίας» (κατὰ τὸ ρηθὲν ὑπὸ Ἰωάννου Παπαδιαμαντοπούλου – Ζὰν Μωρεάς, τοῦ ὁποίου ὁ πάππος εἶχε σκοτωθῆ στὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου !), παρέμεινεν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μία ἀκόμη ἐπαρχία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καί, πιθανῶς, ἡ γνησιωτέρα κληρονόμος της. Συνέταξε πρωτοποριακὰ Συντάγματα γιὰ νὰ τὰ θαυμάζουν οἱ Φιλέλληνες, ἀλλὰ μὲ τὴν ὁμολογημένη πρόθεση νὰ τὰ ἀγνοήσῃ. Ἐθεσμοθέτησε τὴν καθολικὴ ψηφοφορία, γιὰ νὰ τὴν ἀκυρώσῃ ἀμέσως μὲ τὴν ἀνοχὴ στὴ ἰδιοτελῆ πώληση τῆς ψήφου μὲ ἀντάλλαγμα πελατειακὲς παροχές, πρακτικὴ ποὺ ἐτελειοποιήθη στὶς ἡμέρες μας.
    Ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ πολὺς λαὸς δὲν εἶχε ἰδέα ἀπὸ τὰ ὁράματα τῶν διαφωτιστῶν γραμματισμένων, ποὺ εἶναι, ὅμως, τὰ μόνα ποὺ μᾶς παρεδόθησαν γραπτά. Ὁ πολὺς λαὸς ἀπέβλεψε, μὲ τὴν Ἐπανάσταση, νὰ ἁρπάξῃ τὰ εὔφορα κτήματα τῶν Τούρκων ἀγάδων, πού, μάλιστα, καὶ αὐτοὶ κατὰ παραχώρησιν τοῦ κράτους τὰ καρπώνονταν ὡς ἀμοιβὴ γιὰ τοὺς πολεμικούς ἄθλους τῶν προγόνων τους ἢ καὶ τῶν ἰδίων. Δὲν μποροῦσαν νὰ τὰ ὑποθηκεύσουν ἢ νὰ τὰ πωλήσουν.   Οἱ Ἕλληνες, λοιπόν, ὀνειρεύονταν νὰ μὴν κουράζωνται γιὰ νὰ καλλιεργοῦν τὰ κτήματα αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ ἐκμισθώσουν σὲ ἄλλους, (ποίους ἄρα γε_;_) ὥστε νὰ γίνουν αὐτοὶ ἀγάδες στὴν θέση τῶν ἀγάδων. Ὅταν, διαπίστωσαν ὅτι, χωρὶς δουλειά, τὰ κτήματα ἦταν καὶ χωρὶς ἀξία, ἀδιαφόρησαν γι’ αὐτά. Καὶ μόνον τὸ 1871, ὅταν ἡ σταφῖδα εἶχε πλέον γίνει προϊὸν ἐξαγωγικό, ἐνδιαφέρθηκαν οἱ Ἕλληνες νὰ ἀποκτήσουν τίτλους ἰδιοκτησίας γιὰ τὴν γῆ. Κατάλοιπο τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας (καὶ τοῦ προηγηθέντος αὐτῆς ἐνδόξου μας Βυζαντινισμοῦ) εἶναι καὶ ἡ ἐμμονή μας νὰ ἐπενδύουμε τὸ ὅποιο περίσσευμά μας σὲ ἀκίνητες ἰδιοκτησίες ἢ νὰ ἐπιδιδόμεθα στὴν κάθε λογῆς προσοδοθηρία, (ἀργομισθία ἢ «ἐργασία» σφραγιδοθεσίας στὸ εὐρύτερο δημόσιο, κλειστὸ ἐπάγγελμα, ἐφ ἅ(ρ)παξ καὶ «ὥριμα συνταξιοδοτικὰ δικαιώματα») ἀντὶ νὰ ἀποβλέπουμε στὴν παραγωγὴ καὶ τὴν δημιουργία.
    Ἀκόμα καὶ ἡ ἐξωτερική μας πολιτικὴ ἔμοιαζε μὲ πολλὰ χρόνια μὲ αὐτὴν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας στὰ πρῶτά της βήματα. Τότε ποὺ ἀκράτητη ἐπεκτεινόταν πρὸς κάθε κατεύθυνση, ἐν μέρει γιὰ νὰ κατακτήσῃ κτήματα ποὺ θὰ μοίραζε στοὺς σπαχῆδες, στοὺς μελλοντικοὺς ἀγάδες. Ἔτσι γιὰ πολλὲς δεκαετίες «ἡ ἐθνική μας δρᾶσις ἔλαβε τὴν μορφὴν κατακτητικῶν ἀγώνων καὶ οὐχὶ δημιουργίας πολιτισμοῦ». Μόνον ποὺ τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα ἦταν μιὰ μεγάλη συρρίκνωση τῆς πολιτιστικῆς ἀπηχήσεως καὶ πνευματικῆς ἀκτινοβολίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πρὸ τῆς ὁποίας ὠχριοῦν οἱ ἀπώλειες ἐδαφῶν.
    Ἔχουμε βεβαίως, τὸ ἐλαφρυντικὸ ὅτι, ἀντίθετα ἀπὸ κάποιες ἄλλες χῶρες, οἱ ἱστορικὲς συγκυρίες δὲν μᾶς ἐπέτρεψαν νὰ λάβουμε πεῖρα τῆς νεωτερικῆς διαδικασίας τῆς συσσωρεύσεως τοῦ κεφαλαίου. Ἔτσι, οἱ παραστάσεις μας εἶναι ὅτι, γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν οἰκονομική μας κατάσταση, μόνη ὁδὸς εἶναι νὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ ἁρπάξουμε τὸ ἕτοιμο περίσσευμα κάποιου ἄλλου, ἔστω καὶ μὲ μορφὴ προσωρινοῦ δανείου (καὶ γιὰ τὴν ἀποπληρωμή του … βλέπουμε). Δὲν διανοούμεθα, μὲ κάποιαν μελέτη καὶ ἐφευρετικότητα, νὰ δημιουργήσουμε προστιθεμένη ἀξία μὲ καλύτερη χρήση ὑφισταμένων πόρων μας. Αὐτό, δηλαδή, ποὺ εἶναι ἡ οὐσία τῆς συγχρόνου κεφαλαιοκρατικῆς οἰκονομίας. Ἔτσι, ἀντὶ γιὰ τὰ πλεονάσματα, ποὺ ἐπιδιώκουν ὅλες οἱ ἀνερχόμενες οἰκονομικῶς (καὶ ἀργότερα καὶ πνευματικῶς) χῶρες, ἐμεῖς ἔχουμε διαρκὲς παραγωγικὸ ἔλλειμμα. Ἔχουμε μείνει ψυχικῶς στὰ ἀγροτικὰ χρόνια, τότε ποὺ ἡ τεχνικὴ πρόοδος ἦταν ἀπελπιστικῶς ἀργή. Καί, τὸ χειρότερο, γιὰ ἕναν τέτοιο κόσμο στασιμότητος (καὶ χρεωκοπίας) ἑτοιμάζουμε ἀκόμη τὰ παιδιά μας.
    Εἴμεθα, λοιπόν, ἀποτυχημένο κράτος ; Ὄχι βέβαια !
    Ἀπὸ τὰ τριάντα-τόσα κράτη πού σήμερα ὑπάρχουν στὰ ἐδάφη τῆς πρώην Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν διάλυσή της, οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο, ἔχουν τὸ ὑψηλότερο μέσο βιοτικὸ ἐπίπεδο. (Ἐξαιρῶ τὴν θεοκρατικὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, τὰ πετρελαιοφέουδα τοῦ Περσικοῦ Κόλπου καὶ τὸ σιδηροφοροῦν νυχθημερὸν Ἰσραήλ). Αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ κανείς μόνον με δύο τρόπους : τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν λαφυραγωγία.
    Κλάδος τῆς λαφυραγωγίας εἶναι καὶ ἡ ἐπαιτεία. Ἀλλὰ ἡ ἐπαιτεία μὲ μέθοδο. Γιὰ παράδειγμα, μὲ διαδοχικὲς πτωχεύσεις, δέκα μέσα σὲ 197 ἔτη ἐλευθέρου ἐθνικοῦ βίου. Ἡ Ἑλλάδα μας, λοιπόν, εἶναι τὸ πιὸ ἐπιτυχημένο κράτος-ἐπαίτης στὴν ἱστορία, τὸ ὁποίο, μάλιστα, στὴν τελευταία κρίση, κατόρθωσε τὸ ἀδιανόητο, δηλαδὴ νὰ τὸ ἐλεήσουν, μέσῳ τῶν δανείων τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου, ἄλλα κράτη-ἐπαῖτες, ὅπως ἡ Αἴγυπτος καὶ τὸ Πακιστάν, πολύ φτωχότερα ἀπὸ τὸ ἴδιο !
    Ἀκριβῶς ὅπως ὁ «Ζητιάνος» τοῦ Καρκαβίτσα (πού ἐκυκλοφορήθη πρὸ ἀκριβῶς 120 ἐτῶν), ἐπιλέγουμε, ὡς κοινωνία, πολὺ ὀρθολογικῶς, νὰ ἀπαλλοτριώνουμε, νὰ λαφυραγωγοῦμε, τὰ ὅποια πλεονάσματα παραγωγῆς, ἀλλὰ καὶ τὰ ὑστερήματα ἀκόμη, ἄλλων λαῶν. Εἶναι ἀπολύτως καὶ ἐν ψυχρῷ ὀρθολογικὴ συμπεριφορά αὐτή, διότι κορόϊδα, «ζωντόβολα», ὅπως τὰ λέει ὁ Τζιριτόκωστας στὴν νουβέλα τοῦ Καρκαβίτσα, πάντοτε ὑπάρχουν. Γιατί, λοιπόν, νὰ ἀφήσουμε νὰ κάνῃ τὴν λαφυραγωγία ἄλλος ; Ἄλλωστε, ἡ ἰσότιμος συμμετοχή, χωρὶς λαφυραγωγία, στὴν παγκόσμιο οἰκονομία καὶ παραγωγὴ ἔχει κόπο καὶ καμμία ἐγγύηση δὲν ὑπάρχει ὅτι θὰ μᾶς παράσχῃ ὑψηλότερο βιοτικὸ ἐπίπεδο.
    Ἡ διάγνωσις, λοιπόν, γιὰ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες κρίσεις μας ὑπάρχει ἀπὸ 120 ἐτῶν καί, μάλιστα, ἀπὸ σπουδασμένο γιατρό, ὅπως ἦταν ὁ Καρκαβίτσας.
    Ἰδοὺ ἐδῶ, σὲ ποσοτικοὺς ὅρους, τὸ πῶς τὰ καταφέρνουμε μὲ τὴν λαφυραγωγία καὶ στὴν τρέχουσα κρίση. (πρωτοδημοσιευμένο ἐδῶ, ἀλλὰ ἀπὸ ἤδη δημοσιευμένα ἐπίσημα στοιχεῖα) Καθόλου ἄσχημα δὲν τὰ πᾶμε ! Ἰδοὺ καὶ πῶς λέει τὸ «στὴν ὑγειά σας ζωντόβολα», ὄχι ὁ πᾶσα ἕνας Τζιριτόκωστας, ἀλλὰ ὁ προκαθήμενος τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ φορέως τῶν παραδόσεων καὶ τῶν πόθων τοῦ ἔθνους μας.
    Ἐκεῖ ἔχουμε καταντήσει … Καὶ γυρεύουμε καὶ τὰ ρέστα !

    Καί φυσικά, ὁ κανονικὸς γιατρὸς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν «προτίμηση τοῦ κοινοῦ» οὔτε κἂν γιὰ τὴν προτίμηση τοῦ ἀσθενοῦς, άλλὰ γιὰ τὴν σωστὴ διάγνωση καί θεραπεία του. Πρώτη φάση εἶναι ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ ἀσθενοῦς ἀπὸ τὴν μπαρουφολογία τῶν κομπογιαννιτῶν ποὺ διέγνωσαν ὅτι φταίει ἡ «ἀποικιοκρατία».

  8. Ὄχι βέβαια ! Ὅποιος θέλῃ, μπορεῖ θαυμάσια νὰ σχολιάσῃ τὶς ἰδέες ἐδῶ. Ἃλλωστε, δὲν πρόκειται γιὰ κάτι νέο, ἀλλὰ γιὰ πράγματα γνωστά, καὶ τὸ ὁποῖα βοοῦν ἀπὸ τοὐλάχιστον 120ετίας, μηδέποτε άξιωθέντα ἐπαρκοῦς άπαντήσεως.

  9. Αν κάποιος θεωρεί ότι το προσωπικό στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας τοποθετείται με αξιοκρατικές μεθόδους, σφάλει! Απλά όσοι προσλαμβάνονται πληρούν ορισμένα τυπικά προσόντα. Με “μέσον” τοποθετούνται και εκεί, και βέβαια δεν είναι οι άριστοι. (Μια ματιά στο βιογραφικό του Τόμσεν είναι ενδεικτική.)

    Κάποια κυβέρνηση χρειάζεται να τους “σπρώξει”, αλλιώς π.χ. στην Παγκόσμια Τράπεζα κάποια συνήθης θέση μπορεί να παραμείνει κενή για μήνες ή και χρόνο. Επειδή δε εσωτερικός κανονισμός “υπαγορεύει” να ανακοινώνονται οι κενές θέσεις, κυκλοφορεί ειδικό τεύχος με μονοσέλιδη τυποποιημένη περιγραφή της θέσης, ανά δυο εβδομάδες μόνο εσωτερικά στον οργανισμό. Γύρω στο ένα τρίτο των αγγελιών αυτών αναφέρει “candidate has already been identified”. Δηλαδή μη χάνετε τον καιρό σας κάνοντας αίτηση!

    Οπότε η λύση που προτείνουν οι ερευνητές να ‘εμπλακούν’ σε αξιοκρατικές διαδικασίες οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών είναι ανέφικτη γιατί οι ίδιοι δεν γνωρίζουν και δεν έχουν βιώσει τέτοιου είδους αξιοκρατικές διαδικασίες.

    Σίγουρα υπάρχουν άλλες λύσεις για να πραγματοποιηθεί η διαδικασία σωστά, π.χ. να αναλάβει αξιόπιστη ιδιωτική εταιρία.

    Τέλος πάντων αυτή είναι μια λεπτομέρεια που σχετικά εύκολα διεκπεραιώνεται.

    Κάποτε όταν έχω περισσότερη διάθεση θα σας περιγράψω πως ξεκίνησε και πως εξελίχθηκε η περίφημη εξαγγελία της επανίδρυσης του κράτους το 2004.

  10. Πάντως, στὶς κατώτερες θέσεις στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμούς, γίνεται πάντοτε διαγωνισμός. Καὶ στὶς άνώτερες, ὑπάρχουν πολλοὶ ἀνόητοι, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κάμποσοι πού ἔχουν άνέβει ἐκεῖ μόνον μὲ τὴν ἀξία τους καὶ χωρὶς καμμία πολιτικὴ ὑποστήριξη και, μάλιστα, είς πεῖσμα τῶν φθονερῶν ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς χῶρές τους. Αὐτοὶ εἶναι πού βγάζουν καὶ τὴν δουλειά.
    Ὁ Τόμσεν ἔχει ἀποδείξει τὴν ἀξία του στὴν διαδικασία άποσοβιετοποιήσεως τῶν οἰκονομιῶν τοῦ πρώην ἀνατολικοῦ μπλόκ, ανεξαρτήτως βιογραφικοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ αὐτὸ μετρίας άξίας δείκτης. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα βρῆκε τὸν δάσκαλό του …
    Ὅσο γιὰ τὴν «ἀξιόπιστη ἰδιωτικὴ ἐταιρεία», σὲ τέτοια ζητήματα, καὶ ἡ πιὸ ἀξιόπιστη γίνεται σὲ μηδενικὸ χρόνο πιὸ τυπολατρικὴ καὶ δημοσιοϋπαλληλικὴ κι ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ δημόσιο.

  11. Ο Τόμσεν απέδειξε την αξία του ως άνθρωπος που οσφραίνεται τη πολιτική δύναμη και τι πρέπει να κάνει για να την ικανοποιήσει ώστε να ανταμειφθεί. To πραγματικό έργο του δεν είναι η αναστύλωση κάποιας οικονομίας σε κρίση, αλλά η επιβολή πολιτικών που ικανοποιούν τους ισχυρούς. Και έχει πάει θαυμάσια στην καριέρα του. Το πρότυπο του επιτυχημένου γραφειοκράτη.

    Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, όπου μπήκε το ΔΝΤ απέτυχε. Αυτό αναδεικνύουν και οι εσωτερικές αξιολογήσεις του ιδίου του οργανισμού. Όμως η δομή του είναι τέτοια που οι επιφανείς οικονομολόγοι που προσλαμβάνονται ως Chief Economist (όπως ο Olivier Blanchard), δεν έχουν εκτελεστική δύναμη – μόνο συμβουλευτική, η οποία άνετα μπορεί να μην λαμβάνεται υπ’ όψη.

    Υπάρχουν σίγουρα καταξιωμένες ιδιωτικές εταιρείες στελέχωσης σε Αμερική και Αγγλία που δραστηριοποιούνται σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα και δεν θα θυσίαζαν την φήμη τους για να ικανοποιήσουν καμία φαυλότητα.

  12. Ἅμα εἶναι νὰ μεταφέρουμε στὸ «Ἀντίβαρο» τὰ τεμπέλικα δημοσιογραφικὰ σλόγκαν ὅπως «ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι γραφειοκρατική» ἢ «Τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο εἶναι ἀποτυχημένο», δὲν βλέπω γιατὶ χρειαζόμαστε τὸ «Ἀντίβαρο».
    Ὅταν κάποιος ξυπνᾶ, μετὰ ἀπὸ μεθύσι, σκεπασμένος μὲ ξερατά, δὲν πρέπει νὰ περιμένῃ καὶ πολλὴ συμπάθεια άπὸ ἐκεῖνον πού ἔχει ἔρθει νὰ τὸν συνεφέρῃ. Αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειὰ τοῦ ΔΝΤ καί, βάσει τῶν αποτελεσμάτων στὰ πάνω ἀπὸ ἑβδομῆντα χρόνια λειτουργίας του, δὲν φαίνεται καθόλου ἀποτυχημένο. Οἱ παγκόσμιες ἐμπορικὲς καὶ κεφαλαιακὲς συναλλαγὲς ἔχουν πολλαπλασιασθῆ καὶ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια κόσμος ἔχουν ξεφύγει άπὸ τὴν φτὼχεια καὶ τὴν πεῖνα. Καί οἱ νομιζόμενοι κάποτε ὡς «ἱσχυροὶ» στὴν παγόσμιο οἰκονομία εἶναι λιγώτερο ἰσχυροὶ σήμερα.
    Ὡς πρὸς τὸν Τόμσεν, ἐγὼ ὁ ἴδιος ἔχω στείλει ἐπωνύμως παράπονα στὴν ὑπηρεσία Ἐπιθεωρήσεως τοῦ ΔΝΤ, συνεπῶς δὲν μπορῶ νὰ τὸν ὑπερασπισθῶ. Ἀλλὰ τὰ λάθη του εἶναι στὴν Ἑλλάδα. Στὴν Ἀνατολικὴ Εύρώπη δὲν τὰ πῆγε καθόλου ἄσχημα. Καί, γιὰ τὴν ἀφεντιά μας, ὅταν πτωχεύῃς δὲκα φορές, δὲν μπορεῖς νὰ ἔχῃς τὴν ἀξίωση νὰ βρισκῃς κάθε φορὰ ἕναν Ἐδουάρδο Λῶ. Μαζὶ μὲ τὸ ψαχνό, θὰ ἔχῃς καὶ κόκκαλο …
    Τέλος, δὲν βλέπω πῶς, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ δημόσιο «καταπίνει» καταξιωμένους ἀνθρώπους, δὲν θὰ καταπιῇ «καταξιωμένες» ἑταιρεῖες. Καὶ δὲν ἐννοῶ ὅτι τὶς καταπίνει ἡ διαφθορά, ἀλλὰ ἡ γραφειοκρατία, ἡ εὐθυνοφοβία καὶ ἡ βραδυκινησία τοῦ δημοσίου. Ἡ δημοσιοποίησις τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέως εἶναι ἕνα καλὰ τεκμηριωμένο φαινόμενο στὴν βιβλιογραφία, άλλὰ καὶ κάτι πού βλέπουμε συνέχεια γύρω μας.

  13. Όταν κάποιος κοκωβιός έχει τόσο μεγάλη ανάγκη – μέχρι ψύχωσης – να γράφει τις ασυναρτησίες του, δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι παρά να ευχηθεί κάποιος δικός του να τον φροντίσει ώστε να βοηθηθεί.
    Όταν ο πλέον καρτερικός και υπομονετικός άνθρωπος εδώ μέσα, ο κύριος συντελεστής και διαχειριστής αυτού του μοναδικού ΑΝΤΙΒΑΡΟΥ, δεν άντεξε… ποιος είμαι εγώ να επιδιώξω να τον ξεπεράσω.
    Τι να κάνουμε θα υπομένουμε το ημιμαθές φαινόμενο – τον πρωταθλητή, άκρως αμετροεπή, ξερόλα!

  14. Μὰ σεῖς, κατὰ τὰ γραπτά σας, ξέρετε ἀκόμη καλύτερα τά πράγματα …
    Ἐν τούτοις, παρὰ τίς γνώσεις σας, στὸ παρὸν νῆμα δὲν βλέπω καμμία οὐσιώδη συνεισφορά. Ἁπλῶς διατυπώνετε τοὺς ἰσχυρισμούς σας, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, τυγχάνουν νὰ συμπίπτουν καὶ μὲ τριμμένα δημοσιογραφικὰ σλόγκαν.

  15. Ας συμφωνήσουμε στα ανωτέρω για να τελειώνουμε.
    Γράψε ακόμη κάτι (σύντομο αν είναι δυνατόν) για να έχετε τον τελευταίο λόγο.

    Καληνύχτα σας και καλή ξεκούραση!

  16. Α σε παρακαλώ Άγγελε, μη μου στεναχωρείς κι αποπαίρνεις τον Γεωργάνα!
    Τι θ’ απογίνουμε μετά εμείς εδώ, αν αυτός χολωθεί και μας κακιώσει κι αποφασίσει να μας αποστερήσει των εμβριθών σχολίων κι αναλύσεών του;
    Για παράδειγμα κείνο το “διαμάντι” στις 19 June 2017 at 19:01 υπό τον βαρύγδουπο τίτλο:
    «Ἡ νεωτέρα Ἑλλάς, πιθανῶς ἡ μόνη γνησία κληρονόμος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας»,
    ήταν γλαφυρότατο κι απολαυστικό και μου φαίνεται κι άλλες χίλιες λέξεις να είχε, δεν θα εξασθένιζε την ευεργετική του επίδραση να με διασκεδάζει και να με κάνει να γελώ σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, προκειμένου ν’ αντιμετωπίζω την τραγικότητα της ύπαρξης!

    Νομίζω δε έχει συνάξει στο σεντούκι του, – “Η Βίβλος των Σκέψεων” νομίζω το τιτλοφορεί – ανεκτίμητους άλλους τέτοιους πολυτίμους λίθους, που θα ήταν μεγάλη απώλεια για την πεφωτισμένη σκέψη της πατρίδας μας, αν δεν δουν με κάποιο τρόπο το φώς της δημοσιότητος – έστω κι από την ταπεινή αυτή γωνιά του διαδικτύου, στην οποία, παρά τες καθιερωμένες του γκρίνιες κι αντεγκλήσεις προς τον διαχειριστή, δικαίως θα του άρμοζε να αναγορευθεί επίτιμο μέλος!

  17. Πόσο βαθυστόχαστες, τεκμηριωμένες καὶ θεμελιωμένες παρατηρήσεις ! Εἶμαι εύγνώμων, καὶ γιὰ αὐτές καθ’ ἑαυτές, καὶ διότι μοῦ ἀποκαλύπτετε πόσο βαθιὰ καὶ ἀγιάτρευτα συμπλεγματικοὶ καὶ μειονεκτικοὶ εἶναι πολλοὶ συνάνθρωποί μας. Καὶ ἀμόρφωτοι, τόσον ἐγκυκλοπαιδικῶς, ὅσον καὶ κοινωνικῶς. Πόσο τοὺς τσούζει νὰ βλέπουν τὸ «μέρος ἐκεῖνο τοῦ σώματός τους, ὅπου κεῖται, παρὰ τοῖς ἀνθρώποις, τὸ πρόσωπον», στὸν καθρέπτη ! Μέσα στὴν μανία τους, χάνουν τὴν ἱκανότητα νὰ σκέπτωνται, ἐάν βεβαίως, ὑποτεθῇ ὅτι κάποτε τὴν εἶχαν.
    Πάντως, τὸ διαδίκτυο εἶναι ἀφάνταστα ἀποκαλυπτικό. Αὐτὲς τὶς μπαροῦφες πού κάποιος θὰ δίσταζε νὰ τὶς πῇ δημοσίᾳ, καὶ νὰ διακηρύξῃ τὴν μειονεκτικότητά του, τὶς ξεφορτώνει μὲ ἄνεση στὸ πληκτρολόγιο. Πόσο θὰ ἤθελα νὰ εἶχα αὐτὲς τὶς πληροφορίες γιὰ τὸν μέσο ἄνθρωπο ἐνωρίτερα στὴν ζωή μου ! Διότι μιὰν ὑποψία πάντοτε τὴν εἶχα. Ἀλλά, βρὲ ἀδερφέ, ἄλλο εἶναι νὰ τὸ βλέπεις μὲ τὰ μάτια σου.

  18. Για πολλοστή φορά σας κατατρόπωσε ο Γεωργάνας. Η ευεργετική, για εμάς που τον θαυμάζουμε, παρουσία του κ.Γεωργάνα σε αυτό το ιστολόγιο αποτελεί άλλη μια απόδειξη πως η ιδεολογική ηγεμονία των ξεπλυμένων, στην Μεταπολίτευση, κομμουνιστών και των ακολούθων τους, έχει τελειώσει. Από την πιο μικρή γωνιά του διαδικτύου μέχρι την κεντρική πολιτική σκηνή, τους υπουργικούς θώκους ή την αξιωματική αντιπολίτευση, η προπαγάνδα των αριστεριστών συμμοριτών, αυτών των φθονερών και παρακμιακών υποκειμένων, θα λαμβάνει την απάντηση που της αξίζει. Θα τους ποδοπατάμε παντού, όπου τολμούν να ορθώσουν το ασήμαντο, ηθικό και πνευματικό, ανάστημά τους.

  19. Εγώ πάντως ενώπιον ανθρώπου με τοιαύτην οξύνοια παρατηρήσεως, ευρυμάθεια εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, ψυχικό και πνευματικό μεγαλείο και ικανότητα στοχαστικών προσαρμογών, υποκλίνομαι!

    Γεώργιε, μην πτοείσαι, την βαθύτητα της σκέψης σου, οι αγιάτρευτα συμπλεγματικοί και μειονεκτικοί δεν μπορούν να φτάσουν και σε ζηλεύουνε!
    Μην τους δίνεις σημασία, συνέχισε ακάθεκτος..

  20. « … Τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς ἀνικανότητος καὶ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας πιστεύω ὑποχρεωτικὸν καὶ ἐπὶ τῇ ὑποθέσει ἀκόμη ὅτι θὰ ἦτο μάταιος. … »

  21. Εύγε! Ζήτω ο Κόντε Γεώργιος! Οδήγα τον μαστρωπό λαό σου!
    « Ω ποιητή! παρόμοια στο διάβα σου οι κοινοί άνθρωποι χασκαρίζουνε.
    Άσε τους να γελάνε, οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε!»

  22. @ Γεώργιος Ἰακ. Γεωργάνας

    Αφήστε το το καημένο το απολοιφάδι της “λήθης”…ερωτοτροπεί με το πληκτρολόγιό του μέχρι να ξανάρθει ο “στόλος”….

  23. Ἕνα μήνυμα ποὺ πρέπει νὰ λαμβάνῃ πάντοτε ἡ ἀνικανότης εἶναι ὅτι πράγματι εἶναι ἀνικανότης καὶ τοῦτο εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσιν, ἀκόμη καὶ σ’ αὐτὴν τὴν ἰδία. Διότι νομίζει ὅτι, τιποτολογοῦσα, συνεισφέρει κάτι στὴν συζήτηση. Μηδενιστική, βεβαίως, ἡ συμπεριφορά της. Ἀποβλέπει στὸ νὰ χάσουν καὶ ἄλλοι τὴν ἱκανότητα νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ συνδιαλέγωνται, μόνον καὶ μόνον διότι ἡ ἰδία τὴν ἔχει χάσει, ἂν ὺποτεθῇ ὅτι κάποτε τὴν εἶχε.

  24. Πολύ σωστά! που να φθάσουμε να μετρηθούμε τώρα εμείς με κοτζάμ “ικανότη νοήσεως και συνδιαλλαγής” του κατ’ επάγγελμα “σχολιαστή” του Αντιβάρου, όπου σε κάθε του σχόλιο μας κατατροπώνει και μας εκμηδενίζει, γένεται τώρα να τα βάλουμε με έναν γίγαντα της στρέβλωσης και της κακεντρέχειας;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *