Μύθοι και ήθη της πολυπολιτισμικότητας

Με τη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 30.5.2010 η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το Βυζάντιο, είπε, ήταν μεν πολυεθνικό, αλλά μονοπολιτισμικό, είχε μόνο τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι η διαπρεπής βυζαντινολόγος μάς έδωσε και το μυστικό της επιβιώσεως ενός κράτους επί 1100 χρόνια. Τα μονοπολιτισμικά κράτη έχουν μέλλον, τα πολυπολιτισμικά διαλύονται είτε ειρηνικά είτε με τη βία των όπλων. Θυμηθείτε την περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, παρατηρήστε τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια (μουσουλμάνοι Αλβανοί κατά Χριστιανών Σλάβων), ακόμη και στο Βέλγιο (οι Ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί θέλουν να αποσχισθούν από τους γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεί μία κοινωνία σήμερα να αντέξει ένα συγκεκριμένο –όχι απεριόριστο- αριθμό μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά πρέπει να τους ενσωματώνει σε ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο. Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αντί να θαυμάζουμε το μονοπολιτισμικό Βυζάντιο (Ρωμανία) έχουμε διδαχθεί από ξενόφερτες προπαγάνδες και από θορυβώδεις μειοψηφίες να υμνούμε την πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν άκριτα στη χώρα μας πρότυπα κοινωνιών που δεν έχουν καμμία σχέση με την ιστορία μας, την ψυχοσύνθεσή μας, τις κοινωνικές ανάγκες μας. Το πολυπολιτισμικό πρότυπο δοκιμάσθηκε στις ΗΠΑ που είναι εξ ολοκλήρου χώρα μεταναστών. Στην Ευρώπη οι σοβαρές χώρες καταπολεμούν την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν για ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο που οφείλουν όλοι να ακολουθούν. Απόρροια της πολυπολιτισμικής ψυχώσεως στην Ελλάδα είναι και η αδράνεια των ελληνικών αρχών κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έναντι του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Όποιος μιλούσε δημοσίως κατά του αλόγιστου και ανεξέλεγκτου αριθμού λαθρομεταναστών κινδύνευες να δεχθεί τα γνωστά κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιούν οι δήθεν προοδευτικοί.

Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν και σ’ αυτό συντελεί και η συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση. Μπορεί για άλλα θέματα να έχουμε παράπονα από την Ε.Ε., όμως στο θέμα των λαθρομεταναστών μάς βοηθεί εμπράκτως. Η αστυνομική δύναμη ΦΡΟΝΤΕΞ της Ε.Ε. περιπολεί με πλοία και ελικόπτερα στα θαλάσσια σύνορά μας προς την Τουρκία και όπως μαθαίνουμε από τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 12-6-2010 ήδη μειώθηκε κατά 70% η λαθραία είσοδος ασιατών μεταναστών , τους οποίους έστελναν οι Τούρκοι δουλέμποροι. Αν δεν υπήρχε η ΦΡΟΝΤΕΞ και η πολιτική βούληση της Ευρ. Ενώσεως, θα πελαγοδρομούσαμε ακόμη σε ιδεολογικές συζητήσεις περί «ανοικτών συνόρων» και πολυπολιτισμικών παραδείσων.

Σε όλη την Ευρώπη καταρρέει η ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας. Οι λαοί τονώνουν την εθνική συνείδηση και θέτουν όρια στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν να αντέξουν. Όταν σε μία χώρα οι κυβερνώντες δεν λαμβάνουν μέτρα υπέρ της μονοπολιτισμικής κοινωνίας τότε διογκώνεται η Ακροδεξιά. Το είδαμε στις Ολλανδικές εκλογές του Ιουνίου. Όποιοι ειλικρινά δεν θέλουν να αφήσουν τη λύση των προβλημάτων σε ακραία πολιτικά κινήματα θα πρέπει να ωθήσουν τα κόμματα εξουσίας, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά , να λάβουν καίρια μέτρα κατά των πολυπολιτισμικών μύθων. Ο ρατσισμός δεν κερδίζει έδαφος όταν προστατεύουμε τις εθνικές και θρησκευτικές αξίες της πλειοψηφίας του λαού μας. Αντιθέτως κερδίζει έδαφος όταν αγνοούμε τα δικαιώματα των πολλών στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού που αφήνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και οδηγεί σε αύξηση της εγκληματικότητας και σε διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ως Ορθόδοξος Χριστιανός αντιτίθεμαι στα δύο άκρα. Και στον φυλετισμό-ρατσισμό, αλλά και στους πολυπολιτισμικούς και εθνομηδενιστικούς μύθους. Η ελληνική κοινωνία οφείλει να σταματήσει την κίνηση του εκκρεμούς από το ένα στο άλλο άκρο και να χαράξει τη μέση οδό της Αριστοτελικής λογικής. Ούτε μπορούμε να γίνουμε φρούριο με κλειστές πόρτες ούτε να μετατραπούμε σε παράδεισο του κάθε λαθρομετανάστη και δουλεμπόρου. Η μονοπολιτισμικότητα της Αρχαίας Ελλάδος και του Βυζαντίου διέσωσαν τη συνέχεια του Ελληνισμού. Έχουμε χρέος απέναντι στους νέους μας να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, αυτόν τον πολιτισμό. Η ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας διδάσκει κατανόηση και ανεκτικότητα προς τους άλλους πολιτισμούς. Όχι όμως εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και της ιστορικής μας αυτοσυνειδησίας.

Ας διδάξουμε λοιπόν στα παιδιά μας την ελληνορθόδοξη παράδοση και την Ιστορία του Έθνους μας και ας αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή βοήθεια για τον περιορισμό της λαθρομεταναστεύσεως.

Κ.Χ. 12.6.2010

.

(738) αναγνώσεις

6 comments

  1. αληθεια ποιες εθνοτητες αποτελουσαν την ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ; βεβαια στα 1000 χρονια δεν ηταν οι ιδιες. ποια εθνοτητα ειχε το πιο μεγαλο πληθυσμο; φυσικα λετε οτι ενας πολιτισμος υπηρχε. αλλα κι αυτοσ πρεπει να ηταν φιλτρο των αλλων πολιτισμων. ποια γλωσσα μιλαγε ο απλος λαος ΄; θα ηθελα μια απαντηση απο τον ιδιο αρθρογραφο γιατι τον εμπιστευομαι , ειναι γνωστου κυρους μελετητης, η αν ειναι απο καποιον αλλον, ομως που εχει μελετησει και οχι απο καποιον που εχει διαβασει κατι.

  2. Συμφωνώ απόλυτα στην τεκμηρίωση της αντίθεσης στην πολυπολιτισμικότητα. Διαφωνώ όμως στην αναφορά της βυζαντινής κοινωνίας ως παράδειγμα. Τα ενοποιητικά στοιχεία της Ανατολικής Αυτοκρατορίας ήτανε τρία:

    1ον το αυτοκρατορικό ταμείο

    2ον η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας

    3ον η τεχνολογική, λογιστική και πνευματική υπεροχή έναντι των βαρβάρων

    Για αυτό και κάθε φορά που ένα από αυτά τα στοιχεία ατονούσε (μεταϊουστινιάνεια περίοδο των άδειων ταμείων, αιρέσεις, κυρίως των Παυλικιανών, ανάπτυξη των ναυτικών δυνάμεων Γένουας και Βενετίας) κινδύνευε και η αυτοκρατορία να εξαφανιστεί από τον χάρτη.

    Το μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο της ελληνικής, όπως και κάθε σύγχρονης εθνικής, κοινωνίας είναι η εθνική συνείδηση.

  3. `Οπως κάθε πολυπολιτισμική κρατική οντότητα έτσι και η περιβόητη Ευρωπαική `Ενωση κάποια
    στιγμή θα διαλυθεί.Δεν μπορείς να οικοδομήσεις πολιτική με άξονα μόνο τις οικονομικές
    σχέσεις και την γεωπολιτική αντίθεση Βορρά-νότου.
    Λογικό είναι να υπάρχουν τόσοι και τόσοι ευρωσκεπτικιστές,ειδικά στην πατρίδα μας,από
    τη στιγμή που η κομισσιόν επέβαλλε τις συνθήκες Μάαστριχτ και Γκάτ οι οποίες δεν
    επιτρέπουν τη πατρίδα μας να κάνει αξιόμαχη παραγωγή και αντ’αυτού είναι υποχρεωμένη να
    δέχεται την πληθώρα εισαγόμενων προιόντων που αυξάνουν το έλλειμμα της χώρας.
    Νεκτάριος Κατσιλιώτης
    Ιστορικός-Εκδότης

  4. Οπως κάθε πολυπολιτισμική κρατική οντότητα έτσι και η περιβόητη Ευρωπαική `Ενωση κάποια
    στιγμή θα διαλυθεί

    ————————————————————-
    οχι μονο συμφωνω αλλα σκεψου τι θα γινουμε οταν διαλυθει. η θα υπερισχυσουν 2 κρατη και ολα τα υπολοιπα θα γινουν δουλοι τους η θα καταντησουμε σαν πρωην σοβιερτικη ενωση.

  5. Πολυπολιτισμικότης.
    Ὁ ὅρος καινοφανής, ἐν χρήσει ἀρχικῶς ὑπὸ τῶν ὁπαδῶν τῆς ἐννοίας αὐτῆς, ἄρα μᾶλλον καὶ ἐφεύρημά των.
    Νὰ θεωρήσωμεν ὅτι ἐκφράζει, ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει, τὴν δυνατότητα συνυπάρξεως ἐν τῇ πλέον συντηρητικῇ ἀντιλήψει, τὴν δυνατότητα ἀλληλοπεριχωρήσεως ἐν τῇ πλέον προωθημένῃ ἢ τὴν δυνατότητα ἐπικαλύψεως ἐν τῇ πλέον ἀκραίᾳ, κάποιων «πολιτισμῶν», οἱ ὁποῖοι μέχρι τώρα ἦσαν ἐν ἀπομακρυσμένῃ ἐπικοινωνίᾳ, ἢ καὶ ἐν ἀπομονώσει.
    Εἰς ἐλληνικὰ ὦτα, εἶναι τόσον κακόηχος, τόσον βαρβαρική, ἐκ τῆς ἀθρόας ἐπαναλήψεως ὁμοήχων συλλαβῶν, ὥστε δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι καὶ μόνον ἐξ αὐτοῦ συνιστᾶ ἐννοιολογικὸν πομφόλυγα. Μὴ λησμονῶμεν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Λέξις, μέςῳ τῆς ἠχητικῆς της ὑποστάσεως, τῆς ὑπαγωγῆς της εἰς ἀκαταλύτους νόμους φθογγικῆς αἰσθητικῆς, προβάλλει τὰ σημαινόμενά της διὰ τρόπου ἀνταξίου τῆς ἀντιλήψεως τῆς ἀπολυτότητος καὶ τῆς ὄντως προϋπαρχούσης ἰδέας, ἔν τινι κόσμῳ ὑπερβατικότητος, ἄρα καὶ ἀληθείας.
    Ὁ ἕλλην λόγος, πρωτίστως ἀναζητεῖ τὴν συμβατότητα πάσης λέξεως ἔναντι τοῦ σημαινομένου, ὑποβάλλει δὲ αὐτὴν εἰς βάσανον ἀντιπροσωπευτικότητος.
    Ἡ κ. Ἀρβελὲρ εἶναι σαφὲς καὶ ἐκ τῆς μακρὰς ὐπηρεσίας της ἐν τῇ καθιερωμένῃ εὐρωπαϊκῇ ἐπιστημονικῇ πρακτικῇ, ὅτι ποιεῖται χρήσιν τῆς ἐννοίας, ἐν πνεύματι ἐργασιακῆς ὑποθέσεως. Ἡ παραχώρησις ἐδάφους εἰς ἀδοκίμους ὅρους, συνιστᾶ πέραν τῆς καθημερινότητος τῶν «κοινῶν ἀνθρώπων» καὶ ἐπιστημονικὴν πρακτικήν, διὰ τῆς ὁποίας κάποιοι «ὑποχωροῦντες», δύνανται ἐπὶ τέλους νὰ ἐπικοινωνοῦν.
    Ἡ ἐπίγνωσίς της εἶναι σαφὴς καὶ ἐξ ἄλλων φράσεων, τὰς ὁποίας συμβατικῶς χρησιμοποιεῖ προκειμένου νὰ δυνηθῇ μίαν ἐπικοινωνίαν.
    Λόγου χάριν, ἡ χρήσις τῆς ἐννοίας Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, ἀντὶ τοῦ Ῥωμαϊκή, κρατεῖ τὴν κ. Ἀρβελὲρ (καὶ ἡμᾶς) ἐντὸς ἑνὸς διαλόγου ἐπιστημόνων, οἱ ὁποῖοι βολεύονται ἐκ τοῦ κατατεμμαχισμοῦ τῆς ῥωμαϊκῆς ἱστορίας εἰς τὴν ἀπιστεύτου ἀνυποληψίας διαίρεσιν Ῥώμης-Βυζαντίου.
    Πολλαὶ ἔννοιαι ἔχουν ὑποστεῖ τοιαῦτα πάθη, δυνάμεθα ὅμως νὰ εἴπωμεν ἀσφαλῶς, ὅσον ἀκόμη περιφέρονται μεταξὺ μας ὑπηρέται τοῦ λόγου, ὅτι αὗται «συνεσχέθησαν, ἀλλ᾿ οὐ κατεσχέθησαν»…
    Ἡ ἔννοια πολιτισμός, ὡς ἐκφραστικὴ ἑνὸς γνωσιολογικοῦ, αἰσθητικοῦ, κοινωνικοῦ καὶ ἀξιακοῦ (πρὸς ἀποφυγὴν τοῦ ὅρου ἠθικοῦ) πλέγματος, ὅλων τούτων μαθηματικῶς κειμένων ἄνωθεν σημαντικωτάτου παρονομαστοῦ, ὅστις εἶναι ὁ χρόνος, πάσχει ἐξ ἀρχῆς τὸ ἀνωτέρω πάθος, πρᾶγμα ὑπονομεῦον καὶ τὴν νεολογικὴν ἔννοιαν τῆς πολυπολιτισμικότητος.

    …καὶ τίς ἐστιν ὁ γεγραφὼς ὅτι «ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις»; Σωκράτης δ᾿ οὐ λέγει; καὶ περὶ τίνος γράφει Ξενοφῶν, ὅτι ἤρχετο ἀπὸ τῆς τῶν ὀνομάτων ἐπισκέψεως, τί σημαίνει ἕκαστον;
    Epict. Diss. 1.17.12.2–5

    Ἡ λέξις πολιτισμὸς, μήτηρ τῆς λέξεως πολυπολιτισμικότης, εἶναι ἐπίσης νεολογική, ὡς θὰ καταδείξωμε, προερχομένη ἐκ τῆς πόλεως.
    Ἂν τὴν εἶχον χρησιμοποιήςῃ οἱ Ἕλληνες, ἐνδεχομένως δι᾿ αὐτῆς θὰ ἐσήμαινον, εἴτε τὴν συμπεριφοράν, εἴτε τὰς προσκτωμένας ἰδιότητας ἀνθρώπου τινός, ἐκ τῆς ἀνατροφῆς του καὶ τῆς ἐγκαταβιώσεως ἐντὸς πόλεως. Ἀπὸ τοῦδε θὰ κινηθῶμεν ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς καθαρῶς ἀντιλήψεως, ἀποκλείοντες πᾶσαν ὐποταγὴν μας εἰς «ἐργασιακὰς ὑποθέσεις».
    Πόλις. Συνοίκησις πολιτῶν, ἤτοι ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι διέπονται κοινωνικῶς ὑπὸ τοῦ πολιτικοῦ προτύπου.
    Ποῖον εἶναι τὸ «πολιτικὸν πρότυπον»; Διὰ νὰ ἀποφευχθῇ μία ἐξιστόρησις τοῦ πολιτικοῦ φαινομένου, ὅπερ ἀπαιτεῖ ἐπίπονον καταβύθισιν ἐντὸς τοὐλάχιστον πέντε αἰώνων κλασσικοῦ ἑλληνισμοῦ, τὸ ὁρίζομεν ἀποφατικῶς.
    Πολιτισμὸς εἶναι οἱαδήποτε κοινωνική, ἀξιακή, γνωσιολογική, αἰσθητικὴ συν-βίωσις, ἀναπτυσσομένη ἐκτὸς περιβάλλοντος καθεστῶτος θεοκρατίας, ἀπολυταρχίας καὶ ὑπηκοότητος.
    Ἄρα, διὰ νὰ γίνωμε σαφέστεροι, πολιτισμὸς δύναται νὰ ἀναπτυχθῇ ΜΟΝΟΝ ἐντὸς πόλεως καὶ ΜΟΝΟΝ τῇ συνδρομῇ πολιτῶν!
    Θὰ εἴπῃ βεβαίως κάποιος.
    -Καλὰ ὅλα ταῦτα. Πῶς ὄμως ἐπιτέλους θὰ πρέπει νὰ χαρακτηρίσωμε τὸ κεκτημένον τῆς κοινωνικῆς όργανώσεως τῶν δημιουργῶν τοῦ ἀρδευτικοῦ δικτύου τοῦ Νείλου, τοῦ Μεγάλου Σινικοῦ Τείχους κλπ.;
    Θὰ ἀπαντήσω ὁλίγον ὑπεροπτικῶς, ἔως ἀναιδῶς.
    -Ἀδιάφορον. Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατὰ καιροὺς, ἐφαλκίδευσαν τὴν ἔννοιαν τῆς ῥωμαϊκότητος διὰ τοῦ ὅρου Βυζάντιον καὶ μάλιστα τὸ μέγιστον ἐπίτευγμά της, τὴν ἐξελιξιμότητα, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι καταχρῶνται ἐν τῷ καθημερινῷ λόγῳ τῆς ἐννοίας «διαδικασία», ἥτις ἔχει αὐστηρῶς δικονομικὴν σημασίαν, ἐνῶ ἡ ὀρθῶς σημαίνουσα λέξις εἶναι ἡ «πρόβασις», ἂς μεριμνήσουν καὶ διὰ τὸν «πολιτισμὸν» τῶν Αἰγυπτίων, τῶν Περςῶν, τῶν Σινῶν…
    Πολίτης καὶ ὑπήκοος εἶναι δύο ἀντίθετοι ἔννοιαι ὄσον τὸ πῦρ πρὸς τὸ ὔδωρ.
    Πολιτισμὸς εἶναι ὑπὲρ πᾶν ἄλλον ἡ ἐκ τῆς ἰδιότητος τοῦ πολίτου ἀπορρέουσα ποιοτικὴ ἐντροπία, ἡ μὴ δυναμένη νὰ παραχθῇ ἔκτινος ἄλλης ἰδιότητος, πολλῷ μᾶλλον ἐκείνης τοῦ ὑπηκόου.
    Χρῶμαι τῆς ἐννοίας «ἐντροπία», ἐν πλήρει γνώσει, καθ᾿ ὅτι ὁ πολιτισμὸς ὡς ἀπορρέων ἐκ τοῦ πολιτικοῦ φαινομένου, ἐρείδεται ἐπὶ μιᾶς διαρκοῦς παραγωγῆς θέσεων καὶ ἀντιθέσεων, μιᾶς ἀκαταστασίας, ἀξιακοῦ, γνωσιολογικοῦ, αἰσθητικοῦ καὶ λοιπῶν κοινωνικῶς ἐκδηλουμένων κατηγοριῶν, ἀπολήγων ἄλλοτε μέςῳ μιᾶς γαληνίου προβάσεως, ἄλλοτε μέςῳ αἵματος, καπνοῦ καὶ ἐρειπίων, εἰς μίαν μεγαλειώδη σύνθεσιν.
    Τοῦτο συνιστᾶ ἀρμονίαν, ἐκ τοῦ παναρχαίου ῤήματος ἀραρίσκω, ἐξ οὗ καὶ ὁ ἀριθμός, ἡ ἄρθρωσις καὶ πᾶν ὅ,τι τελικῶς συναιρεῖ τὰ διεστῶτα, ἀφοῦ πρῶτον ἔχει διαιρέσει τὰ συνεστῶτα. Οὔτω, ὁ πολιτισμὸς προβαίνει μέςῳ τοῦ γνωστοῦ διαλεκτικοῦ ἐμπεδοκλείου σχήματος, εἰς διηνεκῆ σύνθεσιν, παράγων καὶ παραγόμενος, προάγων καὶ προαγόμενος.
    Ἐκ τῶν ἀνωτέρω, θὰ ἠδύνατό τις νὰ παρατηρήςῃ ὅτι ὁ πολιτισμὸς παύει, ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς καταλύεται τὸ πολιτικὸν φαινόμενον, διὰ τῆς μακεδονικῆς ἀρχικῶς καὶ τῆς ῥωμαϊκῆς ἐν τέλει πολιτικῆς καταστάσεως.
    Ἐδὼ ὅμως παρατηρεῖται τὸ θαῦμα, δηλαδὴ ἡ (φαινομενικὴ) ἐκτροπὴ τοῦ πολιτικοῦ κεκτημένου!
    Λάθος! Ἁπλῶς πραγματοποιεῖται κύκλος, τοῦ ὁποίου ἡ ὁλοκλήρωσις τελειοῦται ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς ἑλληνορωμαϊκῇ Ἀνατολῇ, τῇ καλουμένῃ καταχρηστικῶς, ἔως σχετλιαστικῶς, Βυζάντιον.
    Ἐν τῷ ὑπερόχῳ αὐτῷ γνησίως ΠΟΛΙΤΙΚῼ μηχανισμῷ, ἡ Πόλις, ἥτοι τὸ κοινωνικῶς συν-βουλεύεσθαι καὶ συν-πράττειν, πραγματοῦται μέςῳ ἰσχυρῶν καὶ ἀκαταλύτων μηχανισμῶν στηρίξεως τοῦ κρατικοῦ φαινομένου.
    Οἱ δύο φαινομενικῶς ἀπολύτου ἀρχῆς πόλοι, ὁ Αὐτοκράτωρ καὶ ὁ Πατριάρχης, κατ᾿ οὐσίαν ὑπόκεινται εἰς τὰ ἀκατάλυτα ἔκδοχα τῶν παλαίποτε διαλαμψαςῶν, Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου, τῆς Ἀπέλλας, τῆς Commitia Curiata, Centuriata καὶ Tributa.
    Ὅλα ταῦτα ἔχουν μετα-σχηματισθεῖ ἢ καὶ συσχηματισθεῖ εἰς Ἱππόδρομον, εἰς Τοπικὰς καὶ Οἰκουμενικὰς Συνόδους, εἰς Σχολὰς καὶ Συντεχνίας, εἰς τὰς συνελεύσεις τοῦ στρατεύματος, τέλος δὲ εἰς τὴν πανταχοῦ παροῦσαν Σύγκλητον. Ὅλα ταῦτα, ἄλλοτε ἀλληλοσυγκρουόμενα, ἄλλοτε συνεργαζόμενα, διαπομπεύουν αὐτοκράτορας, ξυρίζουν πατριάρχας, μεγαλύνουν ἢ κατεδαφίζουν κραταιοὺς ἀπολυτάρχας.
    Ὅλα ταῦτα, ὄντως ἀπέχουν ἐκ μιᾶς συνάξεως πολιτῶν-ὀπλιτῶν τῶν Ἀθηνῶν τοῦ Περικλέους, πλὴν ὅμως ἀποτελοῦν τὴν ἐξελικτικὴν ἀπόληξιν τοῦ κεκτημενου αὐτοῦ, ἑνὸς κεκτημένου ἀπολύτως συνυφασμένου πρὸς τὴν ἰδιότροπον φύσιν τοῦ Ἕλληνος, εἴτε οὗτος διὰ βοῆς ταπεινοῖ τὸν Ἀγαμέμνονα, εἴτε ζητεῖ τὴν κάθοδον ἐκ τοῦ βήματος τοῦ Θεμιστοκλέους, εἴτε κραυγάζει τὸ «Ἀνάξιος» πρὸς τὸν ἐνθρονιζόμενον αὐτοκράτορα ἢ πατριάρχην…
    Ὅθεν, φρονῶ, δικαίως ἡ λέξις πολυπολιτισμικότης ἀποτελεῖ ἀδόκιμον ἐννοιολογικὴν πομφόλυγα, καθ᾿ ὅτι πολιτισμὸς ὐπάρχει μόνον εἷς, ὁ τοῦ Ἕλληνος ἀνθρώπου, εἴτε μᾶς ἀρέσκει, εἴτε μᾶς «χαλάει»!

  6. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κ. Φρεάντλη.

    Βέβαια προϋποθέτει ελληνικά ώτα ..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *