Οικονομική κρίση ή κρίση προτύπων

Δέν ὑπάρχει κρίση ἀποκλειστικά καί μόνον οἰκονομική. Ἡ οἰκονομία εἶναι μία ἀνθρώπινη καί κοινωνική δραστηριότητα καί ἐπηρεάζεται ἀπό τίς ἀρχές, τίς ἀξίες, τά ἰδανικά, τόν σκοπό ζωῆς καί τή ψυχοσύνθεση τῶν προσώπων καί τῶν συνόλων. Ἡ σημερινή κρίση στήν Ἑλλάδα και στήν παγκόσμια οἰκονομία φαινομενικά μέν ἀφορᾶ στούς ἀριθμούς, στό εἰσόδημα, στήν παραγωγή. Οὑσιαστικά ὅμως εἶναι κρίση ἀξιῶν, προτύπων καί ἰδανικῶν. Εἶναι κρίση, παρακμή καί διάψευση τῶν ὑλιστικῶν ἰδεολογιῶν πού ταλαιπώρησαν τήν ἀνθρωπότητα καί πολύ περισσότερο τή χώρα μας κατά τα τελευταῖα πενήντα τοὐλάχιστον χρόνια. Ἔχουμε μπροστά μας τήν πανηγυρική καί θορυβώδη κατάρρευση τῶν ὑλιστικῶν παραδείσων καί τῶν ψευδῶν ὁραμάτων πού καλλιεργοῦσαν οἱ κυριώτερες διεθνεῖς ἰδεολογίες τῶν προσφάτων δεκαετιῶν.


    Ὑλιστική ἦταν ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πάντων ἀπό τή μαρξιστική ἰδεολογία μέ ὅλες τίς παραλλαγές της, λενινιστικές, σταλινικές, μαοϊκές κ.λπ. Ἡ πάλη τῶν τάξεων, ἡ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου, τό μίσος κατά τῶν ἐχόντων, αὐτά καί πολλά ἄλλα φανάτισαν ἑκατομμύρια μυαλά σέ ὅλη τή γῆ, ἔστειλαν στήν ἐξορία καί στό θάνατο ἑκατομμύρια ἀντιφρονούντων, κατέστρεψαν ψυχές, κοινωνίες καί οἰκονομίες. Στό ὄνομα μιᾶς δῆθεν ἐπανάστασης γιά τό καλό τοῦ λαοῦ ἔγινε προσπάθεια νά ξεριζωθοῦν ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων τά δύο μεγάλα καί ἀκατάλυτα ἰδανικά. Ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα. Ὁ ὑλισμός καί ὁ διεθνισμός μαζί μέ τόν ἀθεϊσμό ἐδιδάσκοντο ἀπό τά σχολεῖα, τίς ἐφημερίδες, τίς τηλεοράσεις. Τά καταστροφικά ἀποτελέσματα τά εἴδαμε μετά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολινου τό 1989. Ἡ γύμνια τοῦ μαρξιστικοῦ ὑλισμοῦ ἀποκαλύπτεται καθημερινά μπροστά μας. Καί στή Καμπότζη ἀκόμη καί σήμερα δικάζονται οἱ μαρξιστές μαζικοί δολοφόνοι, οἱ ὁποῖοι κατήργησαν τήν πίστη πρός τόν Θεό στό ὄνομα τοῦ «ἀταξικοῦ παραδείσου»!


    Παράλληλα σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ πλανήτη ἀνδρώθηκε ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ Ἰανοῦ: Ὁ ὑλισμός τῆς καταναλωτικῆς καί ἰσοπεδωτικῆς παγκοσμιοποιήσεως. Τό κέρδος ἀποθεώθηκε, ὁ ἀτομοκεντρισμός θεοποιήθηκε, οἱ ἀγορές ἀναγορεύθηκαν σέ μαγικούς συντελεστές τῆς εὐδαιμονίας τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιοι δέν κερδίζουν χρήματα καταδικάζονται στή χλεύη καί στήν ἀπόρριψη. Τό χρῆμα εἶναι τό πᾶν, ἡ παιδεία ὀφείλει νά τό ὑπηρετεῖ. Ἡ διαφήμιση γιγαντώνει τόν καταναλωτισμό καί προκαλεῖ τεχνητή εὐδαιμονία μέ πλαστικό χρῆμα , τό ὁποῖο τελικά ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους σέ συνεχῆ δανεισμό ἄρα σέ ἀπόγνωση, σέ ἀπελπισία , πολλές φορές και σέ αὐτοκτονία. Ὁ μαρξισμός κήρυττε τό μίσος πρός τούς ἔχοντες, ἡ παντοδυναμία τῶν χρηματιστηριακῶν ἀγορῶν κηρύττει τό μίσος πρός τούς πένητες και τούς ἀδυνάμους. Ἡ μαρξιστική ἐπανάσταση ἐπιδιώκει νά ἐξοντώσει τούς ἰσχυρούς τούς παλαιοῦ καθεστῶτος γιά νά δημιουργήσει τελικά τούς δικούς της λίγους καί ἐκλεκτούς πού θά περνοῦν καλά. Ἡ παγκοσμιοποίηση τῶν ἀγορῶν καί τοῦ καταναλωτισμοῦ βλέπει τούς οἰκονομικά ἀδυνάτους σάν περιττά ἐμπόδια  πού ἔχουν τήν … ἀπαίτηση νά τούς περιθάλψει τό Κράτος Πρόνοιας. «Τά ἀνθρώπινα ἐμπόδια νά ἐκτοπισθοῦν» κηρύττουν και ο δύο μορφές τοῦ ὑλισμοῦ.


    Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τά πάντα κινδύνευσαν και κινδυνεύουν νά ἀλλοιωθοῦν καί νά ἀλλοτριωθοῦν. Εὐγενεῖς ἰδέες ὅπως ἡ ἑνοποίηση τῆς Εὐρώπης στό ὄνομα τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τοῦ Εὐαγγελίου μετεξελίχθηκαν σέ μία ἀκόμη ὑλιστική ἰδεολογία, ἀντίθετη πρός τήν ἀρχική βούληση τῶν ἐμπνευστῶν τους. Οἱ Ἕλληνες ἔμαθαν νά θεωροῦν τήν Εὐρώπη σάν τή «νέα Μεγάλη Ἰδέα», ἡ ὁποία θά τούς φέρει πακέτα Ντελόρ και πακτωλούς χρημάτων γιά δημόσια ἔργα, ἀλλά καί γιά τίς τσέπες τῶν ἐπιτηδείων. Ἡ ἀρχαιοελληνική ἔννοια τῆς Παιδείας, ἡ ὁποία ἐμπλουτίσθηκε ἀπό τή Χριστιανική Ἁποκάλυψη καί ἀπό τή διδασκαλία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί τοῦ Πατροκοσμᾶ, μεταλλάχθηκε σέ ἐπαγγελματική κατάρτιση καί σέ κέντρο ταχείας ἐκμαθήσεως ξηρῶν γνώσεων μέ στόχο τό χρῆμα καί ὄχι τή διάπλαση ἀνθρωπίνων χαρακτήρων. Τά πάντα στόν βωμό τῆς ὕλης, τοῦ χρήματος, τοῦ κέρδους. Μέ ἀποτέλεσμα καί τά νοικοκυριά καί ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα νά δανείζονται, διότι ξόδευαν καί ξοδεύουν περισσότερα ἀπό ὅσα παράγουν. Τί ἄλλο χρειάζεται γιά νά μετατραπεῖ ἡ ἠθική κρίση σέ οἰκονομική;


    Μέσα σ’ αὐτόν τόν φρενήρη ἀνταγωνισμό μεταξύ ὑλιστικῶν ἰδεολογιῶν ξεχάσθηκε τό ἦθος, ἡ πνευματική καλλιέργεια, ἡ ἀνάγκη γιά ὁλοκληρωμένες προσωπικοτητες, ἡ προβολή καταλλήλων προτύπων γιά τούς νέους. Ὁ ὑλισμός μέ ὅλα τά πρόσωπά του θέλει μανιωδῶς νά καταργήσει τήν πίστη στόν Θεό καί τήν ἀγάπη στή  Πατρίδα. Τά θεωρεῖ μεταφυσικά κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος. Κι ὅμως, ὅταν ἡ μαρξιστική Ρωσία τοῦ Στάλιν δέχθηκε τήν ἐπίθεση τοῦ Χίτλερ, τότε ἀναγκάσθηκε ἡ αὐταρχική ἐξουσία νά ἀνοίξει τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί νά προβάλει στό λαό τόν ἀγώνα γιά τή Μητέρα Πατρίδα, τήν Ἁγία Ρωσία. Καί ὅταν ἡ μήτρα τῆς ὑλιστικῆς παγκοσμιοποιήσεως, οἱ ΗΠΑ, εἶδαν Ἄραβες καί ἄλλους ξένους νά θέλουν νά ἀγοράσουν τά λιμάνια τους ἤ ἄλλες κρίσιμες ἐπιχειρήσεις, ἀρνήθηκαν μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι ἐπάνω καί ἀπό τό χρῆμα ὑπάρχει τό ἐθνικό συμφέρον! Ὡραῖες εἶναι στά λόγια οἱ ἰδεολογίες καί οἱ συνθηματολογίες, ὅμως οἱ κοινωνίες πού σέβονται τόν ἑαυτό τους στίς δύσκολες στιγμές θυμοῦνται καί τόν Θεό καί τόν πατριωτισμό.


Δυστυχῶς στήν Ἑλλάδα παρασυρθήκαμε μόνο ἀπό τά εὔκολα συνθήματα καί τίς ξενόφερτες «μαγικές συνταγές» καί ξεχάσαμε τά πρότυπα καί τίς ἀξίες πού μᾶς κράτησαν ὄρθιους ἐπί χιλιάδες χρόνια. Καί πρό Χριστοῦ καί ἀκόμη περισσότερο μετά Χριστόν ὁ λαός μας, τό Ἔθνος μας, ἐπιβίωσε καί διέπρεψε πολιτιστικά καί ἀγωνιστικά, διότι δίδασκε στά παιδιά του τήν πίστη στόν Θεό καί στήν Πατρίδα. Διαβάστε τήν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου, τό «Ἴτε παῖδες Ἑλλήνων» τῶν Σαλαμινομάχων, τόν ὅρκο τῶν Ἀθηναίων Ἐφήβων. Μελετῆστε τά ἔργα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, θυμηθεῖτε τήν πατριωτική δράση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου στό πλευρό τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ, ἀναλύστε μέ προσοχή τό κοντάκιο «Τῇ Ὑπερμάχω» πού ἦταν ὁ ἐθνικός ὕμνος τῆς Βυζαντινῆς Ρωμανίας. Ξαναδιαβάστε μέ συγκίνηση τήν τελευταία ὁμιλία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πρίν ἀπό τήν Ἅλωση, ξεφυλλίστε τό Νέον Μαρτυρολόγιον του Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ξεδιψάστε πνευματικά ἀπό τίς Διδαχές καί τίς Προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ἁἰτωλοῦ. Ποιά εἶναι ἡ κοινή συνισταμένη αὐτῶν τῶν κειμένων καί προτύπων; Προφανῶς ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἀφανάτιστη ἀγάπη πρός τήν ἑλληνική Πατρίδα.


Αὐτά πολεμοῦν καί αὐτά ξεριζώνουν οἱ ὀπαδοί τῶν ὑλιστικῶν θεωριῶν. Καί προβάλλουν σκοπίμως λανθασμένα πρότυπα στά παιδιά μας. Μέσα ἀπό σχολικά βιβλία, τηλεοπτικά θεάματα καί κάθε εἴδους προπαγάνδες οἱ νέοι μας καί οἱ νέες μας καλοῦνται νά παρασυρθοῦν ἀπό τήν ἐφήμερη δόξα, τήν ἔκθεση τῆς γυμνῆς σάρκας, τόν τυχοδιωκτισμό, τό εὔκολο καί ἄκοπο κέρδος, τίς πάσης φύσεως διαστροφές, τήν ἀνοητολογία, τήν ἔλλειψη ρίζας και οὐσίας. Καί τά παιδιά μας μεταρέπονται σέ ἄβουλους καταναλωτές, ἀγράμματους, ἀνιστόρητους, γλωσσικά ἀφασικούς. Καί διαρκῶς δανείζονται καί ὑπερχρεώνονται ὥστε νά ἐντείνεται ἡ οἰκονομική κρίση.


Τό μόνο γνήσιο καί ἀσφαλές ἀντίδοτο εἶναι οἱ παραδοσιακές ἀξίες καί τά ἀἰώνια πρότυπα πού μάθαμε ἀπό τή διαχρονική πορεία του Ἑλληνισμοῦ. Τά πρότυπα αὐτά εἶναι οἱ Ἥρωες καί οἱ Ἅγιοι. Ὀ Ἀλέξανδρος εἶχε ὡς πρότυπό του τόν Ἀχιλλέα. Ὁ Μέγας Βασίλειος προβάλλει πρός τούς νέους τή σωφροσύνη τοῦ Ὀδυσσέα, τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, τοῦ Ἡρακλέους. Οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες ἐπί Τουρκοκρατίας εἶχαν ὡς πρότυπα τούς Νεομάρτυρες καί τούς Κλεφταρματολούς τῶν βουνῶν. Ὁ Θ. Κολοκοτρώνης λέγει στόν Ἄγγλο Χάμιλτον ὅτι τήν Ἐπανάσταση τήν ἐνέπνευσε ἡ ἀνάμνηση τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ὁ Παῦλος Μελᾶς δίδασκε στούς ἐντοπίους Μακεδόνες νά ἀγωνίζονται γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τούς ἀρχαίους προγόνους τους. Στό ἔπος τοῦ 1940 ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς μιλοῦσε γιά τό ἀθάνατο κρασί τοῦ 1821. Καί στόν Κυπριακό Ἀγώνα τοῦ 1955-59 οἱ ἔφηβοι ἀγωνιστές διάβαζαν τούς βίους τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἡρώων τοῦ Ἔθνους μας.


Μόνο μέ τέτοια πρότυπα θά ἔλθει ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τή σοβοῦσα ἠθική, πνευματική καί οἰκονομική κρίση. Ὅταν διδάξουμε στά παιδιά μας τήν κοινωνική ἀλληλεγγύη, τήν συμπὀνια, τήν ἀνθρωπιά. Νά ἔχουν ὡς κύριο μέλημά τους τό καθῆκον πρός τόν Θεό, την Πατρίδα καί τόν συνάνθρωπο. Νά προβάλλουμε πρότυπα μορφωτικά πού δια-μορφώνουν ἀνθρώπινους χαρακτῆρες και ὄχι αὐτά πού μετατρέπουν τά παιδιά μας σέ καταναλωτικά ρομπότ ἤ σέ ἐργαλεῖα ὁλοκληρωτικῶν ἰδεολογιῶν. Νά πείσουμε τά παιδιά μας ὅτι τό χρῆμα εἶναι μέσο καί ὄχι αὐτοσκοπός. Ὡς Ὀρθόδοξοι και ὡς Ἕλληνες ἔχουμε λαμπρά, διαχρονικά καί οἰκουμενικά πρότυπα νά παρουσιάσουμε. Ἄς τά διδάξουμε στά παιδιά μας ὥστε ἡ νέα γενιά νά ἀποφύγει τήν ἠθική καί οἰκονομική χρεωκοπία. Ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι εὐθυνόμαστε γιά τήν κρίση. Τοὐλάχιστον ἄς μήν μεταφέρουμε τό βάρος στούς νεώτερους. Καί ὁ Θεός βοηθός!


Κ.Χ 2010

.

(497) αναγνώσεις

7 comments

  1. `Οπως γνωρίζουμε η παιδεία διαμορφώνει την οικονομία.Επομένως η σημερινή άναρχη
    καταναλωτική ελληνική κοινωνία οφείλεται στο γεγονός οτι οι πολίτες έχασαν την
    αίσθηση του μέτρου και αγόραζαν υλικά αγαθά που δεν τα χρειάζονταν και το κυριότερο
    δεν είχαν το εισόδημα για πραγματοποιήσουν τις αγορές τους και επομένως δανείζονταν.
    Τώρα που πιάσαμε πάτο είναι ανάγκη να αλλάξει η φιλοσοφία της εκπαίδευσης μας ώστε
    να εισαχθεί στα σχολικά εγχειρίδια οι αξίες του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού,όπως
    είναι η εγκράτεια και ο οικονομικός προγραμματισμός.Μέσα από αυτή την αλλαγή ο `Ελληνας
    θα μάθει να στήνει νοικοκυριά με ισοσκελισμένο οικογενειακό προυπολογισμός και δεν θα
    πέφτει στη παγίδα των τραπεζικών δανείων και των πιστωτικών καρτών.
    Νεκτάριος Κατσιλιώτης
    Ιστορικός-Εκδότης

  2. Είναι φανερό ότι στις χώρες εκείνες που διακρίνονται παγκοσμίως για την ισχυρή τους οικονομία , την κοινωνική τους συνοχή , την ασφάλεια , το υψηλό επίπεδο παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και την στρατιωτική τους ισχύ , ένα στοιχείο το οποίο παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή τους είναι η παράδοση.
    Σ’ αυτές τις χώρες τόσον οι κυβερνήτες τους όσο και οι απλοί πολίτες δείχνουν έναν αξιοθαύμαστο σεβασμό στις παραδοσιακές τους αξίες , και μάλιστα τις υπερασπίζονται με ιδιαίτερο φανατισμό , εκεί όπου καταλαβαίνουν ότι κινδυνεύουν να τις χάσουν.
    Για όλους αυτούς τους λαούς η παράδοση δεν είναι μια ψυχρή και άψυχη μούμια για συντήρηση , αλλά είναι μια ολοζώντανη δύναμη πάνω στην οποία χτίζουν το παρόν τους και στηρίζουν το μέλλον τους
    Και φουσκώνουν από περηφάνια για ολόκληρη την κληρονομιά που τους άφησαν οι προπάτορές τους .
    Και την τιμούν αυτή την κληρονομιά και την αξιοποιούν , και εξασφαλίζουν έτσι μια αξιοζήλευτη δημιουργική συνέχεια σε όλους τους τομείς του κοινωνικού τους βίου: στη διοίκηση, στην οικονομία , στην εκπαίδευση, στην υγεία , στη γλώσσα , στα ήθη, στα έθιμα , στους θεσμούς , παντού όπου ζουν και κινούνται.
    Αυτά συμβαίνουν λίγο ή πολύ σε χώρες όπως η Αμερική , ο Καναδάς , η Αγγλία , η Αυστραλία , η Κίνα , η Γερμανία , η Γαλλία , η Ρωσία .
    Συνέβαινε κάποτε το ίδιο και στην Ελλάδα . Ίσως μέχρι και τη δεκαετία του 70. Σήμερα όμως , δυστυχώς για μας , η έννοια της παράδοσης από τη ζωή μας αφανίστηκε. Κανένας χώρος του εθνικού μας βίου δεν μοσχοβολάει πια από το δυνατό άρωμα της τρισχιλιόχρονης παράδοσής μας .
    Πάθαμε , κυριολεκτικά , μια τόσο δυνατή εγκεφαλική διάσειση , που ξεχάσαμε τα πάντα . Ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό !
    Πλουσιότατη εμπειρία και γνώση μιας παράδοσης τρεισήμισι χιλιάδων ετών , την οποία ζηλεύει ολόκληρη η οικουμένη , πετάχτηκε με περιφρόνηση στο καλάθι των αχρήστων !
    Έτσι , ορφανέψαμε ξαφνικά από προγόνους και τα παιδιά μας καταλαβαίνουν ότι δεν έχομε να τους παραδώσομε απολύτως τίποτε! Άδεια χέρια . Άδειες καρδιές .
    Ακόμα και τα άδεια ταμεία του Κράτους μας , εξαιτίας της περιφρόνησης των παραδόσεών μας κατάντησαν έτσι..
    Διότι η δική μας παράδοση ήθελε τον Έλληνα να είναι νοικοκύρης : Να βγάζει δέκα και να ξοδεύει πέντε . Όχι να βγάζει δέκα και να σκορπάει δεκαπέντε !
    Απορρίψαμε τις αρχές των προγόνων μας , βγάλαμε στο περιθώριο την πολύτιμη παράδοσή μας και ήρθε η ώρα τώρα να το πληρώσομε ακριβά .
    Θα μας γίνει όμως το πάθημα , μάθημα ;

    Φώτης Μιχαήλ

  3. Παρ’ όλο που κατανοούμε όλοι ότι η παρούσα κατάντια είναι απόρροια ενός ξεφτισμένου εκπαιδευτικού συτήματος δεν είδα κανέναν να βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί για την απόφαση της κυρίας υπουργού παιδείας να αποκτήσουν τα ελληνόπουλα μία δεύτερη επίσημη γλώσσα, την αγγλική. Γιατί από την στιγμή που θα διδάσκεται η γλώσσα αυτή από την πρώτη δημοτικού γίνεται δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας, όπως σε όλες τις αποικίες.
    Ούτε και κανένας διαμαρτύρεται που η τηλεόραση παίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ ξενόγλωσσες ταινίες, ακόμα και στις λιγοστές ελληνικές εκπομπές η μουσική υπόκρουση είναι γλυκανάλατα μοτίβα της πέραν του Ατλαντικού υποκουλτούρας. Ούτε έχω ακούσει κάποιον από τους άρχοντες της δικής μας τηλεοπτικής υποκουλτούρας να ασχολείται με κάτι άλλο εκτός από τις λίστες με τους ρουσφετοδιοριζόμενους. Και αυτό γιατί μπερδεμένοι από την δική τους βραχεία μνήμη μάλλον δεν θυμούνται ότι ο σημερινός πρωθυπουργός διορίστηκε υπουργός επί πρωθυπουργίας του μπαμπά του. Βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος όπως πάντα.
    Όσον αφορά το σχόλιό σας κύριε Μιχαήλ αν και συμφωνώ στο γενικό πλαίσιό του θα ήθελα να εκφράσω την αντίθεσή μου με κάποια στοιχεία που αναφέρετε. Δεν θεωρώ ότι είναι παράδειγμα χώρας με κοινωνική συνοχή, ασφάλεια, υψηλό επίπεδο παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι γνωστό ότι προσπαθούν τώρα να φτιάξουν εθνικό σύστημα υγείας. Όσο για την Κίνα μπορεί να αναπτύσσεται τώρα οικονομικά αλλά δεν θα θεωρούσα ότι είναι παράδειγμα προς μίμησιν σε άλλους τομείς. Και σε τελική ανάλυση δεν νομίζω ότι μέχρι πρότινος είχαμε τόσα χάλια όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν κάποιοι επιτήδειοι. Απλά όταν θέλεις να επιβάλλεις κάποια πράγματα πρέπει να βρίσκεις κάποιες δικαιολογίες. Όλα αυτά που ζούμε δεν είναι παρά τεχνητές κρίσεις. Απλά κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γάϊδαρος πετάει. Και εμείς δεν τους χαλάμε το χατήρι.

  4. @Φώτης Μιχαήλ,

    σε όλες αυτές τις χώρες τις οποίες αναφέρατε, η παράδοση, όπως πολύ σωστά δεν αντιμετωπίστηκε ως κάτι το οποίο είναι τετελεσμένο, ως μια συνταγή ζωής την οποία παραλαμβάνεις και εφαρμόζεις με τον ίδιο τρόπο, όπως ψένει ο φούρναρης το ψωμί.
    Σε όλες αυτές τις χώρες η παράδοση τέθηκε σε διαπραγμάτευση, όχι πάντα με ειρηνικό τρόπο, αμφισβητήθηκε, προσαρμόστηκε, ερμηνεύτηκε, υπερασπίστηκε.
    Σε καμία από αυτές τις χώρες η παράδοση δεν αποτελεί κάτι το παρωχημένο, γιατί απλούστατα απορρήφθηκε ό,τι προσπάθησε να κρατηθεί με το ζόρι και σε πείσμα των καιρών. Ασφαλώς χάθηκαν πολλά κομμάτια με αυτό τον τρόπο, αλλά κάθε τί που δεν σκοτώνει, σε κάμει πιο δυνατό (αυτό υποδηλώνει η λέξη ακμή). Ο πολιτισμός αυτών των χωρών είναι γυμνασμένος. Η δική μας η παράδοση δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν, οι περισσότεροι διαννούμενοι έφθαναν σε συμπεράσματα για το μεγαλείο της φυλής, χωρίς όμως να περιγράφουνε τον τρόπο εξαγωγής των με λεπτομέρεια. Για αυτό και η δική μας η παράδοση, νικήθηκε, όταν, αγύμναστη και παρωχημένη έπρεπε για πρώτη φορά να αντιμετωπίσει μια πολιτική πραγματικότητα (των εθνικών κρατών), η οποία διέφερε ριζικά από εκείνη η οποία την διαμόρφωσε.
    Έχουμε μια παράδοση, παρωχημένη από μια διανόηση, η οποία επιμένει πεισματικά να μας ονομάζει Ρωμιούς, να ταυτίζει την εθνική μας υπόσταση με ορολογίες οι οποίες ταιριάζουνε περισσότερο σε θρησκευτικά δόγματα και τάξεις πραγμάτων οι οποίες δεν έχουνε απολύτως καμία σχέση με την σημερινή πολιτική πραγματικότητα.
    Μια παράδοση η οποία αντιμάχεται με κάθε μέσο τις ιστορικές μας ονομασίες, κατορθώνοντας τον μεν Έλληνα να τον ταυτίζει με τον ειδωλλολάτρη και άρα ασύμβατο με την επικρατούσα Θρησκεία, τον δε Γραικό με τον υπόδουλο και κακόηχο για την λυπή Ευρώπη επαρχιώτη. Αλλά καί στις δύο περιπτώσεις το κακόηχο έχει άμεση σχέση με την Ορθόδοξη Οικουμένη, ως πολιτικό ζητούμενο για μια πολυεθνική αυτοκρατορία.
    Αυτή η η αβασάνιστη εμμονή στην παράδοση γέννησε και την τάση των αρνησιπάτριδων εντολοδόχων του Υπουργείου (τέως Εθνικής) Παιδείας, αυτή την τάση η οποία θέλει τώρα να μας αλλάξει την εθνική συνείδηση υπηρετώντας τα σχέδια προαιώνιων εχθρών μας. Τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τον λογαριασμό!

  5. Κυρία Καλούδη , στο σχόλιό μου αναφέρονται κάποιες χώρες ως παραδείγματα οικονομικής και κοινωνικής ισχύος όχι βεβαίως με απόλυτα αλλά πάντοτε με σχετικά απέναντι στη δική μας χώρα κριτήρια . Γι’ αυτό και δεν γράφω ότι οφείλουμε να τους μοιάσουμε αδιακρίτως σε όλα , αλλά ότι στις περί ου ο λόγος χώρες αυτά συμβαίνουν απλώς ‘’λίγο ή πολύ’’.
    Ποιος αμφιβάλλει ότι σ’ αυτές τις χώρες πολίτες και κυβερνήσεις φροντίζουν ασυγκρίτως περισσότερο , σε σχέση μ’ εμάς , για την προβολή και την αξιοποίηση των παραδοσιακών τους αξιών . Αυτή την προσπάθειά τους την αντιλαμβάνεται αμέσως ο κάθε επισκέπτης με το που πατάει το πόδι του σε οποιοδήποτε αεροδρόμιο , λιμάνι η σιδηροδρομικό τους σταθμό . Και συνεχίζεται αυτή η συστηματική και μεθοδική προβολή της παράδοσής τους – μιας αναμφίβολα ασήμαντης παράδοσης σε σχέση με τον πλούτο της δική μας – σε όλους τους χώρους της καθημερινής τους ζωής : στους δρόμους , στα πάρκα , στα θέατρα , στα στάδια , στα μουσεία , στους αρχαιολογικούς χώρους , στις σχολικές αίθουσες , στα προαύλια των πανεπιστημίων , στα ξενοδοχεία τους . Παντού !

    Σας προτείνω και σας προκαλώ να επισκεφθείτε τον ιστορικό μας Μυστρά ( το αναφέρω ως μια από τις πάμπολλες παρόμοιες περιπτώσεις ) για να δείτε την διαφορά : Δεν αναφέρεται σχεδόν πουθενά το όνομα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου , δεν αναρτάται σε κανέναν ιστό έστω και μια σημαία που να θυμίζει Δεσποτάτο του Μυστρά και Κωνσταντινούπολη , δεν υπάρχει επί τόπου διαθέσιμος ούτε ένας εξειδικευμένος ξεναγός , στο μουσείο σε ‘’ξεναγούν’’ απλοί φύλακες , ενώ στην είσοδο της Παντάνασσας το μόνο που έχουν να επισημάνουν γραπτώς οι ημέτεροι φωστήρες στον κάθε επισκέπτη – Έλληνα ή ξένο – είναι οι κατ’ αυτούς επιδράσεις της δυτικής κουλτούρας πάνω στο χτίσιμο και τον διάκοσμο του μεγαλειώδους αυτού Βυζαντινού μνημείου .Τίποτε άλλο !
    Καλά , δεν μιλάμε για το όνομα του Φώτη Κόντογλου . Αυτό κι αν δεν είναι τελείως παραθεωρημένο , ξεχασμένο και άγνωστο. Κι ας είναι ο Φώτης Κόντογλου ο πρώτος μεγάλος Έλληνας συντηρητής των αγιογραφιών του Μυστρά . Και μάλιστα απλήρωτος μέχρι σήμερα …

  6. Πρότυπα χρειάζονται μόνον οἱ ἡμιδιανοούμενοι. Ὁ πολὺς λαὸς ἔχει τὶς συνήθειές του, συνήθως παλαιές, χωρὶς τὶς ὁποῖες ἀκόμα καὶ ἡ καλύτερη νομοθεσία καὶ ἀστυνομία θὰ ἦταν παντελῶς ἀνίσχυρες. Οἱ γνησίως σκεπτόμενοι δὲν ἔχουν ἀνάγκη προτύπων. Μελετοῦν τὶς συνήθειες τοῦ λαοῦ καὶ φροντίζουν οἱ νόμοι, ποὺ ἀναγκαστικῶς χρειάζεται τὸ ἐθνικὸ κράτος, νὰ μὴν ἀντίκεινται τόσο στὶς συνήθειες αὐτές.
    Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἔλεγε ρητῶς ὅτι ἡ παράδοση δὲν εἶναι τοπικὸ χρῶμα. Εἶναι ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα συλλογικῆς μνήμης ποὺ ἔχουν χρησιμότητα καὶ ἐφαρμογὴ σήμερα. Ὅπως, δηλαδή, ὁ σχολιαστής imago ἀνωτέρω !

  7. Αν το δει κανείς με στατιστική ματιά, από το απώτατο παρελθόν, οι κοινωνίες άκμαζαν, έλαμπαν και παρήκμαζαν. Τρανταχτά παραδείγματα οι πολλή μεγάλες αυτοκρατορίες όπως η Ρωμαϊκή, η Βυζαντινή, αλλά και μικρότεροι πολιτισμοί όπως εκείνοι των Μινωιτών κλπ. Όλοι άρχισαν να καταστρέφονται όταν πέρασαν σε ένα μοτίβο ζωής μακριά από αυτό που με μια λέξη αποκαλούμε ηθική. Όχι την ηθικολογία, αλλά την ηθική με όλη τη σημασία της λέξεως. Χωρίς να αποδέχομαι την “ταμπέλα” του δυτικού πολιτισμού για τη χώρα μας, ο τρόπος ζωής των νεοελλήνων δεν πιστεύω πως διέπεται από ηθικές αξίες. Δεν αναφέρομαι μόνο στα μηνύματα περί επιβίωσης – καταπάτησης κάθε ηθικού φραγμού, που καθημερινά λαμβάνουν τα παιδιά μας ποικιλοτρόπως, ούτε αποκλειστικά στη σεξουαλικότητα που σπεύδουν άπαντες (ΜΜΕ, καλλιτέχνες κλπ), να “κολλήσουν” στο όποιο θέμα, λες και είναι αυτός ο σκοπός της ύπαρξής μας. Αυτά δυστυχώς είναι δυο απο τα πολύ σημαντικά χτυπήματα που δέχεται ένας εκκολαπτόμενος ενήλικας. Όμως και το τρίτο και θα συμφωνήσω απόλυτα με τον κύριο Μιχαήλ, είναι η απαξίωσή μας και ο τρόπος που λοιδωρούμε τις παραδόσεις μας. Επιτρέψαμε να μας βάλουν σε μια διαδικασία, όπου κάθε τι παραδοσιακό να μας αφήνει την οσμή της μούχλας, ενώ κάθε τι άπρεπο, ανώμαλο κι ανορθόδοξο να συνοδεύεται με την αργκό έκφραση “πρωχο”= πρόοδος, εξέλιξη, ένα βήμα πιο μπροστά! (Έτσι γκέι τύποι άγονται και φέρονται σε σήριαλ κι εκπομπές ως πρότυπο και φυσιολογική εξέλιξη;;;),ενώ αυτό το βήμα το… πιο μπροστά, είναι ταυτόχρονα και πιο κοντά στον γκρεμό! Ας μην ξεχνάμε αγαπητοί μου, πως μια απο τις μεγαλύτερες ίσως υπερδυνάμεις σήμερα, είναι η Ιαπωνία. Μια χώρα με εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα, εξίσου δύσκολη γραφή και μια ιδιόμορφη πολιτισμική κουλτούρα, που όμως τηρείται ακόμη σήμερα με θρησκευτική ευλάβεια απο το μεγαλύτερο μέρος των Ιαπώνων εντός κι εκτός της χώρας τους! Αυτοί δεν έφτασαν στην κορυφή, ούτε γιατί εξαμερικανίστηκαν, ούτε γιατί μπήκαν στη διαδικασία άρνησης του δικού τους και αντικατάστασης με το ξενόφερτο. Ίσως, αν και εμείς αποτελούμε τους απογόνους του Θουκυδίδη, εκείνοι να εμπέδωσαν το: ” Αυτοί τε οι άνθρωποι και η γη αυτών, επώνυμοι του καταστρεψάμενου καλούνται”! (Συγχωρήστε μου τον τονισμό αλλά το πληκτρολόγιό μου δε με βοηθά καθόλου)!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *