Η Ανανεωτική Αριστερά σε νέες περιπέτειες

    Η συμβολή του ΚΚΕ εσωτερικού, που προέκυψε από την διάσπαση του εξόριστου ΚΚΕ το 1968,ήταν ο αναπροσανατολισμός του μειοψηφικού τμήματος της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς που εξέφρασε, προς την κατεύθυνση της Δημοκρατίας και της Ευρώπης (υπενθυμίζουμε ότι το «ορθόδοξο» ΚΚΕ την ίδια στιγμή υποστήριζε την δικτατορία του προλεταριάτου και την γεωπολιτική σύνδεση με την Σοβιετική Ένωση).
    Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του διανοούμενου Νίκου Πουλαντζά στην αποβολή της έννοιας της δικτατορίας του προλεταριάτου και στην διακήρυξη ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός (βλ. το βιβλίο μου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ: κριτικό δοκίμιο για έναν κορυφαίο μαρξιστή, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1999, β΄έκδοση 2000).
    Αλλά ενώ πράγματι το ΚΚΕ εσωτερικού υιοθέτησε τις δημοκρατικές και φιλοευρωπαϊκές πεποιθήσεις του Πουλαντζά, δεν διδάχθηκε τίποτε από την πατριωτική στάση του Λάκωνα συγγραφέα(δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι ούτε μία μονογραφία για τον Πουλαντζά δεν εγράφη από συγγραφέα του χώρου).Αλλά δεν διδάχθηκε το κόμμα αυτό τίποτε ούτε και από την πατριωτική ιδεολογία που μετέβαλε το ΕΑΜ επί Κατοχής και το ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ’70 σε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις. Έτσι το μικροσκοπικό αυτό κόμμα, που μετονομάστηκε αργότερα διαδοχικά σε ΕΑΡ και Συνασπισμό, περιέθαλψε πολιτικά τους θεωρητικούς του εθνομηδενισμού και τους πανεπιστημιακούς που αισθάνονταν αλλεργία στην έννοια του Έθνους και της Πατρίδας, με αποτέλεσμα να αυτοκαταδικασθεί σε εκλογική περιθωριοποίηση(διότι ο Ελληνικός Λαός δεν υιοθέτησε ποτέ εθνομηδενιστικές και αναιρετικές της ιστορικής του ύπαρξης ιδεοληψίες).
    Παρά ταύτα, ανάμεσα στους ιδεόληπτους εθνομηδενιστές και «προοδευτικούς» διανοούμενους υπήρξαν αρκετοί ευπρεπείς και σοβαροί πολιτικοί σ’ αυτόν τον χώρο, τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και σε επίπεδο ηγετών, όπως π.χ. ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Αλλά οι διάδοχοι του τελευταίου, οι Α. Αλαβάνος και Α. Τσίπρας, ανέτρεψαν το ουσιώδες κεκτημένο του χώρου αυτού, δηλαδή τον ευρωπαϊκό και δημοκρατικό προσανατολισμό του. Εξύμνηση των ταραχοποιών του Δεκεμβρίου 2008,πιο πρόσφατα διακηρύξεις περί «νέου ΕΑΜ», περί πεζοδρομίου που νομοθετεί, δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλπ., έχουν ήδη οδηγήσει σε ριζική αλλοίωση της ιδεολογικής φυσιογνωμίας του Συνασπισμού, που δεν διαφέρει πλέον σε τίποτα από το (τουλάχιστον συνεπές στον μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό του) ΚΚΕ.
    Η ίδρυση νέου κόμματος από τον βουλευτή Φ. Κουβέλη, επομένως, ανταποκρίνεται στην υπαρκτή ανάγκη στέγασης της μερίδας του εκλογικού σώματος που ψήφιζε παραδοσιακά Συνασπισμό(και πριν απ’ αυτόν ΕΑΡ και ΚΚΕ εσωτερικού) και που τώρα έχει μείνει πολιτικά μετέωρη από την μετάλλαξη του Συνασπισμού σε ΚΚΕ υπ’ αριθμόν δύο. Γι’αυτό και δημοσκοπικά προεξοφλείται η είσοδος στην επόμενη Βουλή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και η μετατροπή του υπό τον Τσίπρα Συνασπισμού σε γκρουπούσκουλο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή σε εξάρτημα του ΚΚΕ.
    Το ερώτημα είναι εάν ο ευπρεπής αστός Φώτης Κουβέλης θα κατορθώσει να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα από την παραδοσιακή απέχθεια του χώρου του για οποιαδήποτε γεωπολιτική συζήτηση και να δώσει στο κόμμα του και μία υπεύθυνη πατριωτική στάση και μία συγκροτημένη άποψη για τα εθνικά θέματα. Ή θα παραμείνει δέσμιος των γνωστών εθνομηδενιστικών κύκλων (βλ. το τελευταίο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2010, στο οποίο παρουσιάζω και αναλύω τις επιστημονικά ανυπόστατες ιδεοληψίες αυτών των κύκλων),οι οποίοι φρόντισαν ήδη για λόγους πολιτικής επιβίωσης και ιδεολογικής διάβρωσης να διεισδύσουν στο κουβέλειο σχήμα. Πραγματικά, εάν οι κύκλοι αυτοί καθορίσουν το στίγμα του νέου κόμματος, και μάλιστα σε στιγμές μεγάλης εθνικής κρίσης, όχι μόνον θα καταδικάσουν και την νέα έκφραση της ανανεωτικής αριστεράς σε καθηλωτικά εκλογικά ποσοστά οριακής επιβίωσης, αλλά και θα στερήσουν από την πολιτική σκηνή μία εθνικά υπεύθυνη παρουσία στον χώρο της Αριστεράς.

Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. 

.

(396) αναγνώσεις

6 comments

  1. Τι έγινε εδώ; Άρχισαν τα γλυψίματα στο κόμμα του Κουβέλη μήπως και βρεθεί επιτέλους πολιτική στέγη;

    Η αριστερά, ελαφρά ή μη, ήταν πάντοτε _ΕΝΑΝΤΙΟΝ_ της ελληνικής ταυτότητας ό,τι κι αν σήμαινε αυτή. Στις καλύτερες στιγμές τις ιστορίας της, το πολύ πολύ να υπερασπίστηκε το ελληνικό κράτος, κι αυτό σποραδικά και όχι συγκροτημένα.

    Αν ΕΚΕΙ αναζητούμε τον “πατριωτισμό” έχουμε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια και μάλλον κάτι άλλο επιζητούμε.

  2. Κατόπιν επικοινωνίας του κ. Μελετόπουλου, μού ζήτησε να μεταφέρω το παρακάτω σχόλιο-απάντησή του στο αμέσως προηγούμενο σχόλιο:

    “ΑΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΣΟΥ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.”
    Μ. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

  3. Βέβαια ο συγγραφέας δεν απαντάει στο ερώτημα, ποιά θα είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια αριστερά όπως αυτός ελπίζει να γίνει και το σημερινό ΠΑΣΟΚ, του οποίου ο αρχηγός, ως πρωθυπουργός, πρόσφατα παραδέχθηκε, ότι ο πολιτικός χώρος τον οποίο εκπροσωπεί, από ιδεολογικής άποψης, δεν έχει απολύτως καμία απάντηση για την αντιμετώπιση της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας. Είχε πεί, αν θυμάμαι, ότι το ΠΑΣΟΚ λόγω των δύσκολων συγκυριών, είναι υποχρεωμένο να ασκεί πολιτική, η οποία είναι αντίθετη με την ιδεολογία του (σαν να λέει, θα ήθελα να ασκώ σοσιαλιστική πολιτική, αλλά αυτό επί του παρόντος είναι ανέφικτο).
    Το πρόβλημα της αριστεράς, εθνομηδενιστικής ή μή, είναι ότι η πολιτική της πρόταση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και δεν μπορεί φυσικά να ανταποκρίνεται σε αυτήν, από την στιγμή την οποία, πρώτα διαμορφώνεται πολιτική πρόταση και στην συνέχεια αντιμετωπίζεται η πολιτική πραγματικότητα (δηλαδή η κοινωνία). Μόνο έτσι εξηγήται για παράδειγμα το παράδοξο, να λες ότι υπερασπίζεσαι τα δίκαια του λαού, αλλά στην συνέχεια να περιφρονείς με περίσσια ευκολία, την λαϊκή παράδοση και τα γνήσια (πατριωτικά) αισθήματα του λαού!

  4. Απαντώ στο φίλο που λέει ότι η αριστερά ήταν πάντα εναντίων της Ελληνικής ταυτότητας
    με ένα σύδεσμο:
    http://www.ardin.gr/

  5. Πραγματι το ΚΚΕεσωτ. ξεκίνησε ως η “πατριωτική” (υποτίθεται) πτέρυγα της αριστεράς σε αντίθεση με τη σκληρή διεθνιστική(πρώτα η ΕΣΣΔ) γραμμή του ΚΚΕεξωτ., εξ ου και έβαζε και την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο.
    Μετά το ’90 οι ρόλοι αντιστράφηκαν: οι Συνασπιστές έγιναν οι πούροι διεθνιστές, αντιεθνικιστές κλπ. και οι ΚΚΕδες οι “πατριώτες” της υπόθεσης.
    Στην ουσία βέβαια δεν άλλαξαν αυτοί μυαλά, άλλαξαν μυαλά οι πάτρονές και των μεν και των δε, και αυτοί απλά προσαρμόστηκαν στις νέες επιταγές. Των μεν εσωτ., δηλαδή οι ΗΠΑ, ενώ πριν υποστήριζαν τα έθνη-κράτη και τις εθνικές αξίες ως ανάχωμα στη διεθνιστική προπαγάνδα του κομμουνισμού, μετά τη νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο πέρασαν στην υποστήριξη των παγκοσμιοποιητικών, εθνομηδενιστικών αντιλήψεων με τη λογική “του τέλους της ιστορίας”.
    Των δε εξωτ., δηλαδή η Ρωσία, ενώ πριν υποστήριζε το διεθνισμό και κατήγγειλε τους εθνικισμούς, μετά την ήττα στον Ψυχρό Πόλεμο και την κατάρρευση των πολυεθνοτικών κρατών/ομοσπονδίων (ΕΣΣΔ,Γιουγκοσλαβία,Τσεχοσλοβακία) στράφηκε στον εθνικισμό και σε πατριωτικές αντιλήψεις, βλ. την άνοδο και επικράτηση του Πούτιν.

  6. Γνωρίζετε όλοι πολύ καλά ότι οι όροι Αριστερά-Κέντρο-Δεξιά είναι κατασκευασμένοι, αυθαίρετα υιοθετημένοι και ολίγον βιαίως επιβεβλημένοι στις λαϊκές μάζες για λόγους ψηφοθηρικούς δηλαδή πολιτικής (στην Ελλάδα αυτό το “πολιτικής” ουσιαστικά σημαίνει “κομματικής”) δύναμης. Πολύ αμφιβάλλω αλλά, μακάρι κάποια στιγμή ο Ελληνικός Λαός να ξυπνήσει και να επιβάλλει ως μοναδικό κόμμα και γνήσιο εκφραστή των ιδεών του και εκπληρωτή των αναγκών του, το … “Ελληνικό Κόμμα”. Καλά ακούσατε. ένα κόμμα για όλους, φτάνει και περισσεύει. Εκεί μέσα μπορούμε να συζητήσουμε (είτε στα σοβαρά είτε στα αστεία) προτάσεις, ιδέες και λύσεις στα προβλήματά μας που θα έχουν αποχρώσεις άλλοτε αριστερές, άλλοτε κεντρώες και άλλοτε δεξιές. Ανάλογα με την περίπτωση δηλαδή και διαφορετική προσέγγιση. Η Ελλάδα μέχρι στιγμής ΔΕΝ ωφελήθηκε από την φαρσοκωμωδία που λέγεται πολυκομματική ή (αν το θέλετε σε πιό sic) πολυσυλλεκτική, δημοκρατία. Ο καιρός λοιπόν ώριμος για την καινοτομία του μονοκομματισμού. Και δεν με ενδιαφέρει ποιός θα είναι πρωθυπουργός ή Πρόεδρος Δημοκρατίας. Ας είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου, Ο Ψινάκης ή και ο “Μίκυ Μάους” ο ίδιος. Καρφί δεν μου καίγεται για τα πρόσωπα, αυτό που θέλω είναι επιτέλους το επίσημο ελληνικό κράτος να πάψει να λειτουργεί καταστρεπτικά απέναντι στην Ελλάδα, τον Έλληνα και τον Ελληνισμό γενικώτερα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *