«Χρειαζόμαστε νέους ηγέτες, με όραμα και θάρρος…»

Σε μια εποχή σαν αυτή που ζούμε τώρα, όλοι έχουν τις απορίες και τις αγωνίες για το αύριο. Ολοι προσπαθούν να δώσουν εξηγήσεις για όσα έγιναν και αναζητούν λύσεις. Αμεσες λύσεις. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, μόνο ένας ειδικός μπορεί να φωτίσει όλες τις πλευρές του προβλήματος.



Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, το μυαλό μου πήγε στο sir Βασίλειο Μαρκεζίνη. Τον Ελληνα καθηγητή και ακαδημαϊκό. Αυτός θα μπορούσε να αναλύσει, να επισημάνει και να προτείνει πιθανές διεξόδους από το λαβύρινθο.


Προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του, γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι και τόσο εύκολο, μιας και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος που θα έκανε αυτή τη σκέψη. Πίστευα όμως ότι τελικά θα πετύχω.



«Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, -λέει ο κ. Μαρκεζίνης-, οι Ευρωπαίοι μιλούσαν απαξιωτικά για την Ελλάδα και σήμερα παριστάνουν τους υπεραισιόδοξους. Και στις δύο περιπτώσεις, ενήργησαν με εγωκεντρικά πολιτικά κίνητρα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις έσφαλαν».




Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν δύο αστάθμητοι παράγοντες:


-Ο πρώτος: Είχε σπάσει το γόνατό του και είχε καθηλωθεί στο σπίτι και


-ο δεύτερος: Οι 520 σελίδες του νέου του βιβλίου τον είχαν καθηλώσει στο γραφείο του.


Αυτά τα δύο στοιχεία προκάλεσαν μια κάποια καθυστέρηση, όμως δημιούργησαν και τις βάσεις μιας πιο αναλυτικής συνέντευξης.


Τα ερωτήματα, στο μεταξύ, είχαν πληθύνει, αλλά και το γόνατο είχε τις δικές του απαιτήσεις.


Ακόμη και ο γιατρός του δεν κατάφερε να τον πείσει για γενική αναισθησία και χειρουργική επέμβαση. Υπήρχε φόβος, σε αυτή την περίπτωση, να πάει πίσω η έκδοση του βιβλίου.


Προτίμησε λοιπόν την επέμβαση χωρίς αναισθητικό. Ετσι -μετά τη μεσολάβηση ενός κοινού φίλου- ήρθε η στιγμή της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας. Τότε όλα είχαν ωριμάσει και η συνομιλία μας καταγράφηκε από το μικρό μου μαγνητόφωνο.


Το σπίτι του στην Οξφόρδη και το γραφείο με θέα σε έναν καταπράσινο κήπο. Εξω λιακάδα ελληνική και όχι λονδρέζικη συννεφιά.


Εξω οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο τρέχουν.


Μέσα στο γραφείο πάντα ηρεμία, αν και ποτέ δεν είναι μόνος… Φίλος και σύντροφος, ο πανέμορφος Οτι. Περιμένει πάντα ένα μπισκοτάκι από τον κύριό του.


Μερικές φορές, κυκλοφορεί ανάμεσα στα χειρόγραφα και η Νταίζη, κουνώντας κι αυτή την ουρά της.


Παρασύρθηκα όμως.


Ας κοιτάξω το σημειωματάριό μου.


Λοιπόν, δεν πρέπει να ξεχάσω: Να τον ρωτήσω για Καραμανλή και Παπανδρέου. Για τις μεγαλύτερες σημερινές προκλήσεις. Για τα «πρέπει» και τα «μη»… Να τον ρωτήσω ακόμη για τη στάση του λαού, αλλά και για τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Ενα άλλο θέμα που καίει είναι οι σχέσεις με το «γείτονα». Σίγουρα θα έχει πολλά να μας πει…


Είμαι πανέτοιμος να πατήσω το REC.


Πριν του κάνω όμως την πρώτη ερώτηση, εκείνος πρόλαβε και μου υπενθυμίσε τη φράση του Καζαντζάκη:


«Ουδέν ελπίζω, ουδέν φοβούμαι, είμαι ελεύθερος…» και πρόσθεσε: Με αυτή τη φράση ως οδηγό, μπορώ να προσφέρω περισσότερα στην πατρίδα μου. Μόνο αυτό θέλω.


Με τη φράση αυτή, ξεκαθάρισε και το τοπίο σχετικά με όσα κατά καιρούς λέγονται και γράφονται. Πιστεύει μόνο στην ελευθερία του λόγου, που είναι αδιαπραγμάτευτη γι’ αυτόν. Ολα τα παραπάνω προδιαθέτουν για μια δυναμική και -γιατί όχι;- μια προκλητική συνέντευξη…


Καλό είναι να αρχίσουμε.


Η τεχνολογία μάς βοηθάει να αποτυπώσουμε τις σκέψεις του.


Κύριε Μαρκεζίνη, πιστεύετε ότι πέρασαν τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης;


Οχι ακόμη. Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, οι Ευρωπαίοι μιλούσαν απαξιωτικά για την Ελλάδα και σήμερα παριστάνουν τους υπεραισιόδοξους. Και στις δύο περιπτώσεις, ενήργησαν με εγωκεντρικά πολιτικά κίνητρα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις έσφαλαν. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι. Ούτε όμως η Ευρώπη ή οι ΗΠΑ έφτασαν. Το σύστημα δεν εξυγιάνθηκε έπειτα από την τραπεζική κρίση. Δεν αυξήθηκαν οι δανεισμοί προς τις επιχειρήσεις. Δεν επετεύχθη μια ισορροπημένη τοποθέτηση μεταξύ κρατικού παρεμβατισμού και φιλελευθεροποίησης της αγοράς. H αύξηση του ΑΕΠ παραμένει χαμηλή. Στην καλύτερη περίπτωση, θα χαρακτηρίζαμε τη σημερινή κατάσταση του κόσμου μας ως αβέβαιη και επισφαλή.


Ποιος, κατά τη γνώμη σας, ευθύνεται κυρίως για την ελληνική κρίση;


Για να κατανοήσουμε τη σημερινή ελληνική κρίση, πρέπει να εστιάσουμε κυρίως στην τελευταία περίοδο της προηγούμενης διακυβέρνησης. Σε όλα τα πολιτικά, οικονομικά, εξωτερικά αλλά και ηθικά ζητήματα, τα τελευταία χρόνια της κυβέρνησης Καραμανλή χαρακτηρίστηκαν από υπεκφυγές, αναποφασιστικότητα, εσωτερικές τριβές, έλλειψη ηγεσίας και διαρκή φημολογία περί ενδοκομματικών προσπαθειών διαδοχής του πρωθυπουργού. Ισως η ιστορία θα «αναδείξει» την κυβέρνηση Καραμανλή ως μία από τις πλέον «ατυχείς» της μεταπολεμικής περιόδου, αν και είναι αλήθεια ότι οι παραλλαγές γύρω από το θέμα της «κυβερνητικής συνεργασίας», στα τέλη της δεκαετίας του ’80. τη συναγωνίζονται επάξια από πλευράς αναποτελεσματικότητας…


Δηλαδή ο κύριος Παπανδρέου είναι άμοιρος ευθυνών;


Οχι, δεν είναι. Επιτρέψτε μου όμως να διευκρινίσω τι εννοώ. Τα προαναφερθέντα ελαττώματα της κυβέρνησης Καραμανλή δίνουν μόνο μερική άφεση αμαρτιών στην κυβέρνηση Παπανδρέου για την ανεύθυνη προεκλογική εκστρατεία της. Ο νέος πρωθυπουργός, άπαξ και ανήλθε στην εξουσία, άργησε πάρα πολύ να εκτιμήσει την έκταση και το βάθος της οικονομικής κρίσης. Επιπλέον, ήταν και παραμένει εμφανής η αδυναμία του να κάνει τους υπουργούς του να ακολουθήσουν μία ενιαία, συμφωνημένη γραμμή. Οταν, τελικά, ο κ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να δράσει λόγω εξωτερικών πιέσεων, οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν στη μείωση του ελλείμματος και όχι στην προώθηση της ανάπτυξης. Το δίλημμα αυτό, θεωρητικά, απασχόλησε όλες τις χώρες που αντιμετώπισαν αυτού του είδους τις δυσχέρειες. Στην Ελλάδα, όμως, η έλλειψη κυβερνητικής συνοχής και η πλήρης αποδιοργάνωση του κράτους -στην οποία συνέβαλαν πολλές προηγούμενες κυβερνήσεις (και των δύο κομμάτων) με τους υπέρμετρους διορισμούς φίλων και συγγενών σε κρατικές θέσεις- επιδείνωσαν την κατάσταση.


Τι έχει κάνει η κυβέρνηση από αυτή την άποψη;


Στα πράγματα που θεωρώ ιδιαίτερα «δυσάρεστα» συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι η ευθύνη της κυβέρνησης εκτείνεται και στην «επεμβατική πολιτική» που ασκεί σε σημαντικό αριθμό των επονομαζόμενων «σοβαρών» ΜΜΕ. Τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, ιδίως τα έντυπα, βρίσκονται σήμερα σε τόσο άσχημη οικονομική κατάσταση, ώστε η επιβίωσή τους εξαρτάται άμεσα από τη συνεχή και πολύπλευρη στήριξη της κυβέρνησης. Και λαμβάνουν πράγματι τη στήριξή της, δημοσιεύοντας ως αντάλλαγμα «ρόδινα» ρεπορτάζ περί προόδου, χωρίς να προειδοποιούν το λαό ότι δεν έχει έλθει ακόμη η χειρότερη φάση της κρίσης. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι, φέρ’ ειπείν, έχουν τονίσει επαρκώς ότι μεγάλο μέρος της μείωσης των δαπανών πραγματοποιείται υπό τη μορφή της μη πληρωμής των οικονομικών υποχρεώσεων του Δημοσίου (όπως είναι π.χ. η καταβολή του εφάπαξ, το κόστος πληρωμής προμηθειών σε νοσοκομεία ή η πληρωμή διά μέσου ομολόγων κ.λπ.).


Πρέπει να δοθεί μέγιστη προσοχή σε αυτό το γεγονός διότι:


(α) η -πραγματική ή πλασματική- έμφαση στις περικοπές έχει οδηγήσει σε ύφεση και αυτή με τη σειρά της σε μειωμένα φορολογικά έσοδα.


(β) Τα πιο επώδυνα μέτρα (που πρόκειται να επακολουθήσουν -και, σημειωτέον, δεν είναι νέα μέτρα, αλλά αναπόσπαστα τμήματα ήδη συμφωνηθέντων στο μνημόνιο-) έχουν συσκοτιστεί ή ακόμη και συγκαλυφθεί.


(γ) Η επίλυση της κρίσης δεν συνδέεται μόνο με την εξάλειψη του ελλείμματος: συνδέεται άμεσα με τη δομική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και την «ενεργοποίηση» των κρατικών οργάνων, που βρίσκονται εδώ και καιρό σε κατάσταση αδράνειας (π.χ. δεν έχουν ακόμη πληρωθεί θέσεις ανώτερων φορολογικών υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν ακόμη να εισπραχθούν φορολογικά χρέη). Τέλος, δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι η ανεργία θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο στη χώρα μας, ιδίως όταν η εργασιακή νομοθεσία (αναγκαστεί να) γίνει ακόμη πιο ευέλικτη για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα.









Ποια είναι, συνεπώς, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα;


Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η αναδόμηση του ελληνικού κράτους, μεταξύ των βασικών προϋποθέσεων της οποίας θα ανέφερα: Πρώτον, τη μείωση των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα και ειδικά στις ΔΕΚΟ (πράγμα δύσκολο, ασφαλώς, μιας και οι ΔΕΚΟ αποτελούν προπύργιο κομματικών διορισμών). Δεύτερον, την αλλαγή της διαδεδομένης δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας που ευνοεί την απάτη, την οκνηρία και την έλλειψη περηφάνιας για το εργασιακό καθήκον. Τρίτον, την αντιμετώπιση της αναπόφευκτης ανόδου της ανεργίας. Ασφαλώς, όλα αυτά συνιστούν στόχους δυσεπίτευκτους, αλλά τα καθήκοντα της κυβέρνησης δεν σταματούν εκεί: η κυβέρνηση οφείλει να πραγματοποιήσει την αναγκαία μεταρρύθμιση κατά έναν τρόπο που θα είναι και θα θεωρείται δίκαιος, ιδίως σε ό,τι αφορά τα πιο αδύναμα τμήματα της κοινωνίας.


Κρίνετε πως έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Και, εάν όχι, πώς θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα;


Σημαντικές αλλαγές, αναμφισβήτητα, έχουν γίνει, αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί. Εξακολουθούν, βλέπετε, να επικρατούν φαινόμενα όπως:


(α) Υπέρογκες δαπάνες στις ΔΕΚΟ.


(β) Προνομιακή μεταχείριση συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων και θεσμών, όπως λ.χ. συμβαίνει στο Κοινοβούλιο που, στην ουσία, έχει παραμείνει ανέγγιχτο από τα μέτρα.


(γ) Μνημειώδους κρατικής γραφειοκρατίας, αν όχι και αδράνειας.


(δ) Πλήρης ατιμωρησία των πολιτικών που εξώθησαν τη χώρα στην οικονομική και ηθική κατάπτωση.


(ε) Μια αναίσχυντη αλλά και αδιανόητη προσπάθεια ορισμένων ΜΜΕ να επαναφέρουν στο προσκήνιο τους πολιτικούς που ευθύνονται για την κρίση.


Τα τελευταία δύο ζητήματα (δ και ε) συνιστούν προβλήματα «πολιτικής» αλλά και «ηθικής» τάξεως. Εάν όμως θέλεις να πείσεις το λαό να κάνει περισσότερες οικονομικές θυσίες, πρέπει συγχρόνως να τον πείσεις ότι οι κύριοι ένοχοι για την κρίση δεν βρίσκονται πλέον στο «απυρόβλητο»


Τι πρέπει, δηλαδή, να κάνει η κυβέρνηση;


Πρέπει να θέσει σε προτεραιότητα την ανάπτυξη. Και για να επιδιώξει επιτυχώς αυτόν το στόχο:


(α) Πρέπει να απλοποιήσει τη διαδικασία προσέλκυσης ξένων επενδύσεων.


(β) Πρέπει να στραφεί συγκεκριμένα προς την Ινδία και την Απω Ανατολή, ενθαρρύνοντας τους επενδυτές τους να συμμετάσχουν σε προσεκτικά επιλεγμένες ιδιωτικοποιήσεις (αποφεύγοντας, ταυτοχρόνως, πάση θυσία τις διάφορες ύποπτες τράπεζες της Νέας Υόρκης, καθώς και τους διεθνείς κερδοσκόπους που κυκλώνουν σαν γεράκια τις κερδοφόρες επιχειρήσεις ή οργανισμούς της χώρας μας).


(γ) Πρέπει να αλλάξει τη νοοτροπία του δημόσιου τομέα και των εταιρειών, εμπνέοντάς τους γνήσιο ενδιαφέρον και φροντίδα για τους υπαλλήλους. Οπως έχουν επισημάνει μερικοί από τους κορυφαίους παγκοσμίως Ινδούς και Απωανατολίτες διευθύνοντες συμβούλους, το γνωστό μότο «προτεραιότητα στον πελάτη» θα πρέπει σήμερα να γίνει: «προτεραιότητα στους υπαλλήλους». Διότι, εάν δώσεις κίνητρα στους υπαλλήλους σου, εάν τους εμπνεύσεις περηφάνια για τη δουλειά τους και συνεργαστείς μαζί τους στο πλαίσιο της αναπτυξιακής προσπάθειας, τότε όχι μόνο θα έλθουν μεγαλύτερες πωλήσεις και ανάπτυξη, αλλά και οι «πελάτες», με τη σειρά τους, θα μείνουν ικανοποιημένοι.


(δ) Πρέπει να καταμερίσει τα οικονομικά βάρη με πιο δίκαιο τρόπο και να πείσει τους εύπορους ότι είναι αναγκαίο προσωρινά να επωμιστούν μεγαλύτερο μέρος του φορτίου που τους αναλογεί, για να επανέλθουν, μια μέρα, σε ένα αποδεκτό ύψος κερδών.


(ε) Πρέπει να ενθαρρύνει την κερδοφορία (καταδικάζοντας όμως την απληστία) στον εταιρικό τομέα.


(στ) Πρέπει να «καθαρίσει» τις σάπιες πολιτικές ελίτ, δικάζοντας πραγματικά (και όχι μόνο σε επίπεδο ακατάπαυστης παραφιλολογίας…) εκείνους μόνον τους πολιτικούς που πρέπει να δικαστούν και να αποκηρύξει τις κατάφωρα υποκριτικές προσπάθειες που καταβάλλουν συγκεκριμένοι πολιτικοί (και οι δημοσιογράφοι φίλοι τους) για να μας πείσουν ότι έχουν πλέον «διορθωθεί» ή «αλλάξει» και ότι, ως εκ τούτου, δικαιούνται ξανά τις ψήφους μας.


Τι σας ανησυχεί περισσότερο σήμερα;


Το γεγονός ότι, σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν λάβει αυτά τα μέτρα, ο λαός θα αναζητήσει τη λύση στους δρόμους. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει χειριστεί επιδέξια τη λαϊκή δυσαρέσκεια, χάρη στη βοήθεια πειθήνιων ΜΜΕ, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο τελεί υπό τον έλεγχό της. Η αποδοκιμασία, λοιπόν, περιορίζεται σε λίγους σχετικά πολιτικούς, όταν κάνουν δημόσιες εμφανίσεις. Η περιορισμένη όμως αυτή αντίδραση δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Αναπόφευκτα, η επιδείνωση της κατάστασης θα ανοίξει το δρόμο για όλα εκείνα τα μικρά τμήματα της κοινωνίας που θέλουν να δουν τη «δημόσια κάθαρση» να προσλαμβάνει βίαιη μορφή. Εύχομαι, ειλικρινά, να μη δούμε μια τέτοια εξέλιξη, η οποία, όπως μας διδάσκει η ιστορία, πάντα συνοδεύεται από τεράστιο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό κόστος.


Από την άλλη πλευρά, όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι κατανοώ την απογοήτευση που αισθάνονται πολλοί Ελληνες απέναντι στους άπληστους και υπερόπτες εκείνους πολιτικούς που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση.


Είναι λοιπόν αναγκαίο οι μεσαίες τάξεις -οι αστοί, οι «νοικοκυραίοι»- να εγκαταλείψουν πια τον κυνισμό, την αταραξία και τη μοιρολατρία τους, να δουν επιτέλους τη σοβαρότητα της κατάστασης και να αλλάξουν εκ βάθρων τον ελληνικό πολιτικό κόσμο με τρόπο ομαλό και μελετημένο, προτού η ίδια αλλαγή εκδηλωθεί με βιαιότητα.


Και ας σημειωθεί ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, μόνον εάν απομακρυνθούν από την πολιτική σκηνή πολλά μέλη της «παλαιάς φρουράς», και όχι εάν αναλάβει την εξουσία της χώρας μια «οικουμενική κυβέρνηση» ή «κυβέρνηση συνεργασίας» όπως θέλουν να μας πείσουν οι περισσότεροι από τους «αποτυχημένους» πολιτικούς μας. Διότι οι εν λόγω πολιτικοί, που εδώ και τρεις γενεές εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, δεν μπορούν αίφνης -ως διά μαγείας!- να γίνουν αποτελεσματικοί συνεργάτες και φίλοι. Διόλου, λοιπόν, δεν ευσταθούν τα επιχειρήματα περί του αντιθέτου, διότι, απλούστατα, συγκαλύπτουν το γεγονός ότι αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης απέβη τελείως ατελέσφορο στην Ελλάδα.


Γενικότερα, και λαμβανομένης υπόψη της ειδικότητάς σας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, θα θέλατε να προσθέσετε ένα τελευταίο σχόλιο και για αυτόν τον τομέα;


Σας ευχαριστώ που μου δίνετε τη δυνατότητα να επισημάνω το φόβο μου για ένα γενικότερο θέμα που συνδέεται άμεσα με τα προηγούμενα: την ενδεχόμενη απεμπόληση των εθνικών συμφερόντων μας. Τα οικονομικά άπτονται αυτού του ζητήματος από δύο απόψεις.


Πρώτον, επειδή η οικονομική κρίση του 2008 – 2009 συγκαλύφθηκε και δεν αντιμετωπίστηκε εγκαίρως από την προηγούμενη κυβέρνηση και ο κίνδυνος είναι σήμερα ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τα εξωτερικά προβλήματα της χώρας: συγκαλύπτονται αντί να συζητιούνται ανοικτά.


Δεύτερον, η σχέση μεταξύ οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής είναι σήμερα ακόμη πιο δυσοίωνη, μιας και η κυβέρνηση χρησιμοποιεί συνεχώς την πρώτη για να μας προετοιμάσει -αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου εντύπωση- για μια «υποχώρηση» στον εξωτερικό τομέα.


Εάν όντως η πρόθεσή της είναι να βασιστεί στις οικονομικές δυσκολίες για να περάσει αμφιλεγόμενες λύσεις -έστω και εντέχνως συγκαλυμμένες-, τότε διαφωνώ διαρρήδην. Προς επίρρωση της άποψής μου, θα αναφέρω τις διαφορετικές σκέψεις ενός μεγάλου ξένου ηγέτη, ο οποίος βίωσε το ίδιο υπαρξιακό πρόβλημα και το ξεπέρασε. Αναφέρομαι στον Κεμάλ Ατατούρκ, που υποστήριζε ότι μια αποφασιστική εξωτερική πολιτική είναι εφικτή μόνον «όταν έχει κανείς πίσω του μια ενωμένη χώρα, ένα οργανωμένο κράτος και ένα όραμα». Επίσης, για να παραθέσω έναν ακόμη Τούρκο πολιτικό, τον οποίο θαυμάζω ως συγγραφέα αλλά διαφωνώ μαζί του πολιτικά -αναφέρομαι στον κ. Νταβούτογλου-, «ο ανθρώπινος παράγων είναι η σημαντικότερη από όλες τις ”μεταβλητές” της εξωτερικής πολιτικής». Τα στοιχεία που τονίζουν οι γείτονες είναι ακριβώς αυτά που μας λείπουν. Με θλίβει βαθιά να το λέω, αλλά, μιας και το πιστεύω, δεν μπορώ να κρύψω τη γνώμη μου.


Η χώρα μας, λοιπόν, πρέπει να βρει νέους ηγέτες, ηγέτες με όραμα, ηγέτες με θάρρος να ασκήσουν ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτό δεν είναι εύκολο και απαιτεί αρκετό χρόνο, αλλά η συνέχιση του σημερινού status quo είναι, κατά τη γνώμη μου, αδύνατη.


Τα τονίζω όλα αυτά, όχι επειδή έχω έστω και την παραμικρή προσωπική φιλοδοξία για πολιτικούς ρόλους, αλλά γιατί η χώρα μας περπατά σε μια στενωπό χωρίς διαφαινόμενο τέλος. Η σημερινή απαισιοδοξία μου για την υπόλοιπη διαδρομή οφείλεται στο ότι, εάν δεν βρεθούν πολιτικοί αυτού του είδους, ο κίνδυνος η τρέχουσα κρίση να καταλήξει στους δρόμους δεν είναι απλώς πραγματικός, αλλά και ιδιαίτερα τρομακτικός.


Η χώρα μας βρίσκεται στο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Και ωστόσο, πολλοί από τους πολιτικούς μας ασχολούνται κυρίως με τα επικοινωνιακά τεχνάσματα ή βασίζονται σε ξένους για να τους οργανώσουν την κυβέρνηση ή να χαράξουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας. Αυτό είναι συνταγή για αποτυχία και ο ελληνικός λαός πρέπει να το καταλάβει. Το μήνυμα μπορεί να πονάει, αλλά η αρρώστια είναι βαριά και δεν θεραπεύεται με το να κρύβουμε την αλήθεια ως προς το είδος της αναγκαίας θεραπείας.


Εξωτερική πολιτική


Το νέο βιβλίο του καθηγητή Βασίλη Μαρκεζίνη, με τον τίτλο «Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα – Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ», θα κυκλοφορήσει από τις «Εκδόσεις Λιβάνη [LIVr.AT] Σχετικά άρθρα » και θα παρουσιαστεί την Τρίτη 19 Οκτωβρίου στις 7 μ.μ., σε εκδήλωση στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας».







Ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης, με τη σύζυγό του Ευγενία.

Από την Αθήνα του 1944 ώς το Λονδίνο του 2010


Ο Βασίλης Μαρκεζίνης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου του 1944, σε οικογένεια που, από την πλευρά του πατέρα του, για περισσότερο από δέκα γενεές, αρχικώς στη Βενετία και αργότερα στην Ελλάδα, συνδέθηκαν με τον κόσμο των γραμμάτων και της πολιτικής.


Εχει ανακηρυχθεί διδάκτωρ της Νομικής από τη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και, από τότε, Ph.D. και LL.D. από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και DCL από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εχει, επίσης, ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων των Παρισίων (Paris I, Sorbonne), Γάνδης, Μονάχου και Αθηνών.


Ανέλαβε καθηγητικά αξιώματα και δίδαξε στα πανεπιστήμια του Κέμπριτζ, του Λονδίνου και της Οξφόρδης, όπου διετέλεσε τακτικός καθηγητής του Αλλοδαπού και Συγκριτικού Δικαίου. Σήμερα κατέχει την έδρα Jamail Regents στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Οστεν. Στο πρόσφατο παρελθόν ήταν καθηγητής στο University College του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο του Leiden, στην Ολλανδία. Εχει διδάξει και οργανώσει σεμινάρια σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια σε τρεις ηπείρους.


Στην καθηγητική του σταδιοδρομία, ο καθηγητής κ. Μαρκεζίνης έχει εκδώσει (ή συνεκδώσει) τριάντα έξι βιβλία (αναφερόμενα στο Δίκαιο, την γεωπολιτική επιστήμη, την σύγχρονη διπλωματία, την τέχνη και την ψυχοβιογραφία) -έχουν μεταφρασθεί σε έξι γλώσσες συμπεριλαμβανομένων και των κινεζικών- και περισσότερα από εκατόν σαράντα νομικά άρθρα σε διακεκριμένα νομικά περιοδικά επτά χωρών.


Το διδακτικό και καθηγητικό του έργο έχει αναγνωρισθεί διεθνώς διά της εκλογής του ως τακτικού μέλους της Βρετανικής Ακαδημίας, Ξένου Εταίρου της Accademia dei Lincei της Ρώμης, της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Βελγίου, της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Αμστερνταμ και ως αντεπιστέλλοντος μέλους του Institut de France (Academie des Sciences Morales et Politiques) και της Ακαδημίας Αθηνών Είναι, επίσης, μέλος της Ακαδημίας Αμερικανικού Δικαίου (American Law Institute) και επίτιμος εταίρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών.


Το 2005, του απενεμήθη ο τίτλος του sir από τη βασίλισσα της Αγγλίας για «εξαίρετες υπηρεσίες στις διεθνείς νομικές σχέσεις». Το έργο του στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και η συμβολή του στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει αναγνωρισθεί διά της απονομής σ’ αυτόν, από τους προέδρους της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, ανωτάτων διακρίσεων, όπως τα διάσημα του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας, και των Μεγαλοσταύρων του Τάγματος της Αξίας της Γαλλίας, και του Τάγματος της Αξίας της Ιταλίας.


Ο κύριος Μαρκεζίνης είναι παντρεμένος από το 1970 με την Ευγενία (γένος Γεωργίου Τρυπάνη) και έχει μια κόρη, την Julietta (παντρεμένη με τον Ανδρέα Βασιλικό) και ένα γιο, το Σπύρο – Γιώργο. Ζει με την οικογένειά του στην Αγγλία.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΑΣ



http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1862902



.

(794) αναγνώσεις

14 comments

  1. Τελικά πόσο δύσκολο είναι να κυβερνηθούμε από έναν ηγέτη που νοιάζεται για την Ελλάδα,που έχει θάρρος και όραμα;Οι πληγές κατά τη γνώμη μου βρίσκονται και στην ‘κεφαλή’ και στη βάση.Ή καλύτερα στον ανατροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο των διαπλεκομένων,του βολέματος των ψηφοφόρων στο δημόσιο και στη διαφθορά των διοικούντων;Τελικά θα μπορέσει να σπάσει αυτό το απόστημα που διογκώνεται από την μεταπολίτευση;Η αίσθηση πάντως που δημιουργείται από τη μέχρι τώρα πορεία της ‘θεραπείας’ της κρίσης είναι το γενικότερο πασάλειμα,η ανικανότητα σε όλους τους τομείς και το επερχόμενο ξεπούλημα ‘κάτω από το τραπέζι’ της εθνικής κυριαρχίας (ως η πλέον εύκολη λύση).Όσο ο πραγματικός φιλέλληνας-ηγέτης βρίσκεται στην αφάνεια ή θάβεται από αυτό το σάπιο σύστημα,τόσο ο κίνδυνος της διακύβευσης της εθνικής μας ταυτότητας και της ποιότητας ζωής μας θα παραμονεύει.

  2. Σύμφωνα μ’ένα παλαιό ρητό:”Οι λαοί έχουν τους κυβερνώντες που τους αρμόζουν”. Επί 3 δεκαετίες ζούμε εις βάρος των επερχόμενων γεννεών ελλείψει Παιδείας,ήθους,πενυματικής και ψυχικής καλλιέργειας.Πως τα ΄φερε η μοιρα και τα χρόνια να μην ακουσεις εναν ποιητή..Οι πνευματικοί άνθρωποι λοιδωρήθηκαν και εξαφανήστηκαν. Χωρίς οδηγούς πως να πορευτείς;Η Παιδεία διελύθη συθεμελλα καταλύοντας τη Γλωσσα,την Ιστορία και διοχετεύοντας τη μαθματική φιλοσοφία στις ατραπούς της στείρας και αποκλειστικής εισοδου στα τριτοβάθμια Ιδρυματα (για να υποστούν κι αυτά με τη σειρά τους τις συνέπειες της επέλασης των “μηδενικών”). Οι πολίτες εμαθαν πώς με λίγη γνώση, καθόλου ήθος,μηδαμηνό κόπο,εμφανή κομματική ταυτότητα και δυναμικό “παρών” σε στημένα κομματικά προσκλητήρια να ανερχονται σε δημοσια αξιώματα και θώκους διατηρώντας ακέραια την ακρατη φιλοδοξία της γλοιώδους ηθικής τους μετριότητας για αξιώματα,γνωριμίες και χρήμα.. πολυ χρημα…πλαστικό…πλασματικό, αλλά πάντως χρήμα.. να έχουν τις ανέσεις τα αυτοκίνητα των πολλών κυβικών, όπως οι “άλλοι”..”Γιατί;καλύτεροι ειναι απο μένα;τι παραπανω εχει αυτός με την κουρσα το σκαφος και τη βίλα;”
    ..και ο πολιτικάντης; Μα.. απο ΑΥΤΗ την κοινωνία εξελεγη..καθ’εικόνα και ομοίωση!γιατι να διαφέρει;; γιατι ενα τετοιο εκλογικό σώμα να επιλέξει τον τίμιο και τον ατεγκτο; ΞΕΡΕΙ πως με τον τελευταίο δε θα πετύχει(ΑΝ ποτέ) ούτε εύκολα, ουτε γρήγορα ούτε ανεκοπα τους σκοπούς του:δόξα, χρήμα και κονωνική καταξίωση.

    Κυριοι ιδου ο ενοχος τηε παρούσης καταστασεως: ΕΓΩ..ΕΜΕΙΣ.. ΟΛΟΙ ΜΑΣ !!!
    Ξεκινώντας απο την ατιμωρισία στο σχολείο με την κάλυψη του γονέα (“δεν πειραζει το παιδί”), περνώντας στα λαδώματα και τις γνωριμίες στο Στρατό για να υπηρετήσει το παιδι διπλα στην αυλή του (ει δυνατον!) μεχρι τη “γνωριμια” με τον πολιτευτή,τον παραγοντα, τον οποιον εξασφαλίσει την πολυπόθετη θέση στο δημόσιο φορεα:”μονιμη θεση, σιγουρα λεφτα,εχει και τα τυχερα του και θα καααάααθεσαι”.. 30 χρόνια το συστημα λειτουργούσε αψογα με συγκεκριμένες εναλλαγές προσώπων δοιητκούντων. Κι όταν τα “ακόποις κεκτημενα” υλικά αγαθα δεν κάλυψαν τις πλασματικες μας αναγκες, επελάσαμε ως ορνεα και στις ψυχες μας.. Δεν ξερω αν ο καθηγητής κος Μαρκεζίνης επαληθευτεί,παντως απο τα μέσα τις δεκαετίας του ’80 ακουω να “έχουμε πιασει πατο” αλλα τελικώς το πηγαδι αποδεικνυεται απυθμενο..

    το μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα ειναι εμφανές:αυτός ο κοινωνικός ιστός απολύει τα πάντα αρχής γενομένης απο το επιστημονικό δυναμικό που βρισκεί καταφύγιο σε άλλες χώρες, μεχρι την ιδια την εθνική κυριαρχια(δηλωσεις Γ.Α. Παπανδρεου).. το μακροπρόθεσμο μάλλον ιστορικώς επαληθευμένο: απώλεια και της εδαφικης ακεραιότητας (βλ. 1η ορκομωσια κου Παπουλια και χαιρετισμό της κας Μπενάκη,συνεντεύξεις Γ.Α.Παπανδρέου,δηλώσεις Ελλης Στάη στη ραδιοφωνική της εκπομπη κ.α.)

    ολα ειναι θεμα χρόνου… και ίσως τότε..ΜΟΝΟ τότε να ανακαλύψουμε τον “Μεγα-Αλέξανδρο κάτω απο τον Χατζηαβάτη που κρυβουμε (Ν.Δήμου)”

  3. «Χρειαζόμαστε νέους ηγέτες, με όραμα και θάρρος…»

    Aυτό το ξέρουν και οι κότες πια. Το θέμα είναι

    α) Πώς θα βρεθούν
    β) Κι αν βρεθούν, πώς θα κυβερνήσουν.

    Το σάπιο και φαύλο κατεστημένο, που μας έκατσε στο σβέρκο εδώ και 36 χρόνια, δεν επιτρέπει ούτε την ανάδειξη, ούτε την ανάληψη της εξουσίας από ηγέτες με όραμα και θάρρος.

  4. ΔΕΝ θα βρεθουν…δεν υπαρχει “δεξαμενη” να αντλήσει τετοιους ανθρώπους. Πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί μια δεξαμενή και μετά βλέπουμε. Η έλειψη ηγετλωβ είναι πανευρωπαίκό φαινόμενο (λόγω δημιουργίας Ε.Ε.).

  5. Οι ηγέτες γεννιόνται δεν γίνονται. Οι ηγετικές ικανότητες είναι χάρισμα φυσικό. Ούτε μπορεί να δημιουργηθεί “δεξαμενή” ηγετών. Η έλλειψη ηγετών είναι μεν πανευρωπαϊκό φαινόμενο, αλλά όχι λόγω ΕΕ. Άλλωστε, την ΕΕ (ΕΟΚ) ηγέτες (Ντε Γκώλ, Αντενάουερ, Ντε Γκάσπερι κ.ά,) την δημιούργησαν. Ο Πούτιν είναι η μόνη ηγετική φυσιογνωμία που μου έρχεται αυτή την στιγμή στο μυαλό.

  6. “Σοφή παρλαπίπα, μαυραγορίτικη”, όπως θα έλεγε και ο Ζουράρις.

    Δηλαδή, οι Γάλλοι που ψήφιζαν Ντε Γκώλ, τύραννο ψήφιζαν;

  7. τον ψήφισαν αφότου εμφανίστηκε και ενήργησε, ανεδείχθη δηλαδή από την οικονομία των πράξεων.
    Δεν έβγαλαν προηγουμένως αγγελίες στις εφημερίδες ζητώντας ηγέτες…για να τον προσλάβουνε με…αξιοκρατικά κριτήρια.

  8. Mάλλον δεν διαβάζεις τα σχόλια. Γράφω στο σχόλιο που απαντάς: Οι ηγέτες γεννιόνται δεν γίνονται. Ποιες αγγελίες στις εφημερίδες και πράσσειν άλογα;

  9. Εσύ μπορεί μεν να διαβάζεις τα σχόλια άλλων αλλά έχεις για κάποιον λόγο τον οποίο γνωρίζεις μόνο εσύ, την τάση να πιστεύεις ότι τα σχόλια τα οποία ακολουθούνε το δικό σου αναφέρονται αποκλειστικά σε εσένα.
    Η παρατήρησή μου αναφερότανε στον τρόπο με τον οποίο διατυπώνεται ο τίτλος του άρθρου.
    Γενικότερα όμως θα ήτανε καλύτερο να αναζητήσουμε τρόπους δημοκρατικής αυτοοργάνωσης και να αποφεύγουμε να τα περιμένουμε όλα από έναν (τυραννία) ή λίγους (ολιγαρχία).

  10. 1) Αν δεν διευκρινίζεις σε ποιον ή πού αναφέρεσαι, πώς θέλεις να καταλάβω ότι δεν απαντάς σε μένα; Μάντης δεν είμαι. Τις … “τάσεις” πού τις βλέπεις;

    2) “Γενικότερα όμως θα ήτανε καλύτερο να αναζητήσουμε τρόπους δημοκρατικής αυτοοργάνωσης και να αποφεύγουμε να τα περιμένουμε όλα από έναν (τυραννία) ή λίγους (ολιγαρχία)”

    Μου είναι αδύνατο να σε παρακολουθήσω. Ήδη ζούμε σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς, αν το έχεις καταλάβει. Το πρόβλημα στην Ελλάδα, όπως σωστά αναφέρει ο αρθρογράφος, είναι η έλλειψη ηγετών. Χωρίς ηγέτες, ή με ηγέτες του ποιόντος των σημερινών, πώς θα ανακάμψει η χώρα; Έχεις κάτι άλλο υπ’ όψη σου και δεν το λες;

  11. Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010
    Σε δίκη οι ηγέτες που χρεοκόπησαν την Ισλανδία

    ΡΕΪΚΙΑΒΙΚ Να παραπεμφθούν σε δίκη οι δεξιοί πολιτικοί ηγέτες της Ισλανδίας που ευθύνονται για την οικονομική κατάρρευση της χώρας το 2008, προτείνει η Κοινοβουλευτική Επιτροπή που ερευνά τυχόν ποινικές ευθύνες στην εθνική χρεοκοπία.

    Η επιτροπή ζητεί « να δικαστούν και να τιμωρηθούν καταλλήλως από το Ανώτατο Δικαστήριο » για πράξεις και παραλείψεις τους ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε (φωτογραφία) και οιπρώην υπουργοί Οικονομικών Αρνι Ματίσεν , Εξωτερικών Ινγκιμποργκ ΣόλρανΓκισλαντοτίρ και Επιχειρήσεων Μπγιόργκβιν Σιγκούρντσον [….]« Πρόκειται για μια σοβαρότατη κατηγορία κατά του πολιτικού μας συστήματος,των πολιτικών,του κοινοβουλίου,του Χρηματιστηρίου και άλλων, πρόκειται για ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε » δήλωσε σχετικά η πρωθυπουργός Γιοχάνα Σιγκουρντατότιρ, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, η οποία ανέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2010 και έκτοτε πασχίζει να οδηγήσει στην ανάκαμψη την ισλανδική οικονομία.
    http://www.tovima.gr

  12. ΕΛΛΗΝΕΣ, Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΗΓΕΤΗΣ θα βρεθει.. το πιο σημαντικο αυτη τη στιγμη ειναι να ΒΡΕΘΕΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ!

    Διαβαστε περισσοτερα στο: http://ellada2011.blogspot.com/
    Η Ελλαδα το 2011 – ΠΩΣ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ!..

  13. Ένα εθνικό σοκ θα είναι (νομοτελειακά) το αποτέλεσμα της μεγάλης κατρακύλας μας. Τότε θα βρεθούν εκείνοι που θα σηκώσουν την πατρίδα στα χέρια τους και θα πάρουν τις μεγάλες αποφάσεις για ανάσταση!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *