Ρωμιός και Έλληνας

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΡΟΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗ
ΣΤΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Αγαπητέ κ. Σταλίδη,

 Η πέμπτη παράγραφος του άρθρου του τέως Προέδρου της Ελληνικής
Δημοκρατίας κ. Χρ. Σαρτζετάκη πιστοποιεί ότι επικρατεί μεγάλη σύγχυση ως
προς την πρόσληψη της διαχρονικής Ρωμιοσύνης καθώς και της έννοιας
της Ελληνικότητας και της Νεοελληνικής εθνογένεσης. 

Η καταξιωμένη ιστορικός-ακαδημαϊκός κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ
κάποτε είπε: “Είμαστε Ρωμιοί, όσο και Έλληνες”!  Το
ομογενές και  ομόγλωσσο, Ρωμαίικο, στοιχείο της πάλαι ποτέ Ανατολικής
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είναι εκείνο που διέσωσε την Ελληνική γλώσσα και κουλτούρα
πάνω στην οποία θεμελιώθηκε, αιώνες μετά, το Νεοελληνικό κράτος. Χωρίς να
ξεχνούμε και την συμβολή της ξερριζωμένης Μικρασιατικής Ρωμιοσύνης αλλά
και των (παρεξηγημένων) αλλοφώνων του Γένους, της Βλαχουριάς και της
Αρβανιτιάς, στην διαμόρφωση του προσώπου της σημερινής Ελλάδας. 

Οι όροι Ελληνας και Ρωμιός είναι ταυτόσημοι, καί όπως έλεγε ο
μακαρίτης π. Ιωάννης Ρωμανίδης, η διάκριση μεταξύ Ελλήνων και Ρωμιών είναι
ιστορικά ψεύτικη!

http://www.romanity.org/htm/rom.e.05.kostis_palamas_kai_romiosini.01.htm

Η Ρωμιοσύνη είναι μία υπερβατική και διαχρονική
έννοια χωρίς εθνοφυλετικά ή εθνογλωσσικά στεγανά.  Άλλωστε ας μη
λησμονούμε ότι οι βλαχόφωνοι, αρβανιτόφωνοι και σλαβόφωνοι του
Γένους είχαν σημαντική -αν οχι καθοριστική- συμμετοχή στη διαδικασία της
συγκρότησης αυτής καθαυτήν της ελληνικής εθνικής ιδέας μέσα απο τα σπλάχνα
της Ρωμιοσύνης και πολύ πριν απο την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. 

Φλεβάρης δεν κουσούριασε κι ο Μάρτης δεν
εμπήκε


κι όλη η Βλαχιά συνάχθηκε να φέρει το
Ρωμέϊκο

(Δημοτικό τραγούδι της επανάστασης του 1878)

Ο κ. Σαρτζετάκης
αναφέρεται απαξιωτικά στους όρους Ρωμιός και Ρωμιοσύνη τους οποίους
μάλιστα χαρακτηρίζει ως “αποβλητέους” και “εθνικώς
απαράδεκτους” λησμονώντας ότι,

Η Ρωμιοσύνη έν’ φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν γαι να την-ι ’ξηλείψει,
κανένας, γιατί σιέπει την ’που τ’ άψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη έν’ να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει!

Σφάξε μας ούλους τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,
κάμε τον κόσμον ματζελλειόν και τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ξερε πως ίλαντρον όντας κοπεί καβάκτζιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.
Το ’νιν αντάν να τρώ’ την γην, τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα τζείνον τρώεται και τζείνον καταλυέται.

Βασίλης Μιχαηλίδης
«Η 9η Ιουλίου 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», 177-186.

Λυπούμαι, αλλά η
ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού δεν σερβίρεται a la carte και κατά το
δοκούν…

Ευχαριστώ εκ των
προτέρων.

Με Ρωμαίικους χαιρετισμούς,

Χ.Δ.Κατσέτος

Καθηγητής Ιατρικής

Drexel University
College of Medicine

Christos D. Katsetos, MD, PhD, FRCPath
http://www.drexelmed.edu/Home/AboutOurFaculty/ChristosKatsetos.aspx
http://www.stchristophershospital.com/find-a-physician/120

 

Christos D. Katsetos, MD, PhD, FRCPath
http://www.drexelmed.edu/Home/AboutOurFaculty/ChristosKatsetos.aspx
http://www.stchristophershospital.com/find-a-physician/120

.

(2196) αναγνώσεις

36 comments

  1. Είναι γνωστοί οι λόγοι για τους οποίους οι ‘’δυνατοί’’ της Ευρώπης απέρριψαν μετά βδελυγμίας το γεγονός ότι Έλληνας και Ρωμηός είναι ένα και το αυτό . Ότι Ελλάδα και Ρωμηοσύνη ταυτίζονται . Δυστυχώς κι εμείς πέσαμε στην καλοστημένη παγίδα των δήθεν πολιτισμένων της γηραιάς ηπείρου , ντυθήκαμε το ‘’κουστουμάκι’’ της λεγόμενης μετακένωσης του Κοραή , εγκαταλείψαμε τις μεγάλες ιδέες της Ρωμηοσύνης και φτάσαμε σήμερα σε σημείο να καταδικάζουμε κάθε ελληνοπρεπή Ορθόδοξο που δηλώνει Ρωμηός .
    Κύριε καθηγητά , κύριε Κατσέτο συγχαρητήρια για την παρέμβασή σας . Συγχαρητήρια επίσης και σ’ εσάς κύριε Σταλίδη που πρόθυμα ανεβάσατε στο σπουδαίο ιστολόγιό σας την παρατήρηση του διαπρεπούς καθηγητού μας .
    Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι και μέχρι τα τελευταία χρόνια η αλάνθαστη λαϊκή μούσα δεν έπαψε ποτέ να ονομάζει του Έλληνες Ρωμηούς : «Ρωμηός αγάπησε Ρωμηά , Ρωμηά και Θεσσαλονικιά’’ .

  2. “Η Ρωμιοσύνη είναι μία υπερβατική και διαχρονική έννοια χωρίς εθνοφυλετικά ή εθνογλωσσικά στεγανά.”

    Για αυτό τον λόγο δεν είναι δυνατόν να είναι ταυτόσημη με τον Ελληνισμό για τον οποίον, ως γνωστόν, ισχύει ακριβώς το αντίθετο!

  3. Επειδή, ακριβώς, η Ρωμιοσύνη υπερέβαινε εθνοφυλετικά ή εθνογλωσσικά στεγανά προσήλκυσε και περιέλαβε Αλβανόφωνους, Βλαχόφωνους, Σλαβόφωνους και άλλους, οι οποίοι ούτε γλωσσικά ούτε φυλετικά μπορούσαν να ενταχθούν στην στενότερη έννοια του Ελληνισμού. Στην πορεία, όμως, όλοι αυτοί συνετέλεσαν τα μέγιστα “στην συγκρότηση της Ελληνικής εθνικής ιδέας”, όπως εύστοχα επισημαίνει ο αρθρογράφος. Όσο η Ρωμανία (κοινώς Βυζαντινή αυτοκρατορία) δεν κλεινόταν σε “στεγανά”, επεβίωνε γιατί είχε την δύναμη να μεταμορφώνει τους αλλόφυλους και αλλόγλωσους σε πιστούς υπηκόους. Όταν άρχισε να υιοθετεί ελιτίστικες διακρίσεις βάσει φυλετικών ή άλλων κριτηρίων, όχι μόνο έχασε την δυνατότητα της αφομοίωσης, αλλά επιπλέον δημιούργησε ορκισμένους εχθρούς, οι οποίοι τελικά επέσπευσαν την καταστροφή της.

  4. Η Ρωμανία….ανθεί και φέρει και άλλον…
    Η έννοια της Ρωμιοσύνης αναφέρεται στους απανταχού μετέχοντες του Ελληνοχριστιανικού πνεύματος. Απεναντίας ο Γραικός , όνομα αρχικά αποδιδόμενο στους περί την περιοχή της Δωδώνης Έλληνες κατοίκους, προσδιορίζει κατά κανόνα τους αυτόχθονες της Ελληνικής χερσονήσου. Δεν νομίζω πως το ένα όνομα αντιστρατεύεται το αλλο, ή το διαφοροποιεί ποιοτικά, απλά η εννοια της Ρωμιοσύνης ενέχει ένα στοιχείο περισσότερο συνεκτικό (κοινός πολιτισμός, θρησκεία) από οτι ο στενός γεωγραφικός προσδιορισμός του Γραικού.

  5. @Φιλανθρωπινός,

    πάρτε σας παρακαλώ πίσω τον ανιστόρητο ισχυρισμό σας ότι οι Βλαχόφωνοι δεν μπορούνε να ενταχθούνε στην στενότερη έννοια του Ελληνισμού για να μην γίνουμε μπίλιες!

  6. Νομίζω ότι αλλού αναφέρεται με τον ίδιο όρι ο τ.Πρόεδρος και αλλού ο κ. Καθηγητής.

    Πάντως μια έξοχη επισκόπηση στο θέμα ευρίσκεται σε κάποιο κεφάλαιο του βιβλίου ‘Αυτοείδωλον Εγενόμην’ του Θ. Ζιάκα

    Φιλικά
    Γιώργος Κακαρελίδης

  7. “Ενούμενοι δια της πίστεως και της Εκκλησίας σχηματίζουσιν εν σώμα και έθνος εν υπό το όνομα των Γραικών ή Ρωμαίων”

    (Κύριλλος, Κ., Απολογία ιστορική και κριτική υπέρ του Ιερού Κλήρου της Ανατολικής Εκκλησίας κατά των συκοφαντιών του Νεοφύτου Δούκα (Πίζα) 1815, σελ. 108 ^ αναφορά στο βιβλίο του Π. Ματαλά “Έθνος και Ορθοδοξία. Οι περιπέτειες μιας σχέσης. Από το ‘Ελλαδικό’ στο Βουλγαρικό σχίσμα”. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2002)

    ΥΓ. Βαθύτατα συγκινημένος σας ευχαριστώ από καρδιάς γιά τα καλά σας λόγια.

  8. Βλ. παλαιότερο άρθρο μου με τίτλο “Βλάχοι, η ραχοκοκαλία του Ελληνικού Έθνους”.
    Μέρος του άρθρου δημοσιεύθηκε στο φύλλο της Κυριακής 11 Νοεμβρίου 2007 της εφημερίδας ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ , σελ. 17
    http://www.vlahoi.net/v4/latest-articles/39-article/257——.html
    http://palio.antibaro.gr/society/katsetos_blaxoi_raxokokalia.php

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

    —————————
    [Σημείωση του Αντίβαρου: το άρθρο μεταφέρθηκε από το παλιό Αντίβαρο και στη νέα του μορφή, στη διεύθυνση: http://www.antibaro.gr/node/2131 ]

  9. Έχει φυσικά δίκιο ο κ.Κατσέτος περί της ισοδυναμίας των όρων “ρωμηού” και “έλληνος”. Τώρα αν το ερώτημα είναι γιατί ειδικά επικράτησαν οι όροι Ελλάς και Έλληνες για το νεότερο κράτος, υπάρχουν τελοσπάντων και πρακτικοί λόγοι πέραν των ιδεολογικοπολιτικών. Mπορεί να υπήρχε η επιρροή των δυτικομαθών λογίων και του κυρίαρχου τότε σε όλη την Ευρώπη κλασσικισμού, αλλά ένα κράτος που αρχικώς περιελάμβανε μόνο την Πελοπόννησο, την Στερεά και τις Κυκλάδες, πώς αλλιώς θα έπρεπε να ονομαστεί; “Ρωμανία” ή “Ιμπέριουμ Ρομάνουμ”; Αντιλαμβάνεται φαντάζομαι ο καθένας την γραφικότητα μιας τέτοιας προσφώνησης. Και πάλι όμως τότε, όλοι, είτε δυτικόφιλοι είτε ρωσόφιλοι, δεν ξεχώριζαν διαφορές όρων “έλληνος” και “ρωμηού”, παρά μόνο ενίοτε πρακτικά υπό την έννοια λυτρωμένων και αλύτρωτων ομοεθνών.
    Το αν θα έπρεπε το κράτος να ονομαστεί διαφορετικά θα αποτελούσε ουσιαστικό δίλημμα μόνο αν γινόταν η ενσωμάτωση της Κων/πολης και η λογικά επακόλουθη μεταφορά της έδρας του ελληνικού κράτους εκεί. Εφόσον αυτό τελικώς δεν επετεύχθη, η συζήτηση στερείται πλέον ουσίας.

    Ας μην εξανίσταται λοιπόν η κ.Αρβελέρ στις τηλεοπτικές της συνενετεύξεις επειδή δεν λεγόμαστε πλέον “ρωμηοί” κι επειδή δεν απελευθερώσαμε την πρωτεύουσα μας, Κων/πολη. Τι να κάνουμε δεν το καταφέραμε, θα μείνουμε και με το “έλληνες”, μας κάνει κι αυτό, εκτός αν έχει να μας προτείνει κάποια άλλη λύση.
    Κι ας μην εξανίσταται κι ο κ.Σαρτζετάκης για τους όρους ρωμηός ή γραικός και το ποιος επιτρέπεται να χρησιμοποιείται. Έχει σήμερα πολύ σοβαρότερα προβλήματα να λύσει αυτό το κράτος κι αυτός ο λαός. Ο δημογραφικός δείκτης γονιμότητάς του είναι 1,3 παιδιά/γυναίκα, όταν για απλή αναπαραγωγή του πληθυσμού ο ελάχιστα απαιτούμενος είναι 2,1. Που σημαίνει ότι έχουμε πραγματική μείωση πληθυσμού τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια, εξισορροπούμενη προσωρινά μόνο από τις μεταναστευτικές ροές. Την ίδια στιγμή που η Τουρκία έχει φτάσει πληθυσμό 70 εκατομμυρίων και ανέρχεται.
    Ας δούμε καλύτερα αν και πώς θα υπάρχει έθνος και λαός για να ονομάζεται έτσι ή αλλιώς μετά από 100 και πλέον χρόνια. Γιατί φοβάμαι ότι διαφορετικά τέτοιες συζητήσεις θα θυμίζουν στους μεταγενέστερους τις διαφιλονικίες περί του φύλου των αγγέλων λίγο πριν την Άλωση.

  10. Θεωρώ ότι η παρούσα ιστοσελίδα ανταποκρίνεται σε επίπεδο ανταλλαγής απόψεων πολύ ανώτερο των φράσεων “πάρε πίσω τον ισχυρισμό σου γιατί θα γίνουμε μπίλιες”. Πιθανόν δημιουργήθηκε παρανόηση από την χρήση της λέξεως “ούτε” αντί του διαζευκτικού “ή”. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων διευκρινίζεται ότι με τα στενά κριτήρια εθνικού προσδιορισμού, που υιοθετούσε η Δυτική Ευρώπη και ορισμένοι εκ των δικών μας “διαφωτιστών” (που ονειρεύονταν την ανασύσταση της καθαυτό Ελλάδας μέχρι τις Θερμοπύλες), κύριο εκ των οποίων ήταν “το ομόγλωσσον”, οι ομάδες αυτές που εν πολλοίς δεν είχαν την Ελληνική ως μητρική κύρια γλώσσα, δεν θα εύρισκαν θέση στους κόλπους του Ελληνικού έθνους. Παρά ταύτα, όπως ορθά παρατηρείται, οι Βλαχόφωνοι, αλλά και οι Σλαβόφωνοι και οι Αλβανόφωνοι, αποτελούσαν σταθερούς πυλώνες της Ρωμιοσύνης, της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, παρά τις αντιρρήσεις και τα συμπλέγματα ικανού μέρους των δικών μας λογίων. Θα ήταν, όμως, εξαιρετικά ενδιαφέρον αντί “να γινόμαστε μπίλιες” χωρίς αιτία, να κατανοήσουμε για ποιόν λόγο οι ομάδες αυτές, που στο σύνολό τους εντάσσονταν στην Ορθόδοξη Ρωμιοσύνη μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, στην συνέχεια αφέθηκαν ως βορά σε άλλες εθνικές προπαγάνδες με αποτέλεσμα σημαντικά τμήματά τους να χαθούν για τον Ελληνισμό. Μήπως, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι με την υιοθέτηση ελιτίστικων στεγανών φυλεκτικής ή γλωσσικής καθαρότητας από διαπρεπείς διαμορφωτές της νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας παραλίγο να χαθούν ανεπιστρεπτί οι γνήσιοι αυτοί Ρωμηοί και Έλληνες;

  11. αξιότιμε κε. Οδυσσέα,

    καθόλα σεβαστές οι επιφυλάξεις σας σχετικά με την χρησιμότητα μιας τέτοιας συζήτησης. Φοβούμαι όμως, ότι υπάρχει χρησιμότητα της συζήτησης και θα συμφωνήσω με τον Σαρτζετάκη στο σημείο αυτό. Δεν είναι δυνατόν, ένα κράτος να οργανωθεί σωστά, με μεταφυσικό άξονα, την αναφορά σε εποχές διαφορετικού πολιτικού αναστήματος, όπως πολύ σωστά τονίζεται και ο ίδιος. Για τους ανατολίτες Ρωμιούς, η μοναδική αποστολή αυτού του κράτους, “αφού έγινε που έγινε”, εξαντλείται στην διατήρηση της ορθόδοξης παράδοσης και πίστης, όπως και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των προσφύγων, σχετικά με τις χαμένες περιουσίες στην Μ.Α., αλλά και εκείνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν εύκολα, μια τέτοια αντίληψη δεν μπορεί να αποτελεί άξονα αναφοράς για πολιτική εξέλιξη της εθνικής ελλαδικής μας κοινωνίας. Δεν είναι δηλαδή λογικό, ένα κράτος και μια κοινωνία, να οργανώνονται στην βάση ότι είναι κάτι εφήμερο, με ημερομηνία λήξης και αναφορά σε εξωελλαδικά κέντρα αποφάσεων και πνευματικής καθοδήγησης.
    Ο Γιανναράς έχει κατηγορήσει το ελλαδικό κράτος ότι είναι εχθρικό απέναντι στην (νεο)ελληνική παράδοση, αλλά πόσο φιλικό προς αυτήν ήτανε το Φανάρι και η Ρωμανία, όταν η περιοχή αυτή στην οποία ζούμε ως Έλληνες ελεύθεροι, διατηρούνταν επί Βυζαντίου, σκοπίμως όπως έχει καταδειχθεί, υποβαθμισμένη; Πόσο σέβονται την νεοελληνική παράδοση, της ελλαδικής κοινωνίας, οι ανατολίτες που τονίζουνε αδιάκοπα, ότι το εθνικό μας κέντρο ήτανε πάντα οι Πόλη (λες και έξω από αυτήν, ειδικά στα Βαλκάνια, δεν υπήρχανε ελληνικοί πληθυσμοί με αντίστοιχο πολιτισμό) και ότι το ελλαδικό κράτος δημιουργήθηκε στην πλέον “υπανάπτυκτη” περιοχή του Ελληνισμού;
    Τέλος η ονομασία σκοπιμότητας δεν ισχύει μόνο για το ελληνικό κράτος αλλά πρώτα και πάνω από όλα για το ίδιο το ανατολίτικο Βυζάντιο. Γιατί, είναι σαφές, ότι οι Γερμανοί, στον Μεσαίωνα, για να αμφισβητήσουνε την νομιμότητα της βυζαντινής αποκλειστικότητας στο όνομα Ρωμαίος, αποκαλούσανε την Ανατολική Αυτοκρατορία “κράτος των Γραικών”, όπως είναι επίσης σαφές, ότι οι Βυζαντινοί υποχρεώθηκαν να αντιμετωπίσουνε αυτή την προπαγάνδα αποκαλώντας τους εαυτούς των Ρωμαίους, σε αντίθεση δηλαδή με τον όρο Γραικός. Εάν λοιπόν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα στην χρήση των όρων, αυτή βρίσκεται καταρχήν στην εμμονή των Βυζαντινών και οι πρώτοι, όπως καταλαβαίνεται, οι οποίοι θα είχανε ενστάσεις με την ταύτιση των όρων, είναι σαφώς οι Βυζαντινοί.
    Για αυτούς τους λόγους, ο Σαρτζετάκης έχει απόλυτο δίκαιο όταν λέει ότι ο όρος Ρωμιός είναι απορριπτέος.
    Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση:

    Το ελλαδικό κράτος και η εθνική ελληνική κοινωνία, υπηρετεί κατά προτεραιότητα το ελλαδικό κράτος και την εθνική ελληνική κοινωνία και όχι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ούτε τα συμφέροντα των απανταχού Ελλήνων, ούτε φυσικά τα εγχειρήματα οικουμενικότητας με τίμημα την εθνική μας ομοιογένεια. Για το Βυζάντιο ίσχυε: “όστις Χριστιανός εστί Ρωμαίος” και για την προσκυνημένη Ρωμιοσύνη ίσχυε: “χάσαμε την ελευθερία αλλά διατηρήσαμε την Πίστη, αυτό φθάνει”. Για την εθνική ελληνική κοινωνία και το ελλαδικό κράτος, όπως σίγουρα θα συμφωνήσετε, τίποτε από αυτά τα δύο δεν ισχύει.

  12. @imago

    Η αλήθεια είναι ότι η πορεία διαμόρφωσης της νεοελληνικής εθνικής συνείδησης υπήρξε τρικυμιώδης και υπερβολές σημειώθηκαν και σημειώνονται και προς τις 2 κατευθύνσεις.
    Από τη μια “ελληνοκεντρικοί” αρχαιολάτρες που απορρίπτουν συλλήβδην τον χριστιανισμό, το Βυζάντιο και γενικά ό,τι έχει μεσολαβήσει στον ελληνικό χώρο εδώ και 2000 χρόνια. Είναι κατά κανόνα επηρεασμένοι από τη δυτική πρόσληψη του ελληνισμού ως ένδοξης αρχαιότητας, παρηκμασμένου μεσαίωνα και ουδέν πέραν τούτων.
    Από την άλλη “ρωμαιοκεντρικοί” βυζαντινολάτρες αντιδυτικού προσανατολισμού που απορρίπτουν συλλήβδην τον αρχαίο παγανιστικό κόσμο προς χάριν των βυζαντινών μεγαλείων, χρησιμοποιούν δε τον όρο “Ρωμηός” ως διάφορο (αλλά και καλύτερο, λαμπρότερο) του “Έλληνος”. Σε αυτό δηλαδή συμφωνούν και οι μεν και οι δε (στη διαφορά, όχι στη λαμπρότητα).
    Ενδιαμέσως αυτών των 2 ακραίων θέσεων υπάρχουν και όλες οι απόψεις που κλίνουν περισσότερο υπέρ της μιας ή της άλλης κατεύθυνσης, αναλόγως της ιδεολογικού προσανατολισμού του καθενός, της σχέσης του με τη θρησκεία, της ιδιαίτερης καταγωγής του κοκ.

    Κατά την γνώμη μου η πραγματικότητα είναι κάπου στη μέση και γι’αυτό η συζήτηση περί του “σωστού” εθνικού ονόματος συνήθως καταλήγει σε ανούσιες σκιαμαχίες. Είναι προφανές ότι αυτό που ονομάζουμε “νέος ελληνισμός” ή “ρωμιοσύνη” έχει δύο πυλώνες, αφενός την ορθόδοξη χριστιανοσύνη αφετέρου την ιδιαίτερη ελληνική πολιτισμική του παράδοση. Κι αφού εμείς είμαστε άμεσοι απόγονοι των μεσαιωνικών υπηκόων του Βυζαντίου και μετέπειτα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αρκεί να δούμε τι πίστευαν εκείνοι για τον εαυτό τους αλλά και οι σύγχρονοί τους για εκείνους για να καταληξουμε σε σχετικά ασφαλές συμπέρασμα.
    Ως προς το πρώτο σκέλος αξίζει κανείς να διαβάσει το πρόσφατο άρθρο του κ.Κεκαυμένου σε αυτήν την ιστοσελίδα για τον Γεννάδιο Σχολάριο, “Ο Γεννάδιος Σχολάριος και το Ελληνικό Έθνος”. Ένας μετέπειτα πατριάρχης, μάλιστα συντηρητικών θρησκευτικών απόψεων (υποστήριζε την ανθενωτική μερίδα), ξεκαθαρίζει ποιους θεωρεί προγόνους του και το αν γι’αυτόν οι “Έλληνες” (όταν μιλά με την εθνική έννοια κι όχι με τη θρησκευτική που χρησιμοποιείται ως αντιπαράδειγμα από διάφορους καλοθελητές) ήταν κάτι διαφορετικό από τους “Ρωμαίους” ή “Ρωμηούς” της εποχής του.
    Ως προς το δεύτερο, το οποίο κι εσείς επισημαίνετε, όλη η σύγχρονη του Βυζαντίου μεσαιωνική φιλολογία της Δύσης αναφέρεται στους Βυζαντινούς ως “Γραικούς”. Και δεν το κάνουν μόνο, όπως λέγεται, για να μην τους πουν “Ρωμαίους” από λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, το κάνουν και γιατί περιγράφουν μια πραγματικότητα: η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε σταδιακά εξελληνιστεί, τουλάχιστον σε επίπεδο γλώσσας και παιδείας. Όταν στα σχολεία ως αναγνωστικό χρησιμοποιούνταν ο Όμηρος αυτό κάτι μας δείχνει. Δεν είναι δηλαδή ότι υιοθέτησαν τα ελληνικά απλώς επειδή αυτή ήταν η διεθνής γλώσσα της ανατολής, διότι στα ελληνικά είναι γραμμένη και η Καινή Διαθήκη και τα Πατερικά κείμενα αλλά δεν χρησιμοποιούσαν αυτά ως αναγνωστικό. Χρησιμοποιούν τον Όμηρο και τους αρχαίους κλασσικούς γιατί αυτοί εκφράζουν την διάσταση που οι ίδιοι έδιναν για το (προγονικό) παρελθόν τους.
    Στα μεταγενέστερα χρόνια ακόμη περισσότερο οι όροι ρωμηός, έλλην, γραικός αλληλοανταλλάσσονται χωρίς πρακτική διαφορά. Και κατά συνέπεια αντιπαράθεση αποσπασμάτων όπου κάποιος θα μιλά για “Ρωμιούς” και άλλος για “Γραικούς” δεν έχει νόημα από τη στιγμή που όλοι στο ίδιο έθνος αναφέρονται.

    Από κει κι έπειτα, η ίδια η πορεία του νεοελληνικού κράτους δείχνει την πρακτική ταύτιση όχι μόνο των ονομάτων αλλά και των συνυποδηλώσεων που φέρει το κάθενα. Διότι τι άλλο είναι η ιστορία των πρώτων 100 χρόνων του, παρά η προσπάθεια ενός κράτους που γεννήθηκε ως “Ελλάς” σε μια γωνιά του τότε ελληνικού κόσμου να επεκταθεί στο μέτρο του δυνατού στα όρια της παλιάς Ρωμανίας. Γι’αυτό η επέκταση σε Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, γι’αυτό η απόβαση στη Σμύρνη, γι’αυτό και η διακαής αίτηση στους τότε συμμάχους να επιτρέψουν σε ελληνικό πολεμικό πλοίο να καταπλεύσει στον Βόσπορο, αμέσως μετά τη λήξη του Α’ΠΠ όταν η διοίκηση της Κων/πολης είχε αναληφθεί από δυνάμεις της Αντάντ. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν όντως η Κων/πολη ήταν τότε το εθνικό κέντρο-όνειρο όλων των ρωμιών ή ελλήνων εντός κι εκτός του ελλαδικού κράτους.
    Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι ιδεολογούντες συνήθως μπερδεύουν το τι θα ήταν καλύτερο να γίνει με το τι θα μπορούσε να γίνει και με το τι τελικά έγινε. Μετά την Καταστροφή,την ανταλλαγή των πληθυσμών, την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από τις αραβικές χωρές και από τις παρευξείνιες περιοχές, θέμα “Ρωμανίας” ουσιαστικά δεν υφίσταται. Το να έρχονται λοιπόν σημερα η Αρβελέρ, ο Γιανναράς, οι νεο-ορθόδοξοι κλπ. να μιλούν εξ ονόματος μιας “οικουμενικής ρωμιοσύνης” (η οποία πλέον δεν υπάρχει ούτε στη Μ.Ασία, ούτε στην Συρία, ούτε στην Αίγυπτο, ούτε στον Εύξεινο Πόντο) ωσάν να επροκειτο για εναλλακτική πραγματικότητα ή εναλλακτικό όραμα του ελληνισμού είναι κι αυτό ανεδαφικό και τουλάχιστον μάταιο κι αντιπαραγωγικό. Ο οικουμενικός ελληνισμός σήμερα, καλώς ή κακώς, βρίσκεται πλέον στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και αλλού, όχι εκεί που ήταν μέχρι πριν 1 αιώνα.

    Τέλος, ως προς την στόχευση του σύγχρονου ελλαδικού κράτους, προφανώς τα όριά του καθορίζουν και την πολιτική του. Αλλά γιατί αυτό το αντιπαραβάλλετε προς το Οικ. Πατριαρχείο και την ομογένεια; Πρέπει να φροντίζει και περί αυτών, στο μέτρο των δυνάμεών του βέβαια, όπως κάνουν αντίστοιχα και όλα τα άλλα εθνικά κράτη. Και λυπάμαι δεν θα συμφωνήσω ότι στο νεότερο κράτος έπαψε η ταύτιση του χριστιανισμού με την ελληνικότητα. Σας υπενθυμίζω σχετικά τον ορισμό του Έλληνος όπως δόθηκε στο 1ο επαναστατικό Σύνταγμα της Επιδαύρου, το 1822: “Οσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες”

    Το ζήτημα λοιπόν είναι πολύπλευρο και με λεπτές αποχρώσεις οπότε χρειάζεται ισορροπημένη προσέγγιση και οι υπερβολές του ενός δεν αποτελούν άλλοθι για υπερβολές του άλλου. Επειδή δηλαδή υπάρχουν εκείνοι που ομιλούν και αναπολούν μάλλον νεφελωδώς το παλιό ρωμέικο αντιπαραβάλλοντας το με αρκετή δόση πικρίας/απαξίας προς τη σημερινή ελλαδική κοινωνία, δεν σημαίνει ότι δικαιολογούνται και άλλοι να προσποιούνται ότι αυτό το παλιό ρωμέικο ουδέποτε υπήρξε διαγράφοντας με μονοκοντυλιά αιώνες αιώνων ιστορίας. Σωστά δηλαδή το γράφει ο κ.Κατσέτος ότι: “η ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού δεν σερβίρεται a la carte και κατά το δοκούν”

  13. Πράγματι φίλτατε το τελευταίο σχόλιό σας αποτελεί μια ευχάριστη όαση μετριοπάθειας σε αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα και δύσκολα θα έβρισκα επιχειρήματα για να διαφωνήσω μαζί σας (με εξαίρεση την αναφορά στο άρθρο του κου. Κεκαυμένου για ευνόητους λόγους). Υπάρχει όμως και ένα πρόβλημα στις αναφορές σας κυρίως στο σημείο στο οποίο κατατάσσετε όσους υποστηρίζουνε την ονομασία Γραικός έναντι του Ρωμιός στην επιρροή την οποία δέχτηκαν από την δύση. Εξακολουθείτε δυστηχώς, όπως και πολλοί άλλοι, να θεωρείτε, ότι υπεύθυνη για την διάσταση απόψεων επί του ζητήματος, από την ελληνοκεντρική πλευρά, είναι η δύση και η εξιδανικευμένη παρουσίαση της αρχιαότητας. Ωστόσο εδώ η, όντως υπάρχουσα, αμεροληψία σας δέχετε κατά την άποψή μου μια σοβαρή απόχρωση προς την αντίπαλη πλευρά γιατί ουσιαστικά αφαιρείτε από την ελληνοκεντρική πλευρά την αυθεντικότητα.
    Οι τάσεις διαφοροποίησης από το βυζαντινό κέντρο δεν γεννήθηκαν, όπως θέλουνε οι ανατολίτες Ρωμιοί, μετά την άλωση, οφειλόμενες κυρίως στην επιρροή του διαφωτισμού, αλλά συναντώνται, όπως για παράδειγμα υποστηρίζει και ο Σταματόπουλος, ήδη στην βυζαντινή περίοδο μέσα από κοινωνικές συγκρούσεις οι οποίες εκ των υστέρων και για μεγάλο χρονικό διάστημα, πλασσάρονται στην βυζαντινοκίνητη ελληνόγλωσση ιστοριογραφία ως δογματικές διαφορές.
    Τέλος θα επιμείνω στην σοβαρότητα του ζητήματος γιατί είναι ολοφάνερο, ότι δεν πρόκειται απλά για μια ερμηνεία ιστορικών δεδομένων αλλά και για μια πρόταση άξονος αναφοράς της εθνικής μας πορείας. Η ελληνοκεντρική προσέγγιση διατηρεί το πλεονέκτημα ότι περιορίζεται γεωγραφικά στην ιστορική και πλέον ελεύθερη κοιτίδα του Ελληνισμού. Σε αυτή την γεωγραφική αναφορά μπορεί να δομηθεί το εγχείρημα πολιτικής εξέλιξης και αποκέντρωσης με αυτοαναφορά του Έθνους. Εντός αυτής της προσέγγισης, το κυρίως αντικείμενο της πολιτικής ενασχόλησης παραμένει εντός της εθνικής επικράτειας. Αντιθέτως η ανατολίτικη προσέγγιση, και είμαι κατηγορηματικός σε αυτό το σημείο, υποβιβάζει το ελληνικό κράτος σε απλό μέσο για την επίτευξη ενός ανώτερου (δήθεν) στόχου. Όσο ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος υποστήριζε ότι το Ρωμέικο σώθηκε με την οθωμανική κατάκτηση, δεν σκεφτότανε καθόλου τα εκατομμύρια των σφαγιασθέντων, εξανδραποδισθέντων, εξισλαμισθέντων και εκδιωχθέντων Ελλήνων άλλο τόσο τους σκέφτονται και οι ανατολίτες Ρωμιοί όταν κατηγορούνε το ελληνικό κράτος και τον ελλαδικό λαό για την έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας, του κυπριακού κ.ο.κ. Υπάρχει μια σατανικά ύπουλη πονηριά σε αυτή την ράτσα νεοφαναριωτών, η οποία έχει αποφασίσει για τον εαυτό της ότι όλοι οι άλλοι και κυρίως οι Έλληνες, οφείλουνε να αφιερώσουνε την ζωή των στην εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων. Μία πονηριά η οποία μόνο στην παράδοση και νοοτροπία των ευνούχων της βυζαντινής αυλής μπορεί να βρεί τις ιστορικές καταβολές της.

  14. @imago
    Σᾶς ἀνακάλυψα ! Κάτι μοῦ θύμιζε τὸ ὕφος γραφῆς μὲ μεγάλη πυκνότητα οὐσιαστικῶν. Εἶσθε ὁ πρώην πρωθυπουργὸς Κώστας Σημίτης ! Μεγάλη μας τιμὴ ποὺ συνδιαλέγεσθε μαζί μας δικτυακῶς.

  15. κε. Γεωργάνα,

    αν και στην αρχή είχατε δώσει διαφορετική εντύπωση, συντονιστήκατε πλήρως με την φατρία των αμετανόητων Ρωμαιόπληκτων.
    Εάν επιθυμήτε, η μεταξύ μας συζήτηση να συνεχιστεί σε αυτό το προσωπικό επίπεδο, δεν έχω πρόβλημα.

  16. @imago

    Η Δύση πράγματι εξιδανίκευσε την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, δικαιολογημένα άλλωστε ως ένα βαθμό, εξ ου και η περίοδος της πνευματικής της αφύπνισης και ανάτασης ονομάστηκε “Αναγέννηση” (τίνος; του πνεύματος της κλασσσικής αρχαιότητας).
    Δεν είπα όμως ότι αυτή είναι υπεύθυνη για το τι πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας, τουναντίον. Απλά όσοι μορφώθηκαν τότε εκεί ήταν επόμενο να έχουν επηρεαστεί από αυτόν τον υπέρμετρο θαυμασμό και αντίστοιχα από την υποτίμηση της μεσαιωνικής περιόδου, με τις απόψεις του Γίββωνος να είναι διαδεδομένες, ιδίως στα πλαίσια των ιδεών του Διαφωτισμού (κατά του χριστιανισμού και της θρησκείας γενικότερα). Υπήρχε δηλαδή μια απόλυτη καταδίκη γενικά του μεσαίωνα και της Δύσης και φυσικά της Ανατολής. Μόλις πρόσφατα, τις τελευταίες δεκαετίες, αρχίζει να σημειώνεται μια αντιστροφή αυτού του κλίματος και να επιχειρείται κριτική επανεξέταση του μεσαίωνα Ανατολής και Δύσης.

    Ως προς τα υπόλοιπα, είπα και προηγουμένως ότι συζήτηση σήμερα, με τα όσα έχουν μεσολαβήσει, γύρω από εναλλακτικές προτάσεις για το δεδομένο κράτος που εχουμε είναι άνευ αντικειμένου, άρα δεν υπάρχει καν τέτοιο δίλημμα που περιγράφετε. Υπάρχει από τη μια η σκληρή πραγματικότητα κι από την άλλη μεμονωμένες φαντασιώσεις του τύπου, να συνεννοηθούμε με τον Νταβούτογλου για να μας αναλάβει υπο την προστασία της η νεο-οθωμανική Τουρκία και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

  17. Δεν μπορώ φυσικά να μην συμφωνήσω μαζί σας, αλλά θέλω να τονίσω, ότι η ελληνοκεντρική αντίληψη έχει ρίζες βαθιές στην ελλαδική επικράτεια από την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης και πέρα. Από τότε και σε όλη την διάρκεια του Βυζαντίου υπήρχε μια συνείδηση ααποστασιοποίησης και διαφοροποίησης από το κρατικό κέντρο, την Πόλη, και τους Ρωμαίους – Ρωμιούς.

  18. Μήπως είναι εύκολο να μας δώσετε τις πηγές και τα τεκμήρια κ. imago στα οποία βασίζετε τα συμπεράσματά σας για “ελληνοκεντρική” ,όπως λέτε ,αντίληψη κατά τους βυζαντινούς χρόνους,αλλά και για “συνείδηση αποστασιοποίησης από την Κωνσταντινούπολη” και από πού βγαίνει το συμπέρασμά σας ότι το Ελλαδικό Θέμα ήταν παραμελημένο και σκόπιμα υποβαθμισμένο από την βυζαντινή διοίκηση? Πού τα είδατε αυτά?

    Δημήτρης Μαυρίδης

  19. π.χ.: Σταματόπουλος, Σκλαβούνος

    λυπάμαι πολύ που με το ύφος σας θέλετε να περάσετε την άποψη ότι όλα αυτά ανήκουνε στην σφαίρα της φαντασίας μου.
    Θα πάρει αρκετό καιρό, ώστε ο ελλαδικός χώρος και η ελλαδική κοινωνία, αφού πρώτα αποτινάξουνε οποιαδήποτε φαναριώτικη επιρροή και καπέλωμα από πάνω τους, να αποκτήσουνε ιστορικούς σε ποιότητα και αριθμό ικανό για να ξεκαθαρίσουνε ορισμένα πράγματα.
    Στην προσπάθειά μας αυτή, καλός μας σύμμαχος και ευεργέτης θα είναι η Δύση. Είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από αυτό το θανάσιμο εναγκαλισμό από την ανατολή η οποία μας πλασσάρει την πολιτική σαπίλα και πολιτιστική στειρότητα της ως αρετές!

  20. Με αδικείτε κ.imago. Δεν θα κρυφτώ αν θελήσω να διατυπώσω την άποψή μου
    Όσο για την καινοφανή άποψή σας, οι ιστορικοί που αναφέρετε δεν έχουν δημοσιεύσει κάτι που την υποστηρίζει.
    Ούτε υπάρχει κάτι σχετικό στην διεθνή βιβλιογραφία,στον βαθμό που είμαι ενήμερος.
    Η επιχειρηματολογία σας βασίζεται λοιπόν σε ένα πλέγμα εμπάθειας, απόρριψης και εθνομηδενιστικού ζήλου.

    Δημήτρης Μαυρίδης

  21. Συγγνώμη αλλά το γεγονός ότι εσείς δεν είστε ενήμερος για κάτι δεν σημαίνει αυτομάτως ότι εγώ έχω εμπάθεια.
    Όσο για τον εθνομηδενισμό ο οποίος δήθεν με ωθεί στην επιχειρηματολογία μου τον επιστρέφω σε αυτούς οι οποίοι δεν αφήνουνε ευκαιρία να εκφράσουνε τον θαυμασμό των για τους τούρκους, αυτή την σκυλοφάρα που δεν θέλει κανένας λαός (εκτός από τους ανατολίτες Ρωμιούς) για γείτονες!

  22. @imago
    Δοκίμασα νὰ ἀποφορτίσω κάπως τὸ κλῖμα, ἀλλὰ φαίνεται ὂτι χάνετε τὴν ψυχραιμία σας.
    Ἡ σκυλοφάρα, ποὺ λέτε, γενετικῶς εἶναι ἠ πλησιέστερη στὴν δική μας. Ἀφοῦ, λοιπόν, τὰ γονίδια δὲν διαφέρουν, πῶς γίνεται ἐμεῖς νὰ προσλάβουμε τὰ φῶτα τῆς Δύσεως καὶ αὐτοὶ ὄχι. Ἀκόμα κι ἂν δεχθοῦμε κάποια καθυστέρηση, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν καταυγάσει καὶ αὐτοὺς κάποτε τὸ ἐξ ἑσπερίας φῶς. Νομίζω ἤδη τοὺς γοήτευσε τὸ ὄραμα τοῦ ἐθνικῶς καθαροῦ κράτους τὸ 1908, ὁπότε ἄρχισαν τὸ πρόγραμμα ἐκκαθαρίσεως τῶν μεινοτήτων μὲ δυτικὲς μεθόδους. Ὄχι πλέον σφαγές, ἀλλὰ ἐκτοπίσεις, στρατολογία, φορολογία κλπ. Τέλος πάντων, κάποτε, σύντομα ἀφοῦ οἱ δυτικές ἀξίες ὑπερέχουν τόσο καταφανῶς, θὰ ἐκσυγχρονισθοῦν. Τὸτε τί γίνεται ; Παραμένουν σκυλοφάρα ἢ ἀνεβαίνουν στὴν ἐκτίμησή σας ;

  23. “Ἡ σκυλοφάρα, ποὺ λέτε, γενετικῶς εἶναι ἠ πλησιέστερη στὴν δική μας.”

    Δεν βρίσκω, πραγματικά, λόγια να σας απαντήσω.
    Σας παρακαλώ, από εδώ και στο εξής, να θεωρήσετε ότι δεν με ενδιαφέρουνε πλέον οι απόψεις σας!

  24. Imago είναι φανερό από τον τρόπο γραφής σου ότι πίσω από τη σωρεία λανθανόντων λέξεων που χρησιμοποιείς δηλαδή από λέξεις που δεν δίνουν το ακριβές νόημα αυτού που θέλετε να πείτε, αλλά έχουν γειτονική σημασία και έχουν ως αποτέλεσμα οι απόψεις σου να εμφανίζονται από όσους τις καταλαβαίνουν θολές και από όσους δεν τις αντιλαμβάνονται ως περισπούδαστες, είναι φανερό λοιπόν ότι κρύβουν απόψεις οξείς. Με γωνίες. Κρύβουν μία εριστικότητα. Ένα κηνύγι αντιπαράθεσης μόλις βλέπεις αντίθετη άποψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο στη συζήτηση, αλλά και όλα τα προηγούμενα. Σου ζητάει ένας άνθρωπος πηγές για όσα λες και του παραθέτεις δύο ξερά ονόματα. Αν μιλούσες με άνθρωπο που δε γνώριζε, θα σώπαινε και θα κατέφευγε εκεί. Ο συγκεκριμένος σου απάντησε ευγενικά ότι “από όσο γνωρίζει” οι δύο συγκεκριμένοι δεν λένε αυτά τα πράγματα. Το “από όσο γνωρίζει” ήτανε κάλεσμα να γίνεις πιο συγκεκριμένος στη χρησιμοποίησή τους ως πηγή. Εσύ πάλι κλώτσησες, ως συνήθως. Γιατί; Ο γόνιμος διάλογος δεν είναι μόνο υπόθεση έκφρασης και λέξεων, είναι κυρίως υπόθεση συμπεριφοράς. Πρόσεξέ το.

  25. Έχεται δίκαιο κε. Μπάμπης Κ., προφανώς με την συμπεριφορά των υπολοίπων είστε απόλυτα σύμφωνος…

  26. @imago
    Οὐδὲν πρόβλημα ἀφοῦ δὲν ἀλληλογραφοῦμε ἰδιωτικῶς καὶ μποροῦν νὰ κρίνουν οἰ συναναγνῶστες. Τὸ ὅτι ἡ γεωγραφικὴ ἐγγύτης συνεπάγεται καὶ γενετικὴ ἐγγύτητα εἶναι ἐργαστηριακῶς διαπιστωμένο εὕρημα, ὁπότε ἀναμενόμενο εἶναι νὰ μὴν ἀπαντᾶται μὲ λόγια, ἀλλὰ μόνον μὲ ἐργαστηριακὲς μετρήσεις.

  27. “«Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή άθεος ή ό,τι δήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλη να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον έως άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέ ήττον και το ελεύθερον, έχει δια παντός ανάγκην της θρησκείας του»”

    Α. Παπαδιαμάντης

    Για να αρχίσουμε κάπως να αποκωδικοποιούμε ορισμένα πράγματα.
    Το κείμενο αυτό έχει αναρτηθεί κατ’ επανάληψη από τον Σταλίδη στην παρούσα ιστοσελίδα και αυτό με εκπλήσσει κάπως, γιατί μια προσεκτική ανάγνωσή του μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι το “Ελληνικόν Έθνος” δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μεγάλο και για αυτό, κατά την άποψη του Παπαδιαμάντη, θα έχει “διαπαντώς ανάγκην της θρησκείας του”.
    Κατά παράδοξο λοιπόν τρόπο, ο Παπαδιαμάντης φαίνεται να θεωρεί την αθεία πολυτέλεια των μεγάλων Εθνών και την θρησκεία χαρακτηριστικό των μικρών.

  28. Δὲν τὸ διαβάσατε ἀρκούντως προσεκτικά.
    Γράφει ὁ Παπαδιαμάντης ὅτι καὶ οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Γάλλοι κάνουν τοὺς ἀπίστους καὶ τοὺς ἀπαισιοδόξους «χάριν πολυτελείας». Δὲν πιστεύει ὂτι εἶναι ὄντως ἄπιστοι καὶ ἀπαισιόδοξοι. Ἀλλά, συνεχίζει, ὁ κοπρίτης Ρωμιὸς ποὺ δὲν κοιτάει νὰ δουλέψει σὰν κι αὐτοὺς, ἀλλὰ θέλει, ἐν τούτοις, τὰ ἴδια λοῦσα, γίνεται γελοῖος. Ἡ ἀνάλυσή του ἰσχύει καὶ σήμερα, τόσον γιὰ τὰ ὑλικὰ, ὅσον καὶ γιὰ τὰ πνευματικά.
    Ἐπὶ πλέον, ὅλοι σήμερα γνωρίζουμε πῶς τελείωσε ὁ προσπάθεια Ἄγγλων, Γερμανῶν καὶ Γάλλων νὰ ξεθρονίσουνε τὸν Θεὸ καὶ νὰ βάλουν στὴν θέση Του τὴν «πατρίδα» καὶ τὸ «ἔθνος» : μὲ ἀνθρωποσφαγές. Καὶ μὲ κοσμικὰ κριτήρια ἀκόμη, πατρίδα χωρὶς μεταφυσικὴ βάση δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ, οὔτε μικρὴ, οὔτε μεγάλη.
    Πολλοὶ μελετητὲς ἔχουν χαρακτηρίσει τὴν ἀθεΐα «θρησκεία τῶν πλουσίων».
    Ἰδοὺ καὶ τὸ σχετικὸ ἐκλαϊκευτικὸ ἀνέκδοτο :
    «Ἐγὼ, κύριοι ποὺ μὲ βλέπετε», λέει ἕνας, «εἶμαι αὐτοδημιούργητος». Κι ἕνας ἄλλος τοῦ ἀπαντᾶ : «Ἀπαλλάσσεις, ἔτσι, τὸν Ὕψιστο ἀπὸ μιὰ μεγάααλη εὐθύνη» !

  29. ΝΑΙ ΕΤΣΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΝΟΜΙΖΩ Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΩΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΟΧΙ ΩΣ ΠΡΟΤΡΟΠΗ. ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΑΥΤΑΡΚΗ ΝΑΡΚΙΣΣΕΥΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝ ΑΝΑΓΚΑΙΣ ΟΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΝΟΜΙΖΩ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΟΤΙ Η ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ ΜΟΛΙΣ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ ΟΛΙΓΟΝ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΣΑ ΕΣΠΕΥΣΕ ΝΑ ΠΙΘΗΚΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΘΕἹΑ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΚΑΣΤΟΣ ΝΑ ΑΝΑΚΥΡΗΧΘΕΙ “ΑΥΤΟΕΙΔΩΛΟΝ”, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΑΝΑΚΥΡΗΞΕΙ ΘΕΟ ΜΟΝΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ. ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΕΙΔΩΛΩΝ Ο ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ, Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ. Ω ΚΑΙΡΟΙ!!

  30. Φίλτατε, δεν νομίζω ότι ο χαρακτήρας του κειμένου είναι προφητικός.
    Ειδικά εάν κοιτάξουμε τις δύο πρώτες και την τελευταία πρόταση:

    “Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή άθεος ή ό,τι δήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα.[…]Το Ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέ ήττον και το ελεύθερον, έχει δια παντός ανάγκην της θρησκείας του”

  31. Ἐμ ἀφοῦ γράφει ρητῶς «διὰ παντός», τί νὰ κάνουμε ; Περιέχει τὸ στοιχεῖον τῆς προβλέψεως (ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ προφητεία). Ἐκεῖ ποὺ πέφτει ἔξω ἡ πρόβλεψη εἶναι στὴν ἐκτίμηση τῆς ἰσχύος τῶν Ἄγγλων, τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν Γάλλων. Ἡ μεγάλη πατρίδα, ποὺ γράφει ὅτι ἔκτισαν, δὲν ἦταν σταθερὸ κτίριο ἀλλὰ παράγκα. Δὲν ἐπρόκειτο νὰ διατηρηθεῖ γιὰ πάνω ἀπὸ 50 χρόνια. Βλέπετε, «πάντων δ’ αὐτῶν αἴτιον ἀρχὴ ἡ διὰ πλεονεξίαν καὶ φιλοτιμίαν», ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐξουσίας μὲ σκοπὸ νὰ χορτάσουν τὴν φιλοδοξία καὶ τὴν πλεονεξία τους. Τὰ ἴδια ποὺ κατέβαλαν τὴν Ἀθήνα τοῦ Περικλέους, μετὰ ἀπὸ 50 χρόνια ἁκμῆς Τὰ παρατήρησε καὶ τὰ κατέγραψε ὁ Θουκυδίδης. Μὲ βάση μόνον τὸ ὀρθολογικὸ συμφέρον τοῦ κάθε ἀνθρώπου, δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ κοινωνία, πολύ λιγώτερο κράτος. Ὅλοι θὰ φοροδιαφεύγουν, οἱ δημόσιοι λειτουργοὶ θὰ λουφάρουν. Μήπως δὲν εἶναι φανερὸ τὸ κατάντημα αὐτὸ στὶς σημερινὲς κοινωνίες ; Κάπου τὰ φαινόμενα τὰ μετριάζει ἡ ὁργάνωση τῶν κρατῶν, ἀλλὰ μὲ μεγάλο, πάντοτε, κόστος.
    Εΐναι πολύ ἀμφίβολο ἂν ἡ πίστις σὲ Θεό, λύνει τὰ προβλήματα αὐτά. Εἶναι, ὅμως, βέβαιον, ὅτι ἡ ἀπουσία μεταφυσικῆς ἀγκύρας τὰ κάνει χειρότερα. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ εὔκολα νὰ σηκώσει τὴν τεράστια εύθύνη τοῦ νὰ κρίνει καὶ νὰ ἐλέγχει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του.

  32. Ο υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης, με μια παράτολμη και κινδυνώδη ενέργεια το
    βράδυ της 18ης Οκτωβρίου του 1912 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, διέρρηξε το πολεμικό… φετίχ των Τούρκων.
    Πανύψηλος και ωραίος ως Έλλην, ο κοσμοπολίτης Υδραίος Νικόλαος Βότσης με το ανδραγάθημα που πραγματοποίησε έδωσε στους Έλληνες να καταλάβουν πως πλέον όλες οι στράτες, θαλάσσιες και στεριανές, ήταν ανοιχτές για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.

    Λέγεται πως μετά την παράδοση της πόλης στους Έλληνες οι
    Βούλγαροι ζήτησαν από τον τούρκο αρχιστράτηγο Χασάν Ταχσίν να υπογράψει και
    μαζί τους πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης. Αυτός όμως απάντησε:

    “Από τους Ρωμιούς την πήραμε και σ’ αυτούς θα την παραδώσουμε”!

    ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ . 24.10.10.

  33. από τα καλύτερα σχόλια που έχω διαβάσει τελευταία! χαχα, εύγε!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *