Η πρωθυπουργική ανεπάρκεια

Η τηλεοπτική του εικόνα ίσως να τον αδικεί, είναι προκλητικά ασύμπτωτη με το υπούργημά του και τις ευθύνες που συνεπάγεται. Βέβαια, χωρίς το οικογενειακό του όνομα δεν θα είχε φτάσει σε τόσο υψηλούς θώκους – στο κόμμα του υπάρχει πλειάδα στελεχών με καταφανώς υπέρτερα φυσικά χαρίσματα, πρόδηλη υπεροχή καλλιέργειας, ηγετικής εμφάνισης. Ομως, παρ’ όλα αυτά, πρέπει να διαθέτει τη φυσιολογική ευφυΐα, δεν μπορεί τα προσόντα του να είναι όπως τα εμφανίζει η τηλεοπτική του εικόνα.


Οποιουδήποτε πρωθυπουργού η τηλεοπτική εικόνα είναι πια πρόβλημα πολιτικό. Ενδιαφέρει τους πολίτες όχι για ευτελές κουτσομπολιό: πώς ντύνεται, πώς χειρονομεί, πώς μορφάζει, ποιες οι μικροσυνήθειες του ιδιωτικού του βίου. Πολιτικό πρόβλημα είναι, να προδίδει η εικόνα του πρωθυπουργού υστέρημα ευφυΐας, σαφή μειονεξία σε φυσικά προσόντα, ανάπηρη εκφραστική. Τότε, δικαιολογημένα, ο πολίτης φοβάται. Καταλαβαίνει πως ό,τι κατόρθωσε στη ζωή του, ό,τι ελπίζει για τα παιδιά του, την πατρίδα του και την ιστορική της επιβίωση, είναι σε χέρια επικίνδυνου, αμφίβολων ικανοτήτων διαχειριστή.


Κάθε τηλεοπτική εμφάνιση του σημερινού Ελληνα πρωθυπουργού φοβίζει (τους οξυδερκέστερους τους πανικοβάλλει). Παράδειγμα, η «διακαναλική» συνέντευξή του στις 25.10.2010: Φόβισε ακόμα και τους δανειστές στη διεθνή αγορά, η απόδοση (spread) του ελληνικού 10ετούς ομολόγου εκτινάχθηκε αμέσως στις 795 μονάδες. Η λογική του φόβου αυτονόητη: Ποιο νοικοκύρεμα των οικονομικών, ποια πάταξη της σπατάλης και της φαυλότητας να περιμένει κανείς από αυτή τη θλιβερή τηλεοπτική φιγούρα που, επί δύο ώρες και τέταρτο, άλλα τον ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι και σε εντελώς άλλα απαντούσε, του ήταν αδύνατο να συγκροτήσει μια δική του, με λογική συνέπεια απάντηση, παπαγάλιζε προκάτ συνθηματολογίες, πάλι και πάλι, αυτιστικά.


Πώς να εμπιστευθούν οι αγορές πρωθυπουργό που, με δεδομένη και αδιέξοδη τη χρεοκοπία της χώρας του, απειλούσε τους πολίτες με βουλευτικές εκλογές, δηλαδή με χαριστική βολή στην οικονομία, αν στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης δεν υπερψηφιστούν οι κομματικοί του κομισάριοι! Δεν είχε καν τη λογική και τη φρόνηση να διερωτηθεί, ποια ηδονή θα του εξασφάλιζε η εξουσία σε κράτος λιμού ή ζούγκλας (με την κυρία Μέρκελ να του αφαιρεί και το δικαίωμα ψήφου στην Ε.Ε.).


Η μεταχείριση του πρωθυπουργού από τον Τύπο και η αιδήμων υποταγή ευφυέστατων στελεχών του κόμματός του στη μετριότητά του δημιουργούσαν σε μερικούς την επιφύλαξη: μήπως διαθέτει προσόντα που οι πολλοί αγνοούμε. Γι’ αυτούς η «διακαναλική» συνέντευξη ήταν σοκ. Ηδη από το σχολειό, ακόμα και οι μαθητές αρχίζουν να οικειώνονται αυτό που οι δάσκαλοι εθίζονται επαγγελματικά να διακρίνουν: Ποιος μαθητής στην προφορική εξέταση είναι διαβασμένος και ποιος αδιάβαστος. Ποιος διάβασε μόνο ένα κεφάλαιο του βιβλίου και προσπαθεί κάθε ερώτηση να την απαντήσει με το κεφάλαιο που μισοξέρει. Ποιος έχει τη φυσική ευφυΐα να υπεκφεύγει, να παριστάνει τον διαβασμένο συνταιριάζοντας τα περίπου στο τίποτα. Και ποιος είναι φυσικά ανεπαρκής, ούτε τι διαβάζει καταλαβαίνει ούτε να προσποιηθεί μπορεί, αραδιάζει κομπιαστές, ασύνδετες κενολογίες, εκτίθεται στον οίκτο ή στη χλεύη.


Αυτήν την κριτική λειτουργία (: να διαβλέπεις, να καταδείχνεις, να ιεραρχείς ποιοτικά την επάρκεια) την ασκεί στο σχολειό ο δάσκαλος και στον δημόσιο στίβο ο δημοσιογράφος. Στη «διακαναλική» συνέντευξη του πρωθυπουργού οι δημοσιογράφοι δεν άσκησαν το λειτούργημά τους. Αν είχαν τολμήσει τίμια να του πουν: «δεν απαντάτε σε αυτό που σας ρωτάμε, γιατί υπεκφεύγετε;», ίσως το spread του ελληνικού ομολόγου να μην είχε εκτιναχθεί στα ύψη. Ισως οι δανειστές να είχαν καταλάβει ότι στην Ελλάδα είναι μεν ο πρωθυπουργός φανερά ανεπαρκής, αλλά υπάρχει κοινωνική δυναμική που αντιστέκεται. Η ατολμία των δημοσιογράφων στη «διακαναλική» έμοιαζε διατεταγμένη, μύριζε προχωρημένη παρακμή, ανοχή που αποκλείει την ανάκαμψη.


Το πρόβλημα της εξόφθαλμης πρωθυπουργικής ανεπάρκειας δεν βρίσκει τη λύση του ούτε σε εθνικές εκλογές ούτε σε εσωκομματικές ανακατατάξεις. Το υπάρχον πολιτικό σκηνικό μπορεί να δώσει βελτιωμένες εκδοχές της σημερινής δραματικής ανικανότητας, αλλά εξίσου ατελέσφορες ως προς το σκοπούμενο τέλος: την ανάκαμψη. Η ελλαδική κοινωνία μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει ότι με χρέος που φτάνει το 150% του εθνικού προϊόντος σωτηρία δεν υπάρχει, ζούμε και θα ζούμε για πολλά, περισσότερα από όσα φανταζόμαστε χρόνια με τις (καθαρά συμφεροντολογικές) ελεημοσύνες των δανειστών μας. Μόνο ένα πολύ μεγάλο πολιτικό ανάστημα θα μπορούσε πιθανόν να ανατρέψει τα δεδομένα, αλλά ούτε στον ορίζοντα διαφαίνεται ούτε οι σπιθαμιαίοι που ελέγχουν τον πολιτικό μας ορίζοντα θα επιτρέψουν ποτέ να αναφανεί.


Για όσους συνειδητοποιούν τον επερχόμενο πολυετή (ίσως δεκαετιών) εφιάλτη, τις στερήσεις, την επιτεινόμενη φτώχεια, το φάσμα της πείνας, την τρέλα της απόγνωσης των ανέργων και των μεταναστών, μοιάζει κυριολεκτικά ασήμαντη η σημερινή εκλογική αναμέτρηση, ανθυπολεπτομέρεια στο περιθώριο των εξελίξεων. Το τελευταίο που θα επηρεάσει τη δίνη του τυφώνα είναι, αν θα έχει επιβραβευθεί με επανεκλογή η θρασεία ουτιδανότητα του κ. Κακλαμάνη ή αν θα έχει προτιμηθεί ο επί τη εμφανίσει συμβιβασμένος κ. Καμίνης. Αν η Θεσσαλονίκη θα έχει γοητευθεί από το σκουλαρίκι και το τατουάζ σε γηραλέα σάρκα ή θα έχει καταξιώσει τον εξ εθισμού ανεπαρκή κ. Γκιουλέκα. Και τα ανάλογα πάσης Ελλάδος.


Σοβαρότητα, ωριμότητα και αυτοσεβασμό θα πρόδιδαν (ίσως κατόρθωναν και τη σωτήρια ανατροπή του πολιτικού σκηνικού) μόνο κάποιες μεγάλου εύρους λαϊκές αντιδράσεις: Μια αποχή από τις εκλογές, την Κυριακή 14 Νοεμβρίου, της τάξεως του 70%-80% των ψηφοφόρων, ή μια ειρηνική στρατοπέδευση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων λαού στο κέντρο της πρωτεύουσας, αδιάλειπτα, μέρες και νύχτες, με αίτημα μια ριζική επαναδιαπραγμάτευση του «Μνημονίου» από τεκμηριωμένα εξωκομματική υπηρεσιακή κυβέρνηση.



http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/11/2010_421580


.

(362) αναγνώσεις

6 comments

  1. Μια απλή σκέψη για τον τωρινό πρωθυπουργό:

    Εάν πράγματι είχε σκοπό να προχωρήσει σε ρήξεις και τομές με το κατεστημένο, όπως επαναλαμβάνει μηχανικά όπου βρεθεί και όπου σταθεί, τότε ποιά θα ήτανε η αντιμετώπισή του από αυτό το κατεστημένο, το οποίο αυτοεκπροσωπήθηκε με τους παρισταμένους στην διακαναλική συνέντευξη δημοσιογράφους, όλο αυτό το διάστημα;
    Θα τύχαινε μήπως αυτής της σκανδαλωδώς ευνοϊκής μεταχείρησης η οποία του επέτρεψε να ανέλθει στο ύπατο πολιτικό αξίωμα της χώρας; Δεν νομίζω!
    Ας μην γελοιόμαστε λοιπόν. Οι πιέσεις τις οποίες δέχθηκε κατά την διακαναλική είχανε έναν και μοναδικό σκοπό. Να αποτραπεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, το οποίο ως σκέψη και μόνο πανικοβάλλει τους κρατούντες. Θέλουνε να τον κρατήσουνε με νύχια και με δόντια στην εξουσία για να εφαρμόσει το μνημόνιο των 151 ψήφων με το “ν” και με το “σ”.

  2. Ακριβώς όπως το λέτε Imagο: εάν αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να ανέλθει σε αυτό το αξίωμα το κατάφερε με την βοήθεια όλων αυτών των παρατρεχάμενων που διαφεντεύουν όλα αυτά τα χρόνια τα μέσα ενημέρωσης και συνεπώς και αυτοί φέρουν ποσοστό ευθύνης για την κατάντια της χώρας. Το ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, και οι κυβερνώντες και τα δεκανίκια τους, φαίνεται και από το γεγονός ότι ή δεν καταλαβαίνουν τί αποτέλεσμα βγάζουν οι εκλογές ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Διότι εάν θεωρούνται νίκη ποσοστά τύπου 12%, 20%, 22%, επί του μισού σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Εάν δεν μπορούν να καταλάβουν ότι έχουν αποτύχει και ότι πρέπει να αδειάζουν την γωνιά γιατί ο κόσμος βρίσκεται σε απόγνωση για το επίπεδο της παιδείας, την πολιτιστική παρακμή, την απουσία εκδηλώσεων που προάγουν το πνεύμα και τον πολιτισμό, τότε το πρόβλημά τους είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι θέλουν να φαίνεται.
    Θα στενοχωρήσω πολλούς νομίζω, αλλά ως πολίτης αυτής της πόλης που έχει καταντήσει παράρτημα της Ασίας και της Αφρικής θα έλεγα ότι έχασαν όλοι σε αυτές τις εκλογές. Εάν όλα αυτά τα κόμματα, της δεξιάς και της αριστεράς με την προβολή που έχουν όλα αυτά τα χρόνια, δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν όραμα στους ανθρώπους ώστε να τους αναγκάσουν να πάνε στις κάλπες και να ασκήσουν το ύψιστο δικαίωμα ενός πολίτη μιας δημοκρατικής κοινωνίας, σημαίνει ότι έχουν αποτύχει και εάν υπάρχει μέσα τους έστω και το παραμικρό ίχνος αξιοπρέπειας θα πρέπει να παραιτηθούν ΟΛΟΙ. Οι μόνοι νικητές αυτής της αναμέτρησης είναι κάποια “μικρά” κόμματα που ποτέ δεν προβλήθηκαν και που, εάν αντί για δημοτικές είχαμε βουλευτικές εκλογές, θα είχαν μπει στην βουλή.

  3. ” Αν η Θεσσαλονίκη θα έχει γοητευθεί από το σκουλαρίκι και το τατουάζ σε γηραλέα σάρκα ή θα έχει καταξιώσει τον εξ εθισμού ανεπαρκή κ. Γκιουλέκα. Και τα ανάλογα πάσης Ελλάδος.”

    Έλεος Κύριε Γιανναρά !!!
    Απίστευτος… με δύο λέξεις “γηραλέα σάρκα” τον στέλνει αδιάβαστο. απίστευτη χρησιμοποίηση λέξεων πχ υπήρχε και το γερασμένο δέρμα ή ό,τι άλλο αλλά γηραλέα σάρκα λολ !!!
    και τον άλλον και τον άλλον…..

  4. ” Μια αποχή από τις εκλογές, την Κυριακή 14 Νοεμβρίου, της τάξεως του 70%-80% των ψηφοφόρων, ή μια ειρηνική στρατοπέδευση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων λαού στο κέντρο της πρωτεύουσας, αδιάλειπτα, μέρες και νύχτες, με αίτημα μια ριζική επαναδιαπραγμάτευση του «Μνημονίου» από τεκμηριωμένα εξωκομματική υπηρεσιακή κυβέρνηση.”
    Μόνο μια παρόμοια πραγματικά επαναστατική αντίδραση θα αναγκάσει αυτές τις αστείες καρικατούρες, κάποιου μεθυσμένου γελοιογράφου να παραδώσει, την εξουσία σε μια ΥΠΕΡ και ΕΞΩ κομματική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που θα κάνει επανεκκίνηση , μιλώντας με ειλικρίνεια και έξω απ’τα δόντια για τα ολέθρια λάθη όλων των κυβερνήσεων και ιδιαίτερα αυτών -σε βάθος τριακονταετίας -του ΠΑΣΟΚ. Μια κυβέρνηση που θα καλλιεργήσει, εμπνεύσει και εμφυσήσει την αγάπη για την πατρίδα, την αίσθηση κοινωνικής και εθνικής ευθύνης, τη νοοτροπία της υποχρέωσης και της ανιδιοτελούς προσφοράς και όχι μόνο της απαίτησης, τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε. Μπορούμε ;;;;;;;;;

  5. Μας ήρθε το παρακάτω σχόλιο από τον Δημήτριο Ρωμηό, που δεν κατάφερε να το περάσει σ’ αυτό το άρθρο.

    Μόνο ένα πολύ μεγάλο πολιτικό ανάστημα
    θα μπορούσε πιθανόν να ανατρέψει τα
    δεδομένα, αλλά ούτε στον ορίζοντα
    διαφαίνεται ούτε οι σπιθαμιαίοι που
    ελέγχουν τον πολιτικό μας ορίζοντα θα
    επιτρέψουν ποτέ να αναφανεί.’
    Μακάρι νά μήν ὑπῆρχε ἡ ἀνἀγκη νά
    διατυπωθεῖ ὁ λόγος αύτός ἀπό τόν κ.
    Γιανναρά.
    Ἕνας λαός προσδεδεμένος στούς
    πολιτικούς σχηματισμούς – κομματιασμένος.
    Μιά Παιδεία, πού διά βίου πασχίζει νά
    στερεῖ τήν δυνατότητα ἀπό τούς πολίτες
    νά ἀποκτήσουν κριτική ἱκανότητα.
    Μιά Ἐξουσία, ἡ ὁποία χαϊδεύει τίς άκοές
    τῶν νέων, ἀποκαλῶντας τους “΄ελπίδα τῆς
    Πατρίδας”, χωρίς νά τούς παρέχει τά
    άπαραίτητα γιά τήν έπίτευξη αὐτοῦ τοῦ
    στόχου.
    Μιά κομματική ὀργάνωση, πού περιάγει
    ὅλη τήν χώρα, άπό Γυμνασίου μέχρι
    Πανεπιστημίου, γιά νά προσεταιρισθεῖ τήν
    “ἐλπίδα τῆς Πατρίδας” καί ὅταν τήν
    ἐντάξει στούς μηχανισμούς της, τήν
    καταντάει δυὀ φορές πιό ἀνάξιά της.
    Τό λέει ἄλλωστε πολύ ἐπιγραμματικά καί
    ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: “Οὐ γάρ
    ἵσταται(ὁ μαθητής) μέχρι τῆς τοῦ
    διδασκάλου κακίας.
    ἀλλ’ ὅταν μέν ἐνάρετος ἦ (ὁ διδάσκαλος),
    (τόν)μιμεῖται(ὁ μαθητής). ὅταν δέ φαῦλος
    (ἦ ὀ διδάσκαλος), καί ὑπερβαίνει (ὡς πρός
    τήν φαυλότητα ὁ μαθητής) διά τήν εὐκολίαν
    τήν ἐπί τό χεῖρον” (ὁμιλία ΟΓ, είς τό
    “Οὐαί ὑμῖν Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι
    ὑποκριταί”)
    Ἡ κακοδαιμονία πού μᾶς μαστίζει.
    Κι’ ἄν τούς ξεφύγει κανείς, πού ἐνἰοτε
    συμβαίνει κι’αὐτό, καί θελήσει ὁ δραπέτης
    τῆς στρούγκας νά ὀρθώσει τό ἀνάστημά
    του, μύριοι ὅσοι θά προσυπογράψουν τήν
    διά κομματικοῦ πυρός καταδίκη τοῦ
    αἱρετικοῦ.
    Τί, λοιπόν, μέλλει γενέσθαι;
    “Ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας” καί ὁ καθένας
    ὅ,τι μπορεῖ ἄς κάνει στόν περίγυρό του.
    Ὁ Θεός ἔχει καί γιά τήν Πατρίδα μας.
    Δημήτριος

  6. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που αναφέρεται στο προηγούμενο σχόλιο: ότι οι εκάστοτε πολιτικές εξουσίες χαϊδεύουν τα αυτιά των νέων. Και αυτό γιατί αυτή η τακτική εξυπηρετεί την πολιτική τους. Τους συμφέρει γιατί οι νέοι δεν ξέρουν τί έχουν κάνει όλοι αυτοί στο παρελθόν. Βλέπετε ότι η παραχάραξη της ιστορίας είναι πολύ συμφέρουσα. Από την άλλη ονομάζοντάς τους “Γενιά των τόσων ευρώ” τους δίνει την εντύπωση ότι είναι είδος υπό προστασία. Έτσι τους κάνει περισσότερο αδρανείς, περισσότερο τεμπέληδες. Τους δίνει την εντύπωση ότι ο κόσμος τους χρωστάει και ότι αυτοί δεν έχουν καμμία υποχρέωση αλλά μόνον δικαιώματα. Να τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Τελευταία προσπαθούν να δημιουργήσουν ρήγμα μεταξύ παιδιών και γονέων. Διαίρει και βασίλευε. Αλλά υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση. Εάν όπως λένε τον κόσμο τον κατέστρεψε η προηγούμενη γενιά και την παρέδωσε στα παιδιά της κατεστραμένη, σημαίνει ότι πριν ο κόσμος ήταν καλός. Μα εάν θυμάμαι καλά η προηγούμενη γενιά είναι εκείνοι που βίωσαν έναν παγκόσμιο πόλεμο ή γεννήθηκαν στα απόνερα αυτού του πολέμου που δεν είχε αφήσει τίποτα όρθιο. Οι επόμενοι πέρασαν από μία δικτατορία. Εκείνοι πώς μπόρεσαν να ορθοποδήσουν; Οι παπούδες δηλαδή των σημερινών νέων είναι αυτοί που κατάφεραν να ορθοποδήσουν μετά από έναν πόλεμο και να φτιάξουν έναν κόσμο όμορφο, και όλα αυτά χωρίς να βαρυγκομήσουν και χωρίς να προσπαθούν να βρουν μία δικαιολογία για να καλύψουν την αδράνειά τους. Εάν τα πράγματα είναι έτσι αυτοί τώρα γιατί δεν έχουν τα κότσια να δημιουργήσουν έναν κόσμο καλύτερο παρά προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν τις υποχρεώσεις τους;
    Με αυτήν την λογική πολύ φοβάμαι ότι ο κόσμος δεν θα πάει ποτέ μπροστά. Η ανθρωπότητα στην πορεία της μέσα στον χρόνο έχει περάσει από άπειρα σκαμπανευάσματα. Εάν όλοι οι άνθρωποι σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο δεν θα είχαν καταφέρει να επιβιώσουν ανά τους αιώνες.
    Το πιο εύκολο πράγμα είναι να βρίσκουμε δικαιολογίες για να ραχατεύουμε και να αποφεύγουμε τις ευθύνες μας. Το πιο δύσκολο είναι να αναλαμβάνουμε ευθύνες και να δημιουργούμε. Η ευθύνη για το χάλι ενός τόπου είναι συλλογική. Όλοι, με την στάση τους, διαμορφώνουν αποτελέσματα και παγιώνουν καταστάσεις.
    Ενδεικτική είναι η στάση κάποιων που θέλουν να φύγουν για να βρουν αλλού δουλειά. Πάνε εκεί που θα τα βρουν έτοιμα. Γιατί δεν έχουν μάθει να αγωνίζονται. Εδώ, λοιπόν, φαίνεται ο ρόλος που έπαιξε το εκπαιδευτικό σύστημα που φρόντισε όλα αυτά τα χρόνια να δημιουργήσει ανθρώπους ρομπότ που θα ξέρουν μόνον να δουλεύουν αλλά που δεν θα έχουν μέσα τους αξίες, αρχές, όραμα, μαγκιά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *