Η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία

            Ο ΄΄ιθαγενής΄΄
ευρωπαϊσμός ένοχος εγκλήματος με   ενδεχόμενο δόλο.

                                                                                    Ευαγγέλου Κ. Τσεκούρα

                                                            ——————-

        Η Ελλάδα σχεδόν αμέσως μετά την
εδραίωση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, με πρωτοβουλία
του κυβερνώντος κόμματος της συντηρητικής παρατάξεως (Κ. Καραμανλής) και την υποστήριξη του
Δημοκρατικού Κέντρου (Γ. Μαύρος) όπως και του ΚΚΕ (εσωτερικού), έθεσε ως πρώτο
στόχο της κρατικής της πολιτικής, την
ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και μέσω αυτής στην
ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία. Αντίπαλοι στον παραπάνω στόχο, στο εσωτερικό
πεδίο, εμφανίζονται το νεοπαγές ΠΑΣΟΚ (Α. Παπανδρέου), που θεωρεί ότι θα ήταν
καταστροφικό γιά την Ελλάδα – χώρα της περιφέρειας – να ενταχθεί σε οικονομικό σχηματισμό με προοπτική
οικονομικής ενοποιητικής διαδικασίας μαζί με χώρες του μητροπολιτικού κέντρου, όπως επίσης και το ΚΚΕ που εντάσσει τις βασικές του
αντιρρήσεις στην τότε αντίθεση καπιταλιστικής
Δύσης – ΄΄σοσιαλιστικής΄΄ Ανατολής.

Ανεξαρτήτως των   διαφωνιών στο εσωτερικό της χώρας, η κύρια
αντίδραση προέρχεται από την ίδια την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, υπό την
επίδραση των κρατών–μελών της Β. Ευρώπης, που με σκεπτικό παρόμοιο, αν και με
διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες από αυτό του Α. Παπανδρέου, εισηγείται την απόρριψη της αιτήσεως εντάξεως
της Ελλάδος στην ΕΟΚ και αντιπροτείνει ΄΄ειδική σχέση΄΄, θέση την οποία
υιοθετεί και στο εσωτερικό ο Α. Παπανδρέου. Η πλήρης ένταξη της Ελλάδος συντελείται με την επιμονή του Κ. Καραμανλή
και την υποστήριξη της Γαλλίας.

Με την πλήρη ένταξη της
Ελλάδος στην ΕΟΚ, από 1-1-81, μολονότι η διακυβέρνηση της χώρας ασκείται από το
΄΄αντιευρωπαϊκό΄΄ ΠΑΣΟΚ, η υπόμνηση των διαρθρωτικών ιδιαιτεροτήτων της
χώρας και η προσπάθεια γιά θεσμοποίηση ειδικών λειτουργικών ρυθμίσεων ατονεί (με εξαίρεση την κατάρτιση ενός αφελούς
μνημονίου το έτος 1983 ) και δίδεται
ιδιαίτερη σημασία στην καθιέρωση των ΜΟΠ και άλλων συναφών προγραμμάτων, με
αντικείμενο την είσπραξη κοινοτικών κονδυλίων
αντισταθμιστικών των οικονομικών εκροών της χώρας, λόγω της λειτουργίας της
Κοινής Αγοράς και της καταργήσεως των προστατευτικών γιά την εθνική οικονομία,
συνόρων.

Το έτος 1993
συμπίπτουν δύο καταλυτικά γιά την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα γεγονότα,

αφ΄ ενός, η εφαρμογή
της Ενιαίας Πράξεως (υιοθετηθείσα το έτος 1986), που επιβάλλει την ελεύθερη και ακώλυτη λειτουργία
της Κοινής Αγοράς (μέχρι τότε η πλήρης εφαρμογή της εμποδίζετο από τις επιφυλάξεις
επί μέρους Κ-Μ, κυρίως ως προς την απελευθέρωση της κυκλοφορίας κεφαλαίων και χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων όπως και
μερικών υπηρεσιών )       και

αφ΄ετέρου, η ψήφιση της Σύνθήκης του Μάστριχτ με την υιοθέτηση
του Ενιαίου Νομίσματος, την αφαίρεση της ασκήσεως νομισματικής πολιτικής από
τις κυβερνήσεις των Κ-Μ και την ανάθεσή της στην ανέλεγκτη από εθνικά θεσμικά όργανα Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα, μέσα σε ένα πλέγμα κανόνων άτεγκτου νεοφιλελευθερισμού.

            Eνώ σε όλες τις χώρες της Ε.Κ με
κορυφαία την Γαλλία (διενέργεια δημοψηφίσματος) αναπτύσσεται ένας ευρύς και
εμβεβαθυμένος διάλογος γιά τον νέο χαρακτήρα που αποκτά η Ευρωπαϊκή Κοινότητα /
Ευρωπαϊκή Ενωση και τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες στα Κράτη- μέλη,
κυρίως όμως γιά τις επιπτώσεις της στην δημοκρατική λειτουργία τους, αφού
η άσκηση της νομισματικής πολιτικής αφαιρείται
από τα δημοκρατικώς εκλεγόμενα θεσμικά Οργανα, αντιθέτως στην Ελλάδα επικάθηται μία ΄΄μπρεζνιεφικού΄΄ τύπου σιωπή, κάθε
δε προβληματισμός και αμφισβήτηση είναι
εξ ορισμού εξοστρακιστέα από τον δημόσιο διάλογο.

Τα περίφημα τέσσερα κριτήρια εισόδου και παραμονής μιάς
χώρας στην ζώνη του Ευρώ, οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται, όπως και οι αναγκαίες σκληρές
μεταρρυθμίσεις ( εφικτές ή μη, εξεταστέον) καθώς και η δυνατότητα της ελληνικής εθνικής οικονομίας
να ακολουθεί νομισματική πολιτική (επιτόκιο νομίσματος-συναλλαγματική ισοτιμία)
καθοριζόμενη από ανάγκες και συμφέροντα άλλων –καταφανώς ισχυροτέρων- εθνικών
οικονομιών με όλως διαφορετική διάρθρωση, λειτουργία και νοοτροπία από την δική
της, παρέμειναν στην σφαίρα του αγνώστου
και εκαλύφθησαν υπό το νέφος του ευρωπαϊκού μυθεύματος.

            Ως αρωγός
στην κατάργηση του ουσιαστικού και
δημοκρατικού διαλόγου σχετικού με τις
αλλαγές στην Ε.Κ και γιά τις επιπτώσεις που αυτές θα έχουν στην Ελλάδα, όπως
και γιά την δυνατότητα διαρθρωτικών αλλαγών ή μεταβολής πολιτικών που έπρεπε να
εφαρμοσθούν, ώστε η χώρα να ανταποκριθεί
(και εφ΄όσον ήταν δυνατόν) στις
επελθούσες μεταβολές, χρησιμοποιείται το
ιδεολόγημα του ΄΄ευρωπαϊσμού΄΄. Οι
κύρυκες αυτού του ιδεολογήματος που κατακλύζουν τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ και τις
διευθυντικές θέσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα προβάλλουν το μύθευμα της ομογενούς ενωμένης Ευρώπης,
μέσα στην οποία καταργούνται οι ιδιαιτερότητες και τα συμφέροντα των εθνικών
κρατών των συγκροτούντων την Ε.Ε και θεωρείται αρκετή γιά την απόκτηση
ευμάρειας των λαών – πληθυσμών, η άκριτη
αποδοχή και εφαρμογή των αποφάσεων των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης. Σημειώνεται ότι τέτοιοι ισχυρισμοί περί ΄΄ενωμένης Ευρώπης΄΄ είναι
αντίθετοι και με το πνεύμα αλλά και με το γράμμα των Συνθηκών (απόρριψη Ευρωσυντάγματος και οπισθοχώρηση
στην Συνθήκη της Λισσαβώνας) και προφανώς χρησιμοποιούνται ως όπλο και άλλοθι
γιά την επιβολή συγκεκριμένων οικονομικών αλλά και γεωπολιτικών συμφερόντων. Η στήριξη που τα συγκεκριμένα συμφέροντα
(εσωτερικά και εξωτερικά) προσφέρουν στους ευρωπαϊστές ΄΄ιδεολόγους΄΄ είναι
περισσότερο από προκλητική.

            Οι εν
Ελλάδι ευρωπαϊστές κόπτονται γιά την υιοθετηση του ευρώ, χωρίς να εξετάζουν
αν η εθνική οικονομία ανταποκρίνεται στα
θεσπισμένα κριτήρια, συμπράττουν στην υποβολή ψευδών δημοσιολογιστικών στοιχείων, πλειοδοτούν στον άμετρο εξωτερικό δανεισμό
προκειμένου αυτός να χρησιμοποιηθεί όχι γιά παραγωγικές επενδύσεις ή τόνωση της
ζήτησης εγχωρίως παραγομένων προϊόντων που αυξάνουν το εθνικό προϊόν, παρορώντες ( αφού ως ευρωπαϊστές οφείλουν να
το γνωρίζουν καλύτερον παντός άλλου ) ότι οι επιβαλλόμενοι από την Συνθήκη σκληροί περιορισμοί του δημοσιονομικού
ελλείμματος και του δημοσίου χρέους μετρώνται ως ποσοστό επί του Ακαθαρίστου Εθνικού
Προϊόντος. Δηλ. γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν πολύ καλώς ότι οι Συνθήκες
προϋποθέτουν Εθνικές Οικονομίες με δικά τους μεγέθη, συμφέροντα και υποχρεώσεις. Σε επίπεδο συμβολισμού, ο
προσδιορισμός ΄΄Εθνική΄΄ κατηργήθη από
το Υπουργείο Οικονομίας δέκα περίπου χρόνια
πρίν την κατάργηση του ίδιου προσδιορισμού από το Υπουργείο Παιδείας.

      Επίσης
γνωρίζουν πολύ καλώς και αντιλαμβάνονται διά της κοινής οικονομικής λογικής αλλά και των κοινών στατιστικών
στοιχείων ότι τα εισρέοντα χρηματικά
ποσά των δανείων χρησιμοποιούνται γιά αγορά προϊόντων και υπηρεσιών παραγομένων
από τις δανείστριες χώρες και συνεπώς ΄΄επαναπατρίζονται΄΄, του βάρους όμως της
αποπληρωμής τους επιπίπτοντος και παραμένοντος στις πλάτες της στάσιμης και
ευνουχισμένης ελληνικής οικονομίας.

Ενώ οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλώς τις απαγορεύσεις τις
κοινοτικής νομοθεσίας σχετικές με την λαθρομετανάστευση, όπως και την υποχρέωση
και ευθύνη της κοινοτικής χώρας από την οποία, το πρώτον, αυτοί εισήλθαν στον
Ευρωπαϊκό χώρο, να αναλάβει η ίδια την επαναπροώθησή τους στις χώρες προέλευσης,
ακόμη και αν έχουν εγκατασταθεί σε άλλη χώρα-μέλος,   αποδέχονται την μετατροπή της χώρας (καθ΄ότι κύριας πύλης εισόδου) σε προαύλιο σταυλισμού μεταναστών, γιά να μην ΄΄λερωθεί΄΄ το κύριο ευρωπαϊκό
οικοδόμημα και επιστρατεύουν τις θεωρίες
περί ρατσισμού και ξενοφοβίας σε όσους διατυπώνουν έστω και απλό προβληματισμό
γιά τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και δημογραφικές επιπτώσεις αυτής
της πολιτικής.

 

Οι
ιθαγενείς ευρωπαϊστές εμφανίζουν   πλήρη
΄΄αγραμματωσύνη΄΄ γιά το περιεχόμενο
διατάξεων των Συνθηκών,   όπως αρθρ.4,παρ.2
     ΄΄
Η Ένωση σέβεται την ισότητα των κρατών μελών ενώπιον
των Συνθηκών καθώς και την εθνική τους ταυτότητα, που είναι συμφυής με τη θεμελιώδη πολιτική και
συνταγματική τους δομή,…………
΄΄,

ή άρθρ.17παρ.1    ΄΄1.
Η Ένωση σέβεται και δεν θίγει το καθεστώς που έχουν σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο
οι εκκλησίες και οι θρησκευτικές ενώσεις ή κοινότητες στα κράτη μέλη
΄΄     
και προβάλλουν απόψεις και προτάσεις με βασικό πυρήνα τους τον εθνομηδενισμό, εν ονόματι  
μιάς ιδέας περί ΄΄Ενωμένης Ευρώπης΄΄, την οποία μόνοι τους αυθαιρέτως
νοηματοδοτούν. Πάλι παραβλέπουν ότι    νοηματοδότηση στον ίδιο ή προσομοιάζοντα
όρο είχαν (μεταξύ άλλων) επιχειρήσει, αναλαμβάνοντας
βεβαίως και το ιστορικό ρίσκο, οι Ναπολέων, Τρότσκι και Χίτλερ.

 

Το
ευρωπαϊστικό ιδεολόγημα διαπεπλεγμένο με τις θεωρίες της παγκοσμιοποίησης οδηγεί την Ελληνική Πολιτεία και κατά ένα
μέρος και την Ελληνική κοινωνία στην υποβάθμιση του ενδιαφέροντος γιά το ΄΄εθνικό΄΄,
με συνεπακόλουθο την έναρξη διαδικασίας αποδόμησης του Ελληνικού Εθνικού
Κράτους σε όλους τους τομείς λειτουργίας ( δημόσια οικονομικά, μεταποιητικό
κλάδο, γωργία-ανάπτυξη υπαίθρου, παιδεία, μεταναστευτικό, εξωτερική πολιτική,
πολιτισμό, σχέσεις με Εκκλησία κλπ).

Η
αποκάλυψη – έκρηξη του δημοσιονομικού χρέους απεκάλυψε τον πλήρη εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας απέναντι στις ίδιες
τις διατάξεις των Ευρωπαϊκών Συνθηκών,
απεκάλυψε όμως ταυτόχρονα και το μύθευμα
μιάς Ενωμένης Ευρώπης έτσι όπως αυτό, με ολοκληρωτικές προπαγανδιστικές
μεθόδους, ενεφανίζετο στην Ελλάδα που
άλλωστε είναι διαφορετικό ακόμη και από αυτό που προβλέπουν οι Συνθήκες.

            Χωρίς κάποια κρυφή
σκέψη επανάληψης ιστορικών τραγικών
στιγμών, προσφέρεται στην προκειμένη περίπτωση
η αναπτυχθείσα, κατά την δίκη των έξι πρωταιτίων της Μικρασιατικής καταστροφής,
άποψη περί ενδεχομένου (εμμέσου) δόλου των πρωταιτίων. Οπως εκείνοι έπρεπε να θεωρηθούν ένοχοι όχι επειδή
αμέσως και ευθέως θέλησαν να ζημιώσουν την πατρίδα τους αλλά επειδή προέταξαν, ως υπερκείμενα πάντων, τα συμφέροντα της δυναστείας και την επαναφορά
και εκ νέου εγκαθίδρυσή της στην Ελλάδα, παραβλέψαντες τα εγγενή και αυτονόητα συμφέροντα της χώρας, ομοίως και οι
ιθαγενείς ευρωπαϊστές επέδειξαν την ίδια
εγκληματική αβλεψία, όσον αφορά στον λόγο ιδρύσεως και υπάρξεως του Ελληνικού
Εθνικού Κράτους και προέκριναν την, παντί τρόπω και μέσω και άνευ όρων, συμμετοχή της Ελλάδος στο όντως σοβαρό
΄΄εγχείρημα΄΄ της ευρωπαϊκής ενοποιητικής διαδικασίας και την ενσωμάτωση της Ελλάδος στην ΄΄ενωμένη Ευρώπη΄΄, την οποία εθεώρησαν ως κάτι
εξ ορισμού υπερκείμενο και ανώτερο, ενώπιον
του οποίου έπρεπε να υποκλιθούν προφανή
και αυτονόητα συμφέροντα της χώρας.

            Σε
συνέντευξή του στην εφημερίδα ΄΄Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ΄΄ (8-8-10) ο νομπελίστας
οικονομολόγος Ρόμπερτ Μαντέλ, νεοφιλελεύθερος και άρα ούτε αριστερός ή
κεϋνσιανός, ταυτοχρόνως δε υπέρμαχος της
θεσπίσεως και λειτουργίας του ευρώ, αναφέρει
΄΄………..
Και τώρα φθάσαμε στο τέλος του δρόμου. Πράγματι, αν υπήρχε η δραχμή, το ζήτημα
του χρέους θα αντιμετωπιζόταν μέσω της υποτίμησης και του πληθωρισμού. Η Ελλάδα
γνώριζε, όμως, πριν μπεί στην Νομισματική
Ενωση ότι αυτοί ήταν οι κανόνες και όφειλε να συμπεριφερθεί
αναλόγως. Αντ΄ αυτού φερθήκατε σχεδόν σαν παιδάκια που δεν αναγνωρίζουν τα όρια
΄΄.

            Ομως, όσο καλοπίστως αφελείς και αν θελήσουμε να γίνουμε, είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε, σε όλους αυτούς τους σπουδαίους ή σποδαιοφανείς πολιτικούς, οικονομολόγους, αναλυτές κλπ, που επέσειαν τους τίτλους τους
από όντως περιώνυμα Πανεπιστήμια του εξωτερικού ή την θητεία τους σε διεθνείς
Οργανισμούς ή σε θηριώδη ιδωτικά οικονομικά συγκροτήματα, την έλλειψη
καταλογισμού, την οποία αναγνωρίζει στα
παιδιά το ποινικό δίκαιο.

=======================================================

.

(832) αναγνώσεις

19 comments

  1. Πτωχότατο τὸ κατηγορητήριο. Φυσικά. θὰ μποροῦσε νὰ μείνει ἡ Ἑλλάδα κάτι σὰν Κούβα ὴ Βόρειος Κορέα τῆς δεξιᾶς ἢ τοῦ «πατριωτικοῦ πασόκ» ἢ καὶ τοῦ σταλινικοῦ ΚΚΕ. Μονὰχα ποὺ στὰ 4.000 χρόνια ποὺ οι Ἑλληνόφωνοι ἐπιμένουν νὰ μαρτυροῦν οἱ ἴδιοι τὴν παρουσία τους στὴν παγκόσμιο ἱστορία, ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν ἐπέλεξαν νὰ ζήσουν σὲ περιχαρακωμένο στρατόπεδο, στὴν σιγουριὰ τοῦ νεκροταφείου. Πολλὰ ἐλαττώμματα ἔχει ὁ Ἕλληνας, σύμπλεγμα κατωτερότητος ἔναντι τῶν βαρβάρων δὲν ἔχει. Ποιὸς ὁ λόγος νὰ ἀποκτήσει ;

  2. καλημέρα!

    είτε το θέλουμε είτε όχι βρισκόμαστε ήδη σε μια διεθνοποιημένη κατάσταση, της οποίας ο έλεγχος ξεφεύγει από τα ελληνικά πλαίσια χειρισμών και παρεμβάσεων. Είμαι σίγουρος πως αν η Ελλάς δεν γινόταν μέλος της ΕΟΚ το ’80, τούτο θα εγένετο ασφαλώς αργότερα, μετ’επιτάσεως και μετ’ αναθετισμών ” για την εγκληματική ολιγωρία των προηγουμένων κυβρνήσεων” από την όποια αντιπολίτευση.
    Το θέμα λοιπόν δεν είναι το δίλημμα του “καλώς/κακώς”.
    Η μομφή έγκειται στο γεγονός πως ΑΠΑΝΤΕΣ (κυρίως οι πολίτες) είδαμε την Ελλάδα και Ε.Ε. εξ’αρχής ως αγελάδες προς άρμεγμα! Κι ενώ η Ισπανία βγήκε μόλις το ’70 από μια 50χρονη διακττροία του Φράνκο, μπήκε πιο μετά από την Ελλάδα στην Ε.Ε. σήμερα εχει το 10% της ευρωπαϊκής οικονομίας όταν η Ελλάς διαθέτει μόλις το 1,5%… ΓΙΑΤΙ;;;; Αν η ποιλτική μας, αν οι πολίτες ήταν ενημερωμένοι (κι όχι θιασώτες του ωχαδερφισμού) και εκμεταλλεύοταν στο ακέραιο τις κατά καιρούς δοθήσες Ευρωπαϊκές χρηματοδοτικές δυνατότηες και τα κονδυλια, (για ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα κι όχι για αυξήσεις μισθών ΔΥ,εκλογικά τερτίπια,παράκτιες εταιρίες,αερο-δάνεια και δε συμμαζεύεται..), ΤΩΡΑ νομίζετε πως θα φτάναμε εδω που φτάσαμε;; Ο Χ Ι !!!!

    Στην παρούσα φάση; ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑ!! Η Ελλάς δίνει τα φώτα της στον κόσμο και πάλι, για μια ακόμα φορά στην Ιστορία της ως case-study στα ξένα πανεπιστήμια …και ως παράδειγμα προς αποφυγή! ενός εγκληματικώς αδιάφορου συνοθηλεύματος ανενημέρωτων,κοντόφθαλμων,οκνηρών και αμορφώτων πολιτώνκαι πολιτικών οι οποίοι επί 30ετία απώλεσαν πρώτοι τον πολιτσμό τους και αποθέωσαν τον έυκολο και εν πολλοίς παράνομο πλουτισμό από εξωτερικές πηγές, άσχετες προς την Ελληνική πραγματικότητα! ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ που ενδιαφλερθηκαν ΠΡΟΤΙΣΤΩΣ για το προσωπικό τους όφελος και ΟΧΙ για το σύνολο!

    κοινώς: Οπως στρώσαμε να κοιμηθούμε! δε μας φταίνε οι άλλοι (τη δουλεία τους κάνουνε!) αν ΕΜΕΙΣ ΠΡΩΤΟΙ απεμπολούμε εαυτούς! ΠΡΩΤΑ θα δουμε τα δικά μας λάθη,ΠΡΩΤΑ ΕΜΕΙΣ φταίμε και ΜΕΤΑ θα ρίξουμε τις ευθύνες στους έξω!Δε μας φταίει ο Ξέρξης γαι το θάνατο των 300 στις θερμοπύλες αλλά ο Εφιάλτης! και ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ!!

    φευ…

  3. Ἀλλὰ ἡ ἀναλογία μὲ τὶς Θερμοπύλες πρέπει νὰ ἀντιστραφεῖ. Γιὰ κάθε ἕναν γενναῖο, στὴν σημερινή Ἑλλάδα ἔχουμε τριακοσίους Ἐφιάλτες, γιὰ παράδειγμα φοροφυγάδες, φοροφαγάδες, ὀκνηροὺς κρατοδιαίτους κλπ. Προδοσία ἔχει νόημα ὅταν ἡ πλειοψηφία εἶναι ἐν τάξει. Ὄχι ὅταν ἡ πλειοψηφία μηδίζει.

  4. Το Γλυκο Ονειρο και η Πικρη Αληθεια (Αυγουστος 1988)
    Κειμενο του 1988 ενοψει της ολοκληρωσης της Ενιαίας Ευρωπαικης Αγορας (1992). Τοτε που πολιτικος λαικισμος, λαικη αισιοδοξια και αμετρo ελλειμμα στοιχειωδους λογικης ενθεν και ενθεν, δρομολογουσαν το τελευταιο σταδιο πρoς τα χαοτικα ελλειμματα και χρεη και τη κοινωνικοοικονομικη διαλυση του σημερα
    Βασιλης Γλαυκος

    http://www.flickr.com/photos/bilwander/5202544155/
    24 σελιδες σε αρχειο JPG σκαναρισμενες απο την αρχικη εκτυπωση της εποχης

  5. Το Γλυκο Ονειρο και η Πικρη Αληθεια
    (24 σελιδες σε αρχειο JPG σκαναρισμενες απο την αρχικη εκτυπωση της εποχης)

    Κειμενο του 1988 ενοψει της ολοκληρωσης της Ενιαίας Ευρωπαικης Αγορας (1992). Τοτε που πολιτικος λαικισμος, λαικη αισιοδοξια και αμετρo ελλειμμα στοιχειωδους λογικης ενθεν και ενθεν, δρομολογουσαν το τελευταιο σταδιο πρoς τα χαοτικα ελλειμματα και χρεη και τη κοινωνικοοικονομικη διαλυση του σημερα
    Βασιλης Γλαυκος (bilwander) 1988

  6. Ἀκόμα κι ἂν ἡ διάγνωση τοῦ 24σελίδου ἦταν ὀρθή, τὸ προτεινόμενο πρακτικὸ μέσο θεραπείας τοῦ «πολυφωνικοῦ καὶ ἀντεξουσιαστικοῦ συνασπισμοῦ» εἶναι ἀπολύτως άναποτελεσματικό. Σὲ τὶ θὰ βοηθοῦσε μία ἀκόμη λέσχη συζητήσεων ; Γιὰ παράδειγμα, τὸ δημοκρατικῶς διαρθρωμένο σοσιαλιστικὸ κόμμα τῆς Γερμανίας χρειάσθηκε 40 χρόνια ἀναζητήσεων καὶ συζητήσεων γιὰ νὰ φθάσει σὲ μερίδιο τῆς ἐξουσίας. Ἐνῶ τὸ ΠΑΣΟΚ, ὅπου οἱ ἀρχικὲς ἀναζητήσεις καὶ συζητήσεις ἔδωσαν τὴν θέση τους, μετὰ τὸ ἀπογοητευτικὸ 13% τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1974, στὴν ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρχή, ἔφθασε στὴν ἀπόλυτη ἐξουσία σὲ ἑπτὰ μόλις χρόνια. Καὶ μόνον αὐτὸ τὸ παράδειγμα ἀποδεικνύει τὸ 24σέλιδο πόνημα καθαρὴ ἀπώλεια χρόνου γιὰ συγγραφέα καὶ ἀναγνῶστες.
    Τὰ 22 χρόνια ποὺ πέρασαν βάζουν ἕνα ἀκόμη καρφί στὸ ἄταφο ἀκόμη φέρετρο. Διότι σὲ δημοσκόπηση τοῦ τέλους του 2009 οἱ Ἕλληνες ἀναγορεύουν τὴν κυβέρνηση τοῦ 1981-1985 ὡς τὴν καλυτέρα τῆς μεταπολιτεύσεως. Συνεπῶς, πρόκειται γιὰ κείμενο ἀνεδαφικό. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ δύσκολη οἰκονομικὴ συγκυρία θὰ ἀνοίξει τὰ μάτια τῶν συμπολιτῶν μας ὥστε νὰ μὴν χάνουν τὸν χρόνο τους σὲ ἐξωπραγματικὲς φλυαρίες.

  7. @ Γεώργιος Ἰακ. Γ… on Mon, 29/11/2010

    Το οτι πριν 22 χρονια (η εστω στη 10ετια του 90) δεν προεκυψε πολυκομματικη διακυβερνηση (κεντροαριστερος συνασπισμος) της χωρας, ειναι συνεπεια πολλων παραμετρων με πιο σημαντικες, (περα απο την ασυνενοησια και πολυδιασπαση του ευρυτερου κεντροαριστερου χωρου), τους συγκεκριμενους εκλογικους νομους, το τροπο λειτουργιας των κομματικων χρηματοδοτων και των ΜΜΕ της εποχης και φυσικα, τη κατευθυνομενη διαμορφωση της κοινης γνωμης που, παρεπιτοντως αντανακλαται και στο σχολιο,…

    “Διότι σὲ δημοσκόπηση τοῦ τέλους του 2009 οἱ Ἕλληνες ἀναγορεύουν τὴν κυβέρνηση τοῦ 1981-1985 ὡς τὴν καλυτέρα τῆς μεταπολιτεύσεως”

    … αφου, ακομη και κατοπιν “εορτης”, οι συμπολιτες μας εξακολουθουν να “ψηφιζουν” σα μεταπολιτευτικα “καλλιτερη κυβερνηση”, την αμεσα υπευθυνη για τη χαμενη ευκαιρια της 10ετιας του 80. Της 10ετιας του “εδω και τωρα” και “Τσοβολα δωστα ολα”.

    Οσο για την ελπιδα, αυτη πεθαινει συνηθως τελευταια, αλλα κατα τεκμηριο μαζι και με τον ελπιζοντα, ιδιως οταν η αβασιμη αισιοδοξια του εχει τραφει με σπάταλες βραχυπροθεσμες παροχες, ανεδαφικο λαικισμο και αμετρη φλυαρια για το καλλιτερο αυριο που, ακομη και οταν σπανια ξημερωνει, ειναι σιγουρο οτι θα δυσει πολυ γρηγορα και δραματικα.

  8. Ἐὰν δεχθοῦμε ὂτι οἱ πολίτες-ψηφοφόροι ἐξαπατῶνται καὶ διαβουκολοῦνται ἐπὶ τόσο μακρὸ χρόνο, τότε πρέπει, λογικῶς, νὰ δεχθοῦμε ὂτι ἡ δημοκρατία δὲν ἔχει λόγο ὑπάρξεως. Ἔχουν, ὅμως, οἱ πολίτες μιὰ καλὴ δικαιολογία γιὰ τὴν δυσπιστία τους πρὸς κάθε διασπασμένη πολιτικὴ παράταξη : «Ἐδῶ δὲν τὰ βρίσκετε μεταξύ σας ποὺ εἴσαστε καὶ λίγοι, πῶς θὰ τὰ βρεῖτε ὅταν σᾶς ὑποστηρίξουμε καὶ γίνουμε πολλοί».

  9. @ Γεώργιος Ἰακ. Γ… on Tue, 30/11/2010 – 07:41

    Μετα απο τα πρωτα 15 μεταπολιτευτικα χρονια κομματικων ανασχηματισμων και ιδεολογικων διαμορφωσεων, το 1988 ηταν η μεταιχμιακη συγκυρια εναλλαγης-παραλαγης ιδεολογικων προτυπων και κομματικων εξαγγελιων. Τοτε λοιπον που τα δυο προσωποπαγη και συγκροτημενα μεγαλα κομματα κατεθεταν, οριστικα πια, τα πραγματικα ιδεολογικα πιστοποιητικα τους, τοτε η μονη δημοκρατικη διεξοδος αντιδρασης-ανασχεσης που απεμενε πρακτικα, ηταν η συμμαχικη ανασυγκροτηση των υπολοιπων κομματων. Το οτι αυτη δεν προεκυψε ασφαλως ενοχοποιει και αυτα τα ιδια μικρα κομματα και περα απο τα οποια κενα δημοκρατιας υπηρξαν και υπαρχουν ανεξαιρετως σε ολες τις περιοδους των συγχρονων Ελληνικων δημοκρατιων.

    Παραπλευρο σχολιο. Η αναδημοσιευση του κειμενου εγινε με μοναδικο σκοπο το “για την ιστορια” και οχι βεβαια, αν αυτο δεν εγινε αντιληπτο, να επαναφερει θεσεις για την τοτε χρονικη συγκυρια στη σημερινη πρακτικη. Αλλωστε το “πονημα” γραφτηκε σε πολυ παρελθοντα χρονο προβλεποντας μεταγενεστερες καταστασεις. Δε γραφτηκε κατα το συνηθως συνηθες στον ενεστωτα για παρελθουσες καταστασεις, οπου πλειστοι και ευκολοι οι μετα Χριστον προφητες, επικριτες και τιμητες των παντων. Τιμητες των παντων και πρωτιστως του μονιμως εκ του ασφαλους υστερου λογου που απλα επιβεβαιωνει οτι τα αστρονομικα δημοσιονομικα ελλειμματα και χρεη οπως και το ελλειμμα δημοκρατιας, ουσιαστικα προερχονται και απο τη βαρυτατη ανεπαρκεια, εως πρακτικη ανυπαρξια, της κοινωνικης και τεχνοκρατικης διανοησης στη χωρα.

  10. Ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν εἶμαι μετὰ Χριστὸν προφήτης ἔφερα στὴν συζήτηση παραδείγματα πού, βάσει τῆς ἡλικίας των, θα ἔπρεπε νὰ γνωρίζει ὁ συγγραφεύς τοῦ 24σελίδου. Ἀντιπολίτευση μέ πυξίδα «Μᾶς ἐνώνει τὸ ὅτι εἴμαστε δυσαρεστημένοι ἀπὸ τοὺς δύο μεγάλους» δέν μπορεῖ νὰ ἔχει τύχη.

  11. @ Γεώργιος Ἰακ. Γ… on Tue, 30/11/2010 – 14:37

    “Ἀντιπολίτευση μέ πυξίδα «Μᾶς ἐνώνει τὸ ὅτι εἴμαστε δυσαρεστημένοι ἀπὸ τοὺς δύο μεγάλους» δέν μπορεῖ νὰ ἔχει τύχη.”

    Το παραπανω δεν απομονωθηκε απο τον υποφαινομενο και συγγραφεα του 24σελιδου, αλλα διατυπωθηκε απομονωμενο κατα την αναλογη αντιληψη και κριση του παραπανω σχολιαστη του κειμενου του. Ο υποφαινομενος αναφερθηκε στη μοναδικη (εντος πολιτευματος), υπο τις τοτε κρατουσες συνθηκες δυνατοτητα (κεντροαριστερος συνασπισμος), τουλαχιστον για ανασχεση της ολοκληρωτικης αλωσης της εσωτερικης αγορας και οχι βεβαια με αποκλειστικο ενωτικο-αντιπολιτευτικο κινητρο απλα και μονο την οποια απογοητευση απο το δικομματισμο.

    Και ασφαλως ειναι εθνικο δυστυχημα το οτι και τα μικρα κομματα αποδειχτηκαν τελικα μακραν κατωτερα των περιστασεων, εξισου ανεπαρκη με τα μεγαλα, αναλωθεντα σε λαικιστικες ρητορικες, παραμενοντα πολωτικα διασπασμενα και μη συμφωνουντα ακομη και στα ουκ ανευ και στοιχειωδη ελαχιστα.

  12. Ἐμ τὸ μόνο πρακτικὸ ποὺ προτείνει σὲ 24 σελίδες εἶναι νὰ συνεννοηθοῦν τὰ μικρὰ κόμματα. Νὰ γράψω 24 σελίδες γιὰ νὰ `πῶ κάτι τόσο φτενό μοῦ φαίνεται κακὴ χρήση τοῦ χρόνου συγγραφέως καὶ ἀναγνωστῶν. Καὶ νὰ συννενοηθοῦν σὲ τὶ; Νά ἀποτρέψουν τὴν ἅλωση τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς ! Νὰ παραδώσουν δηλαδὴ τοὺς Ἕλληνες καταναλωτὲς βορὰ στοὺς συνδικαλιστὲς τῶν ΔΕΚΟ σὲ μεγαλύτερο ἀκόμα βαθμὸ ἀπ` ὅτι ἦταν μέχρι τότε. Πότε θὰ καταλάβουμε ὅτι δὲν εἴμαστε ἀναξιοπαθοῦντες χρήζοντες εἰδικῆς μεταχειρίσεως, ἀλλὰ ἰσότιμοι μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους στὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο ;

  13. @ Γεώργιος Ἰακ. Γ… on Tue, 30/11/2010 – 20:37.

    Το κυριο και πλεον ουσιωδες των 24 σελιδων ηταν η τεκμηριωση της αντιθετης προβλεψης-εκβασης απεναντι σε μια μαζικη επαγγελια και επιβαλομενη αισιοδοξια για τον εξευρωπαισμο της χωρας. Οταν ακομη και συνδικαλιστικες παραταξεις συνενουσαν με αντιτιμο αυξησεις μισθων και διορισμων χωρις αναλογη επενδυτικη-παραγωγικη αναβαθμιση των επιχειρησεων τους.

    Τωρα αν η διατυπωθεισα προταση για παρεμβαση ενος πολυκομματικου συνασπισμου στα τοτε
    ευρωπαιστικα τεκτενομενα μπορει να χαρακτηρισθει φτενη η οτιδηποτε, εγκειται και στο ποια θα μπορουσε να ειναι η μη φτενη αντιπροταση για την αποφυγη του κατηφορου, τη στιγμη που τα 2 μεγαλα κομματα ακολουθουσαν κοινη προδιαγεγραμμενη πορεια συναγωνιζομενα σε σπαταλη, κομματικο νεποτισμο και σκανδαλα με δημοσιο χρημα.

    Κατα τα λοιπα και απο τα πραγματα, ειμαστε ειδικα παθοντες αξιοι των επιλογων μας, αλλα και ατιμοι με την Ευρωπη (οπως αναλογα και η Ευρωπη με εμας)

  14. Τὸ λογικὸ θὰ ἧταν νὰ πρότειναν κάτι πρακτικό, ὅπως τὸν περιορισμὸ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν, ἐξετάσεις γιὰ διορισμὸ στὸ Δημόσιο καὶ τὶς παραφυάδες του. λογιστήριο στὸ Δημόσιο καὶ τὶς παραφυάδες του, δημοψηφίσματα γιὰ κάθε αὔξηση τοῦ δανεισμοῦ τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν παραφυάδων του ἢ τοῦ μισθολογικοῦ κόστους τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν παραφυάδων του. Κατάργηση περιττῶν θέσεων μὴ ἀπασχολήσεως στὸ Δημόσιο καὶ παραφυάδες καὶ ἀπόδοση τῶν πόρων σὲ ὑπηρεσίες τοῦ Δημοσίου ποὺ παράγουν μετρήσιμο ἔργο. Τότε κάποιον θὰ συγκινοῦσαν ἴσως. Ἀλλὰ νὰ ξεκινοῦν ἀμυντικὰ κατὰ τῆς κακιᾶς Εὐρώπης ποὺ θὰ μᾶς κανει ντά, ἐκτὸς ἀπὸ συμπλεγματικό, δὲν ἔχει καὶ πολιτικῶς καμμία τύχη. Καὶ ἀκόμα λιγώτερη εἶχε τότε μὲ τὴν εὐφορία ἀπὸ τὶς ἀξέχαστες αὐξήσεις ἀποδοχῶν τοῦ 1982-85 καὶ τὴν ἰδεολογικὴ ὀνείρωξη μὲ τὸν σοσιαλισμό, ὅπως τὴν ἐξέφραζε γνησίως ὁ σύντροφος Κουτσόγιωργας. Μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὴν «δικαίωση» τῆς ἠλιθιότητος κάθε ἀριστερόφρονος ποὺ εἶχε, τότε, ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸν μπαμπούλα τοῦ Καραμανλισμοῦ μὲ τὴν ἐκλογὴ Σαρτζετάκη !

  15. Υπεύθυνα για την κατρακύλα και διωγκούμενη εξάρτηση από το ξένο, δανεικό, χρήμα, δεν ήτανε μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα. Μεγάλη είναι και η ευθύνη της αριστεράς. Αυτής της αριστεράς η οποία ζητούσε διαρκώς αυξήσεις μισθών και συντάξεων, χωρίς να την ενδιαφέρει από που θα έρθουνε τα χρήματα σε μια χώρα, δήθεν αγροτική, στην οποία ακόμη και τα αγροτικά προϊόντα εισάγονταν από το εξωτερικό.
    Αντί να παλέψει η αριστερά ώστε η ελληνική κοινωνία να παράγει μόνη της τα καταναλωτικά αγαθά, μένοντας ανεξάρτητη από το διεθνές τοκογλυφικό κεφάλαιο, συναινούσε στην αύξηση του εθνικού εισοδήματος (εισοδηματική και όχι παραγωγική ανάπτυξη). Φθάσαμε ως χώρα, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, να πολλαπλασιάσουμε το εθνικό εισόδημα αλλά να υπερπολλαπλασιάσουμε παράλληλα και το κόστος διαβίωσης. Καταφέραμε στην ελληνική αγορά το περισσότερο χρήμα να σημαίνει αυτομάτως περισσότερη ακρίβεια αντί καταναλωτική ευχέρεια.
    Αυτό το ιδεολογικών καταβολών ιστορικό σφάλμα, κορυφώνεται στις μέρες μας, με την αριστερά να διαμαρτύρεται για τις δημοσιονομικές προσαρμογές και να αντιδρά σε κάθε προσπάθεια μείωσης μισθών στο δημόσιο, αντί να επικεντρωθεί στον αγώνα αντιμετώπισης της ακρίβειας. Όταν αποφασίσει να ασχοληθεί με την ουσία του προβλήματος και όχι με την ευημερία των αριθμών (=εισοδημάτων) θα αντιληφθεί αμέσως, ότι ο κυριότερος αντίπαλος είναι το δανεικό χρήμα των μισθών και συντάξεων του δημοσίου, εκείνο το οποίο διατηρεί τον διαρκή πληθωρησμό και την ακρίβεια.

  16. @ imago 01/12/2010 – 08:25.

    Συμφωνώ απολύτως με τις ευθύνες της Αριστεράς, η οποία τώρα ποιεί την νήσσαν.
    Άλλωστε, αριστερά (σοσιαλιστική) ήταν και η ανερμάτιστη και λαϊκίστικη πολιτική του Παπανδρέου, που μας έφερε σήμερα στα χάλια αυτά.

    >Φθάσαμε ως χώρα, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, να πολλαπλασιάσουμε το εθνικό εισόδημα αλλά να υπερπολλαπλασιάσουμε παράλληλα και το κόστος διαβίωσης.< Δεν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή. Αντιθέτως μάλιστα, συνήθως την (απότομη) αύξηση εισοδήματος ακολουθεί κι εκείνη του πληθωρισμού. Γι αυτό πρέπει κανείς να είναι πολύ προσεκτικός με τις αυξήσεις. Αυτό απαντά και στο άλλο που γράφεις “Καταφέραμε στην ελληνική αγορά το περισσότερο χρήμα να σημαίνει αυτομάτως περισσότερη ακρίβεια αντί καταναλωτική ευχέρεια”. Είναι η γνωστή αύξηση του όγκου του κυκλοφορούντος χρήματος, η οποία συνεπάγεται αύξηση των τιμών, λόγω πτώσεως της αξίας του χρήματος. Καημένε Ζολώτα, που μας τα μάθαινες, αν μπορούσες να τους πεις δυο κουβέντες τώρα!

  17. Σχολιων-Αντισχολιων συνεχεια για το “Γλυκο Ονειρο…
    http://www.flickr.com/photos/bilwander/5202544155/

    @ Γεώργιος Ἰακ. Γ… on Wed, 01/12/2010 – 06:27

    Οι “λογικες και πρακτικες προτασεις” για δημοψηφισματα, περιορισμο αριθμου βουλευτων, δημοσιων υπαλληλων κλπ κλπ ειναι αυτονοητες (περισσοτερο σημερα βεβαια απ’οτι πριν 22χρονια) επιμερους πολιτικες διαδικασιες και μετρα (“αποκεντρωμενος δημοκρατικος προγραμματισμος” στο 24σελιδο), και προφανως ακολουθες μιας ευρυτερης κεντροαριστερης συνεναισης οπως της προταθεισας απο τον υποφαινομενο και χαρακτηρισθεισας σαν “φτενης” και “φλυαρης” απο τον σχολιαστη.

    Αντιθετα, πολιτικες διαδικασιες και μετρα που προτεινονται μεμονομενα και αποσπασματικα, χωρις τα προαπαιτουμενα μιας ελαχιστης πολυκομματικης συμφωνιας και συνασπισμενης κοινοβουλευτικης συναινεσης, μοιραια εχουν εκ των προτερων, μηδενικη πιθανοτητα υλοποιησης και μαλλον διεκδικουν απολυτως επαξια το “φτενον” και “φλυαρον”.

  18. Τὸ λογικὸ εἶναι νὰ θέσεις πρῶτα τὶς προτάσεις μὲ κάποια ἔγκυρη ἀφορμή καὶ νὰ περιμένεις νὰ ‘δεῖς ἀπὸ τὸν διάλογο ποιὲς περπατοῦν καὶ ποιὲς ὄχι. Ἡ ἱδέα νὰ μαζευτοῦμε πρῶτα καὶ νὰ ποῦμε ὁ καθ` ἕνας τὸ μακρύ του καὶ τὸ κοντό του μήπως καὶ συμπέσει νὰ συμφωνοῦμε σὲ κάτι δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ ἀποδώσει.

  19. @imago
    Οἱ αύτοαποκαλούμενοι «ἀριστεροὶ» εἶναι σφετεριστὲς τῶν ὀνομάτων. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε τεμπελοκράτες ποὺ κυκλοφοροῦν μὲ μανδύα σοσιαλιστῶν καὶ κοπριτοκράτες ποὺ κυκλοφοροῦν μὲ μανδύα κομμουνιστῶν. Οἱ τεμπελοκράτες εἶναι ἐνίοτε καὶ κλεπτοκράτες. Ἐπειδὴ δέ, οἱ ἰδεολογικοὺ διαχωρισμοὶ ἔχουν ξεφτίσει, τεμπελοκράτες καὶ κλεπτοκράτες βρίσκεις στὴν ἴδια ἀναλογία καὶ μεταξύ τῶν αὐτοαποκαλουμένων νεοδημοκρατῶν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *