Ένα πιθανό «απίθανο σενάριο»

Πειραιάς 14.04.2011

     του
Δρα  Δημ. Σταθακόπουλου

     Μέσα στο ζόφο
και την ανασφάλεια για το αύριο, το «ήξεις
αφίξεις» της «οικονομικής σωτηρίας
του Ελλαδικού κράτους» που ακροβατεί μεταξύ de facto πτώχευσης και  πιθανολογούμενης αναμενόμενης  de jure 
(
οσονούπω
; και όταν το «επιτρέψουν οι Τράπεζες και οι οίκοι αξιολόγησης ;
),
εντός ενός  θολού περιβάλλοντος  αναξιοπρέπειας , το μόνο που ξέρω , είναι ότι
πραγματικά – σαν τον Σωκράτη – δεν
ξέρω τίποτα !!

     Γενιές επί γενεών ανθρώπων , πάνε και
έρχονται μέσα σ’ ένα διαρκή αγώνα δρόμου για την εξεύρεση της ευδαιμονίας ( ψυχικής, πνευματικής και γιατί όχι και
υλικής, απολαυστικής ). Στ’ όνομά της έχουν εξαγγελθεί, εφαρμοστεί,
επιβληθεί , αποτύχει, πάμπολλα μοντέλα κοινωνικής, πολιτικής, στρατιωτικής,
οικονομικής, ή και φιλοσοφικο/ θεολογικής συνοχής. Όμως το ζητούμενο ( ευδαιμονία ), προβάλει πάντοτε αμείλικτο
μπροστά μας , ατελέσφορο, μη επιτευχθέν , διαρκώς ουτοπικό και σαν άλλη « Νίκη» πετά  μακριά μας ως άπιαστο  ατομικό, κοινωνικό / εθνικό όνειρο, έως ότου
την πιάσουμε και της κόψουμε τα φτερά, προκειμένου να γίνει παντοτινό κτήμα
μας, όπως έκαναν οι αρχαίου Αθηναίοι με την «άπτερο Νίκη». Μέχρι τότε όμως πρέπει να προσπαθήσουμε πάρα πολύ, ή
μήπως όχι ; Κατά την άποψή μου δεν είναι θέμα κόπου για την κατάκτηση της «φτερωτής» ευδαιμονίας ( ατομικής ή κοινωνικής ), αλλά τρόπου.
Είναι θέμα επιλογών, προτεραιοτήτων και αξιών. Συνειδητοποιώντας πως τα
ανεκτίμητα πράγματα που οδηγούν στην προσέλκυσή της ( προκειμένου να ταυτιστεί μαζί μας και όχι να αιχμαλωτιστεί απλά,
κόβοντας τα φτερά της )  είναι , – ευτυχώς ακόμα -, δωρεάν (ο αέρας που ανασαίνουμε, η ανατολή του
ήλιου, το ηλιοβασίλεμα, η φύση που βλέπει το μάτι μας, τα ανθρώπινα αγαπητικά
συναισθήματα και αισθήματα ), αυτομάτως απαλλασσόμαστε από τα «ψευδή ευδαιμονικά» στοιχεία.

     Αυτό το αέναο  κυνήγι των οικονομικών δεικτών και της
φορολογίας με σκοπό ( μη υλοποιήσιμο
μέχρι  σήμερα ) την εκτοπισμένη στο
αβέβαιο μέλλον «ευδαιμονική κοινωνία»
μοιάζει με τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Δεν πρόκειται να οδηγήσει
πουθενά ( τουλάχιστον όσο ζήσει η παρούσα
γενιά των ανθρώπων και εάν προηγουμένως δεν έχουμε με κάποιο φυσικό, τεχνικό,
περιβαλλοντολογικό τρόπο καταστραφεί ) . Το σύστημα έχει «παρακμάσει» και
μάλιστα ήδη έρχονται οι αποκρουστικές οσμές της σήψης του. Βέβαια, εμπειρικά ( ίσως πια και επιστημονικά στατιστικά
)  γνωρίζουμε πως «γραμμικά» τα πάντα ανεβοκατεβαίνουν και επομένως κάτι νέο να
γεννηθεί. Είμαστε όμως σίγουροι πως θα είναι καλύτερο από εκείνο που «σβήνει» ;  Όπως λένε οι «σοφοί» του κόσμου: Όχι !!!

        Το πιθανότερο είναι να γίνουμε μία θλιμμένη
«ανώνυμη» κοινωνία,  προσδιοριζόμενοι  ατομικά ή συλλογικά μέσω του «ΑΜΚΑ» ή του «ΑΦΜ» μας, απλοί υπήκοοι ( υπό+κούω)
, κάτοικοι χώρου και όχι Πολίτες σε συμμετοχική δημοκρατική ανεξάρτητη Πολιτεία,
και ω της παραδοξότητας στο όνομα της ελευθερίας και της ευδαιμονίας μας !!

         Ωραία θα μου πείτε, αυτά τα γνωρίζουν
ή τα καταλαβαίνουν και οι ποιο αδαείς, άλλοι δε τα ερμηνεύουν ως «ψευδοπροφητικά», άλλοι ως πρωτόλεια
κινδυνολογικά , άλλοι ως εσχατολογικά , ιδεολογικά φληναφήματα και άλλοι ως
πιθανά. Ότι όμως και να θεωρηθούν  ,
ποια  θα μπορούσε να είναι η  αποτρεπτική στάση της κοινωνίας ;

            Ίσως να τα αγνοήσει παντελώς. Κι’
αν  όμως επαληθευτούν , πως τα
αντιμετωπίζεις τότε ;

            Ίσως με αφορμή αυτές τις θεωρίες να
προσπαθήσει να αποτρέψει τα πιθανολογούμενα αποτελέσματά τους.

           Πιθανός τρόπος θα ήταν η πραγματική
, και όχι ελεγχόμενη από το νυν κατεστημένο, πνευματική αναγέννηση και η
αυτοθέσμισή της, ουσιαστικά καταργώντας όλο το υπάρχον πολιτικό/ κομματικό/
οικονομικό πλαίσιο.

             Δεν είμαι ειδικός και ειλικρινά
δεν ξέρω πως θα αυτοθεσμισθεί μία κοινωνία. Καλά καλά δεν ξέρω πως θα το κάνω
με το «σαρκίο μου», εκείνο όμως  που πραγματικά νιώθω να με κατακλύζει είναι
μία δημιουργικά αισιόδοξη  απελευθερωτική
( και καθόλου πεσιμιστική ) Καζαντζακική  ρήση: « Δεν
πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος ». Και όλα να μου τα
στερήσουν ( υλικά και αξιώματα ), δεν
θα μου πάρουν ποτέ την ελευθερία πνεύματος και την αξιοπρέπεια.

           Ας υποθέσουμε λοιπόν πως η κοινωνία
μας και ειδικά η ελληνική, – στα πλαίσια
της αυτοθέσμισής της, που θα καταργήσει το νυν «περιβάλλον» , γεγονός που θέλει έτσι κι’ αλλιώς πολύ
χρόνο και πνευματική αναγέννηση προκειμένου να μην καταντήσουμε σαν τις
επαναστάσεις που μεταλλάχθηκαν δικτατορικά καθεστώτα –  υλοποιώντας το « Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος », χρειαστεί ένα
ενδιάμεσο μοντέλο λειτουργίας της ( μέχρι
την κατάκτηση της «ουτοπικής» ευδαιμονίας της )  και με «κατηργημένο»
ουσιαστικά το κράτος ως γραφειοκρατικό διοικητικό μόρφωμα , κινδυνεύσει να
διαλυθεί η συνοχή της, τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να την κρατήσει ενωμένη
έστω και εάν αποτελείται από ετερόκλητα στοιχεία και αντικρουόμενα «μικροσυμφέροντα»;

          Καταρχάς πιστεύω πως ήδη πάσχουμε ως
ελληνική κοινωνία από έλλειψη συνοχής και το μόνο που μπορούμε να αναμένουμε
είναι ή η διάλυση ( οπότε παύει κάθε
συζήτηση ) , ή η επανασυνοχή ( θέμα
προς διερεύνηση για να επιτευχθεί ) . Η εμπειρία της ιστορίας μας
καταδεικνύει πως το κράτος  πάντοτε
λειτουργούσε  « διαλυτικά» ως προς την συνοχή, αντιθέτως η έλλειψη « ελλαδικού» κράτους ( π.χ επί οθωμανικής αυτοκρατορίας ) λειτούργησε
«συγκολλητικά» για την κοινωνία, αφού
την έκανε, παρά τον φαινομενικό κατακερματισμό της  να δρα ενεργά με τον θεσμό της
αντασφαλιστικής προστατευτικής κοινοτικής αυτοθέσμισης             των μελών της ( !! ) και έτσι να
δηλώνουν και να είναι αμοιβαίως παρόντα διατηρώντας έναν ανώτερο κοινωνικό
θεσμό , από το κράτος, που είναι η «Πατρίδα»
( δηλ. κοινά ήθη και έθιμα από επιλογή.
Πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια κατά τον Γ. Σεφέρη ) . Φυσικά όταν η «πατρίδα» οργανωθεί γραφειοκρατικά ,
δημιουργεί το κράτος , και όσο τα συμφέροντά τους συνάδουν/ ταυτίζονται, δεν
υπάρχει πρόβλημα, εάν όμως διαταραχθούν και δημιουργηθεί πασίδηλη «χασμωδία» μεταξύ τους, τότε καταφανώς θα
πρέπει να υπερισχύσει η έννοια πατρίδα, έστω και εάν χρειαστεί να διαλυθεί το
γραφειοκρατικό κράτος, έως της ( όχι απαραίτητα
) δημιουργίας άλλου νέου «ταυτόφωνου»
με την έννοια πατρίδα !!

         Ποια είναι όμως εκείνα τα από την
ιστορία αναδυόμενα διαχρονικά «θεσμικά»
στοιχεία που διατήρησαν την συνοχή της «πατρίδας»
στην περίπτωσή μας, έστω και εάν δεν είχαμε κράτος  ;

1)   
 Τα «λαογραφικά»
ενεργά ήθη και έθιμα, που σήμερα πια έχουν μείνει «φολκλορικά» μουσειακά εκθέματα, ή έχουν ξεχαστεί/ καταργηθεί.

2)   
 Η ναυτιλία !! Από την εποχή των αποικιών , των
περσικών πολέμων, μέχρι το ναυτικό επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, τα λίμπερτις
και τα σύγχρονα ελληνικών συμφερόντων πλοία. Έλληνες «αεί ναύτες».

3)   
 Η διασπορά. Οι 
Έλληνες του όπου γη και πατρίς (
με την φωτιά της εστίας στην ψυχή τους πλέον ), που πάντοτε έστεργαν στα
κλητεύματα των  αυτοχθόνων και

4)   
 Η Εκκλησία ( για πολλούς μη αποδεκτός , ή με έντονες ενστάσεις λόγω των
«υποκειμένων/ στελεχών της» θεσμός ), η οποία όμως τόσο οργανωτικά, όσο και
γραφειοκρατικά, υλικά, περιουσιακά και πνευματικά , πάντοτε δηλώνει  ενεργά παρούσα και τέλεια προσαρμόσιμη ( σε αντίθεση με το κράτος ) στο εκάστοτε
περιβάλλον ( έστω και εάν δεν υπάρχει
κράτος ) , αναλαμβάνοντας το βάρος « του
κοινωνικού/ λαϊκού ψυχαναλυτή»  με
την ελπίδα που μπορεί να εμπνέει, του δασκάλου ( όταν έλειπαν τα σχολεία ή τα πανεπιστήμια ) και του οικονομικού
αρωγού/ υποστηρικτή, που ξέρει και να προφυλάσσει τον εαυτό της !!

         Αυτοί πιστεύω πως είναι οι 3-4 θεσμοί
που θα μπορούσαν να «στηρίξουν» την
κοινωνία στο δρόμο για την πνευματική και θεσμική αναγέννησή της , στο κυνήγι
της ίσως ουτοπικής ευδαιμονίας και έως της υλοποίησής της ( ; ) , έστω και εάν
δεν υπάρχει κράτος.

      Πολλοί θα πουν τα παραπάνω ανόητα, ή συντηρητικά.
Εγώ θα τα πω ρεαλιστικά , διαχρονικά, και πάντοτε παρόντα, ως προσαρμοζόμενες
στις σύγχρονες ανάγκες αξίες. Το μόνο που έχουμε να περιμένουμε είναι το
πλήρωμα του χρόνου. Βεβαίως δεν θέλω να έχω 
μόνον εγώ δίκιο ( μόνος φρονείν
) διότι τότε θα χαθεί το ( ίσον φρονείν
) και τελικά θα καταντήσω να έχω άδικο , αφού αυτό που πρότεινα παραπάνω δεν θα
έχει υλοποιηθεί, μιας και για την υλοποίησή του χρειάζεται  την συμμετοχή όλων μας, προκειμένου να
γίνουμε «υψιπόληδες» .

 

.

(1003) αναγνώσεις

2 comments

  1. Αυτό που κατά την γνώμη μου λείπει από την σημερινή κοινωνία είναι αξίες και αρχές. Αυτό που βιώνουμε είναι μία πολιτιστική κρίση. Ζούμε μία επανάσταση της μετριότητας και της ανικανότητας. Εάν δεν έλειπαν οι αρχές και οι αξίες δεν θα είχε διασπαθιστεί το δημόσιο χρήμα από τυχάρπαστους τύπους που νέμονται την πολιτική ζωή της χώρας. Το διαπιστώνετε από το γεγονός ότι και οι ίδιοι μεταξύ τους αλληλοκατηγορούνται. Εάν δεν υπήρχε έλειμμα αξιών και αρχών δεν θα υπήρχαν τόσο μέτριοι και ανίκανοι άνθρωποι σε όλους τους χώρους, γιατί θα είχαν αίσθηση της μετριότητάς τους. Εάν υπήρχαν αρχές και αξίες δεν θα έμπαιναν στα πανεπιστήμια άνθρωποι με 4 και με 5. Ο πήχυς θα ήταν ψηλά. Εάν δεν υπήρχε έλειψη αρχών και αξιών δεν θα παραχαρασσόταν η ιστορία γιατί θα γίνονταν σεβαστά τα δικαιώματα και οι παραδόσεις των λαών. Εάν υπήρχε έστω και η ελάχιστη τσίπα δεν θα κατηγορούνταν ως ρατσιστές και φασίστες άνθρωποι, που το μόνο που έχουν κάνει μέχρι σήμερα είναι υπομονή, σε αυτή την σαβουροποίηση της ζωής τους. Εάν υπήρχαν αρχές και αξίες δεν θα ξεπουλιόταν η χώρα και δεν θα έμεναν οι πολίτες στο έλεος του κάθε αλήτη. Εάν υπήρχαν αρχές και αξίες δεν θα μαγειρευόταν μία οικονομική κρίση για να βρουν κάποιοι δικαιολογία να ξεπουλάνε τα πάντα. Εάν υπήρχαν αρχές και αξίες θα υπήρχε τσίπα.

  2. Θα συμφωνήσω απολύτως με τις διαπιστώσεις της κ. Καλούδη και κυρίως με την ανάλυση του κ. Σταθακοπούλου. Ο προβληματισμός του αρθρογράφου εξαιρετικά εύστοχος και ουσιώδης, τείνει, ως οφείλει κατά τη γνώμη μου, προς το «ανατρεπτικόν», δεδομένων των αδιεξόδων μας, παρά «συντηρητικόν».
    Μακράν του να θεωρήσω εαυτόν «γνώστη», «ειδήμονα», πολλώ δε μάλλον να αντιπαραβάλλω το γνωσιακό και πνευματικό μου ύψος προς αυτό του κ. Σταθακοπούλου, επιτρέψτε μου λίγα σχόλια και παρατηρήσεις ως οφείλω και εγώ να έχω ως πολίτης, επί του ΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥ, δηλ. των «διαχρονικών θεσμικών στοιχείων» που θα προταχθούν για στήριξη της κοινωνίας μας σε μια συνοχική πατρίδα», για επανα-προσδιορισμό αρχών και αξιών.
    Κατά σειράν:
    1) Τα λαογραφικά ήθη και έθιμα γεννούνται ιστορικά κατά εκάστοτε λαϊκές δοξασίες και αντιλήψεις για να υπηρετήσουν αντίστοιχες κοινωνικές ανάγκες (υλικές και πνευματικές). Όσα από αυτά (πολύ λίγα) συνεχίζουν να ανταποκρίνονται σε ανάγκες του σήμερα παραμένουν ουσιωδώς ενεργά, σε βαθμό τουλάχιστον ανάλογο των αναγκών. Τα υπόλοιπα νομοτελιακά καταντούν φολκλορικά μουσειακά εκθέματα στην καλύτερη περίπτωση, στην χειρότερη σε κακόγουστες αναβιώσεις απόλυτης βασιλείας του kitsch ώστε να εύχεσαι ότι ίσως καλύτερα καταργηθούν/ξεχασθούν.
    Ο λόγος που μας κατακλύζουν ακόμη (ιδίως στην δεύτερη περίπτωση) είναι αφ’ενός η συνήθης μετουσίωσίς τους εις αργύριον και αφ’ετέρου η πολύ μικρή ιστορικά απόσταση της σημερινής μας κοινωνίας από αυτήν που μέχρι πρότινος κοινωνούσε με αυτά. Αναπαράγονται συνεπώς εκ συνηθείας ή κεκτημένης ταχύτητας και «για να κρατήσουμε την παράδοση» αλλά και με προσδοκώμενο οικονομικό όφελος, καταντούν όμως συνήθως άριστες αφορμές επιδείξεως της νεοπλουτίστικης ευτελείας μας και της ανυπαρξίας αισθητικής μας, υπό την σιωπηρή ανοχή μας σε ευκαιρίες «αρπαχτής» αφού είναι για «καλό σκοπό»!
    Τρανταχτό και πιο «ζωντανό» παράδειγμα τα χιλιάδες «παραδοσιακά» πανηγύρια που θα λάβουν χώρα καθ’ όλη την επικράτεια από τούδε και καθ’ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού. Ο βιασμός της παραδοσιακής μουσικής ασύλληπτος, ηχητικά και εκφραστικά, το ρεπερτόριο και η ποιότητα των ασμάτων από «πανηγυριτζήδικη» και κάτω! Μόνον ο χορός επιζεί ικανοποιητικά ως το πλέον άυλον και εσώτερον. Ο ενδυματολογικός κώδικας «για τα πανηγύρια», οι γερμανο-ολλανδικές ζυθοποιίες είναι οι μόνες που δικαιούνται πραγματικά να πανηγυρίζουν, η κοινωνική συνεύρεση αφορμή επιβεβαίωσης της υπερφίαλης καταναλωτικής ύπαρξής μας εικονοποιούμενη από όρη οστών και σφαγίων εν μέσω θαλάσσης φιαλών κάθε γνωστής πολυεθνικής.
    Η παράδοση, τα ήθη και έθιμα λοιπόν, αν απλώς «αναβιώνουν» ως «υποχρέωση» από κάθε λογής πολιτιστικούς συλλόγους ή άλλους φορείς τα μέλη των οποίων έχουν τόση σχέση με τον πολιτισμό όση και με την κβαντική μηχανική, έχοντας απωλέσει την ανάγκη που τα γέννησε και το εξ’ αυτής αυθόρμητον, μάλλον απέχθεια προκαλούν σε πολλούς, ιδίως στους νεώτερους που τα γνωρίζουν μόνον υπό την σημερινή τους μορφή. (Τόση «πλαστικούρα», ώστε το clubbing να αναδεικνύεται πολύ πιο αυθεντικό!)
    Και όμως, δημιουργικά για το μέλλον σίγουρα μπορεί να είναι, εάν κατά πρώτον κατανοηθούν (πως και γιατί δημιουργήθηκαν και τι σκοπό επιτελούσαν), συνεχισθούν/αναπαραχθούν με τον προσήκοντα σεβασμό και αυθεντικότητα, ώστε να αποτελούν ζωντανά στο σήμερα κομμάτια της ιστορίας μας και αμφίδρομη σχέση με τις ρίζες μας, καλούμενα δηλαδή να αποτελέσουν μάθημα ιστορίας, κοινωνιολογίας, πολιτισμού και κυρίως αυτοσυνειδησίας!
    2) Η ναυτιλία! Για το αν μπορεί σήμερα να αποτελέσει θεσμικό στοιχείο για τη στήριξη της πατρίδας να μου επιτρέψετε πολύ να αμφιβάλλω!
    Έχει τελειώσει προ πολλού η εποχή των καραβοκυραίων που έχτιζαν μπρίκια, γολέττες και μαούνες και ότι άλλο πλεούμενο σε ντόπιους καραβομαραγκούς, σε αμέτρητα καρνάγια σε όλη την Ελλάδα, επάνδρωναν τα πληρώματα από το νησί τους και έπλεαν την Μεσόγειο με έδρα … το χωριό τους! Ζώντας μαζί, σαν οικογένεια πάνω στο πλεούμενο!
    Σήμερα, ο μεγάλος ελληνικός εφοπλισμός τουλάχιστον, εγκαταβιοί αποκλειστικά στο city του Λονδίνου, κτίζει τερατώδη πλοία αποκλειστικά σε ναυπηγεία της Κορέας και της Κίνας, τους «φορά» ξένη σημαία ήτοι υπηκοότητα, με πλήρωμα στην καλύτερη περίπτωση 2-3 έλληνες αξιωματικούς και σε δρομολόγια που δεν συναντούν ποτέ ελληνικό λιμάνι.
    Οι δοσοληψίες τους με την ελληνική οικονομία (αν υπάρχουν!) περιορίζονται συνήθως στην απόκτηση κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή κάποιας μεγάλης μπίζνας με φιλέτα γής και ξενοδοχεία. Δεν ξέρω τι προσφέρουν στην πατρίδα, δεν υποψιάζομαι ότι στέλνουν τα κέρδη τους από το city στην Ελλάδα, δεν αντιλαμβάνομαι καν πως μπορούν να φορολογούνται εδώ!
    Εννοούμε την ακτοπλοΐα μας; Για τα μεροκάματα των πληρωμάτων; Και δεν στηριζόμαστε καλύτερα στις αλυσίδες ξενοδοχείων Hilton π.χ. που πέρα από μεροκάματα κάνουν και προμήθειες από την ελληνική αγορά και κτίζουν τα ξενοδοχεία τους με ελληνικά υλικά και χέρια;
    Όντας αρνητικός λοιπόν θεωρώ υποχρέωσή μου την αντιπρόταση! Θα προτάξω μία και μάλιστα την απλούστερη!
    Με δεδομένο ότι εισάγουμε πλέον περί το 60% των αγροτικών προϊόντων μας, δηλ. της τροφής μας, σε μια χώρα ευλογημένη σε γή και κλίμα, μήπως να ξαναδούμε τις δυνατότητές μας στη γεωργία; Προσφέρει την πιο «δημοκρατική» κατανομή πλούτου, καθετοποίηση παραγωγής, αξιοπρεπή αυτοαπασχόληση, σύνδεση με τη φύση και τόνωση της υπαίθρου ενάντια στην αστυφιλία, αντίληψη ζωτικού χώρου και αυτονομία επιβίωσης που αποτελούν θεμελιώδεις λίθους στις έννοιες ανεξαρτησίας και ελευθερίας!
    Όχι βέβαια την σημερινή απαξιωμένη γεωργία των επιδοτήσεων! Που όντως δεν συμφέρει και εξαθλιώνει τον άνθρωπο!
    Εάν, αντικρύζοντας τα εγκαταλειμμένα χωράφια της πατρίδας μας, φανταστούμε την χώρα μας όχι για βιομηχανοποιημένη εντατική παραγωγή, αλλά σαν τον κήπο της Εδέμ της Ευρώπης, που θα παράγει και για εξαγωγικούς σκοπούς προϊόντα υψηλής ποιότητας και ευρείας ποικιλότητας, κάτι σαν χώρα παραγωγής Delicatessen αγροτικών προϊόντων και τροφίμων, έχει προοπτική ναι ή όχι; Γιατί αποκλειστική αρμοδιότητα να έχουν η Γαλλία, η Ιταλία κ.ά. που έχουν και εντατική παραγωγή αλλά και βιομηχανία; Η Δανία εξειδίκευσε τον πρωτογενή τομέα της και έχει επιβληθεί παγκοσμίως εκτρέφοντας … γουρούνια! Βιομηχανικά βεβαίως, όπως και απομιμήσεις όλων των γνωστών τυριών! Εμείς να κάνουμε το αντίθετο! Κατά τα καλύτερα ιταλικά και γαλλικά πρότυπα! Είναι εξ’ άλλου μια δουλειά τα βασικά της οποίας ήδη γνωρίζουμε!
    Θέλει βεβαίως οργάνωση, μελέτη και προσπάθεια! Όπως κάθε τι που αξίζει! Και κυρίως πολιτική υποστήριξη και σχεδιασμό! Που δεν θα βρούμε βέβαια από τους λακέδες της τρόϊκας αλλά από τους πολιτικούς του αύριο που εμείς θα δημιουργήσουμε αν θέλουμε πατρίδα!
    3) Διασπορά! Συμφωνώ απολύτως! Η φιλοπατρία των όπου γής Ελλήνων είναι συνήθως ισχυρότερη αυτής των αυτοχθόνων και επί πλέον μπορούν να συμβάλλουν δημιουργικά σε ιδέες!
    4) Εκκλησία! Ωραία λέξη στην αρχέγονη εκδοχή της όμως! Όχι απλά ελληνική αλλά και κατ’ ελληνικό τρόπο! Στην σημερινή της εκδοχή όμως παραπέμπει σε οργανωμένο ιερατείο με τους συν αυτώ και με αποκλειστικό χαρακτηριστικό στοιχείο την θρησκευτική ταυτότητα. Και επ’ αυτού έχω πολλές ενστάσεις!
    Πέρα από το αναφαίρετο δικαίωμα καθενός να φέρει προσωπικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις, πέρα από την συχνά αμφισβητούμενη κοινωνική συνεισφορά της, θα σχολιάσω μερικά πράγματα επί θεμελιωδών φιλοσοφικών αντιλήψεων της θρησκείας και δη της δικής μας που μας αφορά, ώστε να εξετάσουμε αν μπορεί να αποτελέσει θεσμικό στυλοβάτη της πατρίδας που οραματιζόμαστε και κατά πόσον.
    Κατ’αρχήν παρατηρώ ότι οι θρησκείες εν γένει αποτελούν παραδοσιακό ήθος και έθος οπότε ισχύουν εν συνόλω οι παρατηρήσεις μου στο σημείο 1) περί παράδοσης, ηθών και εθίμων.
    Συγκεκριμένα τώρα, επί θεμελιωδών αντιλήψεων του Χριστιανισμού με ισχυρή συμβολική αξία και αντανάκλαση στην εν γένει αντιληπτικότητά μας και δημιουργία ήθους και έθους, αρχών και αξιών. Σταχυολογώ:
    Α) Ο Παντοκράτωρ Θεός γίνεται αντιληπτός ως οντότητα πέρα και έξω του κόσμου μας (γή, σύμπαν) υπάρχει πριν απ’αυτόν, μετά απ’αυτόν και φυσικά χωρίς αυτόν! Ότι υπάρχει είναι προϊόν μόνον της βουλήσεώς του στην οποία μόνον υπακούμε! Συμβολικά λοιπόν, αποϊεροποιείται ότι μας περιβάλλει, υλικό ή πνευματικό, η ύπαρξή του οφείλεται σε άνωθεν βούληση που μπορεί και να αναιρεθεί, με τον άνθρωπο πλασμένο κυρίαρχο εντός, μόνο ικανό να αντιλαμβάνεται τις βουλές Κυρίου και να ενεργεί συμφώνως, τουτέστιν αντ’ αυτού! Πολύ επικίνδυνη αντίληψη κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τυχαία η αλαζονεία του ανθρώπου ως εκλεκτού δημιουργήματος (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν) με όλα τα υπόλοιπα προορισμένα να τον υπηρετούν, δεν είναι τυχαία η αντίληψη «δαμασμού» της (ευτελούς πλέον) φύσης και των δημιουργημάτων της που οδηγεί στον βιασμό του περιβάλλοντος ή χειρότερα, «δαμασμού» των ανθρωπίνων επιθυμιών και της ψυχής κατά θείες «προσταγές», κατ’ επέκτασιν λοιπόν και «πλανημένων» ή «ανυπάκουων» προς το θείον «θέλημα»ανθρώπων, επικουρούμενη και από μεσσιανικές αντιλήψεις! Το αντιθέτως ισχυριζόμενον της διδαχής, δεν κατέστη ικανόν ούτε τις σταυροφορίες να αποτρέψει, ούτε την ιερά εξέταση, ούτε τον διαχρονικό αυταρχισμό «χριστιανικών» καθεστώτων. Εκφραστές ακόμη σήμερα άνθρωποι και λαοί Χριστιανικής κυρίως ιστορικής αντιληπτικής διαμορφώσεως, ασχέτως πλέον πίστεως. (G. Bush jr.: «Ο θεός μου είπε να τελειώσω την τυρρανία στο Ιράκ!». Κατά δήλωσιν θερμός χριστιανός, εγώ αμφιβάλλω πλήρως, ή αντίληψη όμως έχει σαφή ρίζα!). Καθολικισμός, Προτεσταντισμός ή ότι άλλο το ίδιο κάνει, σε Χριστιανικές αντιλήψεις θεμελιώνονται, ούτε η Ορθοδοξία να προσποιείται την παρθένα!
    Β) Η εξ αποκαλύψεως αλήθεια και το πεφωτισμένον των εκφραστών της (Μεγάλων Πατέρων ή ελασσόνων, ορθοδόξων ή αιρετικών, αγιοποιημένων ή αφορισμένων, το ίδιο κάνει). Έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την φιλοσοφία και την ελεύθερη έρευνα, οδήγησε σε πνευματικό μεσαίωνα, σε τυφλούς φανατισμούς και βιαιότητες και αντιστρατεύεται πλήρως τόσο την Σωκρατική ρήση «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» όσον και την Καζαντζακική: «Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος».
    Γ) Ο πιστός καλείται να γίνει ΔΟΥΛΟΣ θεού και να ΠΡΟΣΚΥΝΑ! Αμφότερες οι έννοιες παραπέμπουν σε ιστορικά ξεπερασμένες αντιλήψεις αυταρχικότατων ποδηγετήσεων ατόμων και κοινωνιών που συμβολικά παρεμποδίζουν τον άνθρωπο να γίνει ΠΟΛΙΤΗΣ με ΕΛΕΓΧΟ & ΕΥΘΥΝΗ στην άσκηση εξουσίας
    Δ) Η θρησκεία προβάλλεται ως αναγκαιότητα για ηθική υπόσταση της κοινωνίας. Πιθανόν, αν αναφερόμαστε σε άτομα που το πλείστον βάρος του εγκεφάλου τους χρησιμοποιούν ως αντιστήριξη για να μασάνε, στην δε συμπεριφορά τους δεν έχουν ξεπεράσει την συνείδηση δούλου που υποχρεούται να υποτάσσεται στον βούρδουλα του αφέντη, γλυκοκοιτάζοντας όμως την πόρτα! Αν ο ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ με απειλή ΤΙΜΩΡΙΑΣ μπορεί να συμμαζέψει ορισμένους καλώς να υπάρχει, αμφιβάλλω όμως για την αποτελεσματικότητα! Η Αστυνομία θα τα καταφέρει καλύτερα, η κοινωνική κατακραυγή ακόμα περισσότερο!
    Αν τον παραβάτη όμως αναμένει πυρ αιώνιον, στον καλό και υπάκουο πιστό οφείλει να αντιστοιχεί υψηλή αμοιβή για τις υπηρεσίες του! Ο Παράδεισος! Όπως και αν τον εννοεί κανείς! Η ανταμοιβή (υλική-ηθική) για καλές πράξεις και υπακοή μπορεί να είναι καλό ηθικοπλαστικό εργαλείο για παιδάκια του δημοτικού, για προσκοπάκια, για εκπαίδευση σκύλων και ζώων του τσίρκου, αλλά για μας; Παιδιά μεγάλα που λέμε ότι ξέρουμε και γράμματα; Εξαιρετικά παιδαριώδες, δεν βρίσκετε; Ο λαός μας, πιο σοφός, απαντά: «Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό!»
    Θα αρκεσθώ επί του παρόντος σε αυτά τα ολίγα αλλά θεμελιώδη και επ’ ουδενί επουσιώδη. Δεν απαξιώ βεβαίως το σύνολον των διδαχών της θρησκείας. Θεμελιώνεται όμως σε βασικές αρχές και συμβολισμούς αμφιβόλου κατ’ εμέ ποιότητος ή τουλάχιστον ξεπερασμένες. Έτσι χτίζεται η πνευματική εξύψωσις του ποιμνίου; (Άλλος όρος απαράδεκτος!). Επιμένετε ότι πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί κατευθυντήρια κοσμοθεωρητική μας αντίληψη και άξονα της ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς μας στην πατρίδα που ονειρευόμαστε; Μήπως έχει ήδη επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο;
    Αντιπροτείνω!
    Ένα νέο θεσμικό στοιχείο προς θεμελίωση και ανάπτυξη, ας το ονομάσουμε ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ή όπως αλλιώς θέλετε γιατί έχει παρεξηγηθεί και ο όρος, όπου καμία όμως σχέση δεν θα έχει με τους γνωστούς –ισμούς που είναι ιδεολογικά κατασκευάσματα πεπερασμένης αξίας. Ψυχή θα έχει το σύνολο της ιστορικής μας αυτογνωσίας και πολιτισμού και μυαλό ελληνότροπο με αφετηρία την αρχαία ελληνική γραμματεία ως κύριο διδακτικό εργαλείο! Για μελέτη, κατανόηση, ενστερνισμό τρόπου σκέψης και πράξης, όχι παπαγαλία! Ανοιχτό εργαστήριο συνεχούς παραγωγής γνώσης και παιδείας όχι δημιουργία νέου στατικού –ισμού. Εποχή νέας ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, επιτέλους στον τόπο της ! Για μια εκ νέου ελληνική αντιληπτικότητα ικανή να επεξεργάζεται και να αφομοιώνει δημιουργικά και εις το διηνεκές ότι καλό έχει να της προσφέρει η παγκόσμια διανόηση. Τέρμα οι πιθηκισμοί! Αισθήσεις σε εγρήγορση, μυαλό ανοικτό και πρόθυμο! Από την οικουμένη παίρνουμε για να ξαναδώσουμε υλικό καλύτερα επεξεργασμένο! Δημιουργούμε ΣΧΟΛΗ, σχολή εθνική πρωτίστως αλλά με αξιώσεις think tank παγκοσμίου εμβελείας! Παιδεία εθνική ανάλογη, ρεύμα αντίστοιχο στο λαό! Η δια βίου μάθηση να ξεπλύνει την ντροπή από τον εξευτελισμό που της επεφύλαξαν οι γιάπηδες! Ξεφεύγουμε από αντιλήψεις και νοοτροπίες που μας καθιστούν μια ασήμαντη γειτονιά του πλανήτη! Και ψάχνουμε να επανασυνδέσουμε και αντιστοιχήσουμε την πνευματική μας πρόοδο με την οικονομική ευμάρεια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα για να ξαναδούμε στην πατρίδα έργα συνεχώς βελτιούμενης ποιότητας και αξίας και -γιατί όχι;- θαυμαστά! Με κέντρο τον κοινωνικό άνθρωπο, τις ανάγκες του και τις ανησυχίες του και όχι τα κέρδη των πολυεθνικών!
    Αυτό είναι το δικό μου όραμα!
    Πολύ θα ευχόμουνα να το μοιράζονται και άλλοι πολλοί! Να συμβάλλουν στην καλύτερη διαμόρφωση και ανάπτυξή του! Απαιτεί όμως πρωτοστάτες την πνευματική ηγεσία του τόπου! Που μεγάλο μέρος της εγώ διαπιστώνω περί άλλων να τυρβάζει!
    Μπορούμε; Ας ξεκινήσουμε την προσπάθεια και θα δείξει! Η θρησκεία πάντως λέει ότι αν το πιστέψεις και βουνό κινείς! Και -μα την απιστία μου!- αυτό δείχνει νάναι αλήθεια!
    Υ.Γ.
    Για τυχόν παρανοήσαντες! Δεν είμαι μαρξιστής, δεν είμαι νεοπαγανιστής! Τα ρητά του Σωκράτη και του Καζαντζάκη με περιγράφουν καλύτερα! Πετώ τις παρωπίδες μου, κοιτώ ολόγυρά μου με ορθάνοιχτα μάτια σαν νάναι η πρώτη φορά! Θέλω να ξαναδώ που είμαι, θέλω να ξανασκεφτώ από πού ήρθα και που θα πάω και γιατί!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *