Οι «32» ξέχασαν την Πλατεία και την Κάθαρση

Υποθέτω ότι κάποιοι απ’ αυτούς – η Κική Δημουλά, για παράδειγμα – θα το έχουν κιόλας μετανιώσει.

Θα
έχουν καταλάβει ότι χρησιμοποιήθηκαν για να υπογράψουν ένα κείμενο που
τελικά αποσκοπεί στην διάσωση αυτών που ούτε διέσωσαν, ούτε διαθέτουν το
αναγκαίο φιλότιμο να διασώσουν την πατρίδα – διαφορετικά δεν θα την
είχαν καταστρέψει.

Αναφέρομαι στις «32 προσωπικότητες» από τους χώρους των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, που ξαφνικά «ανησύχησαν».

«Αγανάκτησαν» κι’ αυτοί.

Όλως
τυχαίως, αποφάσισαν να παρέμβουν όταν οι πλατείες γέμισαν κόσμο και
όταν τα φαινόμενα προπηλακισμού των υπευθύνων για την εθνική προδοσία
του χρέους των 340 δις ευρώ, άρχισαν να πολλαπλασιάζονται.

Με ένα
βερμπαλιστικό, ηθικολογικό κείμενο, εμφανίσθηκαν να νουθετούν, ένα
είδος συμβούλων επιχειρήσεων κι’ αυτοί, ανθρώπους που δεν διαθέτουν νου –
διαφορετικά θα τον είχαν χρησιμοποιήσει όταν σκόρπιζαν (με διαφόρους
τρόπους) τους πακτωλούς των εθνικών και των κοινοτικών χρημάτων.

Είχαν μείνει άφωνοι επί χρόνια, παρακολουθώντας την καταστροφή.

Δεν
είχαν αγανακτήσει όταν οι «προστατευόμενοί» τους έβαζαν τις υπογραφές
τους κάτω από ένα κείμενο που καταργούσε την εθνική κυριαρχία, την
κρατική ασυλία, την δυνατότητα να δανείζεται η χώρα από όποιον επιθυμεί
να την δανείσει.

Δεν είχαν αγανακτήσει όταν είδαν (το έμαθαν, δεν
μπορεί) να συρρικνώνονται οι συντάξεις των 700 ευρώ, να κόβονται
επιδόματα, να πετιούνται οι άνθρωποι από τις δουλειές τους, να
μεταναστεύει η νεολαία.

Τώρα, θυμήθηκαν ότι «η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο».

Τώρα θυμήθηκαν την ανάγκη να διαφυλαχθούν όσα οι Έλληνες με κόπους και θυσίες κέρδισαν.

Τώρα
είδαν την ιδιοτέλεια – και όχι όταν διαπίστωσαν (δεν μπορεί, θα το
διαπίστωσαν) πως ένα κόμμα κέρδισε την εξουσία γεμίζοντας τον κόσμο
ψέματα.

Καλούν τους δειλούς να τολμήσουν. Αλλά δεν μας λένε τι ακριβώς να τολμήσουν να κάνουν.

Τους καλούν να αλλάξουν νοοτροπία, ενώ ξέρουν ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Τους
καλούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αν και γνωρίζουν ότι ένας
άνθρωπος ή διαθέτει αίσθημα ευθύνης ή δεν διαθέτει. Λοβοτομή δεν
μπορούμε να του κάνουμε.

Ζητούν από τους αρχιτέκτονες του ψεύδους
και της παραπλάνησης, τους μαέστρους της προπαγάνδας, αυτούς που
επέμεναν ότι «λεφτά υπάρχουν», να μιλήσουν με ειλικρίνεια στον ελληνικό
λαό.

Έγκλημα και Τιμωρία

Και το
χειρότερο: Αυτοί, μέρος της πνευματικής ελίτ της χώρας, αυτοί που στα
έργα τους αναζητούν την λύτρωση μέσω της Κάθαρσης, αυτοί που γνωρίζουν
πως το έγκλημα ξεπλένεται μόνο με την τιμωρία, μας καλούν να τα
κουκουλώσουμε όλα και να κάνουμε μια καινούργια αρχή, πάνω στα ερείπια
της χώρας και με αρχηγούς τους ίδιους που οδήγησαν την πατρίδα στην
ανυποληψία.

Λέξη δεν λένε για τους αυτουργούς του εγκλήματος.
Θεωρούν μάλιστα πως είναι δίκαιο και ηθικό οι αυτουργοί να ενώσουν τις
δυνάμεις τους και να συνεχίσουν να κυβερνούν το καράβι που οι ίδιοι
έριξαν στα βράχια.

Θεωρούν πως ξαφνικά, μόνο και μόνο επειδή τους
το ζητούν, οι διεφθαρμένοι θα γίνουν αδιάφθοροι, οι ανίκανοι ικανοί και
οι ασυνείδητοι πατριώτες.

Τους καλούν μάλιστα να πράξουν το
καθήκον τους. Αλλά δεν μας λένε (οι «32») ποιο είναι αυτό το καθήκον. Να
ενώσουν ελαττώματα, ιδιοτέλειες και ανικανότητες; Να βάλουν διάφορα
μηδενικά στη σειρά και να τα προσθέσουν;

Γενικά και αόριστα
παραθέτουν διάφορα ευχολόγια και κοινότοπες παραδοχές από την αλήστου
μνήμης «Ισχυρή Ελλάδα», ενώ γνωρίζουν πως δεν υπάρχει Τραγωδία χωρίς
Κάθαρση.

Διαφορετικά, δεν μπορεί, θα έλεγαν άλλα πράγματα. Θα
καλούσαν αυτοί, οι αυτόκλητοι προστάτες ενός διεφθαρμένου και ασύδοτου
συστήματος, την πολιτική τάξη της χώρας να καταργήσει τώρα το Άρθρο 86
του Συντάγματος, να πετάξει στη θάλασσα τη σαβούρα, να στείλει στο πυρ
το εξώτερο τους ασυνείδητους, να αυτοκαθαρθεί.

Ούτε καν αυτό
ζητούν. Δεν απαιτούν καν να επιστρέψουν τα κλεμμένα – και όσα χάθηκαν
στην κακοδιαχείριση, κλεμμένα είναι κι’ αυτά. Τους καλούν απλώς να
συμφωνήσουν. Αλλά σε τι πράγμα; Υπάρχει κάτι, υπάρχει κάποια άλλη
καταστροφή επί της οποίας μπορούν να συμφωνήσουν;

Διάλεξαν στρατόπεδο

Υπάρχει
και κάτι ακόμη χειρότερο: Από το γενικόλογο κείμενό τους δεν απουσιάζει
μόνο η λέξη Κάθαρση. Απουσιάζει και η οποιαδήποτε αναφορά στο μεγάλο
θέμα των ημερών, τις συγκεντρώσεις του κόσμου στις πλατείες.

Μπορεί
να διαφωνούν, μπορεί να κάνουν δεύτερες σκέψεις, μπορεί να φαντάζονται
και να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Αλλά να αγνοούν επιδεικτικά κάτι που
συμβαίνει;

Να περιφρονούν την πραγματικότητα; Να συμπεριφέρονται
ως Αρειανοί; Να δίνουν την εντύπωση αυτοί, που υποτίθεται ότι διαθέτουν
το ένστικτο να συλλαμβάνουν τα μηνύματα της εποχής και την ικανότητα να
τα ερμηνεύουν, πως δεν ενδιαφέρονται ούτε καν για τα αδιαμφισβήτητα
γεγονότα – έστω και αν αμφισβητούν τα κίνητρά τους;

Οι χιλιάδες
που βρίσκονται στους δρόμους είναι καλοί όταν αγοράζουν βιβλία και cd,
όταν πηγαίνουν σε διαλέξεις και εκθέσεις, αλλά δεν αξίζει να ρίξει πάνω
τους το στοργικό της βλέμμα η πνευματική μας ελίτ;

Κράτησε όλη
της τη στοργή και όλο της το ενδιαφέρον για τους τζαμπατζήδες; Διάλεξε
στρατόπεδο; Δυσανάλογο, πολύ δυσανάλογο αυτό το ενδιαφέρον.

Εκτός
κι’ αν η φράση τους «η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο»,
αναφέρεται ακριβώς σ’ αυτό. Ή μήπως στον τραγέλαφο του «Εθνικού Κήπου»
και στις σπαρταριστές διηγήσεις που ακολούθησαν;

Αλήθεια, δεν
καταλαβαίνετε πως άνθρωποι που υποδύονται τους νομοθέτες και σπάνε τα
πόδια τους νυχτιάτικα για να δραπετεύσουν από αυτούς που υποτίθεται ότι
εκπροσωπούν,δεν μπορούν να σκεφθούν τα στοιχειώδη – πόσο μάλλον να
βγάλουν την χώρα από την κρίση;

Μα, αν δεν είχατε παρασυρθεί,
είμαστε βέβαιοι ότι θα γράφατε κείμενα και τραγούδια και αναλύσεις και
θα ζωγραφίζατε καρικατούρες, εμπνευσμένοι από αυτήν την απόλυτη
γελοιότητα.

Και επιτέλους, το Έθνος κινδυνεύει, εσείς τι προτείνετε; Να επιλέξει ξανά για σωτήρες του αυτούς που το γκρεμοτσάκισαν;

Οι «αταίριαστοι»

Και πώς συγκεντρώθηκε αυτό το ετερόκλητο πλήθος των 32 «αγανακτισμένων» (από την ανάποδη);

Βρέθηκαν σε καμιά δεξίωση, σε κανένα πάνελ, σε καμιά παρουσίαση και σκέφθηκαν πως κάτι πρέπει να κάνουν;

Ένιωσαν ότι έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, ότι κάτι τους συνδέει;

Θέλω
να πω, πού κολλάνε οι συγγραφείς, οι συνθέτες, οι ζωγράφοι με τους
καθηγητές και αναλυτές της οικονομικής και της πολιτικής καταστροφής;

Μπορεί να μας πουν οι κυρίες Δημουλά και Κακούρη τι σχέση έχουν με τον γενικό διευθυντή του ΙΟΒΕ;

Μπορεί να μας πει ο κ. Σαββόπουλος τι σχέση έχει με έναν «διαχειριστή επιχειρηματικών συμμετοχών»;

(Όσοι αισθάνονται ότι δεν έχουν καμιά σχέση, μπορούν αντιστοίχως να βάλουν τα δικά τους ονόματα).

Πώς
δέχθηκαν αυτοί που στηρίζονται στον λαό και τον έχουν για πηγή
έμπνευσής τους να συνυπογράψουν κείμενο με τους συμβούλους των
καταστροφέων και των πρωινών καφέδων;

Και αυτό το αποστεωμένο και απαλλακτικό κείμενο ποιος το έγραψε; Ποιος είναι ο συγγραφέας;

Γιατί
για να το έγραψαν συγγραφείς όπως αυτοί των οποίων τα ονόματα
φιγουράρουν στη λίστα, το αποκλείω. Διότι τότε, είναι βέβαιο, πως άλλοι
γράφουν τα βιβλία τους.

Επίσης: Το (εκτός θέματος και εκτός
παλμού εποχής) κείμενο γράφτηκε και μετά κυκλοφόρησε δια περιφοράς ή
συναντιούνται συχνά αυτοί οι αταίριαστοι και ξέρουν να διαβάζουν ο ένας
τη σκέψη του άλλου;

Για να γράφτηκε λίγο-λίγο απ’ όλους (σαν το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, ένα πράμα) το βρίσκω κομμάτι δύσκολο.

Κάποιος
κάθισε και το έγραψε. Και από κάτω δέχθηκαν να βάλουν τις υπογραφές
τους άνθρωποι που μέχρι τώρα ξέραμε πως γράφουν για να εκφράζουν τον
λαό.

Άνθρωποι που στον λαό αναζητούν τους ήρωές τους…

Αλλά
πού στο καλό συναντήθηκαν; Πώς διανοήθηκαν ότι έχουν κάτι το κοινό; Πώς
φαντάστηκαν ότι μπορούν να συμφωνήσουν επί ενός κειμένου που δεν ζητά
Δικαιοσύνη; Πώς τους κατέβηκε να υπερασπιστούν τους θύτες και να
εγκαταλείψουν τα θύματα;

Τώρα την θυμήθηκαν την ευρωπαϊκή πορεία
της χώρας; Ή μήπως δεν πήραν είδηση ότι οι «προστατευόμενοί» τους
ξεκοκάλισαν τέσσερα (πέντε μαζί με το πρώτο δώρο του 1 δις εκιού)
κοινοτικά πλαίσια στήριξης;

Θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι
παγιδεύτηκαν. Και αυτοί οι «κάποιοι» καλούνται να αποσύρουν τις
υπογραφές τους – αφού προηγουμένως μας πουν ποιος ήταν ο εμπνευστής του
εγχειρήματος, αυτός που κατόρθωσε να ασκήσει τόσο μεγάλη επιρροή πάνω
τους και να τους παραπλανήσει, να κάνει την σκέψη τους να ξεστρατίσει.

Οι
εκ των 32 συγγραφείς και καλλιτέχνες οφείλουν να αποσύρουν τις
υπογραφές τους. Διότι δεν δικαιούνται να διαλέγουν άλλο στρατόπεδο από
αυτό του χειμαζόμενου και πλειστάκις εξαπατημένου λαού, στην υπηρεσία
του οποίου υποτίθεται ότι έχουν θέσει το ταλέντο τους και στον οποίο
οφείλουν να συμπαραστέκονται και να τον καθοδηγούν ως υπεύθυνοι
πνευματικοί ταγοί.

Οι υπόλοιποι ας κάνουν ό,τι τους φωτίσει ο Θεός…

(Αφού
προηγουμένως τους συγχωρήσουν τα παραπλανημένα – δεν βρίσκω
επιεικέστερο χαρακτηρισμό – θύματά τους. Προσωπικά, μου αρκεί που οι
αυτόκλητοι προστάτες των ανικάνων κατόρθωσαν να παραπλανήσουν λιγότερα
από είκοσι μέλη της πολυπληθούς πνευματικής ελίτ της χώρας).

Και κάτι ακόμη: Τι κρίμα! Πολύ αργά, πολύ λίγο…

http://www.elzoni.gr/html/ent/129/ent.10129.asp

Σημείωση του Αντίβαρου: το κείμενο των 32 μπορείτε να το δείτε εδώ

(312) αναγνώσεις

17 comments

  1. Αναζητώντας και ελπίζοντας σε αχτίδες φωτός στο σκότος που μας περιβάλει και πιστεύοντας ότι μόνον από την πνευματική μας ηγεσία μπορούν να εκπορευθούν, παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι αρχίζει να “κινείται”!
    Τελευταία τούτη δώ η “πρωτοβουλία”!
    Αντί να διδάσκεται από λάθη και παραλήψεις των προηγουμένων, αντί να φέρει εμπλουτισμό λόγω νέων εξελίξεων και γεγονότων, αντί να πηγαίνει πέραν των προηγουμένων …
    Ένα ακαθόριστο, χαοτικό, γεμάτο δυσφορία συναίσθημα με κατέλαβε! Μόνη λέξη, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!
    Δεν θέλησα καν να ασχοληθώ πλέον, να διατυπώσω σκέψεις, να αποκωδικοποίησω συναισθήματα!
    Αυτήν, την ξεχασμένη διεργασία, που αρνήθηκα εγώ να κάνω, έκανε εξαιρετικά η κ. Βούλτεψη για μένα!
    Με ακρίβεια χημικής ανάλυσης προσδιόρισε όλα τα συστατικά στοιχεία!
    Έτσι ακριβώς κ. Βούλτεψη!

  2. Ἐπιθυμῶ νά συγχαρῶ την Καν. Βούλτεψη. Ὀμολογουμένως δέν εἴχα αναγνώσει το κείμενον τῶν 32, και, μέ έναυσμα τήν ἀνάρτησιν, το ανεζήτησα εἰς τό διαδίκτυον και τό ἀνέγνωσα. Ἔχω συγκινηθεί, ἀλήθεια, δεδομένης τῆς ἐπικαιρότητος, ἴσως οι κ.κ. 32 θά έδη νά μᾶς πληροφορήσουν τί καιρό κάνει εἰς τόν Ὄλυμπον τα τελευταία εἴκοσι ἔτη.
    Ἔμεινα ἐνεός! Ὦ τῆς πρωτοτυπίας! Ὦ τῆς βαθυνοίας! Ὦ τῆς προφητικότητος! Θά ἠδυνάμην να προσθέσω καμμιά 50+ Ὦ θαυμαστικά ἀλλά ἡ Κα. Βούλτεψη τά ἔχει ήδη καλύψει. Οφείλω όμως νά παραδεχθῶ ὄτι τό κείμενον τῶν 32 παρέχει ἔμπνευσιν ὀμοίαν μέ δημοτικήν εγκύκλιον συλλογῆς ἀπορριμάτων.

    Υ.Γ. Εἶναι απολύτως βέβαιον ὄτι ΟΛΟΙ οἱ ὑπογράφοντες ἔχουν ἀναγνώσει τό κείμενον;

  3. Κατὰ τὴν δική μου γνώμη, ὅσο νερόβραστο κι ἂν εἶναι τὸ κείμενο τῶν «32» τὸ κείμενο τῆς Βούλτεψη εἶναι καθαρὰ μηδενιστικό.
    Πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὰ φθηνὰ ρητορικὰ τεχνάσματα : Σχόλιο γιὰ τὶς ἐπαγγελματικὲς ἰδιότητες τῶν ὑπογραψάντων. Ἂς ἐφαρμόσουμε τὴν μέθοδο στὴν κυρία Βούλτεψη : Εἶναι, φυσικά, κόρη τοῦ μπαμπᾶ της, σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς τοῦ ὑπὸ κατάργησιν πολιτικο-δημοσιογραφικοῦ συμπλέγματος ποὺ έχει φέρει τὴν σκέψη μας καί, συνεπῶς, τὴν χώρα σὲ πλῆρες νερούλιασμα. Προφανῶς, ἔχει κατανοήσει ὂτι ἡ ἐπαγγελματικὴ εἰδικότης ἐκ τῆς ὀποίας ἀποζεῖ (καὶ πλήθους ἄλλων δημοσιολογούντων) καταργεῖται ὁριστικῶς. Ἐπιμένει, ὂμως, νὰ πέσει ὁ ναὸς τῶν Φιλισταίων καὶ νὰ καταπλακώσει καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους. Αὐτοὺς ποὺ δουλεύουν γνησίως στὸν ἀνταγωνιστικὸ χώρο τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας καὶ τάϊζαν μέχρι τώρα ἀπειράριθμα παράσιτα σὰν καὶ λόγου της. Μὴν γελιόμαστε. Οἱ κοκορομαχίες τῶν ἀέργων δὲν ἐνδιαφέρουν κανένα πλέον. Ἀσφαλῶς μπορεῖ ἀκόμη νὰ βλάψουν, πρωτίστως τοὺς ἰδίους. Ὄφελος δέν πρόκειται κανένα νὰ προκύψει ἀπ’ αὐτές.

  4. Περιμένετε καὶ τὴν κωλοτούμπα της, ἂν γίνει καὶ στὴν Ἑλλάδα ἀλλαγὴ κυβερνητικὴ ὅπως ἔγινε στὴν Πορτογαλία …
    Ἀμ ὁ πατερναλισμὸς γιὰ τὰ ἀνύποπτα «παραπλανημένα» θύματα τῶν «ἀνικάνων» ; Ἅμα εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα, τότε πρέπει νὰ βάλουμε τὴν κυρία Βούλτεψη ἐμεῖς, οἱ ἀνίδεοι ψηφοφόροι, ἐπίτροπο καὶ πληρεξούσιό μας …

  5. Μια στιγμή να καταλάβουμε σε τι ακριβώς πρέπει να τοποθετηθούμε:

    • Στο κείμενο των 32 αυτό καθαυτό;
    • Στις ιδιότητες όσων το υπέγραψαν;
    • Στο χρόνο της παρέμβασής τους;
    • Στο σχόλιο της κυρίας Βούλτεψη αυτό καθαυτό;
    • Στην ιδιότητα της κυρίας Βούλτεψη ή την ίδια;

    Λοιπόν όχι, δεν θα ασχοληθώ με την ιδιότητα της κυρίας Βούλτεψη. Δεν έχω ιδία αντίληψη για την ίδια και δεν σκοπεύω να την σχηματίσω τώρα χαζεύοντας στο internet διάφορα κείμενά της – σ’ ένα από τα παλαιότερα μάλιστα διετράνωνε την βεβαιότητά της ότι «Η Ν.Δ. [..] είμαι βέβαιη πως ερχόμενη στην εξουσία θα κάνει τα πάντα για να γίνεται η ζωή των Ελλήνων κάθε μέρα και καλύτερη».

    Χμμ … Αυτή η βεβαιότητα δεν μπορεί να καταγραφεί ως τεκμήριο διορατικότητας αλλά, είπαμε (και το εννοώ): Δεν είναι σωστό να σχηματίζει κανείς άποψη για κάποιον που έχει απέναντί του κάποια διεστραμμένη παραλλαγή του νόμου του Μέρφυ για τις αναζητήσεις στο internet.

    Ομοίως δεν είναι σωστό να ασχοληθώ με την ιδιότητα των 32. Άλλων εκτιμώ το έργο (σε ό,τι βαθμό η αμορφωσιά μου επιτρέπει να προβαίνω σε τέτοιες αξιολογήσεις), άλλων το αγνοώ τελείως – τόσο το έργο όσο και τους ιδίους.

    Να ασχοληθώ με το χρόνο της παρέμβασης των 32; Να το κάνω λοιπόν: ντροπή τους που περενέβησαν τόσο αργά.

    Ποιοι όμως; ο ένας προς έναν; Οι 32 συγκεκριμένοι ως ομάδα; Που τι τους συνέδεε νωρίτερα; Αν σκοπεύω να κάνω κριτική περί αυτού θα την κάνω για την διαδρομή εκάστου ενός ή θα την κάνω για την «πνευματική κοινότητα της χώρας» – όλης μαζί όμως.

    Το ότι είμαστε σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήμασταν προ ενός έτους είναι γεγονός. Το ότι πέρσι ήμασταν σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι προ διετίας ομοίως. Κι ότι προ τριετίας ήμασταν σε καλύτερη θέση απ’ ότι πρόπερσι εξ’ ίσου σωστό. Κι ότι εν πάσει περιπτώσει τώρα είμαστε στην χείριστη θέση επίσης ακριβές. Αυτό λοιπόν και μόνο το γεγονός είναι αρκετό να εξηγήσει τον χρόνο της συνεννόησης ή της δράσης οιουδήποτε. Μόνο του το «γιατί τώρα» δεν λέει τίποτα.

    Κι εγώ γράφω το μακρύ μου και το κοντό μου στο Αντίβαρο ΤΩΡΑ και δεν το έκανα προ διετίας. Τι να κάνουμε τώρα, να σκάσουμε; Καλύτερα λοιπόν να μην σκάσουμε και να δούμε τι γράφει το κείμενο των 32.

    Λοιπόν , να μην χάσουμε χρόνο, τίποτα δεν λέει, αυτό είναι η απλή αλήθεια. Δεν θα κάτσω να κάνω κριτική στο τι «δεν λέει», πάντα αυτά που δεν λες είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που λες. Απλώς προσυπογράφω την εξαίρετη ειρωνεία του κ. Στάθη Κατσαρού και επισημαίνω την εκκωφαντική έλλειψη ενός διαυγούς «δια ταύτα». Αυτό αρκεί, δεν χρειάζεται να προσθέσω πολλά. Μια γενικόλογη μάπα είναι.

    Αλλά, να με συμπαθάτε κιόλας. Από το σημείο αυτό μέχρι να φάω αμάσητο το σχόλιο της κυρίας Βούλτεψη έχει απόσταση:

    Εγκαλεί τους υπογράφοντες με το ερώτημα «γιατί τώρα;». Ωραία το ρώτησε κι υποτίθεται ότι πρέπει να μείνουμε άφωνοι. Ρωτώ κι εγώ:

    Μπορείτε να μου πείτε μια ομάδα πληθυσμού (πνευματικούς ανθρώπους, διανοούμενους, καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους, διδασκάλους, αυτοκινητιστές, γιατρούς, δικηγόρους, επιχειρηματίες, φαρμακοποιούς, αγρότες, ποδοσφαιριστές, ξενοδόχους, δημοσίους υπαλλήλους, στριπτιζούδες) που να μην έχει χεσμένη τη φωλιά της;

    Μπορείτε να μου βρείτε ανακοίνωση της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, του ΣΕΒ, του ΠΑΜΕ, των κομμάτων, του Ιατρικού Συλλόγου, των Φιλοζώων , του συνδέσμου οπαδών ΟΦΗ, της ΕΠΟ, της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, των πιλότων της Ολυμπιακής, της Ακαδημίας Αθηνών, (διαλέχτε τέλος πάντων) που να λέει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, καλό ή κακό, και για το οποίο να μην μπορούσαμε να θέσουμε το ερώτημα «γιατί τώρα»;

    Εν πάσει περιπτώσει το παρελθόν έχει παρέλθει. Το μέλλον ακολουθεί. Άρα τι θα κάνουμε; Θα σιωπήσουμε όλοι πνιγμένοι στην ενοχή μας; Αν αυτό είναι το κριτήριο μήπως η κυρία Βούλτεψη οφείλει να βάλει κι ένα προσάρτημα αυτοκριτικής στο κείμενό της;

    Από τι ακριβώς διαχωρίζει την θέση της η κυρία Βούλτεψη; Από την υπογραφή του Μνημονίου; Αν ναι, τότε καλώς. Κι αν η εξέταση του προβλήματος ξεκινά από εκεί πάλι καλώς. Μη περιμένετε να παριστάνω τον απολογητή των τελευταίων 18 μηνών, δεν προτίθεμαι.

    Πάντως αν το δάχτυλο υψώνεται κατά ομάδων τότε η κυρία Βούλτεψη θα ήταν χρήσιμο να διευρύνει την εξέταση και να παρακολουθήσει αυτήν στην οποία συμμετέχει.

    Για το ίδιο το κείμενο των 32 τα είπαμε, να μην τα ξαναλέμε.
    Αλλά κι η κριτική της κυρίας Βούλτεψη, αναμαλλιασμένη, χωρίς μέθοδο και πάνω απ’ όλα ΕΝΟΧΙΚΗ (για λόγους που κατέστησαν σαφείς) παρασύρεται σε παραλήρημα. Επιγραμματικά:

    1) Βεβαίως (οφείλει κάτι να) συνδέει ανθρώπους διαφορετικών χώρων. Μόνο του αυτό τι κακό έχει; Μπας και ξέρω εγώ τι δουλειά κάνει ο κ. Κατσαρός ή ο κ. Χονδρογιάννης; Mπορεί να πουλάνε κόκα. Αν γράφουν κάτι στο οποίο συμφωνώ συνυπογράφω. Αν έκανα λάθος που συνυπέγραψα χτυπάω το κεφάλι μου κι ανακαλώ με πόνο. Δεν προτίθεμαι να βάλω ντετέκτιβ να κάνει έρευνα για να αποφασίζω να συνυπογράφω ή να αντικρούω κάτι που τίθεται σε δημόσιο διάλογο. Κι ούτε περιμένω από κανένα να το κάνει. Οφείλουμε όλοι να είμαστε προσεκτικοί ασφαλώς, αλλά δεν θα τρελαθούμε κιόλας φοβούμενοι ότι κάποιος θα κινήσει σενάρια εναντίον μας.

    2) Αν η κυρία Βούλτεψη πιστεύει στην τιμωρία των ενόχων γιατί δεν κάνει μια αρχή με όσα ξέρει εντός της δικής της ομάδας; Κι αν τέλος πάντων κωλύεται (φυσικά κωλύεται αλλά συγχωρώ), γιατί δεν καταγγέλλει αυτό που θέλει να καταγγείλει συγκεκριμένα αντί να μας ρωτάει ανοησίες για την διαδικασία σύνταξης ενός κειμένου. Δεν ξέρω πως συντάχθηκε, αν γνωρίζονται από παλιά, αν συνωμοτούν νυχτιάτικα, αν είναι πράκτορες των τούρκων, του παγκόσμιου σιωνισμού ή του ιδρύματος Ροκφέλερ αν συναντιούνται σε γραφεία ή χαμαιτυπεία για να υπογράψουν . Αν εκείνη ξέρει, δεν μας το κάνει κι εμάς λιανά; Εκείνο που βλέπω είναι ένα κείμενο και κάποιες υπογραφές. Δεν με ενδιαφέρει πως συντάχθηκε, με ενδιαφέρει τι γράφει και ποιος έβαλε την υπογραφή του. Αν ξέρει παραπάνω η κυρία Βούλτεψη να μας το πει.

    3) Αν υποτεθεί (δεν το αποκλείω καθόλου) ότι το κείμενο υπηρετεί ταπεινή σκοπιμότητα, η αντίδραση της κυρίας Βούλτεψη τι εντύπωση προκαλεί; Της ανιδιοτελούς και μεγαλόψυχης κριτικής; Ότι εκείνη θέτει το θέμα εφ’ όλης της ύλης; Κι αν εμείς δεν είμαστε αφελείς και πράγματι «καταλαβαίνουμε ως γάτοι που είμαστε ΤΙ θέλει να πεί η κυρία Βούλτεψη» μήπως είναι έντονα πιθανό να κάνουμε κι ένα ακόμα βήμα να καταλάβουμε «ΓΙΑΤΙ τα λέει αυτά η κυρία Βούλτεψη»;

    Εντάξει, καταλάβαμε το νόημα, δεν πρέπει να συναινέσουμε στην υπογραφή ενός νέου μαλακισμένου Μνημονίου. Ορίστε δεν συναινούμε, έχετε κάτι νεότερο να μας πείτε κυρία Βούλτεψη; Εσείς που έχετε και το πολιτικό δαιμόνιο, μπας κι έχετε τίποτα τολμηρό υπ’ όψιν σας; Να επιμείνω στο ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε κάποιον για κάτι που ΔΕΝ είπε, ή να αλλάξω στάση;

    Λοιπόν κύριοι, διαλέχτε (που λέει κι ο μανάβης στη λαϊκή με αξιαγάπητο τρόπο):

    Η δεχόμαστε το κείμενο των 32 ως μια καλοπροαίρετη κι αφελή παπαριά που παραβιάζει ανοικτές πόρτες κι ουδέν προσφέρει και άρα το κράζουμε ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ (πράγμα που ΔΕΝ έκανε η κ. Βούλτεψη).

    Η δεχόμαστε το κείμενο των 32 ως μια ιδιοτελή παρέμβαση υπέρ των κυβερνώντων και προκειμένου να αποκοιμηθούμε προβατηδόν οπότε η οργίλη αντίδραση της κυρίας Βούλτεψη αποσκοπεί σε περιορισμένο ξύπνημα. Εντάσσεται σε μια πολιτικάντικη αντιπαράθεση η οποία θα ήταν άκρως ανούσια και βαρετή αν δεν είχε ήδη καταστρέψει τον τόπο.

    Αν τέλος μόνον οι καθηρμένοι έχουν δικαίωμα (δια) να ομιλούν θα παρακαλούσα την κυρία Βούλτεψη να μου συστήσει τα ενδεδειγμένα λουτρά.

    Διότι κι εγώ εδώ που τα λέμε δεν αισθάνομαι πολύ καθαρός. Ειδικά διότι όταν διάβασα τα περί στρατοπέδων που παίρνουν θέση υπέρ ή κατά «του χειμαζόμενου και πλειστάκις εξαπατημένου λαού» αντελήφθην ότι η κυρία Βούλτεψη εννοεί το δικό της ως το τιμημένο μετερίζι του εν λόγω αγώνα.

    Και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στη ναυτία.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  6. Σας τη έχουν «πέσει» ποτέ γιορτιάτικα για ημερολόγια είτε ο τάδε σύλλογος αποστράτων αστυνομικών είτε η δείνα ενορία Ι.Ν. Φανερωμένης ή ότι άλλος «φορέας», την ύπαρξη του οποίου ανακαλύπτετε μόλις εκείνη τη στιγμή;
    Καταλαμβάνεσθε εξ’ απήνης, την αμηχανία σας επιλύοντας με την καταβολή 5€. Τα αυθόρμητα «γαλλικά» σας που ακολουθούν την συνειδητοποίηση της απροσδοκήτου απωλείας του χαρτονομίσματος αντισταθμίζει ανακούφισις ότι την έμφυτη ροπή σας «για καλό σκοπό» ακολουθήσατε! Άλλωστε ο συμπαθής κύριος ήταν και γλυκομίλητος, η σεμνή δεσποινίς χαριτόβρυτος και ευειδής! Από ανάκριση θα τους περνούσαμε; Τι αξία έχουν άλλωστε 5€ έναντι αποφυγής των Eρινύων για μη εκπλήρωση οφειλομένου καθήκοντος;
    Η περίπτωση των «32» κάτι ανάλογο μου μοιάζει!
    Μπορούν πλέον να κοιμούνται με αναπαυμένη τη συνείδηση εκπληρώσεως χρέους προς την πατρίδα τούτες τις δύσκολες στιγμές που όλοι οφείλουμε να κάνουμε «κάτι»!

  7. Διότι το πρόβλημα μου κ. Μικρέ (τώρα που διάβασα και το δικό σας σχόλιο), δεν είναι η κ. Βούλτεψη και αν δικαιούται δια να ωμιλεί και πόσο καλά το κάνει!
    Θα μπορούσα να καθαρίσω γρηγορότερα και από το ΑΖΑΞ λέγοντας “σκοτίστηκα” τι λέει μια δημοσιογράφος του “συστήματος”!
    Το πρόβλημα μου είναι η “παρέμβαση” των 32 “πνευματικών” ανθρώπων προς την τάξη των οποίων εστιάζω από πολλού τις προσδοκίες μου! Με τη συγκεκριμένη να είναι πολύ κατώτερη των περιστάσεων!
    Η οποία με υποχρεώνει να συνταχθώ με τις παρατηρήσεις της κ. Βούλτεψη, άσχετα ποιάς κριτικής επιδέχονται, διότι δεν είναι αυτές το θέμα, ούτε ο βίος και η πολιτεία της κυρίας!
    Τουλάχιστον η ίδια, έστω για “εξιλέωση” έναντι δικών της λαθών και παραλείψεων, τολμά πολύ περισσότερα απ’ όσα πολλοί “πνευματικοί” μας ψέλλισαν νυσταγμένοι στο αγουροξύπνημά τους από έναν ύπνο συνεχούς απραξίας και πολιτικής αδιαφορίας!
    Μην ξεχνάμε, αλάνθαστοι είναι όσοι δεν κάνουν ποτέ τίποτα!
    ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΙ όμως, αυτοί που μπορούν, αλλά κοροϊδεύουν ότι “κάτι” κάνουν!

  8. Το γεγονός ότι διαφωνώ με κάτι δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όποιον διαφωνεί κι αυτός. Σκοτίστηκα για την κυρία Βούλτεψη σας διαβεβαιώ. Γι’ αυτό και πρώτο – πρώτο έθεσα το ερώτημα: επί τίνος ζητήματος τοποθετούμεθα;

    Εν πάσει περιπτώσει κ. Χονδρογιάννη, απαιτείται ένα συνεκτικό σκεπτικό, δεν νομίζετε; Χρειάζεται μιά βάση σκέψης!

    ‘Η είμαστε επιεικείς σε “προσπάθειες” γενικώς υποβαθμίζοντας την σημασία της ανεπάρκειας (ή και αερολογίας) του περιεχομένου θεωρώντας υπέρτερο καλό το γεγονός ότι “κάτι κινείται”,

    ‘Η είμαστε αυστηροί με το περιεχόμενο και τους φορείς των προσπαθειών και επισημαίνουμε (κατά προτεραιότητα) τα δείγματα της γενικότερης παθογένειας που κουβαλάνε αμφότερα (το περιεχόμενο και οι φορείς).

    Σκασίλα μου πράγματι για το τι έκανε η κυρία Βούλτεψη – κι ούτε θα έμπαινα στον κόπο να την σχολιάσω. Το ζόρι μου βρίσκεται στην ανακολουθία του σκεπτικού και στη μηδενική συνεισφορά της διαδικασίας σε οιαδήποτε πρόοδο.

    Ο λαϊκισμός της κυρίας Βούλτεψη χρήζει της ίδιας αυστηρότητας με την αξιοδάκρυτη ανεπάρκεια (και καθυστέρηση) του κειμένου των 32 – ειδικά μάλιστα εάν ως μέτρο αξιολόγησης των τελευταίων είναι τα κριτήρια που θέτει η πρώτη.

    Αν δεχθώ ότι το ένα κείμενο κρύβει την εσωτερική ανάγκη της “εξιλέωσης” γιατί να μην δεχθώ ότι και το άλλο κρύβει ανάλογη; Σείς ο ίδιος, (παρά τις εμφανείς του αδυναμίες του περιεχομένου τις οποίες καλοπροαίρετα και ενσυνειδήτως αντιπαρήλθατε) επικροτήσατε το “κείμενο αρχών” που σχολιάζαμε τις προάλλες.

    Θα μπορούσα τότε να συνταχθώ με οιαδήποτε εκ των δύο θέσεων: είτε να το δεχθούμε (ως προσπάθεια), είτε να το απορρίψουμε ως ανεπαρκές, εκτός θέματος ή αρλούμπας σκέτης.

    Κατ’ αναλογίαν το ίδιο είμαι έτοιμος να κάνω κι εδώ. Είτε να αγνοήσω την αερολογία και να εκλάβω ως θετική ζύμωση οτιδήποτε μπορεί να εκληφθεί ως συσπείρωση οιωνδήποτε (είπαμε! “αλάνθαστοι είναι όσοι δεν κάνουν ποτέ τίποτα”, “ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω” κλπ), είτε να κουνήσω θλιμμένα το κεφάλι και να πω “καλά κρασά” – παραλείποντας το γιώτα για πρόσθετη έμφαση.

    Με δεδομένο το γεγονός ότι έχω ιδία αντίληψη της γεύσεως μπορώ να κρίνω αν διψώ τόσο πολύ για να πιώ ή να φτύσω. Το μόνο που δεν θα κάνω είναι να ταυτιστώ με κάποιον που οψίμως υποκρίνεται τον διαπρεπή οινολόγο καίτοι τα βαρέλια του προσέφεραν σταθερώς ίδια (άθλια) γεύση. Μπορώ να αποφασίσω και μόνος μου.

    Κύριοι, επιμένω (ψυχαναγκαστικά) σ’ ένα κριτήριο – ερώτημα:

    Η οποιαδήποτε κίνηση λαμβάνει χώρα, βοηθά στην πρόοδο (έστω και κατά ένα μικρό βήμα) την διαδικασία λύσης του προβλήματος και εάν ναι με ποιό τρόπο; Μήπως δεν την βοηθά – κι αν όχι γιατί; Μήπως είναι τελείως αδιάφορη;

    Προσωπικά κατατάσσω το κείμενο των 32 στην τρίτη κατηγορία (των αδιάφορων κινήσεων) ακριβώς επειδή δεν προτείνουν τίποτα. Κι αν υποτίθεται ότι κάτι κακό πάνε να κάνουν υποδορίως (με δόλο ή αφέλεια), το κάνουν τόσο “υποδορίως” που δεν έχει σημασία – εκλαμβάνω το τσίμπημα ως αντιστάθμισμα της όποιας θετικότητας είχε το γεγονός ότι “κάτι κάνανε”. Οπως πολύ εύστοχα σημειώνετε κύριε Χονδρογιάννη, αν αποτιμούσαμε την αξία της “κινητικότητας” κάπου τόσο θα την βάζαμε: 5 €.

    Από την άλλη πλευρά, τα σχόλια της κυρίας Βούλτεψη μπορεί να απαξιώνουν (με κάμποση πειστικότητα) το κείμενο των 32 και μπράβο της, εκείνο όμως που κυρίως επιβεβαιώνουν είναι τα ενοχικά αντανακλαστικά (“αποποίησης ευθύνης”) της συντάκτου – του κόμματός της για την ακρίβεια. Κι αυτό βεβαίως ΕΙΝΑΙ “δείγμα της παθογένειας” – αυτή τη φορά μάλιστα με το επιβαρυντικό στοιχείο του “πρότερου ανέντιμου βίου”. Όχι γιατί είμαι αυστηρός άνθρωπος. Αλλά γιατί τέτοια στοιχεία (περί προτέρου βίου) φρόντισε να εισάγει στη διαδικασία η εισαγγελεύς.

    Ας είναι.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  9. Η προσωπική στάση και τακτική μου έναντι όλων αυτών που συμβαίνουν είναι η εξής απλή:
    Εν γνώσει ότι οιαδήποτε “πρωτοβουλία”, “κίνηση”, “διαμαρτυρία” κλπ. ως προτοεμφανιζόμενη δεν θα μπορούσε να έχει ξεπεράσει το στάδιον της ζυμώσεως, επικεντρώνω την προσοχή στην αναζήτηση ελάχιστων αλλά ικανών κοινών συνισταμένων κατ’ αρχήν συμφωνίας τόσον επί των διαπιστώσεων – που αποτελούν τον κύριο όγκο των “θέσεων”- όσον και επί του πρακτέου (φευ! δυσθεώρητον και δυσεύρετον!), αποφεύγοντας έτσι να διυλίζω τον κώνωπα και να καταπίνω την κάμηλον!
    Δεν έχω την αυταπάτη να περιμένω αύριο πρωί κιόλας κάποιο “κόμμα”, “κίνημα”, “προσωπικότητα” ή ότι άλλο το οποίο θα παρουσιασθεί με συγκροτημένη άποψη και σχέδιο και θα πω “Εδώ είμαστε!”
    Όπως είπε και ο κ. Μαρκεζίνης και συμφωνώ απόλυτα “ο λαός να πάρει τα πράγματα στα χέρια του!”. Και γνωρίζω ότι αυτή η διαδικασία απαιτεί συνεχή συλλογική προσπάθεια και όχι ουρανόπεμπτη επιφοίτηση!
    Για αυτό ίσως παρατηρείτε να “βάζω πολύ νερό στο κρασί μου”, διότι όπως έγραψα και αλλού, αναμένω τουλάχιστον από την “διαμαρτυρία” την διατύπωση ενός κοινού non plus ultra στον κατήφορο που οδεύουμε και από εδώ οφείλει να ξεκινάει ο αγώνας, στις δε προτάσεις αναζητώντας τουλάχιστον ένα κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο θα στοιχηθούμε! Τα υπόλοιπα τα αφήνω για να έχουμε περιθώρια “αντιπολίτευσης” στην περίπτωση που φθάνουμε τον πρώτο στόχο!

  10. Και στην ανάγκη διαπιστώσεων συμφωνώ. Και στην ανάγκη να διατυπωθεί το non plus ultra συμφωνώ. Και στο ότι ο λαός πρέπει να πάρει τα πράγματα στα χέρια του συμφωνώ (εντός των δημοκρατικών θεσμών φαντάζομαι). Και στο να μην πολυψειρίζουμε τις πρωτοβουλίες συμφωνώ. Και στις ζυμώσεις συμφωνώ. Και στην εύρεση της ελαχίστου βάσεως συμφωνώ. Και στα νερά μεσ’ το κρασί συμφωνώ. Σε όλα συμφωνώ.

    Τίποτα δεν περιμένω έτοιμο αύριο το πρωί. Μπας και βάζαμε κανένα χεράκι επί του πρακτέου σκεφτόμουν. Γιατί καλές οι ζυμώσεις αλλά όποιος δεν θέλει να (στ’ αλήθεια) να ζυμώσει …

    Και τέλος πάντων πως το φαντάζεστε το ψωμί ρε παιδιά; Τανκς; Λαϊκή εξέγερση; Εντάξει, κανένα πρόβλημα (με το δεύτερο) αλλά με τι αίτημα; Και πως θα διατυπωθεί το αίτημα; Κι όταν διατυπωθεί πως θα υλοποιηθεί το αίτημα;

    Ισα κι όμοια είναι κατάσταση της σύγχυσης που επικρατεί με μιά άλλη κατά την οποία βγαίνει μιά συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με το ονοματάκι τους από κάτω (να τα συζητήσουμε! αυτό αξίζει το κόπο!) που θα βγούν και θα πούν ότι ιδρύουν το κόμμα με την επωνυμία “Κίτσος” ζητούν την εντολή και την ευθύνη για την διακυβέρνηση της χώρας “με τις κάτωθι γενικές αρχές” και (ευχής έργον) “το κάτωθι πρόγραμμα”;

    Και θα ήταν άσχημα μερικοί σοβαροί άνθρωποι, είτε μετέχοντας είτε – επειδή κρίνουν σοφότερο – απέχοντας να πάρουν θέση επ’ αυτού;

    Κι αν αυτό είναι (“πως να το κάνουμε βρε Γιάννη”) αδύνατον, μήπως η οργή που στρέφεται προς τα υφιστάμενα κόμματα εξουσίας θα έπρεπε να πάρει μιά τελείως συγκεκριμένη μορφή αιτήματος να αναδιαρθρωθούν – με την επιμελημένη συζητημένη λίστα ονομάτων να ανεμίζει;

    Οσο το ζήτημα δεν παίρνει μιά τροπή κατά την οποία να υπάρχει μιά δρομολογημένη προοπτική διεξόδου από την πολιτική – τουλάχιστον – κρίση, τότε όλα είναι πιθανά. Πολύ Ασχημα πράγματα. Πολύ χειρότερα απ’ αυτά που (“πως να το κάνουμε βρε Γιάννη”) δεν γίνονται.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  11. Κύριοι, ἔχω τήν ἐντύπωσιν ὄτι τά πράγματα εἶναι ἁπλά. Τό κείμενον τῶν 30κάτι ἐντάσσεται εἰς τήν προσπάθειαν δημιουργίας “ἄλλοθι” ἐκ μέρους τῆς “πνευματικῆς ἡγεσίας” τῆς χώρας ἐνώπιον τῆς ἐπερχομένης θυέλλης. Εἰς τά αὐτά πλαίσια ἐντάσσεται καί ἡ διακύρηξις τῆς “Ἀκαδημίας Θεσμῶν-καί δεν θυμᾶμαι τά ὑπόλοιπα” ἡ οποία ενεφανίσθη εἰς τό “Άντίβαρον” πρό ἡμερῶν. Ἀτυχῶς ἡ χώρα μας στερεῖται οἰασδήποτε ἡγεσίας, πνευματικῆς, πολιτικῆς ἤ ἄλλης. Ἐξ ὀρισμοῦ, ἡ ἡγεσία ἡγεῖται τοῦ λαοῦ, ήτοι λειτουργεί ὡς δημιουργός προτύπων, ἰδεῶν, πολιτικῶν, τέχνης καί ἄλλων τά ὀποία ὁ λαός καλείται, διά διαφόρων τρόπων, νά ἀκολουθήση. Παρ΄ ἡμῖν, ἡ ἡγεσία “ὀσμίζεται” τήν λαϊκήν διάθεσιν (aura popularis, κάτι ήξεραν οἱ Ρωμαῖοι) καί σπεύδει νά συνταχθῆ μέ αὐτήν, παριστάνουσα τον επί κεφαλῆς, ἤ “μπροστάρην”, κατά τό προσφιλέστατον μέχρι πρότινος, εἰς την ἡγεσίαν, μιξοβάρβαρον γλωσσικόν ἰδίωμα. Ὁ προσεταιρισμός τῆς “λαϊκής βούλησης” εἶναι λίαν δημοφιλής εἰς τάς παρακολωνακίους περιοχάς καί ο συνδυασμός τῆς ρηθείσης τοπικότητος καί παχυλῆς ἀγραμματοσύνης μέ ὀλίγην sauce “λαϊκής βούλησης” εἶναι ἐπιτυχής με τάς κυρίας τῆς σχετικῆς (πλειοψηφούσης) συνομοταξίας. Διά να εἶμαι politically correct δεί νά ἀναφερθῶ καί εἰς τούς νεαρούς κυρίους, ἀλλά αυτοί δέν διακρίνονται διά “τοιούτας” εὐαισθησίας. Πάντως, ὁ ἀνωτέρω συνδυασμός ἀποδεικνύεται ἀνεπιτυχής ἄνευ χρηματοδοτήσεως, ἀλλά δεν ἀνησυχῶ, αἱ ἡγεσίαι, εἰς αὐτόν τουλάχιστον τόν τομέα, εἶναι ἀληθεῖς ἡγεσίαι.
    Πιστεύω ὄτι τό ἄρθρον τῆς Κας. Βούλτεψη τείνει, χωρίς νά τό λέγη expressis verbis, εἰς τὴν ἀποκάλυψιν καί αὐτῆς τῆς μασκαράτας.Ἐν ὄψει δέ ὄσων προσφυῶς λέγουν οἱ κ.κ. Μικρός και Χονδρογιάννης μήπως θά ἔπρεπε νά ἀντικατασταθῆ ὁ Ἐθνικός Ὕμνος μέ τό “Greco Mascara”;

    Υ.Γ. Κε. Χονδρογιάννη ἡ ιδέα σας περί τῆς ὀνομασίας τοῦ κόμματος ὡς “Κίτσος” εἶναι θαυμασία! Πήξαμε στά κινήματα, τίς πρωτοβουλίες, τίς δημοκρατίες, ὄλων τῶν γωνιῶν καί αποκλίσεων, νισάφι! Διά να χρησιμοποιήσω καί τουρκογενή λέξιν.

  12. Αισθάνομαι την ανάγκη προς εμπλουτισμόν των ανησυχιών/ερωτημάτων μας (από χείμαρρος, ποτάμι να μας πνίξουν!) να θέσω μια ακόμη, επικίνδυνη ίσως, πτυχή των εξελίξεων!
    Η επιχείρηση “καθαρά χέρια” στην Ιταλία οδήγησε στην συντριβή του κατεστημένου πολιτικού συστήματος αλλά με άνθιση και άνοδο στην εξουσία του “Μπερλουσκονισμού”!
    Ανεξαρτήτως του γενικού θετικού ή αρνητικού προσήμου που θέλει κανείς να βάλει στην ικανότητα διακυβέρνησής του και όποιες επιτυχίες του, το σύνθημα “mani pulite” εστιάστηκε κυρίως στα χέρια υποβαθμίζοντας το πρόσωπο! Γιατί “πρόσωπο καθαρό” ο Μπερλουσκονισμός δεν δείχνει να διαθέτει και δεν αναφέρομαι στα ερωτικά σκάνδαλα του cavaliere!
    Ανετράπη ένα εξόχως διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για να αντικατασταθεί από ένα πανίσχυρο οικονομικό κατεστημένο με την ελπίδα ότι δεν έχει ανάγκη να κλέψει και η ικανότητά του για διαχείριση και αποτελεσματικότητα είναι αποδεδειγμένη! Μιλώντας για λεφτά τουλάχιστον!
    Το αιώνιο δίλημμα! Λεφτά ή αξιοπρέπεια!
    Οι Ιταλοί μετακινήθηκαν προς το πρώτο. Οι πληροφορίες λένε ότι ούτε αυτό πέτυχαν!
    Να σας θέσω το σενάριο, έτσι για όνειρα γλυκά, οι χιλιάδες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα και αλλού, οι “πρωτοβουλίες”, οι “κινήσεις”, να οδηγήσουν ώστε να αναδυθεί ως σωτήρας της Ελλάδος ο …. Μπόμπολας π.χ.; Η προτιμάτε Γιάννα; (Τη “Χαλυβούργαινα” ντε!)
    Από το “φέρτε πίσω τα κλεμμένα” στο “πάρτε και τη γυναίκα μας”;

  13. Να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι!
    Η ονοματοδοσία του κόμματος “Κίτσος” είναι εμπνεύσεως του κ. Μικρού!

  14. Ζητώ συγνώμην από τον Κο. Μικρό διά την λανθασμένην απόδοσιν της βαπτίσεως. Ευχαριστώ Κε. Χονδρογιάννη διά την υπόδειξιν του ημαρτημένου.
    Η απόληξις των πραγμάτων εν Ιταλία δεν είναι παρά εν ακόμη παράδειγμα καλής προσπαθείας η οποία κατέληξε άσχημα. Κατά την γνώμην μου, η κατάστασις εν Ιταλία είναι πολύ περισσότερον περιπεπλεγμένη, και δυσώδης, απ’ ότι παρ’ υμίν λόγω της εμπλοκής της Μαφίας και συναφων οργανώσεων εις την πολιτικήν σκηνήν.
    Οιαδήποτε ανάλυσις, έστω και επιτροχάδην, θα ήτο ανάπηρος εάν δεν ελάμβανε υπ’ όψιν την ιδιοτυπίαν εκάστου λαού. Οι Ιταλοί ρέπουν προς φανφαρόνους και είναι εύκολα θύματα μεγαλοστομιών, ίδε Μουσολίνι. Όντες δε μεσόγειοι, ως ημείς, εκτιμούν το έσχατον οχυρόν των παντοειδώς ανικάνων, την “αντρίλα”, διισταμένην της ανδροπρεπείας. Ο “Μπερλουσκονισμός” είναι απότοκος της ανικανότητος του ιταλικού πολιτικού συστήματος να παράξη αξιολόγους πολιτικάς προσωπικότητας ήτινες θα ηγούντο της χώρας. Το αυτό πρόβλημα αντιμετωπίζομεν και ημείς. Το κατά πόσον η κατάστασις εδώ θα αναδείξη εις την κυβέρνησιν επιχειρηματικόν αστέρα είναι εισέτι αδιευκρίνιστον. Η δε “Χαλυβούργαινα” απεπειράθη να προετοιμάση πιθανήν “κάθοδον” εις την πολιτικήν διά της αγοράς εφημερίδος αλλά απέτυχεν οικτρώς.

  15. Κύριε Κατσαρέ σας συγχωρώ! Καίτοι η αποκατάσταση μου ως Νονού εντός μιάς συζητήσεως περί Ιταλίας και Μαφίας με βάζει σε υποψίες…

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  16. Κε. Μικρέ, ἡ ὀξύνεια και ἡ αἴσθησις τοῦ χιοῦμορ σας κάνει τήν ἐνασχόλησιν μέ τό Ἀντίβαρον αξίαν λόγου. Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκην νά σᾶς εὐχαριστήσω.

  17. Κύριε Κατσαρέ εγώ οφείλω να σας ευχαριστήσω: είστε εσείς που αναρτήσατε το περίφημο σχόλιο στη συζήτηση περί Δαρβινικής θεωρίας.

    Όποτε χαριτολογώ, αισιοδοξώ ενδομύχως ότι κάποια εξελικτική διαδικασία θα αναβαθμίσει σταδιακά το χιούμορ μου σ’ ανάλογο επίπεδο.

    Ασφαλώς θα χρειαστεί και θεία βοήθεια.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *