Προς όποιον αφορά

Πειραιάς 28.10.2011

Με αφορμή την ματαίωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη και της απουσίας της πολιτικής ηγεσίας από τις παρελάσεις στις μεγάλες της Ελλάδας αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω και δηλώσω τα εξής:

Σύμφωνα με το Σύνταγμα κυρίαρχος είναι ο Ελληνικός λαός, ο οποίος όχι μόνον τιμάει , αλλά και συμπορεύεται με τις αξιοπρεπείς και τιμητικές αποφάσεις των εκλεγμένων ηγητόρων του, συχνά δε , – όπως έχει καταδείξει η ιστορία – , συμπορεύεται και δίνει την ζωή του για τις αξιοπρεπείς και τιμητικές για τον λαό αποφάσεις που τυχόν έχουν πάρει ακόμα και εκπρόσωποι που προέκυψαν μέσα από άλλες διεργασίες ( 1940, ΌΧΙ, Ιωαν. Μεταξάς ).

Η πλειονότητα του αγωνιστή ελληνικού λαού και παρά τα λάθη και τις συχνές ενδοφυλιακές του διαμάχες, δεν εξαργύρωσε πλήρως το διαρκές ζητούμενο, δηλ. την «Σωκρατική ευδαιμονία», αντιθέτως μία μικρή πλειοψηφία λειτουργώντας με κλειστά οικογενειακά κριτήρια ( τζάκια ), εξαργύρωνε και εξαργυρώνει τους υπαρκτούς ή/και συχνά ανύπαρκτους αγώνες της με πλήρως αλαζονικό τρόπο, βαπτίζοντας το συμφέρον της, ώ της παραδοξότητας -, ως «πατριωτικό» συμφέρον του λαού , ζητώντας επιπλέον και τιμές για το ανύπαρκτο ή καλλίτερα καταστροφικό και εκμαυλιστικό/ πελατειακό της έργο.

Όμως τα «στερνά τιμούν τα πρότερα» . Έστω και εάν κάποιοι σημερινοί δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί ταγοί υπήρξαν αγωνιστές στα νιάτα τους, σήμερα, και με την όλη στάση τους, αναιρούν τα πρότερα μεταπίπτοντας στην φάση του Καβαφικού ποιήματος: « .. στο τέλος ο Εφιάλτης θα φανεί και οι Μήδοι θα περάσουν ».

Ο ελληνικός λαός τιμάει τους αγώνες του ( παλαιούς και νέους ) και επ’ ευκαιρία των τιμών αυτών , εξ αντανακλάσεως, χαιρετά και αποδίδει τιμές στις παρελάσεις, στους «λεγόμενους» επισήμους που εκπροσωπούν τους φορείς του λαού.

Όταν όμως μεταξύ λαού και ηγετών του, έστω και δημοκρατικά εκλεγμένων, υπάρχει χάσμα, τότε ο λαός έχει καθήκον να αποστρέψει το βλέμμα του, για να μην πω πως σύμφωνα με το Σύνταγμα έχει υποχρέωση προστατεύοντας τους θεσμούς και την κοινωνική συνοχή να καθαιρέσει τους εκπροσώπους του, όταν αυτοί μεταπίπτουν σε «απολυταρχική Δημοκρατία» Αυτή είναι η βασική Συνταγματική και Δημοκρατική αρχή.

Επομένως η αυθόρμητη εκ του λαού , – και όχι των οργανωμένων κομμάτων και ομάδων- , ματαίωση της σημερινής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη με σκοπό την απομάκρυνση των πολιτικών εκπροσώπων του, ήταν η ελάχιστη φωνή εναντίωσης προς ώτα μη ακουόντων και επ’ ουδενί έχει να κάνει με την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και την σημασία της σημερινή επετείου, που ήταν είναι και θα είναι λαμπρή , ένδοξη και πηγή έμπνευσης για το μέλλον.

Αιδώς διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης , που ενοχληθήκατε από τις διαμαρτυρίες του κόσμου , γιατί τάχα κλονίζονται οι δημοκρατικοί θεσμοί !!!

Μετά λόγου γνώσεως

Δημήτρης Σταθακόπουλος

Δρ κοινωνιολογίας της ιστορίας Παντείου πανεπιστημίου – μουσικολόγος

Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω – μέλος του Δ.Σ του Δικηγ. Συλλ. Πειραιά

Μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικηγορικών Συλλόγων ( CCBE , Βρυξέλλες )

(1262) αναγνώσεις

72 comments

  1. Κύριε Σταθακόπουλε,

    Θὰ ἤθελα νὰ σὰς σφίξω τὸ χέρι γιὰ τὸ τολμηρό σας ἄρθρο, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ κοινωνία μας βομβαρδίζεται, ἀπὸ τὰ μιντια, μὲ προπαγάνδα σὲ βάρος τῶν σημερινῶν ἱστορικῶν ἀντιδράσεων ἀπὸ τὸν λαό.

    Μὲ τιμὴ

  2. Αγαπητέ φίλε Κυριάκο Παπαδόπουλε, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου και κυρίως για την βαθύτερη κατανόηση του κειμένου μου.
    Συμπλήρωσα 2-3 σημεία και το επανα-υποβάλω:

    Προς όποιον αφορά Πειραιάς 28.10.2011

    Με αφορμή την ματαίωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη και της απουσίας της πολιτικής ηγεσίας από τις παρελάσεις στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω και δηλώσω τα εξής:

    Σύμφωνα με το Σύνταγμα κυρίαρχος είναι ο Ελληνικός λαός, ο οποίος όχι μόνον τιμάει , αλλά και συμπορεύεται με τις αξιοπρεπείς αποφάσεις των εκλεγμένων ηγητόρων του, συχνά δε , – όπως έχει καταδείξει η ιστορία – , συμπορεύεται και δίνει την ζωή του για τις αξιοπρεπείς και τιμητικές για τον λαό αποφάσεις που τυχόν έχουν πάρει ακόμα και εκπρόσωποι που προέκυψαν μέσα από άλλες διεργασίες ( 1940, ΌΧΙ, Ιωαν. Μεταξάς ).
    Η πλειονότητα του αγωνιστή ελληνικού λαού και παρά τα λάθη και τις συχνές ενδοφυλιακές του διαμάχες, δεν εξαργύρωσε πλήρως το διαρκές ζητούμενο, δηλ. την «Σωκρατική ευδαιμονία», αντιθέτως μία μικρή «πλειοψηφία» ( στην ουσία μειοψηφία ) λειτουργώντας με κλειστά οικογενειακά κριτήρια ( τζάκια ), εξαργύρωνε και εξαργυρώνει τους υπαρκτούς ή/και συχνά ανύπαρκτους αγώνες της με πλήρως αλαζονικό τρόπο, βαπτίζοντας το συμφέρον της, ώ της παραδοξότητας -, ως «πατριωτικό» συμφέρον του λαού , ζητώντας επιπλέον και τιμές για το ανύπαρκτο ή καλλίτερα καταστροφικό και εκμαυλιστικό/ πελατειακό της έργο.
    Όμως τα «στερνά τιμούν τα πρότερα» . Έστω και εάν σήμερα κάποιοι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί ταγοί υπήρξαν αγωνιστές στα νιάτα τους, στο παρόν , και με την όλη στάση τους, αναιρούν τα πρότερα μεταπίπτοντας στην φάση του Καβαφικού ποιήματος: « .. στο τέλος ο Εφιάλτης θα φανεί και οι Μήδοι θα περάσουν ».
    Ο ελληνικός λαός τιμάει τους αγώνες του ( παλαιούς και νέους ) και επ’ ευκαιρία των τιμών αυτών , εξ αντανακλάσεως, χαιρετά και αποδίδει τιμές στις παρελάσεις, στους «λεγόμενους» επισήμους που εκπροσωπούν τους φορείς του λαού.
    Όταν όμως μεταξύ λαού και ηγετών του, έστω και δημοκρατικά εκλεγμένων, υπάρχει χάσμα, τότε ο λαός έχει καθήκον να αποστρέψει το βλέμμα του, για να μην πω πως σύμφωνα με το Σύνταγμα έχει υποχρέωση προστατεύοντας τους θεσμούς και την κοινωνική συνοχή, αν αυτοί δεν παραιτούνται, να καθαιρέσει τους εκπροσώπους του, όταν αυτοί μεταπίπτουν σε «απολυταρχική Δημοκρατία» . Αυτή είναι η βασική Συνταγματική και Δημοκρατική αρχή. Το τι θα γίνει μετά και το πώς θα ανασυνταχθεί ο λαός και οι φορείς του με αυτοθέσμιση, είναι μία άλλη συζήτηση και αρθογραφία.
    Επομένως η αυθόρμητη εκ του λαού , – και όχι των οργανωμένων κομμάτων και ομάδων- , ματαίωση της σημερινής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη με σκοπό την απομάκρυνση των πολιτικών εκπροσώπων του, θυμίζει τον αρχαίο εξοστρακισμό στη σύγχρονη μορφή του, ήταν δε η ελάχιστη φωνή εναντίωσης προς ώτα μη ακουόντων και επ’ ουδενί έχει να κάνει με την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και την σημασία της σημερινή επετείου, που ήταν είναι και θα είναι λαμπρή , ένδοξη και πηγή έμπνευσης για το μέλλον.
    Αιδώς διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης , που ενοχληθήκατε από τις διαμαρτυρίες του κόσμου , γιατί τάχα κλονίζονται οι δημοκρατικοί θεσμοί !!!
    Μετά λόγου γνώσεως
    Δημήτρης Σταθακόπουλος
    Δρ κοινωνιολογίας της ιστορίας Παντείου πανεπιστημίου – μουσικολόγος
    Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω – μέλος του Δ.Σ του Δικηγ. Συλλ. Πειραιά
    Μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικηγορικών Συλλόγων ( CCBE , Βρυξέλλες )

  3. Έτοιμαζόμουν νὰ τὸ προωθήσω ἀπὸ τὸ email μου, σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμᾶ γιὰ τὴν κοινοποίηση μὲ τὶς συμπληρώσεις.

    Δὲν πρέπει νὰ φοβηθοῦμε τὶς ἀπειλὲς τῶν ὀργάνων τοῦ συστήματος: προσπαθοῦν νὰ μᾶς φοβήσουν, διότι οἱ ἴδιοι φοβούνται γιὰ τὴν ἐπερχόμενη κατάρρευση τοῦ συστήματος ποὺ τοῦς ἔθρεψε, μιὰ κατάρρευση ποὺ θὰ τοῦς στείλει στὸ ἐδώλιο γιὰ τὰ ΔΙΑΡΚΗ τους ἐγκλήματα (ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ).

    Ὅταν σπεύδει _καὶ_ ὁ Σαμαρὰς νὰ καταδικάσει τὴν αὐθόρμητη ἀντίδραση τοῦ λαοῦ, ὁ φτωχὸς λαὸς τρομοκρατεῖται.

    Σἄς εὐγνωμονοὐμε γιὰ τὴν δύναμη ποὺ μᾶς δίνετε…

  4. Μωραίνει Κύριος, κύριοι, ὅν βούλεται ἀπωλέσαι.
    Ἀπὸ πότε ἔγινε τὸ κάθε πεζοδρόμιο φωνὴ τοῦ λαοῦ ; Κι ἐμεῖς διερμηνευτές της ;
    Ἀσφαλῶς παλιάνθρωπος εἶναι ὁ Παπούλιας καὶ ἀνάξιος γιὰ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Θυμηθεῖτε τὰ περίφημα δανεικὰ ποὺ δῆθεν δάνεισε στὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου γιὰ νὰ συμπληρώσει τὸ «πόθεν ἔσχες» γιὰ τὸ σπίτι τῆς Ἐκάλης. Ἀλλὰ τί νόημα ἔχει νὰ τὸν καταδικάζουμε κι αὐτὸν καὶ ὅλους τοὺς πολιτικούς, ὅταν εἴμαστε, ἀλλοίμονον, ἐμεῖς οἱ πραγματικοὶ αἴτιοι γιὰ τὸ χάλι μας ; Ἔλλειψαν ἄρα γε οἱ τίμιοι ; Ἐμεῖς ὅμως θέλαμε αὐτοὺς ποὺ θὰ μᾶς διόριζαν σὲ ἀργομισθίες στὸ εὐρύτερο δημόσιο.
    Συνεπῶς καὶ ἐπὶ τῆς διαδικασίας καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας, τὸ πεζοδρόμιο ἔχει ἄδικο. Κι ἀπὸ πάνω, τίποτα ποτὲ δέν μπορεῖ νὰ πετύχει θετικό. Μόνον ἐρείπια !

  5. Κυριε ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΕ [Το γραφω με κεφαλαια γιατι το αξιζετε]σας βγαζω το καπελο.Κριμα να μην εχει η δυστυχη Πατριδα μας καποιες χιλιαδες ΑΤΟΜΑ σαν και εσας.Δυστυχως μονον λαμογια παραγει και μαλιστα εν αφθονια.

  6. Σίγουρα “Μωραίνει Κύριος, ὅν βούλεται ἀπωλέσαι” και αυτό ισχύει για όλους μας ( πολιτικούς και λαό ), όμως ο λαός έχει δικαίωμα και στο οχλαγωγικό λάθος καθώς και στην καταψήφιση π.χ Τρικούπη ή Βενιζέλου κ.λ.π Ο λαός είναι σαν το κακομαθημένο παιδί, ενώ ο πολιτικός πρέπει να είναι σαν τον κηδεμόνα / παιδαγωγό ( και όχι σαν τον εκμαυλιστή όπως είναι σήμερα ) , οδηγώντας τελικά τον ανώριμο λαό σε ωρίμανση και ευδαιμονία. Αν δεν το αντέχει ή δεν το πετυχαίνει, τότε ο πολιτικός πρέπει να φεύγει, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος έστω και εάν αυτό θα γίνεται αενάως. Εγώ δεν “αντέχω” να γίνω πολιτικός,ούτε με θεωρώ παιδαγωγό του λαού, καλός Πολίτης ( και όχι υπήκοος ) κοινωνικού κράτους / Πολιτείας προσπαθώ να είμαι, όμως δεν αντέχω και αυτό το πελατειακό εκμαυλιστικό σύστημα, ούτε θα κάτσω να με βιάσουν για το καλό μου, αναγκαζόμενος να δηλώνω πως μου αρέσει κιόλας …!!!
    Σίγουρα το πεζοδρόμιο σε επίπεδο οχλαγωγίας συνήθως έχει άδικο, όταν είναι ανώριμο ή/ και ποδηγετημένο, αλλά όταν η εκλεγμένη ” πεφωτισμένη δεσποτεία” που μας διοικεί μεταπίπτει σε παράδοξο “δημοκρατικό ( !!! ) απολυταρχικό καθεστώς” και δεν ακούει, ούτε λαμβάνει μέτρα εξαλείψεως του πελατειακού κράτους και ανόδου της πνευματικής ανάπτυξης και κατ’ επέκταση του βιοτικού επιπέδου, τότε το μόνο που μένει στον έστω και μωρό ανώριμο λαό ( επειδή θα τον έχουν κάνει πλέον να μην έχει να χάσει τίποτα ) , είναι η Στάση ( π.χ κίνημα Γουδί ) και ότι βγεί. Μπορεί να βγεί ένας Ροβιεσπέρος και μετά ένας Ναπολέων, ή ένας Τσέ και μετά ένας Κάστρο, ή ένας Στάλιν, ή ένας Μάο, ή ένας Καντάφι ή .. ή .., μπορεί όμως να βγεί και ένας αληθινά εμπνευσμένος ηγέτης που το παρόν σύστημα τον έχει απομονωμένο, κάνοντας την έκπληξη. Εξάλλου άν οι ενδοφυλιακοί ανώριμοι Ελληνες έμειναν στην ιστορία, ήταν γιατί πάντοτε – και σε κόντρα των αναμενόμενων – έκαναν την έκπληξη, που τελικά ( έστω και στιγμιαία ) ωφελούσε αυτούς, αλλά και την ανθρωπότητα. Προσωπικά θέλω να έχω δικαίωμα στην αλλαγή και στο λάθος, αλλά τουλάχιστον έτσι ελπίζω πως ίσως κάτι αλλάξει , από το να αναμένω σε λιμνάζοντα ύδατα την αυτοθέσμιση του φαύλου πολιτικού συστήματος που σε αγαστή συνεργασία με τον εκμαυλισμένο ανώριμο κομματικό του λαό , μας έφερε εδώ.
    Ισως όμως να κάνω λάθος σε όλα ως αιθεροβάμων.
    Ποιός ξέρει … ίσως όπως λέτε: “τίποτα ποτὲ δέν μπορεῖ νὰ πετύχει θετικό ( το πεζοδρόμιο ) . Μόνον ἐρείπια !”
    Φιλικά
    Δ.Σ

    Υ.Γ: Φωνή λαού οργή Θεού …

  7. Αγαπητέ Ανδρέα σ’ ευχαριστώ, αλλά πιστεύω πως υπάρχουν χιλιάδες άξιοι Ελληνες και σίγουρα καλλίτεροι από εμένα, απλά σήμερα επιπλέουν κάποιοι σαν τους φελούς, ενώ όσοι έχουν βάρος είναι στον πάτο. Από εμάς τους ίδιους εξαρτάται η απαξίωση του φαύλου συστήματος και των προτύπων του ( μέχρι του life style του ) και η ανάδειξη των ικανών, και όσο δεν “ξεκουνάμε” , όσα μας θλίβουν και μας κάνουν τη ζωή δύσκολη θα συνεχίσουν να μας κάθονται στο σβέρκο και μάλιστα με τη θέλησή μας !!

  8. Ὅποιος πιστεύει τόσο στὴν καλή του τύχη, ἂς ἀγοράσει λαχεῖο. Ἡ αὐστηρὴ ἀνάλυση τῶν «ἐκπλήξεων» τῆς ἱστορίας, ἀπὸ τὴν μάχη τοῦ Μαραθῶνος μέχρι τὸ Ἔπος τοῦ ’40, δείχνει ὂτι κάθε μία ἐπιτυχία ὀφείλεται σέ κοπιωδέστατη προετοιμασία. Καὶ μάλιστα ἡ ἐπιτυχία δὲν εἶναι κἄν ἐγγυημένη.
    Τώρα ὅσον ἀφορᾶ τὸ γνωμικὸ «φωνὴ λαοῦ, ὀργὴ Θεοῦ», δέν βλὲπω πῶς μπορεῖ νὰ τὸ ἐπικαλεῖται ἕνας ποὺ τὸν θέλγει ἡ ὀχλοκρατία. Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι, μὲ τὴν παραδεδεγμένη σημασία της, ἕνα κακὸ ἀναπόφευκτο ποὺ δὲν ἔχει ἐξήγηση καὶ λογική. Ἐν πάσει περιπτώσει, μπορεῖ ὅποιος θέλει νὰ τὸ δοκιμάσει μόνος του καὶ δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως δικαίωμα νὰ τὸ ἐπιβάλλει στοὺς ἤδη ταλαιπωρημένους συμπολίτες του, ἰδίους στοὺς νέους καὶ στοὺς ἀνυπερασπίστους γέρους ποὺ συνήθως πληρώνουν τὰ σπασμένα.

  9. Το άρθρο αυτό εκφράζει το γενικό αίσθημα των υγιώς σκεπτομένων Ελλήνων. Όταν εκλέγεις έναν άρχοντα για να διαχειρίζεται αυτός τα κοινά (Οικονομία, Παιδεία, Εθνικά θέματα κ.λπ.) και αυτός προδίδει τα πάντα στους εχθρούς της πατρίδος σου, φθάνοντας στο έσχατο σημείο να υπογράψει και αυτή ακόμη την απεμπόληση της Εθνικής Κυριαρχίας, τότε αυτός ο άρχων είναι προδότης. Ο λαός έχει όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και ΙΕΡΟ ΧΡΕΟΣ, να τον διώξει κλωτσηδόν. Ο κ. Γ.Ι.Γ., μονίμως μπερδεμένος σε όλα τα ζητήματα, λέει ότι το πεζοδρόμιο έχει άδικο. Καλά, από πού θα διαμαρτυρηθεί ο λαός που τον εξοντώνουν ηθικά, οικονομικά και εθνικά οι προδότες;

  10. Δεν μίλησα για τύχη λαχείων, αλλά για Τόλμη στην πρόκληση/ έκπληξη του νέου, έστω και εάν το αποτέλεσμα θα είναι αβέβαιο.
    Αφού οι “παιδαγωγοί”/ πολιτικοί δεν μας προετοίμασαν και είναι κατώτεροι των περιστάσεων για τις νέες προκλήσεις, πιστεύω στην αυτοθέσμιση της κοινωνίας / λαοκρατίας ( με τα λάθη της ), και όχι της οχλοκρατίας όπως στρεβλώς αναφέρετε. Σε κάθε περίπτωση κάτι καλλίτερο θα βγεί από την σημερινή καθεστωτική κατάσταση ( έστω και για λίγο ). Αν είναι να πονέσω αναζητώντας την Αριστοτελική εντροπία, προτιμώ να το κάνω μόνος μου, παρά να με “βιάζουν για το καλό” μου και να λέω πως μου αρέσει, γυρνώντας μετά από 10 χρόνια στο 2009 !!! ( κατά δήλωσή τους ) και τελικά πάλι να χρωστάω,
    όσον αφορά το: ” Ἐν πάσει περιπτώσει, μπορεῖ ὅποιος θέλει νὰ τὸ δοκιμάσει μόνος του καὶ δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως δικαίωμα νὰ τὸ ἐπιβάλλει στοὺς ἤδη ταλαιπωρημένους συμπολίτες του, ἰδίους στοὺς νέους καὶ στοὺς ἀνυπερασπίστους γέρους ποὺ συνήθως πληρώνουν τὰ σπασμένα”, έχω να σας πώ πως κάτι τέτοια έλεγαν αρκετοί προγονοί μας στους Κλέφτες/ επαναστάτες και κάτσαμε 400 χρόνια σκλάβοι, άλλοι δε λέγοντας κάτι παρόμοια είχαν την άποψη πως και οι ΙταλοΓερμανοί δεν θέλαν τίποτα, απλά να περάσουν και να μην μπλέξουμε μαζί τους γιατί θα είχαμε ταλαιπωρίες των αδυνάτων.
    Τι να πώ; ο καθένας κάνει τις επιλογές του και υπερασπίζεται όπως μπορεί/ πιστεύει, άλλος παθητικά και άλλος ενεργητικά. Εγώ πάντως υπηρέτησα στις ειδικές δυνάμεις και είμαι του πνεύματος Ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ και ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ …!!, του πνεύματος Αλ. Παναγούλη και του δασκάλου μου Ν. Σαρρή.

    http://www.protothema.gr/world/article/?aid=155445

    Νά’σται καλά και πάντα η Σωκρατική αλογόμυγα της ΑΝΤΙΒΑΡΙΚΗΣ παρέας μας 🙂

  11. Το άρθρο του κ. Σταθακόπουλου πέτυχε την αποδοχή και επιδοκιμασία σχολιαστών διαφορετικών αντιλήψεων, όλων πλην ενός μέχρι στιγμής, που σε άλλα θέματα έχω παρατηρήσει να γίνονται «μαλλιά – κουβάρια» (συγχωρήστε μου την έκφραση). Αυτό σημαίνει κάτι, ή μάλλον πολλά, έτσι δεν είναι;
    Το άρθρο αλλά και τα περαιτέρω σχόλια του κ. Σταθακόπουλου εκφράζουν πλήρως και την προσωπική μου αντίληψη και τρόπο σκέψης.
    Θα ήθελα συμπληρωματικά να παρατηρήσω τα εξής:
    Α) Δύο παρελάσεις το χρόνο γίνονται στην Ελλάδα, συν κάποιες τοπικές, όλες εθνικών-ιστορικών επετείων. Για να τιμούμε αφ’ ενός αλλά και να γνωρίζουμε και να διδασκώμεθα από αυτές!
    Δεν είναι ούτε μνημόσυνα, ούτε μαθητικές γιορτές, ούτε αποκριάτικες παράτες (όπως Αμερική!) για να βρίσκουν το θράσος οι συνήθεις ξεδιάντροποι να κατηγορούν κάποιους «αναιδείς» πως τους χαλάσανε τη φιέστα!
    Τέτοια απύθμενη υποκρισία δεν εκπορεύθηκε δυστυχώς μόνο από τους «κεχαγιάδες στο κεφάλι μας» που καθ΄εκάστην μας «σώζουν» (από τον κακό εαυτό μας προφανώς!) αλλά και από τον όλον «σύστημα», πολιτικό, ιδεολογικό και «ενημερωτικό». Για προσβολή της εθνικής επετείου λοιπόν, με αυτά που μας συμβαίνουν, πρέπει να κατηγορηθούν μόνο αυτοί που το ξεστομίζουν!
    Β) Την 28η Οκτωβρίου ήμουν στο χωριό μου. Ούτε οργανωμένες διαμαρτυρίες, ούτε «οχλοκρατία». Στο κάγκελο μπροστά στον κεντρικό δρόμο, ύψωσα όπως κάθε άλλη χρονιά και σε κάθε επέτειο την Ελληνική σημαία. (Τρείς μόνο επιμένουμε σε ένα μικρό, παρατημένο χωριό!). Δεν άντεξα όμως στο πειρασμό και παρά την υποψία να χαρακτηρισθώ «γραφικός», κάτω από τη σημαία, σε ένα μεγάλο χαρτόνι εν είδει πλακάτ, έγραψα:

    Πάνω από το κεγάλι μου
    Μόνο αυτή η ΣΗΜΑΙΑ!
    Όχι οι δοσίλογοι
    & οι Γκαουλάϊτερ!
    Γιορτάζω το «΄Όχι»
    Με ένα Νέο, Μεγαλύτερο ΟΧΙ!

    Ούτε πολιτικούς περίμενα, ούτε να οργανώσω κανέναν, ούτε εισέπραξα εύσημα. Ασχολίαστη συγκατάβαση μιάς ματιάς μόνον από τους λιγοστούς απελπισμένους συγχωριανούς.
    Γ) Προσωπικά κρίνω την τάση ταύτισης της λαϊκής διαμαρτυρίας προς την οχλοκρατία άκρως υποκριτική και εξ’ εθισμού σε προπαγάνδες εκπορευόμενη. Δηλαδή τι πρέπει να κάνει ο κόσμος; Να το παίζει comme il faut και political corect; Ή να περιμένει αν κανείς και ποτέ θα του δώσει θεσμικό και υπεύθυνο ρόλο για να «δικαιούται δια να ομιλεί»; Μόνο υπουργοί και κομισάριοι έχουν «βαρύ» λόγο στην “δημοκρατική” κοινωνία μας;
    Δ) Με δεδομένη την αιχμή προς όσους «αντιφρονούντες» -κυρίως δε από τον χώρο της διανόησης- διαχωρίζουν την θέση τους από την κυρίαρχη πολιτική συντασσόμενοι με το λαϊκό αίσθημα και την απροθυμία τους να τολμήσουν οι ίδιοι να εκτεθούν ως πολιτικοί για να δούν «πόσα απίδια παίρνει ο σάκος» και μετά να μιλούν, προτείνω λύση:
    Βάλτε εμένα υπουργό!
    Δεν είμαι καν διανοούμενος, είμαι σκληρόπετσος από τη ζωή για να αντέχω, σίγουρα θα εξυπηρετήσω τα δικά σας λαϊκά συμφέροντα περισσότερο από αυτούς γιατί εγώ δεν έχω ούτε πάτρονες ούτε χορηγούς ούτε masters από USA, ούτε προϋπηρεσίες σε «διεθνείς οργανισμούς» για να χρωστάω γραμμάτια και το κυριότερο! Πιο σκατά από αυτούς τους «ειδήμονες» αποκλείεται να τα κάνω!

  12. Αγαπητέ κ. Ι.Χονδρογιάννη, πόσο μα πόσο δίκιο έχετε και πόσο εύστοχες παρατηρήσεις κάνατε , άν και δεν γνωριζόμαστε, στο θέμα αυτό είμαστε ακριβώς στο ίδιο πνεύμα/ μήκος κύματος. Ελπίζω να είμαστε ο “κοινός νούς” των πολλών και όχι η αρνητική εξαίρεση (* βέβαια υπάρχουν και θετικές εξαιρέσεις , πέραν από τον κοινό νού, που κάνουν την έκπληξη και δίνουν την λύση από το “πουθενά” )
    Οψόμεθα !!

  13. Τὰ προσωπικά μας τὰ σημειώνω καὶ τὰ ἀντιπαρέρχομαι. Προωθοῦν καὶ οἱ προσωπικὲς έπιθέσεις καὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ τὴν συζήτηση διότι δείχνουν πόσο λίγο πιστεύουν αὐτοὶ ποὺ τὶς κάνουν στὴν πραγματικὴ ἀξία τῶν γραφομένων τους.
    Σᾶς παρακαλῶ, ὅμως, νὰ μοῦ παρουσιάσετε μία περίπτωση ποὺ ἡ λαϊκὴ πρωτοβουλία ὁδήγησε σὲ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Μὴν κοπιάζετε, δὲν ὑπάρχει. Τυχαῖο εἶναι ποὺ κανένας, μὰ κανένας πολιτικὸς στοχαστής, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Ἀριστοτέλη καὶ φθάνοντας στοὺς συγχρόνους μας, δὲν συνιστᾶ τὴν ἄμεση δημοκρατία. Καὶ κανένα κράτος, ἐξαιρουμένης τῆς Ἑλβετίας δὲν ἔχει ἐπιχειρήσει νὰ τὴν θεσμοθετήσει. Αὐτὰ γιὰ τὴν ἐσωτερική πολιτική μας ὀργάνωση.
    Στὰ έξωτερικά τώρα, πράγματι ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ ἡ λαϊκὴ πρωτοβουλία ὑπαγόρευσε τὴν πολιτικὴ τῆς ἡγεσίας. Κι ἐδῶ εἶναι τὸ ένδιαφέρον : Τὸ 1821 ἔφθασε σὲ αἴσιο τέλος μόνον ἀφοῦ, μετὰ ἐπιμονὴ τοῦ λαοῦ σὲ ἕξι χρόνια ἀγώνων, τὸ πῆραν άπὸφαση οἱ ἡγέτες νὰ ὑποταχθοῦν στὸν Καποδίστρια. Ἡ Κρήτη ἀγωνίσθηκε συνεχῶς γιὰ ἑβδομηνταένα (71) ὁλόκληρα χρόνια. Ὁ λαὸς παρέσυρε, ὅμως τὴν κυβέρνηση καὶ σὲ κάμποσες ἀπόπειρες ποὺ δὲν εἶχαν καλὸ τέλος : Παρκερικά, 1897. Ἀντιθέτως, τὸ 1878 κάτσαμε φρόνιμα καὶ ἡ τὸτε Ἑλλάδα σχεδὸν διπλασιάσθηκε ὑπο τὸν προδότη-μειοδότη Κουμουνδοῦρο.
    Στὴν Κύπρο, ἡ λαϊκὴ πρωτοβουλία εἴδαμε ποῦ κατέληξε.
    Συμπέρασμα : Γιὰ νὰ φέρει ἀποτέλεσμα ἡ λαϊκὴ ὀργή, πρέπει νὰ συνοδεύεται άπὸ ἐπιμονὴ καὶ σταθερότητα γιὰ δεκαετίες. Τώρα, ὅμως, βλέπουμε τοὺς πολλοὺς νὰ διαμαρτύρονται διότι χὰλασε ἡ βολή τους. Μπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυρισθεῖ ὂτι αὐτοὶ οἱ χονδροί, βολεμένοι συνδικαλιστὲς εἶναι ἱκανοὶ γιὰ μακροὺς ἀγῶνες ; Ὄχι βέβαια !

  14. Καὶ κάτι είδικῶς γιὰ σᾶς κύριε Σταθακόπουλε.
    Παραπονεῖσθε ότι ἡ ἡγεσία δὲν σᾶς παρέσχε τὴν ἀπαιτουμένη παιδεία, τὴν προετοιμασία. Ἀνακριβέστατον ! Ἠγέτες ποὺ ἔλεγαν καὶ λένε τὴν ἀλήθεια ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν. Τί φταῖνε, ὅμως, ὅταν ὁ λαὸς εκλέγει αὐτοὺς ποὺ τὸν παρηγοροῦν μὲ ψευτιές ;
    Ἠ ἀλήθεια σήμερα εἶναι ὅτι ὅσοι διαμαρτύρονται μὲ ὑψωμένη τὴν γροθιά, ἔχουν τὴν ἄλλη παλάμη ἁπλωμένη στὴν ἐπαιτεία. Κὰθε μῆνα ἡ χώρα μας χρειάζεται κάτι παραπάνω ἀπὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο εὐρώ γιὰ νὰ συνεχίσει ὅπως πάει σήμερα. Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια καμμία διαμαρτυρία δὲν μπορεῖ νὰ τὴν κρύψει. Καμμία κλάψα γιὰ δήθεν γκαουλάιτερ καὶ γερμανοτσολιάδες. Μόνον τὸ σιωπηλὸ πεῖσμα τῆς δουλειᾶς. Μόνον ὅταν οἱ πραγματικοί γκαουλάϊτερ ἐκλείψουν, αὐτοὶ ποὺ μᾶς πνίγουν στὰ σκουπίδια καὶ στὸν ποδαρόδρομο διότι ἀκινητοποιοῦν τὰ μέσα μεταφορᾶς ποὺ τοὺς ἀγοράσαμε γιὰ νὰ βγάζουν τὸ μεροκάματο, αὐτοὶ ποὺ βάζουν τοὺς φόρους στὴν τσέπη τους, ἐφοριακοὶ καὶ ἐπιχειρηματίες, μόνον τότε θὰ δοῦμε ἄσπρη μέρα. Ἀκούσατε ‘σεῖς καμμία φωνὴ ἐναντίον τῶν τυράννων αὐτῶν ; Ὁρίστε ἡ παίδευση ποὺ ζητήσατε μὲ άριθμούς. Πείθεσθε ἢ ἐξακολουθεῖτε νὰ ἀεροβατεῖτε, ἐνῶ, ἐννοεῖται, σᾶς κάνουν οἱ γερμανοτσολιάδες τὰ ἔξοδα ;

  15. http://www.youtube.com/watch?v=PJRQLOLXxXw

    Kύριε Γ.Ι.Γ., ἐνημερῶστε μας σᾶς παρακαλὤ ἄν περάσατε ἀπὸ περιπέτεια ὑγείας τελευταία, γιὰ νὰ μὴν σᾶς ζορίζουμε, καὶ νὰ σὰς λέμε ναι…

    Μὴν καταστρέφετε τὴν αὐθόρμητη ἔκφραση ἀνθρώπων: ἐκτὸς καὶ ἄν βρίσκεσαι σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία…

    …γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε: ἔνα 6% τῶν δανείων πηγαίνουν γιὰ μισθοὺς καὶ συντάξεις. Τὰ ὑπόλοιπα πάνε στοὺς τόκους. ΚΑΝΕΙΣ δὲν ζήτησε τέτοια δάνεια: ἡ προδωτικὴ καὶ παράνομη κυβέρνηση τοῦ ΓΑΠ ὑπερχρεώνεται μὲ ΑΠΕΧΘΗ χρέη, τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπήρχαν χαμηλότοκες προσφορές.

  16. Κι ἐγὼ τὰ ἴδια καὶ χειρότερα ἔχω πάθει, κύριε Σταθακόπουλε, τὰ τελευταῖα 16 χρόνια ποὺ εἷμαι στὴν Ἑλλάδα. Ἀσφαλῶς ὑπάρχει καὶ σκεπτόμενος κόσμος. Ἂς μὴν αὐταπατώμεθα, ὅμως, ὅτι εἶναι πολύς, οὔτε ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιδράσει στὰ δημόσια πράγματα. Πάντως «ἑκατομμύρια» δὲν εἶναι μὲ τίποτα. Ἐκμαυλισμένοι ἢ ὄχι, αὐτοὶ εἴμαστε οἱ Ἕλληνες.

  17. @Kyriakos Papadopoylos
    Δώστε σὲ ψυχαναλυτὴ τῆς ἐμπιστοσύνης σας ἀντίγραφο τῶν συζητήσεών μας καὶ θὰ δεῖτε ἀμέσως ποιός ἀπὸ τοὺς δυό μας χρειάζεται ἐπειγόντως φροντίδα.

  18. λῶλ, σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀπάντηση κ. Γ.Ι.Γ., ναὶ κύριε Γ.Ι.Γ., ἔχετε δίκιο κ. Γ.Ι.Γ. … (…)

  19. Καλά προλάβατε καὶ στείλατε κιόλας ; Εἴδατε ποὺ πήρατε ἀμέσως καὶ τὴν γνωμάτευση ; Ἀκριβῶς ὅπως σᾶς τὰ ἔγραψα. Στὶς ὁξεῖες κρίσεις, χρειάζεται ἀμέσως φροντίδα. Εἴδατε γιὰ πότε ἔφτιαξε ἡ διάθεσίς σας ; Μπράβο, ὅλα θά πᾶνε καλὰ τώρα ! Πρέπει κανεὶς νὰ μήν διστάζει νὰ συμβουλεύεται τοὺς εἰδικούς.

  20. κε Σταθακόπουλε, θερμές ευχαριστίες όχι μόνο για το εξαιρετικό κείμενό σας, αλλά και για την εν γένει παρουσία σας στον διάλογο. Επιτρέψτε μου μόνο κάποιες επουσιώδεις παρατηρήσεις : α) η παρέλαση δεν ματαιώθηκε, αλλά τελικά διεξήχθη, έστω και συντομότερη, ακριβώς διότι οι διαμαρτυρόμενοι δεν σκόπευαν στην ματαίωσή της, αλλά στην αποτροπή της παρουσίας πολιτικών κατά την διάρκειά της, β) οι διαχειριστές της εξουσίας, που έχουν στοιχειώδη επαφή με την ελλαδική πραγματικότητα, όφειλαν να τιμήσουν την επέτειο του “ΟΧΙ” με την απουσία τους. Εάν δεν απατώμαι, όπου δεν εμφανίστηκαν ή κατέβηκαν οικειοθελώς από τις εξέδρες, η παρέλαση διεξήχθη κανονικά. Συνεπώς, την έκρηξη προκάλεσε η άκαιρη εξεδρολαγνεία τους.
    Εξάλλου, θλιβερό δείγμα νοοτροπίας του παρελθόντος υπήρξαν οι εν θερμώ και σαφώς άνευ κατάλληλης επεξεργασίας δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν αμφισβητώ τα λεγόμενά του. Έχω την αίσθηση, όμως, ότι αυτή τη στιγμή ολόκληρος ο λαός πληρώνει το ατιμώρητο και ανεύθυνο πού διεκδίκησαν και πέτυχαν πλείστοι όσοι συμπατριώτες μας, καλυπτόμενοι, άλλοτε βάσιμα και άλλοτε καθ’ υπερβολήν ή κατά φαντασίαν, υπό τον μανδύα του αντιστασιακού, του κοινωνικού αγωνιστή, της γενιάς του Πολυτεχνείου κλπ. Με τα προσχήματα αυτά δημιουργήθηκαν θύλακες ανομίας και μοχλοί πίεσης για λήψη κάθε είδους “ανταμοιβών” δυσανάλογων με τις δυνατότητες της χώρας. Αυτή η συνεχής επίκληση ενεργειών και ιδιοτήτων του παρελθόντος προς άφεση κάθε μεταγενέστερης συμπεριφοράς νομίζω ότι έχει καταντήσει τουλάχιστον γραφική, για τις νεότερες γενιές. Αλήθεια, η σοφότατη ρήση “μηδένα προ του τέλους μακάριζε” δεν ισχύει πλέον ή αρνούμεθα να την κατανοήσουμε; Εν πάση περιπτώσει, με τη λογική ότι η δημοκρατία αποτελεί την υπέρτατη αξία που εκφράζεται αποκλειστικά και μόνο με εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια,η επέτειος του “ΟΧΙ” δεν θα έπρεπε να εορτάζεται, αφού ο τότε κυβερνήτης δεν είχε δημοκρατική νομιμοποίηση, δεν είχε εκλεγεί και συνεπώς ο λαός όφειλε να μην τον υπακούσει (!!!). Περαιτέρω, ο έφηβος που αποφάσισε να πολεμήσει τους κατακτητές υπό συγκεκριμένη οργάνωση, δεν ενεργούσε δημοκρατικά, αφού δεν είχαν διεξαχθεί εκλογές, όπου ο λαός θα αποφάσιζε τη διενέργεια ένοπλου αγώνα και την ηγεσία αυτού (!!!). Δηλαδή, εάν οι κατακτητές είχαν τη φαεινή ιδέα να οργανώσουν “εκλογές”, όπου οι συνεργάτες τους θα έταζαν “λαγούς με πετραχήλια” και υφήρπαζαν τη λαϊκή εντολή (οιαδήποτε σύμπτωση είναι εντελώς τυχαία), δεν θα έπρεπε να υπάρχει αντίσταση (!!!). Ας καταλάβουν ορισμένοι ότι δεν είναι δυνατό να έχουμε “δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη”. Άλλωστε, ο πατριωτισμός είναι εκείνος που εξασφαλίζει τη δημοκρατία, σύμφωνα με την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος. Ίσως ο έφηβος αντάρτης, που ρίσκαρε τα πάντα για να πολεμήσει τους κατακτητές της πατρίδας του, να ελάμβανε πιο γενναίες αποφάσεις υπό τις παρούσες συνθήκες.

  21. Ἠ γενναία ἀπόφαση γιὰ τὸν ἔφηβο εἶναι νὰ δουλέψει γιὰ νὰ γίνει χρήσιμος ἄνθρωπος στὴν κοινωνία καὶ ὄχι κρατοδίαιτο παράσιτο, ὂπως πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους του. Νὰ ἀγωνισθεῖ πολιτικῶς γιὰ νὰ περιορισθοῦν οἱ συντάξεις αὐτῶν ποὺ μὲ τὴν ψῆφό τους τὸν χρεωκόπησαν. Καὶ ὅταν μπορέσει καὶ βγάζει τὰ πρὸς τὸ ζῆν μόνος του, χωρὶς μπασίδια ἀπὸ ἄλλους, τότε εὔκολα ξεφορτώνεται καὶ τοὺς δανειστές. Διότι τότε θά παρακαλοῦν νὰ τὸν δανείσουν.

  22. Σας ευχαριστώ όλους για το διάλογο και τις εύστοχες παρατηρήσεις σας επί των κειμενογραφικών σκέψεών μου. Ειλικρινά τις λαμβάνω υπόψιν μου.
    Με εκτίμηση,

  23. Αγαπητέ κ. Γεωργανά στα 2 τελευταία σχόλιά σας δεν θα διαφωνήσω επί της αρχής , πιστεύω δε πως μία συζήτηση ( και όχι ιντερνετική αλληλογραφία ) θα απεδείκνυε πως μάλλον έχουμε περισσότερες κοινες διαπιστώσεις παρά αντιθέσεις για τις παθογένειές μας ως λαός, ή τέλος πάντων και αυτές ( οι αντιθέσεις μας ) θα ήταν εντός της δοκίμου ανταλλαγής απόψεων.
    Τώρα το εάν αεροβατώ ( επειδή παραπάνω είπα πως ίσως είμαι αιθεροβάμων με τις ελπίδες μου για έναν καλλίτερο κόσμο που θα ανατρέψει το κατεστημένο που κλώθει και αναπαράγει συνεχώς τα ίδια πράγματα ) , είναι άλλο θέμα και σίγουρα δεν βλάπτει κανένα, παρά μόνον ίσως τον εαυτό μου με την θλίψη που μου προκαλεί το ψαλίδισμα ή η ακύρωση των ονείρων μου. Οι άλλοι όμως, οι ρεαλιστές σύγχρονοι “γερμανοτσολιάδες που μου κάνουν τα έξοδα” ( sic ), ( προσωπικά δεν έχω πάρει ούτε 1 ευρώ από δημόσιο, ευρωπαίους, επιδοτήσεις κ.λ.π , αντιθέτως πληρώνω τους φόρους και τις υποχρεώσεις μου και παρά τα 22 χρόνια δικηγορίας δεν απέκτησα περιουσία, ίσως λόγω ανικανότητας, ή ίσως λόγω μη εμπλοκής μου με το σύστημα και αυτό από επιλογή ) τους μόνους που ωφέλησαν ήταν την κομματική εκμαυλισμένη πελατεία τους ( τον λαό τους όπως τον αποκαλούν ), ενώ τους άλλους ανθρώπους ( ελληνική κοινωνία ήτοι το σύνολο του λαού )τους έβλαψαν και τους βλάπτουν καθημερινά με τις παραπειστικές πράξεις ή τις παραλείψεις τους ..!!
    καλή εβδομάδα

  24. Κύριε Γεωργάνα,
    και στο παρελθόν είχα ψέξει την απίστευτη εμμονή σας για αργόμισθους και κρατικοδίαιτα παράσιτα. Σε όποιο θέμα, σε όποια ευκαιρία, με κάθε καιρό! Εξηγήστε μας παρακαλώ: Η όποια Ελλάδα του σήμερα είναι ακριβώς κάποια Σοβιετικού τύπου δημοκρατία; Μόνον υπό το κράτος εργαζομένων; Γιατί, παρ’ όλο που και εγώ αναγνωρίζω κάποια Σοβιετικού τύπου χαρακτηριστικά στη “δημοκρατία” μας τα στοιχεία μου λένε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του δυναμικού μας απασχολείται στον ιδιωτικό τομέα! Και οι περισσότεροι, όπως και εγώ, σε κανένα “πάρτυ” δανεικών ή επιδοτήσεων ή μιζών δεν συμμετείχαμε! Καλούμεθα όμως να συμμετέχουμε στην πληρωμή του λογαριασμού τους!
    Εγώ τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο και ανήκω, γνωρίζω να έχει συντριβεί πλήρως από τις πολιτικές που εφαρμόζονται και να έχει γίνει έξαλλος! Ο οποίος δεν υφίσταται απλώς “περικοπές” μισθολογικές αλλά οι απολύσεις, η ανεργία και η ανυπαρξία αντικειμένου απασχόλησης ή τζίρου επιφέρει εισοδήματα που τείνουν προς το ΜΗΔΕΝ! Και παρ’ όλο που αναγνωρίζουμε ότι οι “κρατικοδίαιτοι” παραμένουν ακόμη πιό τυχεροί από εμάς, δεν θέτουμε αυτούς ως στόχο ούτε ρίχνουμε α’ αυτούς όλα τα αναθέματα για ότι μας συμβαίνει! Άλλωστε συναλλασσόμαστε και μείς με το δημόσιο και δεν διαπιστώνουμε σε κάθε υπάλληλό κάποιο “κρατικοδίαιτο παράσιτο”!
    Αντιθέτως γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοί μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού και τώρα μας σπρώχνουν σε ελεύθεροι πτώση! Είναι αυτοί που εσείς ψάχνετε όλο δικαιολογίες και υπεκφυγές για να μήν κατηγορήσετε ρητά, αυτοί που έκαναν τις σπατάλες και έπαιρναν τα δάνεια “για λογαριασμό μας” και που συνεχίζουν να τα παίρνουν αφειδώς και με υψηλότατους τόκους για να μας “σώσουν” σήμερα!
    ΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ζητάμε και όχι φόρτωμα με περισσότερα δάνεια που ποτέ δεν ζητήσαμε για να “σωθούμε”!
    Φυσικά εμείς ανήκουμε στον αμόρφωτο και ανικανοποίητο όχλο που δεν δικαιούται ούτε να ορίζει τη μοίρα του. Που δεν κατανοεί διότι δεν έχει την υπευθυνότητα και τη γνώση αυτών που στην αμορφωσιά του κατηγορεί σαν “γερμανοτσολιάδες & γκαουλάϊτερ”! Που μάλλον κατ’ εσάς ευτυχώς που υπάρχουν!
    Τι να πω! Απόψεις…!

  25. Συγγνώμην ποὺ δὲν πρόλαβα νὰ ἀσχοληθῶ μέ προηγούμενο σχόλιό σας κύριε Χονδρογιάννη.
    Ἐπὶ τῆς μεθόδου πρώτα :
    Ἄλλο πρᾶγμα ὁ δημόσιος τομέας καὶ ἄλλοι οἱ κρατοδίαιτοι. Οἱ τελευταῖοι εἶναι πολύ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀπ’ εὐθείας σιτιζομένους ἀπὸ τὸ δημόσιο. Παράδειγμα οἱ φαρμακοποιοί, οἱ ἰδοκτῆτες ἀδειῶν φορτηγῶν Δημοσίας Χρήσεως, οἱ συμβολαιογράφοι, πολλοὶ δικηγόροι, πολλοὶ πολιτικοὶ μηχανικοὶ καὶ ἀρχιτέκτονες ἀκόμη καὶ οἱ ἠθοποιοὶ τῶν ἐπιχορηγουμένων θεατρικῶν θιάσων. Ἀκόμη καὶ ὁ καφετζῆς τοῦ χωριοῦ τοῦ πρὸς μητρὸς πάππου μου ποὺ ἀποζεῖ ἀπὸ τὴν κίνηση ποὺ κάνουν στό κατάστημά του οἱ πολυάριθμοι προώρως συνταξιοδοτημένοι ἀπὸ ΔΕΚΟ συγχωριανοί του. Οἱ πολυάριθμοι συνταξιοῦχοι ποὺ λαμβάνουν προνοιακές συντάξεις, ἐνῶ ἔχουν κληροδοτήσει στὰ παιδιά τους ἀκίνητα γιὰ ἐκμετάλλευση.
    Ἂν δέν κατανοήσετε καὶ ‘σεῖς καὶ ὅσοι ὑπόλοιποι ἀκόμα ἐπιμένουμε νὰ πληρώνουμε αὐτὸ τὸ ἀσήκωτο βάρος ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ ποὺ μᾶς βρῆκε, ἁπλῶς μιὰ μέρα θὰ χρεωκοπήσουμε καὶ ἀτομικῶς, ἐκτὸς ἀπὸ συλλογικῶς.
    Ἔχω διατυπώσει τὴν πρόταση νὰ ψηφίζουν σὲ χωριστὰ ἐκλογικὰ τμήματα ὅσοι στὸ χρονικὸ διάστημα ἀπὸ τὶς ἀμέσως προηγούμενες ἐκλογές ἔλαβαν, βάσει ΑΦΜ, περισσότερα χρήματα ἀπὸ τὸ δημόσιο ἀπ’ ὅσα ἔδωσαν. Ἔτσι θὰ γίνει ἐπὶ τέλους κατανοητόν ὂτι κάποιος πληρώνει καὶ κάποιος ἄλλος ἐπωφελεῖται.
    Σημειῶστε πάντως ὅτι οἱ σημερινοὶ Γερμανοτσολιάδες καὶ γκαουλάϊτερ καταβάλλουν ἀνελλιπῶς κάθε μῆνα 151,51 € γιὰ κάθε Ἕλληνα, Ἑλληνίδα καὶ Ἑλληνόπουλο. Τόσο εἶναι τὸ ἔλλειμμα των συναλλαγῶν μας μὲ τὸ ἐξωτερικὸ πρὸ τόκων καὶ χρεωλυσίων. Τόσα πρέπει νὰ εἰσάγουμε πρισσότερα ἀπ’ ὅσα παράγουμε καὶ ἐξάγουμε.
    Θὰ ρωτήσετε εὐλόγως γιατὶ δὲν παράγουμε περισσότερα. Μὰ φυσικὰ διότι τόσες ἑκατοντάδες χιλιάδες άπὸ ‘μᾶς ἀπασχολούμεθα σέ «ἔργα οὐχὶ παραδεδεγμένης χρησιμότητος». Ἅμα ἔχετε χρόνο νὰ μελετήσετε τὸ ζήτημα εἰς βάθος διαβάστε ἐδῶ κι ἐδῶ.

  26. Και για να μην ξεχνιώμαστε από την τρέχουσα επικαιρότητα, που είναι ταυτόχρονα και παλιά και νέα και μελλοντική και “καταστροφική” δυστυχώς για όλους μας,σ ‘ αυτό το παθογενές σύστημα που ζούμε και λειτουργούμε και με το μερίδιο ευθύνης που τυχόν φέρει ο καθένας:
    http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4669231
    Εγώ βέβαια τα έλεγα από τον Mάϊο του 2011
    http://www.antibaro.gr/node/3064
    πλην όμως φεύ …

  27. Ἀφοῦ εἶναι «παθογενές» τὸ «σύστημα ποὺ ζοῦμε», δέν εἶναι «καταστροφικὴ» ἠ ἐπικαιρότητα. Καθαρτικὴ καὶ σωτήριος μπορεῖ νὰ εἶναι. Ἴσως ἂν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἢ οἱ διάδοχοί του εἶχαν προκηρύξει δημοψήφισμα γιὰ τὴν συνθὴκη τῶν Σεβρῶν ἢ γιὰ τὶς συμβιβαστικὲς προτάσεις τῶν Συμμάχων τοῦ 1921, νὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ ἱστορία.

  28. Δεν επιθυμώ να αντιδικήσω με τον κ. Γεωργάνα σε θέματα που ούτως ή άλλως δεν εξαντλούνται με τόσα και τόσα που έχουν γραφεί και ειπωθεί και θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν ακόμα για πολύ-πολύ καιρό.
    Σίγουρα όλες οι θέσεις και οι παρατηρήσεις έχουν υπόσταση. Η εκτίμηση όμως του «ειδικού βάρους» και της «ειδικής συνεισφοράς» σε έναν πολύπλοκο μηχανισμό αλληλεξάρτησης είναι η δυσκολότερη αλλά απαραίτητη διαδικασία για τη διαμόρφωση μιας συγκροτημένης άποψης.
    Επειδή η εκπαίδευση μου εξ’ ορισμού χαρακτηρίζεται «τεχνοκρατική» και επειδή κανένα θέμα δεν είναι δυνατόν ποτέ να καλυφθεί σφαιρικά, ιδίως από θέση σχολιασμού σε άρθρα, θα επιχειρήσω μόνον κάποιες παρατηρήσεις στον σχολιασμό του κ. Γεωργάνα, στην προσπάθεια αποδόμησης «δογματισμών» και «αληθειών» που αποτρέπουν την εστίαση των κυρίων προβλημάτων και την συνολική εκτίμηση.
    Α) Όποιος θεωρεί ότι την χώρα μας «βούλιαξαν» οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι φαρμακοποιοί, οι συμβολαιογράφοι κλπ. ακόμα και ο καφετζής της γειτονιάς μας που έχει καλή πελατεία προνομιούχων συνταξιούχων του εύχομαι καλό μπάνιο στην απέραντη θάλασσα της κυβερνητικής προπαγάνδας! Έξοχος αποπροσανατολισμός!
    Όχι ότι δεν χρειάζονταν ρυθμιστικές παρεμβάσεις αλλά είναι σαν να λες ότι για τον καρκίνο που σε κατατρώει φταίνε οι υπερβολές σου σε σουβλάκια!
    Καλό για τη χοληστερίνη να τα κόψεις, ο καρκίνος όμως θα σε κατασπαράξει!
    Β) Ενδιαφέρουσα η πρόταση να διαχωριστούμε βάσει ΑΦΜ σε ήρα και στάρι και όχι μόνο στις εκλογές. Έχω όμως κάποιες απορίες. Στο τι δώσαμε στο κράτος θα συνυπολογιστεί και ο ΦΠΑ (1/4 περίπου κάθε συναλλαγής μας) ώστε ακόμα και η γριά των 400 € σύνταξη που «τρέφεται» από το κράτος να θεωρείται ότι επιστρέφει τα 100; Οι υψηλότατοι ειδικοί φόροι που πληρώνουμε σε καύσιμα, τσιγάρα, ποτά, αυτοκίνητα, ναύλα και τόσα άλλα θα συνυπολογιστούν και πώς; Οι εισφορές στα Ταμεία; Η θα θεωρούμε όλες τις συντάξεις τζάμπα!
    Γ) Το πρόβλημα του ελλείμματος συναλλαγών είναι όντως το κύριο πρόβλημα. Είτε λόγω απραξίας είτε λόγω ενασχόλησης σε «ἔργα οὐχὶ παραδεδεγμένης χρησιμότητος». Βλέπει όμως κανείς πολιτικές σήμερα που να στοχεύουν στην επίλυσή του;
    Ακριβώς το αντίθετο! Αποδιάρθρωση και της όποιας υπάρχουσας οικονομίας. Επιχειρήσεις που κλείνουν, απολύσεις, τζίρος και απασχόληση σε ελεύθερη πτώση. Και δάνεια, μνημόνια, ξανά δάνεια και μεσοπρόθεσμα και τελειωμό δεν έχει!
    Είδατε καμιά πολιτική, κάποια εξαγγελία κάποια προτροπή έστω για αξιοποίηση της γής μας για να παράγουμε έστω την τροφή μας;
    Εγώ μόνο μία είδα, να φυτέψουμε φωτοβολταϊκά! Φυσικά, αφού το πρόγραμμα «ήλιος» σχεδιάζεται από γερμανούς (μόνο αυτοί κάνουν πολιτική στην Ελλάδα), θα εκτελεσθεί από τους ίδιους, θα πάρουν και την επιχορήγηση του ΕΣΠΑ, θα ωφεληθούν και την εξαγωγή της τεχνολογίας τους και θα εξάγουν ΟΛΗ την ενέργεια στην χώρα τους τιμολογώντας την οι ίδιοι, υπολογίζοντας την σαν αποπληρωμή χρέους!
    Σπαράζει από χρόνια η καρδιά μου να ζώ σε έναν ιδιαίτερα ευλογημένο τόπο (Κέρκυρα) που τον θεωρώ τον «Κήπο της Ελλάδας» αν όχι και της Ευρώπης και να εισάγει ντομάτες Βελγίου! Γιατί δεν παράγουμε; Ελάτε από εδώ να κάνετε του λογαριασμούς! Ούτε λάδι να φάμε δεν θα έχουμε σε λίγο με 1,40 που πληρώνεται το λίτρο. Κοντά όσο και το εμφιαλωμένο νερό! Με ένα λίτρο λάδι, με τη δουλειά και τα έξοδα που απαιτεί, πίνεις έναν ελληνικό καφέ μόνο σε λαϊκό καφενείο! Για να σε λένε και τεμπέλη!
    Κάποιοι φταίνε για όλα αυτά και δεν μου φαίνεται το κύριο βάρος της ευθύνης να φέρουν οι απλοί αγρότες, εργάτες, βιοτέχνες κλπ. και η μεταφυσική ερμηνεία ότι ξαφνικά όνειρο ζωής τους έγινε ο διορισμός στο δημόσιο! Φυσικά, όταν τους διώχνεις από την γή τους, τη δουλειά τους, δεν θα ψάξουν να ζήσουν όπως-όπως και «γαία πυρί μειχθήτω»;
    Δ) «οἱ σημερινοί Γερμανοτσολιάδες καὶ γκαουλάϊτερ καταβάλλουν ἀνελλιπῶς κάθε μῆνα 151,51 € γιὰ κάθε Ἕλληνα, Ἑλληνίδα καὶ Ἑλληνόπουλο»!!!!
    Συγνώμη, μας τα χαρίζουν;
    Δάνεια με μια χαρά τόκο μας χορηγούν, μην τρελαινόμαστε, business κάνουν! Απαιτώντας και υποτέλεια!
    Σε λίγο θ’ ακούσω ότι όποιος δίνει 1 ευρώ στο γυφτάκι που ζητιανεύει γιατί έχει άθλιο πατέρα με την υποχρέωση να επιστρέψει 1,5 ευρώ τον άλλο μήνα κρατώντας την αδελφή του για σιγουριά, είναι πολυεύσπλαχνος και ευεργέτης! Έλεος!
    Χώρια που από αυτά σε εμέ, όπως και σε πολούς άλλους δεν καταλήγει ούτε πεντάλεπτο! Έρχονται όμως ανελλιπώς και πλήρεις οι λογαριασμοί αποπληρωμής!
    Και μήπως οι πολιτικές πού αναφέρθηκα μόλις πιο πάνω οι οποίες χαράχθηκαν από τους ισχυρούς της Ευρώπης, άρα κυρίως την Γερμανία και οι «δικοί μας» (δικά τους τσιράκια) συνυπέγραψαν δεν οδήγησαν μαθηματικά σ’ αυτό; Και έχει γίνει φαύλος κύκλος και βρόγχος στον λαιμό μας;

    Καταλήγω, ότι πολύ άσπρο-μαύρο έχει πέσει και η ζυγαριά καταλογισμού ευθυνών κλέβει ασύστολα προς ορισμένες πλευρές!

  29. Α) Μά, πρῶτ’ἀπ’ὅλα τὸ λῖπος εὐθύνεται καὶ γιὰ τὸν καρκῖνο. Τὰ σουβλάκια, λοιπόν, μὲ μέτρο καὶ ὄχι μόνον γιὰ προστασία άπὸ τὰ καρδιαγγειακὰ νοσήματα. Ἐπὶ τῆς οὐσίας, ἡ ζημία ἀπὸ τοὺς κρατοδιαίτους εἶναι κυρίως ὅτι ἡ καλοπέρασὴ τους ἑλκύει στὶς ἄχρηστες αὐτὲς δουλειὲς πλῆθος ἀνθρώπων πού, σὲ ἄλλη θέση, θὰ ἦταν χρήσιμοι.
    Β) Καί ποιός φταίει, λέτε, ἂν δὲν φταῖνε ὅσοι ἐπεδίωξαν νὰ διορισθοῦν ἀργόμισθοι ; Οἱ πολιτικοὶ νὰ ἐκλεγοῦν ἤθελαν. Ἂν οἱ ψηφοφόροι ζητοῦσαν δουλειὲς οὐσίας καὶ καταψήφιζαν ὂποιον διόριζε ἀργομίσθους, θὰ εἴχαμε, λέτε, τόσους χαριστικοὺς διορισμούς; Προσοχὴ ὅμως : Οἱ πολίτες πάντα μποροῦν νὰ ἀπολύσουν τοὺς ἀντιπροσώπους τους καὶ νὰ βάλουν ἄλλους στὶς θέσεις του. Οἱ πολιτικοί, ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ ἐκλέξουν ἄλλο λαό. Εὐθύνη ἔχει μόνον ὅποιος ἔχει τὴν εὐχέρεια νὰ διαλέξει, δηλαδὴ ὁ λαὸς μόνον. Δυσάρεστο, ἀλλὰ τὸ λέιε ἡ ἁπλῆ λογική.
    Γ) Τὸ ὅτι ἔκλεισε ὁ πόρτα στὶς ἀργομισθίες εἶναι ἡ πιὸ άποτελεσματικὴ πολιτικὴ ἀναπτύξεως. Γι’ αὐτὸ κάτι ἀρχίσαμε νὰ παράγουμε πάλι καὶ νὰ ἐξάγουμε. Ἀλλὰ πρέπει νὰ καταργήσουμε πολλὲς ἀκόμη ἀργομισθίες.
    Δ) Ἀσφαλῶς καὶ μᾶς τὰ δανείζουν, Ἀλλὰ κι αὐτοὶ τὰ δανείζονται καὶ μάλιστα μερικοί μὲ ἐπιτόκιο οὐσιωδῶς ὑψηλότερο ἀπ’ αὐτὸν μὲ τὸν ὁποῖο μᾶς τὰ δανείζουν. Συνεπῶς, ναί, μᾶς ἐλεοῦν. Κι ἔχουμε τὸ θράσος νὰ τοὺς βρίζουμε. Ἂν δὲν μᾶς ἀρέσει, ἂς πᾶμε στὴν τράπεζα κι ἂς καταθέσουμε στὸν λογαριασμὸ τοῦ Δημοσίου τὰ 151,51 € τὸν μῆνα. Αὐτὸ εἶναι εὐγλωττότερη καὶ ἀποτελεσματικώτερη ἀπάντηση. Ὅσο ὅμως δὲν τὸ κάνουμε, τοὐλάχιστον ἂς μὴν διαφημίζουμε εἴτε τὴν άμάθειά μας, εἴτε τὴν ἀχαριστία μας.

  30. Κύριοι χαίρομαι για τον εποικοδομητικό διάλογό σας, ειλικρινά , είναι υψηλού επιπέδου και πάει την σκέψη μου παραπέρα …

  31. Αδυνατούμε να συνεννοηθούμε κ. Γεωργάνα το είχα παρατηρήσει και στο παρελθόν. Έχουμε διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές προσλαμβάνουσες μάλλον και διαφορετικούς στόχους. Για σας τα λογιστικά του κεντρικού κράτους είναι το παν (όχι ότι εγώ αδιαφορώ ή δεν θεωρώ σημαντικά) αλλά οι θεραπείες “πονεί δόντι – κόψει κεφάλι” εγώ ξέρω μόνον του νεκροθάφτες να κάνουν χαρούμενους. Εγώ επικεντρώνομαι στην οικονομία της κοινωνίας. Που είναι αυτή που τροφοδοτεί και το κράτος. Το κράτος θα έχει όταν οι πολίτες του έχουν! Αλλιώς γδέρνεις πτώματα! Και προς αυτή την κατεύθυνση δεν γίνεται απολύτως τίποτε!
    Πείτε μου, αν παρουσιάσουμε κρατικό πρωτογενές πλεόνασμα με όποιους απόλυτους ή σχετικούς αριθμούς, αλλά με τον κόσμο να λιμοκτονεί θα χειροκροτήσετε; Θα το θεωρήσετε “πολιτικὴ ἀναπτύξεως”;

    Εν πάσει παριπτώσει διαμηνύστε προς αυτούς που “μᾶς ἐλεοῦν” ότι όχι απλώς δεν προτίθεμαι να καταθέσω στον “λογαριασμὸ τοῦ Δημοσίου τὰ 151,51 € τὸν μῆνα” αλλά θα έφτυνα και τον εαυτό μου αν περνούσε έστω και στιγμιαία από το μυαλό να αφήσω ένα λεπτό γι αυτό το σκοπό!
    Όχι κ. Γεωργάνα, ούτε τρέφομαι ούτε έχω τραφεί ποτέ από τα δανεικά σας, ούτε έχω πάρει ποτέ κρατικό επίδομα 1€, νοσοκομείο ή δημόσια περίθαλψη δόξα τω θεώ δεν έχω χρειαστεί ποτέ μου και μόνο πληρώνω-πληρώνω! Το μόνο πράγμα που προσωπικά άντλησα από το δημόσιο είναι η σχολική εκπαίδευσή μου και του παιδιού μου. Θεωρείτε ότι έχω ανάγκη τα δανεικά τους; Θεωρείτε ότι δίνονται για μένα και τα οφείλω;

  32. Προσωπικῶς, ἐπωφελήθην καὶ ἐγὼ δευτεροβαθμίου ἐκπαιδεύσεως σέ Ἑλληνικὸ δημόσιο σχολεῖο παγκοσμίου ἐμβελείας, ὅπως διαπίστωσα ὅταν πῆγα φοιτητὴς στὸ ἐξωτερικό. Ἀλλὰ γιὰ τὰ παιδιά μου, βλέπω ὅτι εἶναι κίνδυνος σήμερα τὸ δημόσιο σχολεῖο.
    Ἀφοῦ δὲν θέλετε νὰ συνεισφέρετε τὰ 151,51 € τὸν μῆνα καὶ δὲν θέλετε καὶ νὰ ἀπολυθοῦν ὅσοι σήμερα ἔχει προγραμματισθεῖ νὰ ἀπολυθοῦν ἀπὸ τὸ εὐρύτερο δημόσιο, ἀπὸ ποῦ προτείνετε νὰ χρηματοδοτηθοῦν οἱ ἀνάγκες ἐπιβιώσεως τῆς χώρας. Λέτε οἱ Οὐκρανοὶ νὰ μᾶς χαρίσουν τοὺς 500.000 τόννους σιτηρῶν ποὺ μᾶς πωλοῦν κάθε χρόνο ;

  33. Κύριε Γεωργάνα,
    αφού αδυνατούμε να συνεννοηθούμε, ας προσπαθήσω να καταστήσω κοτανοητό δια της ακολούθου σαφούς διακηρύξεώς μου τουλάχιστον τούτο:
    Το κέντρο του κόσμου μου ΔΕΝ είναι το δημόσιο!
    Δεν ανδρώθηκα σ’ αυτό, δεν τρέφομαι απ’ αυτό, δεν βασίζω τις ελπίδες ύπαρξής μου σε αυτό!

    Σε σας έχει καρφωθεί στο μυαλό ως μονομανία! Μιλάω για απολύσεις, ανεργία, υποαπασχόληση και εισοδήματα πείνας και εγώ σκέφτομαι τους ανθρώπους γύρω μου που πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα και είναι ΥΠΑΡΚΤΟΙ, έχει ΗΔΗ συμβεί και ανήκουν ΟΛΟΙ στον ιδιωτικό τομέα!
    Εσείς το βιολί σας! Εσείς τα καταλαβαίνετε μόνο γιά “ὅσους σήμερα ἔχουν προγραμματισθεῖ νὰ ἀπολυθοῦν ἀπὸ τὸ εὐρύτερο δημόσιο”!
    Η οικονομία για την οποία ομιλώ εγώ και ενδιαφέρομαι δεν είναι τα λογιστικά κιτάπια του Βενιζέλου! Αυτοί τα κάνανε σκατά, αυτοί να τα διορθώσουν από την τσέπη τους και αυτήν των “κολλητών” τους! Εγώ για τα προσωπικά μου λάθη δεν έστειλα ποτέ τον λογαριασμό σε άλλους. Άλλωστε θα εισέπραττα μόνον κλωτσιές!
    Έγινα αντιληπτός;

    Το μόνο που θέλω είναι να μη καταντούν και τον ιδιωτικό τομέα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του δημοσίου και να μην του φορτώνουν τα λάθη της άθλιας δημόσιας διαχείρισης. Να μήν το κάνουν σαν τα μούτρα τους δηλαδή, αν και αυτό έχει γίνει ήδη! Όχι ότι μπορεί να ευημερήσει έτσι, ίσως κατορθώσει κουτσά-στραβά μια ελάχιστη επιβίωση!

    Και δεν θέλω να ξανακούσω σχόλια σε δικές μου τοποθετήσεις για αργόμισθους και κρατικοδίαιτα παράσιτα! Αν τους γνωρίζετε να πάτε να τους αναφέρετε ονομαστικά, εγώ δεν σχετίζομαι με τέτοιον κόσμο, ούτε αυτού του είδους την οικονομία και δεν μπορώ να βοηθήσω!

  34. Εἶσθε, κύριε Χονδρογιάννη, τῆς γνώμης ὅτι ἡ κακοδαιμονία τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέως τῆς οἰκονομίας, τὴν ὁποίαν διεκτραγωδεῖτε, δὲν προέρχεται ἁπὸ τὸ ὑπέρογκο κόστος τοῦ εὐρυτέρου δημοσίου ; Ἡ δική μου γνώμη εἶναι ὅτι προέρχεται καί, συνεπῶς, ὅποιος ὑποστηρίζει τὴν συνέχιση τῆς καταστροφικῆς αὐτῆς λειτουργίας τοῦ εὐρυτέρου δημοσίου ὐποστηρίζει τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας.

  35. Όχι κατά τον μονοδιάστατο τρόπο που το θέτετε εσείς!
    Το υπέρογκο κόστος του δημοσίου απλά του προσθέτει νέους φόρους που συνήθως αποτελούν τρικλοποδιά στην ανταγωνιστικότητά του! Ελλειμματικό δημόσιο όμως ή/και υψηλούς φόρους έχουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες με πολύ δυνατή παραγωγή και γι αυτό στην κρίση αντιστέκονται καλά. Η Ιταλία δεν πρόκειται να δυστυχήσει σαν και μας ότι και αν συμβεί, η Δανία στους υψηλούς φόρους στηρίζει την ευημερία της και ωστόσο παράγει και εξάγει!

    Η ανυπαρξία πολιτικών παραγωγής (για την ακρίβεια οι πολιτικές καταστροφής του όποιου παραγωγικού δυναμικού είχαμε) ευθύνονται κατά 90% για το χάλι του ιδιωτικού τομέα και άρα για την πείνα που θα επέλθει. Οι οποίες, παρά την κρίση, ΕΝΤΕΙΝΟΝΤΑΙ! Έχει αφεθεί ο δημιουργικός παραγωγικός Έλληνας, βάρκα χωρίς πανιά σε πέλαγο τρικυμισμένο!

    Χρησιμοποιώ πάντοτε απλά και κατανοητά υπαρκτά παραδείγματα για να αναδείξω το πρόβλημα και προτιμώ να αναφέρομαι στον πιο κατανοητό αλλά ίσως σημαντικότερο και άμεσα αναστρέψιμο τομέα που είναι ο πρωτογενής. Ο οποίος μας παρέχει το βασικότερο, την τροφή! Οι υψηλές τεχνολογίες και η βαριά βιομηχανία ας περιμένουν στην σειρά τους!
    Όταν ο Βέλγος αγρότης φύτεψε στρέμματα ντομάτας σε ένα έδαφος ίσως όχι τόσο κατάλληλο και σίγουρα με ανεπαρκή ήλιο, κάποιος του παρείχε σύγχρονη αγροτική τεχνολογία, κάποιος τον πληροφόρησε και τον οργάνωσε σε ένα τέτοιο εγχείρημα και κάποιος του εγγυήθηκε την σίγουρη διάθεση του προϊόντος όταν ρώτησε “μα που θα πουλάω εγώ τόση ντομάτα!” Έτσι έφθασε να τρίβει τα μάτια του βλέποντας τον εαυτό του εξαγωγέα ντομάτας στην Ελλάδα!
    Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα Αγροτικής Πολιτικής η οποία αποφασίζεται και χαράσσεται σε υψηλό επίπεδο!
    Εγώ που διαμένω στον “κήπο της Ευρώπης” αν με “ιδιωτική πρωτοβουλία” φυτέψω παραδοσιακή φυσική ντομάτα λουσμένη στον ήλιο ή θα μου σαπίσει στα καφάσια ή θα πρέπει να γυρνάω όλη μέρα σαν τον γύφτο στα χωριά και αν πουλήσω δέκα κιλά. Κλαίγοντας την μοίρα μου που δεν είμαι Βέλγος!

    Αυτά λοιπόν για να γίνουν κάποιοι σε υψηλό επίπεδο έχουν κατ’ αρχήν την έγνοια και ακολούθως κάνουν συστηματική δουλειά. Και δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος αντιθέτως θα φέρουν και παραπάνω έσοδα στο κράτος. Στην Ελλάδα των δανείων όμως η έννοια “παραγωγή” και “ιδιωτική πρωτοβουλία” λογαριάζεται σαν “σύρε κόψε το κεφάλι σου!”

    Επιμένω, τα κρατικά ελλείμματα αντιμετωπίζονται με παραγωγή πλούτου, όχι γδέρνοντας πτώματα!
    Και θέλει πολιτικές για τις οποίες, δύο χρόνια τώρα εν μέσω απελπισίας, δεν ακούω ούτε μια προσχηματική λέξη, ούτε μια ψεύτικη εξαγγελία! Τέτοιο χάλι!

  36. Συμπληρωματικά:
    Αντιλαμβάνεστε ελπίζω από το ανωτέρω παράδειγμα πως τόσους αργόμισθους γεωπόνους που έχουν συγκεντρωθεί στο Αθηναϊκό δημόσιο αντί να τους απολύσεις μπορείς να τους βάλεις να κάνουν πραγματική δουλειά με έμμεση πολύ υψηλή προστιθέμενη αξία! Και αν πάλι περισσεύουν, δεν πειράζει να απολυθούν και κάποιοι, άλλωστε φεύγουν και μόνοι τους αν ο ιδιωτικός τομέας αποτελεί εναλλακτική λύση!
    Χωρίς εκατόμβες πτωμάτων!

  37. Γιατί δὲν ρωτᾶτε τοὺς ἀργομίσθους γεωπόνουν ἂν θέλουν νὰ μετατεθοῦν στὰ χωράφια τοῦ κήπου τῆς Εὐρώπης ; Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος πὼς θὰ κατελάμβαναν τὸ ὑπουργεῖο. Τότε τί θὰ κάνατε ; Ξέρετε καλὰ ὅτι ὅποιος ἐρχόταν στὴν Κέρκυρα μὲ τὸ ζόρι, δὲν θὰ παρήγαγε κανένα ἔργο. Βλέπετε λοιπόν, ὅτι μόνον ἂν τὸν ἀπολύσει τὸ κράτος καὶ άναγκασθεῖ νὰ δουλέψει γιὰ λογαριασμό του, θὰ άποδώσει. Μονοδιάστατο ἢ ὄχι, δὲν βλέπω πῶς ἀλλιῶς μπορεῖ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸν βοῦρκο ὅπου ἔχουμε κολλήσει.
    Σημειῶστε ὅτι ἔχω συνεργασθεῖ ἐπαγγελματικῶς μὲ τοὺς γεωπόνους τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας τοῦ Βελγίου. Σὲ ἀριθμὸ εἶναι ἴσως ὑποπενταπλάσιοι τῶν δικῶν μας καὶ ποτὲ δὲν συμβουλεύουν τοὺς παραγωγούς. Πιστεύουν ὅτι ὁ παραγωγὸς ξέρει πολύ καλύτερα ἀπ’ αὐτοὺς τὸ συμφέρον του. Ὅπως βλέπετε ἀπο τὸ ἀποτέλεσμα, ἡ μέθοδος ἀποδίδει.

  38. Ξεφεύγουμε αρκετά από τη συζήτηση (εννοώ να παραμένουμε στο θέμα του αρχικού άρθρου για να μην απεραντολογούμε και συνήθως επιμένω σ’ αυτό) αλλά ας είναι!
    Σίγουρα κανείς δεν αγαπά τις μεταθέσεις προς τόπο άγνωστο ιδίως εάν έχει εγκαταστήσει οικογένεια. Μεταξύ όμως απολύσεως και μεταθέσεως νομίζω ότι δεν του αφήνεται επιλογή!
    Το να παράγεις έργο δεν γίνεται ποτέ με το ζόρι! Όμως πιστεύω (και όχι απλά πιστεύω, το έχω συζητήσει) ότι τα 9/10 των επιστημόνων, ιδίως αυτών που δουλεύουν στο δημόσιο έχουν κρυφό παράπονο ότι ποτέ δεν άσκησαν την επιστήμη τους αλλά γραφειοκρατικά καθήκοντα. Το να σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις αυτό που αγαπάς, να υλοποιήσεις και συ το όποιο όνειρό σου, είναι ένα πολύ μεγάλο κίνητρο προς παραγωγική εργασία και οι όποιες μικρές θυσίες απαιτούνται καθίστανται αμελητέες και εκτελούνται μάλιστα ευχαρίστως.
    Θα εκμυστηρευθώ το εξής:
    Έχω δηλώσει ότι ούτε έχω τραφεί ούτε τρέφομαι από το δημόσιο! Παραμένει αληθές! Δεν σημαίνει όμως ότι δεν έχω εργασθεί ποτέ για το δημόσιο. Έχω εργασθεί προ δεκαετίας για μόλις δύο οκτάμηνα! (Ξέρετε τις γνωστές παλιές συμβάσεις). Ένα οκτάμηνο στην Εφορία Κλασσικών Αρχαιοτήτων και το άλλο στην Εφορία Βυζαντινών αρχαιοτήτων. Η δεύτερη ιδίως περίοδος υπήρξε από τις ωραιότερες της ζωής μου. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εκπονήσαμε μελέτες τις εγκρίναμε/εντάξαμε και εκτελέσαμε εμείς τα έργα με υψηλή επίβλεψη στα πλαίσια του Β’ ΚΠΣ. Μια ομάδα 3-4 ατόμων μόλις αλλά υπό φωτισμένη και δραστήρια προϊστάμενη αρχή. Πηγαίναμε και δουλεύαμε και τα απογεύματα μέχρι το βράδυ! Δρούσαμε με το πάθος μιας καλλιτεχνικής ομάδας. Για μισθό αν θυμάμαι καλά περίπου 200.000 δρχ. Ξεφτίλα δηλαδή! Αλλά δεν μας ένοιαζε! Εμείς κάναμε αυτό που μας άρεσε και αυτό που αγαπούσαμε γιατί κίνητρό μας ήταν το έργο “μας”, ούτε τα λεφτά, ούτε η λούφα και τα συγχαρητήρια αξίζει ο προϊστάμενός μας παρά εμείς, που μας εκτίμησε και μας αξιοποίησε σαν επιστήμονες και πολύτιμους συνεργάτες και όχι “δημοσίους υπαλλήλους”!

    Οι γεωπόνοι των Υπουργείων Γεωργίας δεν είναι για να συμβουλεύουν παραγωγούς! Αλίμονο, να μαζέψουμε όλη την αγροτιά στην Αθήνα να κάνει ερωτήσεις στο Υπουργείο! Υπάρχουν άλλα κλιμάκια γι΄αυτό αλλά κυρίως είναι δουλειά ιδιωτών γεωπόνων.
    Αυτοί είναι γι’ αυτό που ήδη σαφώς εννόησα. Να σχεδιάζουν και να επιβλέπουν την Αγροτική Πολιτική!
    Δεν έχετε εξοικείωση καταλαβαίνω από οργανωτικές διαδικασίες σε πρακτικούς τομείς και βγάζετε αυθαίρετα συμπεράσματα.

  39. Ἡ ἀγροτικὴ πολιτικὴ, κατὰ τὸ οὐσιῶδες μέρος της, σχεδιάζεται στὴν Γενικὴ Διεύθυνση Γεωργίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς στὶς Βρυξέλλες. Ἐργάσθηκα ἐκεῖ ἕξι χρόνια, ὁπότε σωστὰ μαντέψατε ὅτι δέν ἔχω ἐξοικείωση ἀπὸ ὀργανωτικὲς διαδικασίες σὲ πρακτικοὺς τομεῖς καὶ ὅτι βγάζω αὐθαίρετα συμπεράσματα. Πραγματικὸ ἀστυνομικὸ δαιμόνιο !
    Πάντως, πῶς μὲ πενταπλασίους γεωπόνους στὸ Ὑπουργεῖο Γεωργίας ἀπ’ ὅτι τὸ Βέλγιο, ἡ γαλανὴ χώρα μας καταφέρνει νὰ ἔχει κραυγαλέως χαμηλότερες ἐπιδόσεις στὴν γεωργικὴ παραγωγή παραμένει ἀνεξήγητο, δέν συμφωνεῖτε ; Δὲν ἀποκλείεται νὰ εἶναι πολύ περισσότεροι ἀπ’ ὂσους χρειαζόμαστε, ὀπότε ἐφευρίσκουμε «γραφειοκρατικά καθήκοντα», ὅπως γράφετε, γιὰ νὰ μὴν λέμε ὂτι κάθονται τελείως. Ἐκεῖνο ποὺ εἶναι μαθηματικῶς βέβαιον εἶναι ὂτι τὴν πολυτέλεια αὐτὴν δὲν μποροῦμε πλέον νὰ τὴν πληρώνουμε. Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς πληρώνουν τὰ ἔξοδα ἐπιμένουν νὰ τὰ μειώσουμε. Ὅσες ἀσχημίες καὶ νὰ κάνουμε σὲ παρελάσεις, ἀπεργίες καὶ ἄλλα γραφικά, τὸ μόνο ποὺ πετυχαίνουμε εἶναι νά σφίγγουμε τὸν βρόχο γύρα ἀπὸ τὸν λαιμό μας σφικτότερα.

  40. Το Καβαφικό μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο ΟΧΙ σε αντιδιαστολή με το μεγάλο ΝΑΙ του Κυβερνητικού εξαγγελθέντος Δημοψηφίσματος, ή το πλαστό δίλημμα

    Che fece …. il gran rifiuto
    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
    να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
    έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
    όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
    Μέχρι την στιγμή που γράφεται το παρόν, ισχύει η Κυβερνητική εξαγγελία περί Δημοψηφίσματος ( που βέβαια ως επικοινωνιακό / πολιτικό τρικ είχα αναλύσει ήδη από τις 26.05.2011 βλ. http://www.antibaro.gr/node/3064 ) , στο οποίο θα ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να πει το μεγάλο ΝΑΙ ( σύμφωνα με τον πρωθυπουργό ) στην ευρωπαϊκή Τροϊκανή δανειστική προοπτική του ( με το όποιο κόστος λέω εγώ ) με ελπίδα την αποφυγή της πτώχευσης, ή το μεγάλο ΟΧΙ που θα δρομολογήσει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις κατάρρευσης των πάντων ( Ελλάδας, Ευρώπης, ΗΠΑ, Τραπεζών αγορών κ.λ.π ) και σίγουρη επιστροφή στην δραχμή, σύμφωνα με τους ειδικούς.
    Επειδή ο κ. πρωθυπουργός χρησιμοποίησε Καβαφική ποιητική ρήση, δράττομαι της ευκαιρίας να παρουσιάσω την ανάλυση του ποιήματος όπως την έκανε ο Γ.Π. Σαββίδης, στο άρθρο του: «Ψύλλοι στ’ άχερα του “Mεγάλου Nαι”» ( 21 Ιουλίου 1973 Eφήμερον σπέρμα, Eρμής, 1978 και Mικρά καβαφικά, A΄, Eρμής, 1985, πηγή: http://www.kavafis.gr/kavafology/articles/content.asp?id=14 ):
    « Τι απατηλός γέρος αυτός ο Καβάφης σας! Εκεί που, ενόσω ζούσε, έβαζε φίλους του να βεβαιώνουν ότι «ποτέ του δεν θα γράψει έναν ύμνο βενιζελικόν ή βασιλικό», νάσου τον τώρα, σαράντα χρόνια αθάνατος, που εμφανίζεται να πριμοδοτεί το «δεδομένο» (κόντεψα να πω «θεόδοτο») και μοναδικό υποψήφιο Σύνταγμα, με ξέφτια από ένα νεανικό (1899-1901) ποίημά του… Γιατί δεν φαντάζομαι να χωρεί αμφιβολία πως δικό του είναι «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ» που βλέπουμε τοιχοκολλημένο σε «οδούς, πλατέες, και πύλες της περιωνύμου πόλεως Αντιοχείας» καθώς και σε όλα τα ντουβάρια της λοιπής Επικράτειας.
    Πόσο θεμιτή, άραγε, είναι τούτη η πλάγια παρεμβολή ενός «ομογενούς» στον ξένο αχυρώνα; Και μη μου πείτε, παρακαλώ, πως γυρεύω ψύλλους στ’ άχερα ή πως ο Καβάφης, έχοντας μάλιστα διαλέξει την Ελληνικήν Υπηκοότητα, δεν είχε λιγότερο δικαίωμα να νοιάζεται για τις τύχες του Έθνους από όσο (ας πούμε) ο κ. Πάππας ή ο κ. Ωνάσης. Το ξέρω. Μόνο που συμβαίνει να θυμούμαι και κάποιους άλλους, ωριμότερους και σαφώς πολιτικούς του στίχους. Λ.χ.:

    …Που κατά βάθος έγιναν
    σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων
    το ξέρει ο Σελευκίδης, που αυτοί τους δίδουν
    κι αυτοί τους παίρνουνε τους θρόνους των
    αυθαίρετα, ως επιθυμούν, το ξέρει.

    Ή και:

    κατά που θέλει και κατά που κάμνει
    οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
    μήτε να κρίνουν ή να συζητούν
    μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.

    Ή πάλι:

    Αυτή η Συρία — σχεδόν δεν μοιάζει σαν πατρίς του,
    αυτή είν’ η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα.

    Και ακόμη:

    Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
    δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
    και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
    ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
    να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

    Ίσαμε το κυνικό:

    Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
    για το αψήφιστο της εκλογής.
    Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

    Πριν ξαναδιαβάσουμε ολόκληρο το ποίημα του «μεγάλου Ναι» (ή μήπως είναι κυρίως του «μεγάλου Όχι»;) θα ήθελα να ξεκαθαρίσω στον αναγνώστη ότι συμμερίζομαι την γνώμη του Σεφέρη και για τούτο το κείμενο, γνώμη γραμμένη «εις ανύποπτον χρόνον» (1941) — αν υπάρχουν, στον αιώνα μας, χρόνοι «ανύποπτοι» για άλλους από τους ολότελα ανυποψίαστους:
    Από τα ποιήματα του Καβάφη που μ’ ενοχλούν πραγματικά• πρώτα, γιατί δε μου μεταδίνει κανένα αίσθημα• έπειτα, γιατί άκουσα τόσους και τόσους να το απαγγέλνουν με το στόμφο εκείνων που δεν ξέρουνε τι λένε• θαρρείς πως ο καθένας μπορεί να το γεμίσει με όλα τα ναι και τα όχι που του έλαχαν στο μεροκάματό του. (…) Το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι δίνουν έναν ήχο αρκετά κούφιο…

    Και η γνώμη του Καβάφη; Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να αποκαλύψω την ταυτότητα του προσφιλούς μου μέντιουμ ούτε την παράνομή μου ραδιοτηλεφωνική σύνδεση με τον χώρον όπου αναπαύεται ο ποιητής. Γιατί υπάρχουν δύο αυθεντικά τεκμήρια της στάσης του Καβάφη απέναντι σε τούτο το ποίημά του: Πρώτον, ότι, μετά το 1910 και ίσαμε τον θάνατό του (1933), το άφησε, μαζί με 15 άλλα «σουξέ» του, σε ένα είδος καθαρτηρίου — δηλ. δεν τα αποκήρυξε, μα και δεν τα ενέταξε στις συλλογές που εξέδιδε ως τα τέλη της ζωής του. Δεύτερον, στο Αρχείο Καβάφη σώζονται ανέκδοτα δύο αυτόγραφα σχόλιά του, ασφαλώς πρώιμα, που μαρτυρούν, αν όχι τις επιφυλάξεις που ενδεχομένως ωρίμασαν αργότερα, πάντως όμως ότι σχεδόν εξαρχής ένιωθε πως το ποίημα αυτό ήταν κάπως μπόσικο και χρειαζόταν διευκρινίσεις.
    Το ένα σχόλιο, γραμμένο ελληνικά, πιθανότατα για να χρησιμέψει στον αδελφό-μεταφραστή του Τζων Καβάφη, αφορά τις δύο πρώτες (θεμελιακές, καθώς αποδεικνύεται) λέξεις του ποιήματος:

    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι
    να πούνε…

    Σχολιάζει λοιπόν ο Καβάφης: «Εφιστώ προσοχήν εις την λέξιν μερικούς. Σε μερικούς ανθρώπους, όχι σε όλους».

    Με άλλα λόγια: το ποίημά μου δεν είναι γενικής (ούτε καθημερινής) εφαρμογής, αλλά ισχύει μόνο για λίγους ανθρώπους (και για την ημέρα εκείνη που θα κρίνει όλη την υπόλοιπη ζωή τους). Έτσι, τουλάχιστον όσον αφορά τις δηλωμένες προθέσεις του Καβάφη, κάθε γενική εφαρμογή του ποιήματος, έστω και ολοκλήρου, είναι αυθαίρετη και προϋποθέτει βασική παρανόηση όχι μόνο των προθέσεων του ποιητή, αλλά και του ίδιου του κειμένου.
    Βέβαια, οι προθέσεις ενός συγγραφέα δεν δεσμεύουν τον αναγνώστη παρά στον βαθμόν όπου είναι πραγματοποιημένες στο κείμενό του. Και από αυτήν την άποψη δέχομαι πως το ποίημα του Καβάφη δίνει λαβή σε παρανοήσεις: η εννοιολογική χαλαρότητα του κειμένου σαν να δημιουργεί ένα κενό που ο κάθε αναγνώστης έχει τον πειρασμό να το γεμίσει με το περίσσευμα (ή το υστέρημα) της δικής του εμπειρίας είτε σύμφωνα με τις προσωπικές του ανάγκες και προκαταλήψεις.
    Τούτα μας οδηγούν στο δεύτερο και ουσιαστικότερο σχόλιο του Καβάφη για το ίδιο ποίημα. Αναφέρεται στον «ήρωα» ή αντι-ήρωά του — ο οποίος (ας μην το ξεχνούμε) δεν είναι εκείνος που είπε «το μεγάλο Ναι», αλλά αυτός που είπε «το μεγάλο Όχι». Το σχόλιο είναι συντομογραφημένο αγγλικά, άρα για προσωπική χρήση του ποιητή, και το μεταφράζω πιστά:
    Αρνήθηκε, γιατί σκέφτηκε ευσυνείδητα ή πως είναι ακατάλληλος για το έργο ή πως το έργο είναι ανάξιό του ή πως το έργο δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί ή κάποια παρόμοια λογικήν αιτία. Όμως κάποιος άλλος ανέλαβε το έργο και επέτυχε — πιθανότατα επειδή ήταν ο κατάλληλος για τούτο το ειδικό έργο, ή είχε στην διάθεσή του ορισμένα ειδικά μέσα, τα οποία αλλοίωσαν ή διευκόλυναν ή βελτίωσαν το έργο είτε τα αποτελέσματά του. Η επιτυχία αυτού του κάποιου άλλου αντανακλά εις βάρος του Αρνηθέντος, και αυτός είναι ο λόγος που, αν και ο Αρνηθείς εγνώρισε πως το Όχι του ήταν σωστό, μολαταύτα τούτο το Όχι τον βαραίνει σε όλη την ζωή του — το κάνουν να τον βαραίνει οι υποψίες και οι φλυαρίες και οι επιτιμήσεις και οι παρανοήσεις των πολλών.

    Οφείλω να προσθέσω ότι το πρώτο σχόλιο συνοδεύεται από μιαν άλλη σημείωση του Καβάφη, για τον ιταλικό τίτλο του ποιήματος («Che fece… il gran rifiuto» = Αυτός που έκανε… την μεγάλη άρνηση). Είναι γνωστό πως προέρχεται από ένα στίχο του Ντάντε για κάποιον που από δειλία («per viltate» ή «per viltà») είπε Όχι, και τα αποσιωπητικά δείχνουν ότι ο Καβάφης παρέλειψε τις δύο αυτές λέξεις — δικαιωματικά (και στο σημείο αυτό διαφωνώ με την συνέχεια του σχόλιου του Σεφέρη) αφού δεν ερμηνεύει τον Ντάντε αλλά απλώς του δανείζεται μιαν έκφραση για τον τίτλο ενός τελείως άσχετου ποιήματος.
    Στην σημείωσή του, λοιπόν, αυτήν ο Καβάφης γράφει: «Το “per viltate” βγήκε διότι ακριβώς το ποίημα πραγματεύεται ή υπονοεί την έλλειψιν του viltate».
    Αλήθεια, συνήθως χρειάζεται ασύγκριτα περισσότερο θάρρος να πεις ένα Όχι παρά το ευάρεστο Ναι. Και έχω προσέξει πως σε φανερές ψηφοφορίες είναι κατά κανόνα αποδοτικότερο να θέτεις έτσι το ερώτημα ώστε μόνον όσοι διαφωνούν απολύτως είτε με την ουσία του ρωτήματος είτε με τον τρόπο που τίθεται (συχνά ο τρόπος είναι η ουσία) να είναι αναγκασμένοι να σηκώσουν το χέρι. Έτσι κιόλας κερδίζεις τους ψήφους των αναποφάσιστων και των αδιάφορων και των χαζών και των δειλών.
    Συνεπώς, αν το ποίημα αυτό αναμφισβήτητα ανήκει σε εκείνα που, κατά τον Κ.Θ. Δημαρά, εκφράζουν πολύτροπα το Καβαφικό πλέγμα της αποτυχίας — από το «Τείχη» (1896) μέχρι το «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας» (1933) — ταυτόχρονα συνάπτεται με τον εξίσου σημαντικό καβαφικό κύκλο ποιημάτων της συνειδητής ανδρείας — από το «Θερμοπύλες» (1903) ίσαμε το «Στα 200 π.Χ.» (1931).

    Ο Καβάφης — ξετυλίγω τώρα ένα άλλο νήμα του Σεφέρη — είναι, πριν και μετά από οτιδήποτε άλλο (ποιητής ιστορικός, φιλοσοφικός, ηδονικός, είτε λυρικός, διδακτικός, δραματικός), ποιητής διαλεκτικός, δηλ. αμφίσημος. Θέση και άρση, λόγια και έργα, φαινόμενο και ουσία, επιθυμία και πραγματικότητα, αλήθεια και ψέμα, παρελθόν και παρόν, αδιάκοπα συμπλέκονται μέσα στο έργο του και το συνθέτουν.
    Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κριτικοί διαλεκτικά αγύμναστοι ή που θαρρούν πως η διαλεκτική εξισώνεται μηχανικά με την μονοσήμαντη και μονοκόμματη ταύτιση ή αντιπαράθεση (π.χ.) άσπρo-μαύρο ίσον πάντα ναι-όχι), τόσο χοντρά παραστράτησαν διαβάζοντάς τον. Γι’ αυτό επίσης θεωρώ γόνιμο να τον διαβάζουμε συγκριτικά — παρά τις οφθαλμοφανείς ιδεολογικές ή άλλες διαφορές του χαρμανιού που συνιστά τις ανεπανάληπτες προσωπικότητές τους — με τους τρεις άλλους κατεξοχήν διαλεκτικούς ποιητές του αιώνα μας: τον Παλαμά, τον Έλιοτ και τον Μπρεχτ.
    Με την στοιχειώδη διαλεκτική που διαθέτω, θα επιχειρήσω να κοιτάξω απόμακρα («Να μακραίνουμε τα πράγματα είναι ασφάλεια» συμβούλευε ο Καβάφης, προσεγγίζοντας την «αντικειμενική συστοιχία» του Έλιοτ και την «παραξένωση» του Μπρεχτ) το ποίημα – αφορμή μας, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τους άλλους τρεις ομότεχνούς του.
    Αρχίζοντας από τον Παλαμά. Η ποιητικά σημαντικότερη διαλεκτική του σύνθεση είναι, βέβαια, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου (1899-1906). Διαβάζοντας, λοιπόν, το κείμενο αυτό μαζί με τους φοιτητές μου, βεβαιώθηκα πόσο πιο θετικοί, ποιητικά, είναι οι λεγόμενοι «αρνητικοί» Λόγοι, σε σύγκριση με τους «ανοικοδομητικούς». Γιατί άραγε; Για να το πω συνοπτικά: νομίζω, γιατί ο Παλαμάς ένιωθε πολύ οξύτερα ― ύστερα μάλιστα από την εθνική ντροπή του 1897 και πριν από την εμφάνιση του Βενιζέλου — τι δεν ήθελε και τι τον πλήγωνε, παρά εκείνο που αόριστα επιθυμούσε ή που ενόμιζε πως όφειλε να θέλει. Και με αυτήν την ευκαιρία, έλεγα στα παιδιά:

    Μην υποκύπτετε στον ψυχολογικόν εκβιασμό, όταν σας λένε πως η αρνητική στάση είναι πάντα στείρα, και πως για να αρνηθείς κάτι πρέπει να έχεις άλλο να προτείνεις στη θέση του. Ο νέος άνθρωπος είναι φυσικό να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει, αλλά εξίσου φυσικό είναι να νιώθει εντονότερα τα στραβά που τον περιτριγυρίζουν. Αν η άρνησή σας αφορά κάτι που είναι ή κατάντησε αρνητικό, έχετε κάνει μια πράξη θετική και δυνάμει γόνιμη. Λέγοντας: Δεν θέλω τούτο το στραβό, είναι σαν να λέτε: Θέλω το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, πιθανόν να μην το ξέρετε ή και να μην υπάρχει ακόμη — και πάντως, πολύ πριν να το ζητήσουμε από σας, έχετε το δικαίωμα να το ζητήσετε από μας. Ωστόσο, ήδη το Όχι σας απέναντι στο υπαρκτό στραβό είναι η προϋπόθεση για να βρεθεί το σωστό. Και από αυτή την άποψη, ο Γύφτος του Παλαμά μού φαίνεται σαν πρόδρομος των χίππηδων…

    Καιρός να προχωρήσουμε στον Έλιοτ. Στο Φονικό στην Εκκλησιά (1935), αυτό το υψηλό πολιτικό και αγγλοκαθολικό δράμα, ο αρχιεπίσκοπος Θωμάς Μπέκετ, για να μην αφήσει πια ορφανό το ποίμνιό του στην βίαιη κοσμικήν εξουσία του βασιλιά και των φεουδαρχών, επιστρέφει στην Αγγλία ύστερα από εφτά χρόνια εξορίας, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει ακόμα και μαρτυρικό θάνατο. Στην ψυχική του προετοιμασία, έχει να δοκιμαστεί από τρεις κοσμικούς Πειρασμούς: της ανέμελης αισθησιακής ζωής• της εξουσίας που συνεπάγεται υποταγή της Εκκλησίας στον βασιλιά• ή της εξουσίας με προϋπόθεση να συμμαχήσει με τους φεουδάρχες για να προδώσουν μαζί τον βασιλιά.
    Απροσδόκητα, εμφανίζεται και ένας τέταρτος Πειρασμός. Είναι ο άλλος εαυτός του Θωμά, και τον παρακινεί να επιδιώξει με κάθε τρόπο το πιθανό μαρτύριο, δηλ. την εξασφάλιση όχι τόσο της μεταθανάτιας κοσμικής δόξας όσο του επουράνιου μεγαλείου. Εκείνο που βοηθάει τον Θωμά να νικήσει και τούτον τον Πειρασμό, είναι η φωνή λαού των απλών γυναικών της Καντερβουρίας: «Κατάστρεψε τον εαυτό σου και χαθήκαμε!». Τότε η φωνή του Θωμά αντηχεί γεμάτη διαλεκτική και χριστιανική σοφία:

    Ο τελευταίος πειρασμός είναι η πιο μεγάλη προδοσία:
    να κάνεις το σωστό για τη στραβήν αιτία…

    Τούτα τα λόγια μάς οδηγούν, διαλεκτικά πάντα, σε μιαν από τις κορυφώσεις ενός άλλου δράματος, μείζονος, πολιτικού και ανθρώπινου: στον Βίο του Γαλιλαίου (1938-39) του Μπρεχτ. Έχοντας απαρνηθεί (για να σώσει την ζωή του και για να ολοκληρώσει το έργο του), μπροστά στην Ιερά Εξέταση, αυτό που είναι βέβαιος πως αποτελεί τον θεμελιακό φυσικό νόμο του Σύμπαντος, ο Γαλιλαίος ακούει την πικρή κραυγή του αγαπημένου μαθητή του:

    Αλίμονο στον τόπο που δεν έχει ήρωες!

    Και του αποκρίνεται:

    Όχι. Aλίμονο στον τόπο που έχει ανάγκη από ήρωες…

    Πόσο σχετική είναι η δήθεν απόλυτη αξία του «μεγάλου Ναι» όταν το κοιτάξουμε στην προοπτική των εκάστοτε συμφραζομένων του και γυμνωμένο από τα κούφια κεφαλαία του — «τες οικογενειακές του παραδόσεις, το χρέος προς την πατρίδα, κι άλλα ηχηρά παρόμοια» — θαρρώ πως φαίνεται ακόμη πιο καθαρά σε ένα άλλο μπρεχτικό παράδειγμα:
    Στα 1930, ο Μπρεχτ είχε γράψει μια σχολικήν όπερα (με μουσική του Κουρτ Βάιλ) που είχε τίτλο: Αυτός που λέει ναι. Το λιμπρέτο βασιζόταν σε κάποιο φεουδαρχικό γιαπωνέζικο δράμα. Πρωταγωνιστής είναι ένα παιδί που σε μια σχολικήν εκδρομή αρρωσταίνει και βάζει σε κίνδυνο τους συμμαθητές του. Σύμφωνα με μιαν «αρχαία μεγάλη συνήθεια», ο άρρωστος δέχεται να τον ρίξουν στον γκρεμό, για να γλιτώσουν οι άλλοι.
    Τα παιδιά που έπαιξαν και είδαν την όπερα διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας στον Μπρεχτ πως το δίλημμα ήταν πλαστό. Ταυτόχρονα, το έργο προκάλεσε ενθουσιασμό σε αντιδραστικούς κύκλους του Βερολίνου, οι οποίοι το θεώρησαν υπόδειγμα τάχα χριστιανικής, είτε βουδιστικής αρετής ή μάλλον ενσάρκωση του πρωσικού ιδανικού υπακοής, πειθαρχίας και αυτοθυσίας.
    Παρευθύς ο Μπρεχτ έκατσε και ξανάγραψε το λιμπρέτο της όπερας, σύμφωνα με πιο ρεαλιστικά και σύγχρονα δεδομένα, και την τιτλοφόρησε: Αυτός που λέει όχι! Τελειώνω, μεταφράζοντας περικοπές από την απόκριση του παιδιού προς εκείνους που τον πιέζουν να πει «ναι» στην απάνθρωπη και παράλογη «αρχαία μεγάλη συνήθεια», επικαλούμενοι την καταφατική απάντηση που τους είχε δώσει όταν, πριν ξεκινήσουν, τον είχαν ρωτήσει αν συμφωνεί με όλους τους όρους συμμετοχής στην εκδρομή:

    Η απάντηση που έδωσα ήταν ψεύτικη, μα η ερώτησή σας ήταν πιο ψεύτικη. Όποιος λέει Α, δεν είναι υποχρεωμένος να πει Β. Μπορεί και να διαπιστώσει πως το Α ήταν ψεύτικο… Και όσον αφορά την αρχαία μεγάλη συνήθεια, δεν βλέπω δα να έχει καμιά λογική βάση. Μάλλον χρειάζομαι μια νέα μεγάλη συνήθεια, που να την εφαρμόσουμε αμέσως τώρα — εννοώ: την συνήθεια, σε κάθε κατάσταση, να ξανασκεφτόμαστε με νέο τρόπο.»

    Τι να πω και τι να συμπληρώσω στα παραπάνω εγώ ο ελάχιστος ;
    Το μόνο που θα κάνω είναι μία υποκειμενική κατάθεση ψυχής, μετά το σκίρτημα που ένιωσα ξαναδιαβάζοντας τα παραπάνω επ’ αφορμή της Κυβερνητικής εξαγγελίας Δημοψηφίσματος:
    Λέω ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, γιατί είναι το γνησιότερο μέσο έκφρασης της άμεσης δημοκρατίας , το οποίο ως Πολίτης ζητούσα επί χρόνια και ποτέ δεν μου εδόθη, μιας και τα κόμματα και οι κυβερνώντες, με θεωρούσαν «ανώριμο πιθηκάνθρωπο» να κρίνω για τα μεγάλα εθνικά ή οικονομικά θέματα των περασμένων δεκαετιών, αλλά ώριμο και σοφό λαό όταν ψήφιζα τα κόμματά τους !!!
    Λέω ΝΑΙ και στο άκαιρο ( κατόπιν εορτής ) εξαγγελθέν Δημοψήφισμα γιατί θα είναι το πρώτο ( και ελπίζω όχι το μοναδικό ) της γενιάς μου ( γενν. 1964 ), προκειμένου να τους πω το μεγάλο ΟΧΙ !!!!
    Και τι θα κερδίσω με αυτό ;
    1) Την εμπειρία και τη δημιουργία «νομολογίας» να ζητάω σαν πολίτης συχνότερα Δημοψηφίσματα.
    2) Να αποδείξω πως αφενός επρόκειτο για ένα κυβερνητικό τρικ, αποφυγής των πιθανολογούμενων ευθυνών και μεταθέσεώς τους στον λαό, την ανικανότητα όλων των κομμάτων να διαχειριστούν την άμεση ψήφο του λαού, χωρίς κομματικές παρωπίδες , καθώς και να μάθουν να μας δέχονται σαν ενιαίο σύνολο και όχι με κομματικές ταυτότητες και πελατειακές ψήφους. Κάτι για το οποίο είναι απροετοίμαστοι και γι’ αυτό δεν θέλουν να γίνει μιας και διαιρημένοι είμαστε ευκολομεταχείριστοι , ενώ ενωμένοι …. !!!
    3) Γιατί το ΟΧΙ μου, τελικά θα είναι ένα γονιμοποιό ΝΑΙ στη δρομολόγηση νέων άγνωστων προς το παρόν καταστάσεων , που όπως λένε και όλοι οι ποιητές και φιλόσοφοί μας: « μην υποκύπτετε στον ψυχολογικόν εκβιασμό, όταν σας λένε πως η αρνητική στάση είναι πάντα στείρα, και πως για να αρνηθείς κάτι πρέπει να έχεις άλλο να προτείνεις στη θέση του. Ο νέος άνθρωπος ( παραφράζω και οι αεί παίδες έλληνες ) είναι φυσικό να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει, αλλά εξίσου φυσικό είναι να νιώθει εντονότερα τα στραβά που τον περιτριγυρίζουν. Αν η άρνησή σας αφορά κάτι που είναι ή κατάντησε αρνητικό, έχετε κάνει μια πράξη θετική και δυνάμει γόνιμη. Λέγοντας: Δεν θέλω τούτο το στραβό, είναι σαν να λέτε: Θέλω το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, πιθανόν να μην το ξέρετε ή και να μην υπάρχει ακόμη — και πάντως, πολύ πριν να το ζητήσουμε από σας, έχετε το δικαίωμα να το ζητήσετε από μας. Ωστόσο, ήδη το Όχι σας απέναντι στο υπαρκτό στραβό είναι η προϋπόθεση για να βρεθεί το σωστό»
    4) Γιατί η Κύπρος μετά το δικό της μεγάλο Όχι στο σχέδιο Ανάν δεν ζημιώθηκε, τουναντίον η «διεθνής κοινότητα» ξαφνικά βρήκε τρόπο να την αναβαθμίσει , ως σαν άλλος μάγος που έβγαλε το «κουνέλι από το καπέλο». Έτσι ελπίζω ( δεν ξέρω ) να συμβεί και με την Ελλάδα. Ίσως με το μεγάλο μας ΟΧΙ να έχουμε πει το μεγάλο ΝΑΙ στη δρομολόγηση κάτι νέου και ως δια μαγείας να αναβαθμιστούμε εκτός από πανεπιστημιακό παράδοξο case study , σε χώρα ευδαιμονίας. Αλλά γι’ αυτά θέλει «αρετή και τόλμη» και να μην φοβάσαι να φοβηθείς .
    Πειραιάς 02.11.2011

  41. Να λοιπόν πως με το τσιγγέλι και με “πραγματικό αστυνομικό δαιμόνιο” αποκαλύπτονται οι αλήθειες! Τώρα εξηγούνται όλα!
    Προσωπικά ανακαλύπτω κάτι που ήδη ήξερα αλλά καλόν είναι και να ομολογείται από τους “εκ των έσω”!

    Αγροτική πολιτική εθνική λοιπόν δεν υπάρχει!
    Και αφού το ουσιώδες γίνεται στις Βρυξέλλες, σιγά μήπως οι υπουργάρες μας ασχοληθούν με τα επουσιώδη! “Με μαρούλια και ντομάτες” που έλεγε και ο αείμνηστος “σοσιαλιστής” υπουργός! Ταχυδρομεία ευρωπαϊκών εγκυκλίων τα υπουργεία μας!
    Εσείς να μας πείτε λοιπόν κ. Γεωργάνα που ήσασταν εκπρόσωπος της Ελλάδας γιατί για το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Γαλλία και τόσους άλλους χαράχθηκε επωφελής αγροτική πολιτική και για την Ελλάδα όχι!
    Εσείς να μας πείτε για τις συμφωνίες εκεί μέσα και το μοίρασμα της πίτας!
    Εσείς και οι όμοιοί σας να μας πείτε τι κάνατε για την Ελλάδα!
    Εσείς να μας εξηγήσετε, από τη θέση του σοφού της Γεωργίας για να σας στείλει το κράτος μας εκεί, γιατί “ἡ γαλανὴ χώρα μας καταφέρνει νὰ ἔχει κραυγαλέως χαμηλότερες ἐπιδόσεις στὴν γεωργικὴ παραγωγή” και όχι να διερωτάσθε!
    Για μένα από τις γενικότερες θέσεις που εκφράζετε είναι όλα απόλυτα εξηγήσιμα!
    Εκεί θα πρέπει να ασκήσατε την οσφυοκαμψία εμπρός στις ανώτερες φυλές της Ευρώπης, που συστήνετε και σε μας! Θα πρέπει να βρεθήκατε ευτυχής εκεί υπό διεθνή επιτροπεία!
    Εκεί θα πρέπει να μάθατε ότι όταν μιλούν/ζητούν/αποφασίζουν οι “εταίροι” εσύ σωπαίνεις/δίνεις κώλο/κάνεις μόκο! Και δεν ξεχνάς το “ευχαριστώ”!
    Εκεί θα πρωτοσυναντήσατε προσωπικά και τον Γιωργάκη και σας έκλεψε την καρδιά!
    Καταλαβαίνω τώρα γιατί μιλάτε νυχθημερόν για αργόμισθους και κρατικοδίαιτα παράσιτα. Γνωρίζετε από πρώτο χέρι!

    Κύριε Γεωργάνα,
    η υπερβολική έκθεση οδηγεί αναπόφευκτα στην πλήρη αποκάλυψη!

  42. Μόλις διάβασα και το επί της ουσίας σχόλιο του κ. Σταθακόπουλου που μας επαναφέρει στην τάξη και τον αρχικό διάλογο.
    Τον θαυμάζω και τον ζηλεύω!
    Μα γιατί να μπορεί να λέει τόσο καλύτερα από μένα, τόσο σαφέστερα και τόσο πιό εύγλωττα, πράγματα που είναι καταχωνιασμένα στην άκρη του μυαλού μου, θέλουν απροσδιόριστα να εκφρασθούν από το θυμικό μου και τα βρίσκω έτοιμα, εκεί, με έξοχο τρόπο αναπτυγμένα!

  43. Βλέπω συνεχίζετε τὴν ἀπληροφόρητη κοτσανολογία. Ἀλήθεια, ἕνας ἄδειος τενεκὲς κουδουνίζει πολύ περισσότερο ἀπὸ ἕναν γεμᾶτον. Ὅταν δὲν ἔχετε κάτι οὐσιῶδες νὰ προσάψετε, ἀρχίζετε νὰ γράφετε τὰ άποκυήματα τῆς φαντασίας σας. Πόσο ἀνοικτά, ὅμως, ἐκθέτετε τὴν ἀμάθεια καὶ τὴν μειονεξία σας σὲ κοινὴ θέα ! Πολὺ ἐνδιαφέρον ! Κρῖμα ποὺ δὲν σᾶς πρόλαβε ὁ Ντοστογιέφσκι !
    Δὲν ἤμουν ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ μόνιμος ὑπάλληλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, δηλαδὴ ὑπεύθυνος νὰ ἀναζητῶ καὶ νὰ ὐπηρετῶ τὸ κοινὸ συμφέρον ὅλων τῶν Κρατῶν Μελῶν.
    Φυσικά, ἡ Κοινὴ Ἀγροτικὴ Πολιτικὴ, ἀπὸ τὴν φύση της ὠφελεῖ περισσότερο τὰ κράτη ποὺ ἔχουν, σχετικῶς πρὸς τὰ ὑπόλοιπα, μεγάλη ἀγροτικὴ παραγωγή. Ἡ εἰσδοχὴ τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τὴν ἀπήλλαξε ἀπὸ τὸ τεράστιο δημοσιονομικὸ βάρος τοῦ Λογαριασμοῦ Καταναλωτικῶν Ἀγαθῶν, ἀφοῦ τὰ ἔξοδα πλέον τὰ ἀνέλαβε ἡ Κοινὴ Ἀγροτικὴ Πολιτική. Περιττὸν νὰ παραθέσω πόσο περισσότεροι πόροι κατευθύνθηκαν στὴν Ἑλληνικὴ ὕπαιθρο μέσῳ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Εἶναι προφανὲς σὲ ὅποιον θυμᾶται τὴν Ἑλληνικὴ ὕπαιθρο πρὶν τριάντα χρόνια, πῶς ἦταν καὶ πῶς ἔγινε.
    Πάντως συνεχίστε τὴν τενεκεδολογία. Τὴν ἀπολαμβάνω καί, φαντάζομαι, τὴν ἀπολαμβάνουν καὶ οἱ συναναγνῶστες.

    ΥΓ Δὲν ἔχω ποτὲ συνομιλήσει μὲ τὸν Γιῶργο Παπανδρέου, οὔτε ἔχω ποτὲ ψηφίσει μέλος τῆς οἰκογενείας Παπανδρέου. Μὲ τὸν Ἀνδρέα Α. Παπανδρέου συνέπεσε, λόγῳ ἡλικίας, νὰ εἶμαι συμφοιτητὴς στὸ Λονδῖνο καὶ στὸ Καῖμπριτζ τῆς Μασσαχουσσέττης καὶ νὰ συνυπηρετήσουμε τὴν στρατιωτική μας θητεία, άλλὰ μόνον μία φορὰ ἔχουμε συζητήσει πρὶν ἀπὸ 23 χρόνια γιὰ ἀκαδημαϊκοῦ ἐνδιαφέροντος ζήτημα. Ποτὲ ἄλλοτε. Τὸν Νίκο Παπανδρέου βλέπω πότε, πότε νὰ ἐπιβιβάζεται στὸ μετρὸ στὸν σταθμὸ Δουκίσσης Πλακεντίας, τὸν ὀποῖο σταθμὸ χρησιμοποιῶ κι ἐγώ. Δὲν τοῦ ἔχω μιλήσει ποτέ. Τὸ βαμμένο μαλλί του μοῦ εἶναι ἐξόχως ἀπωθητικό.

  44. Όπως και να το θέσετε το χάπι πλέον δεν χρυσώνει!
    Είστε αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος που καταρρέει πλέον με πάταγο! Και των νοοτροπιών και αντιλήψεων του! Θα το παρατηρήσατε εξάλλου και εδώ μέσα στο Αντίβαρο. Είστε πλέον μόνος! Και στην κοσμάρα σας!
    Εδώ ακόμη νομίζετε ότι κάνατε την Ελληνική ύπαιθρο παράδεισο! Τέτοια αντίληψη και οξυδέρκεια! Ελάτε από κοντά να δείτε πως κατάντησε! Και γιατί! Σαν τουρίστας σωφάροντας το καμπριολέ θα τα δείτε όλα ρόδινα!
    Νομίζω πλέον ότι ο διάλογος εξαντλήθηκε και είμαστε και εκτός θέματος. Δεν θα ήθελα να προσθέσω κάτι άλλο.

  45. Οπως σαφώς προέκυψε από την χθεσινή Σύνοδο των G20 στις Κάννες, οι ηγέτες των μεγάλων λεγομένων Κρατών και μόνον στο άκουσμα της λέξεως Δημοψήφισμα και της πιθανολογούμενης δυνατότητας να δημιουργηθεί “κακό” προηγούμενο , στο οποίο οι λαοί θα αποφασίζουν απευθείας για το εάν θέλουν ή όχι, τα σκληρά μέτρα που τους προετοιμάζουν, έδειξαν το σκληρό πρόσωπό τους, μετατρέποντας/ επιβάλοντας το ερώτημα στο ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ, κάτι για το οποίο δεν είχε τεθεί ποτέ θέμα.

    Τι κατορθώνουν έτσι: Να φοβίσουν τον απλό καθημερινό άνθρωπο με μία φιλολογία καταστροφής και άμεσης πτώχευσης, χωρίς εναλλακτική και προοπτική άλλου είδους ανάπτυξης ( πέραν την τραπεζομονατεριστικής ) , ούτως ώστε να “το βουλώσει” , να μην ζητάει ποτέ Δημοψήφισμα ( γιατί πάντα θα του θέτουν διλήμματα ψευδή και εκβιαστικά για την άμεση καθημερινότητά του ) και έτσι να υπομένει ραγιαδικά το “σαμάρι ” που θα του φοράνε τα συμφέροντα που ελέγχουν ακόμα και τις κυβερνήσεις των ισχυρών.

    Για να δούμε πώς θα βγούμε από αυτό τον φαύλο κύκλο, δεν έχουμε παρά να διαβάσουμε την ιστορία / μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα.

    Δημήτρης Σταθακόπουλος

  46. Το θέμα των εκλογών ακούγεται καλό μεν, αλλά δεν θα φέρει άμεση ουσιαστική λύση, σύμφωνα με τα διδάγματα της ιστορίας, παρά μόνον στιγμιαία εκτόνωση, που σύντομα θα ξαναοδηγήσει σε φαύλο κύκλο και περαιτέρω “υποδούλωσή μας” , με ψευδαίσθηση ελευθερίας και τότε δεν θα έχουμε καμμία δικαιολογία, όταν θα βιαζόμαστε και θα λέμε, μας αρέσει κιόλας, γιατί εμείς το επιλέξαμε. Εδω που φτάσαμε μόνη διέξοδος, το Πλατωνικό παράδειγμα του Σπηλαίου. Σπάσιμο αλυσίδων, έμπνευση και αναγέννηση σαν τον Φοίνικα, να κάνουμε την έκπληξη, να δώσουμε ελπίδα στον εαυτό μας και σε άλλους λαούς με το παράδειγμά μας μπας και φύγει/ σπάσει το παγκόσμιο κατεστημένο. Αν αποτύχουμε θα έχουμε αυτοκτονήσει, αλλά θα έχουμε γλυτώσει την εξευτελιστική εκτέλεση. Αν όμως πετύχουμε …. για σκεφτείτε το … !!! θα μιλάει η ανθρωπότητα για άλλα 2000 χρόνια για εμάς και την οπτική που της δώσαμε. Βέβαια το ζητούμενο είναι ποιός θα ηγηθεί αυτού του τολμήματος και μάλιστα με αρετή ; Από το παρόν πολιτικό σκηνικό ουδείς, γι’ αυτό η μόνη λύση είναι η άμεση λαϊκή ετυμηγορία και πρωτοβουλία, κάτι που οι παμπόνηροι ευρωπαίοι, ώς άλλοι Μέτερνιχ, φρόντισαν να αφαλοκόψουν εξ αρχής … !!!
    Οταν σηκώσαμε κεφάλι μετά το 1821, φρόντισαν αμέσως να μας αφαλοκόψουν, επέβαλαν δανεισμό και τοποτηρητή τον Οθωνα. Από τότε η ιστορία των δανείων και των τοποτηρητών συνεχίζεται.
    Αποψη μου βέβαια η οποία μπορεί να είναι λάθος, όμως δεν βλάπτει κανέναν παρά μόνον τον εαυτό μου ίσως, οι άποψεις όμως των ελλήνων και ευρωπαίων πολιτικών και συμφερόντων, στην παρούσα φάση μας θίγουν όλους. Για σκεφτείτε το ..

  47. Θα επιφυλαχθώ ότι οι αναλύσεις αυτές αποτελούν την μία και μόνη “ΑΛΗΘΕΙΑ” εν είδει νέου “δόγματος” παρ’ όλο που εγώ συμφωνώ απολύτως και κινούμαι ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος.
    Μπορώ να παρατηρήσω όμως τούτο:
    Στην τραγική κατάσταση που βρεθήκαμε και με δεδομένο ότι “ουδέν κακόν αμιγές καλού”, τουλάχιστον ξεφύγαμε από την αντίληψη ότι στόχοι για την καταξίωση της ύπαρξής μας είναι η απόκτηση μιας μαύρης τζιπάρας, μιας τηλεόρασης 42 ιντσών και οι διακοπές στην Μύκονο! Ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν οι χλιδόγυφτοι!
    Αρχίσαμε πάλι όλοι να ψαχνόμαστε, να προσπαθούμε να κατανοήσουμε σε τι κόσμο ζούμε, τα πως και γιατί, να βρούμε εναλλακτικές λύσεις.
    Μπορεί να είμαστε ακόμη χαμένοι μες την πληθώρα “αναλύσεων” και “εκτιμήσεων”, μπορεί να μας τρομοκρατούν με “Αρμαγεδδώνες” ιδίως κάποιοι εμβριθείς “έγκυροι” αναλυτές των ΜΜΕ, μπορεί ακόμα ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του, έχουμε επιστρέψει όμως να φιλοσοφούμε, να μας απασχολεί έντονα ο κοινός βίος, να ξαναψάχνουμε αξίες!
    Επιστρέψαμε σε μιά γόνιμη ζύμωση! Θα δείξει που θα καταλήξει!
    Ωστόσο υποχρεούμεθα να λέμε (από αντιγραφή) «Δεν θέλω τούτο το στραβό, … Θέλω το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, πιθανόν να μην το ξέρουμε ή και να μην υπάρχει ακόμη …. Ωστόσο, ήδη το Όχι μας απέναντι στο υπαρκτό στραβό είναι η προϋπόθεση για να βρεθεί το σωστό»
    Ποια είναι τα σίγουρα στραβά;
    – Η «τραπεζομονατεριστική ανάπτυξή» τους, η οικονομία που οι λαοί δουλεύουν αλλά ποτέ δεν πλουτίζουν και πάντα βρίσκονται να χρωστάνε σε κάποιους που ποτέ δεν δουλέψανε αλλά καρπώνονται όλο τον πλούτο!
    – «Τα συμφέροντα που ελέγχουν ακόμα και τις κυβερνήσεις των ισχυρών»
    – Τα καθημερινά διλήμματα για «καταστροφή και άμεση πτώχευση» αν οι λαοί δεν το «βουλώσουν»
    – Οι ψευδεπίγραφες «δημοκρατίες» τους που τρέμουν στην ιδέα ότι οι λαοί μπορεί να έχουν λόγο για όσα τους αφορούν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι δουλειά των «νταβατζήδων» τους.
    Και άλλα πολλά!
    «Σπάσιμο αλυσίδων» λοιπόν! Έστω και με αυτοκτονική πορεία προς την ελπίδα! Χαμένος για χαμένος έχεις μόνο να κερδίσεις!
    Παρακολουθώ και ξένα ιστολόγια που υπάρχει αντίστοιχος προβληματισμός. Πολλά είναι από USA. Δεν ξέρω τι απήχηση έχουν. Σίγουρα στην Ελλάδα που βρισκόμαστε ήδη στην πυρά, γίνεται η μεγαλύτερη ζύμωση.
    Και ναι, μακάρι εμείς πάλι να γίνουμε ξανά πρωτοπόροι για την δημιουργία ενός νέου κόσμου!
    Ο κόσμος που φτιάχτηκε πάνω σε δικές μας ιδέες και πρακτικές έγινε ένας καλύτερος κόσμος και εκπολίτισε βαρβάρους.
    Σήμερα που ο κόσμος φτιάχνεται πάνω σε δικά τους ιδεολογήματα και πρακτικές γίνεται ένας κόσμος όλο και πιο βάρβαρος, όλο και πιο ζοφερός!

  48. Ένσταση μόνη έχω στην αποδοχή του δημοψηφίσματος!
    Είναι μια σατανική παγίδα της κλίκας των δοσίλογων για να σώσουν το τομάρι τους με όποιο αποτέλεσμα!
    Εάν ποτέ γίνει θεωρώ ότι πρέπει να ακυρωθεί στην πράξη δια της αποχής!
    Ανάλογα με ένα κίνημα “δεν πληρώνω” να δημιουργηθεί ένα πλατύ κίνημα “δεν ψηφίζω” και να σαμποταριστεί ευρέως!
    Ας πάει να ψηφίσει το περίπου 10% των Πασόκων που απέμειναν!
    Το όποιο αποτέλεσμα θα είναι για γέλια!
    Να το πάρουν στην Μέρκελ σαν έκφραση του Ελληνικού λαού στην ανοησία τους!

  49. Κύριε Χονδρογιάννη,
    Βλέπω ὅτι αὐτοδιορισθήκατε ἐκπρόσωπος τῶν συναναγνωστῶν. Μήπως θὰ μπορούσατε νὰ μᾶς δείξετε τὶς ἐξουσιοδοτήσεις σας γι’ αὐτό; Ἄλλως δικαιούμεθα νὰ πιστεύουμε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα ἀκόμη δημιούργημα τῆς γονίμου φαντασίας σας.
    Καὶ άπὸ τὸ «σύστημα» ποὺ λέτε, ἔχω κόψει τὶς σχέσεις μου μὲ τεράστιο οἰκονομικὸ καὶ ἐπαγγελματικὸ κόστος ἐδῶ καὶ δέκα χρόνια. Συνεπῶς, τὸ μόνο ποὺ προκύπτει ἀβιάστως ἀπὸ τὸν διάλογό μας εἶναι ἡ κραυγαλέα μειονεξία σας.

  50. Συγχαρητήρια Δημήτρη!!! Όλοι αυτοί οι αγωνιστές που “προσβλήθηκαν”, θαπρεπε να καταλάβουν ότι αυτοαναιρούνται. Όλοι αυτοί, των οποίων τους παλιούς αγώνες κανείς δεν αμφισβήτησε ( εξάλλου γι’ αυτό βρίσκονται εκεί που βρίσκονται), θάπρεπε να ντρέπονται από μόνοι τους για το παρόν. Το παρελθόν τους, δεν αποτελεί άλλοθι για τις σημερινές ενέργειές τους. Δεν έχουν το δικαίωμα να απαξιώνουν μ’ αυτόν τον τρόπο το λαό που τους αναγνώρισε και τους ανέδειξε και κυρίως τη νέα γενιά της οποίας αυτοί έσβησαν όλα τα όνειρα. Ποιός άνθρωπος και ποιός λαός μπορεί να ζήσει χωρίς όνειρα?
    Και επειδή θέλω να φτάσω στο δια ταύτα…. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες αξιόλογοι τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Και εύχομαι να βρουν τη δύναμη, τον τρόπο και το θάρρος, αντιστεκόμενοι σε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να μας σβήσουν από το χάρτη, να οδηγήσουν τη χώρα και κυρίως τις επόμενες γενιές εκεί που τους αξίζει!!! ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ.

  51. Case study πολιτικο/κομματικού και αρχηγο/πρωθυπουργικού «τακτικισμού» αδειάσματος πολιτικο/κομματικών αντιπάλων και λαού

    Από την άνοιξη του 2011 και με κορύφωση την 26η Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα 5 Νοεμβρίου 2011, όλοι μας ζήσαμε έναν «πρωτότυπο » και τυχοδιωκτικό στα όρια της ακροβασίας πολιτικό/κομματικό τακτικισμό , ο οποίος προς το παρόν «βγήκε» στον πρωθυπουργό, με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο σαν άλλος μάγος που βγάζει το «κουνέλι » από το καπέλο.
    Θα έχει όμως καλά ξεμπερδέματα ;
    Πριν πιθανολογήσω επ’ αυτού, ας δούμε τι κατάφερε μέχρι σήμερα:
    1) Ατόνησαν και τελικά απονευρώθηκε το κίνημα των αγανακτισμένων και των «δεν πληρώνω», είτε με τον φόβο της πτώχευσης, είτε με μέτρα καταστολής από το άλλοθι που έδωσαν οι μπαχαλάκηδες.
    2) Με την «μπλόφα» του δημοψηφίσματος , καταλάγιασε αρχικά η οργή του κόσμου ( χωρίς κομματική ποδηγέτηση ) που εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου, διότι ο λαός πίστεψε πως θα ακουστεί η φωνή με ένα Όχι στη δανειακή σύμβαση των σκληρότερων μέτρων. Αμέσως όμως τόσο οι καθοδηγητές της κοινής γνώμης, όσο και τα κόμματα , αλλά και οι ευρωπαίοι έδειξαν το αληθινό πρόσωπό τους, δηλ. την μπλόφα τους. Φόβισαν με σαθρά επιχειρήματα τον κόσμο, λέγοντας πως το Δημοψήφισμα ( δηλ. το ύψιστο και μοναδικό μέσο άμεσης σύγχρονης Δημοκρατίας ), είναι καταστροφικό !!!!, κάνοντας έτσι τον λαό να απεμπολήσει το δικαίωμά του αυτό και δημιουργώντας κακό προηγούμενο για το μέλλον, αφού ήδη δημιουργήθηκε «νομολογία» μη διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και μάλιστα με την συναίνεση του λαού !
    3) Όλα τα κόμματα απέδειξαν με την στάση τους αυτή πως δεν αντέχουν την φωνή του λαού και ειδικά την αχρωμάτιστη ακομμάτιστη ψήφο και πως θέλουν να μας έχουν όλους σε πλήρη έλεγχο, με ψευδαίσθηση ελευθερίας και επιλογών. Δηλαδή μόνον εκλογές , με επιλογές προκαθορισμένες ( τα ίδια κόμματα , οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες στείρες ιδέες που μέχρι σήμερα δεν έφεραν καμμία λύση , μόνον προβλήματα ). Φαύλος κύκλος. Ο θύτης μας είναι και σωτήρας μας !!! ( υπάρχει ειδική ψυχιατρική μελέτη για αυτό ).
    4) Με τον τακτικισμό της καταστροφής , του δημοψηφίσματος , της παραίτησης, των εκλογών , της συναίνεσης , του ήξεις αφήξεις και γενικά της δημιουργίας πανικού στους «αντιπάλους» κατορθώθηκε να εκτεθεί η αντιπολίτευση, η οποία από ανένδοτο αγώνα κατά του μνημονίου τελικά δέχθηκε να υπογράψει , αν χρειαστεί, τη δανειακή σύμβαση, αλλά όχι τον εφαρμοστικό νόμο !!! δηλ. κάτι που ουσιαστικά δεν γίνεται. Επίσης κατορθώθηκε να χάσουν τα όπλα αντιλόγου τους τα λοιπά κόμματα, τα οποία βρέθηκαν να αντιφάσκουν μιας και ούτε το ένα , ούτε το άλλο ήθελαν. Όχι μνημόνιο, αλλά ναι στα λεφτά, όχι στην ετυμηγορία του λαού μέσω του δημοψηφίσματος , ναι στην ετυμηγορία του λαού μέσω εκλογών. Όχι στην παρούσα βουλή, ναι σε μία άλλη μελλοντική και αόριστη που θα κάνει τι άραγε ; θα εφαρμόσει τα σκληρά μέτρα ; μα αυτό γίνεται , θα γίνει και με την παρούσα . άρες μάρες κουκουνάρες !!!
    5) Ο πρωθυπουργός, κατόρθωσε επίσης να εκθέσει , στο εσωτερικό του κόμματός του, τους «λοχαγούς» που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες, στη θέση του χαλίφη, λέγοντας πως είναι επικίνδυνος , τελειωμένος κ.ά, και τελικά να μαζευτούν όλοι στο μαντρί, σαν να μην τρέχει τίποτα !!! και «βγήκαν όλοι νικητές». Στο τέλος πήρε και πανηγυρική ψήφο εμπιστοσύνης και όλα μέλι γάλα !! Δεν υπάρχει λόγος δημοψηφίσματος, εκλογών ή συνεργασίας με άλλα κόμματα, αφού η κυβέρνηση χαίρει εκτίμησης, τα άλλα κόμματα αδειασμένα και εκτεθειμένα πλέον δεν συναινούν σε συγκυβέρνηση και φυσικά η 6η δόση και τα νέα μέτρα θα έρθουν, «ού της βασιλείας ούκ έσται τέλος».

    Από αυτή την συμπτωματική ή ηθελημένη ταχυδακτυλουργική τακτική βγήκε – «στιγμιαία» θέλω να πιστεύω -, νικητής ο πρωθυπουργός και το εν γένει ιδιοτελές κομματοκεντρικό πολιτικό αντικοινωνικό, πελατειακό εκμαυλιστικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο αν και έχασε σε εσωτερικό επίπεδο από τον πρωθυπουργό, εν τέλει διασώθηκε στο σύνολό του, ως αναγκαίο κακό, ρίχνοντας την μπάλα στην κερκίδα και ξεχνώντας ( νομίζουν ) , ο λαός τα προβλήματά του ασχολούμενος με τις κομματικές τακτικές, οι οποίες αν και κοινωνικά ανήθικες, είναι μεν αξιοπρόσεκτες και διδακτέες σε σχολές πολιτικών επιστημών, αλλά δεν δίνουν λύση στο διαρκές αίτημα της κοινωνίας για λύση του προβλήματος , την κοινωνική δικαιοσύνη και την ευδαιμονία. { η συνευθύνη της κοινωνίας, η χαλαρότητα και η ανοχή στον εκμαυλισμό της που οδήγησε στην ιδιωτεία της ( βλακεία αρχαιοελληνιστί ) είναι ένα σημαντικό κομμάτι της συζήτησης }.

    Κατά την άποψή μου όμως κερδίσαμε και εμείς οι υπόλοιποι, οι εκτός παιχνιδιού, κάτι . ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ !!!!!
    Όποιος συνεχίσει και τους πιστεύει, ή βλέπει λύσεις από τους θύτες ( αγορές, τράπεζες, μονεταριστική ευρώπη, κόμματα κλ.π ) είτε αποτελεί μέρος τους, είτε πλανάται πλάνην οικτρά !!!
    Η μόνη λύση είναι η άρνηση στα πάντα, για να τους δημιουργήσουμε χάος ( έχει κόστος και πόνο και για εμάς ) , προκειμένου να υπάρξει κάτι νέο, μια αναγέννηση , και με φώς και με θάνατον ακαταπαύστως όπως λέει ο Κάλβος. Και όπως λέει ο λαός: «Αν δεν βρέξεις κ… δεν έχει ψάρι !!!»
    Το Νέο υπάρχει και το μόνο που αναμένει είναι η αντίδραση για να υπάρξει η δράση του. Πρέπει η Ελλάδα να γίνει το ντόμινο που θα καταστρέψει το παγκόσμιο σαθρό και κερδοσκοπικό σύστημα για να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους που πνίγονται παγκοσμίως από αυτό. Θα μας μακαρίζουν οι λαοί. Θα μιλάνε για εμάς άλλα 2000 χρόνια αν γίνουμε η αφορμή της αλλαγής, έστω και εάν χρειαστεί να γίνουν μεγάλες θυσίες από αξιοπρεπή και τιμητική επιλογή μας και όχι γιατί μας επέβαλαν αργό θάνατο, ή εκτέλεση οι θύτες / ψευδοσωτήρες μας. Δεν το ξέρω ακριβώς ποιο είναι αυτό το προσδοκώμενο ΝΕΟ , σίγουρα όμως ξέρω πως δεν θέλω άλλο από αυτό το σύστημα.
    Όλους αυτούς τους τακτικισμούς τους είχα «προβλέψει» εδώ: http://www.antibaro.gr/node/3064 ,ήδη από τον Μάϊο του 2011, ενώ κάποιους άμεσους ( σίγουρα υπάρχουν πάμπολλοι άλλοι και δεν έχετε παρά να τους δείτε στο διαδίκτυο σε διεθνή sites & Blogs ) τρόπους εναλλακτικής διακυβέρνησης, δημοκρατίας, ανάπτυξης κ.λ.π είχα ενδεικτικώς και όχι περιοριστικώς αναφέρει εδώ :

    http://www.antibaro.gr/node/2954
    http://www.antibaro.gr/node/2982
    http://www.antibaro.gr/node/3058
    Τέλος σας προτείνω να δείτε αυτή την «ελπιδοφόρα» γαλλική ταινία: http://www.youtube.com/watch?v=- E96Ffv0Ktg&feature=channel_video_title
    Μην λιγοψυχείτε . Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία !!!
    Πειραιάς 05.11.2011
    Δημ. Σταθακόπουλος

  52. Γιατί ἀδικεῖτε τόσο σκληρὰ τὸν ἑαυτό σας κύριε Σταθακόπουλε ; Γράψατε μιὰν ἀνάλυση τῶν κινήσεων τοῦ πρωθυπουργοῦ (σημεῖα 1 ἕως καὶ 5 στὸ σχόλιό σας), ἡ ὁποία εἶναι ὑπόδειγμα περιεκτικότητος καὶ συντομίας. Ψάξτε τὰ σχόλια τῶν πλέον διακεκριμένων δημοσιογράφων (καὶ δημοσιολογούντων γενικῶς) καὶ δὲν θὰ βρεῖτε κάτι καλύτερο.
    Στὸ «διὰ ταῦτα», ὅμως, σᾶς πιάνει ἕνας μηδενισμούλης.
    Ἀντιγράφω : «Η μόνη λύση είναι η άρνηση στα πάντα, για να τους δημιουργήσουμε χάος ( έχει κόστος και πόνο και για εμάς ) , προκειμένου να υπάρξει κάτι νέο, μια αναγέννηση , και με φώς και με θάνατον ακαταπαύστως όπως λέει ο Κάλβος. Και όπως λέει ο λαός: «Αν δεν βρέξεις κ… δεν έχει ψάρι !!!»
    Ἔχετε κανένα προηγούμενο νὰ μᾶς δείξετε ὅπου ἡ ἀπόλυτη ἄρνηση ἔφερε ἀποτέλεσμα ; Γιατί δέν δίνετε τὸ καλό παράδειγμα διαλύοντας τὸ γραφεῖο σας; Δὲν σᾶς ζητῶ νὰ αὐτοπυρποληθεῖτε ὅπως ὁ Τυνήσιος χωρὶς ἄδεια μικροπωλητής, ὁ θάνατος τοῦ ὁποίου πυροδότησε τὴν Ἀραβικὴ Ἄνοιξη. Ἐλᾶτε νὰ πᾶμε γιὰ ψάρεμα καὶ θὰ δεῖτε ὅτι καὶ κ… θὰ βρέξουμε καὶ ψάρι δὲν θὰ φᾶμε. Ἡ θυσία πρέπει νὰ ἔχει καὶ γνώση μαζί της γιὰ νὰ πιάσει τόπο. Θυμηθεῖτε, ἐπίσης, ὂτι τὸ χάος δὲν βλάπτει ὂλους τὸ ἴδιο. Ὑπάρχει κόσμος τὸν ὀποῖο ἡ ἀναταραχὴ τὸν βλάπτει πολύ περισσότερο άπὸ ‘σᾶς καὶ σίγουρα πολύ περισσότερο ἀπὸ τοὺς στόχους τῆς ὀργῆς σας

  53. Ο στόχος της οργής όλων μας είναι ολοφάνερος. Αναρωτιέμαι ποιός είναι ο δικός σας στόχος κύριε Γεώργιε Ιακ. Γ…. με αυτό το ύφος το υβριστικό, προσβλητικό και άκρως ειρωνικό με το οποίο απευθύνεστε σε όλους χωρίς να έχετε και κάποιο ουσιώδες αντεπιχείρημα.
    Το χάος μπορεί να μην βλάπτει όλους το ίδιο, αλλά και η σμερινή κατάσταση δεν βλάπτει όλους το ίδιο. Βλάπτει όμως τους περισσότερους. Μήπως ανήκετε στους λιγότερους? Στους λίγους που έχουν βολευτεί και τα χάνουν? Αν χάσουν δηλαδή….
    Η παγκόσμια ιστορία μας έχει δείξει ότι οι λίγοι έχουν καταφέρει τα καλύτερα και τα χειρότερα.
    Ας είμαστε λοιπόν εμείς οι λίγοι που θα κάνουμε την ανατροπή! Με όποιο κόστος… Σίγουρα θα υπάρξει όμως καλύτερο αύριο.

  54. Αγαπητέ κ. Γεωργανα σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας.
    Είναι τιμητικό.
    Δεν θεωρώ όμως πως στο τέλος αδικώ τον εαυτό μου, αντιθέτως πιστεύω πως του δίνω αξιοπρέπεια, μιάς και δεν αρκεί να αντιλαμβάνομαι τους τακτικισμούς τους, αλλά πρέπει να έχω και μία πρόταση ανατροπής, αναγέννησης, αυτή δε που μου έχει διδάξει ( υποκειμενικά ) η ιστορία είναι πως η ήπια αυτοθέσμιση ενός φαύλου συστήματος, απλά δεν υπάρχει. Για να αλλάξει κάτι χρειάζεται αμφισβήτηση και ΣΟΚ, για να αναγκαστει να φύγει ή να αλλάξει. Αυτό έχει κόστος και θυσία, σίγουρα, επί δικαίων και αδίκων, αλλά οι περισσότεροι θα γλυτώσουν, θα λυτρωθούν, όμως η παραμονή μου σε ένα φαύλο σύστημα που σαπίζει σίγουρα θα μας πάρει όλους μαζί του στον όλεθρο.
    Αραγε ποιόν θα πρωτοσώσουν πλέον στην ΕΕ και στο ευρώ ; Οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές πανευρωπαϊκά και προφανώς παγκόσμια. Η ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα, η ελλάδα ήταν αφορμή να βγεί το σαθρό βάθρο της ΕΕ των Τραπεζών και όχι των λαών.
    Σας τα έχω ξαναπεί τα παραδείγματα:
    Οταν η ιερά εξέταση έκαιγε τους ανθρώπους για να τους συνετίσει, τους έκαιγε για το καλό τους !!! ( ω της παραδοξότητας ). Δεν θέλω να με καίει η ΕΕ για το καλό μου !!!
    Οταν οι δασκάλοι έλεγαν πως η γή είναι επίπεδη, και σε αναθεμάτιζαν για το αντίθετο, οι αναθεματισμένοι που λέγαν πως είναι στρογγυλή είχαν δίκιο και όχι οι θύτες τους. Εμείς έχουμε δίκιο και όχι η “δεσποτεία” που μας επιβάλει για το καλό μας να περάσουμε τα δεινά της ιεράς εξέτασης. –
    Τώρα, σήμερα τους λέμε: Κύριοι δεν έχετε δίκιο, δεν είναι αυτό το σύστημα των μνημονίων, των δανείων και της ύφεσης το σωστό ( η γή δεν είναι επίπεδη ), η γη είναι στρογγυλή, υπάρχει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το εργαλείο που τάχα θα κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο ( παρούσα οικονομία/ διακυβέρνηση ) , που δεν είναι του παρόντος να τα αναλύσω, εξάλλου είσαστε ευφυέστατος και μπορείτε να τα βρείτε στο διαδίκτυο ή σε πλούσια βιβλιογραφία( άσχετα εάν δεν τα ενστερνίζεστε ).
    Επομένως με την άρνηση του παρόντος συστήματος, του δημιουργώ πανικό ( ότι έκανε ο πρωθυπουργός στους αντιπάλους του ) , μετά το χάος και την αυτοκατάρρευσή του ( ελπίζω ).
    Η απόλυτη άρνηση του: ” η γή είναι επίπεδη” , έστω και εάν κάηκαν άνθρωποι γι’ αυτό, λύτρωσε/ ωφέλησε τελικά την ανθρωπότητα από την βλακεία, απέδειξε την σφαιρικότητα της γής, προόδευσε η επιστήμη κ.λ.π
    Αν δεν αρνηθώ το σύστημα δεν θα έρθει το ΝΕΟ, και η άρνησή μου δεν είναι “ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΗ”, αλλά βαθιά αισιόδοξη και δημιουργική. Το νέο θέλει χώρο για να γεννηθεί. Αυτή είναι η οπτική μου και αυτό με δικαίωσε πάντα στην προσωπική μου ζωή. Δείτε την γαλλική ταινία που προτείνω παραπάνω, θα βρείτε τις απαντήσεις σας. Θέλει τόλμη και έμπνευση. Σας θυμίζω και το ποίημα του Κ. Καβάφη για το μεγάλο ΟΧΙ και ΝΑΙ ( che fece il grand rifiuto ).
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας: ” Ἡ θυσία πρέπει νὰ ἔχει καὶ γνώση μαζί της γιὰ νὰ πιάσει τόπο” .
    Προσωπικά θυσιάζομαι καθημερινά , με γνώση θέλω να πιστεύω. Και σίγουρα πάμπολλοι σαν και μένα. Αναμένω πιά αποτελέσματα και όχι άλλα 20 χρόνια φόρους, μνημόνια και ύφεση για να σωθούν οι καιροσκόποι, τζογαδόροι, χρηματιστήρια και τράπεζες!!
    Το παράδειγμα για το γραφείο μου, την προσωπική μου θυσία κ.λ.π, εν τιμή , τα έχω κάνει και γίνεται καθημερινά, αλλά δεν θα καταθέσω δημοσίως προσωπικά δεδομένα ή το κοινωνικό έργο μου.
    Κατά λοιπά, ο φοβισμένος ή ο δειλός πεθαίνει κάθε μέρα, ο γενναίος μία και με αξιοπρέπεια, μένει στην ιστορία, για αυτόν μιλάνε και όχι για τον δειλό, αυτός είναι το πρότυπο και όχι ο δειλός/ συμβιβασμένος, άν δε είναι να επιζήσω και να συμβιβαστώ θα το κάνω όπως ο αείμνηστος Τ.Π με το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν που μέχρι τώρα η ιστορία τον δικαίωσε. Το Οχι του, το χάος και ο πανικός που προκάλεσε στους “δεπότες του”, τελικά έφερε μία νέα λύση που τάχα μέχρι τότε δεν υπήρχε. Η στιβαρότητα του ΤΠ, έφερε αξιοπρεπή αποτελέσματα για την Κύπρο, ενώ σήμερα ( για το συμφέρον τους βέβαια ) την προστατεύουν και ωφελείται. Εμεινε κράτος και όχι ελληνοκυπριακή κοινότητα. Το πως θα διαχειριστεί το μέλλον της, είναι αλλο θέμα και εξαρτάται από τις επιλογές των πολιτικών και του λαού της. Ομως το παράδειγμα το έδειξε και προσωπικά παίρνω κουράγιο από αυτό.
    Τέλος: για να φάμε ψάρι πρέπει σίγουρα να βρέξουμε κ… , χωρίς να είναι σίγουρο κιόλας όπως σωστά λέτε, άν όμως δεν πάμε καν στη θάλασσα για να μην βρέξουμε κ…, σίγουρα δεν θα φάμε ψάρι. Προσωπικά θέλω να προσπαθήσω , να βρέξω κ…., μπάς και φάω ψάρι ..!!! Δεν θα κάτσω σπίτι μπάς και βραχεί ο κ…., γιατί τότε σίγουρα δεν θα φάω ψάρι και θα μείνω νηστικός !!!
    Με εκτίμηση και πάλι σας ευχαριστώ, όλους τους αναγνώστες/ σχολιάστες για την συμμετοχή σας στο διάλογο, γιατί μου πήγατε την σκέψη παραπέρα …
    Δημ. Σταθακόπουλος

  55. Κυρία Εὐαγγέλου,
    «Δύο ἐναντιώτατα εὐβουλίᾳ, τάχος καὶ ὀργή». Καὶ ἂν ἔχετε τὴν εὐχέρεια νὰ πληρώσετε τὶς ζημίες τῆς ὀργῆς σας, οἱ περισσότεροι δὲν τὴν ἔχουμε.
    Ἀγαπητὲ κύριε Σταθακόπουλε,
    Ἠ ἀνάγκη νέου μακροτέρου σχολίου γιὰ νὰ ἐπεξηγήσει ἄλλο ἢδη μακρό, καταδεικνύει τὶς ἀμφιβολίες σας γιὰ τὴν πειστικότητα ἀμφοτέρων. Τό βέβαιον εἶναι ὅτι κανένα θαῦμα δὲν πρόκειται νὰ προκύψει άπὸ τὸ μπάχαλο, διότι, ἁπλούστατα ποτὲ κάτι τέτοιο δὲν ἔχει συμβεῖ ποτὲ καὶ πουθενά.
    Τὸ εύχάριστο εἶναι ὅτι ὁ πολὺς κόσμος φαίνεται νὰ χωνεύει τί ἀκριβῶς πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ συνέλθει ἡ χώρα μας. Πρὶν μερικοὺς μῆνες ἦταν ἀδύνατον νὰ πείσεις, γιὰ παράδειγμα, ἕνα ζεύγος συνταξιούχων, ὅτι οἱ τωρινὲς συντάξεις τους εἶναι ἤδη πολὺ ὑψηλότερες άπὸ τὶς κατὰ καιροὺς είσφορές τους καὶ ἀπὸ αὐτὲς τῶν ἐργοδοτῶν τους, νομίμως τοκισθεῖσες. Σήμερα, μετὰ ἀπὸ λίγες διαμαρτυρίες, κατανοοῦν ὅτι μὲ περισσότερη ἀναταραχή τὸ μόνον ποὺ θὰ καταφέρουν εἶναι νὰ κατεβάσουν τὴν διατηρήσιμη σύνταξη ἀπὸ τὰ 300 € ποὺ ἀνέφερε ἡ Ἀλέκα Παπαρρήγα στὰ 100 €. Μήν παραξενεύεσθε ποὺ ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρία τῆς Γενικῆς Γραμματέως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος. Γνωρίζει πολύ καλὰ τὶ συνεπάγεται γιὰ τοὺς συνταξιούχους ὁ ἀποσοβιετοποίησις μιᾶς οἰονεὶ σοβιετικῆς οἰκονομίας ὅπως ἡ Ἑλληνική.

  56. Επιτρέψτε μου να πιστεύω και να ελπίζω πως υπάρχει και άλλη πολιτικοοικονομική λύση , καλλίτερη πέραν των εφαρμοζομένων παγκοσμίως.
    Ici se trouve un article intéressant Diaspora Grecque: http://diaspora-grecque.com/modules/altern8news/article.php?storyid=2867
    Θα αναφανεί κάποια στιγμή στο μέλλον και ελπίζω να ζούμε να την δούμε/ βιώσουμε.
    Είναι νομοτελιακό, το αποδεικνύει η κοινή πείρα της ιστορίας.
    Σίγουρα δεν προκύπτει κάτι από το μπάχαλο και δεν είπα για μπάχαλο, μίλησα για δημιουργία ΧΑΟΥΣ ( σύγχυση – σόκ ) από κινήσεις μάτ που μπορούμε να κάνουμε σαν κοινωνία προς του κυβερνώντες, τα οικονομικά συμφέροντα κ.λ.π
    Θα είναι η καλλίτερη απάντηση/ αντίμετρο στα όσα τα παγκόσμια συμφέροντα μας έκαναν με το περιβόητο πιά ΔΟΓΜΑ του ΣΟΚ που ήδη υλοποιούν κατά εθνών, κρατών και κοινωνιών.
    Αν τους κάνουμε κάτι τέτοιο αναπάντεχα και χωρίς να έχουν έτοιμη ψευδεπίγραφη λύση, θα πάθουν σύγχυση – σόκ και από το ΧΑΟΣ τους , θα δημιουργηθεί κάτι νέο, σαν τον Ησιόδειο Φάνητα !!!
    Το ΧΑΟΣ και το σόκ, σύγχυση θα το έχουν αυτοί και όχι εμείς.
    Επιτρέψτε μου να έχω οραματισμούς και ελπίδες και να μη αναμένω φαιδρές λύσεις αυτοθέσμισης ενός σαθρού και φαύλου συστήματος.
    Νομίζω πιά πως έχω γίνει εντελώς σαφής σε “επίπεδο διατριβής” !!! με τόση αρθρογραφία εδώ και μήνες για το τι εννοώ. Εστω και εάν δεν συμφωνείτε ολικώς ή μερικώς, παρακαλώ δεχθείτε την άποψή μου όπως και εγώ κατανοώ, αλλά δεν συμμερίζομαι τις δικές σας.
    Οψόμεθα,

  57. Ἐννοεῖτε ὅτι «ἐσεῖς» δὲν θὰ ἔχετε χάος, σόκ ἢ σύγχυση ἀλλὰ θὰ τὸ ἔχουν «αὐτοί» ; Καὶ πῶς θὰ τὰ ἀποφύγετε ;

  58. Υπηρετώντας το 1987 -1989 στις ειδικές δυνάμεις , μας έμαθαν πως για να καταρρεύσει το αμυντικό σύστημα του αντιπάλου, που φαντάζει δυνατός και φοβερός, πρέπει να του καταφέρουμε ένα ξαφνικό μη αναμενώμενο χτύπημα σε ζωτικό σημείο, ούτως ώστε αφενός να πάθει σύγχυση , ΣΟΚ, να του δημιουργηθεί χάος μέχρι να καταλάβει τι του συνέβη, αφετέρου όταν συνέλθει και ανασυνταχθεί , το κατεστραμμένο ζωτικό σημείο του να τον καθιστά ανίκανο πλήρους ανάκαμψης. Με αυτόν τον τρόπο, πρώτον η ομάδα κρούσης ξεφεύγει ( άρα δεν βρίσκεται σε χαοτικό σόκ όπως ο εχθρός ) και δεύτερον ο εχθρός αποδυναμωμένος πλέον είναι πιό ευάλωτος. Βρίσκοντάς τον λοιπόν έτσι ο φοβισμένος καθειλωμένος στρατός μας, θα αναθαρρήσει και πιθανώς θα νικήσει.
    Επομένως άν σταματήσουμε να τους φοβόμαστε, πούμε πως είμαστε αποφασισμένοι να αντέξουμε τα μέτρα τους (απειλές πτωχεύσεων, καταστροφών κ.λ.π ) και με “καταδρομικά” αντιμετρα ΣΟΚ στις αγορές τους ( π.χ δεν υπερκαταναλώνουμε, δημιουργούμε ψευδείς πληροφορίες και γεγονότα ) και αυτές λόγω λάθος εκτιμήσεων καταρρεύσουν, είμαι σίγουρος πως κάτι νέο θα έρθει. Τα είπαμε και παραπάνω και με το π.χ της ιεράς εξέτασης και της βλακείας περί επίπεδου κόσμου. Εμείς έχουμε δίκιο και όχι αυτοί.
    Το κίνημα αυτό είναι παγκόσμιο ήδη και δεν έχετε παρά να το παρακολουθήσετε στι διαδίκτυο και όπου δη http://do.pasok.gr/wp-users/mastampas/walden_bello.pdf
    Δείτε και αυτό:
    «Ελληνες, σας ευχαριστούμε πολύ»
    «Η στάση των Ελλήνων, αντίδραση στους τεχνοκράτες»
    Ο διευθυντής της εφημερίδας «Liberation» εκφράζοντας τη γενικότερη άποψη της εφημερίδας, υπογραμμίζει πως η έως τώρα στάση του ελληνικού λαού, δεν είναι παρά αντίδραση στη διακυβέρνηση της χώρας από τους τεχνοκράτες της Ευρώπης και του ∆ΝΤ.
    «Γιατί κάποια στιγµή πρέπει επιτέλους να µπορεί να αποφασίζει ο ίδιος ο λαός για την τύχη του», τονίζει.
    «Δεν είναι πολιτικό λάθος το δημοψήφισμα»
    «Η πρόταση του Παπανδρέου σαφώς έπεσε σε κακή στιγµή, µε κακό τρόπο και µε συνέπειες δυνητικά εκρηκτικές για όλους. Το να θέλει όµως κανείς να απευθυνθεί στον λαό δεν πρέπει να θεωρείται πολιτικό λάθος. Σήµερα όλα τα ΜΜΕ καταφέρονται εναντίον των Ελλήνων και λένε ότι δεν έχουν δικαίωµα να διεκδικούν οτιδήποτε, αφού είναι οι ίδιοι υπαίτιοι για την κατάστασή τους. Η Ευρωπαϊκη Ενωση όµως είναι ένα πολιτικό οικοδόµηµα που στόχο έχει να ξεπεράσει τέτοιου είδους προσεγγίσεις.
    Στη θέση της Ελλάδας αύριο µπορεί να είναι η Ιταλία και µεθαύριο η Γαλλία. Πρέπει κάποια στιγµή να βάλουµε τον εαυτό µας στη θέση των Ελλήνων και να σκεφθούµε: “Εµείς ως Γάλλοι θέλουµε 15 στελέχη του ∆ΝΤ και της Ευρώπης να µας λένε ποιο σχολείο και ποιο νοσοκοµείο θα κλείσει, χωρίς να δέχονται αντίρρηση;”«, προσθέτωντας επίσης οτι :
    «Η δηµοκρατία δεν αποτελεί κίνδυνο. Το δηµοψήφισµα αυτό δεν θα διεξαχθεί, αλλά θα έχει θέσει µε τρόπο θορυβώδη το ερώτηµα τι είναι δηµοκρατία».
    «Αυτό ήθελα να δείξω µε το εξώφυλλο αυτό που εντυπωσίασε τόσο πολύ τους Ελληνες. Και θα ήθελα να απευθύνω το εξής µήνυµα στους συµπατριώτες σας: Ελληνες, είστε πρωτοπόροι στην κρίση αυτή και υφίστασθε πρώτοι τις πιο τραγικές συνέπειές της. Είστε οι πρώτοι που θέτετε το ερώτηµα τι σηµαίνει δηµοκρατία και οι πρώτοι που δίνετε την απάντηση. Και γι’ αυτό σας ευχαριστούµε. Σας ευχαριστούµε πολύ!».
    ΠΗΓΗ…συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής»
    Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook
    Αναρτήθηκε Κυριακή, Νοέμβριος 06, 2011

    ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΜΕ ΛΟΙΔΩΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ.

  59. Ὁ λαὸς νὰ άποφασίζει γιὰ τὴν τύχη του, οὐδὲν πρόβλημα. Νὰ ρωτήσουμε, λοιπόν, τὸν Γερμανικὸ λαὸ ἐὰν θέλει νὰ ταΐζει τεμπέληδες ;

  60. Ελεος πιά με αυτά !!!
    Να ρωτήσουμε τότε και την ξεκληρισμένη γενιά μου στα Καλάβρυτα εάν ήθελαν να μας εκτελέσουν οι Γερμανοί ( 13.12.1943 ) και να μας κάψουν τα σπίτια, να πάει ο παππούς μου αναγκαστικά μετανάστης στην Αμερική για 10 χρόνια και η μάνα μου να μην ξέρει εάν είχε πατέρα.
    Αυτά δεν είναι επιχειρήματα.

    Υ.Γ: Βάζετε και τον εαυτό σας στους τεμπέληδες ; γιατί εγώ δεν είμαι , ούτε με τάϊσε κανένας Γερμανός !!! Αρα στους Ελληνες “τεμπέληδες” ( sic )αφαιρέστε έναν. Σύμφωνα με τον νόμο , αυτός ο ένας αρκεί για να μην στέκεται ο γενικός και καταχρηστικός χαρακτηρισμός σας των ελλήνων ως τεμπέληδων ( έστω και εάν κάποιοι ήταν και είναι “ελληνάρες” , γενίτσαροι κρατικοδίαιτοι ενός εκμαυλιστικού κομματικού κράτους που ελπίζω να καταρρεύσει σύντομα ). Η στάση του προδότη Εφιάλτη χαρακτηρίζει μόνον αυτό και ταυτόχρονα δίνει αξία στη θυσία του Λεωνίδα και των 300. Αρα η στάση των κρατικοδίαιτων γενιτσάρων του κομματικού εκμαυλιστικού κράτους, χαρακτηρίζει μόνον αυτούς και αντιθέτως δίνει αξία στον δικό μου καθημερινό αγώνα που δεν ξέρω τι μου ξημερώνει και τρέχω με την τσάντα να βγάλω τα προς το ζην της οικογενείας μου.

  61. Καὶ έμᾶς χαρακτηρίζει ποὺ δὲν εἴχαμε τὸ σθένος ἢ τὴν ἱκανότητα νὰ άντισταθοῦμε στοὺς κρατικοδιαίτους γενιτσάρους τοῦ κομματικοῦ κράτους μόνοι μας. Ξεσηκωθήκαμε ποτὲ νὰ βγοῦμε στὸν δρόμο ὅπως αὐτοὶ ἔβγαιναν τόσα χρόνια ἐκβιάζοντας ὅλους μας ; Ὄχι. Ὁπότε ἦταν λογικώτατο καὶ μόνον ζήτημα χρόνου νὰ καταντήσουμε ζητιάνοι μαζί τους, ὅπως καὶ καταντήσαμε.
    Ἀλλὰ ‘σεῖς καὶ σήμερα συνεχίζετε νὰ πιστεύετε, λέτε, στὸ θαῦμα. Λέτε νὰ πέσει καμμιὰ ἀρρώστεια καὶ νὰ τοὺς ξεφορτωθοῦμε ; ἀκόμα κι ἂν ξεφορτωθοῦμε τοὺς Γερμανούς, αὐτοὺς θὰ τοὺς ἔχουμε καὶ θρασυτέρους μάλιστα.

  62. Χαχαχα .. πραγματικά επιτυχημένο το σχόλιό σας.
    Πιστεύω πως στο νέο σύστημα δεν θα έχουμε πραιτοριανούς/ γενίτσαρους του συστήματος, μιάς και αυτό θα παλέψουμε να μην είναι πελατειακό, αλλά αξιακό 🙂

  63. Καὶ θὰ στρωθοῦν στὴν δουλειὰ τόσοι καὶ τόσοι ποὺ ἔχουν μάθει στὸ ἀραλίκι δεκαετίες ; Χλωμὸ τὸ βλέπω. Νὰ ἐναποθέσω τὶς ἐλπίδες μου σὲ μιὰν ἀρρώστεια λοιπόν …

  64. Ναι στην αρρώστεια της δημιουργίας 🙂

  65. ΓΙΓ σταμάτα να τρολάρεις.

    “Στη γλώσσα του Διαδικτύου, η λέξη τρολ ή τρολλ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μία online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, ταχυδρομική λίστα, chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα και να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες. Η συμπεριφορά αυτή πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του.”
    Αυτός είναι ο ορισμός του τρολ κατά wikipedia.

    Ο ορισμός του ΓΙΓάντιου τρολ είναι ακριβώς ίδιος με αυτόν του απλού τρολ με την διαφορά ότι στο τέλος προστίθεται η παρακάτω πρόταση: “H διαμάχη αυτή πολλές φορές υποβαθμίζει την ποιότητα της συζήτησης του φόρουμ αλλά και το ίδιο τι φόρουμ (όταν το τρολάρισμα γίνεται σχεδόν σε όλα τα άρθρα και συζητήσεις) , πράγμα που φαίνεται να είναι και ο απώτερος σκοπός του ΓΙΓάντιου τρολ.”

  66. Ἀγαπητὴ κυρία, κύριε ἢ ὁτιδήποτε ὁρίζετε τὸν ἑαυτὸ σας ὅτι εἶσθε.
    Πρῶτ’ ἀπ´ ὅλα σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὸν κόπο ποὺ λάβατε νὰ ἀναζητήσετε στὸ διαδίκτυο καὶ νὰ ἀντιγράψετε τὸν βαθυνούστατο ὁρισμὸ τοῦ ὅρου troll.
    Δὲν γνωρίζω ἐὰν τελειώσατε τὸ λύκειο καὶ πότε, ἀλλὰ σᾶς διαβεβαιῶ ὂτι τὸν καιρὸ ποὺ πήγαινα σχολεῖο ἐδιδάσκετο τὸ μάθημα τῆς Λογικῆς. Μᾶς ἐδίδαξαν λοιπόν, τότε, ὅτι ἡ ἀξία τῶν ὁρισμῶν ἔγκειται ἀποκλειστικῶς στὴν χρησιμότητά τους γιὰ τὴν σκέψη καὶ τὴν συζήτηση. Ὁρισμοὶ πού περιέχουν ὐποκειμενικοὺς ὅρους ὅπως «πονηρὰ προκλητικές», «σκόπιμα ἀνόητες» ἢ «ἐπιτηδευμένα ἐκτὸς θέματος» δέν θεωροῦνται ὂτι βοηθοῦν τὴν σκέψη καὶ ἀσφαλῶς δὲν βοηθοῦν τήν συζήτηση. Καὶ τοῦτο διότι προϋποθέτουν συμφωνία τῶν συζητούντων ἐπὶ θεμάτων στὰ ὀποῖα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐξ ἀρχῆς καὶ ἀναμφήριστος συμφωνία. Δὲν ὑπάρχει, βλέπετε, σημεῖο ἀναφορᾶς γενικῆς παραδοχῆς στὰ ζητήματα αὐτά.
    Τήν διαπίστωση αὐτὴ ἐπιβεβαιώνει κανεὶς εὔκολα ὅταν παρατηρήσει ὅτι τὸν χαρακτηρισμὸ «troll» ἀπευθύνουν ἀμοιβαίως εἰς ἀλλήλους οἱ ἑκάστοτε διαδικτυακῶς διαφωνοῦντες διότι γνωρίζουν ἄριστα ὅτι ὁ ὁρισμός του εἶναι τόσο ἐλαττωματικὸς ὥστε καταντᾶ κενός.
    Γιὰ παράδειγμα, προδικτυακῶς τὰ ἴδια εἶχε πάθει καὶ ὁ ὅρος «δημοκρατία», ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε καμμία ἀξία διακρίσεως μεταξὺ τῶν ποικίλων πολιτικῶν συστημάτων, ἀφοῦ ὅλα θεωροῦσαν ἑαυτὰ δημοκρατίες.
    Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλα, πέραν τῆς ἐπιπολαίας ἀντιγραφῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως καταρτίσεως ἐπιπέδου δευτεροβαθμίας ἐκπαιδεύσεως, φαίνεται ὅτι ἡ νοητικὴ λειτουργία τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου δὲν ἐκλήθη νὰ συνεισφέρει ὐπερβαλλόντως στὴν σύνταξη τοῦ σχολίου σας. Δὲν ἔχω, λέτε, ἄλλη δουλειὰ ἀπὸ τὸ νὰ ὑποβαθμίζω τὴν ποιότητα τῆς συζήτησης τοῦ χώρου συζητήσεων ; Προφανῶς αὐτὸ τὸ θεωρεῖτε ἔργον ἀντάξιον τοῦ δικοῦ σας χρόνου. Τοῦ δικοῦ μου πάντως, δὲν εἶναι.

  67. Κύριε ΓΙΓ δεν είναι κρίμα να χρησιμοποιείτε τον χρόνο σας
    δημιουργώντας αντιδράσεις που εχουν ως αποτέλεσμα διενέξεις, αντεγκλήσεις και ειρωνείες αναφορικά με θέματα που δεν αφορούν την ουσία της συζήτησης ή του άρθρου το οποίο σχολιάζετε; Δεν γίνεται κατασπατάληση του χρόνου σας όταν διορθώνετε ορθογραφικά λάθη άλλων συζητητών που προφανώς έγιναν λόγω απροσεξίας και όχι λόγω άγνοιας; Δεν είναι άχρηστος ο χρόνος σας όταν εισέρχεστε σε μια συζήτηση για να μας πείτε πόσο καλος είναι ο ΓΑΠ, ενώ γνωρίζετε, ότι στον συγκεκριμένο ιστότοπο δεν πρόκειται πείσετε κανέναν; Προφανώς,λοιπόν, ο χρόνος σας αυτός είναι αντάξιος του εδώ έργου σας.
    Εν πάση περιπτώσει, επειδή ο μόνος τρόπος να σταματήσει το έργο ενός τρολ είναι να μην ασχολείται κανείς μαζί του, αυτό είναι και το τελευταίο μήνυμα που σας απευθύνω.

  68. Καὶ πράττετε ἄριστα.
    Γιὰ τρεῖς λὸγους :
    Τὴν ἀντιδικία τὴν ξεκινήσατε ἀπροκλήτως ‘σεῖς.
    Οἱ συζήτήσεις ἐδῶ δὲν ἔχουν θέμα ἐμένα.
    Ἀπὸ ὅσα πολλὰ ἔχω γράψει, ἐσεῖς ἐπισημάνατε αὐτὰ ποὺ γράφετε στὸ προηγούμενο σχόλιό σας. Αὑτὸ ἀποδεικνύει ὂτι εἴτε δὲν δύνασθε εἴτε δὲν θέλετε νὰ συζητήσετε καὶ νὰ κρίνετε μὲ ἀνοικτὸ πνεῦμα. Μὲχρι στιγμῆς, στὸν ἱστοχῶρο αὐτό συζητήσεων, ἀντίθετα μὲ ἄλλους ὅπου ἐπικρατεῖ ὄχλος, δὲν ἔχει κανένας τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιβάλλει τὴν στενομυαλιά του σὲ ἄλλον.
    Σημασία δὲν ἔχει νὰ πείσω κανέναν ἂν ὁ Γιῶργος Παπανδρέου εἶναι καλός. Σημασία ἔχει νὰ καταγράψω ἐλεύθερα τί ἔκανε στὴν πραγματικότητα, κακὸ ἢ καλό κατὰ τὴν αἰτιολογημένη γνώμη μου. Ἀπὸ ‘κεῖ καὶ πέρα, ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ ἀποκρούσει αἰτιολογημένως τὴν δική μου ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη γνώμη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *