Μα ήπιαμε όλοι το «τρελλό νερό»;

«Μια φορά κι έναν καιρό», λέει ο μύθος, «ήτανε ένας σουλτάνος, καλός και δίκαιος και είχε έναν βεζύρη, που ήτανε και αυτός καλός και ήταν κι αστρολόγος.

Μια μέρα ο βεζύρης λέγει του σουλτάνου, πως είδε κάποια σημάδια στον ουρανό πως θα βρέξει στον κόσμο ένα νερό τρελλό, και πως όποιος το πιει αυτό το νερό, θα τρελλαίνεται. Και πως όλοι οι άνθρωποι που ζούνε στην επικράτειά τους θα πιούνε και θα χάσουνε τα λογικά τους, και δεν θα νιώθουνε πια τίποτα, μήτε τι είναι σωστό και τι είναι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι άδικο.

Σαν τ’ άκουσε αυτά τα λόγια ο Σουλτάνος γυρίζει και λέγει στον βεζύρη: Αφού θα τρελλαθεί όλος ο κόσμος, πρέπει να κοιτάξουμε να μην τρελλαθούμε κι εμείς, γιατί αλλιώς πώς θα τους κρίνουμε με δικαιοσύνη; Του λέγει ο βεζύρης πως ο λόγος του είναι σωστός και πως θά ‘πρεπε να προστάξει να μαζέψουνε από το καλό νερό που πίνανε, και να το φυλάξουμε μέσα στις στέρνες, για να μην πίνουνε από το χαλασμένο και κρίνουμε παλαβά κι άδικα, μα δίκαια, όπως έχουνε χρέος. Έτσι κι έγινε. Σε λίγον καιρό έβρεξε στ’ αλήθεια, και το νερό ήτανε τρελλό νερό, και τρελλαθήκανε όλοι οι άνθρωποι, και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται, και είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκαιο. Μα ο σουλτάνος κι ο βεζύρης πίνανε από το καλό νερό που είχανε φυλαγμένο, και δεν τρελλαθήκανε, αλλά κρίνανε τον κόσμο με δικαιοσύνη. Μα ο κόσμος τά ‘βλεπε ανάποδα και δεν ήτανε ευχαριστημένος από την κρίση του σουλτάνου και του βεζύρη και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουνε επανάσταση. Μετά από καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε, ο σουλτάνος κι ο βεζύρης, χάσανε το κουράγιο τους, και λέγει ο σουλτάνος στο βεζύρη: Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μπορεί να μας σκοτώσουν επειδή θέλουμε να τους κρίνουμε με δικαιοσύνη για να ευτυχήσουνε. Το λοιπόν, βεζύρ αφέντη, άιντε να χύσουμε το καλό νερό από τις στέρνες, και να πιάσουμε να πίνουμε κι εμείς από το τρελλό νερό, να γίνουμε σαν κι αυτούς και τότε θα μας καταλαβαίνουνε και θα μας αγαπάνε. Έτσι κι έγινε. Ήπιαν και αυτοί από το παλαβό νερό και τρελλαθήκανε, και κρίναμε τρελλά κι άδικα, κι ο κόσμος απόμεινε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε τον σουλτάνο».

Στο «Ευλογημένο Καταφύγιο» του Φώτη Κόντογλου περιέχεται ο μύθος του «τρελλού νερού».

Αμφιβάλλει κανείς ότι το πάλαι ποτέ «απέραντο φρενοκομείο» του γερο-Καραμανλή είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο; Καλό νερό υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο, φυλαγμένο, λέει ο Κόντογλου, «μέσα στη στέρνα της παράδοσης», είναι «το ύδωρ το ζων». Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος σήμερα να ερμηνεύσει, να κατανοήσει με νηφαλιότητα τα δρώμενα. Το «παλαβό νερό» το ήπιαν πρώτα οι Έλληνες πολιτικοί και σε μεγαλύτερες ποσότητες οι Ευρωπαίοι τάχα και ιθύνοντες. Μα κι εμείς, ο απλός λαός με αυτά που βλέπουμε και τα καταπίνουμε αμάσητα, πρέπει μάλλον να είμαστε ποτισμένοι, μέχρι μυελού οστέων, με το «τρελλό νερό». Για τους Φράγκους, τους αναθεματισμένους Ευρωπαίγους, μας τα έλεγε ο Μακρυγιάννης«…Κι όλοι οι τίμιοι Έλληνες δεν θέλει κανένας ούτε να σας ακούσει ούτε να σας ιδή, ότι μας φαρμάκωσε η κακία σας» – ιδίως εκείνη η ερωτόπληκτη νυφίτσα, ο Σαρκοζί, που τον έχει βάλει, κατά το κοινώς λεγόμενο, η ναζογερμανίδα, στο βρακί της, όπως και όλη την εταίρα μας, την Ευρώπη – «όχι των φιλανθρώπων υπηκόγωνε σας, εσάς των ανθρωποφάγων οπ’ ούλο ζωντανούς τρώτε τους ανθρώπους και υπερασπίζεστε τους άτιμους και παραλυμένους και καταντήσετε την κοινωνία παραλυσία».

Ανήκομεν εις την Δύσιν, μας έλεγαν οι «εθνάρχες» μας ( Πρώτος και τελευταίος που δικαιούται αυτό τον εξαίσιο τίτλο είναι ο Καποδίστριας), και το πιστεύαμε εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς.

Και προσπαθήσαμε, κάναμε θυσίες, και ματώσαμε και κατασκοτωθήκαμε σε πεδία τιμής, γιατί; Για να γίνουμε Ευρωπαίοι. Και ποιο το αποτέλεσμα; Ούτε Ευρωπαίοι γίναμε, μα χάσαμε και την ελληνικότητά μας. «Έμαθε και ξένην γλώσσαν κι όταν ομιλεί κοιτάζω / Είναι Έλλην, είναι Φράγκος; Απορώ και τον θαυμάζω», θα μας έλεγε ο αγωνιστής του ’21 και συγγραφέας Χουρμούζης. Η παρούσα σχιζοφρένεια δεν ερμηνεύεται, είναι νέας κοπής στον ελληνικό βίο, είναι ιός άγνωστος, μόνο σε φαιδρά πρόσωπα, σαν αυτά που επιπολάζουν στην πολιτική σκηνή της χώρας θα μπορούσε να εκκολαφτεί.

Καταφεύγω πάλι σε μύθο. Τι να κάνω; Ανασύρω τα αειλαμπή πετράδια της παράδοσης, κείμενα τιμαλφή από την βιβλιοθήκη του Γένους. Αίσωπος. Τίτλος «σκώληξ και δράκων». Εν πρώτοις το πρωτότυπο: «Συκέα παρ’ οδόν ην. Σκώληξ δε θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον εζήλωσεν αυτού το μήκος. Βουλομένη δε αυτώ εξισωθήναι, παραναπεσούσα επειράτο εαυτήν εκτείνειν μέχρις ου υπερβιαζομένη έλαθε ραγείσα». Απόδοση στην νεοελληνική: «Μία συκιά ήταν πλάι σ’ ένα δρόμο. Ένα σκουλήκι που είδε ένα μεγάλο φίδι να κοιμάται, ζήλεψε το μήκος του. Θέλοντας να το φτάσει, ξάπλωσε και προσπαθούσε να τεντωθεί, ώσπου απ’ το πολύ ζόρι την πάτησε και κόπηκε στα δύο».

Ζηλέψαμε, οι φουκαράδες, την Ευρώπη, τον πλούτο της, την άνεσή της. Τις μηχανές της, τα μεγαλεία της, τις αξίες της. Τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, τα μπακίρια και τις λαμαρίνες τα περάσαμε για μαλάματα και κοσμήματα. Δεν μας άρεσαν τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά της γιαγιάς μας, τα ανταλλάξαμε με… τάπερ της κουζίνας. «Οι Έλληνες αεί εν θαύμασι τιθέασι (βλέπουν) τα αλλότρια ή τα οικεία». Αρχαίον πάθος. «Ξιπασμένοι οψίπλουτοι, πτωχοαλαζόνες άξιοι οίκτου». Και ακόμη «απροκάλυπτος περιφρόνησις των πατρίων μας και της θρησκείας ακόμη, ως δείγμα ευρωπαϊκής προοόδου». (Χουρμούζης).

Γίναμε σκώληκες (νεοταξοσκώληκες), ζηλέψαμε το μήκος του ευρωπαϊκού όφεος, τεντωθήκαμε, τανυστήκαμε για να γίνουμε κράτος «εφάμιλλον των ευρωπαϊκών» ως θα έλεγε ο Κοραής, αλλά από πολύ ζόρι και τέντωμα, κοπήκαμε στα δυό, διαλυθήκαμε. Και βέβαια όταν γίνεσαι σκουλήκι (ομιλώ κυρίως για την «φωτισμένη» ηγεσία μας) μη διαμαρτύρεσαι που σε ποδοπατούν, όπως η «προσβεβλημένη», έτσι το είπε, χαριτόβρυτος κυρία υπουργός του υπουργείου δια βίου αμάθειας και βλακείας τους. Και ένα σχόλιο, επί του πιεστηρίου, για την στάση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προσχώρησε στις δυνάμεις κατοχής. Μια σοφή αρχαία ρήση λέει: «εν αμίλλαις πονηραίς, αθλιώτερος ο νικήσας».

Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος Κιλκίς

(867) αναγνώσεις

6 comments

  1. Ὄχι δάσκαλε ! Δὲν ἔχουμε πιεῖ ὅλοι ἀπὸ τὸ τρελλὸ νερό. Οὔτε καὶ γοητευθήκαμε ἀπὸ τὴν Δύση. Τὸ σωστὸ δὲν εἶναι τὸ ρηθὲν ἀπὸ μειονεκτικοὺς ὅτι ἠ Ἑλλάδα ἀνήκει στὴν Δύση, ἀλλ’ ὅτι ἡ Δύση ἀνήκει στὴν Ἑλλάδα. Καὶ θὰ τὴν σώσουμε καὶ τὴν Δύση, ὅπως τὴν σώζουμε 2501 χρόνια τώρα. Δὲν τὴν χαρίζουμε, οὔτε τὴν Ἑλλάδα μας, οὔτε τὴν ὑπόλοιπη Δύση, σὲ κανέναν τρελλαμμένο οὔτε σὲ κανέναν μειονεκτικό. Δὲν εἶναι ἐχθρός μας ἡ Δύση. Παιδιά μας εἶναι καὶ τὰ πονᾶμε, ὅσο κι ἂν ἀσωτεύουν καὶ παραστρατοῦν μερικά, κι ἂς σηκώνουν καὶ κουνοῦν τὸ χέρι στὴν μάνα τους.

  2. Εξαιρετικώς εύστοχο το άρθρο! Οι νεοέλληνες εγκατέλειψαν τα νάματα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού και προσπαθούν να ξεδιψάσουν στα λασπόνερα του “Δυτικού πολιτισμού.” Εκλέγουν αποδεδειγμένα προδότες πολιτικούς και ανέχονται προδότες ψευδεπισκόπους και ψευδοπατριάρχες, οι οποίοι διώκουν απηνώς την Ορθοδοξία και τους Ορθοδόξους (τους αληθινούς, όχι τους ψεύτικους, αυτούς τους χρειάζονται για να τους στηρίζουν στους θρόνους των) και αγκαλιάζουν τον “πάπα” και την πανσπερμία των αιρετικών και των αλλοθρήσκων! Οι δε πολιτικοί έχουν αναλάβει το ξεπούλημα της Ελλάδος σε τιμή ευκαιρίας στους εχθρούς της, την πλήρη απο-ορθοδοξοποίηση και τον πλήρη αφελληνισμό των νεοελλήνων, τη διαστρέβλωση της Ιστορίας, την εξάπλωση της ομοφυλοφιλίας, των ναρκωτικών κ.λπ. Έχουν και τους πονηρούς πράκτορές των, οι οποίοι, διαστρεβλώνοντες ό,τιδήποτε το Ελληνορθόδοξο και το λογικό, μας λένε χοντράδια, όπως ότι δήθεν έτσι θα “σώσουμε” όχι μόνο την “Ελλάδα,” αλλά και τη Δύση!!! Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

  3. Μόνον μὲ Ἑλληνισμὸ καὶ Ὀρθοδοξία σώζεται ἡ Ἑλλάδα. Καὶ παλαιότερα καὶ τώρα. Ἀλλὰ πραγματικὸ Ἑλληνισμό καὶ Ὀρθοδοξία, ὄχι θεομπαιξία ἢ πατριδομπαιξία. Αὐτὰ ἀπομάκρυναν τὸν πολύ κόσμο τόσα χρόνια τώρα. Ἡ κρίση τὸν ξαναφέρνει. Μὲ κηρύγματα μίσους πρὸς κάθε λογῆς ἐχθροὺς καὶ ἀποστάτες, προδότες καὶ πράκτορες, οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν μόνον στὴν φαντασία μας, διαλαλοῦμε μόνον την μειονεξία μας. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ὑπεροχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐλλάδος.
    Διαλαλοῦμε καὶ τὴν ἄγνοιά μας. Μήπως δέν κατηγόρησαν οἱ Φαρισαῖοι τὸν Κύριό μας ὅτι συντρώγει μὲ τελῶνες -τοὺς προδότες καὶ πράκτορες τῶν χρόνων ἐκείνων- καὶ πόρνες ;

  4. Προς κ. Γεώργιον Ιακ. Γ.: Αγαπητέ κ. Γ.Ι.Γ., κατ’ αρχήν, σας συγχαίρω θερμώς για την δημόσια ομολογία σας, ότι “Μόνον μὲ Ἑλληνισμὸ καὶ Ὀρθοδοξία σώζεται ἡ Ἑλλάδα.” Με χαροποιήσατε πολύ με αυτή την ομολογία, διότι τόσον καιρό που σας ελέγχω για τα σχόλιά σας, σας θεωρούσα αιρετικό και ανθέλληνα. Ως εδώ, πολύ καλά. Ωστόσο, με τα υπόλοιπα που γράφετε, επιτρέψτε μου και πάλι να διαφωνήσω. Υπάρχουν άπειρα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο τόπος μας, αλλά και οι άλλες χώρες, είναι γεμάτες από προδότες και αποστάτες. Δείτε π.χ. τον “πατριάρχη” Βαρθολομαίο πώς ποδοπατεί το ιερό Ευαγγέλιο και τους Ιερούς Κανόνες, συμπροσευχόμενος και συλλειτουργών με τον παναιρετικό και αποστάτη “πάπα Ρώμης.” Προσφάτως, συμπροσευχήθηκε για πολλοστή φορά και με αλλοθρήσκους στην Ασίζη. Τους δε Εβραίους, τους επισκέπτεται στις συναγωγές των και τους διαβεβαιώνει ότι Χριστιανοί και Εβραίοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό!!!!! Ταυτοχρόνως, διώκει μέχρι θανάτου τους Ορθοδόξους Εσφιγμενίτας, επειδή οι τελευταίοι τον ελέγχουν εμπράκτως (με τη διακοπή του μνημοσύνου του) για την αποστασία του. Δείτε επίσης πώς οι πολιτικοί, κυρίως ο απελθών πρωθυπουργός, παρέδωσαν την Ελλάδα στους εχθρούς της με το μνημόνιο. Λοιπόν, στη φαντασία μας είναι η προδοσία και η αποστασία; Τέλος, σφάλλετε μεγάλως που αναφέρετε το παράδειγμα του Χριστού προς επίρρωση των λεγομένων σας. Αντιθέτως, ο Κύριος ήλεγξε δριμύτατα τους Γραμματείς και Φαρισαίους (τους τότε Βαρθολομαίους) για την αποστασία τους, αποκαλέσας αυτούς μέχρι και τέκνα του Σατανά (Ιωάννου 8:44). Ακόμη, είχε τους λόγους Του Εκείνος κάθε φορά που συνέτρωγε με τους “κακούς” της εποχής του, και δεν το έκανε από “υπεροχή,” όπως γράφετε.

  5. Ἐμ χωρὶς ὁμολογία, πρῶτα στὸν ἑαυτό μας καὶ μετὰ στοὺς γύρω μας, ἁπλῶς δὲν ὑπάρχουμε. Ἡ μόνη ἀξία μας, τότε, εἶναι τὰ περίπου πέντε εὐρὼ πού ἀξίζουν τὰ χημικὰ συστατικὰ τοῦ σώματός μας. Καὶ πολλὰ λέω ..
    Δὲν ἀντιλέγω ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ εἶναι κανένας Ἕλληνας καὶ Ὀρθόδοξος. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι πολλοὶ ἄλλοι δὲν θὰ εἶναι. Συνεπῶς, πρέπει νὰ βοηθήσουμε ὅσους πολλοὺς θέλουν, νὰ γίνουν. Διότι καὶ τὸ καθῆκον μας ὡς Ὀρθοδόξων καὶ Ἑλλήνων εἶναι νὰ τοὺς ὁδηγοῦμε, ἀλλὰ καὶ ἀναρίθμητοι τὸ θέλουν καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος. Καὶ μάλιστα τώρα μὲ τὴν κρίση. Ἡ δική μου θέση εἰναι ὅτι ἡ συζήτησις χωρὶς ἀφορισμούς ἑκατέρωθεν καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ τρόπος γιὰ νὰ γίνει αὐτό. Ἀσφαλῶς ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ ποὺ δὲν τὸ θέλουν. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ : Δὲν τιμωροῦνται ἀρκετὰ γι’ αὐτό ; Ἔχουμε χρόνο νὰ τοὺς καταγγέλουμε κι ἀπὸ ‘πάνω ; Ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε στοὺς Ἀποστόλους, ὅπου δὲν τοὺς θέλουν νὰ φεύγουν καὶ νὰ τινάζουν καὶ τὴν σκόνη τῶν ποδιῶν τους ;

    ΥΓ Δὲν ἔγραψα ὂτι «τὸ ἔκανε ἀπὸ ὑπεροχή». Πῶς σᾶς ξέφυγε καὶ ‘σᾶς τέτοια διατύπωσις ;

  6. Αγαπητέ κ. Γ.Ι.Γ., για πρώτη φορά, συμφωνώ απολύτως με ένα σχόλιό σας, το τελευταίο που γράψατε πιο πάνω. Σας ζητώ συγγνώμη που σας πίκρανα στο παρελθόν με τους χαρακτηρισμούς μου, που τώρα αναγνωρίζω ότι ήταν άδικοι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *