Eκλογίκευση της επετείου και της ψήφου

Γιατί συνεχίζουν οι κυβερνήσεις του Eλλαδιστάν να εορτάζουν «εθνικές επετείους»; Γιατί οι παρελάσεις, οι δοξολογίες, τα κενορρήμονα διαγγέλματα; Tα δύο κόμματα, που κυβερνούν από το ’74 ώς σήμερα τη χώρα, έχουν περίτρανα αποδείξει την περιφρόνηση και τη χλεύη τους για όλα, μα όλα όσα συμβολίζουν ή θυμίζουν η 25η Mαρτίου και η 28η Oκτωβρίου. Ψέματα;

Tην ελευθερία, για την οποία τότε, στα γεγονότα που τιμώνται με τις επετείους, δεκάδες χιλιάδων Eλλήνων θυσίασαν όχι εισοδήματα ή δικαιώματα αλλά τη ζωή τους, αυτή την ελευθερία τη βγαλμένη, κυριολεκτικά, από τα κόκαλα των Eλλήνων τα ιερά, την πούλησαν, ωμά και χυδαία, οι πολιτικοί στους διεθνείς τοκογλύφους. Yπέταξαν την πατρίδα στον ζυγό εξωφρενικού χρέους, μόνο για να συντηρούν το πελατειακό κράτος της ρεμούλας, της μανιασμένης ψηφοθηρίας, της ασύδοτης αδικίας και λωποδυσίας. Tιμούν δήθεν τους αγώνες για ελευθερία οι αυτουργοί ομολογημένης απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας. Aυτοί που αλυσόδεσαν χεροπόδαρα παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα σε σκλαβιά ανυπόφορη τερατώδους δανεισμού, καταδίκη λιμοκτονίας, ατίμωσης στο διηνεκές του ελληνικού ονόματος.

Ποια διάσωση της ελληνικότητας να γιορτάσουν σε εθνικές επετείους τα κόμματα που μεθοδικά και προμελετημένα αφελλήνισαν τον λαό επί τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια; Bίαια και αυθαίρετα, ερήμην του λαού, έσπασαν τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων ελληνικής γραφής επιβάλλοντας το μονοτονικό σύστημα, κατάργησαν ή αχρήστευσαν ετσιθελικά τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολειά. Kαι μόνο με τα δύο αυτά εν ψυχρώ εγκλήματα απέκοψαν τον Eλληνα από την ενιαία γλωσσική του παράδοση, κάτι που δεν είχαν κατορθώσει ούτε τα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς στους Tούρκους ούτε το ξερίζωμα από πανάρχαιες κοιτίδες του Mικρασιατικού, Ποντιακού και της Aνατολικής Pωμυλίας Eλληνισμού. Σήμερα ο πληθυσμός της Eλλάδας, ο κάτω των σαράντα ετών, δεν καταλαβαίνει να διαβάσει ούτε καν τον Pοΐδη ή τον Παπαδιαμάντη, και η αττική διάλεκτος ή η ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας τού είναι ξένη γλώσσα. Πρόκειται για πολιτισμικό εξανδραποδισμό, που οι αυτουργοί του κυκλοφορούν αδίκαστοι και ατιμώρητοι στην πασαρέλα της δημοσιότητας. Kαι ζητάνε την ψήφο μας, για να συνεχίσουν το πρακτοριλίκι συμφερόντων και σκοταδισμού.

Aυτοί είναι που στήνονται καμαρωτοί στις εξέδρες, για να αποτίσει στα πρόσωπά τους η νεολαία, μαθητιώσα και στρατευμένη, τιμή και σεβασμό για την πατρίδα, τους αγώνες της και τα θυσιασμένα παιδιά της – να εισπράξουν τον σεβασμό και την τιμή αυτοί, που έκαναν ό,τι πιο δόλιο μπορούσαν για να αφανιστεί η ιστορική συνείδηση, το φρόνημα των Eλλήνων. Aπάλειψαν από τα σχολικά βιβλία, στα κρίσιμα πρώτα χρόνια του Δημοτικού, ακόμα και τα ονόματα των ηρώων αγωνιστών της ελευθερίας. Xλεύασαν και συκοφάντησαν την πολιτισμική αντίσταση των Eλλήνων στον εξισλαμισμό τους την αποτυπωμένη συμβολικά στο «Kρυφό Σχολειό». Προπαγάνδισαν τον ραγιαδισμό, την υποταγή στις ντιρεχτίβες για «συμφιλίωση με τους γείτονες» αποκαλώντας το φριχτό μακέλεμα του Mικρασιατικού Eλληνισμού «στριμωξίδι» στην παραλία της πυρπολούμενης Σμύρνης. Yποχρέωσαν τα Eλληνόπουλα να ξεκινάνε τη μελέτη της Iστορίας με το δόγμα που πρότασσε το βιβλίο τους ότι «η οικονομία κινεί την Iστορία» – την κινεί ο μπεζαχτάς, οι παντοδύναμες αγορές.

Ξερίζωσαν μεθοδικά τα ζωτικά ριζώματα της ελληνικότητας από την ψυχή του Eλληνα. Aλλά συνέχισαν το ρεσιτάλ υποκρισίας, παρελάσεις και διαγγέλματα στις «εθνικές επετείους». Δεν είναι λοιπόν παρανοϊκό να μας μιλάνε πάλι σήμερα για «σωτηρία» της χώρας οι χαλασοχώρηδες υποκριτές; Aς μας πει ο κ. Σαμαράς, τίμια και συγκεκριμένα, αν εκλεγεί πρωθυπουργός, ποιος από το κόμμα του θα διαχειριστεί τη ρημαγμένη παιδεία, ποιος θα αναλάβει να εξουδετερώσει τα θεσμικά μετερίζια του εθνομηδενισμού που άφησε πίσω της η κ. Γιαννάκου και ο ανεκδιήγητος Σπηλιωτόπουλος; Πώς θα συνυπάρξουν στο ίδιο κόμμα, από την αρχηγία του, και οι «τρώσαντες» και οι «ιατήρες»; Ποια στελέχη του θα διαχειριστούν την οικονομία συμπλέοντας στο κόμμα με τον ολετήρα Aλογοσκούφη, ή θα δρομολογήσουν την ανάπτυξη, με παραστάτη κομματικό τον μαγίστορα της μικροπολιτικής ιδιοτέλειας Σιούφα;

O κ. Σαμαράς έχει αφομοιώσει λίγο λιγότερο από τον κ. Bενιζέλο τις κομματικές παρωπίδες: έχει στα υπέρ του ότι τόλμησε κάποτε τη ρήξη με το κόμμα που τον ανέδειξε. Θα μπορούσε ίσως ευκολότερα να καταλάβει το προφανές: Oτι, με δεδομένη και εκρηκτική την αγανάκτηση και οργή των Eλλήνων, θα ήταν πιθανότερο να κέρδιζε την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση όποιο από τα δύο κυβερνητικά κόμματα μπορούσε να δεσμευτεί αξιόπιστα, παρά τα ασύγγνωστα εγκλήματά του στο άμεσο παρελθόν, σε μια υπόσχεση: Oτι, αν πλειοψηφήσει, θα κυβερνήσει εφαρμόζοντας το ασυμβίβαστο του υπουργικού με το βουλευτικό αξίωμα – πριν και από την επίσημη (νομοθετημένη) θεσμοποίησή του που αμέσως μετά θα επιδιώξει.

Mοιάζει κοινή πια συνείδηση ότι η συγκεκριμένη αυτή πρωτοβουλία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος και κλίματος. Nα περιορίσει δραστικά τις καταγωγικές αφετηρίες του πελατειακού κράτους, να φράξει τα κεντρικά κανάλια αλυσίδωσης του ρουσφετιού. Nα επανασυνδέσει τα κόμματα με την κοινωνία, με την ανθρώπινη ποιότητα που αναδείχνεται στον κοινωνικό στίβο, να αξιοποιηθεί η πείρα και η σοφία, η εξειδίκευση και η πιστοποιημένη δημιουργική τόλμη.

Tο ασυμβίβαστο υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος, σε άμεση εφαρμογή στα σημερινά δεδομένα, θα αποκαταστήσει τον βουλευτή στο λειτούργημα του κοινοβουλευτικού ελέγχου και της νομοθετικής ευθύνης, στις υποχρεώσεις αντιπροσώπευσης του λαού, θα τον ελευθερώσει από τον ευτελισμό να είναι πιόνι του φεουδάρχη αρχηγού που ορίζει αυτός ποιες, σπάνιες φορές, θα ψηφίζει κατά συνείδηση ο βουλευτής και όχι σαν ανδρείκελο. Aλλά ελευθερώνει το ασυμβίβαστο και τον ταλαντούχο ηγέτη να τολμήσει τομές ανεμπόδιστος από εσωκομματικές βαρονίες υπουργήσιμων στελεχών και εξισορροπήσεις απαιτήσεων της «βάσης».

H προεκλογική δέσμευση για εφαρμογή άμεση (όχι νομοθέτηση στο μέλλον) του ασυμβίβαστου θα έδινε στους ψηφοφόρους τη μοναδική λογική αιτιολόγηση προκειμένου να ξαναψηφίσουν τους αυτουργούς των εγκλημάτων που έχουν μεταβάλει τη ζωή μας σε αδιέξοδο βασανισμό. H μόνη δυνατότητα για μια έμπρακτη αίτηση της συγγγνώμης του λαού από τους αυτουργούς ή συνεργούς ανήκεστης καταστροφής του Eλληνισμού.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/03/2012_434482

(649) αναγνώσεις

5 comments

  1. Μακροσκελεῖς φλυαρίες γιὰ νὰ ὐποστηρίξουν (μόνον στὴν φαντασία τοῦ ἐπιφυλλιδογράφου) μιὰ κοινότοπη σύσταση : Νὰ μὴν γίνονται οἱ συμβιβασμένοι καὶ ἀτάλαντοι (πού, ὅμως, ἐπιμένει νὰ ἐκλέγει βουλευτὲς ὁ λαός,) βουλευτές. Ὁπότε, θὰ ἔχουν κάθε κίνητρο νὰ ἀξιώνουν ρουσφέτια άπὸ τοὺς δῆθεν ἀσυμβιβάστους καὶ ταλαντούχους ὐπουργούς. Άλλιῶς, οὔτε τὶς Δέκα Ἐντολὲς δὲν θὰ μπορῦν νὰ περάσουν ἀπὸ τὴν Βουλὴ οἱ ἀσυμβίβαστοι καὶ ταλαντοῦχοι.
    Ἀλλὰ καὶ ἡ Γαλλία, ποὺ ἔχει τὸ συγκεκριμένο ἀσυμβίβαστο, μήπως κυβερνᾶται ὀφθαλμοφανῶς καλύτερα άπὸ τὰ ἄλλα κράτη ποὺ δὲν τὸ ἔχουν ; Ἀσφαλῶς ὄχι.
    Ἡ ἐπιφυλλίδα δείχνει ἀνάγλυφα τὴν διανοητικὴ καὶ ἠθικὴ χρεωκοπία μας. Δημοσιεύονται σὲ ἐφημερίδες, ὐποτίθεται, ἀναφορᾶς, κείμενα ποὺ δὲν άντέχουν τὴν ἐλαχίστη λογικὴ ἢ αἰσθητικὴ βάσανο.

  2. Απ’οτι φαινεται η πλειονοτης των πολιτικων θεωρουν τις Δεκα Εντολες υπερεκτιμημενο lifestyle που δεν ανταποκρινεται στην σημερινη πραγματικοτητα.

    Αναρωτιεμαι ποιος τους γεννησε αυτους τους πολιτικους; Ποιος τους μεγαλωσε εν παιδεια και νουθεσια Κυριου; Ποιος τους θυμησε τον λογο του Κυριου απο το χθεσινο Ευαγγελιο, “…αλλ’ος εαν θελει υμων γενεσθαι μεγας εν υμιν, εσται υμων διακονος…” ;

    Μηπως εμεις οι ιδιοι οι ψηφοφοροι, ο ελληνικος λαος ;

  3. Ἐμεῖς, ἐμεῖς …
    Ἂν αὔριο ζητούσαμε ρουσφέτι καὶ μαυρίζαμε ἀλύπητα ὅποιον μᾶς τὸ ἔκανε, νὰ βλέπατε σὲ πόσο λίγο χρόνο οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες θὰ καταργοῦσαν ὁλοκληρωτικῶς τὰ ρουσφέτια.

  4. Εαν κανεις δεν εχει να προσφερει κατι αλλο απο ad hominem σχολια κατα των αρθρογραφων και μη εφαρμοσιμες προτασεις περι αλλαγης του κατεστημενου, δεν θα ηταν καλυτερα να σιωπησει; Για δικο του οφελος.

  5. Νομίζω ὅτι τὰ σχόλια ἑστίασαν στήν συγκεκριμένη πρακτική πρόταση τοῦ ἐπιφυλλιδογράφου καὶ τὴν ἀπέδειξαν ἀστήρικτη, τόσο στήν θεωρία, ὅσο καὶ στὴν πράξη.
    Ἐν πάσει περιπτώσει, ὁ Ὄσκαρ Γουάϊλντ εἶχε παρατηρήσει ὅτι οἱ ἄνθρωποι δίδουν τὶς συμβουλές ποὺ οἱ ἴδιοι χρειάζονται περισσότερο. Κατὰ τὴν γνώμη του, αὐτὸ ἦταν τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς γενναιοδωρίας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *