Τὸ Πρόταγμα καὶ τὸ Διακύβευμα τῶν Ἐκλογῶν τοῦ Ἰουνίου

Ἄλλο «Μέτωπο Εὐρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης»,
ἄλλο «Εὐρωπαϊκὸ Κεντροδεξιὸ Μέτωπο»
καὶ ἄλλο «Ἐπανένωση τῆς Κεντροδεξιᾶς»

Στοὺς καιροὺς τοῦ Μνημονίου ὑφίστανται τρεῖς παρατάξεις γιὰ τὴν διαχείριση τῆς κρίσης:

(α) Ἡ παράταξη τοῦ “ναὶ σὲ ὅλα” χωρὶς διαπραγμάτευση, οἱ “μνημονιακοί”, τὸ “Κόμμα τῶν Βρυξελλῶν” (π.χ. ΠΑΣΟΚ, Ντόρα).

(β) Ἡ παράταξη τοῦ “ὄχι σὲ ὅλα”, τῆς ἀνυπακοῆς, τοῦ “νὰ καοῦν τὰ κάρβουνα” καί, εἴτε μόνο στὴν πράξη εἴτε καὶ στὴν ἐκπεφρασμένη θεωρία, τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὸ Εὐρὼ καὶ τὴν Εὐρώπη, οἱ “ἀντιμνημονιακοί”, τὸ “Κόμμα τῆς Δραχμῆς” (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος).

(γ) Ἡ τρίτη παράταξη, ἡ παράταξη τῆς Εὑρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης τῶν συμφωνηθέντων, τῆς σκληρῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης σὲ εὐρωπαϊκὸ πλαίσιο, μὲ προτεραιότητα τὴν παραμονὴ τῆς Ἑλλάδας στὴν Εὐρώπη καὶ στὸ Εὐρώ.

Ἡ «τρίτη παράταξη» δὲν ἀποτελεῖ μιὰ «μέση ὁδό», μιὰ «χρυσὴ τομὴ» ἀνάμεσα σὲ «μνημονιακοὺς» καὶ «ἀντιμνημονιακούς», ἀνάμεσα στὸ Εὐρὼ καὶ ταὴ Δραχμή: ἀποτελεῖ ἕναν τελείως ἀνεξάρτητο, αὐτόνομο καὶ αὐτοτελῆ πόλο.

Ἐκτιμῶ ὅτι ἡ παραμονὴ στὸ Εὐρὼ καὶ στὴν Εὐρώπη ἀποτελεῖ τὸ πλέον καίριο διακύβευμα γιὰ νὰ μὴν βυθιστεῖ ἠ χώρα σὲ ἀδιανόητη φτώχεια καὶ ὑπανάπτυξη, καὶ ἡ σκληρὴ Ἐπαναδιαπραγμάτευση τῶν συμφωνηθέντων ἄφευκτη ἀναγκαιότητα καὶ θεμελιῶδες πρόταγμα, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ.

Ἐκτιμῶ ἐπίσης ὅτι ἡ τρίτη παράταξη ἀποτελεῖ πλειοψηφικὸ ρεῦμα στὴν κοινωνία, κάτω ἀπὸ τὶς στρώσεις δικαιολογημένης ὀργῆς καὶ ἀποστροφῆς πρὸς τὸν καταψηφισθέντα πλέον παλαιοκομματισμό. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ κοινωνία ἀπαιτεῖ πλειοψηφικὰ παραμονὴ στὸ Εὐρὼ καὶ στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ πλήρη ἀλλαγὴ τῶν Μνημονίων.

Δυστυχῶς, ἡ “τρίτη παράταξη” δὲν πέτυχε νὰ ἐκπροσωπηθεῖ πολιτικά.

Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐπιχείρησε νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν “τρίτη παράταξη” ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἀφοῦ ἀνέκαθεν δήλωνε πὼς ἐπιδιώκει ἐπαναδιαπραγμάτευση τῶν μνημονίων, ὄχι κατάργηση τῆς διεθνοῦς συνεργασίας οὔτε ἀποδοχὴ ἄνευ διαπραγματεύσεως. Ὅμως, συνέβη ἕνα θεμελιῶδες λάθος:

Πρὶν τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, ἡ στρατηγικὴ τῆς Νέας Δημοκρατίας ταύτιζε τὴν στάση τοῦ προέδρου της μὲ τὸ “ἀντιμνημονιακὸ μέτωπο” συλλήβδην (λόγῳ κακῶν χειρισμῶν; λόγῳ τῆς ἐπιδίωξης νὰ λάβει τὶς περισσότερες “ἀντιμνημονιακὲς” ψήφους;), θολώνοντας τὴ διάκριση ἀνάμεσα στὴν “παράταξη τῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης” καὶ στὸ “κόμμα τῆς δραχμῆς”. Ἀναπόφευκτα πλέον, μετὰ τὴν συγκυβέρνηση τοῦ Νοεμβρίου καὶ τὴν -συνεπείᾳ αὐτῆς- ὑπερψήφιση τοῦ νέου μνημονίου, ἡ Νέα Δημοκρατία καὶ ὁ πρόεδρός της συγκαταλέχθηκαν στοὺς “μνημονιακούς”.

Μέχρι τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, ἡ Νέα Δημοκρατία πορευόταν ὡς “ἀντιμνημονιακὴ”- ἀντὶ γιὰ νὰ σαρκώνει τὴν “τρίτη παράταξη”.

Κατὰ ἀναπόφευκτη συνέπεια, μετὰ τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011 ἡ Νέα Δημοκρατία προσμετρήθηκε στοὺς “μνημονιακούς”, στὸ “κόμμα τῶν Βρυξελλῶν”.

Ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς τὶς δύο Συμπληγάδες, ἡ “τρίτη παράταξη” ἁπλῶς ἐξαφανίστηκε! Θεωρήθηκε ἀνύπαρκτη- μὲ τὴν κυρίως εὐθύνη νὰ ἀνήξει στὴν Νέα Δημοκρατία.

Δόθηκε χῶρος στὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ στὸν κ. Τσίπρα νὰ ὑποδυθεῖ τὴν “τρίτη παράταξη”, λέγοντας πὼς ἐπιδιώκει παραμονὴ στὸ Εὐρώ. Μὲ αὐτὴν τὴν ρητορικὴ ἔλαβε 16,78%. Ὁ κ. Καμμένος ἔκρυβε πολὺ λιγώτερο τὸν ἀντιευρωπαϊσμό του, ὅμως πάλι δήλωνε πὼς ἐπιδιώκει παραμονὴ στὸ Εὐρὼ καὶ ἔλαβε 10,60%. Βέβαια, ὅποιος γνωρίζει τὰ ἀπολύτως στοιχειώδη ἀντιλαμβάνεται πὼς ὁ δρόμος τοῦ κ. Τσίπρα ὁδηγεῖ ταχύτατα ἔξω ἀπὸ τὴν Εὐρωζώνη, ἴσως ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας Σύνοδο Κορυφῆς- τοποθετοῦνται ἐκ τῶν πραγμάτων στὸ “Κόμμα τῆς Δραχμῆς”, ἀσχέτως ρητορικῆς.

Τὸ Πρόταγμα καὶ τὸ Διακύβευμα

Στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς τοῦ Ἰουνίου τὸ διακύβευμα εἶναι φυσικὰ ἡ παραμονὴ τῆς χώρας στὸ Εὐρὼ καὶ στὴν Εὐρώπη καὶ ἡ Ἐπαναδιαπραγμάτευση τοῦ Μνημονίου. Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὸ Εὐρὼ μὲ τὸ “Κόμμα τῆς Δραχμῆς” εἶναι μιὰ ἀπολύτως ρεαλιστικὴ ἀπειλή, δεδομένου τοῦ ρεαλιστικοῦ ἐνδεχομένου νὰ σχηματίσει κυβέρνηση ὁ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸν κ. Τσίπρα, οἱ χειρισμοὶ τοῦ ὁποίου θὰ μᾶς βγάλουν μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα ἀπὸ τὴν Εὐρωζώνη. Τὸ δὲ “Κόμμα τῶν Βρυξελλῶν” ἔχει καταψηφιστεῖ, ἀπορριφθεῖ, περιθωριοποιηθεῖ τόσο πανηγυρικά, ποὺ ἡ παλινόρθωσή του εἶναι ἀπολύτως ἀνέφικτη.

Τὸ διακύβευμα αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χειριστεῖ ἐπιτυχῶς ἡ Νέα Δημοκρατία ὡς ἔχει. Καὶ θὰ ἦταν ἀνεύθυνο νὰ τὸ ἐπιχειρήσει.

Ἀφ’ ἑνός, κατάφερε νὰ ἐκπροσωπεῖ ἐν μέρει τὸ “Κόμμα τῶν Βρυξελλῶν”, ἐνῷ σὲ μιὰ νέα πολιτικὴ περίοδο ποὺ ἔχει ἤδη ἀρχίσει ἀποτελεῖ λείψανο παλαιοκομματισμοῦ, ἠ Ἱστορία τὴν ξεπέρασε ὁριστικά.

Ἀφ’ ἑτέρου, τὸ 18% δὲν μπορεῖ νὰ γίνει Αὐτοδυναμία σὲ πέντε ἑβδομάδες, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τὸ ἐκλογικὸ σῶμα “σοβάρεψε” ἢ μετάνοιωσε γιὰ τὴν ψῆφο του καὶ τὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὑπάρχει συναίσθηση τούτου τοῦ γεγονότος, ἡ ἐκλογικὴ κάθοδος τῆς Νέας Δημοκρατίας ὡς ἔχει θὰ ἦταν τεκμήριο ἀνευθυνότητας, ἀφοῦ -τῆς αὐτοδυναμίας ἀποκεκλεισμένης- ἀφήνει ἀνέφικτη τὴν διακυβέρνηση εὐρωπαϊκῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης τὴν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν.

Μολαταῦτα, ὁ μόνος πυλώνας ρεαλιστικὰ ἐνδεχόμενης διακυβέρνησης μὲ πρόταγμα τὴν Ἐπαναδιαπραγμάτευση σὲ Εὐρωπαϊκὸ πλαίσιο εἶναι ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς.

Ἁπλούστατα, δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Βρεῖτε μου ἐσεῖς ἄλλον.

Μιλᾶμε γιὰ τὰ πραγματικὰ δεδομένα, ὄχι γιὰ μιὰ ὑποθετικὴ Ἑλλάδα ἢ ἕνα ὑποθετικὸ πολιτικὸ σύστημα. Μιλᾶμε γιὰ τὶς ἐκλογὲς ποὺ θὰ λάβουν χώρα σὲ πέντε μόλις ἑβδομάδες, ὄχι “κάποτε”.

Ὡς ἐκ τούτων, τὸ πρόταγμα εἶναι ἡ κάθοδος στὶς ἐκλογὲς μὲ ἕνα εὐρύτατο Μέτωπο Εὑρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης.

Ἡ ἀναφορὰ τοῦ ὅρου “Κεντροδεξιὸ” ἐδῶ κάνει περισσὀτερο κακὸ παρὰ καλό: φέρνει στὸ προσκήνιο μιὰ κατηγορία, τὴν ὁποία οἱ ἐξελίξεις τῆς 6ης Μαίου ξεπέρασαν. Ἀπεδείχθη ὅτι οἱ “μνημονιακοί”, οἱ “ἀντιμνημονιακοὶ” καὶ “ἐπαναδιαπραγματευτικοὶ” μποροῦν νὰ εἶναι εἴτε δεξιοὶ εἴτε ἀριστεροὶ εἴτε κεντρῶοι, χωρὶς νὰ χαλᾶνε οἱ ἄξονες. Τὸ “κεντροδεξιὸ” θολώνει τὸ πρόταγμα! Ἄλλωστε, ὐπάρχουν δυνάμεις ἐγκλωβισμένες ἀλλοῦ (π.χ. σὲ κομμάτι τῆς ΔΗΜΑΡ) ποὺ ποθοῦν τὴν Ἐπαναδιαπραγμάτευση ἐντὸς Εὐρώ, τοὺς ὁποίους προσπαθεῖ νὰ ἐξαπατήσει σήμερα ὁ κ. Τσίπρας. Θὰ ἔμεναν ἀπ’ ἔξω; Ὄχι! Οἱ στιγμὲς εἶναι κρίσιμες, τὸ διακύβευμα σαφές!

Ἕνα μέτωπο ποὺ θὰ σαρκώνει ὁλόκληρη τὴν “τρίτη παράταξη”, καθολικά. Ἀναγκάζοντας σὲ ἀναδιάταξη καὶ τὶς ἄλλες “παρατάξεις”.
Κι ὅταν λέμε “εὐρύτατο”, ἐννοοῦμε “εὐρύτατο”.
Νὰ βρίσκονται μέσα ὅλοι, ὅσοι μποροῦν νὰ ὑπηρετήσουν τὴν “τρίτη παράταξη”, τὴν ἐπαναδιαπραγμάτευση σὲ εὐρωπαϊκὸ πλαίσιο.
Καὶ νὰ μὴν συμπεριλαμβάνεται κανένας, ὁ ὁποῖος ἀνήκει σὲ ἄλλη “παράταξη” ἀπὸ τὶς προαναφερθεῖσες τρεῖς, στὸ “Κόμμα τῶν Βρυξελλῶν” ἢ στὸ “Κόμμα τῆς Δραχμῆς”.

Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ ἔχει ρευστοποιηθεῖ, οἱ παλιὲς κατηγορίες ἐξέλιπαν. Ὅποιος προλάβει νὰ τὸ “βάλει σὲ καλούπι”, πρόλαβε, καὶ θὰ εἶναι ὁ νικητὴς τῆς αὐριανῆς ἡμέρας. Θὰ προλάβουν οἱ δυνάμεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης ἢ οἱ δυνάμεις τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὸ Εὐρὼ καὶ τῆς περιθωριοποίησης;

Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς προανείγγειλε τὴν δημιουργία “Εὐρωπαϊκοῦ Κεντροδεξιοῦ Μετώπου”. Τί εἶναι αὐτό; Εἶναι τὸ “Μέτωπο Εὐρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης” ἢ ἡ “Ἐπανένωση τῆς Κεντροδεξιᾶς”.

Εἶναι παντοῦ καὶ πουθενά.Εἶναι καὶ τὰ δύο, καὶ κανένα ἀπὸ τὰ δύο.

Προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀφήσει ὅλους εὐχαριστημένους. Καὶ ὅσους ἐπεδίωξαν τὸ πρῶτο, καὶ ὅσους σκίστηκαν γιὰ τὸ δεύτερο. Δηλαδή, ἀποτελεῖ ἐπανάληψη ἀκριβῶς τῶν λαθῶν ποὺ μᾶς ἔφεραν σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση.

Ἀποκ. 3.15-16: “οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.”

-Τί σχέση ἔχει τὸ παραπάνω μὲ τὴν “ἐπανένωση τῆς κεντροδεξιᾶς”;

Καμία!

Στὴν εὐρύτερη κεντροδεξιὰ ὑφίσταντο κόμματα καὶ πρόσωπα ποὺ ἐξέφραζαν καὶ τὶς τρεῖς παρατάξεις διαχείρισης τῆς κρίσης: τὸ “ὄχι σὲ ὅλα” (Καμμένος, Καρατζαφέρης στὸ δεύτερο τέρμινο), τὸ “ναὶ σὲ ὅλα” (Ντόρα, Καρατζαφέρης στὸ πρῶτο τέρμινο) καὶ τὴν “ἐπαναδιαπραγμάτευση σὲ εὐρωπαϊκὸ πλαίσιο” (Σαμαρᾶς, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιτυχία λόγῳ τῶν προαναφερθεισῶν παρεξηγήσεων). Ἡ ἀνάμειξη ὅλων αὐτῶν θὰ ἀποτελοῦσε ἕνα ἀνόσιο τουρλουμπούκι, ἀντιφατικὸ ἐν τῇ γενέσει του καὶ χωρὶς καμία προοπτική, ἕνα συγκλονιστικὰ ἀνεύθυνο ἐγχείρημα μπροστὰ στὸ διακύβευμα τῶν ἐκλογῶν τοῦ Ἰουνίου. Ἡ δημιουργία “μετώπου εὐρωπαϊκῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης” εἶναι ἐγχείρημα ἀπολύτως ἀντιφατικὸ (contradictio in terminis) μὲ τὴν “ἐπανένωση τῆς κεντροδεξιᾶς”: τὸ πρῶτο ἐπιχειρεῖ νὰ “ξεκαθαρίσει” τὴν “τρίτη παράταξη”, τὴν παράταξη τῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης σὲ εὐρωπαϊκὸ πλαίσιο, νὰ τὴν καταστήσει συμπαγῆ καὶ συγκεκριμένη ὥστε νὰ συγκρουστεῖ κατὰ μέτωπο μὲ τὶς ἄλλες δύο “παρατάξεις” διαχείρισης τῆς κρίσης. Ἡ δεύτερη ἐπιχειρεῖ νὰ ἑνώσει κομμάτια-θραύσματα καὶ τῶν τριῶν “παρατάξεων” διαχείρισης τῆς κρίσης, λόγῳ τοῦ κοινοῦ παρονομαστῆ ὅτι, κάποτε, πρὸ κρίσης, εἶχαν κεντροδεξιὸ πρόσημο, κατηγορία σήμερα μόνον ἔμμεσα σχετικὴ μὲ τὸ διακύβευμα τῶν ἐκλογῶν τοῦ Ἰουνίου. Πρόκειται γιὰ τὰ διαμετρικῶς ἀντίθετα!

-Ποιούς ἐνδιαφέρει ἡ “ἐπανένωση τῆς κεντροδεξιᾶς”;

Κανέναν!

Ἐνδιαφέρει μόνον τοὺς ἄμεσα ἐμπλεκομένους, ὅσους μικροφεουδάρχες πιστεύουν ὅτι μποροῦν νὰ διασώσουν τὴν θέση τους σὲ ἕνα παιχνίδι ποὺ δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ πὼς δὲν ὐφίσταται πλέον. Ἐνδιαφέρει ὅσους λόγῳ ἐγκλεισμοῦ σὲ χρυσὸ κλουβὶ καὶ ἐλλιποῦς ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν καταλάβει τί συνέβη καὶ νομίζουν πὼς ἡ χώρα δὲν κυβερνιέται καὶ κινδυνεύει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρωζώνη ὑπὸ τὸν Τσίπρα λόγῳ τοῦ… κατακερματισμοῦ τοῦ κεντροδεξιοῦ παλαιοκομματισμοῦ, ποὺ ἂν ἦταν συμπαγὴς θὰ “πετοῦσε”. Ἐν ὀλίγοις, ἐνδιαφέρει ὅσους δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν τὰ διακυβεύματα. Κανέναν ἄλλον!

Τὸ ἐγχείρημα δόμησης ἑνὸς “Μετώπου Εὐρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης” ἔχει συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

(1) Τὴν ἀπόλυτη εἰλικρίνεια καὶ ριζοσπαστικότητά του. Ὀφείλει νὰ πετύχη τὴν καθολικὴ ἐκπροσώπηση τῶν δυνάμεων “εὐρωπαϊκῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης”, ὄχι μόνο πολιτικῶν ἀλλὰ καὶ κοινωνικῶν, χωρὶς διαρροές! Γι’ αὐτὸ χρειάζονται πολλὲς θυσίες καὶ ὑπερβάλλουσα ριζοσπαστικότητα- μὰ δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐναλλακτική. Οἱ “μέσες λύσεις” θὰ σημάνουν τὴν ἀποτυχία: ἢ ὅλα ἢ τίποτα.

(2) Τὴν σαφέστατη ἀπόστασή του καὶ ἀπὸ τὸ “Κόμμα τῶν Βρυξελλῶν” καὶ ἀπὸ τὸ “Κόμμα τῆς Δραχμῆς”. Νὰ μὴν γίνει τὸ ἴδιο λάθος, τὸ ὁποῖο στέρησε τὴν χώρα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἐκπροσώπηση τῆς “τρίτης παράταξης”. Ἡ «Τρίτη παράταξη» δὲν εἶναι οὔτε «μνημονιακὴ» οὔτε «ἀντιμνημονιακὴ» οὔτε «μιὰ μέση λύση, μιὰ μέση ὁδός»: ἀλλοίμονο ἂν ἐπιτραπεῖ διὰ πράξεων ἢ παραλείψεων αὐτὴ ἡ θεμελιώδης παρανόηση! Ἄρα, νὰ μὴν γίνουν καὶ προσμείξεις οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τὴν καθαρότητα τοῦ προτάγματος: στὸ Μέτωπο δὲν ἔχουν θέση ἐκπρόσωποι τοῦ “Κόμματος τῶν Βρυξελλῶν” καὶ τοῦ “Κόμματος τῆς Δραχμῆς”, ἀκόμα κι ἂν φέρουν ἐκλογικὴ ἐπιρροή. Ἀλλιῶς τὸ “Μέτωπο” δὲν θὰ ἦταν αὐτὸ ποὺ ἐπαγγέλεται νὰ γίνει.

(3) Τὴν ἔμπρακτη ἀπόστασή του ἀπὸ τὸν παλαιοκομματισμό. Ἐπὶ παραδείγματι, ἐνῷ ὁ κ. Στέφανος Μάνος μᾶλλον θὰ ἀνῆκε στὸ “Μέτωπο” ὡς συνεπὴς εὐρωπαϊστὴς καὶ σοβαρὸς τεχνοκράτης, ἡ κ. Μπακογιάννη καὶ ὁ κ. Καρατζαφέρης δὲν δύνανται νὰ ἀνήκουν ὄχι μόνον ἐπειδὴ ἀνήκουν σὲ ἄλλη “παράταξη” διαχείρισης τῆς κρίσης (ἡ κ. Μπακογιάννη ἀποτελεῖ σαφέστατο ἐκπρόσωπο τοῦ “Κόμματος τῶν Βρυξελλῶν”) ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἀποτελοῦν ἐνσαρκώσεις τοῦ παλαιοκομματισμοῦ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ πολλοὺς βουλευτὲς ποὺ ἐξελέγησαν ἀπὸ τὸ θλιβερὸ 18%: παρὰ τοῦ ὅτι ἐξελέγησαν μὲ σταυρό, δὲν νοεῖται νὰ βρίσκονται ὅλοι στὶς “λίστες” τῶν ἐκλογῶν τοῦ Ἰουνίου. Τὸ διακύβευμα ἀπαιτεῖ συστράτευση τῶν στελεχῶν τῆς κοινωνίας, ὄχι μόνο τοῦ “στενοῦ” πολιτικοῦ συστήματος, καὶ ἄνοιγμα τῶν ἐκλογίμων θέσεων τῆς λίστας στοὺς βέλτιστους διαχειριστὲς ἑνὸς τέτοιου ἐγχειρήματος, ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχονται. Ἂς ὑπενθυμίσουμε στὸν κ. Σαμαρᾶ δύο πράγματα: (α) γεύθηκε πικρὰ πὼς “δὲν χωρᾶνε ὅλα τὰ πεπόνια κάτω ἀπ’ τὴν ἴδια μασχάλη”, ἂς μὴν τὸ ξαναδοκιμάσει. Τὸ προτεινόμενο σενάριο εἶναι “ἢ ὅλα ἢ τίποτα”, δὲν ὑπάρχουν μέσες λύσεις- καὶ ἂν ὑπάρξουν, θὰ σημάνουν τὴν καταστροφή. Καὶ (β) οἱ “συσχετισμοὶ” εἶχαν ὡς βάση κάτι ποὺ δὲν ὑπάρχει πλέον καὶ δὲν θὰ ξαναϋπάρξει: μιὰ ΝΔ τοῦ 40%. Οἱ “συσχετισμοὶ” στέκονται πλέον στὸν ἀέρα, μετέωροι, ἀποτελοῦν κενὸ γράμμα. Ἔτσι, ἀκόμα καὶ ἡ μὴ συμπερίληψη πολλῶν ἐκλεγμένων βουλευτῶν στὶς ἐκλόγιμες θέσεις τῆς λίστας ἀποκτᾶ ἕναν ἄλλο ρεαλισμό, γιὰ ὅποιον μπορεῖ νὰ δεῖ καθαρά.

Φυσικά, οἱ πολιτικὲς δυνάμεις δὲν πέφτουν ἀπὸ τὸν οὐρανό, προϋπάρχουν. Αὐτὸ ὅμως ἀπέχει παρασάγγας ἀπὸ τὸ προκλητικὸ μοστράρισμα τοῦ πιὸ ἀποκρουστικοῦ παλαιοκομματισμοῦ, ὅπως ἔγινε προεκλογικά. Καθίσταται ξανὰ σαφὲς ὅτι δὲν ὑπάρχουν μέσες λύσεις: ἢ ὅλα ἢ τίποτα.

(4) Ἡ συμπαγὴς κάθοδος τοῦ εὐρύτατου μετώπου στὶς ἐκλογὲς μὲ ἄλλο ὄνομα, ἀπόλυτα συγκεκριμένο καὶ σαφὲς (ὅπως “Μέτωπο Εὐρωπαϊκῆς Ἐπαναδιαπραγμάτευσης” ἢ “Μέτωπο Ἐπαναδιαπραγμάτευσης γιὰ τὴν Ἑλλάδα στὸ Εὐρὼ καὶ στὴν Εὐρώπη”) καὶ σίγουρα ὄχι ὡς Νέα Δημοκρατία, δηλαδὴ ὠς ὁ καταρριφθεὶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ παλαιοκομματισμός. Τὸ αἴτημα προσχώρησης τῶν φιλεὐρωπαϊκῶν δυνάμεων τῆς Ἑλλάδας σὲ μιὰν “ἕτοιμη” ΝΔ θὰ ἀποδεικνυόταν ὀλέθριο καὶ ἀνεύθυνο, ἀφοῦ ἔτσι ὅπως ἦρθαν τὰ πράγματα θὰ ἀποτελοῦσε τὸ αἴτημα ὑποταγῆς τῶν δυνάμεων τοῦ αὔριο στὸν παλαιοκομματισμὸ καὶ θὰ ἔφερε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκλογικὴ κάθοδο καὶ ἄλλων μικρῶν πόλων “εὐρωπαϊκῆς ἐπαναδιαπραγμάτευσης” ξέχωρα ἀπὸ τὸ Μέτωπο, κάτι τὸ ὀλέθριο. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἠ αὐτοδιάλυση τῆς ΝΔ, τοῦ παλαιοκομματικοῦ μορφώματος τοῦ 18%, καὶ ἡ κάθοδος στὶς ἐκλογὲς μὲ τὴν ρητὴ (στὸ ὄνομα ἀλλὰ καὶ στὴν οὐσία) ἐπαγγελία καθολικῆς πολιτικῆς ἐκπροσώπησης τῆς “τρίτης παράταξης”.

Οἱ συνθῆκες εἶναι πιὸ κρίσιμες ἀπὸ ποτέ, ὁ κίνδυνος ὁρατὸς καὶ ἁπτός, τὸ διακύβευμα πασιφανὲς καὶ συγκεκριμένο.
Δὲν χωροῦν πλέον μέσες λύσεις.
Ἢ ΟΛΑ Ἢ ΤΙΠΟΤΑ.

Σωτήρης Μητραλέξης
Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητας Βερολίνου
ὑπ. Δρ. Φιλοσοφίας τῆς Freie Universität Berlin

(608) αναγνώσεις

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *