Το κόμμα της Δραχμής

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην (τ. 89) που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες

Το «Κόμμα της Δραχμής» στην Ελλάδα
συγκροτείται από ένα σύνολο ετερόκλητες και συχνά αντιφατικές μεταξύ
τους δυνάμεις. Πολλοί υποθέτουν ή υποπτεύονται πως ενορχηστρώνεται από
υπερατλαντικές ή ευρωπαϊκές πρεσβείες, ή και τα δύο μαζί. Έτσι, ήδη από
την αρχή της κρίσης, πολλοί ερμήνευσαν τις «ανεξήγητες» από πρώτη άποψη
κινήσεις του δολίου βλακός, ως καθοδηγούμενες από τους Αμερικανούς, με
στόχο να πλήξουν εκ των ένδον το ευρώ. Στη συνέχεια, άλλοι ερμήνευσαν
τις κινήσεις του ΓΑΠ για δημοψήφισμα ως κινήσεις συμφωνημένες με τους
Γερμανούς, οι οποίοι, από την αρχή της κρίσης, έχουν βαλθεί να οδηγήσουν
την Ελλάδα στην έξοδο από την ευρωζώνη. Το σίγουρο είναι πως είτε από
λόγους πρακτορικής δολιότητας, είτε βλακείας, ή και τα δύο μαζί  –όπερ
και το πιθανότερο– ο ΓΑΠ δημιούργησε τις συνθήκες για μια μείζονα κρίση
της Ελλάδας, του ευρώ και της παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.

Όπως έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές, η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του
ευρώ υπήρξε μια καταστροφική επιλογή του Σημίτη και της
εκσυγχρονιστικής παρέας του, με αρνητικές συνέπειες για την παραγωγή και
την αυτονομία της χώρας. Μέσω του φθηνού χρήματος, προκάλεσε μια
αυξανόμενη υπερχρέωση των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και του
ελληνικού κράτους, με παράλληλη εκτίναξη των τιμών προς τα πάνω και την
ολοκλήρωση της παραγωγικής αποσάθρωσης της ελληνικής οικονομίας. Ωστόσο,
η έξοδος από αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει μια επιλογή της ελληνικής
οικονομίας στις συνθήκες της σαρωτικής κρίσης που βιώνουμε, διότι θα
ολοκλήρωνε  την καταστροφή της, ενώ αντίθετα θα έπρεπε να
πραγματοποιηθεί σε συνθήκες όπου την απόφαση θα μπορεί να την πάρει μια
αυτεξούσια και ισχυρή ελληνική κυβέρνηση. Διαφορετικά, θα προκληθεί ένα
κρισιακό ντόμινο με συνέπειες όχι μόνο κοινωνικές και οικονομικές, αλλά
κατ’ εξοχήν γεωπολιτικές και εθνικές, με τη μεταβολή της Ελλάδας σε έναν
διεθνή παρία, εύκολο θύμα για τον καραδοκούντα νεοθωμανικό επεκτατισμό.
Αυτός είναι ο λόγος που, παρότι δεν θεωρούμε την Ελλάδα οργανικό μέλος
μιας δυτικόστροφης Ευρώπης, πιστεύουμε ότι είναι απολύτως εσφαλμένη
σήμερα η υποστήριξη και προπαγάνδιση της εξόδου της χώρας από το ευρώ.
Εξάλλου, πώς είναι δυνατόν να επιθυμούν το ίδιο και οι χειρότεροι εχθροί
μας, οι Γερμανοί, και αυτό να αποτελεί μια θετική επιλογή; Και μπορεί
η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας, που δημοσιοποιήθηκε στις 29 Μαΐου, για
τις επιπτώσεις μιας εξόδου από το ευρώ σε συνθήκες ανεξέλεγκτης
χρεοκοπίας, να έχει και μία τρομοκρατική προεκλογική στόχευση, ωστόσο οι
διαπιστώσεις της δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα
:

Μέσω
της υποτίμησης, το ονομαστικό ΑΕΠ θα περιοριζόταν κατά 55% και το
πραγματικό κατά 22%, ενώ ο πληθωρισμός και η έλλειψη πρώτων υλών θα
γονάτιζαν την πραγματική οικονομία. Βέβαια η Εθνική Τράπεζα δεν
αναφέρεται καθόλου στις θετικές συνέπειες μιας εξόδου, αλλά αυτές θα
εμφανίζονταν μόνο μετά από ορισμένα χρόνια, ενώ στο μεταξύ η χώρα θα
γινόταν έρμαιο μιας τεράστιας κρίσης, χωρίς έναν λαό έτοιμο να αναλάβει
τις συνέπειές της.

Νομίζουμε πως, από τις στήλες αυτού του περιοδικού, τις ομιλίες, τα
κείμενά μας, έχουμε αναφερθεί πάμπολλες φορές σ’ αυτό το ζήτημα και
καθόλου τυχαία δεν έχει υπάρξει ικανοποιητική και συνεκτική απάντηση στα
επιχειρήματά μας. Διευκρινίζουμε λοιπόν: εμείς υποστηρίζουμε την
παραμονή μας σήμερα στο ευρώ, όχι από αγάπη ή από ταύτιση με το
«ευρωπαϊκό όραμα», αλλά από συμφέρον και εξ ανάγκης. Όσο δεν υπάρχει
ένας ισχυρός ανατολικοευρωπαϊκός πόλος, μαζί με τη Ρωσία, και όσο δεν
έχει συγκροτηθεί μια συμμαχία των βαλκανικών λαών, είμαστε υποχρεωμένοι,
για να αποκρούσουμε την πίεση από την Τουρκία και τα ανατολικά μας, να
συμμαχούμε με τη Δύση, παρ’ όλο που γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε «Δύση».

Ωστόσο, το Κόμμα της Δραχμής δεν περιλαμβάνει μόνο ή κυρίως όσους από
ιδεολογικό στραβισμό επιμένουν στην αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ και
την Ευρωπαϊκή Ένωση –ΚΚΕ, αριστεριστές, συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΠΑΜ,
κ.ά.–,  αλλά και όσους έχουν συμφέρον οικονομικό και πολιτικό στην
παραπέρα φτωχοποίηση και διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Μιλήσαμε στην
αρχή για τις περίεργες ή πιθανές διασυνδέσεις με την αμερικανική ή
γερμανική πρεσβεία –κυρίως τη δεύτερη– που έχουν οδηγήσει στις προτάσεις
περί δημοψηφίσματος είτε από τον ΓΑΠ, είτε από τη Μέρκελ.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράγοντες που παίζουν με το «Κόμμα της
Δραχμής»: Μεγαλοδημοσιογράφοι, μπατιρημένοι επιχειρηματίες, πληρωμένοι
πολιτικοί παντός καιρού, και άλλοι, όλη αυτή την περίοδο, φλερτάρουν
ανοιχτά με την ιδέα της επιστροφής στη δραχμή
. Όλοι αυτοί είτε
έχουν ένα σημαντικό απόθεμα σε ευρώ εκτός Ελλάδας, είτε έχουν χρέη που
ελπίζουν να σβηστούν στο χάος που θα ακολουθήσει, είτε πληρώνονται
ανοιχτά από ξένα κέντρα και επιχειρηματίες, είτε, στην καλύτερη
περίπτωση, αποτελούν απλώς χρήσιμους ηλίθιους. Πάντως, όλοι μαζί
συμβάλλουν και συμμετέχουν, με επαναστατικές και αντιμνημονιακές
κορώνες, σε αυτό το εγχείρημα. Γι’ αυτό θα δούμε κανάλια και
ραδιοφωνικούς σταθμούς να ποντάρουν ανοιχτά σε «προσωπικότητες»
ανασυρμένες από την αφάνεια, να τους υπερπροβάλλουν, σε βαθμό
κακουργήματος, κάποτε ακόμα και όταν έχει εξαντληθεί ο ρόλος τους, και 
να τους εξαφανίζουν με τον ίδιο τρόπο που τους ανέβασαν στα ύψη. Και
βλέπουμε αυτό το γαϊτανάκι να συνεχίζεται από άλλα κανάλια, άλλα
ραδιόφωνα, άλλα λαθρόβια έντυπα και άλλους πρωταγωνιστές. Το βέβαιο
είναι πως υπάρχουν κόμματα, καθώς και «προσωπικότητες», που εμφανίζονται
ως αντιμνημονιακές και είναι συνδεδεμένες άμεσα και υπόγεια με αυτά τα
συμφέροντα.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το ακραίο αντιμνημονιακό μένος γνωστών
φιλελεύθερων, νεοφιλελεύθερων και γιάπηδων της δημοσιογραφίας, οι οποίοι
αίφνης εμφανίζονται να εισηγούνται τις πλέον ριζοσπαστικές επιλογές.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι πολιτικοί που συνέπλεαν με τον
Μητσοτάκη και την Μπακογιάννη, μεταβλήθηκαν στους πιο «αδιάλλακτους»
εχθρούς του μνημονίου;

Ποια επαναστατική μύγα τσίμπησε γνωστούς ΚΥΠίτες και γιάπηδες
δημοσιογράφους-επιχειρηματίες να συμπλέουν σε μια κοινή λυσσαλέα επίθεση
ενάντια στους «μνημονιακούς», όταν η θέση τους επί δεκαετίες υπήρξε από
την απέναντι πλευρά; Πώς μπορεί να εξηγηθεί η στάση του ίδιου του
αρχέτυπου του αυριανισμού;

Ένας λαός απόλυτα συγχυσμένος, συντετριμμένος από μια απρόκλητη και
δολοφονική επίθεση στον τρόπο και το επίπεδο ζωής του, ριγμένος στην
ανέχεια, το αδιέξοδο, διαβουκολείται ανενδοίαστα από μια συμμορία
οργανωμένων μαφιών και συμφερόντων, που θέλουν να κερδίσουν οικονομικά
και πολιτικά από την ολοκληρωτική εξόντωσή του. Και, δυστυχώς, όλοι
αυτοί οι αετονύχηδες έχουν απέναντί τους εκείνους που από συμφέρον και
ανικανότητα μάς οδήγησαν στη σημερινή κρίση, καθώς και άλλους, που
κρίνουν πως είναι η ευκαιρία να γίνουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη,
αγνοώντας τα διακυβεύματα της σαρωτικότερης κρίσης που γνώρισε ο
σύγχρονος ελληνισμός. Το δυστύχημα είναι πως, σε μια πλειοδοσία
επαναστατικής «συνέπειας», το αντιμνημονιακό κίνημα αδυνατεί να
ξεχωρίσει τους φίλους και τους εχθρούς του, τους πράκτορες και τους
αφελείς, και να διαμορφώσει μια πολιτική πρόταση η οποία να εμμένει τόσο
στο αντιμνημονιακό μήνυμα των πλατειών, όσο και στη νηφάλια στρατηγική
αποτίμηση της κατάστασης.

Γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Μοιάζει με
τετραγωνισμό του κύκλου. Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά αυτή η
πορεία πάνω σ’ ένα τεντωμένο σκοινί, όπου από τη μια πλευρά βρίσκεται η
ενσωμάτωση και η υποταγή και από την άλλη πλευρά η περιθωριοποίηση και …
εκ νέου η υποταγή.

http://ardin-rixi.gr/archives/5926

(983) αναγνώσεις

9 comments

  1. Πολύ ἀργὰ Γιῶργο …

    http://www.youtube.com/watch?v=o6X-ackGZqQ&feature=relmfu

    http://www.youtube.com/watch?v=sDvoJTePYZs

    « … Αλλά πού να την βρης τη λογική στον ευλογημένο αυτόν τόπο; ΄Η κι αν την βρης καμμιά φορά, θα την βρής χωρίς το γενναίο εκείνο αίσθημα που την καθιστά δημιουργική…»
    « … Ο λαός μας, που είναι νοήμων λαός και συνεπώς ικανός να βρη το ορθό, είναι ανίκανος να το πραγματοποιήση από ψυχική αδυναμία. Κανένας μας δεν συγχωρεί στον εαυτό του το να γίνη αφορμή να προαχθή κάποιος άλλος. …»

    Αὐτὰ ἔγραφε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τὸ 1946, στὴν ἡλικία πού εἶναι σήμερα ὁ Τσίπρας. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν μιζέρια ἀποπνέει τὸ ἄρθρο. Ἀναπόφευκτη συνέπεια τῆς συναισθηματικῆς αὐτῆς φιλαργυρίας εἶναι ἡ καχυποψία, ἡ δυσπιστία καί, τελικῶς, ἡ κακομοιριά.

  2. Ο εμπνευστής του “1204-2004: 800 χρόνια αποικιοκρατίας” μας προτρέπει να φορέσουμε “καλύτερα τιάρα παπική, παρά σαρίκι τούρκικο”. Οποία μετάλλαξις!

    Αν κάτι δεν αντέχω από όσους εκφράζονται πολιτικά, είναι η έλλειψη πεποίθησης απέναντι σε αυτόν τον “άθλιο” λαό. Ναι, δεν λέω, τα αντανακλαστικά μας είναι πολύ πιο σκουριασμένα από ό,τι το 1940, το 1955 ή ακόμη και το 1974, αλλά μήπως χρειαζόμαστε τελικά μια γερή κρίση για να ξυπνήσουμε;

    Όσο για την Τουρκία, ας μην ανησυχεί και τόσο ο Γ. Καραμπελιάς. Η γεωπολιτική στιγμή είναι πολύ ευνοϊκή για την Ελλάδα και η περικύκλωση της Τουρκίας, σε συνδυασμό με την ανάγκη του Ισραήλ για ασφαλή έξοδο του αερίου του προς την Ευρώπη, θα δώσει για λίγο τουλάχιστον καιρό την ασφάλεια στο Αιγαίο που δεν μπορούν να δώσουν τα δισεκατομμύρια που δώσαμε τόσα χρόνια για τις αμυντικές μας δαπάνες.

    Άλλωστε… Τι ανησυχεί για την Τουρκία; Αποδείχθηκε σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις (1974 και 1996) ότι οι πολιτικοί μας δεν διστάζουν να θυσιάσουν ελληνικό έδαφος προκειμένου να συνεχίσουν να τρώνε τις σάρκες της χώρας με ξένες πλάτες… ΄

    Ας μείνουμε λοιπόν στο ευρώ. Αξίζει να θυσιάσουμε την ελευθερία μας για λίγη παραπάνω ευημερία, έτσι δεν είναι; Αξίζει να θυσιάσουμε ένα καλύτερο αύριο χάριν ενός πιο χαλαρού σήμερα. Αξίζει να μας πάρουν τη χώρα για ένα κομμάτι ψωμί, προκειμένου να στερηθούμε το φραπέ στην παραλία. Δε βαριέσαι, μωρέ…

  3. «… να θυσιάσουμε την ελευθερία μας για λίγη παραπάνω ευημερία …»
    Γι’ αὐτὸ κατηγορήθηκε καὶ ὁ Καποδίστριας. Διότι ἐπέμενε νὰ λάβουν ψῆφο οἱ πολλοὶ μόνον ὅταν καταστοῦν ἐπαρκῶς χορτᾶτοι. Ἀλλιῶς, οἱ ὀλίγοι τοὺς ἀγοράζουν. Τὸ ἔργο ἐπανελήφθη μετὰ δώδεκα χρόνια μὲ τὴν διαμάχη γιὰ τὸ Σύνταγμα ἐπὶ Ὄθωνος. Καὶ μᾶλλον συνεχίζεται μὲ τὰ κηρύγματα περὶ δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας μὲ δανεικά.

  4. Τι; Δεν σας αρέσει η ελευθερία με δανεικά;

  5. Θαυμάσια εἶναι, ἀλλὰ τὸ παρατραβήξαμε καὶ μᾶς πῆραν χαμπάρι.

  6. Ποιοι “μας πήραν χαμπάρι”;

    Αν σας αρέσει η “ελευθερία με δανεικά”, τότε καταλαβαίνω γιατί είστε τόσο πολύ οπαδός του Μνημονίου. Αφού μας προσφέρει “ελευθερία” με άφθονα δανεικά…

    Να θυμίσω και εκείνη την εξαιρετική γελοιογραφία του Στάθη για την 25η Μαρτίου 2011, με τον ΓΑΠ φουστανελάτο να απευθύνεται σε δύο καπεταναίους που κρατούσαν τη σημαία “Ελευθερία ή Θάνατος”: “-Μήπως να το ξανασκεφτούμε καπετάνιε; Ο θάνατος μας δίνει 110 δις για να του πουλήσουμε την ελευθερία…”.

    110 δις, σε δανεικά φυσικά…

    Εσείς οι Μνημονιακοί είστε οι ίδιοι που χειροκροτούσατε την ευημερία με δανεικά. Και εσείς που σήμερα ξεπουλάτε τα πάντα για λίγα δανεικά ακόμη, για την επόμενη δόση. Σαν ναρκομανείς.

    Όσοι ήμασταν ανέκαθεν ελεύθεροι όχι μόνον από τα δανεικά, αλλά από τον ίδιο τον υλισμό και την ευδαιμονία, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να πούμε “όχι” σε κάθε είδους δανεικά.

    Σε αντίθεση, φυσικά, με εσάς…

  7. Λοιπόν, προσωπικῶς εἶμαι ὑπὲρ τοῦ νὰ μποροῦμε νὰ παίρνουμε δανεικὰ καὶ νὰ τὰ τοποθετοῦμε σὲ παραγωγικὲς χρήσεις ὥστε νὰ μποροῦμε. καὶ τὰ δάνεια νὰ πληρώσουμε καὶ κέρδος νά ἀποκομίσουμε. Αὐτὰ δηλαδή, ποὺ κάνει ὅλος ὁ ὑπόλοιπος κόσμος πλήν Βορείου Κορέας, Μυανμάρ καὶ ὁμοίων.
    Τὴν παραβολὴ τῶν ταλάντων στὸ Εὐαγγέλιο (Ματθαίου κε’) τὴν γνωρίζετε ;
    « … ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, 15 καὶ ᾧ μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, ᾧ δὲ δύο, ᾧ δὲ ἕν, ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθέως. 16 πορευθεὶς δὲ ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα. 17 ὡσαύτως καὶ ὁ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. 18 ὁ δὲ τὸ ἓν λαβὼν ἀπελθὼν ὤρυξεν ἐν τῇ γῇ καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὐτοῦ. 19 μετὰ δὲ χρόνον πολὺν ἔρχεται ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ συναίρει μετ᾿ αὐτῶν λόγον. 20 καὶ προσελθὼν ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν προσήνεγκεν ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. 21 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 22 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὰ δύο τάλαντα λαβὼν εἶπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. 23 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 24 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὸ ἓν τάλαντον εἰληφὼς εἶπε· κύριε· ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· 25 καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. 26 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! 27 ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ. 28 ἄρατε οὖν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα. 29 τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται, ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. 30 καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.»
    Τί να προσθέσω ;

  8. Δεν πρέπει να αποδίδουμε προτεσταντικες ερμηνείες σε χωρία του Ευαγγελιου. Συμφωνώ με σχόλια σας περί συλλογικής ιδιοτέλειας και ανευθυνότητας του Ελληνικού λαού, αλλά ας μη παραβλέπουμε ότι αυτός ο λαός ανέδειξε μεγίστους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι και σωστά ερμήνευσαν τα τάλαντα της περικοπής ως πνευματικά χαρίσματα και όχι υλικά.

  9. Γιὰ νὰ τὰ γράφετε αὐτά, προφανῶς ἔχετε πρόσβαση σὲ ὀρθοδοξόμετρο ἢ σὲ προτεσταντόμετρο. Δὲν παραθέτετε τὶς ἁκριβεῖς μετρήσεις νὰ `δοῦμε ποῦ βαδίζουμε ;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *