Ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ σὲ ὄψιμο ψηφοφόρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ

Ἀγαπητὲ [        ],

 

Διάβασα μὲ προσοχὴ τὴν ἐπιστολή
σου καὶ ἐπίτρεψέ μου νὰ κάνω τὶς ἑξῆς παράπλευρες παρατηρήσεις καὶ ἐκτιμήσεις.
Γιὰ νὰ μὴν γράφω κάποια πράγματα ξανὰ ἀπὸ τὴν ἀρχή, παίρνω καὶ κάποια ἀποσπάσματα
ἀπὸ παλαιότερα ἄρθρα μου.

 

Ποῦ διαφωνῶ μὲ τὴν ἐπιστολή
σου;

 

(α) Ἀκριβῶς ἡ διάκριση σὲ «λαϊκὰ
κόμματα» καὶ «κόμματα τῆς πλουτοκρατίας/τοῦ κεφαλαίου» εἶναι ποὺ μᾶς κατσίκωσε
τὸ ΠΑΣΟΚ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Μεταπολίτευσης, δίνοντάς του ἄλλοθι γιὰ τὴν
πιὸ ἀμοραλιστικὴ καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδας (καὶ ὄχι φυσικὰ κάποια ἀόριστη
φαντασιακὴ «Δεξιά», ἡ ἐπίσειση τοῦ φαντάσματος τῆς ὁποίας παρεῖχε τὸ ἄλλοθι). Ἄρα
πρώτη μου ἐπιθυμία εἶναι νὰ ξεφύγω ἀπὸ αὐτὴν τὴν βολικὴ γιὰ τοὺς ἐξουσιαστὲς
διάκριση καὶ ὄχι νὰ τὴν ἀναπαραγάγω.

 

(β) Δὲν συμφωνῶ καθόλου μὲ τὴν
διαπίστωση ὅτι ὑπάρχει ἕνας νέος ἀναδυόμενος φορέας ἐξουσίας στὴν Ἑλλάδα
σήμερα. Δὲν εἶναι καθόλου νέος. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀναγκαία ἀλλαγὴ φρουρᾶς ἢ
βάρδιας, ὁ συνεχιστὴς τῆς ἐξουσίας τοῦ ΠΑΣΟΚ, καὶ θὰ διώξει τὸ μνημόνιο στὸν ἴδιο
βαθμὸ ποὺ ὁ Ἀντρέας ἔδιωξε τὶς βάσεις – στὴν καλύτερη περίπτωση. Δὲν εἶναι φυσικὰ
τυχαία ἡ μαζικὴ μετανάστευση πασοκικοῦ στελεχιακοῦ δυναμικοῦ ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ στὸν
ΣΥΡΙΖΑ, οὔτε οἱ παραινέσεις διαφόρων ἀνθρώπων τοῦ ΠΑΣΟΚ κυρίως σὲ νομαρχιακὸ ἐπίπεδο
νὰ ὑπερψηφιστεῖ ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται γιὰ τὸ
Pasok plus ποὺ εἶχε ἀναφέρει ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου. Δὲν εὐδοκίμησε
τὸ ἐπιχειρηθὲν
download τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ΔΗΜΑΡ, ὁπότε ἐπελέγη ὁ λίγο πιὸ ἔξαλλος ἀλλὰ
φαινομενικὰ πολὺ πιὸ καινοφανὴς ΣΥΡΙΖΑ καὶ ὁ τάλας μιμητὴς τοῦ Ἀνδρέα δημόσιος ὑπάλληλος
τῶν σχολικῶν καταλήψεων καὶ τῆς ἐπαγγελματικῆς συστημικῆς ἐπανάστασης. Οἱ δὲ ἀλλαγὲς
ποὺ ὑφίσταται ὁ ΣΥΡΙΖΑ κατὰ τὴν μεταλλαγή του ἀπὸ κόμμα τοῦ 4% σὲ κόμμα τοῦ 30%
χαλυβδώνει τὸν μονόδρομο τοῦ τελεσίδικου ἐκπασοκισμοῦ του – τὰ μεσαῖα στελέχη δὲ
φυτρώνουν στὰ δέντρα, ἀλλὰ ἀπὸ κάπου ἔρχονται. Στὶς 18 Ἰουνίου ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν θὰ
εἶναι ἕνα κόμμα ποὺ δὲν ἔχει κυβερνήσει ποτέ, ἀλλὰ ἕνα κόμμα ποὺ κυβερνᾶ μὲ ἄλλο
ὄνομα σχεδὸν ἀδιαλείπτως ἀπὸ τὸ 1981.

 

(γ) Γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε αὐταπάτες:
δυστυχῶς, λόγῳ τοῦ πραγματικοῦ καὶ φλέγοντος προβλήματος τῆς λαθρομετανάστευσης
καὶ τῆς στάσης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀπέναντι σ’ αὐτὸ ὑπάρχει σοβαρὸ ἐνδεχόμενο *ΑΝ*
κυβερνήσει τὸ νέο ΠΑΣΟΚ, ὁ ΣΥΡΙΖΑ, νὰ σχηματιστεῖ νέος δικομματισμὸς
ΣΥΡΙΖΑ-ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Ἐκτὸς ἂν ἐνισχυθεῖ ὁ δεύτερος πόλος τοῦ σημερινοῦ
δικομματισμοῦ ΣΥΡΙΖΑ-σαμαρ. ΝΔ.

 

Καὶ ἐξηγοῦμαι, μὲ τέσσερα σημεῖα:

 

i. Γιατί ὁ λαὸς ὑπερψηφίζει ἕνα ΠΑΣΟΚ Β΄,

ἀντὶ νὰ διαλέξει ἢ τὸ πρωτότυπο
ἢ κανενὸς εἴδους ἀπομίμηση;

ii.Εἶναι ὁ ΣΥΡΙΖΑ «καθεστωτικὴ» ἢ «ἀντικαθεστωτικὴ» δύναμη;

iii.Ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση τῆς ἰδεολογικῆς κυριαρχίας τοῦ
ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῆς ἀνόδου τῆς ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ;

iv. Ὁ Τσίπρας λέει ὅτι θέλει Εὐρώ. Ἔχει λόγους νὰ θέλει
Δραχμή;

 

i.                   
Γιατί ὁ λαὸς ὑπερψηφίζει ἕνα ΠΑΣΟΚ Β΄,

ἀντὶ νὰ διαλέξει ἢ τὸ πρωτότυπο ἢ κανενὸς εἴδους ἀπομίμηση;

 

Ὡς πασίγνωστον, ἡ «εὔκολη» Ἑλλάδα τῆς Μεταπολίτευσης καὶ τῶν χρημάτων ποὺ ὄντως
ὑπῆρχαν παρῆλθε ἀνεπιστρεπτί.
Game Over. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ μόνη λύση-μονόδρομος εἶναι ἡ ὑφεσιακὴ
λιτότητα ἑνὸς λανθασμένου μνημονίου-«κολὰζ» ἕτοιμων συνταγῶν: κάθε ἄλλο. Ὅμως, ὁ
«ἁλλος δρόμος» δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ παραλλαγὲς στὸ μοτίβο τοῦ «λεφτὰ ὑπάρχουν»
καὶ τοῦ «Τσοβόλα δῶσ’τα ὅλα». Ὁ «ἄλλος δρόμος» εἶναι δρόμος ριζοσπαστικῆς ἐξυγίανσης
τοῦ κράτους, ἀνάπτυξης, παραγωγικότητας καὶ τίμιας ἐργατικότητας: δρόμος συντηρητικῶν
ἀξιῶν (ἀξιοπρέπεια, τιμιότητα, ἐργατικότητα, θεσμικότητα, λειτουργικότητα, ἦθος)
καὶ σωφροσύνης. Ὅλα τὰ μονοπάτια εἶναι μόνο ἀνηφορικά, ἀλλὰ τὸ διακύβευμα εἶναι
ποιά ἀνηφοριὰ θὰ πάρεις, κι ἐμεῖς πρέπει «νὰ
βροῦμε τὰ σκαλοπάτια ποὺ πᾶν στὴ Λευτεριά». Τ
ὰ νταηλίκια τοῦ κάθε
μεταπολιτευτανθρώπου δὲν ὁδηγοῦν ἐκεῖ, ἀλλὰ στὸ ὁριστικὸ χαντάκωμα τῶν ἑπόμενων
γενεῶν καὶ τῆς μεθαυριανῆς προοπτικῆς τῆς πατρίδας.

Αὐτὲς τὶς θεμελιώδεις ἀλήθειες δὲν φαίνεται νὰ τὶς συμμερίζεται ὁ μέσος
πολίτης τῶν δημοσκοπήσεων, ὁ λαὸς τῆς «κοινῆς γνώμης». Ἡ κοινωνία μοιάζει
διχασμένη, καὶ ἠ μισὴ ὄντως μοιάζει νὰ πιστεύει πὼς ὑπάρχουν «εὔκολες λύσεις»
καὶ ὅτι ὁ νέος Ἁντρέας τῆς Ὑπατίας καὶ τῶν καταλήψεων θὰ τῆς δώσει νὰ φάει μὲ
χρυσὰ κουτάλια. Ἢ τοὐλάχιστον, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μὲ ἐπάργυρα ἢ στὴ
χειρότερη μπακιρένια- ἀλλὰ ἔστω. Οἱ μαγικὲς λύσεις κυκλοφοροῦν μὲ τὴν ταχύτητα
τῆς «φωτιᾶς στὴ σιτοκαλαμιὰ μετὰ τὸ θέρο»: ἀπὸ τὴν «ἄρνηση τοῦ χρέους» διαμέσου
τῆς «δήμευσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας» ἕως τὴν «βαριὰ φορολόγηση τῶν πλουσίων»
(ποιῶν; Αὐτῶν μὲ ἐτήσιο εἰσόδημα 20.000;), ὁ κόσμος εἶναι ἐπιρρεπὴς σὲ συνταγὲς
ποὺ ὑπόσχονται ὅτι δὲ θὰ μοχθήσουμε, δὲν θὰ πονέσουμε, καὶ ὅλα θὰ γίνουν ὅπως
πρίν. Μέλλον δανεικὸ κι ἀγύριστο: δυσκολεύεται νὰ διακρίνει τὴν παραμύθα ἀπὸ τὴν
παραμυθία.

Καὶ ἔτσι, ἕνα κομμάτι τοῦ λαοῦ βαθιὰ συντηρητικό, δημογραφικὰ γερασμένο καὶ
παγερὰ ἀδιάφορο γιὰ τὴν τύχη τῶν ἑπόμενων γενεῶν (π.χ., ἐπὶ σειρᾷ ἐτῶν ἀρνούμενο
νὰ συζητήσει τὸ ἀσφαλιστικὸ ζήτημα) προκρίνει τὸ «ΠΑΣΟΚ τῆς παράτασης», τὸν
ΣΥΡΙΖΑ, μήπως καὶ καταφέρουμε νὰ μὴν ἀλλάξει τίποτα. Ἕνα κομμάτι τοῦ λαοῦ ἐκπασοκισμένο,
ποὺ ἔμαθε νὰ ζητᾶ ἀπὸ τὸν κάθε ΥΠΟΙΚ νὰ τὰ δώσει ὅλα καὶ νὰ ἀφήνει καμμένη γῆ.
Καὶ τώρα ζητᾶ ἀπὸ τὸν Τσίπρα ὄχι μιὰ «Νέα Μεταπολίτευση», ἀλλὰ μιὰ
«Μεταπολίτευση 2», ἄλλη μιὰ γύρα μὲ τὸ ἀλογάκι. Καὶ ὁ Τσίπρας τοῦ τὴν ὑπόσχεται,
ἂν καὶ ξέρει πὼς δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ τὴ δώσει.

Γιὰ νὰ μὴν μιλάω «στὸν ἀέρα», θὰ
προσπαθήσω νὰ σοῦ δείξω τὸ ποσοστὸ ἀξιοπιστίας τοῦ λόγου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὴν
συνέντευξη τοῦ μεγαλοστελέχους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τῆς κασιδιαροβρεχθείσας κ. Ρένας
Δούρου.

 

Στὴν συνέντευξη αὐτὴ διαφαίνεται αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε ἤδη: ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ
προσπαθεῖ νὰ γίνει κυβέρνηση ἱππεύοντας τὴν «ψῆφο διαμαρτυρίας», χωρὶς ἀνάγκη
κοστολογημένων προτάσεων καὶ λύσεων. Στὴν νέα της συνέντευξη τῆς 5ης
Ἰουνίου, «τὸ πειραματόζωο τῆς λιτότητας ξύπνησε καὶ παίρνει
τὶς τῦχες του στὰ χέρια του
» στὴν ἐφημερίδα
Hellenic Mail, προσπάθησα νὰ ἀναζητήσω μιὰ συγκεκριμένη καὶ στέρεη
πρόταση, πέρα ἀπὸ εὐχολόγια καὶ γενικὲς κατευθύνσεις. Ἡ μόνη φράση ποὺ βρῆκα εἶναι
ἡ ἀκόλουθη, ἡ ὁποία ἐπελέγη καὶ ὡς ἐπικεφαλίδα τῆς συνέντευξης:

 

«Να πληρώσουν επιτέλους οι έχοντες,(:) το εφοπλιστικό
κεφάλαιο, η εκκλησία.»

 

Ἐδῶ, ἡ κ. Δούρου μᾶς δηλώνει ποῦ θὰ βρεθοῦν τὰ χρήματα γιὰ τὸ φαραωνικὸ
πρόγραμμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Πᾶμε λοιπόν:

 

1-«Νὰ
πληρώσει τὸ ἐφοπλιστικὸ κεφάλαιο.»

 

Ὡς γνωστόν, ἡ ναυτιλία εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες δυνάμεις τοῦ ἑλληνικοῦ
κράτους καὶ μία ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἐλπίδες του, καὶ στόχος εἶναι νὰ ἐνθαρρύνεται
ἡ ἀνάπτυξή της, ὄχι νὰ τίθεται σὲ διωγμό. Γνωρίζει ἡ κ. Δούρου ὅτι τὰ πλοῖα καὶ
τὰ «ἐφοπλιστικὰ κεφάλαια» μποροῦν νὰ ἀλλάξουν σημαία ἀκόμα καὶ μέσα σὲ 24 ὧρες
(π.χ. Μάλτα) καὶ νὰ μὴν ὑπάγονται πλέον σὲ ἑλληνικὴ φορολογία; Σὲ περίπτωση
δυσβάστακτης φορολόγησης καὶ σὲ ἐποχὴ κρίσης, γιατί νὰ μὴν τὸ κάνουν, ἀπὸ
πολιτικὸ ἔρωτα πρὸς στὸν κ. Τσίπρα;

 

Κάτι παρόμοιο εἶχε ἐπιχειρήσει παλαιότερα καὶ ἡ Μεγάλη Βρεττανία. Φυσικά, ἐντὸς
ἐλάχιστου χρονικοῦ περιθωρίου ἔμεινε χωρὶς πλοία.

 

Ἀπορία ἀδαοῦς: Ἅμα αὐτὰ διακηρύσσονται ἀπὸ τὴν «αὐριανὴ ὑπουργὸ» κ. Δούρου,
ὅτι μόλις ἀναλάβουμε θὰ σᾶς πιοῦμε τὸ αἷμα, πόσο πιθανὸ θεωρεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ ἀλλάξουν
σημαία τὰ πλοία ἀκόμα καὶ πρὶν τὶς ἐκλογές,
καλοῦ-κακοῦ; Ἀφήνοντας τὴν Ἑλλάδα χωρὶς ναυτιλιακὴ δύναμη;

 

Ἅμα ὁ ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει νὰ τρομάζει ὁτιδήποτε πλουτοπαραγωγικὸ μέχρι τὶς ἐκλογές,
δὲν θὰ τοῦ μείνει τίποτα νὰ φορολογήσει μετὰ… παρὰ μόνο τοὺς μισθωτοὺς καὶ τοὺς
συνταξιούχους!

 

 

2-«Νὰ
πληρώσει ἡ ἐκκλησία»

 

 

Ὡραῖα. Πῶς;

 

Τὰ ταμειακὰ ἀποθέματα τῆς ἱεραρχίας εἶναι ἄδεια, πρὸ μηνῶν παραλίγο νὰ
κλείσει ὁριστικὰ ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς τῆς ἐκκλησίας. Δὲν ὑπάρχει «ρευστό», ἐνῷ
τὸ κράτος χρειάζεται νέα ἔσοδα ἤδη τὴν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν, ἀπὸ τὶς 18 τοῦ Ἰουνίου,
ὄχι «κάποτε» ἢ «μακροπρόθεσμα». Ἐπίσης, ὅταν λέμε «ἐκκλησιαστικὴ περιουσία», ἀναφερόμαστε
σὲ ἕνα πλῆθος ἄνω τῶν 10.000 διαφορετικῶν ΝΠΔΔ μὲ ἀπουσία νομικῆς σχέσης μεταξύ
τους. Ἡ Πολιτεία ἔχει ἤδη μὲ ἀλλεπάλληλες ἀπαλλοτριώσεις πάρει τὰ 24/25 (ναί:
24/25) τῆς κάποτε ἐκκλ. περιουσίας, χωρὶς τὴν καταβολὴ τοῦ ἀντιτίμου ἢ ἔναντι «συμβολικοῦ»
ἀντιτίμου καὶ τῆς ὑποχρέωσης γιὰ μισθοδοσία. Ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει εἶναι συχνὰ μὴ
ἀξιοποιήσιμο, ἤδη δωρημένο στὴν Πολιτεία στὴν πράξη (π.χ. πλατεία μπροστὰ ἀπὸ τὸ
νοσοκομεῖο Εὐαγγελισμὸς) ἢ δεσμευμένο ἀπὸ τὴν Πολιτεία. Συζητήσεις γιὰ
«δήμευση» ἢ ὁτιδήποτε θίγει ἕνα ἀπὸ τὰ θεμελιακὰ δικαιώματα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἕνωσης,
τὸ δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας, θὰ ἀπορρίπτονταν ἀπὸ ὁποιοδήποτε διεθνὲς
δικαστήριο καὶ ἐνδεχομένως θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν «πάτημα» γιὰ τὴν ἔξοδο τῆς Ἑλλάδας
ἀπὸ τὴν ΕΕ πλέον, ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ τὸ Εὐρώ.

 

Λόγῳ παραπληροφόρησης, μεγάλο μέρος τῆς κοινῆς γνώμης ἔχει πεισθεῖ ἄκριτα ὅτι
«ἡ ἐκκλησία δὲν φορολογεῖται», ἐνῷ
καταβάλλει κανονικώτατα ὅλες της τὶς ὑποχρεώσεις ὡς ΝΠΔΔ (ΕΤΑΚ, εἰσοδήματος
κλπ), οἱ ὁποῖες δὲν διαφέρουν τῶν λοιπῶν ΝΠΔΔ, καὶ μάλιστα πολὺ πιὸ βαριὰ ἀπ’ ὅτι
σὲ χῶρες ὅπως ἡ γειτονικὴ Ἰταλία.

 

Ἀκόμα καὶ μιὰ γόνιμη ἀξιοποίηση στοιχείων τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας θὰ ἀποτελοῦσε
ἕνα ἐξαιρετικὰ μακροπρόθεσμο σχέδιο. Ἐνῷ τὸ κράτος χρειάζεται ἔσοδα ΤΩΡΑ. Πόσῳ
δὲ μᾶλλον ἔσοδα γιὰ νὰ χρηματοδοτηθεῖ τὸ φαραωνικὸ πρόγραμμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ὁπότε κ. Δούρου ὅταν λέτε ὅτι «θὰ τὰ
βροῦμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία»
τί ἐννοεῖτε; Ὅτι θὰ λιώσετε τὰ ἐπίχρυσα μπακιρένια
καντήλια ἢ ὅτι θὰ πουλήσετε τὰ ἀρχιερατικὰ ἄμφια ὡς θεατρικὰ κοστούμια;

 

Παράλληλα: «Εκείνο που σκοπεύουμε να
κάνουμε είναι να ακυρώσουμε το καταστροφικό μνημόνιο. […] Λέμε «ναι» στο
ευρώ, χωρίς λιτότητα.
» Κυρία Δούρου, τοὺς καλοπληρωτὲς Εὐρωπαίους τοὺς
ρωτήσατε; Ἢ μένουμε στὸ τσιπραϊκὸ «δὲν τοὺς
συμφέρει νὰ μᾶς ρίξουν
» καὶ στὸ μπαλάφειο «θὰ τὸ ρισκάρουμε»; Κρῖμα δὲν εἶναι νὰ μὴν ξέρει ὁ ψηφοφόρος
πολίτης;

 

 

Συμπέρασμα:

 

«Λεφτὰ ὑπάρχουν.»

 

 

ii.                 
Εἶναι ὁ ΣΥΡΙΖΑ «καθεστωτικὴ» ἢ «ἀντικαθεστωτικὴ» δύναμη;

 

Ὅταν βρισκόμαστε μέσα στὴν δίνη εἶναι πάντοτε δυσκατόρθωτο νὰ δοῦμε τὰ
γεγονότα ἀπὸ μιὰν ἀπόσταση, ἀπὸ τὴν ἀπόσταση ποὺ θὰ τοὺς ἔδινε τὸ πραγματικό
τους μέγεθος καὶ τὴν σωστή τους ἑρμηνεία. Μπλεκόμαστε στὰ «συμβεβηκότα», στὰ αὐτονόητα
ἢ στὰ «συμφωνημένα ὑπονοούμενα» καὶ χάνουμε τὸν μίτο- ὁ ὁποῖος ἐνίοτε δὲν εἶναι
τόσο λεπτός, ἀλλὰ μᾶλλον «ὁ ἐλέφαντας μέσα στὸ δωμάτιο».

Παγκοσμίως, ἡ τεχνικὴ τῶν «πολύχρωμων ἐπαναστάσεων» ἔχει ἐξελιχθεῖ πολύ.

Ἀπὸ τὴν Γεωργία, τὴν Οὐκρανία καὶ τὰ ΟΤΠΟΡ, τὴν «ἀραβικὴ
ἄνοιξη»,
τὴν πλατεία Ταχρὶρ καὶ τὴν Λιβύη μέχρι τὸ κίνημα
Occupy καὶ τὴν ρητορικὴ τοῦ 99%, τὸ λογισμικὸ συνεχῶς
βελτιώνεται. Βασικὸς ἄξονας, ἡ τοποθέτηση κατευθυνόμενων «βολικῶν» κυβερνήσεων
δυτικῶν συμφερόντων καὶ συνήθως ἐπαναστατικῆς ρητορικῆς μέσῳ κατευθυνόμενων
«λαϊκῶν ἐξεγέρσεων» ἢ ἀνατροπῶν. Ἀκόμα καὶ ἂν χρειαστεῖ ἠ ρητορικὴ νὰ εἶναι ἀντιδυτική,
ἢ ἀντικαπιταλιστική, ἢ ὅ,τι ἄλλο – τὸ ἀποτέλεσμα μετράει. Σὲ σχεδὸν ὅλες τὶς
περιπτώσεις ἔχει ἀποδειχθεῖ ὁ «δυτικὸς δάκτυλος»: εἴτε μὲ τὴ διοργάνωση καὶ
χρηματοδότηση τῶν «ἀναίμακτων ἐπαναστάσεων» (μάλιστα, οἱ πρωτομάστορες τὸ κάνανε
καὶ ἐπιστήμη
), εἴτε μὲ τὴν στρατιωτικὴ ἐκπαίδευση τῶν ἀνταρτῶν τῆς Λιβύης,
εἴτε εἴτε εἴτε.  Βέβαια, «κατόπιν ἑορτῆς».

 

Στὴν Ἑλλάδα λαμβάνει χώρα ἕνας
νέος τύπος «πολύχρωμης ἐπανάστασης», μὲ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὴν προσπάθεια
κατάληψης τῆς διακυβέρνησης ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸν Ἀλέξη Τσίπρα.
Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἕνα σύντομο ἱστορικό:

Ὁ στόχοι εἶναι πολλοὶ καὶ διάφοροι, μὰ ὅλοι περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν Ἀποσταθεροποίηση:

Τὴν σήμερον, ἡ ἀνεξέλεγκτη κερδοσκοπία καὶ ἡ κάμψη τῶν ἐθνῶν-κρατῶν. Ὁ
στόχος περαιτέρω κατακερματισμοῦ τῶν Βαλκανίων τρέχει πάντα παράλληλα πρὸς ὁποιεσδήποτε
ἄλλες ἐπιδιώξεις. Καὶ ὁ στόχος ἐξαθλίωσης καὶ ἐκμηδένισης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς
πειραματόζωου γιὰ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους ποὺ περιμένουν στὴ σειρά.

Ὁ ἰδιαίτερος στόχος ἐμπλοκῆς τῶν ΗΠΑ στὰ «ἐσωτερικὰ» τῆς Εὐρώπης ἐπιχειρήθηκε
κατ’ ἀρχὰς ἄνευ ἀποσταθεροποιήσεως, μὲ τὸ Σχέδιο
Ἀνάν
. Χωρὶς «ἐπανάσταση», ἀλλὰ μὲ ἀδιανόητη πολιτικὴ πίεση καὶ
πλούσια χρηματοδότηση τοῦ ΝΑΙ. Ἕνα σχέδιο χάρις στὸ ὁποῖο ἕνα κράτος-μέλος τῆς
Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης θὰ συνδιοικεῖτο στὴν πράξη ἀπὸ μιὰ ἐξωεὐρωπαϊκὴ δύναμη
προσδεδεμένη στὴν Ἀμερική, τὴν Τουρκία, καὶ δὲν θὰ εἶχε πλήρη ἐξουσία, ἀλλὰ θὰ ἀναγκαζόταν
λόγῳ δομικῆς ἀσυμφωνίας νὰ προστρέχει συνεχῶς στοὺς προβλεφθέντες διεθνεῖς
δικαστὲς καὶ ἐξωτερικοὺς κριτές, δίνοντας ἔτσι διὰ τῆς κερκόπορτας τὰ «κλειδιὰ»
ἐσωτερικῶν θεμάτων τῆς Εὐρώπης σὲ παράγοντες ἔξω ἀπὸ αὐτήν. (Θέση ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ:
ΝΑΙ στὸ σχέδιο Ἀνάν). Τὸ σχέδιο Ἀνὰν ἠττήθηκε.

Ἡ ἑπόμενη προσπάθεια ἐξυπηρέτησης αὐτοῦ τοῦ στόχου ἦταν πιὸ ἄμεση καὶ πιὸ
«τῆς ἀποσταθεροποίησης»: ἕνας φλογερὸς πατριώτης τῆς χώρας ὅπου γεννήθηκε καὶ
μεγάλωσε, τῆς Ἀμερικῆς, ὁ Γιῶργος Ἀ. Παπανδρέου, ἔπρεπε πάσῃ θυσίᾳ νὰ γίνει
πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας –παρὰ τὰ θλιβερὰ μειονεκτικά του προσόντα- καὶ νὰ εἰσαγάγει
τὴν χώρα στὸ ΔΝΤ κατόπιν ἀποδεδειγμένης σήμερα συνεννοήσεως. Μὲ τὸ
ΔΝΤ νὰ ἀλωνίζει ἐντὸς κράτους-μέλους τῆς ΕΕ
, τὰ ὄνειρα κάποιων μποροῦν
νὰ γίνουν εὐκολώτερα πραγματικότητα.

Πῶς ὅμως θὰ γίνει αὐτό; Φτάνουν οἱ πρωτοφανεῖς σὲ ἔκταση πυρκαϊὲς τοῦ 2007,
οἱ ὁποῖες κατέκαψαν τὴν χώρα; Πόσῳ μᾶλλον ὅταν ἠ ἀνατροπὴ ἐπείγει λόγῳ κινήσεων
συνεργασίας μὲ τὴν «κακιὰ» Ρωσία;

Ὄχι βέβαια.

Καὶ ἐγένετο Ἐξέγερση. «Δεκεμβριανὰ» τοῦ 2008, μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ πρῶτο βιολὶ καὶ τὸν Τσίπρα σὲ ρόλο ὁπλαρχηγοῦ-
μιὰ κανονικὴ «πολύχρωμη ἐπανάσταση», μὲ ὅλα τὰ σέα καὶ τὰ μέα της. “
Revolutionen nach Drehbuch”:  ἐπαναστάσεις
σύμφωνα μὲ τὸ σενάριο. Καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ καίγεται: ἔγινε, πραγματικά, «τῆς ἀποσταθεροποιήσεως».
Ὁ Χρ. Λαζαρίδης εἶχε ἤδη
τότε προειδοποιήσει
ὅτι χωριὸ ποὺ φαίνεται κολαοῦζο δὲ θέλει: μιὰ ἀκόμα
«πολύχρωμη ἐπανάσταση» ἐκπτυσσόταν ἀκωλύτως.

Προϋπόθεση γιὰ αὐτὸ ποὺ ἔγινε τότε καὶ γιὰ αὐτὸ ποὺ γίνεται τώρα εἶναι ἠ ἐνεργοποίηση
θυλάκων ἑτοιμασμένων ἀπὸ καιρό: ἡ ἐθνοαποδομητικὴ δράση ἑκατοντάδων ΜΚΟ, οἱ ὁποῖες
πληθύνθηκαν, γιγαντώθηκαν καὶ ἔφαγαν μέχρι σκασμοῦ ἐπὶ ΥΠΕΞ ΓΑΠ (ποιός ἄλλος;)
καὶ ἡ πολιτικὴ αἰχμὴ τοῦ δόρατος, ἕνα συνονθύλευμα «συνιστωσῶν» ποὺ θὰ
δημιουργήσει ἕνα κόμμα-μήτρα τοῦ ἐγχωρίου ἐθνομηδενισμοῦ ὁ ὁποῖος πλασάρεται ὠς
ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά: ἀπὸ τὶς θέσεις τῶν συνιστωσῶν γιὰ τὸ σχέδιο Ἀνὰν καὶ τὴν
Μακεδονία μέχρι τὴν ὑπεράσπιση τοῦ βιβλίου
Ἱστορίας τῆς ΣΤ’ Δημοτικοῦ
, τὴν ἰδεολογικὴ τρομοκρατία καὶ τὴν ἐκλογὴ ὡς
βουλευτῆ τοῦ κ. Τατσόπουλου (καὶ διὰ τῆς διασπάσεως, τῆς ΔΗΜΑΡ, τῆς κ. Ρεπούση)
τῆς σειρᾶς «1821» (παρεμπιπτόντως:
http://www.antibaro.gr/fakelos/1821) τοῦ πρώην προέδρου τοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Βερέμη, τὸ
ΣΥΡΙΖΑ ἐκπροσωπεῖ τὴν ἐθνοαποδόμηση στὴν Ἑλλάδα μὲ ἀτσάλινη συνέπεια.

Ἀναγκαιότητα γιὰ νὰ λειτουργήσει τὸ ΣΥΡΙΖΑ ὡς μοχλός, ἡ ἀστάθειά του: οἱ
πολυποίκιλες «συνιστῶσες»
(ἀλήθεια, ποιός ἔχει πραγματικὰ συναίσθηση
ποιές εἶναι αὐτὲς καὶ τί λένε π.χ. γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα ἢ τὴν ἐθνικὴ παιδεία;)
δημιουργοῦν ἕνα ἀσταθὲς πολιτικὸ μόρφωμα, τὸ ὁποῖο σὲ στιγμὲς πυκνοῦ πολιτικοῦ
χρόνου μπορεῖ νὰ καταστεῖ «ἑνὸς μειρακίου ἀρχὴ» καὶ ἀπόλυτο
τσιφλίκι τοῦ προέδρου του, ὅπως διαπιστώσαμε τὶς τελευταῖες ἡμέρες.

 

Τώρα ποὺ «κάηκε» ὁ Γιωργάκης, τώρα ποὺ τέλειωσε τὸ ΠΑΣΟΚ, τώρα ποὺ φτάσαμε
στὸ χεῖλος τῆς χρεωκοπίας, ἦρθε ἡ ὥρα γιὰ τὸ «μεγάλο κόλπο»: τὴν ἄνοδο
τοῦ «φιλολαϊκοῦ» ΣΥΡΙΖΑ στὴν ἐξουσία. Τὴν πρωθυπουργοποίηση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα.

Τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς ἐθνοαποδόμησης στὸν πρωθυπουργικὸ θῶκο.

Ἐπιτέλους, ὁ λαὸς καὶ ἡ ἀνατροπὴ στὴν ἐξουσία. Ὅπως σὲ κάθε πολύχρωμη ἐπανάσταση
ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της…

(Οἱ «Ἀγανακτισμένοι» δὲν προέκυψαν κατ’ εὐχὴν τῶν σχεδιασμῶν. Τὸ ἐθνικὸ -ἢ
μᾶλλον ἐθνικαπελευθερωτικὸ- στοιχεῖο παραῆταν ἔντονο, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἀγανακτισμένοι
νὰ χαλᾶνε τὴ σούπα. Τὸ καπέλωμα κατέστη ὁ πρῶτος στόχος, ἡ ζύμωση τῆς μάζας ὥστε
νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ τῆς κιμαδομηχανῆς «ἀριστερή», δηλαδὴ βολική. Πέτυχε
μόνον γιὰ τοὺς μισοὺς ὅμως, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν διχοτόμηση σὲ «πάνω» καὶ «κάτω»
πλατεία. Ὁ κίνδυνος τῶν ἀνεξάρτητων ἀγανακτισμένων ἐξέλιπε ὅταν διαλύθηκαν ἡσύχως
καὶ διὰ παντὸς ἐλέῳ κοπώσεως καὶ καλοκαιριοῦ.)

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας εἶναι
ὁ ἰδανικὸς Ἑλπήνωρ: παιδὶ τοῦ κομματικοῦ σωλήνα καὶ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ
συστήματος τῆς Ἑλλάδας τοῦ ΠΑΣΟΚ, εἶναι ἀπόλυτα ἐλέγξιμος. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε
«στὰρ» τῶν μαθητικῶν καταλήψεων καὶ βρέθηκε πλήρους ἀπασχόλησης στὰ κομματικὰ
τροφεῖα ἔμαθε τὴν τέχνη τῆς «ἀντισυστημικῆς συστημικότητας», πὼς νὰ παντρεύει τὴν
ἀντισυστημικὴ ἐπαναστατικὴ ρητορικὴ μὲ πράξεις ποὺ μᾶλλον βολεύουν τὰ
μεταπολιτευτικὰ εἰωθότα παρὰ τὰ ἀνατρέπουν. Δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ χειριστεῖ τὶς ἐξαιρετικὰ
δύσκολες αὐτὲς στιγμὲς μὲ τέτοια ἀνωριμότητα καὶ ἀπευθυνότητα, ποὺ μόνο ἕνα
πράγμα φωνάζουν: ἀποσταθεροποίηση – ἀποσταθεροποίηση – ἀποσταθεροποίηση.

Παρεμπιπτόντως, διάφορες σκόρπιες πληροφορίες ἔχουν ἐνδιαφέρον μόλις μποῦν
στὸ «πάζλ». Ὁ κ. Καζάκης μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι τοῦ ἔγινε πρόταση ἰδιαιτέρως γεροῦ
χρηματικοῦ ἀντιτίμου ἀπὸ τὸν κ. Καμμένο γιὰ νὰ συμπράξει, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ὑποψία
ὅλων μας ὅτι στοὺς ΑΝΕΛ λεφτὰ ὑπάρχουν, δηλαδὴ ἀφανεῖς
χορηγοί. Τὸ νὰ ἀνακόψεις τὴν πορεία τοῦ «παράξενου» Σαμαρᾶ πρὸς τὴν
πρωθυπουργία δὲν εἶναι εὔκολη δουλειά, κοστίζει λεφτά, ὄχι ἀστεῖα. Ὁ δὲ καθηγητὴς
κ. Βαρουφάκης, ἀφοῦ πέρασε ἕνα μεγάλο χρονικὸ διάστημα ζυμώνοντας τὴν «ἀριστερὰ»
καὶ τὰ «κινήματα» καὶ ἀφοῦ δήλωσε πρόσφατα ὅτι στηρίζει τὸν ΣΥΡΙΖΑ, γιὰ τὴν ἀκρίβεια
ὅτι «ὑποστήριξε τὴν οὐσιαστικὴ στήριξη τοῦ
ΣΥΡΙΖΑ»
(;!;!) ὅπως εἶπε, ἀπεδήμησε κατ’ εὐθείαν γιὰ τὴν Ἀμερική, ὅπου
σύμφωνα μὲ φῆμες ἐργάζεται σὲ ἵδρυμα σχετιζόμενο μὲ τὸν
George Soros. Ὁ Βαρουφάκης ἀπέρριψε αὐτὲς τὶς φῆμες χωρὶς νὰ μᾶς πεῖ
ποῦ δουλεύει στὴν Ἀμερική, σπεύδοντας ὅμως νὰ διευκρινήσει ὅτι «
Soros καταθέτει συνεχῶς προτάσεις ἐπίλυσης
τῆς [κρίσης] οἱ ὁποῖες, ἂν γίνουν ἀποδεκτές, θὰ βοηθήσουν τὴν χώρα μας (καὶ
βέβαια ὅλη τὴν Εὐρώπη)
». Ὅποια πέτρα κι ἂν σηκώσεις…

 

Ἡ δὲ ἔξοδος ἀπ’ τὸ Εὐρώ, «σιγουράκι» στὴν πρώτη ἑβδομάδα ἐνδεχόμενης
πρωθυπουργίας Τσίπρα, εἶναι σαφῶς τὸ «κυρίως πιάτο» τῶν κερδοσκόπων, οἱ
ὁποῖοι θὰ ἐπελάσουν στὸν εὐρωπαϊκὸ νότο ὅπως ποτὲ πρίν.

Μὲ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὸ Εὐρὼ καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν Δραχμή, οἱ πλούσιοι τῆς Ἑλλάδας
θὰ γίνουν ἀκόμα πλουσιώτεροι καὶ οἱ φτωχοὶ ἀκόμα φτωχότεροι.

Κάτι τέτοιο μόνο μιὰ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς μπορεῖ νὰ τὸ πετύχει.

Μιᾶς Ἀριστερᾶς ποὺ ἔχει ἤδη ἀρχίσει νὰ ψιθυρίζει γιὰ «ἀναγκαστικὰ δάνεια ἀπὸ τὸν λαό», «κατάσχεση καταθέσεων γιὰ ἀνάπτυξη»
καὶ ἄλλα. Ἡ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Ἀφροδίτη Θεοπεφτάτου ἦταν σαφής: «Δὲ νομίζω ὅτι κανένας Ἕλληνας
θὰ εἶχε πρόβλημα νὰ συνεισφέρει ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του γιὰ νὰ σώσει τὴν πατρίδα», ἐνῷ
δὲν παρέλειψε νὰ ἀναρωτηθεῖ «
Καὶ τί θὰ
πάθουμε δηλαδὴ ἂν πληρώνουμε μὲ δραχμές;
»

 

Τὸ ὄχημα τοῦ βυσσοδομοῦντος
ἔξωθεν παράγοντα μετὰ τὸν Γιωργάκη, τὸν θλιβερὸ υἱὸ τοῦ καλύτερού του φίλου, εἶναι
ὁ Τσίπρας
. Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες ἔχουμε κοντὴ μνήμη, δὲν χρειάζονται κἂν
καινούργιοι σχεδιασμοί, μπορεῖ ἁπλῶς νὰ παιχτεῖ τὸ παλιὸ ἔργο: σφόδρα ἀντιαμερικανὸς ἀνερχόμενος ἡγέτης,
προερχόμενος ἀπὸ μιὰν ἀριστερὰ ποὺ μέχρι τοῦδε δὲν συμμετεῖχε στὴν κυβερνητικὴ ἐξουσία,
ἀνέρχεται ὑποσχόμενος πλήρη ἀπεμπλοκὴ ἀπὸ
_________ (συμπληρῶστε τὸ κενό:
«ΕΟΚ καὶ ΝΑΤΟ» ἢ «τὸ Μνημόνιο»). Οὔτως ὥστε νὰ κυβερνήσει χωρὶς φυσικὰ καμμία
πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεών του, ἀλλὰ κανονικώτατα, ἀμερικανικώτατα καὶ ἀπολύτως
ἐθνοκτονικά. Κάπου τό’χω ξαναδεῖ… Μόνο ποὺ αὐτὴ ἡ φορὰ θὰ εἶναι ἠ φαρμακερή,
τῆς ἀνεξάλειπτης ἐθνικῆς καταστροφῆς.

Ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου πρὸ τοῦ 1981: «θὰ διώξουμε τὶς ἀμερικάνικες
βάσεις». Μόλις ἐξελέγη, ἀνανέωσε τὴ σύμβαση γιὰ ἄλλα δέκα χρόνια καὶ ἔλεγε στὰ
πλήθη «οἱ βάσεις φεύγουν! Ὑπογράψαμε τὸ πότε θὰ φύγουν». Ὅπου «βάσεις», γράψτε
«μνημόνια» γι’ αὐτὸν ποὺ μιμεῖται συνειδητὰ τὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ
κολακεύεται ἀπὸ τὶς σχετικὲς παρομοιώσεις, ἀλλὰ ἔξω ἀπ’ τὸ Εὐρὼ ἐλέῳ ἀναμπουμπούλας.
Ἂν τώρα εἴμαστε μιὰ φορὰ δεμένοι χειροπόδαρα, τότε θά’μαστε δέκα.

 

iii.               
Ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση τῆς ἰδεολογικῆς κυριαρχίας τοῦ
ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῆς ἀνόδου τῆς ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ;

 

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀπαράδεκτο καὶ πρωτοφανὲς προχθεσινὸ περιστατικὸ* μὲ τὸν Ἠλία
Κασιδιάρη ἔχει ἀνοίξει μιὰ συζήτηση γιὰ τὸ «πῶς φτάσαμε ὠς ἐδῶ».

            Τὸ
«πῶς φτάσαμε ὡς ἐδῶ» δὲν ἀφορᾶ τόσο τὸ συγκεκριμένο περιστατικὸ τῆς χειροδικίας
τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Χ.Α. Τὸ ἀνησυχητικώτερο σύμπτωμα εἶναι ἠ ἐπιβράβευση τῆς
πράξης ἀπὸ σημαντικὸ κομμάτι τῆς διαδικτυακῆς κοινότητας, εἰδικὰ στὰ κοινωνικὰ
δίκτυα κλπ. Δηλαδή, ἔχει προκύψει πλέον ἕνας κόσμος ὁ ὁποῖος ἐπιχαίρει σὲ
τέτοιες πρακτικές, ἔχει σιχαθεῖ τόσο τὸ καθεστὼς ποὺ δὲν προβληματίζεται ὅταν
ζητᾶ νὰ «πέφτει ξύλο». Ἡ λέξη ἔχει φθαρεῖ κατὰ τὴ Μεταπολίτευση ἀπὸ τὴν χρήση
της γιὰ ὅποιον διαφωνεῖ μαζί μας, μὰ αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ «φασισμός», ἡ εἴσοδος
τῆς βίας στὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀπόψεων (π.χ. Δεκέμβριος 2008).

            Σ’
αὐτὴν τὴν συζήτηση λοιπὸν δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ στελέχη τῆς Χ.Α., ἀλλὰ τὸ μισὸ
ἐκατομμύριο τῶν ψηφοφόρων της. Τὸ ὁποῖο θὰ αὐγατίσει ἀπὸ τὸ σημερινὸ περιστατικὸ
ἀντὶ νὰ μειωθεῖ, ὅπως πιστεύουν τὰ καθεστωτικὰ ΜΜΕ ὄντας στὴν κοσμάρα τους καὶ
μὴν ἔχοντας ἀντιληφθεῖ τὴν μηδενιστικὴ ὀργὴ καὶ ἀηδία τοῦ κόσμου. Οἱ Ἕλληνες -δὲν-
ἔχουμε ἔμφυτη τάση στὸν φασισμὸ καὶ στὸν ὁλοκληρωτισμό. Γιὰ νὰ προκύψει λοιπὸν
μιὰ κρίσιμη μάζα ἀνθρώπων ποὺ ἐπιβραβεύουν τὶς γροθιὲς τοῦ Κασιδιάρη, πρέπει
προηγουμένως νὰ ἔχουν ἐξωθηθεῖ στὰ ἄκρα, στὰ ἔσχατα τῆς ἀντοχῆς τους, νὰ
δοκιμάζεται πραγματικὰ ἡ ἀνθρωπιά τους ὥστε νὰ καταλήγει αὐτὴ διαστρεβλωμένη ἢ ἐν
ἐκλείψει. (Ἐπ’ οὐδενὶ δὲν προσπαθῶ νὰ δικαιολογήσω τοὺς ψηφοφόρους τῆς Χ.Α., ἀλλὰ
νὰ αἰτιολογήσω. Ὄχι βέβαια νὰ δώσω δίκιο, ἀλλὰ νὰ ἐντοπίσω τὴν αἰτία.)

            Τὸ ζήτημα τῆς
λαθρομετανάστευσης γινόταν ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ὅλο καὶ περισσότερο ἀσφυκτικὸ
γιὰ ἐκατομμύρια συμπολίτες μας. Τὸ πρόβλημα κλιμακωνόταν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ
φτάσουμε σὲ Ἅγιους Παντελεήμονες καὶ σὲ περιοχὲς ὅπου εἶναι ἀδύνατον νὰ πᾶς
μέχρι τὸ φαρμακεῖο ἢ τὸ ἀρτοπωλεῖο, μὲ καθημερινὲς ἀλληλοσφαγὲς συμμοριῶν καὶ τὰ
τοιαῦτα. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, ἡ ἰδεολογικὴ ἐπιρροὴ τοῦ εὐρύτερου χώρου τοῦ
ΣΥΡΙΖΑ, παντελῶς ἀναντίστοιχη μὲ τὸ ἐκλογικὸ ποσοστό της (δηλαδή: ἰδεολογικὴ
κατοχή), εἶχε προνομιακὸ πομπὸ μηνυμάτων καὶ μονοπώλησης τοῦ δημοσίου λόγου τὰ
ΜΜΕ καὶ τὰ προερχόμενα ἀπὸ τὰ σπλάχνα της στελέχη τους, τὰ πανεπιστήμια καὶ τὴν
καθηγητικὴ συνδικαλιστικὴ γραφειοκρατία, τὸ καπελωτικὸ κομμάτι μιᾶς
τοτεμοποιημένης-ἁγιοποιημένης νεολαίας. Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια μηνύματα ἦταν τό: «ἀπαγορεύεται ὁποιαδήποτε συζήτηση γιὰ τὸ
μεταναστευτικό. Ὅποιος τολμᾶ νὰ ἐγείρει τὸ θέμα, εἶναι ρατσιστής, φασίστας καὶ
χρυσαυγίτης»
. Ὅσοι πολίτες ἀντιμετώπιζαν πραγματικὸ πρόβλημα στὶς ζωές τους
ἀπὸ τὸ ζήτημα τῆς λαθρομετανάστευσης, στὴν ἀρχὴ ἐπιθυμοῦσαν φυσικὰ μιὰ
πολιτική, πολιτισμένη, εὐρωπαϊκὴ λύση. Μιὰ σωστὴ λύση γιὰ ἕνα πραγματικὸ
πρόβλημα. Ὅσο ὅμως τὰ πράγματα ζορίζονταν, ὅσο οἱ παραπονούμενοι συκοφαντοῦντο,
ὅσο οἱ δυσκολίες ἔσφιγγαν καὶ γενικῶς τὸ παιχνίδι χόντραινε, ὁ ἐξαθλιωμένος
πλέον ἕλληνας κάτοικος τῶν
ghetto ἄρχισε νὰ μὴν ἐνοχλεῖται μὲ τὸ ἐνδεχόμενο
νὰ ρατσιστής, γιατὶ ὄχι φασίστας καὶ ἐν τέλει, γιατὶ ὄχι χρυσαυγίτης. Ὅταν
τίθενται ζητήματα ἐπιβίωσης, ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα τείνει νὰ ἐκλείπει ἀπὸ τὸν ὀπτικὸ
ὀρίζοντα. Καὶ τὸ «γιατί νὰ μὴν ἀντιμετωπίζεται τὸ ζήτημα τῆς λαθρομετανάστευσης
μὲ τὸ ὁποῖο ὑποφέρω» γίνεται σιγὰ-σιγά, πρεσβείαις τῆς μεταπολιτευτικῆς ἰδεολογικῆς
κυριαρχίας, «γιατί νὰ μὴ γίνω κι ἐγὼ χρυσαυγίτης». Νομίζετε ὅτι εἶχαν καμία ὄρεξη
οἱ ἄνθρωποι νὰ μπλέξουν μὲ σβαστικώδεις μενάνδρους, ὕμνους πρὸς τὸν Χίτλερ,
φυλετικὴ καθαρότητα καὶ παγανιστικὴ καφρίλα;

 

Ναί: ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ ὡς κοινοβουλευτικὸ κόμμα, καὶ ὄχι ὡς ὁμαδούλα τοῦ
0,05-0,1%, εἶναι ἀποκλειστικὸ γέννημα τῆς νοοτροπίας καὶ τῆς ἰδεολογικῆς
κυριαρχίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἀπ’ τοὺς καρπούς τους τοὺς γνωρίζετε.

 

Σὲ περίπτωση αὐριανῆς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θὰ λάβει χώρα ἕνα ἔγκλημα:

Ὅπως εἴπαμε, ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀγνοεῖ πεισματικὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς πολὺ πραγματικοῦ
προβλήματος γιὰ ἑκατομμύρια συμπολιτῶν, τῆς ἀνεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης. Ἂν
κυβερνήσει καὶ δὴ μὲ τέτοια μυαλὰ (γιατί καὶ τὸ μνημόνιο νὰ μὴν καταργήσει
μονομερῶς, μὴν περιμένετε καὶ λύση τοῦ μεταναστευτικοῦ!), θὰ ἐξωθήσει τὴν ἀντίδραση
σ’ αυτὸ τὸ πραγματικὸ πρόβλημα σὲ πρωτόγνωρα ἄκρα καὶ ἐκτιμῶ ὅτι ἠ Χ.Α. θὰ
σαλπάρει γιὰ 20% κατ’ ἐλάχιστον, ἐξέλιξη φρικτὴ πέρα ἀπὸ κάθε φαντασία.
ΣΥΡΙΖΑ-Χ.Α. ὁ νέος δικομματισμός, μὲ φόντο δραχμή, ἀπομόνωση, ἐσωστρέφεια καὶ
φτώχεια κατοχικῶν προδιαγραφῶν; Ἡ κόλαση.

            Τὸ 2007, ‘08 καὶ ’10
παρέδιδα ἰδιαίτερα μαθήματα σὲ μαθητὲς λυκείου. Σὲ πολλές, συγκεκριμένες περιοχὲς
καὶ συνοικίες τῶν εὐρύτερων Ἀθηνῶν ἄκουγα πὼς ἡ μόνη πρωτογενὴς πολιτικοποίηση
(δηλαδή, ὄχι λόγῳ τῆς ψήφου τῶν γονέων) μέσα στὰ σχολεῖα ἦταν ἀφ’ ἑνὸς ΣΥΡΙΖΑ
καὶ ἀφ’ ἑτέρου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Ὅποιος εἶχε μάτια, τὴν ἔβλεπε τὴ δουλειὰ ἀπὸ τότε.

Τώρα, θὰ τὰ λουστοῦμε. Καὶ τὰ δύο. Ἐκτὸς ἂν κάνουμε τὰ
πάντα γιὰ νὰ μὴν τὸ ἀφήσουμε νὰ συμβεῖ.

 

[* πρωτοφανές,
διότι ἡ σωματικὴ βία μεταξὺ πολιτικῶν προσώπων σὲ ζωντανὴ μετάδοση ἔφτασε στὶς
γροθιές, στὰ χαστούκια καὶ παρ’ ὀλίγον στὶς κλωτσιές. Γενικά, τὴν ἀρχὴ σὲ αὐτὸ
τὸ
genre ἀλλὰ χωρὶς τὰ πὺξ-λὰξ ἔκανε ὁ βουλευτὴς τοῦ
ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος, ὁ ὁποῖος οὔρλιαζε, ἔβριζε, ἀπειλοῦσε καὶ ἄρπαζε τὸ
χέρι τοῦ ὑπ. βουλευτῆ τῆς Δράσης Σταυρίδη γιὰ νὰ τὸ λιανίσει στὸ τραπέζι. Ἡ ἑλλαδικὴ
κοινὴ γνώμη δὲν ἔδειξε οὔτε κἂν συγκρίσιμη εὐσυγκινησία στὰ δύο αὐτὰ περιστατικὰ
σωματικῆς βίας μεταξὺ πολιτικῶν προσώπων σὲ ζωντανὴ μετάδοση, τὰ ὁποῖα βέβαια εἶναι
διαφορετικῆς ἔντασης καὶ σοβαρότητας ἀλλὰ ἀνήκουν στὸ ἴδιο εἶδος. Μπορεῖ στὸ
φασισμὸ νὰ μὴν ἔχουμε προδιάθεση, ἀλλὰ στὴν ὑποκρισία εἴμαστε πρῶτοι.]

 

iv.               
Ὁ Τσίπρας λέει ὅτι θέλει Εὐρώ. Ἔχει λόγους νὰ θέλει
Δραχμή;

 

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας τό’χει
πιάσει.

Ἀκόμα καὶ μέσα στὸ Μνημόνιο τοῦ
ΓΑΠ καὶ τοῦ Βενιζέλου, ὁ Ἕλληνας τῆς Μεταπολίτευσης ἔχει τατουὰζ “ΠΑΣΟΚ” στὴν καρδιά.
Ψάχνει ἕναν Ἀντρέα Παπανδρέου, ψάχνει ἕνα “λεφτὰ ὑπάρχουν”, ἕνα “Τσοβόλα δῶσ’τα
ὅλα” βρὲ ἀδελφέ, ψάχνει ἕνα “ἔξω ἀπ’ τὸ μνημόνιο, καταγγελία καὶ ἀκύρωση” κι ἂς
εἶναι ψέμμα.

 Ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ τὸ γνωρίζει αὐτό. Καὶ δρᾶ ἀναλόγως.
Ἐπιδιώκει συστηματικὰ νὰ καταστεῖ κληρονόμος τοῦ “πλέγματος ἐξουσίας ΠΑΣΟΚ”, τοῦ
πλέγματος ἐξουσίας τῆς Μεταπολίτευσης. Τώρα ποὺ ἡ ΔΗΜΑΡ ἀπέτυχε νὰ καταστεῖ τὸ διαμαντοπούλειο
PASOK plus”, ἡ μαζικὴ μετανάστευση τῶν
πασοκικῶν ψηφοφορικῶν καὶ μεσαίων στελεχιακῶν πληθυσμῶν ἔχει ΕΝΑΝ προορισμὸ- γιατί,
ξέρετε, ὅταν τὸ 40-45% γίνεται 13%, ἡ διαφορὰ κάπου πάει: κάποιοι καταλήγουν σὲ
πολλοὺς παραλῆπτες, ἀλλὰ ἡ μεγάλη μάζα κυρίως σὲ ἕναν. Ἀκόμα καὶ εὐρωπαϊστὲς δὲν
διανοοῦνται νὰ ρίξουν τὴν ψῆφο τους ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ “τοτὲμ Ἀριστερά”, καὶ ἔτσι
ἐθελοτυφλοῦν πιστεύοντας τὸν Τσίπρα ὅταν διακηρύττει πὼς “δὲ θὰ βγοῦμε ἀπ’ τὸ Εὐρώ”.
Δεῖτε τὶς θέσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, καὶ θὰ καταλάβετε ἀμέσως
ὅτι ἦρθε ἡ “ὥρα ΠΑΣΟΚ”.

 Ἐντάξει, ὁ Τσίπρας προσπαθεῖ νὰ κληρονομήσει τὸ “κόμμα ΠΑΣΟΚ”,
ὥστε νὰ κυβερνήσει τὸ “κράτος ΠΑΣΟΚ”. Πῶς γίνεται ὅμως κάτι τέτοιο, ὅταν λεφτὰ ΔΕΝ
ὑπάρχουν; Ναί, ἡ κουτάλα εἶναι ὁ βασικὸς μοχλὸς συσπείρωσης τῆς “κοινωνίας ΠΑΣΟΚ”,
μὰ
 ποῦ εἶναι ἡ κουτάλα στοὺς καιροὺς τῆς λιτότητας καὶ
τοῦ Μνημονίου; Δὲν ἐξεμέτρησε τὸ ζῆν;

 

Ἐδῶ ἔρχεται ἡ Δραχμή. Ἐπὶ δραχμῆς, ἀπόλυτος κυρίαρχος
τοῦ ἐλάχιστου ἐναπομείναντος χρήματος θὰ εἶναι τὸ κομματικὸ κράτος, χωρὶς πλέον
“ντιρεκτίβες” ἀπὸ τὴν
EE. Tὸ κράτος δὲν ἔχει; Τὸ κράτος τυπώνει. Καὶ τὸ κράτος μοιράζει- ἔστω καὶ ἂν μιλᾶμε γιὰ χρῆμα αἰσχρὰ ὐποτιμημένο, πληθωριστικό,
“αὐτὸ ἔχουμε”- καὶ τὸ κομματικὸ κράτος θὰ ἀποφασίζει ποιοί θὰ τὸ πάρουν, χωρὶς
ἐνοχλητικοὺς εὐρωπαίους ἑταίρους νὰ ἐλέγχουν καὶ νὰ σιχτιρίζουν, χωρὶς μνημόνια
νὰ βάζουν νάρθηκες στὸν κομματικὸ ἀμοραλισμό.

 

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας γνωρίζει ὅτι
τὸ “κράτος ΠΑΣΟΚ” μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὴν λειτουργία του μόνο μὲ τὴν κρατικὴ κουτάλα σὲ μικρογραφία, ἀλλὰ ἔστω.
Γνωρίζει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἡγεμονεύσει μακροπρόθεσμα ἁπλῶς καὶ μόνον μὲ τὸ νὰ καθίσταται
δοχεῖο γιὰ ψῆφο διαμαρτυρίας: πρέπει νὰ κληρονομήσει τὸ ἑλλαδικὸ φεουδαρχικὸ σύστημα
καὶ τὶς “ἕτοιμες” δομές του, ἁπλῶς καὶ μόνον ἀλλάζοντας
 κάποιες ἀπὸ τὶς ταμπέλες. Γνωρίζει τί
πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ δώσει παράταση στὴν “τελειωμένη” Μεταπολίτευση καὶ στὸ πλέγμα
ἐξουσίας της, φτάνει νὰ παραδώσουν τὰ κλειδιὰ σ’ αὐτὸν καὶ τὸ μετα-πασοκικὸ πλέον
κόμμα του. Καὶ φαίνεται ἀποφασισμένος νὰ τὸ κάνει. Κι ἂς εἶναι τὸ τίμημα μιὰ ἐξαθλιωμένη
δραχμικὴ Ἑλλάδα πέρα ἀπὸ κάθε μνημονιακὴ φαντασία. Ἡ πατρίδα δὲν ἦταν ποτὲ “τὸ φόρτε”
τῶν ἰδεολογικῶν ἀναλύσεων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ νὰ γίνει τώρα…

Βέβαια, ὑπάρχουν συνιστῶσες μέσα στὸ κομφούζιο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ
ποὺ περὶ ἄλλα τυρβάζουν καὶ δὲν μεριμνοῦν γιὰ τὴν πασοκικοῦ τύπου διακυβέρνηση τῆς
χώρας.
Ἐδῶ καὶ χρόνια
ἐργάζονται γιὰ νομιμοποίηση καὶ θεσμοποιημένη λατρεία τῶν λαθρομεταναστῶν, ἐθνομηδενισμὸ
στὴν παιδεία καὶ ἄλλα πολλά. Τί θὰ ἀπογίνουν; Φυσικὰ καὶ θὰ τοὺς ἀφήσει ὁ Τσίπρας
νὰ “παίζουν”, μὲ θεότρελλους νόμους γιὰ τὴν μετανάστευση καὶ φρικώδεις ἐκπαιδευτικὲς
μεταρρυθμίσεις-κατεδαφίσεις. Παράλληλα ὅμως τὸ χρῶμα τῆς διακυβέρνησης δὲν θὰ εἶναι
τὸ ρὸζ τοῦ σύριζα, μὰ τὸ φαιοπράσινο τοῦ παπανδρεϊσμοῦ. Καὶ αὐτὸ γίνεται μόνο -μόνο!-
μὲ Δραχμή.

 Γιὰ τοὺς παραπάνω λόγους πιστεύω ὅτι ὁ Τσίπρας θέλει καὶ ἐπιδιώκει ἔξοδο ἀπὸ τὸ Εὐρώ, ὄχι ἁπλῶς
ὅτι θὰ ἀποτύχει νὰ τὴν ἀποφύγει. Θὰ τὴν ἐπιδιώξει καὶ θὰ τὴν καταφέρει.

 

Ἀγαπητὲ [      ], ἐλπίζω νὰ μὲ συγχωρέσεις ποὺ δὲν τὰ
βλέπω τόσο ρόδινα ὅσο ἐσύ. Καὶ ποὺ πιστεύω πὼς σὲ μιὰ ἐνδεχόμενη κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ οἱ φτωχοὶ θὰ γίνουν ΑΚΟΜΑ φτωχότεροι καὶ οἱ πλούσιοι ΑΚΟΜΑ πλουσιώτεροι,
ἐλέῳ ἀναπόφευκτου τότε Εὐρώ. Πρέπει νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιὰ νὰ ἀποτρέψουμε
αὐτὸ τὸ σενάριο.

 

Χαιρετισμούς!

 

 

Μετ’ εὐχῶν
διαπρυσίων,

 

 

Σωτήρης Μητραλέξης

 

Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς
Κοινότητας Βερολίνου,

ὑπ. Δρ. Φιλοσοφίας
τῆς
Freie Universität Berlin

(1121) αναγνώσεις

6 comments

  1. Μάζεψα εδώ συνοπτικά τι ισχύει για τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών :

    Πηγές :
    http://nomothesia.ependyseis.gr
    Το νομοθετικό πλαίσιο επενδύσεων, όπως παρουσιάζεται από το υπουργείο Εξωτερικών περιλαμβάνει το νόμο 27/1975 και το υπόλοιπο νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει για τη ναυτιλία.
    http://www.mof-glk.gr/proypologismos/2010/books/proyp/index.html
    Η ιστοσελίδα του υπουργείου Οικονομικών με τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2010. Οι φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών περιλαμβάνονται στον τόμο με τις Φορολογικές Δαπάνες.

    Τι ισχύει :
    Οι φοροαπαλλαγές αφορούν αφενός στα ίδια τα πλοία και αφετέρου στους δικαιούχους (δηλαδή πλοιοκτήτες, ναυτιλιακές επιχειρήσεις κλπ.).
    Τα πλοία χωρίζονται σύμφωνα με τον νόμο Ν. 27/1975 (βλ. παρακάτω) σε δύο κατηγορίες. Την κατηγορία Α, στην οποία ανήκουν τα μηχανοκίνητα φορτηγά πλοία, δεξάµενόπλοια, πλοία ψυγεία χωρητικότητας 3.000 κόρων, σιδηρά φορτηγά πλοία ξηρού και υγρού φορτίου, πλοία ψυγεία άνω των 500 και 3.000 κόρων με πλόες στα λιμάνια του εξωτερικού, επιβατηγά πλοία με πλόες σε λιμάνια εξωτερικού και επιβατηγά πλοία ολικής χωρητικότητας άνω των 500 κόρων που τουλάχιστον επί εξάμηνο έκαναν πλόες μεταξύ λιμανιών του εσωτερικού ή εσωτερικού και εξωτερικού ή µόνο εξωτερικού, για αναψυχή των επιβατών (περιηγητικά ή κρουαζιερόπλοια) και την κατηγορία Β στην οποία ανήκουν τα λοιπά µηχανοκίνητα πλοία, ιστιοφόρα και πλοιάρια γενικώς.

    Τα κέρδη των πλοίων απαλλάσσονται πλήρως:

    1. από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος

    2. από κάθε φορολογία ή υπεραξία που μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από την πώληση πλοίου, είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης είτε από άλλη αιτία

    3. από τον φόρο εισοδήματος (των καθαρών κερδών) ή μερισμάτων κάθε ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας που εκτός από τα πλοία έχει κι άλλες εκμεταλλεύσεις

    Απαλλάσσονται από φόρο τα πλοία:

    4. κατηγορίας Α που ναυπηγούνται στην Ελλάδα

    5. κατηγορίας Α που υφίστανται επισκευές και οι δαπάνες καλύπτονται με εισαγωγή συναλλάγματος (μέχρι 50%)

    6. κατηγορίας Β (κατά 2/3) τα νεώτερα των 20 ετών και τα 10-15 ετών (τα νηολογημένα σύμφωνα με τους ελληνικούς νόμους)

    7. κατηγορίας Β καθώς και φορτηγά ηλικίας κάτω των 10 ετών

    8. φορτηγά κάτω των 30 ετών

    9. κατηγορίας Β που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα

    10. κατηγορίας Α μικρότερα των 10 ετών

    11. όλα τα κατηγορίας Α που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ ελληνικών και ξένων λιμανιών αλλά και όλα που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα

    Απαλλάσσονται επίσης:

    12. από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κρατήσεις υπέρ του δημοσίου ή κάποιου τρίτου το εισόδημα που αποκτάται από γραφεία ή υποκαταστήματα αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα

    13. το ίδιο ισχύει και για εισόδημα που δημιουργείται από εκμετάλλευση πλοίων και στο εξωτερικό και μάλιστα την απαλλαγή απολαμβάνουν και όλοι οι συνέταιροι και οι μέτοχοι

    14. από κάθε τέλος και τα έγγραφα που συντάσσονται για την εφαρμογή του ισχύοντος από το 1975 νόμου

    15. από το φόρο κύκλου εργασιών και από τα τέλη κυκλοφορίας τα τουριστικά επαγγελματικά πλοία ή πλοιάρια και οι βενζινάκατοι επαγγελματικής ή ιδιωτικής χρήσης

    16. από κάθε φόρο ή τέλος ή εισφορά το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές ελληνικών πλοιοκτητριών υπό ελληνική σημαία. Ακόμα και τα έγγραφα που συντάσσονται για τη διανομή κερδών, τα δάνεια και τις καταθέσεις, οι εγγραφές και τα δικαιολογητικά απαλλάσσονται από όλα τα παράβολα. Στο σημείο αυτό ας θυμηθούμε όλοι τα παράβολα που πληρώνουμε για ένα απλό παπάκι ή τα παράβολα που πληρώνει ο μετανάστης για μια άδεια παραμονής.

    Μειώνεται ο φόρος:

    17. Στα πλοία Α και Β κατηγορίας που αργούν λόγω ελλείψεως εργασίας ή επισκευών ή άλλης αιτίας

    18. κατά 50% σε πλοία και κρουαζιερόπλοια Α και Β κατηγορίας

    19. κατά 60% σε επιβατικά πλοία, μηχανοκίνητα και ιστιοφόρα

    20. κατά 75% στα αλιευτικά πλοία

    21. κατά 50% στα Β κατηγορίας πλοία 10-20 ετών

    Σαν αιτιολογία αυτών -αλλά και των υπολοίπων 35 φοροαπαλλαγών που λόγω χώρου παραλείψαμε- αναφέρονται η ενίσχυση της ναυτιλίας, η ανάπτυξη, τα κίνητρα για εισροή συναλλάγματος και άλλες ευγενείς προθέσεις. Πουθενά στην ειδική στήλη δεν εμφανίζεται το κόστος σε χαμένα κρατικά έσοδα, ενώ οι διάρκειες αυτών των φοροαπαλλαγών είναι κατά τεκμήριο απεριόριστες. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε εδώ τι παραπάνω προσφέρουν οι φορολογικοί παράδεισοι του Παναμά ή του Αγ. Βικέντιου στους έλληνες εφοπλιστές που, προκειμένου να μην πληρώσουν ούτε καν σε 5 έλληνες ναυτικούς ένα μισθό, «ξενιτεύονται» σπέρνοντας τον ελληνικό πολιτισμό της απληστίας στα πέρατα του κόσμου.

    Ο προϋπολογισμός ασχολείται και με την φοροαπαλλαγή των δικαιούχων (πλοιοκτητών, ναυτιλιακών επιχειρήσεων κλπ) σε 12 επιπλέον σελίδες.

    Ενδεικτικά:

    -100% φοροαπαλλαγή επενδύσεων ναυπήγησης και επισκευής παραδοσιακών σκαφών για επενδύσεις πάνω από 150.000 ευρώ.

    -Απαλλάσσεται από το φόρο εισοδήματος το εισόδημα που αποκτάται από εταιρεία επενδύσεων στην ποντοπόρο ναυτιλία καθώς και το εισόδημα των κατόχων μερισμάτων.

    -Με τον ίδιο τρόπο απαλλάσσονται και οι ημεδαπές επιχειρήσεις με αντίστοιχο αντικείμενο εργασιών ή υπηρεσιών.

    -Απαλλάσσονται από το φόρο εισοδήματος και τα κέρδη από την εκμετάλλευση ιδιόκτητων πλοίων με ελληνική σημαία.

    -Απαλλάσσεται από φόρους και η υπεραξία λόγω εκποίησης , αποζημίωσης ασφαλιστικής ή άλλη αιτία.

    -Απαλλάσσονται ακόμα και τα δάνεια αλλά και οι καταθέσεις των μετόχων.

    -Απαλλάσσονται και οι αλλοδαπές εταιρείες αν εγκατασταθούν ή ιδρύσουν υποκαταστήματα στην Ελλάδα.

    -Απαλλάσσονται από το φόρο εισοδήματος τα κέρδη αλλά και τα μερίσματα που διανέμει εταιρεία που έχει υπαχθεί στο Ν.27 και διαχειρίζεται πλοία με ελληνική ή ξένη σημαία!

    Για την ενίσχυση της ναυτιλίας κι αυτά! Αρκεί ένα δυάρι ξένης ναυτιλιακής εταιρείας νοικιασμένο στον Πειραιά και τέρμα η φορολογία. Το ίδιο και πολλαπλάσιο ισχύει και για τα ανακαινισμένα πειραιώτικα νεοκλασικά των ελλήνων εφοπλιστών, που μπορεί μέχρι και επιδοτήσεις να πήραν για την ανακαίνιση.

    Ακόμα και από τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης απαλλάσσονται με διατάξεις του προϋπολογισμού και οι πλοιοκτήτες, για να αγοράζουν φτηνό ουίσκι και πούρα.

    Σκανδαλώδης τέλος είναι η απαλλαγή τους από ΦΠΑ των αγορών στην Ελλάδα προϊόντων που προορίζονται για τις τροφοδοσίες στα πλοία τους. Υπάρχουν καταγγελίες ότι ακόμα και τα πάγια έξοδα των γραφείων τους «φορτώνονται» στα απαλλαγμένα από ΦΠΑ έξοδα των πλοίων.

  2. Ὅταν κάποιος, κατὰ τὴν γνώμη του ὑψηλοφρόνως ὀλιγαρκής, καταγγέλλει τὴν ἀπληστία ἄλλων, το πιθανώτερο εἶναι ὅτι, στὴν θέση τους, θὰ ἦταν ἀκόμη πιὸ ἄπληστος. Ὁ γνησίως ὀλιγαρκής, δὲν κοιτᾶ κἄν τὰ πλούτη τῶν ἄλλων ἐκτός, ἴσως, γιὰ νὰ τοὺς οἰκτίρει.
    Μερικὰ ἐγκυκλοπαιδικὰ γιὰ τὴν σημασία τῆς ναυτιλίας. Τὸ ἐπίπεδο ζωῆς ποὺ ἀπολαμβάνουμε σήμερα ἦταν ἀδιανόητο σὲ προηγούμενες γενεές, ἐν πολλοῖς διότι οἱ δυσκολίες καὶ τὸ ὐψηλὸ κόστος τῶν μεταφορῶν δὲν ἐπέτρεπαν τὴν καταμερισμὸ τῆς ἐργασίας. Διὰ τοῦ καταμερισμοῦ, οἱ ἀποτελεσματικώτεροι παραγωγοί μποροῦν νὰ παράγουν ἕνα προϊὸν σὲ χαμηλώτερο κόστος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους καὶ νὰ τὸ πωλήσουν, κατόπιν, σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Χωρίς τὶς θαλάσσιες μεταφορές, αὐτὴ ἡ ἐξειδίκευση δέν θὰ μποροῦσε νὰ ὐπάρξει. Φυσικό, λοιπόν, εἶναι ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ δραστηριοποιηθοῦν ἐπιχειρηματικῶς στὸν χῶρο αὐτόν τῶν θαλασσίων μεταφορῶν, νὰ ἀμείβονται μὲ ἒνα μέρος τοῦ μεγάλου ὀφέλους ποὺ προσπορίζουν σὲ ἐμᾶς τοὺς ὑπολοίπους. Ὁ σκληρὸς ἀνταγωνισμὸς στὸν χῶρο τῶν θαλασσίων μεταφορῶν ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸ κόστος μεταφορᾶς νά μειώνεται συνέχεια ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὡς ποσοστὸ τῆς ἀξίας τῶν μεταφερομένων ἐμπορευμάτων. Τό διαρκῶς χαμηλώτερο αὐτὸ κόστος ἀπολαμβάνουμε ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἀπληστίας τῶν ἐπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι ναυπηγοῦν ὁλοένα καὶ πιὸ μεγάλα καὶ πιὸ αὐτόματα πλοῖα γιὰ νὰ αὐξήσουν τὰ κέρδη τους καὶ ὄχι γιὰ νὰ συγχωρεθεῖ ἠ μανούλα τους.
    Γιὰ νὰ πάρει κανεὶς μιὰ ἰδέα γιὰ τὸ κόστος ἀπὸ τὴν διατάραξη στὸν ὁμαλὴ διεξαγωγὴ τῶν μεταφορῶν, ἀρκεῖ νὰ θυμηθεῖ τὴν πεῖνα τῆς Κατοχῆς. Αὐτὴ ἀπεδόθη ἀπὸ τοὺς μελετητές, ὄχι στὴν ἐλλειμματικὴ τότε, ἔτσι κι ἀλλιῶς, παραγωγὴ τροφίμων, οὔτε στὶς σημαντικὲς ἐπιτάξεις τροφίμων ἀπὸ τὶς ἀρχὲς κατοχῆς, ἀλλά, κυρίως, στὴν δέσμευση τῶν μεταφορικῶν μέσων γιὰ στρατιωτικὲς ἀνάγκες καὶ τὴν καταστροφὴ πολλῶν ἀπὸ αὐτὰ στὶς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, οἱ κυβερνήσεις παγκοσμίως ἐπιδιώκουν νὰ ἐξασφαλίσουν ἐπαρκῆ (καὶ ἂν μποροῦν ὐπερεπαρκῆ) δυναμικότητα μεταφορῶν καί ἕνας τρόπoς μὲ τὸν ὀποῖο τὴν ἐπιδιώκουν εἶναι καὶ ἡ φορολογικὴ πολιτική. Ἀσφαλῶς τὸ γεωπολιτικὸ βάρος τῆς Ἑλλάδος ἐπηρρεάζεται ἀπὸ τὴν δυναμικότητα τοῦ ἐμπορικοῦ στόλου τὸν ὁποῖο ἐλέγχουν πρόσωπα τὰ ὀποῖα ἔχουν δεσμοὺς μὲ τὴν Ἑλλάδα. Θέλουμε νὰ ἀποκόψουμε τοὺς δεσμοὺς αὐτούς, ὥστε νὰ μισθοδοτήσουμε μερικὲς χιλιάδες ἀκόμη ἀργομίσθων στὴν Ἑλλάδα ; Μὲ ‘γειά μας μὲ χαρά μας, ἀλλὰ μόνον στὰ ὄνειρα θὰ γίνει αὐτό. Τά δυάρια στὴν Ἀκτὴ Μιαούλη θὰ ξενοικιασθοῦν καὶ θὰ μᾶς μείνουν οἱ ἀργόμισθοι νὰ μοιρασθοῦν τὴν ἀθλιότητα ἰσοτίμως μὲ τοὺς ὑπολοίπους. Ὅλα αὐτὰ ὑψηλοφρόνως γιὰ νὰ ψοφήσει καὶ ἡ κατσίκα τοῦ ἀπλήστου γείτονα …

  3. “Ἅμα ὁ ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει νὰ τρομάζει ὁτιδήποτε πλουτοπαραγωγικὸ μέχρι τὶς ἐκλογές, δὲν θὰ τοῦ μείνει τίποτα νὰ φορολογήσει μετὰ… παρὰ μόνο τοὺς μισθωτοὺς καὶ τοὺς συνταξιούχους!”

    Μα υπηρξε ποτε κανενας αλλος που πληρωσε φορο στην Ελλαδα;

  4. Μια πράγματι ενδιαφέρουσα “εγκυκλοπαιδική” προσέγγιση της ναυτιλίας η οποία θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν είχαν προσαρτηθεί και φωτογραφίες όμορφων πλοίων, προσωπογραφίες μεγάλων εφοπλιστών “ευεργετών” ή/και καπεταναίων που έγιναν εφοπλιστές.

    Επίσης ενδιαφέρουσα η παρατήρηση περί υψηλόφρονης ολιγάρκειας (άραγε δόκιμη έκφραση;). Είναι βέβαια διαφορετικό πράγμα η ολιγάρκεια και τελείως διαφορετικό η ένδεια – ειδικά εκείνη που έχει ως αιτία την “ωφέλιμη” απληστία των μη ολιγαρκών όπως παρουσιάστηκαν παραπάνω.
    Η ένδεια οδηγεί στην απελπισία και αυτή με την σειρά της μοιραία στην διάρρηξη κάθε έννοιας κοινωνικού ιστού – τότε τα όμορφα νεοκλασικά της Ακτής Μιαούλη λίγη σημασία θα έχει αν είναι νοικιασμένα ή όχι.
    Περισσότερο και από τις αφηρημένες εγκυκλοπαιδικές αναφορές ίσως θα έπρεπε να αφιερώσετε χρόνο σε συγκεκριμένες ιστορικές μελέτες καθώς και σε θεμελιώδη αναγνώσματα κοινωνιολογίας και οικονομικής θεωρίας. Αν πάλι θεωρείτε επαρκείς τις γνώσεις σας τότε είναι μια καλή ευκαιρία να αναπαυτείτε μη σπαταλώντας χρόνο για να απευθύνετε επιστολές οι οποίες ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να ενισχύσουν μέσα σας την ήδη ληφθείσα απόφαση σας.

  5. Πράγματι, ὁ ἱστοχῶρος δὲν προσφέρει τὴν δυνατότητα νὰ ἀναρτᾶ ὁ ἑκάστοτε σχολιάζων ἐποπτικὸ ὑλικό. Ἔτσι, μπορεῖ κανεὶς ἀνενοχλήτως καὶ ἀγυρτικῶς νὰ μετατρέπει τὰ πολυάριθμα «δυάρια» στὰ φρικτὰ πολυώροφα κτίρια τῆς Ἀκτῆς Μιαούλη σὲ «νεοκλασσικά». Μία φωτογραφία, βεβαίως, θὰ ἀπεδείκνυε ὅτι τὰ νεοκλασσικὰ αὐτὰ ὑπάρχουν μόνον στὴν φαντασία τοῦ σχολιαστοῦ. Συνεπῶς, οἱ, ὐποτίθεται, ἐνδεεῖς, καθοδηγούμενοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς κατὰ φαντασίαν ἐπιγόνους τῶν μπολσεβίκων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπιχειρήσουν νά καταλάβουν ἐξ ἐφόδου τὰ φανταστικά αὐτὰ χειμερινὰ ἀνάκτορα, τὸ μόνον ποὺ θὰ βροῦν μέσα θὰ εἶναι λίγα κλασσὲρ μὲ χαρτιά.
    Ἐπὶ τῆς οὐσίας, πράγματι, ὁ μακροχρόνιος παρασιτισμός, ὅπου ὁ κάθε ἕνας καμώνεται τὸν ἐνδεῆ, ὥστε νὰ διεκδικεῖ νὰ τὸν τρέφουν ἄλλοι, φορολογούμενοι, καταθέτες, δανειστές, Γερμανοί, ἐφοπλιστές, ὁδηγεῖ ἀφεύκτως σὲ πραγματικὴ ἔνδεια. Μόνον ποὺ τὸ γιατρικὸ δὲν εἶναι περισσότερος φθόνος, οὔτε περισσότερη κλάψα, ἀλλὰ πραγματικὴ δουλειά. Ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι στὴν πλανήτη τὸ κατάλαβαν τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια καὶ βελτίωσαν θεαματικῶς τὴν ζωή τους. Ἐμεῖς τὸ μελετᾶμε ἀκόμη …

    Σημ.: Ἡ ὑψηλόφρων ὀλιγάρκεια συμπίπτει κάποτε καὶ μὲ τὴν ὑψηλόφρονα πολυμάθεια. Σοβαρὸς μελετητής οὐδέποτε καυχᾶται γιὰ τὸ εὖρος τῶν μελετῶν του …

  6. Εἰς τὸ ἐρώτημα τοῦ κ. Μητραλέξη “Ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση τῆς ἰδεολογικῆς κυριαρχίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῆς ἀνόδου τῆς ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ;” ἡ ἀπάντησις εἶναι πολὺ ἁπλῆ δι’ ὅσους κυρίως γνωρίζουν κάποια πράγματα ἐκ τῶν ἐσω. Ἡ Χ.Α. δὲν εἶναι παρὰ ἕνα κατασκεύασμα μὲ ἀποστολὴν νὰ “ἀβαντάρῃ” τὴν ἄνοδον τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ὡς ἐδῶ τὰ πράγματα δὲν εἶναι καὶ τόσον ἀνησυχητικὰ. Τὸ ἐπικινδυνον εἶναι ὅτι τὸ μόρφωμα τοῦτο ἔχει καὶ μίαν ἄλλην ἀποστολήν: Τὴν μόλυνσιν τῆς ἰδέολογίας τοῦ καθαροῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ, καὶ ὡς ἐκ τούτου πρέπει νὰ εἴμεθα πολὺ προσεκτικοί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *