O “Παστίτσιος”, τα λάθη της Εκκλησίας και οι μαινάδες περί θεοκρατίας

Σωτήρης Μητραλέξης

 

Τώρα που «έκατσε ο κουρνιαχτός» από την υπόθεση του «Γέροντος Παστιτσίου», θα ήταν σκόπιμο να κατατεθούν τα παρακάτω επτά σημεία. Ξεκαθαρίζουμε πως διαφωνούμε με την σύλληψη του νεαρού, όχι όμως και με την απόδοση νομικών ευθυνών για τις πράξεις του, και υπενθυμίζουμε πως εκείνος απελευθερώθηκε εντός 24ώρου και σήμερα είναι ελεύθερος.

α) Το σημαντικώτερο στοιχείο μοιάζει να μην είναι οι κατηγορίες, η επίμαχη πράξη ή η σύλληψη, αλλά κυρίως η άρση του διαδικτυακού απορρήτου. Δεν είμαι νομικός, μα οι κατηγορίες δεν φαίνεται να δικαιολογούν την νομική απελευθέρωση ενός τέτοιου μέτρου, το οποίο διαφυλάσσεται για συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αν όντως υφίσταται τέτοια εκκρεμότητα ή έχει λάβει χώρα «διασταλτική ερμηνεία», είναι αδιανόητο να αποκτά τέτοια «ελαστικότητα» ο νόμος με το παράγγελμα της Χρυσής Αυγής.

β) Για άλλη μια φορά αποτυπώθηκε η εκπληκτική τάση του Έλληνα να τα «δίνει όλα» στην αρένα για πολέμους αξιών. Την ίδια ώρα που επίκειται η ψήφιση του πακέτου μέτρων, την ίδια ώρα που επικρατεί ένα διεθνές πινγκ-πονγκ για το αν ή πώς θα λάβει χώρα δεύτερο «κούρεμα», την ίδια ώρα των 32 ονομάτων του ΣΔΟΕ και της μη-παραίτησης του Ευ. Μεϊμαράκη (αλλά της «αποχής από τα καθήκοντα»: δηλαδή, θα θεωρείται ΠτΒ και θα μισθοδοτείται χωρίς να εργάζεται, ήτοι «θεσμικά μούτρα»), όλη η Ελλάδα επιδίδεται σε διαδικτυακές μάχες χαρακωμάτων πιστών-αθέων, αριστερών-δεξιών κλπ. Να σημειωθεί ότι δεν χρειάζεται καμία «ενορχήστρωση από τα ΜΜΕ» για ένα τέτοιο εκπληκτικό φαινόμενο: ο Έλληνας το διαπράττει μόνος του! Αν αύριο είχαμε τελική λύση για την κρίση στην Ευρώπη ή «πιστωτικό γεγονός» ή στρατιωτική δικτατορία και την ίδια μέρα κάποιος έριχνε κλούβια αυγά σε πολιό Μητροπολίτη φωνάζοντας «βοσκοί έρχεται η ώρα σας», …ο Έλληνας θα λογομαχούσε για τον Μητροπολίτη!

γ) Λόγω του προαναφερθέντος «πολέμου αξιών», όλοι επικεντρώνονται στην θρησκευτική πλευρά του πράγματος και στην σχέση της με την ελευθερία του λόγου. Ξεκολλήστε! Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θρησκευτική προσωπικότητα, ο υποφαινόμενος χαίρεται που η πολιτεία και το νομικό σύστημα προστατεύει από ενδεχόμενο «περιύβρισης νεκρού». Το Facebook είναι δημόσιος χώρος, και ειδικά τα groups και τα pages, ήτοι όχι τα προσωπικά προφίλ χρηστών. Αν ο Παύλος Μπακογιάννης, ο Νίκος Μπελογιάννης ή ο Ελευθέριος Βενιζέλος εικονίζονταν σε δημόσιο χώρο με ένα παστίτσιο αντί για πρόσωπο (η εικόνα παραπέμπει ευθέως στην νεκρική αποσύνθεση της σάρκας) και εμπαίζονταν σκαιά, θα ήταν αβάσιμο το αίτημα συμπολιτών μας (αλλά και του νεκρού, που αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του) προς την Πολιτεία για νομική προστασία;

Αυτό το αυτονόητο γεγονός μεταλλάσσεται αυτομάτως αν πρόκειται για θρησκευτικό πρόσωπο: ξαφνικά δεν είναι ζήτημα κοινής λογικής μα και τήρησης του νόμου, αλλά ζήτημα «θρησκοληψίας», «θεοκρατίας», «έλλειψης ελευθερίας του λόγου». Αυτή η διαστρέβλωση των δεδομένων μόλις αυτά εισέρχονται σε αμφισβητούμενες περιοχές μαρτυρά οργιώδη ακρισία.

Όμως και πέρα από το αν ο νόμος περί περιύβρισης νεκρού είναι εύλογος ή λανθασμένος, αυτήν την στιγμή είναι νόμος του κράτους – την εφαρμογή του οποίου θα επιζητούσα επιμόνως αν υβρίζετο δημοσίως π.χ. κάποιος πρόγονός μου.

δ) Επειδή πολλά ακούστηκαν: άλλο ο φιλευρωπαϊσμός και άλλο η ευρωλαγνεία. Οι κλαίουσες ευρωμαινάδες του «θεοκρατία είμαστε, Ιράν, δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη» αντικαθιστούν την πραγματική Ευρώπη (τον… «υπαρκτό ευρωπαϊσμό») με μια φαντασιώδη: μια φαντασιώδη Ευρώπη όπου δεν υπάρχουν περιορισμοί της αντίληψης της ελευθερίας του λόγου ως ασυδοσίας. Στον «υπαρκτό ευρωπαϊσμό» όμως μπορείς να καταλήξεις φυλακισμένος αν έχεις διαφορετική γνώμη από την «επίσημη» για το Ολοκαύτωμα ή τις αμβλώσεις ή το Ισλάμ, σε ένα ρεσιτάλ θεσμικής επιβολής της πολιτικής ορθότητας. Παρεμπιπτόντως, πραγματική θεοκρατία έχουν χώρες όπως η Μεγάλη Βρεττανία ή η Νορβηγία, όπου οι φέροντες την ύπατη πολιτική και θρησκευτική εξουσία είναι τα ίδια πρόσωπα (λεξικογραφικός ορισμός της θεοκρατίας), ναι, στην «Ευρώπη» των υλακιζόντων. Ευρώπη δεν είναι μόνο η Γαλλία, ούτε μόνο ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη αυτοπαρουσιάζεται. Αμάν πια με το συμπλεγματικό «δε θα γίνουμε Ευρώπη»!

Ως προς την καθ’ ημάς περιύβριση θρησκεύματος τώρα, να σημειώσουμε ότι η σελίδα δεν εικόνιζε μόνο τον Παΐσιο, αλλά και την Παναγία ως μακαρονάδα μπολονέζ και τον Χριστό ως άλογο. Η συζήτηση για το αν θα έπρεπε να «μην υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα» στον δημόσιο χώρο με τέτοιου είδους παρεμβάσεις είναι μακρά και επικαλείται μια ριζοσπαστικά ατομοκεντρική αντίληψη περί κοινωνίας, πάντως το θέμα δεν είναι τόσο μονοδιάστατο όσο το θέλουν κάποιοι.

 

ε) Επ’ ευκαιρία του περιστατικού, οφείλουμε να θέσουμε το ερώτημα: η διοικούσα Εκκλησία προτίθεται να εκφράσει λόγο δημόσιο σχετικά με την Χρυσή Αυγή, ένα παγανιστικό κόμμα που προτάσσει τη βία και τον εθνοφυλετισμό (τον καταδικασθέντα ως αίρεση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1872); Ή τουλάχιστον να αντιδράσει σε φαινόμενα καταφανώς αντιεκκλησιαστικά, όπως τις με θετικό πρόσημο για την Χρυσή Αυγή δημόσιες νύξεις του Καλαβρύτων Αμβροσίου ή την δεξίωση του Νίκου Μιχαλολιάκου από τον Πειραιώς Σεραφείμ πριν μπει στο Κοινοβούλιο; (Το «πριν μπει στο Κοινοβούλιο» είναι σημαντικό – σε κάθε περίπτωση, πλέον είναι κοινοβουλευτικό κόμμα)

ς) Παρεμπιπτόντως: μια τέτοια ευκταία δημόσια έκφραση της διοικούσας Εκκλησίας εναντίον της Χρυσής Αυγής θα την χαιρέτιζαν ενθουσιωδώς –ω της υποκρισίας!- ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι που νυχθημερόν διαλαλούν την ανάγκη να μην εκφράζεται η Εκκλησία για δημόσια/πολιτικά πράγματα. Δηλαδή, όταν εκφράζεται με τρόπο που συμφωνούμε… είναι καλά;  Όπως σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι που καταδίκαζαν το ενδεχόμενο ελευθερίας λόγου για την Βούλα Παπαχρήστου το επικαλούνται για τον «Γέροντα Παστίτσιο». Ο Έλληνας δυσκολεύεται να συζητήσει δημόσια με βάση συγκεκριμένες αρχές (π.χ. ελευθερία του λόγου ή –για την υπεράσπιση του αντιθέτου- σεβασμός του συμπολίτη) αλλά με θέσεις-θέσφατα, η δικαιολόγηση των οποίων αλλάζει με την περίσταση, χωρίς έγνοια για τις ακόμα και πιο εξόφθαλμες ασυνέπειες.

ζ) Τέλος, να σημειώσουμε ότι όλην την ευθύνη για το γεγονός ότι ο όντως αγιασμένος γέροντας Παίσιος έχει γίνει εμπορικό προϊόν και «βαποράκι» των πολιτικών θέσεων του ενός και του άλλου (χάρις σε αποδιδόμενα λόγια που ποτέ δεν είπε) την φέρει η ποιμαίνουσα Εκκλησία. Καίτοι ακριβώς αυτό το φαινόμενο «γεροντισμού» απειλεί την ίδια την συνοχή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Όταν υπερτονίζεται η σοφία ή η αλήθεια του «γέροντα», γέροντας δεν γίνεται μόνον ο Παΐσιος ή ο Πορφύριος, μορφές κορυφαίες που ενέπνευσαν δεκάδες χιλιάδες, αλλά όποιος αποφασίσει να αποκληθεί έτσι. Ως αποτέλεσμα, ο επικεφαλής των πάλαι ποτέ… «παπαροκάδων» Νεκτάριος Μουλατσιώτης κυκλοφορεί ως «Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης» (όπως γράφει και στην προσωπική του ιστοσελίδα «Γέροντας Νεκτάριος», διότι ως γνωστόν είναι φυσιολογικό εν ζωή ιερομόναχοι αποτραβηγμένοι από τα εγκόσμια να έχουν προσωπική ιστοσελίδα), αιτούμενος έτσι τα πρεσβεία αυθεντίας. Και λοιπά και λοιπά. Σε κλίμα «γεροντισμού», οι «γέροντες» (είσαι ό,τι δηλώσεις) υπέρκεινται επισκόπων, συνόδων, πατριαρχών. Καλούν σε επανάσταση ενάντια σε «αιρετικές» συνοδικές αποφάσεις όλων των ορθοδόξων Εκκλησιών και του Οικουμενικού Πατριαρχείου (βλ. την φιέστα περί «αντι-οικουμενισμού»), επιζητώντας έτσι ένα πραγματικά διαβολικό χαρακίρι της εκκλησιαστικής κοινότητας και ενότητας. Αλλά η διοικούσα Εκκλησία δεν φαίνεται να ενοχλείται…

Τα επτά παραπάνω σημεία προσπαθούν να καταδείξουν το πόσες παθογένειες αποκαλύπτονται με «μικρά» γεγονότα όπως αυτό του «Γέροντος Παστιτσίου». Το ζήτημα είναι πότε θα γεννηθεί η ευαισθητοποίηση ώστε πολλές από αυτές να θεραπευθούν.

 

(766) αναγνώσεις

4 comments

  1. Σὲ ἕνα-δυὸ σημεῖα μπορεῖ προσωπικῶς νὰ διαφωνῶ (δὲν τὰ θίγω διότι δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ἡ οὐσία τοῦ ἄρθρου), ἀλλὰ συμφωνῶ στὰ σημαντικότερα. Καὶ πάντως, ἐπὶ τέλους ἕνα κείμενο γιὰ τὸ γνωστὸ θέμα μὲ πρωτότυπες σκέψεις, πέραν τοῦ ἀναμασήματος τοῦ «προοδευτικοῦ» κλισὲ ὅτι τὸ «γ…αι ἡ Παναγία» εἶναι ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης.

  2. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρία. Κατὰ σατανικὴν σύμπτωσιν, μιὰ-δυὸ μέρες μόλις πρὶν συλληφθεῖ ὁ ὑβριστὴς παστίτσιος, ὁ νεοφιλελεύθερος Τάκης Μίχας (ναί, ὁ γνωστὸς κάποτε ὑβριστὴς τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὑπερασπιστὴς τῶν νατοϊκῶν βομβαρδισμῶν τῆς Σερβίας καὶ τῆς ἐθνοκαθάρσεως τῶν Σέρβων ἀπὸ τοὺς Βοσνίους ἰσλαμιστὲς καὶ τὸ ΝΑΤΟ, καὶ ἀπηνὴς διώκτης τῶν Ἑλλήνων ἐθελοντῶν τοῦ πολέμου), ξεφώνισε ἀγρίως τὴν ὑποκρισία τῶν δῆθεν ἀντιρατσιστῶν καὶ δῆθεν ὑπερασπιστῶν τῆς ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης («Περί «αντιρατσισμού»):

    «Οποιαδήποτε κριτική αναφορά στο «υπαρκτό ισλάμ» είναι αρκετό να σε χαρακτηρίσει «ρατσιστή» όπως ακριβώς οποιαδήποτε κριτική του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν αρκετή για να σε χαρακτηρίσει ως «εχθρό της ειρήνης».»

    «ούτε καν μία γελοιογραφία του προφήτη δεν έχει δημοσιευθεί στον «ατρόμητο» ελληνικό Τύπο!»

    Καὶ βεβαίως, γιὰ ἐμὲνα ποὺ δὲν εἶμαι φίλος τοῦ Ἰσλάμ, πολὺ καλό, ὄχι κακό, εἶναι ποὺ δὲν ὑβρίζεται ὁ Μωάμεθ. Δεῖγμα ὡριμότητος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ μποροῦσα νὰ τὸ χαρακτηρίσω. Γιὰ τοὺς περισσότερους. Διότι γιὰ κάποιους ἄλλους δὲν εἶναι ἡ ὡριμότης καὶ ὁ σεβασμὸς στὴν πίστι τῶν ἀνθρώπων καὶ στὶς παραδόσεις τῶν λαῶν ὁ λόγος· ἡ ὑποκρισία εἶναι, ἡ δειλία (τὸ Ἰσλὰμ ἔχει χατζάρα), ἢ ἁπλῶς ὁ μισελληνισμός (ἡ ἔννοια τους εἶναι νὰ ὑβρίζουν τὴν Ἑλλάδα. (Π.χ., «Η παράδοξη “αριστερή” συμπάθεια στο Ισλάμ και αντιπάθεια στην Ορθοδοξία», «”Γα…αι οι Ναζί κι η Παναγιά μαζί”»)).

    (Τώρα, τὸ ὅτι γιὰ νὰ βροῦμε λίγα ψήγματα λογικῆς σήμερα ἀναγκαζόμεθα νὰ καταφεύγουμε ἀκόμη καὶ στὸν Μίχα, ἔ, εἶναι κι αὐτὸ ἐνδεικτικόν.)

  3. Ο Παίσιος δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα ως άγιος, ενώ είναι ο αγαπημένος ήρωας διάφορων ακραίων φονταμενταλιστών, οι οποίοι προφανώς δεν ενοχλούνται από τον πρόστυχο τρόπο που εκμεταλλεύεται τον καλόγερο ο Λιακόκουλος από τηλεόρασης εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, αλλά από τα σατιρικά (εμενα μου θύμιζαν Σουρή) του Παστίτσιου.

    Ο Παίσιος, όπως και οι οπαδοί του, δεν αναφερονται ούτε εμπέονται από το Χριστό. Μια ματιά στα βιβλία του καλόγερου και θα δείτε πλήθος αλαμπουρνέζικων “προφητειών” και απλοϊκα γελοίων “σοφισμάτων” ου δεν έχουν καμία σχεση ουτε με την Εκκλησία ούτε με την Ορθοδοξία, ούτε με τη θεολογία….

    Αν και δεν ειμαι οπαδος του Ανθιμου, νομίζω ότι η δηλωση του “κανεις δεν μπορεί να ιδιοποιείται την πίστη” έβαλε τα πραγματα στη θέση τους.

    Από την άλλη μεριά, ακούστηκαν γενικευσεις και κατηγορίες κατα της Ορθοδοξίας από διάφορους… Νομίζω, αρκεί να εξηγήσει κάποιος ότι η επίσημη Εκκλησία δεν έχει καμια σχεση με Παισιους κι ότι δεν εμπλεκεται στο θέμα της δίωξης του παιδιού, η οοία μου θύμισε τη δίωξη της Δομνας Σαμιου από κάποιον ανόητο, επειδή τραγουδούσε τα… “αποκριατικα” (φυσικά η Εκκλησία δεν είχε καμία σχέση, αφού γνωρίζει πολύ καλά και έχει μελετήσει το “καρναβαλικό” στοιχείο)

  4. Ευτυχως που οι Ελλαδα αναδεικνυει φωτισμενα μυαλα που με διακριση θεωρουν ‘οπαδους’ και ‘φονταμενταλιστες’ τους δεκαδες χιλιαδες μαρτυρες των θαυματων του Γεροντα Παισιου, πριν και μετα την οσιακη κοιμηση του. Ειμαι σιγουρος οτι εχουν προσωπικη εμπειρια των ‘προφητειων’ του, μεσα απο τα βιβλια του κ. Λιακοπουλου. Οσο για την ‘επισημη’ εκκλησια (πρεπει να υποθεσουμε οτι υπαρχει και ανεπισημη) φαινεται αυτο που την κανει επισημη ειναι η συμφωνια της με τους φωτισμενους αυτους Ελληνες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *