Απο τη Δ΄ Σταυροφορια στη στρεβλη Ευρωπαϊκη Ενωση

Η Ιστορία πάντα διδάσκει. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, δεδομένης της επετείου, ότι στις 12 και 13 Απριλίου 1204 οι Σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας, αντί να ελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ από τους Σαρακηνούς Άραβες, κατέλαβαν την Ορθόδοξη Κωνσταντινούπολη. Οι Φράγκοι, όπως ονομάζονταν τότε οι σημερινοί εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή ¨Ένωση, έσφαξαν πολλούς Έλληνες της Βυζαντινής πρωτεύουσας, λεηλάτησαν πολιτιστικούς θησαυρούς, μαγάρισαν την Αγία Σοφία βάζοντας μία πόρνη στην Αγία Τράπεζα και κατακερμάτισαν την ένδοξη ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας. Το κράτος που σήμερα μάθαμε να ονομάζουμε Βυζαντινό, η Ρωμανία κατά το ορθότερον, διαμοιράσθηκε μεταξύ Ευρωπαίων φεουδαρχών, δουκών και μαρκησίων.

Ο Νικήτας Χωνιάτης, ιστορικός της πρώτης αυτής Αλώσεως, περιγράφει με μελανά χρώματα τα εγκλήματα των Δυτικοευρωπαίων, οι οποίοι καθοδηγούντο από τον Πάπα και τον Δόγη της Βενετίας. Ο Στήβεν Ράνσιμαν, αείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος, ομολογεί και αυτός την μεγάλη ευθύνη της Δύσης στην καταστροφή ενός μεγάλου Χριστιανικού κράτους με ελληνικό πολιτισμό, ρωμαϊκό δίκαιο και υψηλού επιπέδου Ορθόδοξη Θεολογία. Όλοι οι έντιμοι ιστορικοί της Ευρώπης παραδέχονται ότι αυτό το χτύπημα παρέλυσε τον Ελληνισμό και έτσι ήλθε πιο εύκολα η δεύτερη Άλωση του 1453. Η Ελένη Αρβελέρ γράφει ότι οι Τούρκοι βρήκαν πλέον μία πρωτεύουσα χωρίς κράτος, ένα κεφάλι χωρίς σώμα. Η Αυτοκρατορία της Νικαίας, ο νόμιμος διάδοχος της Ρωμανίας, ανέκτησε το 1261 την Κωνσταντινούπολη με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Αλλά πολλά εδάφη ελληνικά παρέμειναν υπό φραγκική κυριαρχία. Ο Ελληνισμός παρά το πλήγμα ανορθώθηκε πνευματικά και ανέδειξε μεγάλες μορφές λογίων και στρατιωτικών όπως ο Αυτοκράτορας της Νικαίας Ιωάννης Βατάτζης. Στα δύσκολα βρίσκουμε λύση ξαναγυρνώντας στις ρίζες μας. Έτσι επιβιώσαμε μετά τις δύο Αλώσεις, από τους Φράγκους και από τους Τούρκους.

Η Ελλάδα και η Κύπρος σήμερα δεν λησμονούν τα όσα υπέφερε η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός υπό δυτική κατοχή. Όμως οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες και η πολιτική αναγκαιότητα σε συνδυασμό με τη διεθνή κατανομή δυνάμεων μάς έχουν οδηγήσει-ορθώς- στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επιλογή αυτή μέχρι τώρα είχε σαφή πολιτική και οικονομική σκοπιμότητα, όπως την είχε διαβλέψει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής. Όμως κατά τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μία σαφή στρέβλωση στη λειτουργία της Ένωσης. Η Γερμανία επιχειρεί να επιβάλει την ηγεμονία της, τα μικρότερα πληθυσμιακώς κράτη δεν έχουν λόγο, η αλληλεγγύη δεν λειτουργεί, αρχές και αξίες καταπατώνται στον βωμό των συμφερόντων. Αν και οι πρώτοι ιδρυτές και οραματιστές μιλούσαν για μία Ευρώπη Χριστιανική με ηθικές αρχές, όλα σήμερα έχουν αλλάξει. Εξ άλλου η ανάδειξη των χωρών BRICS, δηλαδή Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας, Νοτίου Αφρικής, αποκαλύπτει την επικίνδυνη δημογραφική και τεχνολογική υστέρηση της Ευρ. Ένωσης. Η Ένωση ούτε λειτουργεί δημοκρατικά, ούτε έχει ξεκάθαρο λόγο υπάρξεως, ούτε πείθει τους πολίτες της, ούτε παίζει σημαντικό ρόλο στη γεωπολιτική σκακιέρα. Πολλοί διερωτώνται χαμηλοφώνως ή μεγαλοφώνως αν η Ευρ. Ένωση έχει πλέον ουσιαστικό λόγο υπάρξεως και αν γνωρίζουν οι ηγέτες της πού πηγαίνουν.

Προσωπικά δεν συμφωνώ με τις φωνές που μάς θέλουν έξω από το ΕΥΡΩ ή ακόμη και έξω από τη  ίδια την Ευρ. Ένωση. Κάπου πρέπει να ανήκουμε και δεν μας προτείνεται άλλη οικογένεια που να μας ταιριάζει ή να μας θέλει. Η περιπέτεια της Κύπρου έδειξε πόσο μετέωρες είναι οι ελπίδες για μία ισχυρότερη στήριξη του Ελληνισμού από τη Ρωσία. Όμως καλό είναι  να μην αγνοούμε τα μηνύματα ευρωσκεπτικισμού που στέλνουν οι πολίτες στις δημοσκοπήσεις. Η Ευρώπη ασθενεί και η θεραπεία αναζητείται.

Τουλάχιστον ας αξιοποιήσουμε θετικά τα διδάγματα από τη Δ΄ Σταυροφορία. Όπως και τότε θα επιβιώσουμε με σεβασμό στην Ορθοδοξία και στη διαχρονική ιστορία του Έθνους.

Κ.Χ. 11.4.2013

(842) αναγνώσεις

One comment

  1. Φίλε, Κώστα,
    κάπου ἡ ἀνάλυση μὲ τὰ συμπεράσματα ἔρχονται σὲ ἀντίφαση, κατὰ τὴν ταπεινὴ μου γνώμη.
    Ἐνῷ δηλαδὴ δὲν ὑφίσταται παράδειγμα ἐπίθεσης ἑνίων μελῶν τῆς BRICS ἐναντίον τῆς Ελλάδος, εἶναι πάμπολλα τὰ παραδείγματα ἐπιθέσεων μελῶν τῆς ΕΕ ἐναντίον μας (καὶ τῆς Κύπρου) καὶ μάλιστα σύγχρονα ἕως καὶ τωρινά. Μὲ ἀνυπολόγιστες ζημίες.
    Ὁπότε πρὸς τὶ ἡ προτελευταία παράγραφος ἐν σχέσει μὲ τὶς προηγούμενες; Ὅσο γιὰ τῆν στήριξη τοῦ Ἕλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν Ρωσία, θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε κατὰ πόσον ἡ Ρωσία μπορεῖ νὰ κάνει συνεχῶς τὸν …. βλάκα, ὑπομένοντας τὶς δικές μας (καὶ Κυπριακές) παλινῳδίες, ποὺ βέβαια ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἐντελῶς ἀνόητη -σὲ ὅρους διεθνῶν σχέσεων και θεμάτων ἰσχύος, Καραμανλικὴ δήλωση τοῦ ¨ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν¨ .

    Φιλικὰ
    Γιῶργος Κακαρελίδης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *