58 νέοι για τον ελληνικό συντηρητισμό

A logo small sketo

Αναγνωρίζουμε στην Δεξιά μια παράταξη-φάντασμα. Μας διαβεβαιώνουν ότι υπάρχει, αλλά εμείς δεν την βλέπουμε. Διαβάζουμε ότι κυβερνά, αλλά δεν διαπιστώνουμε να μετουσιώνονται οι ιδέες της σε πολιτική πράξη. Μοιάζει να καταλαμβάνει πολιτικό χώρο και κοινοβουλευτικές θέσεις, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αξίες της είναι πραγματικά εκεί, παρούσες με αξιώσεις στην πολιτική ζωή του τόπου. Η βάση της παράταξης –η σιωπηρή πλειοψηφία του ελληνικού λαού- αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως συντηρητική, αλλά τα κόμματα που αξιώνουν πως την εκπροσωπούν ακκίζονται συνήθως ως «φιλελεύθερα», αντιγράφοντας ιδεολογικά συστήματα που ελάχιστη σχέση έχουν με αυτόν τον τόπο και την εξέλιξή του.

Διαπιστώνουμε, με ανησυχία, ότι εδώ και πολλές δεκαετίες, στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο δεξιότερα του κέντρου («Κέντρο», «Δεξιά», «Κεντροδεξιά»), δεν προτείνεται και δεν εφαρμόζεται πολιτική καθορισμένη από αρχές, αξίες, ιδέες και συγκεκριμένο όραμα για την Ελλάδα, αλλά προτείνεται και εφαρμόζεται δήθεν «διαχειριστική πολιτική», με την ελπίδα ότι οι «(κεντρο)δεξιοί» διαχειριστές θα αποδειχθούν κάπως καλύτεροι από τους «(κεντρο)αριστερούς» διαχειριστές. Διαπιστώνουμε στην πράξη ότι τα προϊόντα του κομματικού σωλήνα και της επαγγελματικής πολιτικής είναι θεμελιωδώς ασύμβατα με την μη-διαχειριστική αντίληψη για την πολιτική, με την συνέπεια, με την αξιοσύνη, με τη λογοδοσία σε στοχεύσεις που μας υπερβαίνουν. Αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας στις παραπάνω περιγραφόμενες στρεβλώσεις.

Θεωρούμε ότι οι πολίτες που τοποθετούν τους εαυτούς τους δεξιότερα του πολιτικού κέντρου οφείλουν να δημιουργήσουν εκ νέου και εκ του μηδενός την παράταξή τους, να ορίσουν εκ νέου το τί τους κάνει να είναι, πολιτικά, αυτό που είναι. Και να πιέσουν τα κόμματα που αξιώνουν ότι εκπροσωπούν αυτήν την παράταξη να μιλήσουν με καθαρές κουβέντες, καθαρές προτάσεις, καθαρές ιεραρχήσεις και καθαρά πρόσωπα. Για να συμβεί αυτό, η παράταξη πρέπει να αντιληφθεί τον εαυτό της με την ονομασία που της πρέπει: συντηρητική παράταξη. Οι Έλληνες Συντηρητικοί. Τα υπόλοιπα είναι επεξηγήσεις, υποσημειώσεις, αστερίσκοι, προσθήκες και ιδεολογικές μειοψηφίες. Η ευρύτερη παράταξη δεξιότερα του κέντρου δεν μπορεί παρά να είναι πρωτίστως συντηρητική.

Ο συντηρητισμός δεν φιλοδοξεί να συντηρήσει καταστάσεις. Ο συντηρητισμός φιλοδοξεί να συντηρήσει αρχές, ιδέες, αξίες, ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων: την συσσωρευμένη πείρα του παρελθόντος για την εκτίναξη στο μέλλον. Δεδομένου του περιεχομένου αυτών των αρχών, ιδεών, αξιών, ένας νέος ελληνικός συντηρητισμός δεν μπορεί παρά να φιλοδοξεί να αλλάξει τα πάντα. Ως εκ τούτου, και παραδοξολογικά, αν κάτι μπορεί να επιφέρει την πραγματική πρόοδο στην Ελλάδα, αυτό θα ήταν ένας συνεπής συντηρητισμός.

Μιλάμε για νέο ελληνικό συντηρητισμό:

Νέο, διότι στην Ελλάδα δεν έχει διατυπωθεί ποτέ με σαφήνεια, διαύγεια και καθαρότητα ένα τέτοιο πρόταγμα και ένα τέτοιο διακύβευμα. Κάτι τέτοιο θα είναι πραγματικά καινοφανές, πραγματικά καινούργιο, νέο.

Ελληνικό, διότι το διακύβευμα συνίσταται ακριβώς στο να μην αντιγράψουμε -για μια ακόμη φορά- κάποιο ξένο ιδεολόγημα από τα εισαγόμενα μεταχειρισμένα, αλλά να βρούμε το πραγματικό μας πρόσωπο, την δική μας ταυτότητα και ιστορία και την αντανάκλασή της στο πολιτικό γεγονός αφομοιώνοντας γόνιμα τις έξωθεν επιρροές και καθιστώντας έτσι εφικτή την πραγματική συνεργασία μας με άλλα έθνη στο επίπεδο της φιλίας, όχι στο επίπεδο της σχέσης υποδείγματος-μιμητή. Στην Ελλάδα, και δη δεξιότερα του κέντρου, παρατηρείται αενάως μια ιδιότυπη φοβία για την δόμηση γηγενούς πολιτικού προτάγματος. Ώρα να αναδειχθεί η παράταξη ως η μη-μεταπρατική παράταξη: η παράταξη που αντιστέκεται στην πολιτισμική μίμηση και αντιγραφή στην οποία έχουμε καθηλωθεί για τόσον καιρό, που αντιστέκεται στην αντίληψη του ελληνισμού ως προϊόντος «μετακένωσης» με κίονες και χιτώνες: εξωστρεφής διότι αφομοιώνουσα, όχι μιμητική διότι υποτελής. Ελληνικό, γιατί «όσο πιο τοπικό είναι, τόσο πιο παγκόσμιο αποδεικνύεται».

Συντηρητισμό, διότι πασχίζει να διαφυλάξει τα βέλτιστα του παρελθόντος μας, την πλέον πολύτιμη συλλογική μας εμπειρία και διαχρονία, ώστε να ετοιμάσουμε το βέλτιστο δυνατό μέλλον.

Για πολύ καιρό προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αυτή η παράταξη βρίσκει το πραγματικό της πρόσωπο σε δάνεια ιδεολογήματα «φιλελευθερισμού», στην ανάδειξη και απολυτοποίηση του φυσικού ατόμου, στην ιδεολογικοποίηση του απόλυτου εγωκεντρισμού. Σχεδόν ξεχάσαμε ότι αυτή η παράταξη συγκροτείται με άξονα το γεγονός ότι λογοδοτεί σε σύνολα: στην πατρίδα, στην οικογένεια, στην κοινότητα, στον λαό όχι ως απλό άθροισμα των πολιτών, αλλά ως απαρτία που συμπεριλαμβάνει κεκοιμημένους και αγέννητους.

Προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όπως στον ιστορικο-υλιστικό «σοσιαλισμό», έτσι και στον «δεξιό» φιλελευθερισμό και παντού η βάση της πολιτικής, το στοιχείο που την χαρακτηρίζει, είναι πρωτίστως η οικονομία. Ότι η πολιτική, η δημοκρατία της συνύπαρξής μας, συνίσταται πρωτίστως στις οικονομικές σχέσεις του κράτους και των ιδιωτών και δευτερευόντως σε οτιδήποτε άλλο. Αλλά εμείς οι δεξιοί πολίτες δεν ήμασταν ποτέ ιστορικοϋλιστές! Την δική μας αντίληψη για την πολιτική την καθοδηγούν αρχές και προτεραιότητες: η αξιοσύνη και αξιοκρατία, η εργατικότητα, η παράδοση-παραδεδομένη πείρα αιώνων, η αξιοπρέπεια, η αυτάρκεια, ο σεβασμός του ιερού, η φιλοτιμία, ο ρεαλισμός λόγων, ελπίδων και πράξεων. Χαώδης η διαφορά με τις προτεραιότητες του πολιτικού προσωπικού.

Φυσικά, όσον αφορά στην οικονομία, ένας Έλληνας συντηρητικός δεν θα «συντηρούσε» την κατάσταση του άρρωστου ελλαδικού κρατισμού, θα την άλλαζε εντελώς, σμικραίνοντας ριζικά το κράτος (θα ασκούσε φιλελεύθερη οικονομική πολιτική): όχι όμως λόγω κάποιου θέσφατου για το «ελάχιστο κράτος» ή για το «μεγαλείο των ατόμων», αλλά επειδή οι συντηρητικές του αξίες θα ήταν ασυμβίβαστες με την αναξιοκρατία, την αναξιοπρέπεια, την αργομισθία και την αναποτελεσματικότητα του νεοελλαδικού κρατισμού και της σήψης του.

Ο νέος ελληνικός συντηρητισμός επιμαρτυρεί την ανάγκη να βρίσκεται η Ελλάδα στην ενωμένη Ευρώπη, στο κέντρο των ιστορικών εξελίξεων της περιοχής μας – και προτίθεται να αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ευρωπαϊσμός όμως δεν σημαίνει φεντεραλισμός, δεν σημαίνει ομοσπονδοποίηση: το όραμα για την ενιαία κοινότητα των ευρωπαϊκών εθνών δεν συμπεριλαμβάνει για εμάς την κατάλυση της αυτοτέλειας των δημοκρατιών και των πολιτισμών τους, την δόμηση ενός οργουελικού υπερκράτους. Όπως και οι «μεγάλοι» της Ευρώπης αυτήν την στιγμή, αντιστεκόμαστε στην διάλυση των εθνών-κρατών, τα οποία αναγνωρίζουμε ως προπύργια ελευθερίας και δημοκρατίας: αντ’ αυτού, επιδιώκουμε την εγγύτερη συνεργασία μεταξύ τους. Στην Ελλάδα οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα της Ευρώπης θεωρούντο ανέκαθεν λίγο-πολύ ταυτόσημες ή συνώνυμες, «λεπτομέρειες»: γι’ αυτό είναι αναγκαία η σαφής διατύπωση ενός μη-φεντεραλιστικού ευρωπαϊσμού  για την χώρα μας.

Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός ακόμη κόμματος: η σκέψη ότι επείγει η δημιουργία ενός ακόμη κόμματος δεξιότερα του κέντρου είναι, νομίζουμε, λανθασμένη ανάγνωση των δεδομένων. Το ρήγμα στην εκπροσώπηση της δεξιάς παράταξης του λαού από τα κόμματα είναι δομικό, δεν θεραπεύεται με καλές προθέσεις και ασυμμάζευτες φιλοδοξίες – αυτές θα καταλήξουν απλώς στα ίδια συμπτώματα. Για να θεραπευθεί αυτό το ρήγμα χρειάζεται πρώτα πολλή δουλειά και πολλή σπουδή: γι’ αυτό πιστεύουμε ότι προέχει η δημιουργία μιας δυναμικής συντηρητικής «δεξαμενής σκέψης» έξω από τα κόμματα, ενός σοβαρού ινστιτούτου πραγματικά ανεξάρτητου από τους κομματικούς μηχανισμούς που θα μελετήσει, θα προτείνει, θα διδάξει και θα διδαχθεί, θα επηρεάσει και θα εξελιχθεί. Ενός Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής. Η διατύπωση ιδεών, η κατάθεση προτάσεων, η εκπαίδευση στελεχών και η ειλικρινής πρόταξη αξιών είναι πράγματα τόσο ξένα και πρωτόγνωρα για την σημερινή Δεξιά, που και μόνον η εμφάνισή τους δύναται, πιστεύουμε, να επιφέρει τεκτονικές αλλαγές στον χώρο δεξιότερα του κέντρου και συνακόλουθα σε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Οι μυλόπετρες των επερχόμενων ευρωεκλογών δεν επιτρέπουν ακόμα την χωρίς ιδιοτέλεια έκφραση πολιτικού προβληματισμού προσανατολισμένου σε λύσεις: εν όψει εκλογών, υφίστανται μόνο υποστηρίξεις, αλληλοστηρίξεις και συμμαχίες, κόμματα και λίστες, σε μια ρητορική τύπου «ή μαζί μας ή εναντίον μας, ή μ’ αυτούς ή μ’ εμάς». Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν θα ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου ακραίας πόλωσης και εκατέρωθεν στρατεύσεων η εμφάνιση έλλογης αντιπρότασης: θα την κατάπινε η προεκλογική πολυφωνία και παραφωνία. Ως εκ τούτων, ο ρεαλισμός επιτάσσει να ξεμυτίσει η ελπίδα ενός νέου ελληνικού συντηρητισμού μετά τις ευρωεκλογές του 2014.

Αναπόσπαστο κομμάτι των συντηρητικών μας αξιών είναι η αξιοπρέπεια και η διαφάνεια της επωνυμίας, όχι οι ανώνυμες τοποθετήσεις. Όπως και οι υπογραφές αυτού του κειμένου, έτσι και κάθε μας παρέμβαση θα φέρει το όνομα και το επώνυμο των συντελεστών της. Αν κάτι θέλουμε να διαφοροποιήσει την παρέμβασή μας από την πολιτική οχλαγωγία, αυτό ας είναι πρωτίστως η συνέπεια, η σοβαρότητα και η αξιοπρέπεια. Οι κάτωθι υπογράφοντες δεν προερχόμαστε από την γενιά των δεινοσαύρων της μεταπολίτευσης, οι περισσότεροι γεννηθήκαμε αρκετά μετά το 1981.  Σε όσους δια βίου προοδευτικούς από την γενιά που έφερε την Ελλάδα ως εδώ ξινίσουν και ρωτήσουν «μα, τόσο νέοι και συντηρητικοί;», απαντάμε: «ναι, ακριβώς έτσι».

Θεωρούμε ότι ο μη-ιδεολογικός, μεταπρατικός και δήθεν διαχειριστικός χαρακτήρας της σημερινής ελληνικής Δεξιάς (και η συνακόλουθη ανυπαρξία ενός μη-αριστερού πολιτικού Κέντρου) είναι ο «αδύναμος κρίκος» ολόκληρου του κομματικού συστήματος και του πολιτικού μας προβλήματος, που αν σπάσει θα συμπαρασύρει σύνολη την πολιτική γεωγραφία σε μια νέα, ελπιδοφόρα περίοδο, χαρακτηριζόμενη από την σαφήνεια, αξιοπρέπεια και συνέπεια του πολιτικού λόγου. Ώρα να μάθουμε αν αυτή η ανάγνωση έχει τον ρεαλισμό των ιστορικών αλλαγών…

cropped-header21

Conservatives.gr

greek.conservatives [ at ]  gmail.com

[ Ονοματεπώνυμο – ηλικία – επάγγελμα/ιδιότητα/σπουδή ]

1. Αθανασόπουλος Ελευθέριος, 30 ετών, δικηγόρος

2. Αντωνιάδης Γεώργιος, 30 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος/διεθνολόγος

3. Αντωνιάδης Δημήτριος, 31 ετών, υλοτόμος

4. Βερδελής Δημήτριος, 20 ετών, σπουδαστής Νομικής ΕΚΠΑ

5. Γιοβάνη Δήμητρα, 18 ετών, σπουδάστρια μαθηματικών ΕΚΠΑ

6. Γραμματικού Αρετή,  29 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος

7. Δικαίος Δημήτριος, 25 ετών, ασκούμενος δικηγόρος

8. Ζόγκας Θωμάς, 26 ετών, οικοδομικά

9. Θωμόπουλος Χρήστος, 40 ετών, ιατρός νευρολόγος

10. Ιωαννίδου Αγγελική, 36 ετών, οικιακά

11. Κανίδης Χρήστος, 36 ετών, ελεύθερος επαγγελματίας

12. Κοκκόλης Γεώργιος, 25 ετών, δημοσιογράφος-πολιτικός επιστήμων LSE

13. Κοντολαίμου Αγλαΐα,  36 ετών, εκπαιδευτικός-φιλόλογος MA ΕΚΠΑ)

14. Κουρεμμένος Ιπποκράτης, 22 ετών, σπουδαστής οικονομικών Πανεπιστημίου Πειραιώς

15. Κουρούσιη Νικολέττα, 25 ετών, μεταπτυχιακή φοιτήτρια διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών Πανεπιστημίου Πειραιώς

16. Κούτρας Ευάγγελος, 29 ετών, σερβιτόρος

17. Κωνσταντόπουλος Γεώργιος, 19 ετών, φοιτητής νομικής σχολής Αθηνών.

18. Λιθαδιώτης Πάνος, 28 ετών, μεταπτυχιακός φοιτητής πολ. επικοινωνίας LSE

19. Λούτσης Αιμίλιος, 29 ετών, τεχνικός

20. Μαγκαφάς Παναγιώτης, 34 ετών, ιστορικός

21. Μαντέλλου Αριστούλα, 32 ετών, φιλόλογος MA, Institute of Education, University of London

22. Μάντη Μαρίνα, 27 ετών, οικονομολόγος

23. Μητραλέξης Σωτήριος, 25 ετών, υπ. διδάκτωρ της Freie Universität Berlin

24. Μιχαηλίδης Γεώργιος-Δημήτριος, 26 ετών, δημοσιογράφος

25. Μιχελόγγονας Αντώνης, 20 ετών, σπουδαστής νομικής

26. Μπαλτά Έλενα, 31 ετών, γραφίστρια

27. Μπασδέκη Δήμητρα, 32 ετών, ιδιωτική υπάλληλος

28. Μπόκολα Θεοδοσία, 30 ετών, δασκάλα

29. Μπόκολας Παναγιώτης, 35 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος

30. Μπουρλάς Φειδίας, 43 ετών, ηλ. μηχανικός ΕΜΠ

31. Νάτση Ιωάννα, 25 ετών, κομμώτρια

32. Νικήτας Ιωάννης, 22 ετών, δημοσιογράφος/σπουδαστής κοινωνικών επιστημών Πανεπιστημίου Αιγαίου

33. Νίκου Ευάγγελος, 26 ετών, ηλεκτρολόγος

34. Ξανθοπούλου Μαρία, 29 ετών, έμπορος

35. Παπαδοπούλου Μαρία-Αγγελική, 29 ετών, διοικητικός υπἀλληλος ΠΓΝ «Λαϊκού», σπουδάστρια ΦΠΨ ΕΚΠΑ

36. Παπανικόλα Χαρά, 30 ετών, ελεύθερη επαγγελματίας

37. Παπανικόλας Άρης, 30 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος

38. Παππάς Χρήστος, 25 ετών, ελεύθερος επαγγελματίας

39. Πηλιαφάς Ανέστης, 29 ετών, ηλεκτρολόγος τηλεπικοινωνιών

40. Σαπουνάκη Στέλλα, 25 ετών, ιδιωτική υπάλληλος/πολιτική επιστήμων

41. Σεμσίρη Ιωάννα, 27 ετών, ιδιωτική υπάλληλος

42. Σκόκοτα Ειρήνη, 24 ετών, αισθητικός

43. Σταλίδης Ανδρέας, 40 ετών, δημιουργός διαδικτυακού περιοδικού «Αντίβαρο» (2001)

44. Τζιτζής Παναγιώτης Μιχαήλ, 23 ετών, σπουδαστής Ιατρικής ΑΠΘ

45. Τζούμπας Μιχάλης, 24 ετών, λογιστής

46. Τόλιας Κωνσταντίνος-Τιμολέων, 34 ετών, άνεργος

47. Τούσε Χριστίνα, 27 ετών, γραφίστρια

48. Τσαμουρλίδης Αλέξανδρος, 19 ετών, φοιτητής βαλκανικών, σλαβικών και ανατολικών σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας

49. Τσάπαλος Όμηρος, 26 ετών, υπ. Δρ. πολιτιστικής διπλωματίας Παντείου

50. Τσίρος Ιωάννης, 32 ετών, Msc μηχανολόγος μηχανικός

51. Τσόχλα Εύα, 33 ετών, ψυχολόγος

52. Φερραίος Αλέξανδρος, 24 ετών, δημοσιογράφος/σπουδαστής οικονομικών

53. Φουντοπούλου Αγγελική, 27 ετών, βιολόγος

54. Χατζή Κωνσταντίνα, 19 ετών, σπουδάστρια λογοθεραπείας T.E.I. Πατρών

55. Χατζημιχαήλ Χρήστος, 33 ετών, PhD, επιστημονικός συνεργάτης Ακαδημίας Αθηνών

56. Χιόνης Σπυρίδων, 36 ετών, δικηγόρος Πειραιώς

57. Χλιούρας Πέτρος, 24 ετών, σπουδαστής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Marburg

58. Χριστόπουλος Χρήστος, 20 ετών, σπουδαστής διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών Παντείου

(2040) αναγνώσεις

26 comments

  1. Ἀπὸ τὴν Πόλη ἔρχομαι καὶ στὴν κορφή…

    Ἐκκωφαντικὴ ἡ ἀπουσία ἐπαναστατικοῦ λόγου, ἀπὸ “νέους” ὑπέργηρους κατ’ οὐσίαν.

    Καμία ἀναφορὰ στὸ ξεπούλημα τῆς πατρίδας. Καμία ἀναφορὰ στὸν δοσιλογισμὸ τῶν
    κρατούντων καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν τους. Καμία ἀναφορὰ στὰ θύματα τῆς κατάστασης
    ποὺ βιώνουμε.

    Ἀνιστόρητο τὸ κείμενο, ἐντελῶς.

    Ἕνας “νέος” ποὺ στέκεται ἀπέναντι στὴν πατριδοκαπηλία. Εἰδικὰ τὴν στιγμὴ
    ποὺ ὁ λαὸς πεθαίνει.

  2. Πολλή χλιαρότης! Έτσί νομίζετε ότι θα πείσετε τον απλό πολίτη; Πράγματι. λείπει το έντόνως ανατρεπτικό στοιχείο που όταν το διαβάζης να σού αιχμαλωτίση την καρδιά και το νού! Διαβάστε το κείμενο που εξέδωσε επι τη 28η Οκτωβρίου ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος και θα καταλάβετε τι εννοώ!

  3. Νέος συντηρητισμὸς εἶναι λογικὴ ἀντίφαση, ὀξύμωρον.
    Δεύτερον, πότε θὰ καταλάβουμε ὅτι μὲ κούφια λόγια δὲν γίνεται δουλειά ; Ἂς μαζεύονταν 58 νὰ κάνουν κάτι κοινωφελές, νὰ μαγειρέψουν ἀπὸ ἕνα τσουκάλι φαγητὸ καὶ νὰ τὰ προσφέρουν σὲ ἕνα φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα. Νὰ καθαρίσουν ἀπὸ τὰ σκουπίδια ἕναν δημόσιο χῶρο. Νά συντηρήσουν ἕνα δημόσιο κτίριο. Νὰ σβήσουν γκράφιττι. Καὶ ἀθορύβως, ὄχι πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις.
    Κάπως ἔτσι ἔγινε κυβέρνηση ἡ Χαμάς, ὄχι μὲ παχειὰ λόγια, τὸ ἀκοῦτε κύριε Κυριᾶκο Παπαδόπουλε ; Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, πάντως, τὸ ἄκουγε, ἄλλο ὅτι δὲν τῆς βγαίνει ἡ ἀντιγραφή. Διότι, γιὰ νὰ φέρει καρπούς ἡ τακτικὴ αὐτή, θέλει χρόνο καὶ ὑπομονή. Δὲν εἶναι γιὰ τοὺς σπουδαρχίδες. (ἐδῶ http://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82 ὁ ὁρισμὸς τῆς λέξεως)
    Πόσο, δηλαδή, βοηθᾶ νὰ ὑπόσχονται ὅτι θὰ ψηφίσουν κάποιον πού θὰ βάλει ταμπέλα ὅτι εἶναι τάχα «συντηρητικός» ; Καὶ μήπως τὸν σώζουν 58 ψῆφοι ; Μήπως ὑπάρχει ἡ τεχνολογία γιὰ νὰ ἐλέγξουμε ἐπιστημονικῶς ὅτι εἶναι πράγματι συντηρητικὸς καὶ ὄχι ἁπλὸς τυχοδιώκτης ; Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, γιὰ παράδειγμα, εἶχε περάσει καὶ ἀπὸ τὴν «Σοσιαλιστικὴ Ἕνωση», τότε πού ὑπελόγιζε ὅτι ὁ σοσιαλισμὸς θὰ ἦταν καλύτερο ὄχημα γιὰ τὴν ἐξουσία.

  4. Άλλη μία naive προσπάθεια αλλαγής του πολιτικο-οικονομικού συστήματος εξουσίας της χώρας μας.

    Ηγέτης. Που είναι ο ηγέτης σας ρε παιδιά;
    Και οι 58 κάνετε κουμάντο; Και οι 58 …πρόεδροι;

    Και ας υποθέσουμε ότι κάνετε και οι 58 κουμάντο:

    -ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΜΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΣΑΣ;
    -ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟ “ΣΥΣΤΗΜΑ” ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ;
    -ΝΑ ΦΑΤΕ ΞΥΛΟ;
    -ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΦΤΥΛΙΣΟΥΝ;
    -ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΑΣ;
    -ΝΑ ΜΑΓΑΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΛΑΣΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΑΣ;

    Δεν πέφτουν τα πολιτικο-οικονομικά συστήματα εξουσίας με λογίδρια κύριοι.
    Και δεν πέφτουν γιατί έχουν από πίσω:

    α) σε πρώτη φάση όλο το σύστημα των ΜΜΕ,
    β) σε δεύτερη φάση (σχεδόν) όλο το δικονομικό σύστημα της χώρας με 40.000 αστυνομικούς για την επιβολή των αποφάσεων του
    και τέλος
    γ) σε τρίτη φάση πάνω από 100.000 εξοπλισμένο …στρατό.

    Υ.Γ.
    Αν θέλετε να πετύχετε κάτι κάντε το όχι όπως ο …Μπέκαμ αλλά όπως ο Μιχαλολιάκος…
    Με κοινωνικό ακτιβισμό, πίστη στην ιδεολογία σας και στην Πατρίδα.
    Μπορεί να είστε πιο τυχεροί.

    Α και μην ξεχάστε για καλό και για κακό να έχετε πάντα έτοιμο ένα σακ βουαγιαζ με τα απαραίτητα για κανένα ξαφνικό ταξιδάκι στη ΓΑΔΑ και στον Κορυδαλλό…

  5. Σεβαστές οι απόψεις όλων. Να ξεκαθαρίσω: δεν πρόκειται για ίδρυση κόμματος ή μανιφέστο, αλλά για 1. προαναγγελία ίδρυσης ινστιτούτου πολιτικής ανάλυσης (《θινκ τανκ》) με το συγκεκριμένο στίγμα και 2. σημειολογική απάντηση στους《58 της κεντροαριστεράς》

  6. α) Τα thnik tanks θέλουν λεφτά από πίσω για να “ορθοποδήσουν” (βλέπε να προωθήσουν την όποια “προπαγάνδα” τους στα ΜΜΕ και από κει στον κόσμο). Τι γίνεται εκεί στο Λονδίνο, δεν βαρέθηκαν τα tea parties οι ευκατάστατοι Έλληνες της γηραιάς αλβιώνας;…

    β) Οι 58 της κεντροαριστεράς έχουν από πίσω όλα τα ΜΜΕ των νταβατζήδων, οπότε η συγκεκριμένη “σημειολογική απάντηση” του συντηρητικού-πατριωτικού στρατοπέδου καθ’όπως φαίνεται είναι πολύ ελλειποβαρής.

    Εν πάση περιπτώσει η ιδέα είναι καλή αλλά θέλει πόρτα-πόρτα που λέμε, δηλαδή ακτιβισμό και προπαντώς ηγεσία που να εμπνέει. Δυστυχώς ο Ελληνικός λαός έχει ακούσει πολλές “ιδέες” τα τελευταία χρόνια, αυτό που χρειάζεται τώρα είναι πατριωτική έμπνευση, πατριωτικό παράδειγμα, που μόνον μια εμπνευσμένη ηγεσία μπορεί να προσφέρει. Ηγεσία έτοιμη να θυσιστεί για τις ιδέες της.

  7. α. Ἰνστιτοῦτο πολιτικῆς άνάλυσης, καὶ πολύ καλὸ μάλιστα, εἶναι τὸ «Ἀντίβαρο». Τὶς ἡ χρεία ἀπὸ ἄλλα ;
    β. Δὲν διδάχθηκαν τίποτε οἱ 58 ἀπὸ τὸ κράξιμο πού ἔφαγαν οἱ ἄλλοι 58 ; Τότε τὰ πράγματα εἶναι πολύ πιό ἄσχημα ἀπ’ ὅσο νόμιζα.

  8. Πρὸς ὅσους καλοπροαίρετους: τὸ κείμενο δὲν στοχεύει νὰ «συνεγείρει», «συναρπάσει» ἢ «ἱκανοποιήσει». Δὲν γράφτηκε γιὰ νὰ ἐρεθίσει τὸν ἁπλὸ πολίτη. Θέτει στοὺς ἐνδιαφερομένους πολῖτες ἕνα προτεινόμενο πλαίσιο γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς κέντρου μελέτης, ἔρευνας καὶ προτάσεων, καὶ ἀπέχει ρητὰ καὶ κατηγορηματικὰ ἀπὸ τὴ λογικὴ «πᾶμε γιὰ ἕνα κόμμα ἀκόμα». Συγκεκριμένες θέσεις γιὰ συγκεκριμένα ζητήματα καὶ ἔρευνα γιὰ τὸ πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ πραγματοποιηθοῦν συγκεκριμένες πολιτικὲς προτάσεις, δηλαδὴ ὅ,τι λείπει ἀπὸ τὰ κόμματα δεξιότερα τοῦ πολιτικοῦ κέντρου.

  9. Τα θινκ τανκς δεν χρειάζονται λεφτά. Μόνο θινκ χρειάζονται…

    Συμφωνώ. Προσωπικά κι εγώ βλέπω το Αντίβαρο τόσα χρόνια σαν ένα θινκ τανκ όπως κι εσείς. Η χρεία του εν λόγω έγκειται στο πολύ συγκεκριμένο στίγμα του.

    Ανδρέας.

  10. Α) @editor2
    Κόμματα δεξιότερα του πολιτικού κέντρου, τουλάχιστον …”νόμιμα”, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν.
    Και όχι, η ΝΔ του κ. Αντωνίου Σαμαρά δεν είναι πλέον δεξιό (με την παραδοσιακή Ελληνική έννοια) κόμμα. Είναι ένα τυπικό νεοταξίτικο, παγκοσμιοποιημένο μόρφωμα όπως το ΠΑΣΟΚ και η ευρύτερη παραδοσιακή και ακραία αριστερά.

    Βασικό λοιπόν, για να έχουν νόημα οι “συγκεκριμένες νέες πολιτικές προτάσεις”, είναι η ύπαρξη κάποιου πολιτικού φορέα ο οποίος εν δυνάμει κάποτε να τις εφαρμόσει. Επομένως, κατά προτεραιότητα, αυτό που πρέπει να γίνει είναι όλοι οι πατριώτες να έρθουμε σε consensus σχετικά με το ποιος είναι αυτός ο πατριωτικός φορέας που θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

    Ο φορέας αυτός φυσικά δεν πρόκειται να προσεγγίζει την “τελειότητα”, όπως ορίζει αυτήν ο καθένας μας, αλλά θα είναι το καλύτερο εφικτό που θα μπορούμε να έχουμε την παρούσα στιγμή, καθ’οτι δεν υπάρχει χρόνος για περαιτέρω ζύμωση. Η χώρα χάνεται, μέσα σε 4-5 χρόνια το πολύ.

    Β) @admin:
    Δεν συμφωνώ μαζί σας. Τα think tanks ανευ χορηγών είναι άνευ σημασίας. Δεν υπάρχει λόγος να παράγεις σκέψη χωρίς να την επικοινωνείς με αποτελεσματικό τρόπο. Και η επικοινωνία την σήμερον ημέραν κοστίζει.

  11. Καλά, ὁ Γιανναρᾶς μόλις προχθὲς δὲν ἔγραφε ὅτι ὁ διαχωρισμὸς δεξιᾶς, κέντρου καὶ ἀριστερᾶς εἶναι πιθηκισμὸς ξένων προτύπων, χωρὶς καμμία βάση ἐφαρμογῆς στὴν Ἐλλάδα ; Ούτε ταξικὴ διαφορὰ ὑπάρχει, οὔτε πραγματική, τὴν ὀποία θὰ μποροῦσε, ἐνδεχομένως, νὰ ἐντοπίσει ἡ δημογραφία καὶ ἡ στατιστική. Ὁ Μεταξᾶς τὄχε πάρει χαμπάρι ἀπὸ τὸ 1922. Πῶς θὰ φωτίσουμε ἄλλους, ὅταν δὲν θέλουμε ν’ ἀνοίξουμε τὰ δικά μας μάτια ;

  12. Αγαπητέ Beriev,

    Δεν ξέρω πόσο παρακολουθείτε το Αντίβαρο. Λειτουργεί 12.5 χρόνια και όπως είπε πιο πάνω ο Γ. Γεωργάνας μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένα think tank. Δεν έχει και δεν είχε (και ούτε θα έχει) ποτέ κανέναν χορηγό, καμία διαφήμιση, καμία «επαγγελματικής φύσης» σχέση. Γενικώς καμία συναλλαγή με χρήματα με κάποιον αρθρογράφο ή άλλον, ούτε γραμματειακή, τεχνική υποστήριξη ή άλλη. Το «κεφάλαιο» είναι ο ελεύθερος χρόνος. Ο δικός μου και του καθενός που συνεισφέρει. Και μέσα στη διάρκεια αυτών των 12.5 ετών έχουν γίνει πολύ ωραία πράγματα, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου. Πλήθος αφιερωμάτων, αναλύσεων, δράσεων με συλλογή υπογραφών (με εντυπωσιακά μεγάλη ανταπόκριση και ανέλπιστο -για πολλούς- θετικό αποτέλεσμα την πρώτη ήττα της αναθεωρητικής σχολής), ακόμη και έκδοση βιβλίου συνεργάτη του Αντίβαρου. Ας μην προχωρήσω.

    Όλα αυτά χωρίς ούτε μία δραχμή. Τα βασικά έξοδα λειτουργίας (domain, host) τα καλύπτω εγώ και δεν είναι μυθικά ποσά. Μπορεί να τα καλύψει άνετα ένας αοποιοσδήποτε εργαζόμενος για το «κέφι» του. Χοντρικά να πω ότι ανέρχονται σε 150 δολλάρια τον χρόνο για το host και περίπου 35 ευρώ ανά διετία για το domain. Κάπου εκεί. Ορισμένα περιστασιακά και έκτακτα έξοδα (backup, μεταφορά βάσης δεδομένων κλπ) τη 12ετία, ήταν επίσης σχετικώς μικρά.

    Οι χορηγοί (αλλά ενδεχομένως και οι διαφημίσεις ακόμη) δημιουργούν εξαρτήσεις, συνεπώς υπονομεύουν την ελευθερία της σκέψης και έκφρασης.

    Ευτυχώς, αυτό εδώ το μετερίζι είναι ελεύθερο από χρηματοδοτήσεις και γενικώς χρήματα, και έτσι θα παραμείνει.

    Θα μου επιτρέψετε να κάνω μία τολμηρή σύγκριση. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα και μοναδικό «αναγνωρισμένο» think tank εξωτερικής πολιτικής. Το ΕΛΙΑΜΕΠ. Με πλήθος χορηγών εντός και εκτός Ελλάδος. Με πληθώρα ονομάτων περιωπής. Ακαδημαϊκών από ελληνικά και διεθνή πανεπιστήμια. Με παροχή υποτροφιών σε μυριάδες φοιτητές και ερευνητές. Με κύρος και προνομιακή προβολή σε όλα τα ΜΜΕ. Τόσο κύρος που να θεωρείται ο ιδανικός προορισμός για τους καλύτερους (σε ποιότητα ή σε «διασυνδέσεις» φοιτητές του αντικειμένου). Με παραγωγή όχι μικρού έργου. Εμβριθείς μελέτες, συνέδρια, ομιλίες. Με συνδέσμους με επιχειρηματίες, εκδότες, τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογραφικά συγκροτήματα. Με χορηγούς διεθνείς οργανισμούς. Και τι έγινε τελικά; Ήρθε την κρίσιμη στιγμή για τον ελληνισμό ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Το Σχέδιο Ανάν. Το think tank σαν «έτοιμο από καιρό» πήρε επιπλέον χρηματοδότηση. Τεράστια και μυθικά ποσά. Επήγε στην Κύπρο. Οργάνωσε, πίεσε, έλεγε, έλεγε, έλεγε. Τι κατάφερε; Μία τρύπα στο νερό. Μιλάμε για το 2004, μία εποχή πριν τα «μπλογς». Το Αντίβαρο είχε ήδη 3 χρόνια λειτουργίας στην πλάτη. Έφτιαξε ένα πλήρες αφιέρωμα («ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ» http://www.oxistosxedioanan.com) όπου συλλέχθηκε ποικίλο υλικό. Έσοδα μηδέν. Προβολή μηδέν. Προνόμια μηδέν. Το διαδίκτυο ακόμα με ελλιπή διείσδυση στις πλατιές μάζες. Και όμως, υπήρξαν περιπτώσεις στην Κύπρο όπου τα επιχειρήματα των ορδών των υποστηρικτών του ΝΑΙ (όχι κατ’ ανάγκην των στελεχών του ΕΛΙΑΜΕΠ) απαντήθηκαν από την επιχειρηματολογία των άρθρων που συλλέχθηκαν στο αφιέρωμα του Αντίβαρου. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο βούιζε καθημερινά με μηνύματα. Το ότι δεν διαφημίζονται όλα αυτά (τόσο που να τα έχουμε ξεχάσει και οι ίδιοι!), δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε ο εν λόγω αντίκτυπος.

    Ανδρέας.

  13. Ἡ προκύρηξη/διακύρηξη/κύρηξη κ.ο.κ. αὐτὴ εἶναι τελείως ἀνιστόρητη. Στὴν
    Ἐλασσόνα θυμᾶμαι ὅτι ἡ πλειοψηφία τοῦ κόσμου ἦταν ἀριστεροί, ἀλλὰ θρήσκοι
    στὸ φοῦλ. Παραδόσεις στὸ φοῦλ καὶ κάδρο (πάντα) τοῦ Βελουχιώτη στὸ σαλόνι.

    Τὸ αἴνιγμα μὲ αὐτὸ τὸ κείμενο εἶναι: (Ι) τέτοια πιὰ ἀφέλεια ἤ μήπως… (ΙΙ) μιλοῦμε
    γιὰ δήλωση τοῦ στῦλ “εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ ἐξυπηρετήσουμε τὸ Σύστημα, προσφέροντας
    τὶς ὑπηρεσίες μας” κλπ.

    Θεωρῶ πὼς ἔχετε ξεφύγει, ἀγαπητοί. Αὐτὸ τὸ κείμενο θὰ μείνει, καὶ θὰ θυμίζει
    στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδας ὅτι πάντοτε ὑπῆρχαν πρόθυμοι νὰ
    ἐξυπηρετήσουν τὸ Σύστημα. Γι’ αὐτὸ καὶ σᾶς πέφτει βαρῦς ὁ +Μεσογαίας καὶ
    Λαυρεοτικῆς, καθῶς καὶ ὁ Χατζιδάκις: ἀρνηθήκατε νὰ δημοσιεύσετε τὰ
    κείμενά τους γιὰ τὸ ΟΧΙ, ἐνῶ δημοσιεύσατε διθύραμβο γιὰ τὸν Μεταξᾶ.
    Τὸ Μεταξᾶ ποὺ ἄν δὲν ἦταν οἱ ἀξιωματικοὶ νὰ παρακούσουν τὶς ἐντολὲς
    τοῦ τότε ΓΕΣ γιὰ ὁπισθοχώρηση, ἡ σύγχρονή μας ἱστορία θὰ ἦταν πολὺ
    διαφορετική, κι ἐσεῖς λίγα θὰ εἴχατε νὰ πεῖτε γιὰ τὸν φασίστα αὐτόν. Ὁ
    Στρατηγὸς Τσολάκογλου παρέδωσε τὰ ὀχυρὰ στοὺς Γερμανούς: οἱ
    μάχες δὲν ἦταν τὸ ἴδιο ἡρωϊκὲς μὲ τὶς μάχες στὸ Ἀλβανικὸ Μέτωπο. Τὸ
    καθεστὸς δὲν ἤθελε πόλεμο, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ. Ποὺ γιὰ δυὸ
    περάσματα ποὺ ζήτησε ὁ Ντοῦτσε σκοτώθηκε κατὰ χιλιάδες. Ἔτσι, ἀπὸ
    τρέλλα.

    Δὲν τὴν ἔχετε αὐτὴ τὴν τρέλλα, ὑπέργηροι 58. Δὲν δέχομαι νὰ λέγομαι
    συμπατριώτης καὶ συμπολίτης σας. Ἡ ἀποδοκιμασία μου εἶναι ἔντονη,
    γιὰ αὐτὸ τὸ κατάπτυστο κείμενο.

  14. Mάνος Χατζιδάκις: γιὰ τὴν Ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ.

    (βίντεο: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=a5ehJBIo0Fg)

    «Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού;
    Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί:
    Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν.
    Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; – και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.
    Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων.
    Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

  15. * Ανδρεας
    Ευτυχώς, αυτό εδώ το μετερίζι είναι ελεύθερο από χρηματοδοτήσεις και γενικώς χρήματα, και έτσι θα
    παραμείνει.

    Αυτη η φραση σας κ. Σταλιδη τα λεει ολα. Ανεξαρτητο θινκ τανκ απο οικονομικες εξαρτησεις. Γιαυτο ειμαστε φανατικοι αναγνωστες του Αντιβαρου και λιαν ευτυχεις που υπαρχει ενα τετοιο μπλοκ…

    Στελλιος Τσορλινης απο Βιεννη

  16. Τα συγχαρητήριά μου καταρχάς στο ‘Αντίβαρο’ για τα ανοιχτά του σχόλια! Εύγε!
    Συγχαρητήρια και στους σχολιαστές που σε αντίθεση με εμένα δεν ‘τα πήραν ακόμη ανάποδα’ με το Κυριάκο τον Βλάχο!
    Κυριακέ, ελπίζω τώρα που έχεις κάνει και στρατιωτικό, αν θυμάμαι καλά ήσουν και δόκιμος αξιωματικός, να μην ετοιμάζεις κανα κίνημα για ελευθέρωση της βλαχιάς, ε;!!

    Μόνο ένα σχόλιο. Το να λέει κάποιος οτι κάποιοι χριστιανοί και μάλιστα ‘θρήσκοι’ ήταν ταυτόχρονα υποστηρικτές αυτής της ‘αρρώστιας’, της Αριστεράς, που το αντίχριστο μένος της δεν κρύβεται με τίποτα κι ούτε βεβαίως υπάρχει καμιά τέτοια πρόθεση από την μεριά των αριστερών δηλώνει την οικτρή κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει! Και αν κάποιος δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό ας ψάξει να βρει τη ζημία την οποία έχει πάθει!

  17. Ἀγαπητὲ κύριε Παπαδόπουλε,
    Τὸ «Ἀντίβαρο» μπορεῖ νὰ μὴν ἐξαρτᾶται ἀπὸ χορηγοὺς ἢ χρήματα, ἀλλά, θέλω νὰ πιστεύω, παραμένει συνδεδεμένο μὲ τὸν πραγματικὸ κόσμο καὶ ὄχι μὲ τὸν κόσμο τῶν ὀνειρώξεων, τῶν αἰσθήσεων καὶ τῶν παραισθήσεων. Εἶναι προφανές, άπὸ τὶς κραυγαλέες ἀνακρίβειες πού γράφετε, ὅτι δὲν ἔχετε ἐξοικείωση μὲ τὰ γεγονότα τῆς περιόδου τοῦ ΟΧΙ, οὔτε μὲ τὶς πηγὲς πού ἔχουμε γιὰ τὴν ἰστορία τῆς περιόδου αὐτῆς. Γιὰ παράδειγμα, εἶναι ἀνακριβές ὅτι ἡ ἀρχικὴ ὑποχώρηση τῶν μονάδων προκαλύψεως δὲν προβλεπόταν στὰ έπιτελικὰ σχέδια τῆς ἐποχῆς. Ἀντιθέτως, εἶχαν ὑπολογισθεῖ ἐκ τῶν προτέρων μέχρι καὶ οἱ παράμετροι τῶν βολῶν τοῦ πυροβολικοῦ, ὥστε τὰ πυρομαχικὰ νὰ ἔχουν τὸ μέγιστο άποτέλεσμα. Στρατηγικὸ ἀποτέλεσμα δέν ἐπρόκειτο νὰ ἔχει κανένα ἡ γραμμικὴ ἄμυνα, γιὰ παράδειγμα τῶν Ἰωαννίνων, ἂν ἐπρόκειτο νὰ ἀποσύρει ὁ στρατός μας δυνάμεις χάριν αὐτῆς καὶ νὰ μὴν προλάβει να συγκρατήσει τὴν πράγματι καινοτόμο στρατηγικῶς διείσδυση τῶν Ἰταλῶν πρὸς τὸ Μέτσοβο. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα γιὰ ὅποιον εἶναι πρόθυμος νὰ ἔχει γιὰ πηγή του τὸν Μάνο Χατζιδάκι.
    Ὅποιος γνωρίζει τὶς πηγές, γνωρίζει ὅτι ὁ Μεταξᾶς ὡς Κυβερνήτης καὶ Ὑπουργὸς Στρατιωτικῶν εἶχε ἀρκετὴ ἐπιτελικὴ πεῖρα ὥστε νὰ μὴν ἐπεμβαίνει καθόλου σὲ θέματα στρατιωτικῆς τακτικῆς. Διότι, ὡς είδικὸς τῶν Ἐπιχειρήσεων κατὰ τὴν σταδιοδρομία του στὸν στρατό, γνώριζε ὅτι αὐτὴ ἡ δουλειὰ γίνεται σὲ πολύ χαμηλότερο ἐπίπεδο. Ἡ συμβολή του, ὅπως μαρτυρεῖται καὶ άπὸ τὸ Ἡμερολόγιό του, ἦταν στὸ διπλωματικὸ πεδίο (νὰ ἀποκρούσει Ἄγγλους (ναί, Ἄγγλους αὐτὸς καὶ ὁ «Ἀγγλόδουλος» βασιλιὰς Γεώργιος) καὶ Γερμανοὺς πού πίεζαν γιὰ έδαφικὲς παραχωρήσεις στοὺς Βουλγάρους) καὶ στὸ οἰκονομικὸ/στρατηγικὸ πεδίο μὲ τὴν σοφὴ ἐπιλογὴ τῆς περιορισμένης ἐπιστρατεύσεως μὲ ἀτομικὲς προσκλήσεις. Κατανοῶ νὰ καταπίνουμε τὶς μπαροῦφες τῆς ἀριστερᾶς (τότε συμμάχου τοῦ Ἄξονος Ναζισμοῦ-Φασισμοῦ καὶ αὐτὸ δὲν τὸ συγχωρεῖ οὔτε στὸν Μεταξᾶ, οὔτε στὸν Γεώργιο ἡ ἀριστερά), άλλὰ γιὰ πράγματα πού δὲν μποροῦν νὰ ἐλεγχθοῦν άπὸ τὶς πηγές. Γι’ αὐτὰ πού ἐλέγχονται δὲν ἔχουμε καμμία δικαιολογία.

  18. κ. Γεωργάνα, διαβάστε τὴν ἀπάντηση ποὺ μοῦ δώσατε, ὅταν σᾶς πρότεινα
    νὰ δεῖτε ἕνα 58λεπτο βίντεο, καὶ κατανοῆστε γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ συνδιαλέγομαι
    μαζί σας. Ἀφορίσατε ἕναν ἄνθρωπο λόγῳ βιογραφικοῦ (δηλαδὴ ἄν ἐγὼ στὰ στείλω
    τὸ δικό μου, παίζει νὰ θεωρεῖτε τὰ γραφόμενά μου σωστά; lol).

    Tώρα γράφετε κατεβατό, ἐνῶ πρὶν γράφατε κάτι ἄναρθρα πράγματα. Τὸ
    κατανοῶ: οἱ 58, καὶ οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ Συστήματος (μπὰς καὶ βολευτοῦμε
    κάπου…) ἄρχισαν νὰ πανικοβάλλονται, διότι ὁ Σαμαρᾶς δὲν εἶναι διαπραγματευτής:
    εἶναι ἐκτελεστὴς ἐντολοδόχος, ὅπως καὶ οἱ προκάτοχοί του. Ἀρχίσατε καὶ
    καταλαβαίνετε ὅτι σᾶς δουλεύουν, καὶ ὅτι εἶστε τὰ ἐπόμενα θύματα (καὶ
    ἄς τοὺς στηρίζατε!), καὶ κατανοῶ τὸν πανικό.

    Εὐτυχῶς τὸ γραπτὸ μένει.

  19. Υ.Γ.
    Γνωρίζετε γιατὶ στείλανε στὰ δικαστήρια τὸν Γεώργιο Καφαντάρη; Μὴν μοῦ
    μιλᾶτε ἐμένα γιὰ ἱστορία, διότι βουίζουν καὶ τὰ ντουβάρια: οἱ ἀπόγονοι τῶν
    κάθε λογῆς Τσολάκογλου, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ στηρίξαν τοὺς ΝΑΖΙ, αὐτοὶ
    ἔλεγχαν τὰ μίντια, ὅπως κάνουν καὶ τώρα.

  20. Συγχαρητήρια στους 58. Πιστεύω ότι είναι μια πολύ θετική πρωτοβουλία.
    Κάποια σχόλια γενικότερα:1) Η διακήρυξη πρέπει να κριθεί ως εισαγωγή σε αυτά που προφανώς θα την ακολουθήσουν (κείμενα, εκδηλώσεις, παρεμβάσεις), οπότε ορθά δεν είναι πιο αναλυτική και γι’ αυτό κάποια σχόλια παραπάνω είναι πολύ αφοριστικά. Όλοι και όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Οπότε πρέπει να περιμένουμε τη συνέχεια για να δούμε…
    2) Πολύ βασικό σ’αυτήν την κίνηση, είναι ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι δεν ντρέπονται για την συντηρητική-δεξιά τους ταυτότητα (όπως είχαμε συνηθίσει έως σήμερα) και παρουσιάζονται δημοσίως με ονοματεπώνυμο.
    3) Ίσως θα πρέπει αυτή η κίνηση να πάρει και τη μορφή ενός κινήματος ταυτότητας, όπως έχει δημιουργηθεί στη Γαλλία.
    4) Το Αντίβαρο είναι ό,τι πιο σοβαρό έχει παρουσιαστεί διαδικτυακά και όχι μόνο, τα τελευταία χρόνια.
    Καλή συνέχεια.

  21. Γραικοβλάχε ἀγόρι μου ἀνώνυμο, πρόθυμε δοσίλογε τῆς δεκάρας,
    ποὺ οὔτε γι’ αὐτὸ δὲν σὲ παίρνουν, ὅσο καὶ νὰ τοὺς ἐκλιπαρεῖς:
    ἡ περίπτωσή σου εἶναι ἀνίατη.

  22. Ἀγαπητὲ κύριε Παπαδόπουλε,
    Σᾶς ζητῶ συγγνώμην διότι ἀπηύθυνα προηγούμενα σχόλια πρὸς σᾶς στὸ δεύτερο πληθυντικὸ πρόσωπο. Ἡ πρόθεσίς μου, φυσικά, ἦταν νὰ προβάλλω ἀπόψεις ἀντίθετες ἀπὸ τὶς δικές σας. Σὲ ἕνα νῆμα δημοσίων συζητήσεων ὅμως, τὰ σχόλια ἀπευθύνονται κυρίως πρὸς τρίτους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ κρίνουν ποιὲς ἀπόψεις καὶ ἐκτιμήσεις καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ θὰ δεχθοῦν.
    Ἰδοὺ στὴν πράξη πῶς θὰ σχολιάζω ἐφ’ ἑξῆς :
    Μερικοὶ σχολιαστὲς θεωροῦν ὅτι καὶ οἱ ἰδέες κληρονομοῦνται μαζὶ μὲ τὰ γονίδια. Ἔτσι, ὅποιος ἔτυχε νὰ ἔχει ἀριστεροὺς προγόνους, δὲν δικαιοῦται νὰ ἔχει δικές του άπόψεις διαφορετικὲς ἀπὸ τῶν προγόνων του. Ὁμοίως καὶ «οἱ άπόγονοι τῶν κάθε λογῆς Τσολάκογλου, ὅλοι αὐτοὶ πού στήριξαν τοὺς ΝΑΖΙ». Φυσικὰ ἐλέγχουν τὰ μίντια καὶ γι’ αὐτό, φαντάζομαι οἱ ἰδέες τοῦ κάθε Καζάκη (πρώην Κνίτη 😉 δὲν ἔχουν ἀκόμη κατακτήσει τὸν κόσμο. Κατὰ τὴν γνώμη μου, αὐτὸ τὸ εἶδος σχολιασμοῦ εἶναι ταυτοχρόνως λασπολογία καὶ ἀερολογία.

  23. Ἀγαπητὲ κ. Γεωργάνα,

    Debate κάνουμε, δὲν κάνει κακὸ καὶ λίγη ἐντασούλα… 😉

    Μπεῖτε στὸν κόπο νὰ διαβάζετε καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν “ἀντιπάλων”
    (π.χ. Καζάκη). Ἄλλωστε ἔτσι δὲν κέρδισε ὁ Πάτον τὸν Ρόμελ; Δὲν
    τὸν διάβαζε διαρκῶς;

    Ὁμολογῶ ὅτι ἐδῶ καὶ τέσσερα χρόνια παρακολουθῶ τὸν Καζάκη,
    ὅπως καὶ πολλοὺς ἄλλους (βλέπε Μαριᾶ, Μπουραντᾶ, Βαρουφάκη,
    Γιανναρᾶ, Ζιάκα κλπ.). Ὁ Καζάκης, ἄν καὶ μὲ προβλημάτιζε στὴν
    ἀρχή, καὶ τὸν ἔβλεπα μὲ δυπιστία, μὲ κέρδισε. Ἔχει πέσει μέσα
    _σὲ ὅλες_ τὶς ἀναλύσεις του, καὶ μελετῶντας τὰ βιβλία του
    συνειδητοποίησα ὅτι εἶναι ὁ μόνος ποὺ χρησιμοποιεῖ στατιστικὰ
    στοιχεῖα ἀπευθείας ἀπὸ τὴν Ε.Ε., χωρὶς νὰ φιλτράρονται ἀπὸ
    τὶς δικές μας στατιστικὲς ὑπηρεσίες, καὶ νὰ παρουσιάζονται
    μέσω τῶν καθεστοτικῶν ΜΜΕ.

    Λοιπόν: τὰ βιβλία τοῦ “ἐχθροῦ” ὑπάρχουν. Καλή σας ἀνάγνωση!

    Θερμὲς Εὐχές,

    Κυριάκος

  24. Κάποιος σχολιστὴς ἑπιμένει ὅτι ὑπάρχει ἀξιόπιστη ἐναλλακτικὴ πρόταση οἰκονομικῆς πολιτικῆς γιὰ τὴν παροῦσα κρίση στὴν Ἐλλάδα καί, πιθανῶς, ἐφαρμόσιμη καὶ σὲ ἄλλες χῶρες. Εἶναι αὐτὴ ἐδῶ :
    http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2013/10/what-will-happen-with-return-to-drachma.html#more
    μία, κατὰ τὸ δυνατόν, πλήρης παρουσίαση τῆς ἐναλλακτικῆς αὐτῆς προτάσεως ;
    Ἐὰν εἶναι, θὰ ἀσχοληθῶ νὰ ἀπαντήσω.

    ΥΓ Τὸν καθηγητή, σήμερα, Μπαρουφάκη, τὸν εἶχα συμμαθητή. Ἰσχύει στὴν περίπτωσή του, ἡ ἀθάνατη ἀτάκα τοῦ Ὀρέστη Μακρῆ ὐποδυομένου τὸν συνταξιοῦχο Γυμνασιάρχη Τιμολέοντα Ἀδάμα, στὴν ταινία «Ἔξω οἱ κλέφτες !» : Δὲν κάνουνε λάθος τὰ ὀνόματα.
    Ἐπίσης, ἰσχύει αὐτό :
    «Ηρωες», θύματα και άλλα τινά…
    Του Στέφανου Κασιμάτη
    Εν όψει της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, λέω να ξεκινήσω σήμερα με την παρουσίαση ενός σημαντικού κειμένου στο οποίο ένας σύγχρονος ήρωας του έθνους μας αυτοβιογραφείται. Πρόκειται για τον ωραιότερο ενδεχομένως (για τον ίδιον, οπωσδήποτε) Ελληνα, ο οποίος θα μπορούσε να έχει κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ, την πασαρέλα ή την πίστα, αλλά αυτός προτίμησε να γίνει ο μεγαλύτερος εν ζωή Ελληνας οικονομολόγος. Είναι, φυσικά, ο Γιάννης Βαρουφάκης, κυρίες και κύριοι. Το προερχόμενο από την επίσημη ιστοσελίδα του αυτοβιογραφικό σημείωμα έχει γραφεί στην αγγλική και εγώ απλώς το μεταφράζω, φροντίζοντας να αποδίδεται κατά το δυνατόν η λογοτεχνική αξία του, καθώς ανήκει στο ιδιαίτερο genre που ονομάζεται βαρούφα.
    «Γεννήθηκα στην Αθήνα, πίσω στην καταχνιά του 1961. Η Ελλάδα πάλευε τότε να αποτινάξει το μετεμφυλιακό πέπλο του ολοκληρωτισμού. (Σ.σ.: μα δεν είχαμε νικήσει τους κομμουνιστές το 1949;). Αλίμονο, αυτές οι ελπίδες τσακίστηκαν μετά από μια σύντομη περίοδο ελπίδας και υπόσχεσης. Ετσι, τον καιρό που ήμουν έξι ετών, τον Απρίλιο του 1967, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα μας έριξε στα βάθη μιας φρικώδους νεοναζιστικής δικτατορίας». (Σ.σ.: Βλάχικη καραδεξιά, ναι. Νεοναζιστική όμως, από πού κι ώς πού;). Η αποκατάσταση της δημοκρατίας συνέπεσε με την εφηβεία του, γεγονός σημαντικό, διότι από τις μνήμες αυτές ο ήρωάς μας άντλησε δύναμη ώστε, όπως γράφει, «να αντισταθώ στον προσηλυτισμό στους τρόπους του αγγλοσαξονικού κυνισμού στα χρόνια που ακολούθησαν».
    «Οταν ήρθε η ώρα», συνεχίζει, «να αποφασίσω για τις μεταλυκειακές σπουδές μου, γύρω στο 1976, η προοπτική μιας ακόμη δικτατορίας δεν είχε εκλείψει ακόμη. Δεδομένου ότι οι σπουδαστές ήταν ο πρώτος και κύριος στόχος των στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων, οι γονείς μου αποφάσισαν ότι ήταν παρακινδυνευμένο για εμένα να μείνω στην Ελλάδα και να πάω εκεί στο πανεπιστήμιο. Ετσι, έφυγα το 1978 να σπουδάσω στη Βρετανία». (Σ.σ.: πολιτικός πρόσφυγας, δηλαδή, αλλά λόγω σεμνότητας δεν το διαλαλεί…).
    Στη συνέχεια, μας λέει πόσο ανόητοι ήσαν οι καθηγητές του στην Αγγλία και πόσο τριτοκλασάτες οι θεωρίες τους, πώς κατευθύνθηκε στα Μαθηματικά και από εκεί έπεσε στην παγίδα των Οικονομικών, ώσπου έρχεται το τρομερό 1987! «Το ρήγμα με τη Βρετανία συνέβη το 1987, τη νύχτα της τρίτης εκλογικής νίκης της κ. Θάτσερ. Ηταν πάρα πολύ για να το αντέξω. Αμέσως άρχισα να σχεδιάζω την απόδρασή μου. Πού όμως; Η ηπειρωτική Ευρώπη ήταν τότε κλειστή στους ετερόχθονες πανεπιστημιακούς και η Ελλάδα με περίμενε με ανοικτές αγκάλες για να με κατατάξει στον στρατό της. Οχι, ευχαριστώ, είπα στον εαυτό μου. Ακόμη και ο Θατσερισμός είναι προτιμότερος».
    Εδώ σταματάμε διότι φθάσαμε ήδη στο ηθικό δίδαγμα του πονήματος, που είναι το εξής: ήρωας στα λόγια, ναι· κορόιδο, όχι. Βαθιά ελληνικό! Γι’ αυτό και ελπίζω, όταν έλθει στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το κείμενο να διδάσκεται στα σχολεία. Να μαθαίνουν τα παιδιά τι κερδίζουν αν μπορούν να αντισταθούν στον «αγγλοσαξονικό κυνισμό»…
    ἀπὸ ἐδῶ :
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/10/2013_524974

    ΥΓ Ἡ πρόταση δύο σχολιαστῶν γιὰ ἀναδημοσίευση στὸ «Ἀντίβαρο» τῆς δηλώσεως τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2013 ἐξετάζεται άκόμη ἢ ἀπερρίφθη ;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *