Η Απουσία Ελληνικής Συντηρητικής Παρατάξεως

3992915200_8e56b0d70e

του Ιωάννη Σ. Λάμπρου, Πολιτικού Επιστήμονος

Πρόλογος

Η δολοφονία του συμπατριώτη μας Παύλου Φύσσα, επανέφερε  στο προσκήνιο την παρουσία του  κόμματος της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή της χώρας.

Η ύπαρξη της Χρυσής Αυγής, ως ένα κόμμα το οποίο ασπάζεται την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, εξηγείται από τον, πολλάκις επιβεβαιωμένο, κανόνα της ιστορίας ότι καμιά ιδεολογία, φιλοσοφική τάση ή δοξασία δεν χάνεται ολοκληρωτικά από το προσκήνιο. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι λίγοι, οι οποίοι θα συνεχίσουν να κρατάνε το λάβαρο αναμένοντας την «δικαίωση» κάποια στιγμή στο μέλλον… Αυτό ισχύει ακόμα και για ιδεολογίες ή πολιτικές θεωρήσεις, οι οποίες έχουν αμαρτωλό παρελθόν και έχουν απονομιμοποιηθεί στη συνείδηση της ανθρωπότητας όπως ο εθνικοσοσιαλισμός.

Πιο ενδιαφέρον είναι να προσεγγίσουμε τις αιτίες, οι οποίες επέτρεψαν την γιγάντωση της Χρυσής Αυγής από μηδενικά, ποσοστά στις εθνικές εκλογές του 2009 σε, σχεδόν, 7% το 2012. Αρκετοί λόγοι έχουν αναφερθεί για την αύξηση των ποσοστών του κόμματος: Μεταξύ άλλων, η οικονομική κρίση, η λαθρομετανάστευση και η συνεπαγόμενη εγκληματικότητα. Η διαφθορά, η οικογενειοκρατία και η, εν γένει, απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η έλλειψη αρχών και αξιών βάσει των οποίων πολιτεύεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Η συχνή εναλλαγή θέσεων, η μετακόμιση από κόμμα σε κόμμα με την προσδοκία, έστω, προσωρινού οφέλους προκαλεί την θυμηδία και καθιστά πιο κυνική την ελλαδική κοινωνία απέναντι στην πολιτική. Επιπροσθέτως, το χαμηλό επίπεδο δημοσίου λόγου και πολιτικού προσωπικού, ο γλωσσικός εκβαρβαρισμός της κοινωνίας και η πτώση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, όπως τονίζει ακατάπαυστα εδώ και χρόνια ο καθηγητής Γιανναράς, επιτρέπει την ανάδυση πολιτικών σχηματισμών, των οποίων η νοοτροπία και ρητορική ενθαρρύνει πράξεις βίας.

Αν η οικονομική κρίση αποτελεί την αφορμή ενίσχυσης της Χρυσής Αυγής, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και η λαθρομετανάστευση τους μεσοπρόθεσμους παράγοντες, τότε η διαχρονική απουσία μιας ελληνοκεντρικής, αντιμεταπρατικής συντηρητικής παράταξης  και η συνεπαγόμενη ατροφία και απαξίωση  των συντηρητικών αρχών απετέλεσε το υπόβαθρο πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε η άνοδος του εν λόγω κόμματος. Η Χρυσή Αυγή οικειοποιήθηκε καταχρηστικά και απονομιμοποίησε αρχές και αξίες, οι οποίες έμειναν και μένουν ορφανές για δεκαετίες …

Ανυπαρξία Ελληνικής Συντηρητικής  Παράταξης

Η χρόνια ιδεολογική ατροφία και έλλειψη συγκρότησης μιας ελληνοκεντρικής, αντιμεταπρατικής συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα, οδήγησε σε μαρασμό την ιδεολογική της συγκρότηση αφήνοντας ελεύθερο πεδίο δράσης στην Αριστερά να καθορίσει το πλαίσιο δημοσίου διαλόγου ύστερα από το 1974.

Η επικράτηση επί της κομμουνιστικής ανταρσίας το 1949 και η απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας για αρκετά χρόνια στέρησε από τη επίσημη Δεξιά το κίνητρο για ιδεολογική αναζήτηση και συγκρότηση  πλαισίου αναφοράς με βάση την ιστορία και τα βιώματα του Ελληνικού Έθνους. Η ιδεολογική συγκρότηση και πνευματική δημιουργία, πολλές φορές, αποτελούν γνώρισμα εξωτερικής αναγκαιότητας ή πίεσης, η οποία δεν υπήρξε στην περίπτωση της λεγόμενης εθνικοφρόνου παρατάξεως. Ελλείψει ιδεολογικής συγκρότησης, η οικογενειοκρατία έγινε ο κύριος φορέα ανέλιξης του πολιτικού προσωπικού της Δεξιάς με συνέπεια πληθώρα ημιμαθών και ανεπαρκών γόνων πολιτικών οικογενειών να καταλάβουν θέσεις ευθύνης, για δεκαετίες, μέχρι τις μέρες μας… Ως υποκατάστατο ιδεολογικής ταυτότητας προωθήθηκε ο μεταπρατισμός, η άκριτη ταύτιση με τη Δύση με σοβαρές συνέπειες στη διαχείριση εθνικών θεμάτων, η άρνηση αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης και ο ετεροκαθορισμός της ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Η ιδεολογική αβεβαιότητα συνεχίστηκε, μεταπολιτευτικά, με το «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η κυρίαρχη θέση του στο κόμμα λειτούργησε ως αποτρεπτικός παράγοντας ιδεολογικής εμβάθυνσης. Παράλληλα, η  θεωρητική επεξεργασία του νέου σχηματισμού, ίσως, να εκλαμβανόταν από τον ίδιο ως ένας περιοριστικός παράγοντας στην απόλυτη εξουσία του. Η έννοια του ‘καραμανλισμού’ ή του ‘ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού’ αποτελούν ασαφείς αναφορές, οι οποίες περιγράφουν πιο πιστά, μάλλον, τον προσωπικό τρόπο διακυβέρνησης του Κ. Καραμανλή, που προσιδίαζε στην προσωπικότητα και το χαρακτήρα του τελευταίου. Η σύγχυση ταυτότητας εντάθηκε, αργότερα, με την επιλογή του  Κώστα Καραμανλή για τον μεσαίο χώρο ή ‘κοινωνικό κέντρο’, κίνηση η οποία εστερείτο ιδεολογικής επεξεργασίας και αποσκοπούσε, απλά, στην προσπάθεια εκλογικής διείσδυσης στον κεντρώο χώρο ώστε να κερδηθούν οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι. Η ιδεολογική ταυτότητα ορίστηκε με όρους συμπεριφοράς (μετριοπάθεια), όχι συγκεκριμένων πολιτικών προταγμάτων. Η παραδοχή ιδεολογικής ένδειας θεωρήθηκε ότι θα δελεάσει τους ψηφοφόρους…

Συνέπεια  όλων των ανωτέρω ήταν η μεταπολιτευτική θεσμική έκφραση της Δεξιάς, η Νέα Δημοκρατία, να μετακινείται μεταξύ ενός δυτικοτραφούς μεταπρατισμού και έλλειψης ουσιαστικής εναλλακτικής ιδεολογικής προς την Αριστερά πρότασης με αποτέλεσμα, όσο η τελευταία εμπέδωνε την ιδεολογική της ηγεμονία, η Νέα Δημοκρατία να υιοθετεί την αριστερή ρητορική και  να πιθηκίζει τον «προοδευτικό χώρο». Η υποψηφιότητα του κ. Τζανετάκου στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2002, η στήριξη της υπουργού κ. Γιαννάκου στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού της κ. Ρεπούση, η δήλωση του Μ. Βαρβιτσιώτη περί αναφαίρετου δικαιώματος καύσης της ελληνικής σημαίας, οι ευχαριστίες του Π. Παυλόπουλου στους λαθρομετανάστες και η ακατάπαυστη ρητορική περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας όλα αυτά εντυπώθηκαν στο υποσυνείδητο συντηρητικών ψηφοφόρων, ωρίμασαν και βγήκαν στην επιφάνεια μόλις το επέτρεψε η οικονομική κρίση, η οποία αποτελεί την αφορμή ενδυνάμωσης της Χρυσής Αυγής, και όχι την αιτία…

Η εν λόγω οικονομική κρίση αποτελεί, επιπλέον,  παράδειγμα ιδεολογικής αποχαύνωσης της « εθνικής παράταξης ». Η τελευταία αποδέχτηκε πλήρως, ακολουθώντας το ΠΑΣΟΚ, την εθνική εκποίηση, μέσω του υπερδανεισμού, χάριν της ικανοποιήσεως ξενόφερτων καταναλωτικών προτύπων στην προσπάθεια του λαού μας να ‘γίνουμε Ευρωπαίοι’, όντας συνυπεύθυνη για την απώλεια αυτού του οποίου, υπό κανονικές συνθήκες, αποτελεί ιερή έννοια για μια εθνική παράταξη, την εθνική αξιοπρέπεια της χώρας.

Όφελος για Αριστερά

Η οικειοποίηση συντηρητικών αξιών και ιδεών από το κόμμα της Χρυσής Αυγής αποτέλεσε το προσφορότερο μέσο αποδοχής θέσεων του χώρου της διεθνιστικής, μεταπρατικής Αριστεράς, δηλαδή όλων των σημερινών κοινοβουλευτικών κομμάτων του χώρου, σε σειρά ζητημάτων.

Η καταχρηστική μονοπωλιακή οικειοποίηση από το κόμμα της Χρυσής Αυγής εννοιών όπως Πατρίδα, Ελληνισμός, Οικογένεια, Θρησκεία απονομιμοποιεί τον πυρήνα της συντηρητικής ιδεολογίας  – όπως ακριβώς έγινε με την επταετή δικτατορία – προσφέροντας νομιμοποίηση στις θέσεις της εθνομηδενιστικής Αριστεράς. Η τελευταία αποπειράται να επιβάλλει τις απόψεις της, στην ήδη κουρασμένη ελλαδική κοινωνία, η προσοχή της οποίας στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά στην παρούσα οικονομική κρίση. Η απονομιμοποίηση αυτών των ιδεών από την Χρυσή Αυγή θα θεωρηθεί σαν θρίαμβος της διεθνιστικής Αριστεράς και θα αποθρασύνει τα στελέχη της, ενθαρρύνοντας τα να εντείνουν τις επιθέσεις τους στα συστατικά στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας.

Υπάρχει ο ορατός κίνδυνος η προσπάθεια εξοβελισμού της  Χρυσής Αυγής από την πολιτική σκηνή, να συνοδευτεί και από απόπειρα εξοβελισμού των ιδεών και αρχών που αυτή παρερμήνευσε, καταχράστηκε και απονομιμοποίησε. Έτσι ώστε, όποιος αντιτίθεται στον γάμο ομοφυλοφίλων, στην κατάλυση τους εθνικού κράτους και την επιβολή της πολυπολιτισμικότητας με την νομιμοποίηση λαθρομεταναστών να χαρακτηρίζεται ακραίος, εχθρός της δημοκρατίας, φασίστας, υπονομευτής του πολιτεύματος…

Η στρατηγική της Αριστεράς να συμπεριλαμβάνει στην κριτική της για τη Χρυσή Αυγή το στράτευμα, τα σώματα ασφαλείας και την Εκκλησία, μαρτυρά ότι εκμεταλλεύεται την παρούσα συγκυρία για να κλείσει παλιούς λογαριασμούς…

 

 

 

 

Τί δέον γενέσθαι;

Οι  συντηρητικές αρχές και αξίες, στην Ελλάδα, βρίσκονται υπό ασφυκτική πίεση. Από το ένα μέρος, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας  έχει ταυτιστεί με ένα αποεθνικοποιημένο μεταπρατικό φιλελευθερισμό. Η σημερινή οικονομική πολιτική και η εξάρτηση από τα συνεχή δάνεια ενισχύουν αυτή την εικόνα, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της ηγεσίας της κυβέρνησης. Από την άλλη, το κόμμα της Χρυσής Αυγής, η ρητορική και οι πρακτικές του οποίου απονομιμοποιούν τον πυρήνα της συντηρητικής ιδεολογίας, τις παραδόσεις, το εθνικό κράτος. Τυχόν απομάκρυνση της Χρυσής Αυγής από την ελλαδική πολιτική σκηνή,  χωρίς την δημιουργία μιας γνήσιας ελληνικής, αντιμεταπρατικής, συντηρητικής παράταξης θα έχει ως αποτέλεσμα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, την επανεμφάνιση ανάλογων πολιτικών σχηματισμών. Ξανά και ξανά…

Υπάρχει ανάγκη συγκρότησης σοβαρής συντηρητικής παράταξης με συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα, η οποία θα περιστρέφεται γύρω από την ελληνική εθνική ταυτότητα, την απόρριψη της μετανεωτερικής πολιτικής ορθότητας και του νεοφιλελεύθερου οικονομικού παραδείγματος, την καταπολέμηση κάθε είδους επιρροής υπό τη μορφή ξενόφερτων μεταπρατικών ιδεολογημάτων. Μια παράταξη, η οποία θα ταυτιστεί με τους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας και θα απορρίψει την μονομερή εξάρτηση από τον τουρισμό και την παροχή υπηρεσιών τονώνοντας το φρόνημα και την αυτοπεποίθηση των Ελλήνων μέσω της παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.

Συντηρητική Παράταξη με λαϊκό χαρακτήρα, έχοντας αναφορές στα βιώματα και στις αγωνίες των συμπατριωτών μας σε αντίθεση με τον εισαγόμενο, οικονομίστικο φιλελευθερισμό, οι αναφορές του οποίου αφορούν άλλους λαούς, άλλες εποχές και άλλες κοινωνίες.

Συντηρητική Παράταξη, η οποία θα χαρακτηρίζεται από υπεύθυνο λόγο και δομημένη επιχειρηματολογία για κάθε κοινωνικό ζήτημα και όχι άναρθρες κραυγές λαϊκισμού. Συντηρητική Παράταξη, η οποία δεν θα κάνει λόγο για φυλετική ανωτερότητα του ελληνικού αίματος αλλά θα μιλάει για συνέχεια του Ελληνικού Έθνους, δεν θα κάνει πογκρόμ εναντίον ξένων αλλά θα απορρίπτει την πολυπολιτισμική κοινωνία και με συγκροτημένη επιχειρηματολογία θα υποστηρίζει απελάσεις αλλοδαπών, δεν θα επιτίθεται σε ομοφυλόφιλους αλλά θα απορρίπτει  τα αιτήματα περί «γάμου ομοφυλοφίλων» και υιοθεσίας παιδιών από αυτούς, θα σέβεται την Ορθοδοξία και δεν θα την χρησιμοποιεί ως φτηνό ιδεολογικό εργαλείο συλλογής ψήφων…

Η επίπονη ανορθωτική πορεία του Έθνους θα λάβει χώρα, μόνον αν θεμελιωθεί στις δικές μας πνευματικές δυνάμεις απορρίπτοντας το μεταπρατισμό σε όλες τις εκφάνσεις του ( φιλελευθερισμός, κομμουνισμός, πολυπολιτισμικότητα, εθνικοσοσιαλισμός, εθνομηδενισμός ), μεταπρατισμός ο οποίος διαιωνίζει την εξάρτηση της πατρίδας μας και αποτελεί πρόσκομμα στην παραγωγή γηγενούς πολιτικής σκέψης. Το καθήκον αυτό μπορεί να το επιτελέσει μόνο μια παράταξη, η οποία θα αποσκοπεί στη συντήρηση και επαναφορά στο προσκήνιο των συστατικών στοιχείων της εθνικής μας ταυτότητας και πολιτιστικής παράδοσης, τη μόνη εγγύηση εναντίον της επικράτησης, εξωελληνικής νοοτροπίας, εισαγόμενης ιδεολογίας.

Χώρες μικρές σε μέγεθος και πληθυσμό έχουν μια μόνο επιλογή προς διάσωση της κρατικής τους υπόστασης· την ενδυνάμωση του εθνικού φρονήματος και την εξάλειψη κάθε είδους εξαρτήσεως. Στις κραυγές περί «εξωστρέφειας» και «ανοίγματος στον κόσμο», η πατρίδα μας, όπως πολύ εύστοχα είχε παρατηρήσει ο ευπατρίδης Δ. Δούντας, οφείλει να αντιτάξει την ενδοστρέφεια, την αναβάθμιση της αξίας της ρίζας μας. Το καθήκον αυτό δεν μπορούν να επιτελέσουν κόμματα του άνευρου και πλαδαρού «μεσαίου χώρου» έχοντας ως άξονα τα αποεθνικοποιημένα μεταπρατικά ιδεολογήματα της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελευθερισμού  (ριζοσπαστικός, κοινωνικός ή οτιδήποτε άλλο) με μοναδικά προτάγματα τον εκσυγχρονισμό του κράτους και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Κύρια προτάγματα για το Έθνος οφείλουν να αποτελέσουν η προάσπιση και εμβάθυνση της πολιτιστικής του ιδιοπροσωπείας, η κατοχύρωση της πολιτικής του ανεξαρτησίας, η δημιουργία κοινωνίας συνοχής και αλληλεγγύης και η θέληση για αγώνα. Ενός αγώνα, ο οποίος οφείλει να ξεριζώσει την εξάρτηση από το μυαλό των συμπατριωτών μας.  Η παράταξη, η οποία θα εμπνεύσει την θέληση για αγώνα και θα καταστήσει τους Έλληνες πρόθυμους να καταβάλλουν το κόστος του ανεξάρτητου εθνικού βίου, θα τονώσει το φρόνημα του Έθνους θυμίζοντας του την καταγωγή και το παρελθόν του δεν θα έχει, απλώς, εξασφαλίσει την ηγεμονία της για πολλά χρόνια. Πιο σημαντικό από αυτό, θα έχει καταστεί ο φορέας αφύπνισης των Ελλήνων…

 

 

 

(1018) αναγνώσεις

2 comments

  1. Αγαπητε κ. Λαμπρου

    νομιζω οτι υπαρχει πλεον ικανο δυναμικο για την δημιουργια συντηρητικης παραταξεως και η ιδρυση της με αρχες, που τις περισσοτερες ηδη σκιαγραφισατε πιο πανω, δεν θα ηταν σοβαρο προβλημα.

    Το προβλημα θα ανακυψει στην εξευρεση της προσωπικοτητας που θα ηγηθει μιας τετοιας παραταξεως. Διοτι η προσωπικοτητα αυτη οχι μονον θα πρεπει να διεπεται απο συντηρητικες αρχες, αλλα θα πρεπει να μπορει να τις τηρησει και να τις υλοποιησει;

    Γιατι δεν πρεπει να μας διαφευγει, οτι τετοιες αρχες ειναι και φυσικα τελειως αντιθετες προς την σημερινη επικρατουσα κατασταση, που οπως την αναλυσατε παραπανω,εχει ποικιλοτροπως διαβρωθει απο την Αριστερα και κυριαρχειται απο νεοφιλελευθερο, πολυπολιτισμικο και εν πολλοις εθνομηδενιστικο πνευμα.

    Η ανυπαρξία Ελληνικής Συντηρητικής Παράταξης, εγκειται εν πρωτοις στην απουσια καταλληλης ηγετικης προσωπικοτητος, που εαν δεν εξευρεθει, δεν θα μπορεσει ευκολα να εδραιωθει μια τετοια παραταξη ως σωμα, οσο απαραιτητη και αν ειναι.

    Ας ελπισουμε οτι θα βρεθει συντομα…

    Στελλιος Τσορλινης απο Βιεννη

  2. ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΑΝ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΟΥΝ ΣΚΛΗΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ ΠΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ “ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ”… ΚΛΙΚ ΕΚΕΙ… http://efoploo.wordpress.com/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *