Συνέντευξη με τον Χρ. Χατζημιχαήλ και τον Σ. Μητραλέξη για το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής στο Intense Live Radio

img_0629

Κύριε Χατζημιχαήλ και κύριε Μητραλέξη, καλησπέρα σας. «58 νέοι για τον ελληνικό συντηρητισμό»: πείτε μας λίγα λόγια για την πρωτοβουλία σας αυτή.
ΣΜ&ΧΧ: Πρόκειται για την κοινή έκφραση της επιθυμίας και πρόθεσης για την δημιουργία ενός «Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής», ενός φορέα πολιτικής μελέτης, έρευνας και παρέμβασης ανεξάρτητου από τα κόμματα, που να αφορά και να αναφέρεται κυρίως στην μία από τις δύο μεγάλες οικογένειες πολιτικών ιδεών και στάσεων, αυτήν δεξιότερα του κέντρου, την «συντηρητική». Δεν μιλάμε για κόμμα, ούτε για κάτι που θα ήθελε να γίνει κόμμα στο μέλλον. Μιλάμε για μια έμμοχθη άσκηση πολιτικής και συλλογικής αυτογνωσίας, ώστε να είναι πιο σαφή τα πολιτικά προτάγματα που θα εκπορεύονται στο μέλλον από τον πολιτικό κόσμο, να ανακτήσουν οι λέξεις το νόημά τους. Σήμερα οι πολιτικές ιδέες χρησιμοποιούνται στην (κεντρο)δεξιά μόνο ως συνθήματα και πυροτεχνήματα: δεν σημαίνουν τις κατευθυντήριες γραμμές πίσω από την υπεσχημένη πολιτική πράξη, σημαίνουν μόνο τα προσχήματα για την βουλιμική άσκηση της εξουσίας, για το συλλογικό γιουρούσι στο κράτος – όπως συμβαίνει άλλωστε και στην περίπτωση των κομμάτων της άλλης παράταξης, της Αριστεράς. Η δουλειά ενός τέτοιου Ινστιτούτου είναι να θυμίσει τι σημαίνουν οι λέξεις και πώς διαρθρώνονται οι πολιτικές λύσεις, ώστε να δώσει κίνητρα για να εκπροσωπηθεί ιδεολογικά η συντηρητική πλειοψηφία του λαού από τις πολιτικές δυνάμεις. Όταν μιλάμε για συντηρητισμό, δεν εννοούμε την συντήρηση καταστάσεων, αυτό είναι το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα: μιλάμε για την διαφύλαξη των σημαντικότερων στοιχείων του παρελθόντος με σκοπό την εκτίναξη στο μέλλον.

Κατά τη γνώμη σας, ποιο ήταν  το βασικότερο λάθος της δεξιάς παράταξης (και του –επί τέσσερις δεκαετίες– βασικού φορέα της, της ΝΔ), εξαιτίας του οποίου απέτυχε να κυριαρχήσει ιδεολογικά, κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο, στην ελληνική κοινωνία και κατέληξε να θεωρείται ένα αποτυχημένο «διαχειριστικό» κόμμα, επαγγελματιών της πολιτικής, μαζί με το ΠΑΣΟΚ;

ΣΜ&ΧΧ: Η Μεταπολίτευση ήταν περίοδος πρωτοκαθεδρίας της αριστερής αντίληψης για τα πράγματα, και τα κόμματα που αξίωναν πως εκπροσωπούσαν την συντηρητική παράταξη του λαού είχαν απλώς παραιτηθεί από την προσπάθεια έλλογης πολιτικής αντιπρότασης στην σαρωτική Αλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου, του ιστορικά υποδειγματικού αυτού καταστροφέα της ελληνικής κοινωνίας. Η ΝΔ που αναφέρατε αυτοπροσδιορίστηκε ήδη από την ίδρυσή της ως κόμμα του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», που αν εξετάσετε την έννοια θα διαπιστώσετε ότι δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Η λαϊκή παράταξη της Δεξιάς είναι εκ των πραγμάτων η «συντηρητική» παράταξη, όπως παντού στον κόσμο, όμως το μεγάλο δεξιό κόμμα επαιρόταν για δεκαετίες πως ήταν κυρίως και κατ’ εξοχήν φιλελεύθερο (δηλαδή: ιδρυτικά ατομικιστικό και υλιστικό, θεμελιωδώς απροσάρμοστο στις αξίες του μέσου Έλληνα συντηρητικού πολίτη). Το ίδιο κάνει και σήμερα που αυτοπροσδιορίζεται ως κόμμα του «κοινωνικού φιλελευθερισμού», ενώ ασκεί πολιτική αντικοινωνικού σοσιαλισμού: όλοι οι φόροι του σοσιαλισμού, χωρίς όμως τις κοινωνικές παροχές του. Ως εκ τούτου, δεξιό κόμμα ουσιαστικά δεν υπήρξε στην Μεταπολίτευση. Μόνον α-δέξιο. Και προσοχή: «δεξιό» δεν θα σήμαινε, βέβαια, «σκληρό». Θα σήμαινεέλλογο: φορέας πολιτικών προτάσεων διακυβέρνησης αφορμώμενων από συγκεκριμένες ιδέες, αρχές και αξίες. Τίποτα από αυτά δεν έκαναν τα κόμματα δεξιότερα του κέντρου, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να καταλήξουν συνασπισμοί φέουδων φαύλης μικροδιαχείρισης της εξουσίας. Διότι όταν δεν κυβερνάς με ιδέες και στοχεύσεις που σε υπερβαίνουν, τότε κυβερνάς αναπόφευκτα μόνον με συμφέροντα.

Παρατηρώ ότι δείχνετε προτίμηση περισσότερο στον όρο «Δεξιά», παρά στον ευρύτερο και πιο συνηθισμένο όρο «Κεντροδεξιά». Για εσάς, η ορολογία αυτή έχει κάποια πρακτική σημασία και αν ναι, ποια; Και πιο συγκεκριμένα: πιστεύετε στη συμπόρευση με τα φιλελεύθερα-κεντρογενή στοιχεία σε μια ενιαία, «μεγάλη Κεντροδεξιά»;

ΣΜ&ΧΧ: Για την ακρίβεια, μιλάμε για «την ευρύτερη παράταξη δεξιότερα του Κέντρου», ακριβώς για να είμαστε σαφέστεροι. Οι όροι «κεντροαριστερά» και «κεντροδεξιά» έχουν νόημα όταν χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν τον χώρο ανάμεσα στους πόλους Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο. Όταν όμως οι πόλοι έχουν κηρυχθεί ως εκλείψαντες και έχουμε μείνει μόνο με τις ενδιάμεσες περιοχές (πλέον δεν έχουμε «Δεξιά» και «Αριστερά», μόνο «κεντροδεξιές» και «κεντροαριστερές»), αυτοί οι όροι αρχίζουν και θυμίζουν… μυθολογικό τέρας: μισός κεντρώος, μισός δεξιός. Γιατί ταυτίζετε τα «φιλελεύθερα» στοιχεία με τα «κεντρογενή»; Δεν υπάρχουν «φιλελεύθεροι» που δεν είναι «κεντρογενείς», δεν υπάρχουν «κεντρογενείς» που δεν είναι «φιλελεύθεροι»; Όπως βλέπετε, υπάρχει μπέρδεμα: οι λέξεις πλέον έχουν λυγίσει, και μπορούμε να συνεννοηθούμε όλο και λιγότερο. Γι’ αυτό μιλάμε για «συντηρητισμό», που είναι η λέξη μιας παγκόσμιας γλώσσας για να πούμε την μία από τις δύο μεγάλες πολιτικές παρατάξεις, γι’ αυτό ζητάμε διασάφηση των εννοιών, το να αντιστοιχούν οι έννοιες στα πράγματα και όχι να χρησιμοποιούνται ως προσχήματα. Να μάθουμε επιτέλους ποιος ζητάει τί σ’ αυτήν την χώρα, ποιος προτείνει τί για την διακυβέρνησή της, και όχι να βρίσκονται όλες οι προτάσεις ταυτόχρονα αναμεμειγμένες και κρυμμένες πίσω από λέξεις που σημαίνουν όλο και λιγότερα. Η προσπάθεια για τη δημιουργία ινστιτούτου συντηρητικής πολιτικής είναι, πριν απ’ όλα, μια προσπάθεια για σαφήνεια. Και η σαφήνεια είναι προϋπόθεση για πολιτικές λύσεις.

cropped-header21

Πολλοί θεωρούν το πεδίο της οικονομίας ως τη βάση κάθε ιδεολογικού διαχωρισμού. Ποιες είναι οι βασικές σας θέσεις στην οικονομία; Πιστεύετε στην ελεύθερη οικονομία ή σε ένα πιο ήπιο, «μικτό» σύστημα;

ΣΜ&ΧΧ: Όπως είπαμε και πριν, ενώ ένα κόμμα έχει εκ των προτέρων «θέσεις», ένα ινστιτούτο μελέτης ξεκινά με ένα πλαίσιο ορισμού και φιλοδοξεί να καταλήξει στις θέσεις, όχι να εκκινήσει από αυτές – ειδάλλως δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. Τούτου λεχθέντος, θεωρούμε ότι ο προσδιορισμός της πολιτικής τοποθέτησης ως εκκινούντος από την αντίληψη για την οικονομία ανήκει σε μία παράταξη, την αριστερά (και τους αμιγείς φιλελευθέρους) και δεν είναι, φυσικά, υποχρεωτική για όλους. Η ελληνική δεξιά έπεισε τον εαυτό της ότι… η αριστερά έχει δίκιο, αλλά δεν είναι ανάγκη να έχουν έτσι τα πράγματα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, χαρακτηριστικό των συντηρητικών είναι ότι δεν θεωρούν την πολιτική ένα «εποικοδόμημα» των οικονομικών σχέσεων, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, βαθιά πολιτισμικό, με άλλες αξιακές προτεραιότητες. Από ‘κει και πέρα, η Ελλάδα βρίσκεται εν τόπω και χρόνω και δεν μπορεί να επανεφεύρει τον παγκόσμιο τροχό των οικονομικών και παραγωγικών σχέσεων, μόνο να τον προσαρμόσει στις ιδιαίτερες ανάγκες της – όπως έκανε πάντοτε. Άρα μιλάμε εκ των πραγμάτων για μια μορφή φιλελεύθερης οικονομικής διαχείρισης, ελεγχόμενης οικονομίας της αγοράς. Συν τοις άλλοις, η σήψη του ελλαδικού κρατισμού αναδίδει μια αναξιοπρέπεια που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από κανέναν συντηρητικό πολίτη.

Ευρωπαϊκή Ένωση: υπέρ ή κατά, και υπό ποιες προϋποθέσεις;

ΣΜ&ΧΧ: Θεωρούμε ότι η παραμονή στην Ενωμένη Ευρώπη είναι η καλύτερη από τις υπάρχουσες επιλογές της χώρας αυτήν την στιγμή, δεδομένου του γεγονότος ότι τα κράτη δεν βρίσκονται μετέωρα εν κενώ αλλά σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο και σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο. Οι ρεαλιστικές εναλλακτικές επιλογές μόνο συναρπαστικές δεν είναι. Από ‘κει και πέρα, υπάρχουν πολλές ποικιλίες ευρωπαϊσμού, πολλές διαφορετικές προτάσεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί η Ενωμένη Ευρώπη. Στην Ελλάδα θεωρούμε ότι όποιος δεν συμφωνεί με την πιο ακραία από αυτές, τον φεντεραλισμό/ομοσπονδοποίηση (τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», με διακοσμητικά τα έθνη-κράτη), καθίσταται αυτομάτως ευρωσκεπτικιστής! Αυτό αφ’ ενός δεν ισχύει πουθενά αλλού, αφ’ ετέρου η ίδια η Ευρώπη δεν προσεγγίζει αυτήν την στιγμή τον φεντεραλισμό ούτε κατ’ ελάχιστον. Δηλαδή, ο «υπαρκτός ευρωπαϊσμός» είναι ούτως ή άλλως μη-φεντεραλιστικός. Το πρώτο βήμα για να αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό είναι να καταστήσουμε σαφές ότι επιθυμούμε έναν μη-φεντεραλιστικό ευρωπαϊσμό: ευρωπαϊσμό μεν, μη-φεντεραλιστικό δε. Μια πιο συγκεκριμένη συζήτηση μπορεί να γίνει μόνο αφ’ ότου ξεπεράσουμε για τα καλά την απίστευτη ελλαδική σύγχυση, σύμφωνα με την οποία όποιος δεν είναι φεντεραλιστής δεν είναι πραγματικά ευρωπαϊστής. Πρέπει να συζητηθούν στην δημόσια σφαίρα και οι «ευρωπαϊσμοί» και οι «ευρωσκεπτικισμοί». Είναι και αυτή η σύγχυση ένα από τα αποτελέσματα του γεγονότος ότι ο πολιτικός διάλογος στην χώρα μας δεν γίνεται με απαιτήσεις σοβαρότητας, βάθους και συνέπειας.

Έχετε δηλώσει με σαφή τρόπο πως η πρωτοβουλία σας αυτή δεν φιλοδοξεί και ούτε πρόκειται να εξελιχθεί σε κόμμα. Ποια είναι, λοιπόν, η προοπτική του εγχειρήματός σας σε βάθος χρόνου;

ΣΜ&ΧΧ: Στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει ποτέ, εξ όσων γνωρίζουμε, κάποιος μη-κομματικός ή μη-παρακομματικός φορέας πολιτικής σκέψης, μελέτης, προτάσεων, λύσεων. Φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε μια δομή που θα μπορεί να καταθέτει προτάσεις λύσεων υπό την μορφή μελετών, να διοργανώνει εκπαιδευτικά σεμινάρια και συνέδρια για πολιτικά ζητήματα, να πραγματώνει έναν απαραίτητο διάλογο που σήμερα δεν λαμβάνει καν χώρα. Μια δομή που θα παρεμβαίνει, περιγράφοντας και προτάσσοντας συγκεκριμένη ιεράρχηση πολιτικών προτεραιοτήτων (αυτό που λέμε «ατζέντα») προς υιοθέτηση από τα διάφορα κόμματα που αξιώνουν πως εκπροσωπούν την ευρύτερη παράταξη δεξιότερα του κέντρου. Εκπαίδευση πολιτών, προώθηση θέσεων, διαμόρφωση λύσεων.

Όλο και περισσότεροι νέοι στις μέρες μας εκδηλώνουν έντονο ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα. Εσείς, τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο φοιτητή που μόλις μπήκε στο πανεπιστήμιο και κάνει τώρα τα πρώτα του πολιτικά βήματα; Μπορούν τα σημερινά κόμματα και οι φοιτητικοί τους «βραχίονες» να συμβάλουν στην υγιή και εποικοδομητική πολιτικοποίηση των νέων;

ΣΜ&ΧΧ: Εκ των πραγμάτων δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε «συμβουλές» σε έναν νέο φοιτητή: αν το κάναμε, θα «παίρναμε τη σκιά μας για το μπόι μας». Άποψή μας όμως είναι ότι οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις αποτελούν μια σοβαρή ασθένεια των πανεπιστημίων που καταπίνει και την ακαδημαϊκή ζωή και την ανεξάρτητη, έλλογη, κριτική πολιτική εξέλιξη του νέου πολίτη. Η πρόταση για «τραπεζάκια» και αφίσες αντί σπουδής δεν είναι πρόταση πολιτικοποίησης, αλλά πρόταση αδρανοποίησης, συχνά δε και εκπαίδευσης στην χυδαιότητα. Πολιτική εξέλιξη, πολιτική συνείδηση και πολιτική δράση στο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει αφομοίωση στους κομματικούς σωλήνες! Όταν οι φοιτητές δεν βρίσκουν φοιτητικούς φορείς που να προωθούν την πολιτική ευαισθητοποίηση, την πολιτική συζήτηση και από κοινού πολιτική αναζήτηση, δεν πρέπει να ξεχνούν ότι μπορούν να φτιάξουν οι ίδιοι έναν. Μια ομάδα λίγων φοιτητών μπορεί κάλλιστα να δομήσει ένα αυτόνομο think tank μικρής και τοπικής κλίμακας, έναν ανεπίσημο φορέα που να οργανώνει τακτικά εκδηλώσεις με καίρια επιλογή του θέματος και ομιλητές ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν. Η επίδραση που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο είναι διόλου ευκαταφρόνητη…

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

* Ο Χρήστος Χατζημιχαήλ είναι επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι υπ. διδάκτωρ της Freie Universität Berlin (Παν. Βερολίνου) και πρ. αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βερολίνου. Αμφότεροι συμμετέχουν στην πρωτοβουλία των Ελλήνων Συντηρητικών για την δημιουργία Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ), conservatives.gr.

 

Πηγή: Intense Live Radio

 

Άλλες συνεντεύξεις για την πρωτοβουλία:

 

1) 31.10.2013, στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου «ΣΚΑΪ…αλλιώς» στονΣΚΑΪ 100,3, συνέντευξη με τον Σ. Μητραλέξη. Εισαγωγή από το 9ο λεπτό, η συνέντευξη από το 14ο: http://www.skai.gr/player/Radio/?mmid=243912

 

2) 01.11.2014, στην φοιτητική διαδικτυακή εκπομπή “Στο Τραπέζι των Νέων” του newn.gr, βιντεο-συνέντευξη: http://www.youtube.com/watch?v=mI0wo8UxXEE&feature=share&t=2m28s (τεχνικά προβλήματα στον ήχο)

conservatives.gr

 

(1209) αναγνώσεις

4 comments

  1. Δεν θα αντιδικήσω με τα παραπάνω γραφόμενα, συμπαθητικά είναι ούτως ή άλλως.
    Απλά έχω μια ερώτηση προς τον κ. Μητραλέξη:

    Πατριώτη, καλά τα λες σε γενικές γραμμές, αλλά πως π.χ. αντέχεις να αρθρογραφείς συχνα-πυκνα στο (γκαιμπελικού επιπέδου) σαμαρικό antinews; Πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει τίποτα ο κύριος Σαμαράς ακόμα στη χώρα; Εαν όχι γιατί τον αβαντάρεις γράφοντας σε σαμαρικά μπλογκ; (Ξέρεις τα κονομάνε παράλληλα αυτοί από διαφημίσεις κλπ)

    Υ.Γ.
    Δεν ρωτάω για πλάκα, ψάχνω να δω αν μας δουλεύεις ή όχι.

  2. Για να ρωτας για την σταση απεναντι σε Σαμαρα+κυβερνηση σχετικα με αρθρο που περιγραφει την κυβερνητικη πολιτικη ως “αντικοινωνικο σοσιαλισμο” και αναφορικα με διακηρυξη που περιγραφει την Δεξια ως “φαντασμα” και “μικροδιαχειριστες του κομματικου σωληνα”,.. Ή βαλτός ή χαζός;;;; Δε ρωταω για πλακα

  3. Ίσως να μην έγινα καλά αντιληπτός, επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημα:

    Πως συνάδει το να περιγράφει κάποιος την δεξιά ως “φαντασμα” και “μικροδιαχειριστες του κομματικου σωληνα” και παράλληλα να γράφει τακτικά άρθρα σε καθαρά προπαγανδιστικό blog της ηγεσίας αυτής της δεξιάς.

    Σημειωτέον σε αυτό το blog (που έχει και διαφήμισεις από τράπεζες, ΟΠΑΠ κλπ) όχι άρθρο δεν μπορεί να γράψει κανείς εκτός της προπαγανδιστικής γραμμής των διαχειριστών του αλλά ούτε καν ένα απλό μικρό σχόλιο.

    Μπορεί να σου φαίνεται χαζό το ερώτημα (κακώς) αλλά η βασική νόσος του πατριωτικού χώρου όλα αυτά τα χρόνια ήταν τα διάφορα “trolls” και “trojan horses” που εμφανίζονταν από καιρού εις καιρόν…

  4. Το ότι κρατάτε μικρό καλάθι είναι δείγμα σοβαρότητας. Και το γεγονός πως δεν ταυτίζεστε με κόμμα είναι ελπιδοφόρο. Βέβαια τόσο ο κ. Μητραλέξης πράγματι αρθογραφούσε στο σαμαρικό άντινιουζ όσο και ο κ. Χατζημιχαήλ προέρχεται, αν δεν κάνω λάθος, από τη ΝΔ. Από το κείμενο και τη συνέντευξη όμως αντιλαμβάνομαι ότι πλέον δεν έχετε κομματική σχέση, πράγμα που το θεωρώ καλό. Τέλος αν και εκτίμησα πολύ την ανακοίνωσή σας για λειτουργία του ινστιτούτου εκτός δημοσιότητας μέχρι τις ευρωεκλογές, να πω πως προσωπικά δεν συμφωνώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *