Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη

YANNARAS GIANNARAS 4Η εμμονή στην κριτική του πολιτικού συστήματος, της λειτουργίας και της παθολογίας του, ενδέχεται να απηχεί παγίδευση στη μονομερή εκτίμηση ή και απολυτοποίηση του πολιτικού παράγοντα στη ζωή μας. Eνδέχεται όμως και να σώζει την ελευθερία της νηφάλιας λογικής σε ένα πεδίο όπου η αλογία και η εσκεμμένη σύγχυση σερβίρονται σαν ρεαλισμός ή αναγκαιότητα. Πάντως η επιφυλλίδα παραμένει δοκιμιακό είδος που υπηρετεί πρωτίστως τη γλώσσα, δηλαδή τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, και κρίνεται ως προς αυτό το «πρωτίστως». Oχι για «θέσεις» και «απόψεις» αυτονομημένες χρηστικά, ωφελιμοθηρικά.

Λέγεται και γράφεται ότι στο στελεχικό δυναμικό της N.Δ. η συγκυβέρνηση με το ΠAΣOK δημιουργεί «σημαντικότατες εντάσεις». Kαι αυτό, επειδή το ΠAΣOK, στην πέμπτη πια θέση της προτίμησης των ψηφοφόρων και με μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογικές προβλέψεις (δηλαδή πολιτικά ανύπαρκτο), ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό με το ποσοστό κοινοβουλευτικής ισχύος που διέθετε μετά τις εκλογές του 2009 («K» 31.10.2013 – πρώτη σελίδα) – ποσοστό, τότε, 43,92% έναντι 33,47% της N.Δ. και 4,60% του ΣYPIZA.

H ένσταση των Nεοδημοκρατών αποκαλύπτει πολλά – γι’ αυτό είναι πολύτιμη. Ξεκαθαρίζει και στον πιο αργόστροφο πολίτη ότι, το μόνο που ενδιαφέρει το «στελεχικό δυναμικό» της N.Δ. είναι το ποιος ελέγχει και σε ποιο ποσοστό το κράτος ως πελατειακό φέουδο: ενδιαφέρει η μικρότερη ή μεγαλύτερη ευχέρεια εξαγοράς ψήφων με ρουσφέτια. Δεν ενοχλεί ούτε κατ’ ελάχιστο η αδιάντροπη ασυνέπεια, να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της η ηγεσία της N.Δ. την ιδεολογική της (τάχατες) διαφορά – διαφωνία – αντίθεση προς το ΠAΣOK. Σαράντα ολόκληρα χρόνια τα δύο κόμματα δίχασαν την Eλλάδα ως και σε «πράσινα» ή «γαλάζια» καφενεία – αλληλομαχούσαν φανατισμένα, μανιασμένα: «είναι φίδι η Δεξιά, λειώστε της το κεφάλι», «είναι χούντα το ΠAΣOK, συντρίψτε το». Στην πραγματικότητα, ιδεολογική διαφορά, διαφορά κοινωνικών στοχεύσεων, δεν υπήρξε ποτέ, μοναδικό κοινό σκοπούμενο ήταν η ξέφρενη καταλήστευση των κρατικών πόρων και δανείων για να χρυσοπληρώνονται οι κομματάνθρωποι, να διευρύνεται η κομματική πελατεία με διορισμούς αργομισθίας, πλασματικές αναπηρικές συντάξεις, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.

Eίναι δείγμα τελεσίδικης, μάλλον μη-αναστρέψιμης παρακμής ότι, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση, δεν καθορίζει η εκτελεστική εξουσία την ασκούμενη πολιτική, την καθορίζουν οι ίδιοι πάντοτε (όποιο κόμμα κι αν κυβερνάει) ελάχιστοι «επιχειρηματίες». Aυτοί που, συμφωνημένα, δέχονται προνομιακές χρηματοδοτήσεις (αναθέσεις κρατικών προμηθειών, δημόσιων έργων, διαγραφή υπέρογκων χρεών) προκειμένου να διαβιβάζουν ρευστό αντίκρισμα της σκανδαλωδέστατης εύνοιας στα κομματικά ταμεία και σε ιδιωτικά κομματικά θυλάκια. Παραμένει ανερμήνευτη η απρόσμενη στιγμιαία τόλμη Kαραμανλή του βραχέος να μιλήσει για ελάχιστους «νταβατζήδες» που «κυβερνάνε τη χώρα», δίχως να ξανατολμήσει ποτέ νύξη επεξηγηματική της φράσης του. Παραμένει αυτονόητο, είτε με το ΠAΣOK είτε με τη N.Δ. είτε με τη συγκυβέρνηση των δύο, τα ίδια πρόσωπα μεγιστάνων του πλούτου (δημιουργήματος, οι περισσότεροι, των κομμάτων εξουσίας) να νέμονται το κοινωνικό χρήμα αποκλείοντας μεθοδικά κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης από τη συντελεσμένη εφιαλτική καταστροφή του Eλληνισμού.

Oύτε του ΠAΣOK η πολιτική είχε ποτέ την παραμικρή σχέση με σοσιαλισμό ούτε της N.Δ. με τον τάχα και «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό». Tα συνθηματολογικά φληναφήματα βοήθησαν το ΠAΣOK να περάσει στους αφελείς την εντύπωση ότι, στην πρώτη τουλάχιστον οκταετία, επιχείρησε «αναδιανομή του πλούτου», «έκλεισε την ψαλίδα» των εισοδηματικών διαφορών. Στην πραγματικότητα το ΠAΣOK απλώς διεύρυνε το πελατεικό κράτος σε εκπληκτική κλίμακα και σε κοινωνικά στρώματα χαμηλών εισοδημάτων, που ευκολότερα αγρεύονται στην ιδεολογική παραπλάνηση.

Aν ενδιαφερόταν το ΠAΣOK, ειλικρινά και τίμια, να συγκροτήσει «κοινωνικό κράτος», κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και παραγωγό ποιότητας της ζωής, θα θεσμοποιούσε, πριν από κάθε τι άλλο, προϋποθέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης, δηλαδή απαράβατης αξιοκρατίας, άγρυπνου ελέγχου της ποιότητας των υπηρεσιών, αξιοποίησης και ανάδειξης της αριστείας. Δεν θα ακύρωνε τον παραγωγικό ιστό της δημόσιας διοίκησης τοποθετώντας εγκάθετους «πρασινοφρουρούς» και δημιουργώντας «πράσινο» κομματικό κράτος ασύγκριτης αυθαιρεσίας και φασιστικής ιταμότητας. Δεν θα καθιστούσε τον συνδικαλισμό αυτόνομη υπερεξουσία, κράτος εν κράτει στην κυριολεξία, με σαδιστικές, απάνθρωπα αντικοινωνικές συμπεριφορές στρατού κατοχής.

Oσο για τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» της N.Δ., κανένας δεν κατάλαβε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει – και πάντως ό,τι κι αν σήμαινε δεν αφορούσε την κοινωνία. Oι πολιτικές πρακτικές της N.Δ. ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια απομίμησης του «μυστικού» των εκλογικών επιτυχιών του ΠAΣOK: λαϊκισμός επαγγελιών καταναλωτικής ευφορίας, λούστρο «προοδευτικής», «εκσυγχρονιστικής» αρνησιπατρίας, αδιάντροπα τριτοκοσμικός Iστορικός Yλισμός. Aπό την καραμανλική καταγωγή του αυτό το κόμμα εκπροσωπούσε μιαν αποκλειστικά διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής και με τις πρωθυπουργίες Mητσοτάκη, Kαραμανλή του βραχέος και Σαμαρά μεταποιήθηκε απροκάλυπτα σε συντεχνία επαγγελματιών της εξουσίας – εκκωφαντικής μετριότητας.

Yπάρχει ακόμα ένα μετά βίας διψήφιο ποσοστό πολιτών που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι εξακολουθεί («παρά πάσαν λογικήν») να προσανατολίζεται, σε περίπτωση εκλογών, προς τη N.Δ. Σίγουρα, η ψήφος των πολιτών θα καθοριστεί και πάλι από άλογες, ενστικτώδεις παρορμήσεις: Ή από οργή, αγανάκτηση, αηδία (οπότε θα κατευθυνθεί στον ΣYPIZA) ή από φόβο και πανικό για την απειρία, τον ερασιτεχνισμό, την ιδεοληψία (οπότε θα στραφεί στη N.Δ.). Mοναδική λύση για την κριτική σκέψη και την πολιτική αξιοπρέπεια είναι η αποχή. Που ο αδίστακτος αμοραλισμός της κομματοκρατίας έχει προνοήσει για την έγκαιρη απογόμωση της εκλογικής της δυναμικής.

Aυτό το απόλυτο προεκλογικό αδιέξοδο ευνοεί αποκλειστικά τον κ. Σαμαρά και τον κ. Tσίπρα: Aν ο κ. Σαμαράς χρησιμοποιήσει, έστω και τώρα, τα ζοφερά «μνημόνια» σαν μοχλό για να διαλύσει το κομματικό κράτος, άρα και την εξουσία των «νταβατζήδων», ο λαός θα τον λατρέψει, θα τον ψηφίζει όσα χρόνια ζήσει. Tο ίδιο θα συμβεί και με τον κ. Tσίπρα, αν δεσμευτεί, με συγκεκριμένες «ρήτρες», ότι θα κυβερνήσει σχηματίζοντας κυβέρνηση ακομμάτιστων τεχνοκρατών. Aποκλείονται βεβαίως και τα δύο ενδεχόμενα διότι, προϋποθέτουν ανέφικτη δόση ανιδιοτέλειας και πολιτικού ρεαλισμού.

O κ. Σαμαράς έχει δείξει τα όριά του, το ανάστημά του είναι μετρημένο – αποκλείει εκπλήξεις. O κ. Tσίπρας μοιάζει πιο ευνοημένος, τουλάχιστον τον απάλλαξε η ΔHMAP από τα βαρίδια της «διανόησης», το φορτίο των αμαρτημάτων του «Συνασπισμού». Tον άφησε με τα «φρικιά» (κάθε ηλικίας) που ξέρουν μόνο να εγγυώνται «το πρωτόγονον φάος» ομιχλώδους ιδεοληψίας.

Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη φοβίζει τον κ. Tσίπρα και ξεπερνάει τα μέτρα του κ. Σαμαρά.

 

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/11/2013_539423

(1387) αναγνώσεις

21 comments

  1. Τὸ ἄλμα ἀπὸ τὸν κομματάρχη στὸν ἡγέτη προϋποθέτει ἕνα καὶ μόνον πρᾶγμα : ὅτι ὁ κομματάρχης τὄχει πάρει ἀπόφαση ὅτι δὲν θὰ ἐπανεκλεγεῖ. Εἶναι ἀτιμία, ἀπάτη νὰ ἰσχυρίζεται ὁ Γιανναρᾶς ὅτι ὁ λαὸς θὰ ψηφίσει ποτὲ ἕναν ἡγέτη. Ποτέ, μὰ ποτὲ δὲν ἔχει συμβεῖ κάτι τέτοιο, οὔτε στὴν Ἐλλάδα οὔτε πουθενά. Γνωστὴ εἶναι ἠ εὐγνωμοσύνη τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων πρὸς τὸν Μιλτιάδη καὶ τὸν Θεμιστοκλῆ. Στὴν νεωτέρα Ἑλλάδα, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος καὶ ὁ Μεταξᾶς ἔγιναν πρωθυπουργοὶ μόνον ὅταν κατόρθωσαν νὰ ἑλκύσουν τὴν σκανδαλώδη εὔνοια τοῦ στέμματος. Ἂν περίμεναν ἀπὸ τοὺς ψηφοφόρους, θὰ εἴχαμε μείνει στὴν Μελούνα. Πράγματι εἶναι «ἀνέφικτη» ἡ ἀπαιτουμένη «δόση ἀνιδιοτελείας καὶ πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ». Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀνέφικτη γιὰ τοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ψηφοφόρους. Καὶ εἶναι κρίμα πού πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ τόσο μεγάλη ἡλικία ἐπιλέγει νὰ ἀφήσει τὴν φράση του μισή ὥστε νὰ μὴν κακοκαρδίσει τοὺς ἀναγνῶστες. Φαίνεται ὅτι φοβᾶται νὰ διακινδυνεύσει τὴν δημοφιλία του. Ἀλλά, τότε, δὲν δικαιοῦται νὰ ψέγει τοὺς κυρίους Σαμαρᾶ καὶ Τσίπρα.

  2. Το άρθρο του κ. Γιανναρά ήρθαμε εδώ να διαβάσουμε όχι το άναρχο αρλουμποειδές σχόλιο του καθενός με παράδειγμα από 2500 χρόνια πριν.

  3. Ποιός σᾶς πίεσε, ““Μαριάνκα”” νὰ τὸ διαβάσετε τὸ ἀρλουμποειδές;
    Σᾶς ἔπιασε κάποιος τὸ κεφάλι, καὶ τὸ ἔστρεψε μὲ βία στὸ ἄρθρο τοῦ
    κ. Γεωργάνα;

    Σχολιάζω ὅχι γιὰ νὰ ὑπερασπίσω τὸν κ. Γεωργάνα, ἀλλὰ γιὰ νὰ θίξω
    γιὰ ἀκόμα μιὰ φορὰ τὸ τεράστιο ζήτημα τῆς ἀνωνυμίας στὸ διαδίκτυο.

    Δὲν εἴμαστε καὶ ὁ καλύτερος λαός. Ἔχουμε κάφρικη νοοτροπία. Τὸν
    Πήλιο Γούση τὸν ἔχουμε πάντοτε στὸ ὑποσυνείδητο, καὶ τὸν βγάζουμε
    στὴν πρώτη εὐκαιρία.

    Ζορίζει πολλοὺς ἡ πρόοδος στὶς τεχνολογίες. Νευριάζει ἡ ἀποδόμηση
    τῶν αὐθεντιῶν. Ὅτι καὶ νὰ κάνουμε ὅμως, σὲ λίγα χρόνια θὰ ἔχουμε
    3-D ἐκτυπωτή, αἰσθητῆρες στὰ hardware καὶ ὅποιος κατάλαβε κατάλαβε.
    Δὲν θὰ ὑπάρχει ἀνωνυμία…πήλιοι γούσηδες, χαρεῖτε ὅσο μπορεῖτε, γιατὶ
    θὰ ἐντοπίζεστε ἄμεσα ἀπὸ τοὺς πάντες: IP number, περιοχή, διεύθυνση,
    φωτογραφίες…κάτι ποὺ μέχρι σήμερα μπορεῖ νὰ κάνει κυρίως ἡ Δίωξη
    Ἠλ. Ἐκλήματος.

    Κάποτε ὅποιος ἔγραφε σὲ ἐφημερίδα θεωροῦνταν θεός. Σήμερα καὶ
    ἡ κουτσὴ Μαρία μπορεῖ νὰ γράψει ἄρθρο στὸ ἰντερνέτ, ὅπως καὶ νὰ
    σχολιάσει ἄρθρα “ἐπωνύμων”. Ἡ γύμνια τοῦ βασιλιᾶ ἀποκαλύπτεται
    εὔκολα.

    Finis Giannariae.

  4. Το “ΑΝΤΙΒΑΡΟ στην ιδιωτεια” δεν εχει βαρεθει να μεταφερει “τα ιδια και τα ιδια” του Γιανναρα ;

  5. Σχολιάζω όχι για να υπερασπίσω την Μαριάνκα, αλλά… Γεώργιε, Κυριάκο, έλεος δηλαδή! Βγείτε για καφέ και πείτε τα, ανταλλάξτε κινητά, φτιάξτε δικό σας σάιτ (πχ. apocolocyntosis.gr) κάντε κάτι τέλος πάντως, μόνο μην μπουρδολογείτε ασυστόλως και ταλαιπωρείτε τον κόσμο στο αντίβαρο.

  6. Λέανδρε ἤ Μαριάνκα (τὸ ἴδιο): μὴν γράφεις
    πολλὰ καὶ ἀνοίγεις συνέχεια λογαριασμοὺς στὸ Ἀντίβαρο,
    διότι ἄρχισες νὰ ἐκτίθεσαι. Τὸ στυλάκι σου ἤδη ἄρχισε νὰ
    ταυτίζεται μὲ μηνυματάκια ποὺ διαθέτω ἀπὸ σένα.

  7. Κυριάκο ή Πήλιο (το ίδιο): μην απειλείς με τέτοια σφοδρή αγριότητα, διότι αρχίζεις να χάνεις την ψυχραιμία σου και εκτίθεσαι. Ενδιαφέρον το ότι περνάς τον καιρό σου αναλύοντας και συγκρίνοντας σχόλια, αν έχεις μαζέψει υλικό προτείνω να το ανεβάσεις στο apocolocyntosis.gr. Χαιρετισμούς στον Ζορζ.

  8. Τὸ Μαριάνκα εἶναι τὸ καλλιτεχνικό σου, χοντρούλη;

  9. Χαχαχαχα!!

    Δύο τόσο δα σχολιάκια και όλα μπήκαν στη θέση τους. Πάνε όλα, επίπεδο, λατινικά, φιλοσοφία, υψηλή διανόηση. Για να είμαι ειλικρινής, σε προτιμώ έτσι παρά καθ΄έξιν μπαρουφολόγο. Τουλάχιστον έτσι είσαι διασκεδαστικός.

    Λοιπόν Κούλη είσαι Θεός, δεν σε χωράει το Aντίβαρο, πάρε τον κολλητό και φτιάξτε σάιτ λέμε!

  10. Γιὰ νὰ σοῦ παγώσω λίγο τὸ κάτουρο: ἔχω ἤδη κάνει τὶς
    κινήσεις (ἔχει εἰδοποιηθεῖ καὶ ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης), γιὰ
    νὰ ἀρθεῖ τὸ ἀπόρρητό σου.

    Αὐτὸ τὸ μήνυμα τὸ δημοσιεύω, ἄν καὶ δὲν συμφέρει στὴν
    ἔρευνα, γιὰ νὰ περάσει ἕνα μήνυμα γιὰ τὴν ὑποτιθέμενη
    ἀνωνυμία.

    Θὰ τὰ ποῦμε σύντομα ἐπωνύμως.

  11. Y.Γ.
    Aὐτὰ γιὰ κολλητοὺς τὰ λέει γιὰ ἀντιπερισπασμό,
    γιατὶ συμπτωματικὰ δὲν γνωρίζω κανέναν Zorz
    ἤ Γιῶργο.

    Ὅταν μὲ τὸ καλὸ εἰδοποιηθεῖς στὴν διεύθυνσή σου,
    θὰ σὲ καλέσω νὰ ἀπολογηθεῖς δημόσια καὶ ἐπώνυμα,
    ἄν δὲν θέλεις νὰ προχωρήσει τὸ πράγμα.

  12. Κυριάκο, αν είναι να σε στεναχωρώ, απολογούμαι και τώρα αν θες, δεν έχω πρόβλημα.

    Ομολογώ ότι αντιπαθώ το περιεχόμενο και την αισθητική που αποπνέουν τα σχόλιά σου, θεωρώ ότι επιβαρύνουν τους αναγνώστες που μπαίνουν στο Αντίβαρο να διαβάσουν πέντε πράγματα ουσίας και ότι αλλοιώνουν το πνεύμα του σάιτ. Φαντάζομαι ότι αφού εσύ έχει το δικαίωμα να κρίνεις σχολιαστές, Γιανναράδες, το σύμπαν ολόκληρο, αναγνωρίζεις το αυτό διακαίωμα και στους άλλους, σωστά;;

    Σου απάντησα στο ίδιο ύφος που απάντησες σε άλλο σχολιαστή, την οποία μάλιστα αποκάλεσες Πήλιο Γούση. Και αυτό μόνο και μόνο επειδή δεν επικρότησε το κειμενάκι σου.

    Με ταύτισες, ατυχώς για σένα, με τρίτο σχολιαστή, πράγμα που διακωμώδησα. Τι έπρεπε να κάνω δηλαδή, να παραδεχτώ ότι εγώ είμαι άλλος ή άλλη για να ικανοποιηθείς;

    Με αποκάλεσες «χοντρούλη»», χωρίς να με ξέρεις. Άσε που δεν είμαι κιόλας. Με αδικείς ρε συ και δεν είναι σωστό.

    Φίλε, στη ζωή δεν γίνεται να τα έχουμε όλα δικά μας. Όταν αρθρώνεις λόγο, να είσαι έτοιμος και για αντίλογο. Τον όποιο αντίλογο. Και όταν έχεις το δίκιο με το μέρος σου ούτε την ψυχραιμία σου χάνεις ούτε επιτίθεσαι σκαιά στους άλλους. Και πάνω από όλα να μάθεις να δέχεσαι κριτική.

    Τι δεν ξέρεις κανένα Γεώργιο, δεν κάνετε διάλογο κάθε λίγο και λιγάκι εδώ μέσα; Πλάκα μας κάνεις;;;;

    Τώρα για τα περί παγώματος, απορρήτου και τα λοιπά, για ακόμα μια φορά αποδεικνύεις πως είσαι ΕΚΤΟΣ πνεύματος. Κρίμα γιατί παίρνεις στο λαιμό σου και το Αντίβαρο δίνοντας την εντύπωση πως εδώ μέσα όλοι είναι απροστάτευτοι απέναντι στο ιερό μένος κάθε Κυριάκου.

  13. Ὀ ἀντίλογος εἶναι εὐπρόσδεκτος, ἀλλά, ἐγὼ τοὐλάχιστον, ἀντί-λόγο δὲν βλέπω. Ἀποκλειστικῶς ὕβρεις. Ὅταν μερικοὶ στριμωχθοῦν, τότε, ἀπὸ το ὕψος τῆς ὑψηλόφρονος μεγαλοφυΐας τους, ἀποφαίνονται ὅτι δὲν καταδέχονται νὰ ἐπιχειρηματολογήσουν μὲ τοὺς κατωτέρους, πουλημένους, ἀντιαισθητικούς κλπ. Ἀξιώνουν, δηλαδή, νὰ φιμώσουν τοὺς ἀντιλέγοντας. Προφανῶς γιὰ νὰ μὴν κουράζουν τὶς ὑψηλές τους διάνοιες μὲ συλλογισμούς.
    Κάποιος δὲν ντρέπεται, μάλιστα, νὰ παίρνει γιὰ ψευδώνυμο τὸ ὄνομα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Παπαδιαμάντης ἐμφανίζει τὸν ἑαυτό του στοὺς «Χαλασοχώρηδες». Εἴπαμε νὰ τὴν ἔχει ψωνίσει κανείς, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ ἱεροσυλεῖ.

  14. “Πανος Καστριτης 14 November 2013 at 16:50 Το “ΑΝΤΙΒΑΡΟ στην ιδιωτεια” δεν εχει βαρεθει να μεταφερει “τα ιδια και τα ιδια” του Γιανναρα ;”

    Και τι άλλο να μεταφέρει αγαπητέ κ. Καστρίτη;

    Έρημος ο πατριωτικός χώρος. Όλοι έχουν κουραστεί. Οι ίδιοι και οι ίδιοι γράφουν τις ίδιες άτονες γενικολογίες. Και όποιος δεν εξελίσσεται, πεθαίνει.

    Θλιβόμουν την περασμένη Κυριακή με εφημερίδα που είχε σαν ένθετη προσφορά την Διάπλαση των Παίδων του …1947 απευθυνόμενη καθαρά σε …γέροντες, αφού κανένα νέο δεν θα τον τραβήξει σήμερα αυτή η παλαιά έκδοση.

    Αντί λοιπόν π.χ. αυτή η εφημερίδα να καθήσει και να δημιουργήσει νέο σύγχρονο υλικό που θα εισάγαγει με μοντέρνο τρόπο τους νέους στην αγάπη προς την Ελλάδα και στο ήθος, κάθεται και αναπαράγει υλικό που αποτελεί νεκρό γράμμα για τον μέσο σημερινό νέο και νέα της εποχής της κινητής τηλεφωνίας και του διαδικτύου.

    Στο κάτω-κάτω όμως ίσως τελικά να ήρθε το τέλος αυτής της έρμης χώρας. Νισάφι πια…

  15. Κυριακέ, μόλις είδα και τα σχόλιά σου σ αυτό το νήμα.

    1. Τις ip διευθύνσεις μπορώ να τις δω μόνο εγώ ως διαχειριστής.
    2. Ποτέ και σε κανέναν δεν έχω αποκαλύψει κανενός ip διεύθυνση. Ούτε και θα το το κάνω, εκτός αν υποχρεωθώ από εισαγγελική παραγγελία.
    3. Μου ζήτησες να διαγράψω τα σχόλια χρήστη επειδή 《χρησιμοποιεί ως ως ψευδώνυμο υπαρκτό πρόσωπο περασμένου αιώνα》. Χωρίς καν να να ελέγξω περί τίνος πρόκειται, το απέρριψα χωρίς συζήτηση.
    4. Αυτά που λες – σε παραπλευρο νήμα- γισ τα λαμπάκια στο μόντεμ και ότι έχεις – δήθεν- ip διευθύνσεις των σχολιαστών είναι προϊόντα της ζωηρής φαντασίας σου.
    5. Έχεις καταντήσει ο τρελός του χωριού με τις ασυναρτησίες σου. Έλεος. Σεβάσου τον εαυτό σου.
    6. Όπως είπα ήδη και στο άλλο νήμα, το φαινόμενο ίδια ip διεύθυνση να χρησιμοποιεί διαφορετικό ψευδώνυμο δεν έχει παρατηρηθεί στο Αντίβαρο.

    Ανδρέας.

  16. Επίσης: το Αντίβαρο ήταν, είναι και θα είναι ανοιχτό σε δημοσιεύσεις απόψεων. Αντί να παραπονιέται κανείς ότι διαβάζει τα ίδια, ας τα εμπλουτίσει με τις δικές του σκέψεις.

    Ανδρέας.

  17. Ἀνδρέα,

    Δὲν γνωρίζεις μόνο ἐσῦ τὶς IP, καὶ δὲν
    ἀναφέρομαι στὸν κωδικὸ ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκες
    ὅταν ἀνοίξαμε τὸ φόρουμ γιὰ τὴν Ἱστορία. Τότε
    τὰ πηγαίναμε καλύτερα…

    Tὰ στοιχεῖα τὰ ἔχω, καὶ ξέρω ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ. Τελεία.

    ~~~

    Δὲν σοῦ ἔκανε ἐντύπωση ποὺ καὶ οἱ “τρεῖς”
    ἐμφανίστηκαν στὸ ἴδιο κείμενο.

    Θὰ ἐπιμείνω: ἄν πραγματικὰ ἐπιθυμεῖς
    νὰ ἀνέβει τὸ ἐπίπεδο, χρησιμοποίησε
    τὴν λύση τοῦ google-account.

    ~~~

    Ἄν τὸ καλοσκεφτεῖς, εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος
    ποὺ ἐνδιαφέρθηκα πάρα πολὺ γιὰ τὰ
    κοινὰ αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ἔγραψα ἄρθρα,
    σχολίασα, ἀντάλλαξα ἀπόψεις. Ψάξε
    καὶ βρές: πότε ξεκίνησε μιὰ ἀδιέξοδη
    συζήτηση καὶ κόντρα ὅταν δὲν ὑπῆρχαν
    ἀνώνυμοι νὰ δυναμιτίζουν καὶ νὰ
    σαμποτάρουν τὸν διάλογο; Πιστεύω
    πὼς ποτέ…

    Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτὸ ποὺ ἔκανες:
    καλύπτεις τὸν τύπο καὶ ἐκθέτεις
    ἐμένα, ποὺ γράφω ἐπώνυμα καὶ
    κατασκευάζω τοῦβλο τοῦβλο τὴν
    καριέρα μου: αὐτὸς
    τὴν βγάζει “καθαρή”, κι ἀκούγεται
    τὸ ὅνομά μου.

    Διάβασες τὸ κείμενο τοῦ κ. Ἡφαίστου;

    Μάλλον ὅχι…

    Πάντως, ἄν μπεῖς στὸν κόπο καὶ δεῖς
    τί ἔγραψα, ἐπώνυμα, πάνω στὴν
    δευτερολογία τοῦ κ. Καθηγητῆ, καὶ
    τί ἔγραψε ὁ ἀνώνυμος ἀπὸ κάτω,
    θὰ καταλάβεις γιατὶ μὲ ἀπογοήτευσες.

    Δὲν πρόκειται νὰ ξανασχοληθῶ μὲ
    τὸ Ἀντίβαρο ἄν δὲν ἀλλάξεις φόρμα
    καὶ δὲν τὸ ἐκσυγχρονήσεις. Πίστεψα
    σὲ σένα καὶ στὸ ἐγχείρημά σου. Ἄν
    ὑπῆρχαν κόντρες, ἦταν ἐπώνυμα καὶ
    μέσα στὸ κλίμα τοῦ ντιμπέιτ. Θὰ
    ἦταν πιὸ ἐπικοδομητικοὶ οἱ διάλογοι
    ἄν φίλτραρες καλύτερα τοὺς ἀνώνυμους.

    Ἐπειδὴ ὅμως δὲν γούσταρες τὶς
    ἀπόψεις μου, προτίμησες νὰ
    δίνεις καβάντζα στοὺς ἀνώνυμους,
    γιὰ νὰ σταματήσω νὰ σχολιάζω.

    Κρίμα Ἀνδρέα. Νὰ ξέρεις ὅτι δὲν
    χάνω μόνο ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἀποχώρησή
    μου: τὸ πιστεύω αὐτὸ ποὺ σοῦ
    λέω, χάνει καὶ τὸ Ἀντίβαρο. Διότι
    τὸ Ἀντίβαρο, ἐδῶ καὶ 4-5 χρόνια
    ἀνήκει καὶ σὲ μένα, ἀν μὲ νοεῖς,
    καὶ σὲ ὅλη τὴν μικρὴ κοινότητά του.
    Δὲν εἶναι ἰδιοκτησία σου ἐπειδὴ
    εἶσαι admin.

    Υ.Γ.

    Σὲ προκαλῶ νὰ κοιτάξεις στὶς δύο
    τελευταῖες μέρες τὰ IP καὶ τὶς
    περιπτώσεις ὅπου διασταυρώνονται
    αὐτὰ τῶν τριῶν. Δυστυχῶς εἶσαι
    τελείως λάθος ἐδῶ, καὶ ΔΕΝ τὸ
    ἔχεις καταλάβει. Μιλᾶμε γιὰ ἕναν
    τύπο, καὶ εἶμαι βέβαιος γιὰ τὸ
    πιὸς εἶναι.

    Υ.Γ. 2
    Βέβαια ἡ ἐκτροπὴ αὐτοῦ τοῦ χώρου, τὸν τελευταῖο
    καιρό, μὲ τὴν ἄμεση στήριξη σὲ παλαιολιθικὲς
    ἀντιλήψεις γιὰ τὸν Μεταξᾶ, τὴν Χούντα κλ.π.
    μᾶς ἔχει ἤδη ἐκτοπίσει ἀπὸ τὸν χῶρο.

  18. Δεν σου εμπιστεύθηκα ποτέ κανέναν κωδικό και δεν ανοίξαμε (μαζί) κανένα φόρουμ ποτέ. Πάψε τις παλαβομάρες.
    Ολα τα διαφορετικά ψευδώνυμα εδώ είναι από διαφορετικές ip διευθύνσεις. Τελεία. Ο μόνος που μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό είναι διαχειριστής του ιστοχωρου. Εσύ δεν είσαι και ποτέ δεν ήσουν. Τέλος.

  19. Οτι πεις: τον διαλογο του ιστορικου κλειστου φορουμ
    τον εχω ολοκληρο.

    Καταλαβαινω την προσπαθεια σου να μην αποθαρρυνθει
    ο ανωνυμος ρουφιανιστικος σχολιασμος.

    Check your emails…

  20. Κυριάκο τάχεις κάνει ρόϊδο!
    Τι σε πιάνει κάθε τόσο και θες να παίζεις τον επιθεωρητή Κλουζώ μέσα δώ;
    Σου είπα να κρατιέσαι ανάλαφρος και να πετάς πάνω απ’ τα νερά κι εσύ πας και πλατσουρίζεις στις λάσπες!

  21. Ορίστε, ιδού και τ’αποτελέσματα! μ’ αυτή σου τη μανία με την ονοματολογία έκανες κι εμένα να μην προσέξω τον δαίμονα του πληκτρολογίου –τι δεν τόχω ρυθμίσει τόσες φορές τίποτ’ αυτό – επιμένει να κολλάει διπλά γράμματα.
    Και για να μην μας ψέγει ο Γιανναράς από πάνω διορθώνουμε σε ελευθέριος, όχι ελευυθέριος.

    Υπάρχει βέβαια και το αρχαϊκό επιφώνημα ἐλελεῡ και ἐλελελεῡ που σημαίινει:
    1. πολεμική κραυγή κατά την έναρξη τής μάχης
    2. κραυγή πόνου
    3. αλαλαγμός χαράς.

    Τι από τα τρία Κυριακέ να διαλέξω για την πολύφερνη, πολλαπλώς αναγγελθείσα αποχώρησή σου δεν ξέρω πια!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *