Η αποχώρηση από τα εγκόσμια του Γλαύκου Κληρίδη και οι έσχατες λογικές ενός κράτους

DSC00084Παναγιώτης Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

 

Το αμείλικτο βιολογικό τέλος όλων και οι ιστοριογραφικές φαρσοκωμωδίες

 

Για τις προσωπικότητες οι οποίες διαδραμάτισαν σημαίνοντα ιστορικό ρόλο η κριτική πρέπει να γίνεται την σωστή στιγμή και με τον σωστό τρόπο. Αυτή την στιγμή η αποχώρηση από τα εγκόσμια του Γλαύκου Κληρίδη επιτάσσει μερικά μόνο και πολύ προσεκτικά λόγια. Κυρίως, όχι για να μιλήσουμε για τον ίδιο αλλά για να υπογραμμίσουμε κάποια αυτονόητα πράγματα, τα οποία, όμως, δυστυχώς, δεν είναι για όλους αυτονόητα.

Κατ’ αρχάς, «ο θάνατος» των ανθρωπίνων όντων υπογραμμίζει εύστοχα ο Παναγιώτης Κονδύλης, «δεν είναι κάτι που θα συμβεί μια φορά στο μέλλον, αλλά αποτελεί μέρος της καθημερινής ζωής, και δεν συνίσταται απλώς στο βιολογικό τέλος, αλλά και στον αμείλικτα πεπερασμένο και σχετικό χαρακτήρα όλων των ανθρωπίνων εγχειρημάτων».

Μολαταύτα, μερικοί συμπεριφέρονται για την ασθένεια ή τον θάνατο των άλλων με σιχαμερό τρόπο και με απύθμενη μικροπρέπεια. Τέτοιες συμπεριφορές παρατήρησα ακόμη και στον ακαδημαϊκό χώρο, εκεί όπου το πνεύμα πρέπει να είναι, υποτίθεται, ανώτερο, και η σκέψη πιο υψηλή. Υποτίθεται!

Σε κάθε περίπτωση, αναγούλα προκαλεί η χαρά μπροστά στην ανθρώπινη κακουχία ή μπροστά στον θάνατο οποιουδήποτε ανθρώπου. Οι πολιτισμένοι άνθρωποι, εξάλλου, ακόμη και κατά την διάρκεια ενός πολέμου προσφέρουν περίθαλψη στους απέναντι και τους επιτρέπουν να θάψουν με τιμή τους νεκρούς τους.

Τον Γλαύκο Κληρίδη, όπως και τις υπόλοιπες ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Μακάριος, ο Γρίβας, ο Παπαδόπουλος και πολλοί άλλοι, ή των αντίστοιχων του Ελλαδικού κράτους, δεν μπορεί κανείς ιστορικά μιλώντας να τους δικάσει για να τους καταδικάσει ή αθωώσει. Η πλάστιγγα με τους δύο δίσκους της ιστορικής τους παρουσίας βαραίνει προς την μια ή άλλη κατεύθυνση.  Όπου και να γείρει, όμως, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, πάντα κάτι θα έχει και στην άλλο δίσκο.

Δεν δικάζουμε λοιπόν με ιστορικά άλματα και ιστοριογραφικές φαρσοκωμωδίες αλλά αποτιμούμε κριτικάγια να μαθαίνουμε από τα παθήματα. Για να κατανοήσουμε την θέση και τον ρόλο του πολίτη και τα θέσφατα και τα έσχατα μιας κοινωνίας και ενός κράτους στα οποία όλοι οι πολίτες απαιτείται να είναι προσκολλημένοι. Κυρίως για να καταλάβουμε όσο καλύτερα μπορούμε την σημασία της κρατικής ισχύος στην σύγχρονη διεθνή πολιτική και την ανελέητη ορθότητα της Θουκυδίδειας Υποδειγματικής ανάλυσης.

Ούτε επίσης ωφελούν ωραιοποιήσεις ή ύβρεις. Τα πολιτικά πρόσωπα όταν αναλαμβάνουν θέση ευθύνης είναι εξ ορισμού αμφιλεγόμενα. Ας φροντίζουμε να έχουμε δημοκρατία μέσα στην οποία θα επιδιδόμαστε στο άθλημα ανάδειξης των άριστων στο τιμόνι του κράτους. Ιδιαίτερα στις κρίσιμες στιγμές που διανύουμε, τα κροκοδείλια δάκρυα, οι εξάρσεις θαυμασμού και οι κατάρες περισσεύουν και σε τίποτα δεν χρησιμεύουν.

 

Οι πολίτες πάσχουν όταν η Πολιτική πάσχει  και η Πολιτεία παρακμάζει

 

Αυτά περίπου σκέφτηκα όταν άκουσα για τον θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη. Την στιγμή της αποχώρησής του από τα εγκόσμια. Υπενθυμίζεται ότι ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ένα από τα τελευταία εν ζωή ηγετικά στελέχη τόσο της μεταπολεμικής Κυπριακής και Ελλαδικής πολιτικής ιστορίας. Με σεβασμό στον νεκρό μπορούμε να καταγράψουμε κάποια ουσιώδη και στοιχειώδη που αφορούν λιγότερο τον Γλαύκο Κληρίδη και περισσότερο κάθε Πολιτεία, την Πολιτική στο εσωτερικό ενός κράτους, τα θέσφατα και τις έσχατες λογικές μιας κοινωνίας και την ευθύνη των πολιτών.

Κατ’ αρχάς, η κριτική στα ιστορικά πρόσωπα πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή και με σεβασμό στην λογική και στους πάγιους κώδικες δεοντολογίας και διαπροσωπικού πολιτισμού. Από επιστημονική άποψη, πάντως, όσο και να το ψάξουμε ποτέ δεν γνωρίζουμε αρκετά για μια εποχή ή ακόμη και για μια ιστορική στιγμή. Διόλου τυχαία οι καλοί διεθνολόγοι δεν στηρίζονται σε στιγμές και δεν ψάχνουν ψύλλους στ’ άχυρα ή σε αρχεία (αυτά μόνο εκλεκτικά και in context). Στέκονται στα διϋποκειμενικά καταμαρτυρούμενα ιστορικά γεγονότα.

Αναρίθμητοι και εν πολλοίς άγνωστοι παράγοντες σμιλεύουν και συνθέτουν κάθε ιστορική στιγμή και κάθε εποχή. Το άτομο, ηγέτης ή όχι, είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Σημασία δεν έχουν οι προθέσεις του ατόμου (του «ηγέτη», όπως λέγεται στην βιβλιογραφία) αλλά το κατά πόσο ο εκάστοτε ηγήτωρ και η κοινωνία η οποία των έθεσε ή τον ανέχεται επικεφαλής αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις όπως το κράτος αενάως κινείται και στροβιλίζεται μέσα στην δίνη της ενδοκρατικής και διεθνούς πολιτικής.

Το ζητούμενο είναι η πολιτική του κράτους να εδράζεται πάνω σε επαρκή κρατική ισχύ, κάτι που δεν είναι εύκολο να αναλύσουμε εδώ (βλ. http://www.ifestosedu.gr/StatePower/0%20IfestosFinalΠεριληψηβιβλιογραφία%20Pdf.pdfόπου και ένα τελευταίο δοκίμιο). Για να αναφέρω ένα παράδειγμα που μελέτησα επαρκώς, ο Ντε Γκολ το 1958 δεν θα σήκωνε όρθια την Γαλλία εάν δεν υπήρχαν οι συντελεστικές και υποστηρικτικές κοινωνικοπολιτικές προϋποθέσεις. Συντελεστικές προϋποθέσεις των οποίων η συγκρότηση είναι ένα διαρκές πολιτικό άθλημα των μελών μιας κοινωνίας της οποίας μιας κρίσιμη μάζα πολιτών θα πρέπει να σκέφτεται και να λειτουργεί ορθολογιστικά. Δεν νοείται βιώσιμο κράτος χωρίς μια τέτοια κρίσιμη μάζα να στηρίζει την έσχατη λογική της εθνικής ανεξαρτησίας.

Όταν η Πολιτική ασθενεί, πάσχει η Πολιτεία. Και όταν η Πολιτεία πάσχει υποφέρουν όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες. Αυτό είναι κατιτί που υπογράμμισε με απαράμιλλη ορθότητα ο Περικλής στις δημηγορίες του. Συχνά εν τούτοις πολλοί ξεχνούν αυτή την αδήριτη νομοτέλεια. Καλά θα κάνουν όλοι να διαβάζουν Θουκυδίδη, ιδιαίτερα τις δημηγορίες του Περικλή και τον διάλογο των Μήλιων και Αθηναίων πρέσβεων.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η «ελευθερία». «Όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους», διαβάζουμε και πάλιν στον Υποδειγματικό Θουκυδίδη. Ενίοτε ακόμη και κατά τα άλλα αξιοσέβαστα άτομα, εν τούτοις με ασυγχώρητο τρόπο ξεχνούν ότι για να είναι και οι ίδιοι ελεύθεροι πρέπει η πατρίδα τους να είναι ισχυρή και ανεξάρτητη. Στην διεθνή πολιτική χωρίς ανεξαρτησία και χωρίς ισχύ δεν υπάρχεις ή είσαι υπόδουλος.

Ως προς την ελευθερία, όμως, σταματώ εδώ γιατί σε τέτοιες στιγμές δεν θέλω να υπεισέλθω σε κριτική όσον αφορά τον ρόλο του Γλαύκου Κληρίδη στην υπόθεση του θανατηφόρου σχεδίου Αναν. Στο τέλος ίσως υπονοήσω κάτι, με την λεπτότητα όμως που επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Το σχέδιο Αναν, πάντως, αναντίρρητα καταργούσε για πάντα την ελευθερία της κυπριακής κοινωνίας. Μπορεί να ειπωθεί ως γενική παρατήρηση ότι για όλους τους εμπλεκόμενους αυτό που κρίνεται δεν είναι τόσο το πώς φτάσαμε στο σχέδιο Αναν –αξίζει να το ψάχνουμε όμως με προσοχή και χωρίς άλματα– αλλά το κατά πόσον όταν έγινε κατανοητό πως θα είχαμε απολέσει την ελευθερία μας ο καθείς είπε ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Μπορούμε έτσι να κάνουμε μια κρίσιμη διάκριση μεταξύ από την μια πλευρά της δύσκολης ανάλυσης των ιστορικών γεγονότων ή της κριτικής των ιστορικών προσώπων για τον ρόλο τους όταν συμπλέκονται απροσμέτρητοι δρώντες και από την άλλη πλευρά της «εύκολης» αποτίμησης των γεγονότων όταν το δίλημμα είναι ελευθερία ή θάνατος και κατάργηση του κράτους ή εθνική ανεξαρτησία. Στην παρούσα συγκυρία αυτή η διάκριση ενέχει μεγάλη σημασία. Όπως ήδη έγινε φανερό μετά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές μάλλον οι Κύπριοι θα κληθούν να πουν το μεγάλο ΟΧΙ ή να υποδουλωθούν.

 

Γιατί άραγε πυκνώνουν τα «ιστορικά δικαστήρια»

 

Εάν σταθούμε τώρα στην «ιστορία» ως πηγή πληροφοριών για κατιτί, η ιστορική κριτική είναι πολύ σοβαρό ζήτημα για να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Είναι απρεπές και προπετές εάν η ιστορική κριτική γίνεται για να εξυπηρετηθούν ιδεολογικοπολιτικά ή κομματικές σκοπιμότητεςπολύ περισσότερο όταν πασίδηλα σκοπός είναι η εκτόνωση συνδρόμων ενοχών εξόφθαλμων πολιτικών εγκλημάτων. Ιδιαίτερα εκείνων των δραστών που λίγο ή πολύ βαρύνονται με συμμετοχές σε καταστροφικά εγχειρήματα όπως οι εμφύλιοι και τα πραξικοπήματα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα ιλαροτραγικά γεγονότα της δεκαετίας του 1960 στα οποία εκόντες-άκοντες και συνειδητά ή ανεπίγνωστα ενεπλάκησαν πολλοί. Επίσης, το πραξικόπημα στην Ελλάδα, η ανταρσία κατά της ΚΔ αρχές της δεκαετίας του 1970 και το πραξικόπημα του 1974 που αποτέλεσε την αρχή του τέλους. Εύλογα κανείς διερωτάται γιατί μερικοί ένοχοι τέτοιων πολιτικών εγκλημάτων αντί να μείνουν σπίτι τους για να κάνουν αυτοκριτική επιδίδονται σε αστείες ιστορικές δίκες προθέσεων και συγγραφή ιστορικών φαρσοκωμωδιών. Προπετώς και αναιδώς εκτελούν τεράστια άλματα συλλογισμών και εμφανίζονται ως ιστορικοί δικαστές για να δικαιολογήσουν τα ολοφάνερα φρικτά λάθη του παρόντος, για παράδειγμα την υιοθέτηση και επιβολή επί των κυπρίων ενός νέου σχεδίου Αναν ή την ακύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα μνημόνια στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Γι’ αυτό, ο θάνατος μιας κατά τα άλλα μετριοπαθούς και πολιτισμένης προσωπικότητας όπως ο Γλαύκος Κληρίδης, την στιγμή μάλιστα που η Κύπρος κρέμεται από μια λεπτή κλωστή στο χείλος της αβύσσου, είναι η κατάλληλη στιγμή όχι για να ασκηθεί κριτική στον ίδιο αλλά για να υπογραμμιστούν μερικές ακόμη πολιτικές παρακρούσεις και να τεθούν κάποια ερωτήματα.

Γιατί, για παράδειγμα, τελευταία πυκνώνουν τα «ιστορικά δικαστήρια» για τον Μακάριο, τον Γρίβα και άλλα στελέχη της πολιτικής ηγεσίας όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος; Ιστορικά δικαστήρια, μάλιστα, τα οποία είναι για γέλια και για κλάματα. Είναι τυχαίο; Αποκλείεται να είναι τυχαίο.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, για παράδειγμα, αντί να αφεθούν οι πολίτες να ψηφίσουν ορθολογιστικάστην βάση προγραμματικών θέσεων των υποψηφίων, οργίασαν οι αλματώδεις αυθαιρεσίες. Το αποτέλεσμα ήταν να επιλεγεί κάποιος ο οποίος υποστήριξε με φανατισμό το θανατηφόρο σχέδιο Αναν χωρίς ποτέ να ζητήσει δημόσια συγνώμη. Ιστορικοί ανεκδοτολόγοι ενοχοποιούσαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο ο οποίος μοναχικά πάλεψε και μαζί με τους πολίτες έσωσε την Κύπρο. Την ίδια περίοδο, επίσης, με ακόμη πιο μεγάλα άλματα οργίασε ο πόλεμος κατά του … Μακαρίου και καταδικάζονταν οι … προθέσεις του Μακαρίου και χαρακτηρίζονταν ως λάθος οι ορθότατες αποφάσεις του κατά των σχεδίων του 1964-65, την πρώτη δηλαδή φάση εφαρμογής ολοφάνερων σχεδίων θανάτωσης και κατακερματισμού της ΚΔ.

 

Το στροβίλισμα των κρατών μέσα στην δίνη της διεθνούς πολιτικής

 

Ιστορικές δίκες προσώπων και προθέσεων δεν μπορούν να γίνονται και πάντα βλάπτουν. Εάν κάτι ακόμη αρμόζει την στιγμή του θανάτου ενός πολιτικού προσώπου όπως ο Γλαύκος Κληρίδης, είναι να υπογραμμιστεί ότι οι κίνδυνοι που διατρέχουν σήμερα Ελλάδα και Κύπρος συνδυάζονται με αναβίωση συνδρόμων εμφυλίου. Ο κίνδυνος κρατικής και κοινωνικής αποδυνάμωσής μας λόγω αναβίωσης εμφύλιων συνδρόμων είναι μεγαλύτερος από τους κινδύνους λόγω σχεδίων των εχθρών της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων και πολέμων, τα κράτη στροβιλίζονται μέσα σε πολλές δίνες της διεθνούς πολιτικής οι οποίες κινούνται δυναμικά. Μέσα σε κάθε δίνη όπως στροβιλίζεται εισρέουν απροσμέτρητοι, αστάθμητοι και κυρίως άγνωστοι παράγοντες που σχετίζονται με την ετερογονία των σκοπών των κρατικών και άλλων δρώντων. Αναρίθμητες ορατές και αόρατες σμίλες διαμορφώνουν τις στάσεις, αποφάσεις και ενέργειες των δρώντων οι οποίες εναλλάσσουν φίλους εχθρούς, αποφάσεις, στάσεις και συμπεριφορές, όπως τα πουκάμισά τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο όσον αφορά τις μεγάλες δυνάμεις οι οποίες ανά πάσα στιγμή διαθέτουν πληθώρα εναλλακτικών στρατηγικών και τακτικών σχεδίων που εφαρμόζονται ανάλογα με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα.

Όπως κάθε αναλυτής της στρατηγικής θεωρίας γνωρίζει, οι στρατηγικές προσεγγίσεις  και μεθοδεύσεις όλων των ηγεμονικών δυνάμεων ανά  πάσα στιγμή εντάσσονται σε μια μορφικά πανομοιότυπη τυπολογία. Το κύριο κριτήριο είναι η κατανομή ισχύος και των συμφερόντων, των δικών τους και των άλλων.

Για να αναφερθούμε στο αριστουργηματικό έργο του John Mearsheimer Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, αυτό που διαρκώς έχουμε είναι παίγνια εξισορροπήσεων, εκβιασμών, απειλών χρήσης βίας ή χρήση βίας, εναλλαγή συμμαχιών, φίλων και εχθρών, μπλόφες, πρόκληση διενέξεων ή και πολέμων για κατατριβή τρίτων κρατών, ροκανισμούς εξασθένισης φίλων και εχθρών για «να ρυθμιστεί η κατανομή ισχύος», δολοφονίες κρίσιμων παραγόντων, μαλακή ισχύ (soft power) που κατατρώει τα σωθικά των κοινωνιών που αποτελούν στόχους, πολιτικοοικονομικές μεθοδεύσεις κάθε είδους και αποδυνάμωση του φρονήματος άλλων κοινωνιών και της πίστης των πολιτών στην εθνική ανεξαρτησία, στις εθνικές κοσμοθεωρίες και στους κρατικούς σκοπούς.

Επίσης, μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσαν να αναφερθούν, στρατηγικές και τακτικές προσεγγίσεις οι οποίες παραχωρούν προσωρινά ισχύ σε αυριανούς εχθρούς για να ρυθμιστεί η κατανομή ισχύος, πιο άμεσα μέτρα όπως η κατάκτηση και ο προσωρινός κατασταλτικός έλεγχος πόρων και στρατηγικών «τοποθεσιών» μέχρι να δημιουργηθούν και παγιωθούν πολιτικοοικονομικές δομές έμμεσου ελέγχου και προσπορισμού των πόρων κρατών και περιφερειών. Τα μικρά κράτη, βασικά, βρίσκονται διαρκώς πάνω στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.

 

Ο «ιστορικός ηγέτης» ο οποίος κάποια στιγμή τυγχάνει να ενώνει τα νήματα της εθνικής στρατηγικής μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο ικανός αλλά αυτό που θα περιορίσει τις πιθανότητες λαθών δεν είναι το ηγετικό του ύψος αλλά οι ποιοτικές βαθμίδες της πολιτικής συγκρότησης και των πολιτικών αποφάσεων οι οποίες εν τέλει αφορούν όλους τους πολίτες μιας πολιτείας από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Η «ιστορική δίκη» ενός ηγέτη είναι ανέφικτη παρά μόνο ως φαρσοκωμωδία. Κάποιες μόνο περιπτώσεις μπορούν να σταθμιστούν και εκτιμηθούν όταν όπως προαναφέραμε, στάσεις ενός οποιουδήποτε ατόμου δεν υπάρχουν διλήμματα καθότι η απόφαση είναι ελευθερία ή θάνατος, ναι ή ΟΧΙ.

«Ευκολότερα» κρίνονται επίσης στάσεις και συμπεριφορές αναφορικά με αδιαμφισβήτητα πλέον και καταμαρτυρημένα αληθή μακροϊστορικά γεγονότα. Για παράδειγμα, πόσοι έβλεπαν και πόσοι βλέπουν σήμερα το γεγονός ότι το κυπριακό κράτος που επέβαλαν Άγγλοι και η έξωθεν εξαρτημένη Αθήνα το 1959-60, έγινε αμέσως μετά την ανεξαρτησία στόχος ενός μεγάλου φάσματος στρατηγικών δρώντων οι οποίοι έκτοτε θέλουν να το θανατώσουν ή να υποδουλώσουν παντοτινά την κοινωνία του όπως επιχειρήθηκε με το σχέδιο Αναν.

Όπως μακροϊστορικά καταμαρτυρείται, μετά το 1960 πολλοί πασχίζουν με νύχια και με δόντια να κατεδαφίσουν την ΚΔ, να την διαμελίσουν και να την διανέμουν και καταληστεύσουν ως χώρο, ως χώρα, ως στρατηγικό σημείο και ως κοινωνία. Είτε στέκεσαι σωστά πολιτικά επειδή βλέπεις αυτή την καταμαρτυρούμενη αλήθεια είτε είσαι θεόστραβος. Πόσοι λοιπόν κατάλαβαν αυτή την αλήθεια μετά το 1960 μέχρι σήμερα. Πολύ περισσότερο, πόσοι το κατανοούν σήμερα; Ο Μακάριος, για παράδειγμα, το είχε έγκαιρα συνειδητοποιήσει και αν κάτι μπορεί να καταλογιστεί αρνητικά όσον αφορά τις πολιτικές του αποφάσεις από το 1960 μέχρι το 1974 είναι ότι δεν επέδειξε την αναγκαία αποφασιστικότητα αντιμετώπισης της εξαρτημένης Αθήνας πριν και μετά το 1967. Με τον Γρίβα κάτι αντίστοιχο ισχύει, όμως, λόγω ιδιοσυγκρασίας ταλαντεύτηκε περισσότερο. Εν τούτοις, το κατάλαβε όταν όπως φαίνεται αρνήθηκε, τελικά, να συμπράξει σε ένα καλοστημένο εγκληματικό πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης ηγεσίας το 1964-65 το οποίο τελικά και δεν εκτελέστηκε.

            Πέραν τέτοιων ζητημάτων όπου το δίλημμα είναι ξεκάθαρο και τα δεδομένα πασίγνωστα, κάθε προσπάθεια να κριθούν απροσμέτρητα πολύπλοκα και άγνωστα ιστορικά γεγονότα ή να γίνουν ιστορικές καταγγελίες εισαγγελικού χαρακτήρα για τις μύχιες επιθυμίες της μιας ή άλλης πολιτικής προσωπικότητας είναι κατιτί που αποτελεί ύποπτη τσαρλατανιά και ιστοριογραφική φαρσοκωμωδία. Σίγουρα, τέτοιες φαρσοκωμωδίες σε κομβικές μεταβάσεις με τον ένα ή άλλο τρόπο και συνειδητά ή ανεπίγνωστα συνεπικουρούν την λογική ξένων στρατηγικών και τακτικών σχεδίων ελέγχου, πρόκλησης αλλαγών και προσπορισμού οφελών εκ μέρους του ενός ή άλλου ηγεμονικού δρώντα.

 

Πότε πάσχει η Πολιτική και οι έσχατες λογικές μιας Πολιτείας

 

Ιδιαίτερα όσον αφορά ένα μικρό κράτος όπως ρέει η ιστορία και όπως συγκροτούνται αλλαγές στην διεθνή πολιτική που διανέμουν συμφέροντα και ισχύ, αυτό που μετράει, εξ αντικειμένου, είναι η κρατική ισχύς.

Πέραν των αμιγώς υλικών μέσων, η κρατική ισχύς, αφορά πρωτίστως την κοινωνική συνοχή γύρω από έσχατα εθνικά συμφέροντα (το συμφέρον επιβίωσης είναι το υπέρτατο), την κρατική οργάνωση που διασφαλίζει λειτουργική αποτελεσματικότητα, τις σωστές συμμαχίες που διασφαλίζουν εξωτερική εξισορρόπηση και την «θεωρία του κράτους» που παράγεται τόσο από το πολιτικό προσωπικό όσο και από τους κρατικούς λειτουργούς και την ίδια την κοινωνία. Συνολικά και πέραν των αμιγώς υλικών συντελεστών ισχύος, η κρατική ισχύς απαιτεί σωστές εκτιμήσεις ούτως ώστε να θεμελιώνονται ορθολογιστικές πολιτικές και διπλωματικές αποφάσεις και πολιτικές εθνικής ασφάλειας.

Η οργάνωση του κράτους, της κοινωνίας και της κρατικής ισχύος δεν είναι κατιτί στιγμιαίο. Είναι ο ανά  πάσα στιγμή συμψηφισμός πολύμορφων και ποικιλόμορφων τάσεων των οποίων ο κοινός παρανομαστής είναι το συμφέρον εθνικής επιβίωσης. Οι εξωτερικές εισροές αλληλοδιασταυρώνονται, αλληλοενισχύονται ή αλληλοαναιρούνται χαοτικά. Αυτό που είναι το πλέον προσδιοριστικό είναι η Πολιτική εντός ενός κράτους και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους κινδύνους λόγω ανακατανομών ισχύος στο διεθνές σύστημα. Πόσο καλή στρατηγική διαθέτει!

Η Πολιτική εδώ νοείται με την ευρύτερη δυνατή έννοια ούτως ώστε να συμπεριλαμβάνει όλα τα Πολιτειακά δρώμενα, τις βαθμίδες δημοκρατίας και τις πολιτικές διαδράσεις που προσδιορίζουν τους σκοπούς και τα μέσα, την πολιτική υπόσταση των πολιτών και την ανά πάσα στιγμή διακυβέρνηση. Μια υγιής Πολιτική απαιτείται να έχει πάντοτε τον έλεγχο των πραγμάτων, να οδηγεί στην λήψη βέλτιστων και ορθολογιστικών αποφάσεων και να εδραιώνει στον συλλογικό νου τις έσχατες λογικές, δηλαδή την συλλογική επιβίωσή μας που περνά μέσα από την επιβίωση του κράτους.

Αμφιρρέπεια, αντιφατικότητα, διαιρέσεις επί θεσφάτων και εσχάτων χαρακτηρίζουν κράτη τα οποία είναι υποψήφια για θανάτωση. Το λειτουργικό ισοζύγιο αν και είναι σχεδόν ανεξάρτητο από τις πράξεις ατόμων επηρεάζεται αρνητικά και  θετικά από το κατά πόσον η ημέτερη Πολιτική πάσχει ή δεν πάσχει. Με προνοητικότητα ο Περικλής και πάλιν αποφαίνεται:ΜΑΛΛΟΝ ΓΑΡ ΠΕΦΟΒΗΜΑΙ ΤΑΣ ΟΙΚΕΙΑΣ ΗΜΩΝ ΑΜΑΡΤΙΑΣ Ή ΤΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΔΙΑΝΟΙΑΣ (Περισσότερο φοβούμαι τα ιδικά μας σφάλματα παρά τα σχέδια των εχθρών μας), Θουκυδίδου Α144.

 

Όπως επιβάλλεται, λοιπόν, στάθηκα νηφάλια και με τον δέοντα σεβασμό μπροστά στον θάνατο ενός από τα τελευταία ιστορικά πολιτικά πρόσωπα της Κύπρου και του Ελληνισμού, του Γλαύκου Κληρίδη. Όπως έγινε αντιληπτό, τιμώντας τον νεκρό με τον τρόπο μας δεν ασκήσαμε κριτική για συγκεκριμένα πράγματα. Θελήσαμε μόνο να υπογραμμίσουμε τρία βασικά ζητήματα τα οποία και συνοψίζουμε.

Πρώτον, η ιστορική αλήθεια ποτέ δεν είναι δεδομένη ή ακόμη και εφικτή. Οι ιστορικές δίκες είναι στην καλύτερη περίπτωση φαρσοκωμωδία και στη χειρότερη ύποπτη καλλιέργεια εμφύλιων συνδρόμων. Οι ιστορικές στιγμές και ιστορικές εποχές είναι εξ ορισμού χαοτικές και η ιστορική αποτίμηση απαιτεί να λαμβάνει πληθώρα μακροϊστορικών ζητημάτων, λιγότερο στο επίπεδο των ατόμων, περισσότερο στο επίπεδο της κρατικής Πολιτικής και κυρίως στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής.

Δεύτερον, η κρατική Πολιτική είναι σε κάθε περίπτωση προσδιοριστικής σημασίας καθότι ανεξαρτήτως προσώπων παράγει ορθολογισμό ή ανορθολογισμό, αναιρεί ή δυναμώνει την κρατική ισχύ και ενώνει τα νήματα των συντελεστών ισχύος ή τα κόβει πλήττοντας τον αγώνα επιβίωσης. Ανεβοκατεβάζει καλύτερα ή χειρότερα συστήματα διακυβέρνησης που δύνανται να κινούνται με πολιτικό και διπλωματικό ορθολογισμό ή το αντίστροφο.

Τρίτον, αν κάτι είναι πιο σίγουρο και πιο κοντά στην αλήθεια είναι στάσεις, συμπεριφορές και αποφάσεις που αφορούν την έσχατη λογική της εθνικής επιβίωσης και της εθνικής ύπαρξης. Και πάλιν όμως, τονίζω, χρειάζεται προσοχή. Κανείς θα πρέπει να είναι επιεικής, καθότι όλα τα ανθρώπινα όντα είναι ευμετάβλητα και αστάθμητα, διαφορετικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων, ισχυρές προσωπικότητες ή ασθενείς ψυχές που κάμπτονται ή και εκβιάζονται ή παρασύρονται υπό το κράτος πίεσης και προπαγάνδας σε λιγότερο ή περισσότερο λανθασμένες αποφάσεις.

Υπάρχουν ακόμη και συχνά παρατηρούμενες περιπτώσεις, λέω καταληκτικά, διακριτικά και με νόημα, όταν ένας «καθιερωμένος ηγέτης» βρισκόμενος προς τα τέλη του βιολογικού του τέλους είναι επιρρεπής σε λάθη ακόμη και επί εσχάτων λογικών. Ιδιαίτερα σε μια μεγάλη ηλικία και εάν οι σωματικές ασθένειες μειώνουν το σθένος και την πνευματική ευρωστία, τα πολιτικά αντανακλαστικά αποδυναμώνοντα. Τα πράγματα είναι μοιραία εάν τυγχάνει να περιβάλλεται από σπιθαμιαίου αναστήματος άτομα που δεν ξέρουν τι ρέει μέσα στο αίμα τους. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα αυτά τα φαινόμενα στην ιστορία των ανθρώπων.

Τέλος, θα ήταν παράλειψη εάν δεν μνημονευτεί ότι ο Γλαύκος Κληρίδης παρά τις αρχικές αμφιταλαντεύσεις του, όταν ανάλαβε πρόεδρος τη δεκαετία του 1990 όταν ήταν ακόμη ανθηρός και παραγωγικός, τάχιστα προχώρησε στην υποβολή αίτησης ένταξης στην ΕΕ και στον ανάπτυξη του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας- Κύπρου. Το γεγονός ότι δεν αποτέλεσαν εφαλτήριο για λύση του κυπριακού και σταθεροποίηση των σχέσεων στην περιφέρειά μας είναι ένα μεγάλο ζήτημα το οποίο αφορά το σύνολο του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας και της Κύπρου και του οποίου η ανάλυση δεν είναι του παρόντος.

 

Καλό ταξίδι στον Γλαύκο Κληρίδη.

 

Π. Ήφαιστος –  P. Ifestos

www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr

(4965) αναγνώσεις

281 comments

  1. Το ύστερο ταξίδι ενός Ανθρώπου ως Ελληνες και ως Ανθρωποι μόνο λύπη και βαθειά οδύνη μπορεί να προκαλέσει. Στις όποιες εξαιρέσεις του κανόνα αυτού δεν ευρίσκεται ο Γλαύκος Κληρίδης Ομως ως Πολιτικός Ανδρας δεν θα μας λέιψει και τούτο γιατί σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές του τόπου μας εζυγίσθη εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής.Δεν τίθεται λοιπόν ζήτημα καταδίκης, αθώωσης ή ηρωοποίησης τίθεται ζήτημα ανεύρεσης της ιστορικής αλήθειας η οποία μεταλλάσσεται στο πέρασμα του χρόνου.

    Δεν γνωρίζω κατά ποσό υπηρέτησε την Κρατική ισχύς της Κύπρου η υιοθέτηση απο τον Γλαύκο Κληρίδη του πάγιου Τουρκικού αιτήματος (καθ’ υπόδειξιν της Αγγλικής Διπλωματίας”) της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας ούτε τα παράγωγα της συμφωνίας της 3ης Βιέννης στην οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο πόσο δε η θετική στάση του απέναντι στο σχέδιο Ανάν .

    Αν μπώ στον κόπο να αναρωτηθώ για το αν η Κυπριακή Ελληνική Κοινωνία και ο Ελλαδικός Ελληνισμός διατήρησαν ή και είχαν μια ορθολογιστική στάση απέναντι στο γίγνεσθαι η απάντηση είανι σαφέστατα όχι τις πιότερες φορές. Ομως ως γνωρίζετε σείς καλύτερα Κε Καθηγητά απο οιαδήποτε άλλον η πολιτική του ΟΧΙ αποτελεί στάση ζωής και ξεκινά πολύ νωρίς απο τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.

    Με ενδιαφέρει να μάθω το πως ο Ντε Γκολ το 1958 σήκωσε όρθια την Γαλλία αξιοποιώντας τους υπαρκτούς συντελεστές που στήριζαν την λογική της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Ομως ως γνωρίζεται σείς καλύτερα οι Εθνικές στρατηγικές και τα Δόγματα στρατηγικών αποτελούν προϊόν βαθιάς ιστορικής διεργασίας για το κάθε Έθνος. Για τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο κάτι τέτοιο δεν έλαβε χώρα σε κανένα επίπεδο της Κοινωνίας

    Σωστά επισημαίνεται την σχέση Πολιτείας -Πολιτικής όμως υπήρξαν και περίοδοι στην Ιστορία που ένας πολιτικός ηγέτης ενέπνευσε τους Πολίτες και καθόρισε και μέσα απο αυτό την ιστορική εξέλιξη του ως και την δημιουργία του κατάλληλου υπόβαθρου για την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής, ευρισκόμενος πιο μπροστά απο την εποχή του και την κοινωνία του.Αυτό άλλωστε αποτελεί το υπόβαθρο του όρου ” πολιτικός ηγέτης”.

    Έχουμε Πολλά να διαβάσουμε Κύριε Καθηγητά. Ενα απο αυτά που πρόχειρα ανασύρω στην μνήμη μου είναι πως η Εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποτελεί της εσωτερικής της πολιτικής και πώς αυτή δεν είναι δυνατή αν δεν υπάρχει το μέγιστο της κοινωνικής συναίνεσης το ύψιστο της κοινωνικής συνοχής, ώστε αυτή και αξιόπιστη να είναι και παραγωγική

    Τα Ιλαροτραγικά γεγονότα που επέφεραν πλείστα τα δεινά για τον Ελληνισμό ξεκινούν πολύ νωρίτερα κε. Καθηγητά τα μέσα της δεκαετίας του 1930 όπου σταθερά τέθηκαν οι βάσεις της πρόσδεσης της Ελλάδας και της Κύπρου στο Αγγλικό Άρμα επιρροής με όρους υποταγής και υποτέλειας Στο ερώτημα για το τι έπραξε η Ελληνική Κοινωνία στην μνημονιακή περίοδο της η απάντηση είναι κοφτή και κυνική.

    Η Γερμανία εφαρμόζει με τρόπο εμφατικό το δόγμα Βίσμαρκ και το δόγμα Γουλιέλμου Β .Δόγμα της πολιτικής επίσης αποτελεί και η χρήση της νομισματικής και τραπεζικής ισχύος της προκειμένου να επιτύχει τις πάγιες οικονομικές και γεωγραφικές επιδιώξεις της.Κατά συνέπεια το ερώτημα είναι γιατί εμείς παραχωρήσαμε τον ζωτικό χώρο που επίτρεψε την γερμανική προέλαση ως επίσης και γιατί ενω η πολιτική ορίζεται ως η τέχνη του προβλέπειν θα πρέπει με την κάνη στον κρόταφο να λαμβάνουμε αποφάσεις ως Εθνος;

    Επι της ευκαιρίας δε της επισήμανσης της πράξης του Γλαύκου Κληρίδη αναφορικά με την υποβολή αίτησης ένταξης στην ΕΕ νας σας θυμίσω πως ο Γιάννος . Κρανιδιώτης πίστευε ότι η λύση στο κυπριακό ή θα είναι με τη σφραγίδα της ΕΕ ή αλλιώς το αδιέξοδο θα συνεχίσει την κυριαρχία του. Οι διαδικασίες της λύσης μπορούν να λειτουργήσουν μόνο εάν η ΕΕ δουλέψει ως ο πραγματικός καταλύτης της λύσης όπως τη σχεδίαζε ο Γ. Κρανιδιώτης (διάσκεψη, ασφάλεια, εγγυήσεις, οικονομία κ.λπ.)..

    Η Πολιτική μας αναλυτική μνήμη επιβάλλει πώς ο Γιάννος Κρανιδιώτης, πρωταγωνιστώντας και ευθυγραμμισμένες με όσους υποστήριζαν την ευρωπαϊκή λύση, υποστήριζε παράλληλα την στρατιωτική και διπλωματική ισορροπία που θα επέτρεπε την εφαρμογή μιας τέτοιας στρατηγικής. (ΦΙΛΕΛΥΘΕΡΟΣ)

    Επίσης ” «Η λύση θα [πρέπει να] κατοχυρώνει, προκειμένου να είναι βιώσιμη, την πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου, στο σύνολο του κυπριακού εδάφους μετά την παρέλευση ορισμένου σύντομου χρόνου εφαρμογής των μεταβατικών ρυθμίσεων. Με το θέμα αυτό συνδέονται και οι λύσεις που θα δοθούν στο συνταγματικό και κυρίως στο ζήτημα της αναγνώρισης αρνησικυρίας στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Το δικαίωμα αυτό πρέπει να είναι απόλυτα περιορισμένο ώστε να μην απονευρώνει, τόσο την εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στα κοινοτικά όργανα, όσο και τη λειτουργία των κοινοτικών θεσμών και διαδικασιών…»” (Παναγιώτης Ήφαιστος

    Το παράγωγο Κύπρος του σχεδίου Ανάν ως Ομοσπονδία Δύο Συνιστωσών Κρατών πόσο απέχει απο τον σχεδιασμό του Γιάννου Κρανιδιώτη; “

  2. Στην παρούσα μας κατάσταση το Δίκιο του Ανθρώπου σε αντιδιαστολή με εκείνο του Θεού, δεν είναι αυτοδύναμο. Δεν επιβιώνει, χωρίς στήριξη από τον Σατανά.
    Ο Γλαύκος Κληρίδης αποτέλεσε για την Κύπρο μια τέτοια απόδειξη.
    Το «παράπονο» για τον Γλαύκο Κληρίδη ή το μειονέκτημά του ήταν η στήριξη που έδωσε στον ανεξαρτησιακό αγώνα – σε αντιπαράθεση με τον ενωτικό – του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το έκαμε για να διατηρηθεί στην επιφάνεια. Να μη χαθεί μέσα στη σκοτεινή, βαριά σκιά τού Μακαρίου.
    Επιβίωσε, ως πολιτικός άνδρας κι ας τον κυνήγησε η σκιά του Μακαρίου, παίρνοντας σχήματα ΑΚΕΛ-Παπαϊωάννου, ΕΔΕΚ-Λυσσαρίδη, Σπύρου, Τάσσου και άλλων μικρών. Επιβίωσε, ηγήθηκε και αποτέλεσε για την Κύπρο, έναν φακό ή τα γυαλιά μέσα από τα οποία μπορούσε και μπορεί ο σημερινός, μέσος Κύπριος να δει την κακία του, τη μικρότητά του, την «επίκτητη βαρβαρότητά» του, όπως την αποκάλεσε ο Αδαμάντιος Διαμαντής.
    Συνηθίζουν να λένε για κάποιον σημαντικό άνθρωπο που φεύγει: «Γίναμε φτωχότεροι». Αυτό κι αν ισχύει για τον πολιτικό άνδρα Γλαύκο Κληρίδη.
    Χωρίς το παράδειγμα αυτοθυσίας των ηρώων τής ΕΟΚΑ δεν θα είχαμε, ειδικά σήμερα, μετά από τόσες πράξεις αυτοεξυπηρέτησης διαφόρων μεγαλόσχημων σε βάρος του συνόλου, σε βάρος της πατρίδας, δεν θα είχαμε κανέναν αυτοσεβασμό. Χωρίς αυτοσεβασμό δεν θα είχαμε ούτε ταυτότητα, έρμαιο στα χέρια ξένων.
    Χωρίς τον Γλαύκο Κληρίδη, επίσης αγωνιστή της ΕΟΚΑ, δεν θα είχαμε παράδειγμα σωφροσύνης, σεμνότητας, μεγαλοσύνης δικού μας πολιτικού ανδρός.

  3. Ευτυχώς που υπήρχε ο ¨μικρός¨ Τάσσος και διέσωσε τον Ελληνισμό της Κύπρου σε αντίθεση με τον ¨Μεγάλο Ηγέτη¨ που με τον όρκο του στο ιερόν ευαγγέλιο μας οδηγούσε στον εξανδραποδισμό.

  4. Δεν μας ενδιαφέρει αυτή την στιγμή να κρίνουμε τον θανόντα αλλά να κρίνουμε γενικά την πολιτική που ασκούν οι πολιτικοί του τόπου και αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη που σηκώνει τις συνέπειες Εθνικές, οικονομομικές, πολιτικές και είναι ο δέκτης όλων των εκουσίων ή ακουσίων λαθών της πολιτικής. Επικροτώ τα παραπάνω λόγια για τον Τάσσο Παπαδόπουλο που κράτησε ανδρεία στάση στο σχέδιο Ανάν και όχι μόνο.

  5. Πάνω που νόμιζα ότι ο Π. Ήφαιστος “το βούλωσε”, κατά το κοινώς λεγόμενο, μετά την δημοσίευση του συγκλονιστικού ιστορικού πονήματος του Άντη Ροδίτη με τον λογοτεχνικό τίτλο “Κουράγιο Πηνελόπη”, να λοιπόν που με αφορμή τον θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη επιμένει στις ανιστόρητες και αντιεπιστημονικές θέσεις του περί τα ιστορικά γεγονότα του 1964 και έρχεται και χαρακτηρίζει “ορθότατη” την απόφαση του Μακαρίου να απορρίψει την πρόταση μονομερούς ανακήρυξης πλήρους Ένωσης, που είχαν κάνει μετά την αποτυχία των σχεδίων Άτσεσον οι Αμερικανοί στην Ελλάδα, την οποία θα έσπευδαν να αναγνωρίσουν οι ίδιοι, συγκρατώντας παράλληλα ακόμη και με στρατιωτικά μέσα την Τουρκία από οποιαδήποτε αντίδραση εις βάρος του ενιαίου, πλέον ελληνικού ελλαδο-κυπριακού κράτους.

    Την ανέλπιστη αυτή εξέλιξη απέτρεψε συνειδητά και μεθοδευμένα ο Μακάριος. Την ίδια στιγμή που τις ημέρες εκείνες κατέπλεε ο αμερικανικός στόλος στα ανοικτά της Κύπρου για να υποστηρίξει την προταθείσα μονομερή ανακήρυξη Ένωσης Ελλάδας-Κύπρου, ο Μακάριος κατήγγειλε ότι ο στόλος ερχόταν για… να καταλάβει την Κύπρο και να βοηθήσει την Τουρκία και ζητούσε βοήθεια από την… Σοβιετική Ένωση!

    Μετά μας φταίνε οι Αμερικανοί που επέβαλαν την χούντα και μεθόδευσαν το πραξικόπημα, την εισβολή, την εθνοκάθαρση, την κατοχή και την διχοτόμηση… Τα συμφέροντά τους εξυπηρετούσαν, κυνικά όπως πάντοτε στην διεθνή πολιτική, και όταν μας πρότειναν λύση σύμφωνη με τα δικά μας συμφέροντα εμείς (δηλαδή ο Μακάριος) φωνάζαμε για βοήθεια τους… Σοβιετικούς, μην τυχόν και περάσει αυτή η λύση! Η οποία μόνον με τα συμφέροντα του Μακαρίου δεν ήταν βέβαια συμβατή, που θα γινόταν απλός “Νομάρχης”, την ίδια στιγμή που ο κυπριακός Ελληνισμός θα έβρισκε το λιμάνι του και την πλήρη πολιτική ελευθερία, για την οποία πολέμησε.

    Όχι, όμως, κατά Π. Ήφαιστο. Ο Μακάριος “έσωσε την χώρα” και κακώς κάνουμε σήμερα ιστορικά δικαστήρια, τα οποία βέβαια ο ίδιος μετά σπεύδει κάνει εις βάρος του Κληρίδη (και ορθώς, αφού όντως ο Κληρίδης βαρύνεται ιστορικά με το σχέδιο Ανάν). Όμως ο Μακάριος την “έσωσε” τόσο πολύ, που ανάγκασε τελικά τους Αμερικανούς να αλλάξουν σχέδια και από την πλήρη και καθαρή Ένωση να μεθοδεύσουν την εισβολή και την διχοτόμηση.

    Κατά τα άλλα, “την έσωσε” και “να μην κάνουμε ιστορικά δικαστήρια”, μην τυχόν και αποκαλυφθεί ότι οι πατριωτικές δάφνες κάτι πατριωτών τύπου Παναγιώτη Ήφαιστου βασίζονται στην πρωταρχική μακαριακή προδοσία του 1964.

    Προδοσία μεν του Κληρίδη το σχέδιο Ανάν, η πρωταρχική όμως προδοσία ήταν αυτή του Μακαρίου το 1964, από την οποία απορρέει τελικά και κάθε νεώτερη προδοσία από τις πολλές που έγιναν στο Κυπριακό μετέπειτα. Διότι εάν τότε είχε γίνει η Ένωση με την ατράνταχτη υποστήριξη των ΗΠΑ, κάθε νεώτερο δεινό (Ιουλιανά, αποσταθεροποίηση, χούντα, εκδίωξη της μεραρχίας, πραξικόπημα 1974, κλήση Μακαρίου προς Αγγλία-Τουρκία να επέμβουν για να αποκαταστήσουν την εξουσία του, εισβολή, υπονόμευση της κυπριακής άμυνας, εθνοκάθαρση, κατοχή, αποδοχή διζωνικής, αποδοχή δέσμης ιδεών Γκάλι, αποδοχή σχεδίου Ανάν και λοιπά, δυστυχώς και λοιπά), θα είχε οριστικά αποφευχθεί.

    Μια προδοσία που κατάφερε ο δόλιος εκείνος ηγέτης να κρατήσει καλά κρυμμένη, αφού στην υπηρεσία της τάχθηκαν πολλοί μικροί μακάριοι, που το αρχέτυπο δημιούργησε, όπως εδώ καλή ώρα ο Π. Ήφαιστος, οι οποίοι με ενθουσιασμό τάσσονται υπέρ του προδότη ηγέτη τους, που “έσωσε τη χώρα” αποτρέποντας την Ένωση, που θα έσβηνε την πηγή του δικού τους πατριωτισμού και υπεροχής έναντι των λοιπών σημερινών “προδοτών”. Είπαμε, όχι ότι δεν ειναι, αλλά σε συνθήκες προτεκτοράτου, που βιώνουν η Ελλάδα και η Κύπρος, η προδοσία καταντάει όρος επιβίωσης για το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς.

    Να κάνουμε λοιπόν ιστορικά δικαστήρια, Παναγιώτη Ήφαιστε, όχι όπως εσύ μας προτρέπεις “να μην κάνουμε” και μετά κάνεις, καταδικάζοντας (μόνον) τον Κληρίδη και αθωώνοντας τον Μακάριο. Ου δυνήσετε πόλις κειμένου επί του όρους κρυβήναι. Η αλήθεια θα λάμψει, όσο και αν καταρρέει με αυτήν ο δικός σου ψευδοεπιστημονισμός και οι πολλές καριέρες, πολιτικές, επιστημονικές και πολλές άλλες, που χτίστηκαν πάνω στην μακαριακή προδοσία.

  6. Για τα αήθη γραφόμενα του κ. Μάτσου παρατηρώ ότι ποτέ δεν το “βούλωσε” όπως απρεπώς γράφει ο άξιος Έλληνας της Κύπρου Παπαγιώτης Ήφαιστος.
    Ούτε και θα το “βουλώσουν” ποτέ όσοι αγαπούν και προσπαθουν να σώσουν από τον εκτουρκισμό της ιδιατέρα τους πατρίδα.

    Αποτελεί έλλειψη σεβασμού στο νεκρό Κληρίδη να προσπαθεί να καπηλευθεί το θάνατο του, και μάλιστα τη στιγμή που όλος ο Ελληνισμός της Κύπρου πενθεί για το θάνατο ενός από τους ιστορικούς του ηγέτες.

    Δείχνει επίσης τέλεια άγνοια ο κ. Μάτσος, για το τι προηγήθηκε της συμφωνημένης ελεύθερης εισβολής της Κύπρου στην Κύπρο για επίλυση του Κυπριακού με παραχώρηση στους τούρκους της περιοχής του Αττίλα 1 . Συμφωνημένη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον επιλεγόμενο Εθνάρχη ένα χρόνο πριν, το 1973 στο Παρίσι.

    Παραπέμπω τον απαράδεκτα φανατικό σε τέτοιες στιγμές, πέραν από το άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου και στη σημερινή δήλωση του Βάσσου Λυσσαρίδη. Που ανεξάρτητα από ότι έγινε μέχρι τώρα, σκοπός όλων δεν πρέπει να είναι το κόμμα αλλά η σωτηρία και η αποφυγή εκτουρκισμού της Κύπρου:

    «Ο Κληρίδης ήταν αδιάφθορος», δηλώνει ο Β. Λυσσαρίδης
    2013-11-17 10:19 in ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΥΠΡΟΣ, Τοπικες

    Ο ιστορικός ηγέτης του σοσιαλιστικού κόμματος ΕΔΕΚ και πρώην πρόεδρος της Βουλής, Βάσος Λυσσαρίδης, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον εκλιπόντα πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας , Γλαύκο Κληρίδη, ότι «το σημαντικότερο είναι ότι ήταν αδιάφθορος».

    Πρέπει να τα λέμε αυτά, σημειώνει ο Β. Λυσσαρίδης, γιατί, τονίζει, «σήμερα είναι σπάνιο φαινόμενο να είναι κάποιος αδιάφθορος».

    Στην μακρά πολιτική τους διαδρομή ο Βάσος Λυσσαρίδης και ο Γλαύκος Κληρίδης είχαν σφοδρές αντιπαραθέσεις για το κυπριακό. Μάλιστα, ο Β. Λυσσαρίδης και η ΕΔΕΚ κατηγορούσαν για χρόνια τον Κληρίδη ως ηγέτη του «μεταπραξικοπήματος», γιατί ως προεδρεύων της Δημοκρατίας είχε δηλώσει, στις 24 Ιουλίου 1974, ότι το θέμα της επιστροφής του Μακαρίου θα ήταν κάτι που θα αποφάσιζε ο λαός σε εκλογές, στις οποίες θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα και ο Μακάριος. Επίσης, έντονη ήταν η πολεμική Λυσσαρίδη κατά του εκλιπόντος προέδρου σε διάφορες φάσεις του κυπριακού προβλήματος.

    Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 1998 ο Β. Λυσσαρίδης και η ΕΔΕΚ υιοθέτησαν την στάση «ψήφο κατά βούληση». Με την επανεκλογή του ο Κληρίδης διόρισε στην κυβέρνηση του δύο υπουργούς προερχόμενους από την ΕΔΕΚ. Η συνεργασία όμως διαλύθηκε στα τέλη του 1998, όταν αποφασίστηκε η ματαίωση της εγκατάστασης στην Κύπρο των πυραύλων S-300.

    Με τον Γλαύκο Κληρίδη, είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Βάσος Λυσσαρίδης, συνδεόμασταν από τα μαθητικά χρόνια, καθώς ήμασταν συμμαθητές στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Αν και διαφέραμε ιδεολογικά και ανήκαμε σε διαφορετικές σχολές τρόπων αντιμετώπισης θεμάτων, αυτό, σημειώνει, δεν παρεμπόδισε τις φιλικές σχέσεις και την ειλικρινή ανταλλαγή απόψεων.

    Ο Β. Λυσσαρίδης τονίζει ότι ο Κληρίδης «ήταν άνθρωπος του διαλόγου, η πολιτική αντιπαράθεση δεν μεταφερόταν ποτέ σε προσωπικό επίπεδο» και προσθέτει:
    « δεν είχε ποτέ μνησικακία , που ενίοτε είναι χαρακτηριστικό των πολιτικών».

    Επίσης, αναφέρει, ήταν ο «πατέρας» μιας μεγάλης οικογένειας, αυτής του Δημοκρατικού Συναγερμού. « Ήταν ευχάριστος στην παρέα , ποτέ δεν είχε πικρίες. Θα μας λείψει, έστω κι αν πολλές φορές διαφωνήσαμε σε μείζονα ζητήματα», μας είπε ο κ. Λυσσαρίδης.

    Στην ερώτηση, τί κρατά κυρίως ως ανάμνηση από τον Γλαύκο Κληρίδη, ο Βάσος Λυσσαρίδης απάντησε: «την διαλεκτική του προσέγγιση. Δεν είχε μονοπώλιο άποψης, ήταν άνθρωπος του πολιτικού διαλόγου».

  7. Φοβερό, Γιώργο Μάτσο, δεν ήξερα ότι ο Μπίλλης είναι copy του Π.Η.
    Προσπαθείς, λέει, να καπηλευθείς τον θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη κι ακολουθούν δέκα παράγραφοι καπηλείας του νεκρού Κληρίδη υπέρ του Βάσου Λυσσαρίδη! Ο Μπίλης εκμεταλλεύεται τον θάνατο του Γλαύκου για να λιβανίσει τον Βάσο, αλλά λέει ότι κάτι τέτοια τα κάνεις… εσύ!
    Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι άνθρωποι (σοσιαλιστές) είναι κολλημένοι στο 8%.
    Σημειωτέον ότι αν δεν βρισκόταν ο Γλαύκος να τους μάθει όλους αυτούς σωστή πολιτική συμπεριφορά θα είχαμε εφτά εμφύλιους μέχρι σήμερα. Για μια εικοσαετία έβριζαν τον Κληρίδη οι “δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις” (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ για ν’ ανεβάζουν δεξιοκομμουνιστές προέδρους), μέχρι πράκτορα των ναζί αποκάλεσαν τον Κληρίδη – τον μόνο που πολέμησε με μπαρούτι τους ναζί κι όχι με λόγια – και κανείς δεν βγήκε ποτέ από αυτούς να τον υπερασπιστεί. Τώρα δεν έμεινε έπαινος που δεν του τον απένειμαν!
    Από το γλύψε-γλύψε εκεί που έφτυναν δεν βλέπονται πια.
    Κι επί τη ευκαιρία θυμίζω ότι περιμένω από το Κέντρο Ερευνών Τάσσος Παπαδόπουλος (το ξέρει ο Μπίλης και ο Π.Η. αλλά δεν μεσολαβούν) να μου στείλουν την ομιλία του Τάσσου στις 12.1.2005 στην παρουσίαση του βιβλίου του Δρ Π.Περσιάνη “Η νομιμοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας”. Εκεί, ο Τάσσος είπε ότι οι Συμφωνίες Ζυρίχης ήταν καλύτερες από την… Ένωση! Αυτά ως απάντηση στον ‘Άκη” και στην Passali, πιο πάνω.
    Θα μεσολαβήσουν, άραγε, ο Π.Η. και ο Μπίλλης να πάρουμε την ομιλία Τάσσου; Αυτοί έχουν τα μέσα. Το όνομα του διευθυντή του Κέντρου Ερευνών Τάσσος Παπαδόπουλος είναι Χρύσης Παντελίδης. Google him.

  8. Άντη, ούτε ο κος. Μπίλλης, ούτε οι λοιποί συναναγνώστες γνωρίζουν για ποιο πράγμα ομιλούμε, διότι δεν έχουν διαβάσει το τελευταίο βιβλίο σου, ούτε γνωρίζουν την πολεμική που αναπτύχθηκε σχετικώς εναντίον της ιστορικής αλήθειας από τα ορφανά του Μακαρίου.

    Υποθέτω, τουλάχιστον, ότι δεν γνωρίζει. Διότι εάν γνωρίζει, τότε το “πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα” αναφερόμενος στον “αδιάφθορο Κληρίδη” κλπ. κλπ., θα είναι απλώς η κλασική τακτική των ορφανών του Μακαρίου, για να μην μιλήσουμε ποτέ για την “ταμπακιέρα”.

  9. Πιστεύω ο κ. Μπίλλης γνωρίζει πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλούμε κι ας μην έχει διαβάσει (;) το βιβλίο, δηλαδή τα αποδεικτικά έγγραφα. Αποφεύγει εδώ και κάποιο καιρό ο κ. Μπίλλης να έρθει σε αντιπαράθεση επιχειρημάτων μαζί μου. Όπως άλλωστε και ο κ. Ήφαιστος, ο οποίος για να μην εκτίθεται πλέον συζητώντας μαζί μου έχει αποχωρήσει και από μια άλλη παρέα συγγραφέων και διανοουμένων.
    Όμως: Πριν αποχωρήσει υποσχέθηκε κατ’ επαναλάληψη ότι ομάδα “επιστημόνων-ερευνητών” υπό τη δική του αρχηγία συνάγει και συντάσσει πλήθος “ατράντακτων” αποδεικτικών στοιχείων που κονιορτοποιούν τα έγγραφα και την επιχειρηματολογία του βιβλίου μου “Κουράγιο Πηνελόπη”. Εδώ και μήνες επι ματαίω περιμένουμε τα αποτελέσματα των ερευνών του. Στο μεταξύ έχει σωπάσει πλήρως, αφού ανάλωσε εατοντάδες σελίδες περιγράφοντας άλλ’ αντ’ άλλων και αφηγούμενος άσχετα με το θέμα γεγονότα! Κατηγορεί, τώρα, εσένα ότι το να ασχολείται κανείς με την αλλοπρόσαλλη, αντιδυτική και ανθελληνική “πολιτική” Μακαρίου, της οποίας θύμα υπήρξε η Κύπρος, ισούται με απασχόληση με με τη… μινωική εποχή!! Αυτό από τον ίδιο που ασχολήθηκε με εκατοντάδες σελίδες γι’ αυτή τη “μινωική” εποχή!
    Πιστεύω, πάντως, πως η τωρινή σιωπή του οφείλεται σε εξυπνότερούς του που τον συμβούλευσαν να αφήσει το θέμα, αφού και οι ίδιοι έκαψαν τα χέρια τους συζητώντας μαζί μου και με τον Δρ Χάρη Φεραίο επί του ιδίου θέματος στον κυπριακό “Φιλελεύθερο”. Συγκεκριμένα, ο κ. Μάριος Ευρυβιάδης παρουσίασε προ διετίας αμερικανικό έγγραφο που αποδείκνυε πρόθεση εκ μέρους του Γεώργιου Παπανδρέου, τον Αύγουστο 1964, να καταλύσει την κυπριακή Δημοκρατία.
    Χρησιμοποιώντας ακριβώς το ίδιο έγγραφο αποδείξαμε στον κ. Ευρυβιάδη ότι η πραγματοποίηση της Ένωσης – για την οποία οι Αμερικανοί μας έδωσαν τότε ευκαιρία τότε χωρίς όρους – ήταν ασφαλώς κατάλυση της Κ.Δ. αλλά με αντάλλαγμα το αληθινό όραμα του αγώνα της Κύπρου, την Ένωσή της με τη μητέρα Ελλάδα. Μέσα, όμως, στο απο δεκαετιών και ανεξάντλητο μακαριακό-προσωπολατρικό τους πάθος, Ευρυβιάδης και Ήφαιστος, λησμόνησαν ποιος ήταν και δεν μπορεί ποτέ να σταματήσει να είναι ο αγώνας της Κύπρου, και κατηγόρησαν τον Γεώργιο Παπανδρέου ως… πραξικοπηματία!! Τη στιγμή που ο άνδρας κείνος ΔΕΝ κατέφυγε σε ανατροπή του Μακαρίου για να πραγματοποιήσει την Ένωση με τη μεραρχία και την Εθνική Φρουρά το 1964. Οπότε θα αποφεύγονταν η δικτατορία του 67, η αποχώρηση της μεραρχίας από την Κύπρο τον ίδιο χρόνο και στη συνέχεια το πραξικόπημα και η εισβολή του 74.
    Θα μείνω για την ώρα ως εδώ και αν υπάρχουν “νούσιμες” απορίες θα τις απαντήσω, αν όχι παραπέμπω πάντα ενδιαφερόμενο στο βιβλίο μου “Κουράγιο Πηνελόπη”, και για να μη θεωρηθεί “διαφήμιση” το στέλνω και δωρεάν με δικά μου έξοδα σε όποιον το ζητήσει από γνήσιο ενδιαφέρον για την ιστορική αλήθεια.
    Στο μεταξύ αναμένω από το Αντίβαρο να αναρτήσει το βίντεο παρουσίασης της “Πηνελόπης”, στο οποίο μιλούν ο πρώην Διευθυντής του Παγκυπρίου Γυμνασίου Γιώργος Χατζηκωστής, η φιλόλογος βιβλιοκριτικός (ιστοσελίδα “αναγνώστρια”) κυρία Κίκα Ολημπίου, ο συγγραφέας-ερευνητής αρχιτέκτων Δρ Χάρης Φεραίος, ο οικονομολόγος βουλευτής Πρόδρομος Προδρόμου και ο υποφαινόμενος. Παρέμβαση στην παρουσίαση κάνει ο 80ετής αγωνιστής της ΕΟΚΑ Λουκής Καρανίκκης εξηγώντας πώς ο ίδιος ως υπάλληλος της ΑΤΗΚ (ΟΤΕ Κύπρου) κατασκόπευε και ηχογραφούσε με οδηγίες της κυπριακής υβέρνησης τηλεφωνικές συνομιλίες που γίνονταν ακόμα και μέσα από την ελληνική πρεσβεία στη Λευκωσία. Πώς, δηλαδή, ενώ η Κύπρος διατεινόταν ότι “αγωνιζόταν” για την Ένωση, την ίδια στιγμή διενεργούσε κατασκοπεία σε βάρος της μητέρας πατρίδας της με την οποία ήθελε, τάχα, να ενωθεί.

  10. Ο κ. Ροδίτης θυμίζει κάποιον Ελλαδίτη νυν υπουργό που όποιος διαφωνεί μαζί του τον καλεί σε τηλεοπτική μονομαχία”.
    Αντίθετα με την ευπρέπεια της παρατήρησης του κ. Μάτσου μετά το σχόλιο μου, προβαίνει σε χαρακτηρισμούς και άλλα που προφανώς εκείνον χαρακτηρίζουν καλώς ή κακώς.
    Για το «πάπλωμα» τώρα, παρατηρώ όχι βέβαια στον αμετανόητο υβριστή μου, ότι όποιος αφελώς ή άλλως πως, παρέδιδε στους τούρκους με οποιεσδήποτε εγγυήσεις μέρος του ιερού εδάφους της Κύπρου, για να κάνει δήθεν την Ένωση, θα ήταν τουλάχιστον αφελής.
    Που οι τούρκοι θα το χρησιμοποιούσαν, με τις ευλογίες τυχόν συμφωνίας μας, ως εφαλτήριο για την Αλεξανδρεττοποίηση της Κύπρου.
    Υπενθυμίζω τι έγραφε ο Κιουτσούκ ο πρώτος αντιπρόεδρος – όργανο της τουρκίας, στην τουρκοκυπριακή Χαλκίν Σεσί στις 27 Μαρτίου 1950. «Η Κύπρος» έγραφε, «είναι μία δεύτερη Αλεξανδρέττα στην τουρκική ιστορία».
    Επίσης η Χουριέτ στις 10 Μαίου του 1950 έγραφε ότι «η Κύπρος και τα Δωδεκάνησα είναι εθνική υπόθεση της τουρκίας.
    Για το θέμα της συμφωνίας να αποβιβαστούν ελεύθερα οι Τούρκοι στην Κύπρο και να καταλάβουν ένα μικρό μέρος βορειοδυτικά της Κερύνειας, για να “επιλύσει” ο Καραμανλής το Κυπριακό, γράφει μεταξύ άλλων ο πρέσβης επί τιμή Θέμος Στοφορόπουλος στο άρθρο του “Η Θράκη άλλη Κύπρος”.
    Ο Στοφορόπουλος που μαζί με τον άλλον σπουδαίο Έλληνα πρέσβη, τον αείμνηστο Μιχάλη Δούντα, παραιτήθηκαν και εγκατέλειψαν μία λαμπρά διπλωματική σταδιοδρομία μετά τα το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου και τη συμφωνία του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Οζάλ. Με την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε συγχωροχάρτι για την Κύπρο στους Τούρκους και απεμπολούσε δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο.
    Γράφει ο Θέμος Στοφορόπουλος επιβεβαιώνοντας τη συμφωνία για ελεύθερη απόβαση- εκδρομή των Τούρκων στην Κύπρο στις 23 Ιουλίου 1974:
    «Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα».
    Γράφει επίσης και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής μεταξύ άλλων στο άρθρο του, “Αναζητώντας Διάλογο με την Τουρκία” στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ της Αθήνας της 7/2/2010:
    “Ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομα του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι (Σημ. το 1963 όταν έχασε τις εκλογές), ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους “ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής”, υπονοώντας ότι είχε αποδεχτεί να μην αντιδράσει στον Αττίλα”.

    Για το αγαπητό του κ. Ροδίτη σχέδιο Ανάν το βασικό βήμα των τούρκων για Αλεξανδρεττοποίηση της Κύπρου και τον εκτουρκισμό της αρκούμαι να επισυνάψω το τι έγραψε τότε ο Έλληνας της Κωνσταντινούπολης Καθηγητής Νικόλαος Ουζούνογλου του ΕΜΠ στον Τάσσο Παπαδόπουλο.
    Ότι του έγραψε τότε θα μπορούσε να επαναληφθεί και σήμερα:

    ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
    ΣΧΟΛΗ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
    ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΏΝ
    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΠΤΙΚΩΝ ΙΝΩΝ
    Ηρώων Πολυτεχνείου 9
    157 73 Ζωγράφου
    Αθήνα
    NATIONAL TECHNICAL UNIVERSITY OF ATHENS

    SCHOOL OF ELECTRICAL
    AND COMPUTER ENGINEERING
    MICROWAVE AND FIBER OPTICS LABORATORY
    157 73 Zografou
    Iroon Politechniou 9
    Athens, GREECE
    Tel.: + 301 772 3556, Fax.: + 301 772 3557

    Προς : Εξοχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας
    κ. Τάσσο Παπαδόπουλο

    9 Απριλίου 2004

    Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

    Σας συγχαίρω ολόψυχα για την γενναία στάση σας προς το καταστροφικό για τον Ελληνισμό – όχι μόνο της Κύπρου- σχέδιο Annan. Με βάση την προσωπική πείρα μου (23 χρόνια ζωής στην Κωνσταντινούπολη) είναι απολύτως βέβαιο ότι η Τουρκία (και να μη υπήρχαν οι πάμπολλες ασάφειες) δεν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της μέσα στα πλαίσια του μορφώματος που προτείνεται να δημιουργηθεί. Ακριβώς αυτό έγινε στην Κωνσταντινούπολη και στην Ίμβρο και Τένεδο. Έχω μελετήσει το σχέδιο και η πιθανή αποδοχή του θα είναι πάμπολλα καταστροφική για τον Ελληνισμό.

    Η Τουρκία διαχρονικά πάντοτε καταλαβαίνει μόνο από αντίσταση την οποία υπολογίζει με πολύ προσοχή και σοβαρότητα. Επειδή σήμερα ο βαθμός αντίστασης μας είναι αυτός που είναι συμπεριφέρεται η Τουρκία με αυτό τον τρόπο. Επομένως πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να είμαστε έτοιμοι για θυσίες. Οι ηγεσίες είναι αυτές που πρέπει να προβάλλουν την αναγκαιότητα της αντίστασης πράγμα που επιβάλλεται να γίνει.

    Σας εύχομαι υγεία και δύναμη από τον Θεό.

    Με εκτίμηση

    Καθ. Νικόλαος Ουζούνογλου

    Κάτι παρόμοιο με αυτό που «ονειρευόταν» για δήθεν Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα συμφώνησαε το 1973 στο Παρίσι ο Καραμανλής και εφάρμοσε το 1974 επιτρέποντας σε συνωμοσία με τη στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας την ελεύθερη εισβολή στην Κύπρο.

    Για το θέμα της συμφωνίας να αποβιβαστούν ελεύθερα οι Τούρκοι στην Κύπρο και να καταλάβουν ένα μικρό μέρος βορειοδυτικά της Κερύνειας, για να “επιλύσει” ο Καραμανλής το Κυπριακό και να κάνει την «Ένωση», γράφει μεταξύ άλλων ο πρέσβης επί τιμή Θέμος Στοφορόπουλος στο άρθρο του “Η Θράκη άλλη Κύπρος”.
    Ο Στοφορόπουλος που μαζί με τον άλλον σπουδαίο Έλληνα πρέσβη, τον αείμνηστο Μιχάλη Δούντα, παραιτήθηκαν και εγκατέλειψαν μία λαμπρά διπλωματική σταδιοδρομία μετά τα το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου και τη συμφωνία του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Οζάλ. Με την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε συγχωροχάρτι για την Κύπρο στους Τούρκους και απεμπολούσε δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο.
    Γράφει ο Θέμος Στοφορόπουλος επιβεβαιώνοντας τη συμφωνία για ελεύθερη απόβαση- εκδρομή των Τούρκων στην Κύπρο στις 23 Ιουλίου 1974:
    «Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα».
    Γράφει επίσης και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής μεταξύ άλλων στο άρθρο του, “Αναζητώντας Διάλογο με την Τουρκία” στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ της Αθήνας της 7/2/2010:
    “Ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομα του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι (Σημ. το 1963 όταν έχασε τις εκλογές), ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους “ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής”, υπονοώντας ότι είχε αποδεχτεί να μην αντιδράσει στον Αττίλα”.
    Τέλος προκαλούν θλίψη τα γραφέντα αλλού του κ. Ροδίτη:

    «να συνειδητοποιούσαμε ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. … θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει».
    Όχι κ. Ροδίτη. Η Κύπρος ποτέ δεν θα παραδοθεί στους τούρκους και οι Έλληνες της δεν θα γίνουν «λινοπάμπακοι»

    Αυτά και τέλος από μένα.

  11. Ὁπότε, ἀφοῦ «τέλος ἀπὸ μένα», τὸ παίρνουμε ἀπόφαση ὅτι γιὰ τὸ 1964 οἱ ἐν Κύπρῳ δέχονται ὁμοφώνως τὴν ἑρμηνεία Ροδίτη. Τὴν δική μου ἄποψη, βεβαίως, τὴν ἔχω καταθέσει καὶ διαφέρει κατὰ τὸ ὅτι δὲν θεωρῶ χρήσιμη τὴν ἀποτίμηση τοῦ ἔργου μακρῶν χρόνων πολιτικῶν ἀνδρῶν πού ἀπήλαυσαν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ λαοῦ μὲ ὅρους προδοσίας ἢ πατριωτισμοῦ. Ἀκριβῶς ὁ μανιχαϊσμὸς αὐτὸς ἐστέρησε τὴν Κύπρο τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Γλαύκου Κληρίδη τότε πού θὰ μποροῦσε, ἴσως, νὰ τῆς εἶναι χρησιμώτερος. Θά περίμενα, ὅμως, ἀπ’ ὅσους (δικαίως) καταγγέλλουν τὴν δαιμονοποίηση τῶν ἀντιπάλων ὡς πολιτικὴ μέθοδο, νὰ μὴν τὴν χρησιμοποιοῦν οἱ ἴδιοι, ἀφοῦ, ἔτσι, ἀθελήτως, ἀθωώνουν τοὺς ἀντιπάλους των.

  12. Ορθώς ομιλεί ο κ.Γεωργάνας.
    Όσον όμως αφορά γενικώς στον κ. Μπίλλη, εγώ καλά το είπα: Μπίλης=copy του Π.Η. Μπλα μπλα μπλα κι εμείς καλώς σας ηύραμεν. Ή από τα… ως τα… κι εμείς καλώς σας ηύραμεν!
    Δεν διάβασα, λοιπόν, όλο το μακρυνάρι του κ. Μπίλη μέχρι που να διαβάσει αν όχι όλα τα έγγραφα, τουλάχιστο το τελευταίο κεφάλαιο της Πηνελόπης με τα σχετικά αμερικανικά έγγραφα και τον Επίλογο. Κι ας πει τη γνώμη του τουλάχιστο για τη μαρτυρία Αναστάση Πεπονή για τον Μακάριο.
    Στο μεταξύ κοντός ψαλμός:
    “Ο Τέυλορ Μπέλτσερ (Αμερικανός πρέσβης στη Λευκωσία) έγραφε (έγγραφο 49) στις 7 Απριλίου 1964: Την εποχή που καταρτιζόταν το Σύνταγμα τής Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959, έστειλα στο Υπουργείο μιαν έκθεση, όπου έλεγα ότι αυτό που σχεδιαζόταν ως λύση ενός απλούστατου ‘προβλήματος’ ήταν τόσο πολύπλοκο, που θα μπορούσε μεν να λειτουργήσει, αλλά θα χρειαζόταν πολλή μεγαλοψυχία εκ μέρους των Ελλήνων και καλή θέληση εκ μέρους όλων. Μια ακόμα πρόχειρη λύση, τώρα, το μόνο που μπορεί να φέρει στο μέλλον είναι περισσότερα και μεγαλύτερα προβλήματα. Η ασφάλεια τής περιοχής απαιτεί δραστικά μέτρα και μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους τού ΝΑΤΟ, αλλά επίσης και αναγνώριση τής βασικής αρχής τής δημοκρατίας, της αρχής τής κυβερνώσας πλειοψηφίας.
    “Η δική μας επιθυμία για μια-δια-παντός-λύση προσομοιάζει με εκείνη τού Αλεξάνδρου μπροστά στον Γόρδιο δεσμό, αλλά χωρίς το αποτέλεσμα τού «διαμελισμού» τού κόμβου, όπως έγινε στον μύθο. Θα απαιτηθούν πολύ μεγάλες προσπάθειες για να πείσουμε τους Τούρκους, αφού αυτό που προτείνουμε είναι αναγνώριση τής επικυριαρχίας, της εμμονής και επιμονής των Ελληνοκυπρίων σε λύση σύμφωνη με τις γενικώς αποδεκτές αρχές τής αυτοδιάθεσης, που εδράζεται στην αρχή τής κυβερνώσας πλειοψηφίας… (κ.λπ.)”
    Οι Αμερικανοί σκέφτονταν αυτοδιάθεση κι εμείς (ο Μακάριος) … ανεξαρτησία!! (Όχι εν τη ενώσει, αλλά εν τη διαλύσει η ισχύς-του!) Και αποχώρηση από το ΝΑΤΟ ήθελε!!, λες κι όταν έκανε τον αγώνα για Ένωση με την Ελλάδα, η Ελλάδα ήταν εκτός ΝΑΤΟ!!
    Αλλά τότε η φόρμουλα που έφερνε ψήφους ήταν ο αντιαμερικανισμός, κόλπο που έμαθε κι ο Ανδρέας από τον ανέλπιστης και διττής εξουσίας Πάφιο, για να φέρουν “αντιστασιακώς” και οι δυο Ελλάδα και Κύπρο εδώ που τις έφεραν.

  13. Ο κ. Μπίλλης καταφεύγει στο από καιρού ανατιναγμένο οπλοστάσιο του Παναγιώτη Ήφαιστου ο οποίος αποχώρησε ηττημενος από άλλη ομάδα συζήτησης, με την υπόσχεση να επανέλθει με τα πορίσματα ομάδας ερευνητών που εργάζεται αόκνως, νυχθημερόν, για να παραγάγει τις αποδείξεις που χρειάζονται για ν’ αποδείξουν ότι δεν υπήρξε ευκαιρία Ένωσης άνευ όρων τον Αύγουστο, τουλάχιστο, του 1964, την οποία ακύρωσε ο επίορκος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’.
    Είναι ο κ. Μπίλλης, άραγε, όλη κι όλη η ομάδα που μας έταξε ο κ. Ήφαιστος; Δεν νομίζω, γιατί αντί αποδείξεων, σφυρίζουν αδιάφορα και το ρίχνουν αλλού, στο σχέδιο Ανάν, και ότι τάχα είναι σχέδιο “αγαπητό” σε μένα!! Πού το δήλωσα αυτό; Ούτε στα αποσπάσματα από άλλα γραφτά μου, που προμηθεύει ο κ. Ήφαιστός τον κ. Μπίλη κάτω από το τραπέζι και τα αναδημοσιεύει πιο πάνω, δεν υπάρχει τέτοια δήλωση. Πρόκειται απλώς για σοβαρές σκέψεις και προβληματισμούς τους οποίους ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι σε θέση να παρακολουθήσουν και ως εκ τούτου θεωρούν σκόπιμο να τους διαστρεβλώνουν.
    Οι θεοί τους, Μακάριος και Τάσσος, είναι ψεύτικοι. Τον πρώτο διαψεύδουν τα έγγραφα που βρίσκονται στο βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη”, πλείστα των οποίων απελευθέρωσε το Στέητ Ντιπάρτμεντ μετά το 2000 και είναι δικαιολογημένοι να μην τα ήξεραν, αλλά αδικαιολόγητοι να μην τα μελετούν τώρα και να προτιμούν συκοφαντίες και διαστρεβλώσεις. Τον δεύτερο, Τάσσο – ο οποιος, παρεμπιπτόντως, ήταν τόσο μακαριακός ώστε να επέμβει το 2008 και να μας φορτώσει τον Χριστόφια από φόβο μην αποκτήσουν οι ενωτικοί πολιτικοί εξουσία – τον Τάσσο, λοιπόν, διαψεύδει ο εαυτός του: 12.1.2005, στην παρουσίαση του βιβλίου του Δρ Π. Περσιάνη “Η νομιμοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας”, δήλωσε ξεκάθαρα ότι οι Συμφωνίες της Ζυρίχης ήταν καλύτερες από την Ένωση. Γιατί δεν με διαψεύδουν δημοσιεύοντας τον λόγο του Τάσσου;
    Εγώ μιλώ με αμερικανικά έγγραφα για τη δυνατότητα Ένωσης το 1964 και ο κ. Μπίλης καταφεύγει σε μια δήθεν “Ένωση” που τάχα εγώ ήθελα το… 1974! Και παραθέτει ατεκμηρίωτους διαλόγους Καραμανλή δηλώνοντας “πηγή” ένα “EDT by greek_news”.
    Δηλώνω ξανά πηγή μου (για τις αληθινές προθέσεις Μακαρίου) τον υπάλληλο του Μακαρίου Λουκή Καρανίκκη, που στην παρουσίαση του βιβλίου “Κουράγιο Πηνελόπη” (έχει το βίντεο το Αντίφωνο – γιατί δεν το αναρτά;) δηλώνει απερίφραστα ότι διενεργούσε κατασκοπία εις βάρος της ελληνικής πρεσβείας στη Λευκωσία: Ο Μακάριος κατασκόπευε την πατρίδα του! Γιατί άραγε;
    Όσον αφορά τον Καραμανλή, να τι λέει ο ίδιος:
    “Δυστυχώς ο Μακάριος ηκολούθησεν εντελώς αντίθετον πολιτικήν. Αντί να ευθυγραμμισθή με τας Αθήνας, ηκολούθησεν πολιτικήν αδέσμευτον, πράγμα το οποίον και την περαιτέρω ευνοικήν εξέλιξιν τού Κυπριακού εδυσχέρανε, αλλά και εις την Ελλάδα εδημιούργησε προβλήματα σοβαρά…
    Πολύ φοβούμαι ότι ο Μακάριος είτε από κακήν εκτίμησιν είτε από
    πολυπραγμοσύνην, χειρίζεται το θέμα κατά τρόπον εθνικώς επικίνδυνον,
    αλλά και ασύμφορον διά την Κύπρον. Διότι και εάν δεχθώμεν ότι εις την καλλιτέραν δι’ αυτόν περίπτωσιν επιτυγχάνει μίαν βελτίωσιν των συμφωνιών, αυτό θα αποβή εις βάρος τής οριστικής λύσεως, δηλαδή της Ενώσεως. Θα στερηθή του επιχειρήματος τής ατελείας των συμφωνιών, και της δυνατότητος να ανακινήση και πάλιν το θέμα υπό την μορφήν τής Ενώσεως, εις τον κατάλληλον χρόνον…
    Επιστολή Κ. Καραμανλή προς Παναγ. Κανελλόπουλο, 3 Μαρτίου 1964 (Αρχείο Καραμανλή, 6ος τόμος, σ. 127. Εκδ. Ιδρύματος Κ. Καραμανλή).

  14. Και για να μην τρέχουν οι ενδιαφερόμενοι για την αλήθεια να πάρουν το βιβλίο και να κουραστούν ψάχνοντάς το, νά τι έγραψε ο Άτσεσον στις 23 Αυγούστου 1964, στο έγγραφο 462, σ. 344 με το πρωτότυπο στα αγγλικά στις σ. 495-498 τής ‘Πηνελόπης’: «…when Greeks were ready to produce Enosis, they could say it was unconditional, as it would indeed be since the Turks would have missed the bus»!
    Δηλαδή: “Μόλις μπορέσουν οι Έλληνες να κηρύξουν την Ένωση θα μπορούν να πουν ότι είναι χωρίς όρους, όπως πραγματικά θα είναι, αφού οι Τούρκοι θα έχουν χάσει το λεωφορείο”!
    Οι Έλληνες, βέβαια, δηλαδή ο Γεώργιος Παπανδρέου, δεν μπορούσαν να κηρύξουν την Ένωση διότι δεν τη δεχόταν ο Μακάριος, με τη δικαιολογία ότι ήταν, τάχα, διχοτόμηση, ενώ ο ίδιος ο Άτσεσον ομολογεί πως ήταν Ένωση χωρίς όρους.
    Μέχρι και το 2005 ο μέγας ήρως του… όχι, Τάσσος, διακηρυττε ότι η Ζυρίχη ήταν καλύτερη από την Ένωση! Αντιληπτό τώρα, φαντάζομαι, γιατί το σχέδιο Ανάν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι “αγαπητό” στον Ροδίτη αλλά πολύ αγαπητό στον Τάσσο, αφού με το όχι εξασφάλιζε μια ολόκληρη (αν όχι και δεύτερη) πενταετία στη βασιλεία – συγγνώμη, στην “προεδρία” – της θανάσιμα πληγωμένης από τη μακαριακή πολιτική, Κύπρου.
    Αντίθετα, ο Ροδίτης δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να του είναι “αγαπητό” το Ανάν. Αλλά ούτε και μπορούσε να βρεθεί στο ίδιο στρατόπεδο με τους ψεύτες, τους ανθέλληνες και τους ζυριχικούς, τους αληθινούς καταστροφείς της Κύπρου, που ήθελαν τώρα να τη σώσουν, τάχα, με ένα υποκριτικό “όχι”, τη στιγμή που εκείνοι την είχαν φέρει κατ’ ευθείαν στον όλεθρο με τις ασυνέπειες, τις παρασπονδίες και τις μωροφιλοδοξίες τους.
    Αν έχει κάτι να πει ακόμα ο παρασυρμένος από τον κ. Ήφαιστο σε ένα χαμένο παιγνίδι κύριος Μπίλλης, θα επανέλθω με το έγγραφο του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντην Ρασκ, της ίδιας ημερομηνίας, όπου ξεκαθαρίζει ότι, προκειμένου να έστελλε στ’ ανάθεμα τον Μακάριο ο Παπανδρέου και να κήρυττε την Ένωση, ο 6ος στόλος ήταν πανέτοιμος να παρεμποδίσει τουρκική ή σοβιετική επέμβαση. Η χωρίς όρους Ένωση με πανέτοιμη την ελληνική μεραρχία και την Εθνική Φρουρά, με αρχηγό τον Διγενή, θα πραγματοποιόταν χωρίς να σπάσει μύτη.
    Που να τολμήσει, όμως, τέτοιο πράγμα ο καημένος ο Παπανδρέου σε μια ακελικομακαριακοκρατούμενη Κύπρο; Ο Μακάριος είχε βγάλει τον αντιαμερικανισμό στα ύψη και δεν ήθελε καν, με έναν του λόγο, για χάρη της Ένωσης, να τον παραμερίσει, ούτε προσωρινά. Σύμμαχοί του ήταν η Αίγυπτος και η ανθενωτική Σοβιετική Ένωση! Μ’ αυτούς κέρδιζε τις ψήφους των κομμουνιστών και των άλλων προσωπολατρών, υποδούλων του. Κι από τον Μακάριο, τον “τετραπέρατο” βλάκα από την Πάφο, έμαθε το κόλπο του αντιαμερικανισμού και ο Ανδρέας, για να κερδίσει τις ψήφους που χρειαζόταν για κυβερνήσει και να καταστρέψει και την Ελλάδα.
    Ας σκεφτεί κανείς ότι η πραγματοποίηση της Ένωσης χωρίς όρους το 1964 θα ακύρωνε την δικτατορία του 67, το πραξικόπημα και την εισβολή του 74, κι ότι σήμερα η Ελλάδα με τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο δεν θα περνούσε καν την τρέχουσα οικονομική κρίση! Καταλαβαίνουν οι οπαδοί της πολιτικής Μακαρίου σε ποιο απροσμέτρητο κακό οδήγησε τον ελληνισμό ένας Παφίτης “καλόγερος”, πρώην βοσκός, που το έφερε η μοίρα να περάσει στο χέρι όλη την πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία μισού εκατομμυρίου κακομεταχειρισμένων μέσα στους αιώνες, στην πλειονότητά τους απελέκητων Ελλήνων;
    Ξέρω ότι δεν ωφελεί να καλέσω, Μπίλλη και Ήφαιστο, να συνέλθουν και να αναγνωρίσουν την αλήθεια. Πώς να το κάμουν αφού αλλού οικοδόμησαν την κοσμοθεωρία, την καριέρα, τους πολιτικούς τους προσανατολισμούς, την ταυτότητά τους; Τι άλλο, όμως, μπορώ να κάνω;

  15. Διαδίκτυο, τρέλα, αλητεία και δεοντολογία (από δημοσίευση στο facebook https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos)

    Το διαδίκτυο θέτει επί τάπητος ζητήματα χρηστής συγκρότησης, θέσμισης των στάσεων και συμπεριφορών και δημιουργία δεοντολογικών κωδίκων και ίσως κανόνων. Κανόνες βέβαια υπάρχουν για ζητήματα του κοινού ποινικού κώδικα. Ποιος όμως και πως αντιμετωπίζει την συχνή ρύπανση του κάθε ξιπασμένου, του κάθε μωροφιλόδοξου, του κάθε Δονκιχώτη και του κάθε φαντασιόπληκτου. Ποιος αντιμετωπίζει τους ύπουλους χλευασμούς, τα χυδαία υπονοούμενα, τις δολοφονίες χαρακτήρα ή το χειρότερο από όλα την προσβολή του κοινού νου από σαχλαμάρες και ειδικούς της φαρσοκωμωδίας! Μήπως όταν βάλλουν κατά κάποιου με κάθε λογής τέτοιες δολοφονίες χαρακτήρα θα σπεύδει να απαντά στον κάθε αρλουμπολόγο και ειδικό της φαρσοκωμωδίας. Είναι αλήθεια ότι προσπαθώντας να αναπτύξουμε αυτό το μεγάλο μέσο Δημοκρατίας, το διαδίκτυο, το οποίοι κατά κάποιο τρόπο μπορεί να εξελιχθεί σε Δήμο μέσα στον οποίο θα αναιρείται η επικοινωνιακή κυριαρχία των κατεξουσιαστών κάθε συγκυρίας, κάνουμε και λάθη. Βρισκόμαστε σε κοινές λίστες, λες ότι αυτή είναι και ο Α και Β σοβαρός άνθρωπος αρχίζεις να συνομιλείς και τελικά εμφανίζονται 1 ή 2 ειδικοί της φαρσοκωμωδίας και σε πρήζουν μέχρι να καταλάβεις ότι πρέπει να διακόψεις. Συχνά επίσης στις πολύ οξείες περιπτώσεις απαντούμε στα μπλοκ για να μην αφήνουμε την χυδαιότητα να προσβάλει την λογική μη εμπλεκομένων. Πόσο και πόσες φορές θα το κάνεις, όμως! Καλή η δημοκρατία του διαδικτύου αλλά ο καθείς μας ανάλογα με την θέση και τον ρόλο που κατέχει στα κοινωνικοπολιτικά και επιστημονικά δρώμενα έχει και άλλο έργο να επιτελέσει. Δεν μπορεί να ασχολείται κάθε μέρα με τις σαχλαμάρες και τις φαντασιώσεις του κάθε αργόσχολου. Η κατάσταση πάντως χειροτερεύει αντί να βελτιώνεται. Ολοένα και περισσότεροι ασεβείς χαρακτηρισμοί και αμετροεπή ή προπετή σχόλια ρυπαίνουν το διαδίκτυο. Από καιρό έχω αποφασίσει στις ακραίες περιπτώσεις τρέλας να μην εισέρχομαι σε αντιδικίες. Να μην απαντώ σε περιπτώσεις ξεκάθαρης τρέλας, σε φαντασιόπληκτους και σε μωρούς κάθε είδους. Το ίδιο απ’ ότι ξέρω κάνουν πολλοί χωρίς να εγκαταλείψουν την ιδέα ότι το διαδίκτυο είναι το μεγάλο μέσο κατά των κατεξουσιαστών.
    Στο πεδίο των ζητημάτων της διεθνούς πολιτικής και της ιστορίας, η φαρσοκωμωδία είναι η πιο επικίνδυνη περίπτωση ρύπανσης η οποία σκοτώνει κυριολεκτικά ανθρώπους. Φανταστείτε όλους αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν την στήριξη που τους παρείχαν εγχώριοι και ξένοι κάτοχοι «κονδυλίων» με αποτέλεσμα παρ’ ολίγο να χαθεί μια ολόκληρη κοινωνία. Τα ίδια επίσης ισχύουν όποτε καταχραστές του διαδικτύου εκμεταλλεύονται την ιστορική άγνοια πολλών –δεν μιλώ για τίποτα σημαντικό αλλά για στοιχειώδη γνώση ζητημάτων όπως το Κυπριακό ή το Μακεδονικό– οι οποίοι σε λίστες συζητήσεων ή σε μπλοκ παρασύρονται από φάρσες και κωμικά πράγματα που διαδίδονται τάχιστα κτίζοντας πάνω στην άγνοια. Σκέφτεσαι, λοιπόν, τι να απαντήσεις σε σαχλαμάρες και εκτονώσεις συνδρόμων και ψυχής, ιδιαίτερα εάν λάβουμε υπόψη ότι οι αλλεπάλληλες κρίσεις της πατρίδας μας δημιουργούν πολλές εμπάθειες, μίση, ψυχολογικές καταπιέσεις και επιθετικότητα. Δημιουργούν επίσης σύνδρομα ενόχων των «δραστών της καθημερινότητας», για παράδειγμα όσων κατά καιρούς τήρησαν στάσεις και υιοθέτησαν θέσεις που τους κάνουν να αισθάνονται ένοχοι. Αντί να ζητήσουν ένα τίμιο συγνώμη γίνονται πιο επιθετικοί και πιο ψεύτες (κυρίως στον εαυτό τους).
    Ανθρώπινα όλα αυτά βέβαια και καλό είναι να είμαστε ανεκτικοί και μεγαλόψυχοι. Ούτε βέβαια αξίζει τον κόπο όσοι προσβάλλονται να ταλαιπωρούν την δικαιοσύνη. Άσε τον καθένα να λέει ότι θέλει και οι υπόλοιποι έχουν κρίση, είναι καλό να λέμε πλέον. Ή καλύτερα το κλασικό ρηθέν, «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι». Υπάρχουν βέβαια και πολύ ακραίες περιπτώσεις ανθρώπων για τους οποίους δεν χρειάζονται «αστυνόμοι» αλλά ειδικοί ψυχολόγοι για να τους βοηθήσουν να μην καταλήξουν στο Δαφνί. Τα κράτη θα μπορούσαν να υιοθετήσουν προσωρινά μέτρα για όσους οι οποίοι ενδεχομένως δεν είναι τελείως τρελοί αλλά λόγω πίεσης και ενοχών εκτονώνονται επιτιθέμενοι μανιασμένα χωρίς το παραμικρό επιχείρημα παρά μόνο αρλούμπες επιπέδου νηπιαγωγείου. Επειδή δεν συνάδουν με συμπεριφορά πολιτισμένων ανθρώπων να επιστρατεύσουν ειδικούς ψυχολόγους που θα συνομιλούν δωρεάν με τους εκτροχιασμένους και να τους κατευνάζουν την ψυχή. Ακραίες περιπτώσεις βέβαια που προσποιούνται ότι είναι ο Μεγάλος Ναπολέων ή ο Μέγας Αλέξανδρος ή ακόμη και καλύτεροι ειδικοί από τον Θουκυδίδη, δεν υπάρχει δυνατότητα να τύχουν μέριμνας. Θέλουν ψυχίατρο για να τους βοηθήσει πιο δραστικά. Για να δώσω ένα ακόμη παράδειγμα, πριν μερικούς μήνες έπεσα πάνω σε ανάρτηση σ’ ένα μπλοκ. Διεξαγόταν με πάθος, με άλματα, με φαντασιοπληξίες και ασυναρτησίες, μια επίθεση κατά του Δημοσθένη γιατί τα αρχαία εκείνα χρόνια εμπόδιζε την ένωση των Ελλήνων. Κουνούσε στον αέρα ένα αντίγραφο πάπυρου πάνω στο οποίο έλεγε ότι το υποσχέθηκαν οι Πέρσες στους Αθηναίους εάν έκαναν πραξικόπημα κατά του Αλέξανδρο στο Βασίλειο της Μακεδονίας. Μεμφόταν επίσης με σφοδρότητα, ειρωνείες, υπονοούμενα και χλευασμούς τους ιστορικούς, τους διεθνολόγους και άλλους επιστήμονες γιατί … δεν βιάζονται να του … απαντήσουν. Κύριε ελέησον, σκέφτηκα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του γιατί το διαδίκτυο είναι πολύτιμο. Πως σταματάς αυτή την ρύπανση και την προσβολή της λογικής και του κοινού νου. Κάτι άλλο θα πρέπει να σκεφτούμε όλοι για αυτές τις ανίατες αλλά και ταυτόχρονα «ασύλληπτες» περιπτώσεις παράκρουσης. Εκφράζω την συμπάθειά μου για όλους τους πάσχοντες, βέβαια, γιατί δεν είναι να κατηγορεί ή να αντιδικεί κανείς τους πολύ καταπιεσμένους και τους φορείς συνδρόμων ενοχής όταν εκτρέπονται ακυρώνοντας κάθε κώδικα δεοντολογίας των συζητήσεων μεταξύ πολιτισμένων ανθρώπων. Μόνο να τους λυπάται.

    Υστερόγραφο. Μια παλαιότερη ανάρτηση πριν μερικούς μήνες:

    Να γράφεις ή να μην γράφεις και τι να γράφεις; Με ποιους να συνομιλείς και γιατί; Ποιος ο σκοπός;

    Να γράφεις ή να μην γράφεις και τι να γράφεις; Με ποιους να συνομιλείς και γιατί; Ποιος ο σκοπός, εν τέλει των επιστημονικών και δημόσιων συζητήσεων; Μήπως γούστο και χαβαλές;
    Λογικά, δεν πρέπει να ενδιαφέρει η γνώμη του καθενός όταν κολλήματα, παραξενιές, ιδιωτεία, ιδιοτέλειες και προκαταλήψεις πρυτανεύουν. Λες το αυτονόητο και νοιώθεις ότι σκιαμαχείς με φαντάσματα. Σε χαλαρής κανονιστικής συγκρότησης, ηθικά αθέσμιστους, εξαρτημένους και θνησιγενείς κρατικούς χώρους, η κατάσταση είναι χαώδης. Υπερισχύουν ιδιωτεία, ιδιοτέλεια, κριτήρια ωμής ισχύος και προσωπικές ιδιοτροπίες, πείσματα και κολλήματα. Αρχίζει ένας «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Γελοίοι αυτόκλητοι σωτήρες αφθονούν. Ακούμε κηρύγματα αντί επιχειρήματα.
    Όταν έλθουν Τρόικες το έδαφος είναι έτοιμο για την εκτέλεση των θηριωδών αξιώσεών τους. Εγχώριοι «εκτελεστές» και «πραιτοριανοί» αυξάνονται μέρα με την μέρα. Ο αριθμός και ο άθλιος ρόλος τους σταθεροποιείται όταν παγιωθεί μια κατάσταση πλήρους έξωθεν πολιτικοοικονομικού ελέγχου, φτηνή εργασία και κανονιστικές δυνατότητες εκποίησης του εθνικού πλούτου. Άθλιοι και αδίστακτοι εκτελεστές και πραιτοριανοί κάθονται πάνω σε φτηνές καρέκλες και γλύφουν κοκαλάκια.
    Η σωστή στάση απέναντι στις κάθε λογής αυθαίρετες γνώμες ίσως να είναι αδιαφορία και περιφρόνηση. Όμως, σε στιγμές κρίσιμες και κομβικές όπως η παρούσα η αδιαφορία ίσως είναι πολυτέλεια γιατί επιφέρουν τον πολιτειακό μας θάνατο. Η πολιτεία μας είναι το συμβόλαιο των νεκρών με τους ζώντες και των ζώντων με αυτούς που θα γεννηθούν. Αδιαφορώντας ροκανίζεις και αναιρείς την ελευθερία της Ύπαρξης και την οντολογία. Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων η ελευθερία (εθνική ανεξαρτησία) μιας κοινωνικής οντότητας είναι για όλους δεοντολογικά-ηθικά δεσμευτική.
    Για τέτοια λεπτά ζητήματα ο σκοπός σταθεροποίησης κοινής αντίληψης γύρω από θέσφατα και έσχατες λογικές είναι ανέφικτο να εκπληρωθεί όταν το θνησιγενές κράτος κοντεύει το σημείο μηδέν. Αναν του λες και ο άλλος απαντά … Άτσεσον. Πιάσε δηλαδή το αυγό και κούρεψέ το. Κυριαρχεί ένας αναίτιος και απρόκλητος αυτοκτονικός, πνευματικός και πολιτικός αυτισμός. Αδιαπέραστα τείχη βλακείας και διαδεδομένες μηδενιστικές παραδοχές διαχέουν και διαλύουν τα πάντα.
    Ολοένα και περισσότεροι με τον ένα ή άλλο τρόπο προσχωρούν στον εχθρό. Αντί αντίστασης προτιμούν την «βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη». Ακολουθούν άκρατα αυθαίρετα άλματα, εκλογικεύσεις, αυτισμός, ύβρεις. Ο χείμαρρος παρασύρει και σοβαρούς ανθρώπους. Μέσα στον χείμαρρο επιπλέουν φελλοί και ασυνάρτητοι κάθε είδους. Γύρω γύρω κακαρίζουν αυτόκλητοι εισαγγελείς, προφήτες του παρελθόντος και του μέλλοντος, δικαστές προθέσεων ιστορικών προσωπικοτήτων, παντογνώστες της συμπαντικής ιστορικής αλήθειας και σωτήρες και κήρυκες ποικίλων ανελεύθερων «αναγκαιοτήτων». Ούτε καν Θερμοπύλες δεν θα υπάρχουν εάν η ψυχή πολλών πάσχει αυτοκτονικά και εάν μέσα στο πνεύμα εισχωρήσει ο εχθρός.

    Υστερόγραφο 2. Παλαιότερες αναρτήσεις μου στην ιστοσελίδα μου για το διαδίκτυο

    http://www.ifestosedu.gr/110Wikileaks.htm

    http://www.ifestosedu.gr/81ΜπλοκΙστοσελίδες.htm

    110Wikileask

  16. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Ροδίτης δεν αρνείται ότι είπε να σταματήσουμε κάθε αγώνα και να παραδοθούμε στους τούρκους. Είπε:

    «να συνειδητοποιούσαμε». λέει, «ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε

    ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. … θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει».

    Το είπατε ή όχι κ. Ροδίτη και τα περί αρχείου κτλ αποτελούν υπεκφυγή.

    Χάνω λίγο τον καιρό μου να απαντώ στο Ανανιακό copy (τιμή βέβαια αισθάνεται γι’ αυτό και το δείχνει) γιατί εκτός του ότι πράγματι η συζήτηση μαζί του είναι πολύ διασκεδαστική θέλω και να τον βοηθήσω.

    Λοιπόν τον πληροφορώ ότι το αρχείο – οπλοστάσιο το δικό μου είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο, υποθέτω και από αυτό του Καθηγητή Ήφαιστου. Στο αρχείο μου προστρέχουν πολλοί όταν κάτι χρειάζονται. Ότι συνεπώς πληροφορία χρειάζεται ο κ. Ροδίτης μπορεί να την έχει από μένα.

    Είναι όμως θλιβερό να επικαλείται ο κ. Ροδίτης, έστω και ο ίδιος ως Ανανιακό copy, το αρχείο του τρις σταυρώσαντα τον Ελληνισμό της Κύπρου «εθνάρχη» Καραμανλή.

    Για τον «εθνάρχη» αυτόν που πλην των άλλων έστειλε στην Κύπρο ως πρόξενον του τον Βλάχο, ενώ διαρκούσε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, για να βρει την περιοχή που θα έδινε στην Κύπρο για να κάνει την Ένωση. Την ίδια περιοχή που υποσχέθηκε στους τούρκους το 1973 για τους αφήσει ελεύθερους να αποβιβαστούν στην Κύπρο για να «κάνει» την «Ένωσιν».

    Έχει επίσης ακούσει τίποτε ο κ. Ροδίτης για τη υπόθεση Μέρτεν και τον «εθνάρχη» Καραμανλή του που τον επικαλείται;;

    Για το ότι προετοίμαζε δικτατορία το 1967 και τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες το ακούσατε κ. Ροδίτη;;

    Είναι δυνατόν να επικαλείται τον καταστροφέα του Ελληνισμού της Κύπρου;

    Είναι δυνατόν μετά τα όσα των Αμερικανών να επικαλείται κάποιους κατώτερους Αμερικανούς και να λέει ότι η Αμερική που γνωρίζουμε πως φέρθηκε και φέρεται θα μας έκανε την «ενωσιν»;;

    Αφέλεια ή τί άλλο;;

    Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ο κ. Ροδίτης, επικαλούμενος κάποια έγγραφα, υπάρχουν εκατομμύρια αντίθετα με αυτά που λέει, ότι με την Καρπασία ή τον Κορμακίτη να τα κατέχει η τουρκία θα άρχιζε η Αλεξανδεττοποίηση της Κύπρου;;

    Και επειδή σίγουρα τα αντιλαμβάνεστε κ. Ροδίτη γιατί γράφετε ότι γράφετε;;

    Τη στιγμή μάλιστα που υποστηρίξατε τον εκτουρκισμό της Κύπρου με το σχέδιο Ανάν;;

    Είναι δυνατόν επίσης να προσποιείστε ότι αγνοείτε το έγγραφο του Στείτ Ντιπάρτμεντ με τη συνομιλία Καραμανλή Κίσσινγκερ μετά την εισβολή;;

    Εάν πράγματι τα αγνοείτε όλα αυτά, συγνώμην αλλά έχετε μαύρα μεσάνυχτα και δεν πρέπει να ομιλείτε.

    Ένα παράδειγμα από τα αρχεία του “εθνάρχη” σας Καραμανλή που προετοίμαζε δικτατορία και τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες:

    Απαντώντας στην επιστολή αυτή ο Κων. Τσάτσος σημείωνε («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 219 και επόμ.):
    «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα:
    Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα -(λέω …”εισηγούμεθα”, διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμιστούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι’ ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».

    Στην απάντησή του (στις 26 Οκτωβρίου 1966) ο Κων. Καραμανλής αναφέρει:
    «Φοβούμαι ότι εις το σημείον που έφτασαν τα πράγματα, δεν αποκλείεται να οδηγηθείτε, χωρίς να το θέλετε, σε κάποιο είδος παρεκτροπής (…). Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ’ όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ορισμένης πολιτικής παρατάξεως (σ.σ. εννοούσε την Ενωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν’ αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται. Τούτου δοθέντος, θα πρέπει η εκτροπή αυτή να προληφθεί. Ή, αν επιχειρηθεί, να χειραγωγηθεί, τόσον από απόψεως διαδικασίας, όσον και από απόψεως σκοπών, για να μην αποβεί συμφορά στον τόπον. Θα πρέπει, δηλαδή να είναι σχετικώς νομιμότυπος, κάπως ελεγχομένη και να έχει ως σκοπόν την ανασύνταξιν της δημοκρατίας που, για πολλούς λόγους, είναι επισφαλής στον τόπον μας».

    Και για το ενδεχόμενο επανόδου του, σημείωνε:
    «Η πείρα μου με έπεισε ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος μας, αν δεν γίνουν βαθειές αλλαγές στην εθνική μας ζωή. Αν γυρίσω χωρίς αυτές ή θα φύγω και πάλι ή θα καταλήξω σε δικτατορία».

  17. Παρὰ τὰ μακροσκελῆ σχόλια, παρατηρῶ πλήρη ὁμοφωνία ὡς πρὸς τὸ τὶ συνέβη τὸ 1964. Πράγματι, οἱ ΗΠΑ προσέφεραν στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἐλλάδα τὴν Ἕνωση καί, πράγματι, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Κύπρου τὴν ἀπέτρεψε. Σ`αὐτὸ συμφωνοῦμε ὅλοι. Μὲ τὴν στερνὴ γνώση αὐτὸ μπορεῖ νὰ φαίνεται λάθος, ἀλλὰ ὁ χειρισμὸς πρέπει νὰ κρίνεται μὲ τὶς πληροφορίες πού εἶχαν οἱ κυβερνῶντες τότε. Μοῦ προξενεῖ ἐντύπωση τὸ ὅτι οἱ ὑπερασπισταὶ τῆς μνήμης τοῦ Μακαρίου ἐπιλέγουν νὰ σιωπήσουν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο ἐνῶ εὔκολα μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει κανεὶς τὴν ἀπόφαση τοῦ Μακαρίου χωρὶς νὰ συμπεράνει ὑποχρεωτικῶς ὅτι τὴν ἔλαβε διότι ἧταν προδότης, ἀρχομανὴς ἤ, ἁπλῶς, ἀνόητος. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ συγκεκριμένος χειρισμὸς ἔμεινε μυστικὸς μέχρι πρόσφατα σημαίνει ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ τότε ἐπικρατήσαντες δὲν ἦταν βέβαιοι ὅτι ἔκαναν τὸ σωστὸ οὔτε κἂν τότε. Ἐπὶ πλέον, ἡ μυστικότης σημαίνει ὅτι ὁ λαὸς τῆς Κύπρου δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ νομιμοποιήσει τὶς ἀποφάσεις τῆς τότε κυβερνήσεώς του μὲ τὴν ψῆφό του. Διότι πῶς μποροῦσε ὁ ψηφοφόρος νὰ μορφώσει γνώμη, ὅταν δὲν εἶχε τὶς πληροφορίες ; Ὑπὸ τὶς συνθῆκες αὐτές, εἶναι κατανοητὴ ἡ μῆνις τῆς μειοψηφίας τῶν ἑνωτικῶν. Ἡ ἑπιτυχία τοῦ Κληρίδη ἦταν ὅτι διαχειρίσθηκε τὴν ὀργὴ (καὶ τὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς καὶ ντροπῆς, ἀργότερα, λόγῳ πραξικοπήματος) τῶν ἑνωτικῶν καὶ τὴν κατηύθυνε σὲ πιὸ παραγωγικὲς κατευθύνσεις. Πάντως, τὸ λάθος τῆς δεσμεύσεως τοῦ λαοῦ ἐρήμην του δὲν τὸ διέπραξε ὁ Κληρίδης. Τὸ σχέδιο Ἀνὰν ἐτέθη σὲ δημοψήφισμα, ἡ πρόταση τῶν ΗΠΑ τοῦ 1964 ὄχι. Καὶ αὐτὸ καθιστᾶ τὸν Κληρίδη ἄξιο τῆς εὐγνωμοσύνης, τόσο τῶν ὑποστηρικτῶν, ὅσον καὶ τῶν ἀντιπάλων του. Εἶναι μειωτικὸ γιὰ τοὺς τελευταίους νὰ ἐμφανίζονται μικρόψυχοι καὶ μειονεκτικοί.

  18. Ἀξιότιμε κ. Ἥφαιστε,

    Τὸ ὅλο ζήτημα θὰ σταματήσει ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ ἀποκαλύπτεται ἄμεσα
    ἡ ταυτότητα τῶν σχολιαστῶν (IP, ἀκριβῆς τοποθεσία, στοιχεῖα τῆς ταυτότητας
    τοῦ χρήστη κλ.π.). Ἡ τεχνογνωσία ὑπάρχει ἤδη, ὅμως ὅπως θὰ γνωρίζετε ἡ
    ἄρση τοῦ ἀπορρήτου ἐπιτυγχάνεται κυρίως γιὰ λόγους ποὺ ἀφοροῦν ἐκβιασμό,
    ἀποπλάνηση ἀνηλίκου καὶ ἄλλα τέτοια βαρειὰ ἐγκλήματα. Ἡ νομοθεσία στὴν
    χώρα μας (πρὸς τὸ παρόν!) εὐνοεῖ αὐτοὺς ποὺ αὐτοϊκανοποιοῦνται πάνω
    στὸ πληκτρολόγιο. Γνωρίζω ὅμως ὅτι εἴμαστε πολὺ κοντὰ στὶς μέρες ὅπου
    τὰ πράγματα θὰ σφίξουν. Τὸ διεθνοδίκτυο δὲν θὰ εἶναι πλέον στατικό:
    ὅλοι θὰ ἐκτίθενται ἀνὰ πάσα στιγμή.

    Ἐπιτρέψτε μου νὰ πιστεύω ὅτι ὅλο τὸ πρόβλημα ἐστιάζεται στὴν ὑποτιθέμενη
    ἀνωνυμία. Δὲν κρύβονται μόνον κομπλεξικοί, ἀποτυχημένοι ἀνώμαλοι πίσω
    ἀπὸ τὴν σαβούρα ποὺ διοχετεύεται στὸν κυβερνοχῶρο ἔτσι ὥστε νὰ καθίσταται
    δύσκολο νὰ ἐντοπιστεῖ ἡ ποιότητα. Κρύβονται κι ἄνθρωποι “καθωσπρέπει”
    ποὺ βγάζουνε ἀποθημένα σὲ στιγμὲς χαλάρωσης: αὐτοὶ εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι
    ἀπὸ τοὺς ἐπώνυμους καταθλιπτικοὺς καὶ ἀργόσχολους.

    Μὲ τιμή

  19. Kyriakos Papadopoulos:

    “αὐτοὺς ποὺ αὐτοϊκανοποιοῦνται πάνω στὸ πληκτρολόγιο ( ) Δὲν κρύβονται μόνον κομπλεξικοί, ἀποτυχημένοι ἀνώμαλοι πίσω ἀπὸ τὴν σαβούρα ποὺ διοχετεύεται στὸν κυβερνοχῶρο ( ) βγάζουνε ἀποθημένα ( ) ἐπώνυμους καταθλιπτικοὺς καὶ ἀργόσχολους. ”

    Και τα γράφει το γνωστό τρολ πλήρους απασχόλησης ΚΠ – ποτέ μου δεν έχω ξαναδεί τέτοια έλλειψη αυτογνωσίας και συνείδησης της κατάστασης!!! Γειά σου ρε Αντίβαρο, είσαι πάντα γεμάτο εκπλήξεις!!!

  20. Τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, κ. Ἥφαιστε!

    Ὁ παραπάνω “ἐπισκέπτης” εἶναι γνωστός μου. Μὲ γνωρίζει καὶ τὸν γνωρίζω καλά. Δὲν τοῦ κάθεται καλὰ στὸ λαιμὸ ἡ ἐξέλιξή μου, καὶ αὐτοϊκανοποιεῖται γιὰ δεύτερη φορὰ γράφοντας τὰ ἴδια.

    Τὴν πλήρη ἀπάντηση τὴν δίνεται ἐσεῖς…

    Υ.Γ.
    Θὰ συνιστοῦσα στὸν ἐπισκέπτη νὰ ἀντιγράψει 100 φορὲς τὸ ἄρθρο μου στὸ Ἀντίβαρο
    “Ποιοι Φοβουνται τα Μαθηματικα”, μπᾶς καὶ ἀρχίσει καὶ κινεῖται κάτι στὸ δεξί του
    ἡμισφαίριο…

  21. Ο ‘Επισκέπτης’ τυχαίνει να είναι postdoctoral fellow in Algebraic Topology στην αλλοδαπή, οπότε κάτι θα σκαμπάζει από μαθηματικά. Ευτυχώς δεν σας ”γνωρίζω καλά”, παρά μόνο από το full time trolling σας στο site, αλλά τρέμω για την τύχη του φουκαρά που ταυτίζετε με μένα… Κάθε αναγνώστης από τους χιλιάδες του Αντίβαρου τα ίδια σκέφτεται, μην κοιτάς που δεν τα γράφουν.

    Επί της ουσίας τώρα, πέρα απο τα τρολς: οι δυνατότητες για Ένωση με τα Άτσεσον δεν μπορούν να σβηστούν μονοκοντυλιά με wishful thinking μετά από δεκαετίες. Άξια μελέτης κάθε άποψη, όσο δεν βασίζεται στο να βλέπουμε τον Μακάριο σαν τοτέμ. Το ερώτημα γιατί δεν επιλέχθηκε η Ἐνωση όταν θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα. Και αυτό δεν απαντιέται τόσο εύκολα…

  22. Ἄσε τὶς παπαριὲς μπούλη.

    Στὸ γράφω ἐπώνυμα. Καὶ μόνο τὸ ὅτι ἐπικαλεῖσαι τὸ ἀντικείμενό μου αὐτὴ
    τὴν στιγμή, προδίδεις προσωπικά σου στοιχεῖα.

    Ἔχω γράψει σοῦ εἶπα στὸν Α.Σ. γιὰ σένα. Εἶμαι σίγουρος γιὰ τὸ ποιὸς
    εἶσαι.

    Ἐπώνυμα ἔχω δικαίωμα νὰ ἀγανακτῶ.

    Καλὴ τύχη…

  23. Ακούστε, ‘μπούλη’ (I quote). Αν δω από το άρθρο για τα μαθηματικά και τις παραπομπές του στον μέγα τηλεστάρ Δημήτρη Καζάκη, η Algebraic Topology !αποκλείεται! να είναι το αντικείμενό σας… Έχει ψηφιστεί ασυμβίβαστο σοβαρής επιστήμης, τρολιάς και Δημήτρη καζάκη.

    Τί σημαίνει αγανακτώ επώνυμα; Που ξέρει ο αναγνώστης αν κάποιος λέγεται στην πραγματικότητα Kyriakos Papadopoulos ή Αλέκος Καραφλόπουλος ή Κώστας Γραφοδήμος; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Οn the internet noone knows you’re a dog, και όποιος λέει το αντίθετο απλά κοροιδεύει τον κόσμο.

    Αφήστε τώρα τις βρισιές και τις απειλές κατά αγνώστων, όπως συνηθίζετε, και δώστε χώρο σε όσους ήρθαν να συζητήσουν για την Κύπρο και όχι να βγάλουν το άχτι τους να το κάνουν.

  24. Κρίση πανικοῦ ἀπὸ τὸν εὐτραφῆ (τουλάχιστον στὸν
    χαρακτήρα) γνωστό μας, ποὺ βγάζει τὸ οἲδιπόδειο σύμπλεγμά
    του στὸ Ἀντίβαρο (πολὺ σὲ φάσκιωνε ἡ μάνα σου…).

    (Ι) Ἔχει ἐντοπιστεῖ (IP address), θὰ ἐπιμείνω, καὶ κατανοῶ τὴν
    ἀμηχανία του νὰ περάσει σὲ ἄλλο θέμα.

    (ΙΙ) Σχολιάζω ἐπώνυμα πάνω σὲ αὐτὸ ποὺ ὑποστήριξε ὁ κ. Ἥφαιστος,
    σὲ σχολιασμό του ποὺ ἐκτίθεται παραπάνω, γιὰ τὴν χρήση τοῦ διαδικτύου.

    (ΙΙΙ) Ἐμφανίζεται τὸ πραγματικὸ troll, χύνοντας χολῆ (λόγῳ
    προβλήματος ποὺ ἔχει ἐδῶ καὶ καιρὸ στὴν πέψη…) καὶ
    με βρίζει, out of the blue… στὸ τέλος τέλος, ἄν
    δὲν γουστάρει δὲν θὰ ‘πρεπε νὰ μὲ διαβάζει.

    (IV) Ἀποδεικνύει ὅτι ὡς Μπούλης ἔχει ξεχάσει ποὺ βρίσκεται
    αὐτὸ ποὺ τὸν κάνει (ὑποθετικὰ) ἄνδρα, διότι κρύβεται μέσα
    στὸν σκεμπέ. Ὁπότε, ἐμφανίζεται μὲ μάσκα, ὅπως θὰ δικαιολογούσαμε
    μόνο στὸ ἀσθενὲς καὶ ὅμορφο φύλο. Ἄλλοτε σὰν
    ἐπισκέπτης, ἄλλοτε σὰν Μαριάνκα (τὸ καλλιτεχνικό του
    εἴπαμε!) καὶ ἄλλοτε σὰν … νὰ μὴν τὸ πῶ, διότι θὰ ἔχεις
    τὸ πάνω χέρι μετὰ κρετίνε…

    (V) Κατὰ τ’ ἄλλα, φοβισμένος γιὰ τὸ λάθος (ποὺ ἔγραψα
    καὶ στὸν Α.Σ. ὅτι θὰ κάνει σύντομα!) καὶ τὴν ταυτοποίησή του,
    ἐνδιαφέρεται ξαφνικὰ γιὰ τὸ κείμενο, καὶ ξεχνᾶ τὴν τρολλιά του.
    Κλανομεντόλ…

    Ἐπειδὴ ἐπισκίασε ἡ σαβούρα του τὸ σχόλιό μου, τὸ ἐπικολλῶ ξανά,
    ἀναφορόμενος στὸν κ. Καθηγητῆ:

    Ἀξιότιμε κ. Ἥφαιστε, Τὸ ὅλο ζήτημα θὰ σταματήσει ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ ἀποκαλύπτεται ἄμεσα ἡ ταυτότητα τῶν σχολιαστῶν (IP, ἀκριβῆς τοποθεσία, στοιχεῖα τῆς ταυτότητας τοῦ χρήστη κλ.π.). Ἡ τεχνογνωσία ὑπάρχει ἤδη, ὅμως ὅπως θὰ γνωρίζετε ἡ ἄρση τοῦ ἀπορρήτου ἐπιτυγχάνεται κυρίως γιὰ λόγους ποὺ ἀφοροῦν ἐκβιασμό, ἀποπλάνηση ἀνηλίκου καὶ ἄλλα τέτοια βαρειὰ ἐγκλήματα. Ἡ νομοθεσία στὴν χώρα μας (πρὸς τὸ παρόν!) εὐνοεῖ αὐτοὺς ποὺ αὐτοϊκανοποιοῦνται πάνω στὸ πληκτρολόγιο. Γνωρίζω ὅμως ὅτι εἴμαστε πολὺ κοντὰ στὶς μέρες ὅπου τὰ πράγματα θὰ σφίξουν. Τὸ διεθνοδίκτυο δὲν θὰ εἶναι πλέον στατικό: ὅλοι θὰ ἐκτίθενται ἀνὰ πάσα στιγμή. Ἐπιτρέψτε μου νὰ πιστεύω ὅτι ὅλο τὸ πρόβλημα ἐστιάζεται στὴν ὑποτιθέμενη ἀνωνυμία. Δὲν κρύβονται μόνον κομπλεξικοί, ἀποτυχημένοι ἀνώμαλοι πίσω ἀπὸ τὴν σαβούρα ποὺ διοχετεύεται στὸν κυβερνοχῶρο ἔτσι ὥστε νὰ καθίσταται δύσκολο νὰ ἐντοπιστεῖ ἡ ποιότητα. Κρύβονται κι ἄνθρωποι “καθωσπρέπει” ποὺ βγάζουνε ἀποθημένα σὲ στιγμὲς χαλάρωσης: αὐτοὶ εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τοὺς ἐπώνυμους καταθλιπτικοὺς καὶ ἀργόσχολους. Μὲ τιμή

    Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9461, Ἀντίβαρο

  25. Χαχαχαχαχαχα το βιολί του. διασκεδαστική η αποτυχημένη ταύτισή μου με 15 άτομα… Δεν γνωριζόμαστε αγαπητό μου τρολ, βρείτε όσα IP θέλετε και στείλτε μου και μια μπομπονιέρα δώρο στο PO Box μου ή το CSI να μέ βρει. Το πρόβλημα στο internet δεν είναι η ανωνυμία (που χάρη σ αυτήν έχουμε πχ whistleblowers), αλλά η γελοιότητα, επιθετικότητα και χυδαιότητα. Εγώ εκπροσωπώ την ανωνυμία, εσείς τα υπόλοιπα. Δεν ερχόμαστε για να σας διαβάσουμε. Ερχόμαστε για να διαβάσουμε ένα άρθρο της προκοπής (σαν το πολύ ενδιαφέρον του καθ. Π.Η.), και πέφτουμε με το ζόρι πάνω στα ψυχολογικά του καθενός. Την καλησπέρα μου.

  26. Με όλα όσα λέει ο κ. Ήφαιστος βρίζοντας άλλους δεν θα μπορούσε να σκιαγραφήσει καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό του. Στις υβρισίες και τον εκτραχηλισμό του απαντώ, όπως υποσχέθηκα, με ντοκουμέντα.
    (Όσον αφορά τον κ. Μπίλλη, αυτά που είπα εγώ είναι μέσα σε εισαγωγικά κι όχι σε όσα “εξυπνα” κολλά στη συνέχεια μόνος του, εκτός εισαγωγικών. Κατά τα άλλα, ο καθένας καταλαβαίνει όσα δύναται ο νους του).
    Τα νέο ντοκουμέντο που υποσχέθηκα:
    Document 479 secret, Department of State, Central Files, POL 27 CYP, N.A.R.A., 23rd August 1964. Μεταφρασμένο στις σ. 348-351 και το πρωτότυπο φωτοτυπημένο στις σ. 506-510 τού «Κουράγιο Πηνελόπη». Μετά την πλήρη απόρριψη όλων των σχετικών προτάσεων εκ μέρους των Τούρκων στις συνομιλίες τής Γενεύης, ο Υπ. Εξ. των ΗΠΑ Ντην Ρασκ απευθύνεται προς τον μεσολαβητή Ντην Άτσεσον και στους πρέσβεις Χένρυ Λαμπουίς στην Αθήνα, Ρέυμοντ Χέαρ στην Άγκυρα και Νταίηβιντ Μπρους στο Λονδίνο.
    “Δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τα πράγματα να παρασυρθούν μέχρι τού σημείου όπου η Κύπρος θα μετατραπεί σε ακόμα μια Κούβα, πράγμα που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί αν το καθεστώς Μακαρίου συνεχίσει να ελέγχει μιαν ανεξάρτητη Κύπρο.
    “Η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει με τα σχέδια της για την πραγματοποίηση τής Ενώσεως, κι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη, αν το κατορθώσει μέσα σε λογικά σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε ούτε οι Τούρκοι ούτε οποιαδήποτε άλλη εξωτερική δύναμη να επέμβει με στρατιωτική ενέργεια».
    Αναλαμβάνουν την ευθύνη, λέει. Δηλαδή ο 6ος Στόλος που ήταν έξω από την Κύπρο είχε σκοπό να εμποδίσει τούς Τούρκους, όπως ξεκάθαρα το λέει, αλλά και «οποιαδήποτε άλλη εξωτερική δύναμη» – που ήταν οι Σοβιετικοί βέβαια – να εισβάλουν ή απλώς ν’ ανακατευτούν, αν είχαν τέτοια κότσια, κι όχι όπως έγραφε ο «Φιλελεύθερος» και άλλες χρηματοδοτούμενες από τον Μακάριο εφημερίδες, ότι οι Αμερικανοί έρχονταν να εισβάλουν ενώ οι Ρώσοι έρχονταν «έμφορτοι πολεμικού υλικού» για να μας απαλλάξουν από το… ΝΑΤΟ! Η αλήθεια, αντίθετα με όσα τότε πίστευε ο κόσμος κι ακόμα μερικοί πιστεύουν, ήταν ότι οι Αμερικανοί έρχονταν για να προστατεύσουν την Ένωση Ελλάδας- Κύπρου, που θα την κήρυττε η Ελλάδα, ενώ οι Σοβιετικοί γύρευαν να την εμποδίσουν για ν’ ανοίξουν τον δρόμο στην επερχόμενη μέσω πολιτικής Μακαρίου ομοσπονδία.
    Συνεχίζει ο Ρασκ:
    «H Ελληνική Κυβέρνηση ν’ αναλάβει, μετά την ολοκλήρωση τής Ενώσεως, να διαπραγματευθεί ταχέως και με καλή πίστη την αμοιβαία ακύρωση των Συμφωνιών Εγγυήσεως και Συμμαχίας».
    Να ακυρωθεί η Ζυρίχη δηλαδή, που «με το ζόρι», τάχα, υπόγραψε ο Μακάριος, αλλά τώρα δεν είχε καμμία διάθεση να συμβάλει στην κατάργησή της υπέρ τής Ενώσεως!
    Και συνεχίζει ο Ρασκ:
    «Στη διάρκεια αυτής τής διαπραγμάτευσης, η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει ν’ αναλάβει ως ελάχιστη προσφορά στους Τούρκους και ως αντάλλαγμα για την κατάργηση των Συμφωνιών, να διαβεβαιώσει τον Τ/κυπριακό πληθυσμό για τα μειονοτικά του δικαιώματα και να παραχωρήσει στην Τουρκική Κυβέρνηση ένα συμβόλαιο ενοικίασης 50 χρόνων μιας κατάλληλης περιοχής, η οποία αμοιβαίως θα συμφωνηθεί με τη συμβουλή τού Ανωτάτου Αρχηγείου Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης. Εφόσον, όμως, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα είναι πρόθυμη να διαπραγματευθεί αυτές τις παραχωρήσεις ενόψει απουσίας ταυτόχρονης τουρκικής συναίνεσης, μπορούμε να τους υποδείξουμε ότι, χωρίς συνεννόηση με την Τουρκική Κυβέρνηση, μια μετα-ενωσιακή Κύπρος θα έχει να αντιμετωπίσει δύσκολα προβλήματα».
    Θα είχαμε, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε – αν κάναμε την Ένωση χωρίς να συζητήσουμε με τους Τούρκους – δύσκολα «μετα-ενωσιακά» προβλήματα!! Αν είναι δυνατό! Πόσο δύσκολα, δηλαδή, αφού η Ένωση θα γινόταν με την προστασία τού 6ου Στόλου; Πόσο; Ερωτώ για να τα σκεφτεί κανείς και να τα συγκρίνει με αυτά που έχουμε σήμερα, που δεν είναι βέβαια «προβλήματα» αλλά κυριολεκτικά «ζωή εν τάφω».
    Στη συνέχεια ο Ρασκ απαριθμεί αυτά τα «μετα-ενωσιακά προβλήματα»:
    Πρώτον, λέει, δεν θά έφευγε εύκολα η… ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ.! Οπότε; Οπότε, λέει ο ίδιος πάλι, λένε οι ΗΠΑ δηλαδή, θα βοηθούσαν την ελληνική πλευρά περνώντας ένα ψήφισμα στον ΟΗΕ «που να καλεί τούς Τούρκους να εγκαταλείψουν τα δικαιώματά τους και να φύγουν από την Κύπρο», («…the UN General Assembly might pass a resolution calling upon the Turks to relinquish these rights and get out»).
    Άκουσατε καλά; Να φύγουν από την Κύπρο! Get out! Με απόφαση του ΟΗΕ!
    Δεύτερον, συνεχίζει ο Ρασκ, ο Χέαρ (πρέσβης στη Άγκυρα) να πάει να ’βρει τον Ινονού και να του πει sorry που η Τουρκική Κυβέρνηση δεν δέχθηκε την αμερικανική πρόταση και επίσης να του πει ακόμα ένα sorry που «η Τουρκία πιθανόν δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να εξασφαλίσει μια τέτοια συμφωνία»!!
    Κι επανέλαβε ο Ρασκ:
    «Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, πάντως, δεν είναι διατεθειμένη ν’ αφήσει την Κύπρο να γίνει ακόμα μια Κούβα. Ειδοποιούμε, λοιπόν, την Τουρκική Κυβέρνηση ότι ενθαρρύνουμε την Ελληνική να πραγματοποιήσει την Ένωση και προτιθέμεθα να τούς εγγυηθούμε ότι αυτό θα επιτευχθεί χωρίς εξωτερική επέμβαση από πουθενά. Από την Τουρκική Κυβέρνηση δεν απαιτείται να συμφωνήσει σε τίποτε. Θα τής κοινοποιηθεί απλώς ότι αναμένουμε να αποσυρθεί από την υπόθεση τής Κύπρου και ότι προτιθέμεθα να συγκεντρωθούμε ξανά στα μεγάλα θέματα που συνδέουν την Τουρκία με τη Δυτική Συμμαχία κ.λπ.».
    Τρεις μέρες μετά (25 Αυγούστου 1964) οι Άγγλοι επιβεβαίωναν με έγγραφο τού Φόρεϊν Όφφις προς το Στέητ Ντιπάρτμεντ (DEFE 11/456, nο. 10368 – σ. 358-360 μεταφρασμένο και σ. 514-515 πρωτότυπο στο «Κουράγιο Πηνελόπη»), ότι: «Οι Τούρκοι… από τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί η Ένωση με τον τρόπο που σχεδιάζεται τώρα, δεν θα είχαν οποιαδήποτε λογική πιθανότητα να εξασφαλίσουν τις ελάχιστες από τις απαιτήσεις τους σε απευθείας διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.»
    Ούτε καν δικαιώματα των Τ/κυπρίων, δηλαδή, δεν θα μπορούσε πια να εξασφαλίσει η Τουρκία, όχι… έδαφος, με τη μεραρχία εδώ κι Ένωση υπό αμερικανική προστασία για τα συμφέροντα τού ΝΑΤΟ!
    Αυτά προς τον ρήτορα των βρισιών καθηγητή κ. Ήφαιστο και προς το αρχείο υλικού του κ. Μπίλλη απαρτιζόμενο από το τι είπε η Μποζκούρτ, η Χαλκίν Σεσί και τέτοια. Ας περάσει, όμως, και τίποτε έγκυρο από τουρκικές εφημερίδες, όπως: Ο γαμπρός του Ινονού, Μετίν Τοκέρ, έγραψε στη Μιλλιέτ, τον Αύγουστο του 64, ότι τυχόν επέμβαση στην Κύπρο τότε “θα αμαύρωνε την αξιοπρέπεια των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας” (σημείωση 152, σ. 269 της “Πηνελόπης”).
    Αναλόγως αντιδράσεων του διδύμου Ήφαιστος-Μπίλλης θα ακολουθήσουν κι άλλα.

  27. Μέ τόν θάνατό τού Γλαύκου Κληρίδη, γίνεται μιά τιτάνια προσπάθεια να περιβληθεί τόν χιτώνα τού ρεαλισμού καί τής ευθύνης, η όλη πολιτική του, ώστε όλα τά νέο οθωμανικά γιοσουφάκια νά κρύψουν τήν δειλία καί ατολμία τους, πίσω από τό πέπλο τού ορθολογισμού, τού ρεαλισμού καί τής επιδίωξης τού εφικτού.
    Βαπτίστηκε η υποχωρητικότητα -ευθύνη, η ατολμία- ρεαλισμός, η έλλειψη εθνικού οράματος- τέχνη τού εφικτού. Ηδή στά τηλεοπτικά παράθυρα εμφανίστηκαν, σάν τα σαλιγκάρια μετά τήν βροχή, διάφοροι πολιτικοί ¨ μαϊντανοί¨, σάν τόν Παπαπέτρου, πού οσμίστηκαν ευκαιρία νά αναδυθούν από τήν λήθη καί τήν αφάνεια καί νά ξαναβγούν στόν πολιτικό σκηνικό.
    Τό Έθνος δέν έχει ανάγκη από μεταπράτες τού εφικτού. Σ´αυτό είναι καλός καί ένας διαχειριστής μιάς πολυκατοικίας. Έχει ανάγκη από πολιτικούς πού θά μετατρέπουν τό ευκταίον σέ εφικτό.
    Ουδέποτε στήν ιστορία του ο Έλληνας δεν ήταν ρεαλιστής. Όλα του τά επιτεύγματα καί όλοι του οι αγώνες χαρακτηρίζονται από τήν υπερβατικότητα.
    Ανάγκη αλλαγής γραμμής πλεύσης έχουμε και θα γίνει εφικτό μόνον μέ τήν τοποθέτηση στά κατάλληλα πόστα, ανθρώπων με εθνικό όραμα καί αγάπη, πραγματική ΑΓΑΠΗ γιά τήν Πατρίδα.

  28. Έτσι για την ιστορία, να πω πως εγώ δεν είμαι ο Επισκέπτης. Ούτε η Μαριάνκα. Ούτε είμαι «μπούλης». Το αναφέρω επειδή διακρίνω από τον καρδιακό μου φίλο μία τάση ταύτισης όλων των επικριτών του. Και επειδή όλους τους αποκαλεί μπούληδες, μάλλον έχει άχτι κάποιον συγκεκριμένο και τον φαντασιώνεται πίσω από κάθε ψευδώνυμο. Να του πω ότι αυτό, κατά τα φαινόμενα, δεν ισχύει, ότι γενικότερα δεν είναι βροχή αυτό που… αισθάνεται, ότι είναι πραγματικά κρίμα σχόλια τέτοιου τύπου να καταστρέφουν σοβαρές αναρτήσεις, και ότι αν είναι η επωνυμία να εδράζεται σε τέτοιο ύφος και ήθος τότε ίσως θα ήταν καλύτερα να γράφει και αυτός ανώνυμα, ειδάλλως, μάλλον άθελά του, υποσκάπτει τον αγώνα του.

    Σε κάθε περίπτωση εύχομαι από καρδιάς περαστικά και καλή τύχη στο κυνήγι μαγισσών (που, για λόγους αφηγηματικής δομής, απαραιτήτως πρέπει να είναι υπέρβαρες).

    Δεν σκοπεύω να ξαναασχοληθώ. Και άλλοι διαφωνούν, τσακώνονται, ανεβάζουν τους τόνους, κάποιες φορές ξεφεύγουν σε προσωπικές επιθέσεις (συμπεριλαμβανω και τον εαυτό μου), αλλά δεν κάνουν έτσι, δεν απειλούν, δεν χυδαιολογούν, δεν χαλάνε στα σοβαρά τις καρδιές τους. Ομολογώ ότι αυτά πρώτη φορά τα συναντώ σε τέτοιο βαθμό. Και το πρόβλημα είναι ότι τα συναντώ εδώ, στο αντίβαρο. Κρίμα.

    Φιλικά,
    ΛΠ

  29. (Ι) Γιὰ τὴν ἱστορία, τόσο ἡ Μαριάνκα, ὅσο καὶ ὁ Ἐπισκέπτης καὶ ὁ νεκραναστημένος
    παπαδιαμάντειος Λέανδρος Παπαδημούλης εἶναι συγκεκριμένο γνωστό μου πρόσωπο.
    Τὸ γράφω διότι καὶ οἱ τρεῖς στέλνουν ἀπὸ τὸν ἴδιο server, ἀπὸ τὴν ἴδια περιοχή. Ἀπλὰ
    ἔχει χάσει τὸν ὕπνο του αὐτὴ τὴν στιγμή, καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀποπροσανατολήσει.
    (Ἔχει καταντήσει καὶ ἀηδία, κι ἐλπίζω ὁ Admin νὰ ὑιοθετήσει τὴν μέθοδο τοῦ
    Σάββα Καλεντερίδη: θὰ κάνει καλὸ στὸ Ἀντίβαρο ἕνα καλύτερο φιλτράρισμα
    τῶν ἀνωνύμων).

    (ΙΙ) Συνάντησα ἕναν Ἐλδυκάριο. Θέλω νὰ γράψω γι’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο, ὅπως
    καὶ γιὰ τὸν Κων/πολίτη ποὺ εἶχα συναντήσει σὰν Δόκιμος ἀξιωματικός, καὶ γιὰ τὸν
    ὁποῖο εἶχα ἀναφέρει κάποια πράγματα σὲ πρόσφατη συζητησούλα ἐδωμέσα. Καὶ
    οἱ δύο περιπτώσεις μὲ συγκλόνησαν.

    Ὁ Ἐλδυκάριος, Κ.Λ., εἶχε μόλις ἀπολυθεῖ, καὶ ἐπέστρεφε στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸ
    χαρτὶ τῆς ἀπόλυσης. Βράδυ χτυπῆσαν οἱ σειρῆνες τοῦ μεταγωγικοῦ, κι ἔκανε
    στροφὴ πάλι γιὰ τὴν Κύπρο. Ἐκεῖ καθάρισε τὸ γρασωμένο ὅπλο βραδιάτικα,
    καὶ στὸ χάραμα ἔφαγε τὰ πρῶτα χημικὰ καὶ ναπᾶλμ. Μετὰ ἀπὸ σκληρὲς μάχες
    καὶ εἰκόνες ποὺ καῖνε τὸ μυαλό, γύρισε σακατεμένος στὴν πατρίδα, ὅπου δὲν
    τοῦ ἀναγνώρισαν τίποτα. Ἐμφανίστηκε καὶ ὁ καρκίνος, μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ
    εἰσέπνευσε, καὶ χρειάστηκε νὰ δώσει νέα μάχη μὲ 39 (!) χημιοθεραπίες.

    Αὐτὴ τὴν στιγμὴ ζεῖ, σκελετός, πετσὶ καὶ κόκκαλο ἀπὸ τὸν καρκίνο,
    μὲ ἀξιοπρέπεια: ἔχει ἕνα μαγαζάκι καὶ πουλάει
    μέλι, στὴν Καλαμαριά, στὴν Σαλονίκη. Ἐκεῖ τὸν “ἀνακάλυψα” κι ἐγώ, καὶ
    μοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι ὅποτε μπορέσω θὰ πάω πρωὶ γιὰ καφέ, νὰ μοῦ πεῖ
    ἕνα σωρὸ πράγματα ποὺ τὰ κόβουν στὰ ΜΜΕ, διότι δὲν εἶναι πολιτικῶς
    ὀρθά…

    Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος νιώθει προδωμένος μὰ ὅχι ἡττημένος. Νιώθει ΝΙΚΗΤΗΣ
    στὸν πόλεμο, νικητὴς στὴν ζωή. Ἔτσι λέει, στὴν Κύπρο νικήσαμε. Ὅπου ὑπῆρξε
    ΕΛΔΥΚ δὲν πέρασε κουνοῦπι. Τὸ συγκλονιστικότερο: ἄν χρειαστεῖ νὰ ξαναπολεμήσει
    θὰ ξαναπολεμήσει. Τὸ λέει καὶ τὸ ἐννοεῖ, γιατὶ εἶναι παληκάρι. Καὶ ἐπιμένει:
    μᾶς ἔχουνε ξαγραμμένους, γι’ αὐτοὺς ἥμασταν ξαγραμμένοι ἀπὸ τὴν στιγμὴ
    ποῦ μπήκαμε στὸ Μέτωπο: ὅμως παρὰ τὴν προδωσία, θὰ ξαναπήγενα.

    Θὰ τὸν παρακαλέσω νὰ μᾶς χαρίσει μιὰ συνέντευξη γιὰ τὸ Ἀντίβαρο.

    Υ.Γ.
    Ἡ ρουφιανιά, ἡ σπιουνιά, ὁ δοσιλογισμός, ἡ συκοφαντία, ἡ μάσκα…
    ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν στὴν πατρίδα μας. Κάτι λεβέντες σὰν
    τὸν Ἐλδυκάρια αὐτόν, κάτι τέτοια παληκάρια ποὺ ἔχουνε αἵμα στὶς φλέβες
    τους, καὶ ὅχι πορτοκαλάδα σὰν κάτι μπούληδες, εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς βγάζουν καθαροὺς στὴν
    Ἱστορία.

  30. Επειδή έγινε αναφορά σε ταυτο-ψευδωνυμο-προσωπεία, να πω ότι μετά από έναν βιαστικό έλεγχο των ip addresses (τις οποίες μόνο διαχειριστής μπορεί να ελέγξει) δεν βρέθηκε χρήση της ίδιας διεύθυνσης πίσω από διαφορετικά ψευδώνυμα. Βρέθηκε μάλλον το αντίστροφο! Δηλαδή χρήση του ίδιου ψευδωνύμου από διαφορετικές ip διευθύνσεις, το οποίο είναι φυσιολογικό για ορισμένες περιπτώσεις. Ενθαρρύνω τους σχολιαστές να εγγράφονται στον ιστοχώρο, ώστε να «δεσμεύεται» το ψευδώνυμό τους για δική τους μόνο χρήση ώστε να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις.

    Επαναλαμβάνω και εδώ ότι τον σχολιασμό ούτε καν τον διαβάζω. Είναι ελεύθερος. Εκτός του στόχου να φτάσει σε ένα σημείο αυτο-οργάνωσης η κοινότητα των σχολιαστών, είναι και το ζήτημα του λιγοστού χρόνου που περιορίζει τις δυνατότητες παρεμβάσεων και ελέγχων ούτως ή άλλως.

    Συνεχίστε τη συζήτηση και μείνετε σ’ αυτήν.

    Ανδρέας.

  31. Ἤ χρησιμοποιεῖ στικάκι ἤ ἀναβοσβήνει τὸ modem. Γράφουν
    καὶ οἱ τρεῖς ἀκριβῶς ἀπὸ τὸν ἴδιο σέρβερ.

    Σοῦ πρότεινα σὲ email τὴν λύση γιὰ νὰ εἶναι τὰ πάντα διάφανα: google-account.

    Τόσο δύσκολο εἶναι;

  32. Είναι αξιοπερίεργο που ο κ. Ροδίτης αδυνατεί να αντιληφθεί τι θα συνέβαινε αν οι Τούρκοι κατείχαν υπό τον απόλυτο έλεγχο τους μίαν περιοχή της Κύπρου.

    Θά είχαμε την Αλεξανδρεττοποίηση που από το 1950 ανέφερε ο Κιουτσούκ. Ελπίζω να γνωρίζει ο κ. Ροδίτης τι είναι η Αλεξανδρεττοποίηση.

    Είναι περίεργο επίσης το ότι ο κ. Ροδίτης δείχνει να εμπιστεύεται τυχόν συμφωνίες που υπογράφουν οι τούρκοι. Όπως ήθελε να τους εμπιστευθεί και το 2004 με το σχέδιο Ανάν του.

    Για το διαβόητο σχέδιο Άτσεσον, το “Ευαγγέλιο” του κ. Ροδίτη, έχουν γραφεί πολλά τότε που αυτό συνέβη και που μάλλον τότε ο κ. Ροδίτης φορούσε πολύ κοντά πανταλόνια.

    Έτσι στα εξ’ ίσου μεγάλα αρχεία μου με του Καθηγητή Ήφαιστου, δεν γνωρίζω τι του συμβαίνει του κ. Ροδίτη με τον Καθηγητή Ήφαιστο, έχω αντιγράψει τα περί σχεδίου Άτσεσον του Κώστα Χατζηαργύρη από το εξαιρετικό παλαιό βιβλίο “Ο Μακάριος και οι Σύμμαχοι του¨.

    Δυστυχώς όμως επειδή η αντιγραφή έγινε με “σάρωση” ως φωτογραφία είναι αδύνατο να επισυναφθεί στο παρόν σχόλιο.

    Όποιος όμως θέλει να γνωρίσει τι ήταν πραγματικά το διαβόητο σχέδιο Άτσεσον μπορεί να μου ζητήσει να του στείλει το ανωτέρω κείμενο, στο email ecb123gr@gmail.com

    Ενδιαφέροντα παλαιότερα επίσης στοιχεία για αυτούς που θαυμάζει ο κ. Ροδίτης υπάρχουν στο βιβλίο του Χρηστίδη “Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά”.

    Στο θαυμάσιο επίσης βιβλίο “Το Κυπριακό και οι συνωμότες του”, εκδόσεων Γκούντεμπεργκ θα βρει ο κ. Ροδίτης εξαιρετικά διαφωτιστικά στοιχεία.

    Όπως θα βρει και στον Τόμο ΙΙ του βιβλίου του Παύλου Τζερμιά “Γλυκείας Χώρας ιστόρηση, Η ΚΥΠΡΟΣ” από τη σελίδα 610 και μετά.

    Βέβαια τα αναφερόμενα στα εξαιρετικά αυτά βιβλία για το σχέδιο Άτσεσον ουδεμία σχέση έχουν με τα φανατικά γραφόμενα του κ. Ροδίτη.

    Τα γνωρίζετε αυτά κ. Ροδίτη και τα έχετε διαβάσει ή αρκείστε στο τι έγραψε κάποιος Αμερικανός υπαλληλίσκος που ίσως πίστευε αυτά έγραφε;

    Ένα βιβλίο κ. Ροδίτη γράφεται μετά από μελέτη κάθε σχετικού που υπάρχει. Που δυστυχώς για σας πέραν των παιδαριωδών σας εξυπνάδων για copies κτλ δείχνετε να αγνοείτε πλήρως

  33. ΧΑΧΑΧΑΧΑ θεικό, θε*ι*κό! Δεν ξέρω για άλλους, εγώ πάντως δεν αφήνω τους κακούς ανθρώπους να γράφουν με το σέρβερ μου, οπότε ή ψεύδετε συνειδητά το αγαπητό full time τρολ νομίζοντας ότι θα τα χάψουν οι άλλοι ή είναι τελείως delusional και δεν τα λέει μόνο, τα πιστεύει κιόλας.

    Προκαλώ το τρολ να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, με σέρβερ, φωτάκια και τον ίδιο τον Αι-Βασίλη άμα λάχει. Το λέω σοβαρά, ας τους αποδείξει. Εδώ. Το προκαλώ. Εγώ ως και το ΙΡ μου δημοσιεύω για του λόγου το αληθές, χωρίς τα 4-5 κεντρικά ψηφία. Μόνο και μόνο για το ξεμπρόστιασμα. Θα δημοσιεύσει το τρολ τις τρολιές περί σέρβερ; Ή μάλλον δεν υπάρχουν καν;

    And here we come, again, to my main point: το πόσο one of a kind ήτανε που στις [21 November 2013 at 00:38], το επαγγελματικό τρολ μιλούσε για τα… ερασιτεχνικά. Πάει, την κατέστρεψε τη συζήτηση για την Κύπρο, αποκλείεται να την ξαναπιάσουν! Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον θάνατο του επόμενου Κύπριου ηγέτη. Γτ υπάρχουνε τα ερασιτεχνικά τρολ, π διαλύουν ένα μέρος της συζήτησης. Αλλά τα επαγγελματικά, όπως ο ΚΠ, την καίνε από τη ρίζα, δε μένει τίποτα. Το ότι διαβάζει ακόμα κόσμος το Αντίβαρο μετά από την πολύμηνη επέλαση της μισότρελης τρολοακρίδας δείχνει πολλά για την αντοχή του πατριωτικού χώρου.

  34. Νομίζω ότι η προηγούμενη ανάρτησή μου ifestos1 20 November 2013 at 19:53 Διαδίκτυο, τρέλα, αλητεία και δεοντολογία (από δημοσίευση στο facebook https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos), όπως την αντέγραψα από το facebook απαντά επαρκώς στους εκτροχιασμούς και στις αλματώδεις χυδαιολογίες-θεωρίες περί … “διδύμων”. Ξέρετε, υπάρχει και το γνωστό σοφό ρηθέν, άμα αναμιχθείς με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες. Μερικές φορές κάνουμε και τέτοια λάθη που δεν σημαίνουν ότι μας τρώνε οι κότες αλλά ότι χάνουμε πολύ καιρό με φαντασιόπληκτους αργόσχολους. Τον περασμένο Ιούλιο με αφορμή κάποιο μήνυμα δημοσιοποίησα την παρέμβαση που ακολουθεί με τίτλο “Αντίσταση στα θανατηφόρα εμφυλιακά σύνδρομα και στα σύνδρομα ενοχής” που είναι αναρτημένη και στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/112CySympligades.htm. Θα προσέξετε ότι περιέχει μια παράγραφο εντός εισαγωγικών χωρίς να αναφέρομαι στο όνομα του δράστη που την έγραψε. Επειδή πρόσεξα ότι την έχει παραθέσει και άλλο σχόλιο πιο πάνω (του κ Μπίλη), απλά σημειώνω ότι ανήκει σε μήνυμα που απευθύνθηκε σε δεκάδες αποδέκτες ενώ στην συνέχεια στο αρχείο μου βρίσκω δεκάδες άλλες προωθήσεις του ίδιου μηνύματος. Ο κόσμος δηλαδή το έχει βούκινο και κάποιοι κρυφό καμάρι Εδώ λοιπόν επαρκεί να αναπαράγω το σχόλιό μου της 7ης Ιουλίου 2013.

    ” Η ιστορία της Κύπρου όταν γραφτεί σωστά, θα καταδείξει ότι όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο, διακρίνονται κάποιοι σταθμοί οι οποίοι λίγο πολύ συνδέονται γραμμικά. Η ιστορία θα γραφτεί ή πρέπει να γραφτεί για να αναιρεθούν, αν μη τι άλλο, οι απλουστεύσεις όσων Ανανιστών κάθε εποχής, οι οποίοι την στιγμή που η Κύπρος και η Ελλάδα βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, ανερυθρίαστα με λόγια και με πράξεις και συνειδητά ή ανεπίγνωστα, δημιουργούν «κατάλληλη» ατμόσφαιρα για επαναφορά ενός νέου ακόμη χειρότερου φασιστικού, ανελεύθερου και γενοκτονικού σχεδίου Αναν.
    «Κάποιος» πριν μερικούς μήνες έγραψε: [δεν βλέπουν] «… οι κήρυκες της απόλυτης ορθότητας του ΟΧΙ [του Σχεδίου Αναν] είναι ότι η τουρκική κατάκτηση μεγάλου μέρους της Κύπρου θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει». … να συνειδητοποιούσαμε ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. Τεράστιας ευθύνης απόφαση. Μεγάλου κινδύνου απόφαση, αληθινά ζωής ή θανάτου απόφαση, με τον θάνατο να έχει τις συντριπτικά περισσότερες πιθανότητες ..».
    Το ποιος έγραψε αυτή την βαθύτατων προεκτάσεων «ιστορική» φράση δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Σημασία έχει ότι υποδηλώνει μια αντίληψη που υποβόσκει στα θεμέλια πολλών δραστών της συμφοράς των Ελλήνων από το 1945 μέχρι σήμερα. Σήμερα, στο μεταίχμιο, όταν αμφότερα τα κράτη τα κυβερνούν τρόικες και όταν στήνονται νέες κλίνες Προκρούστη στρατηγικών παιγνίων, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια πολιτικού και πνευματικού ανορθολογισμού.
    Άμα βάλουμε τις σημαίες μας στα μπαούλα η Πηνελόπη δεν θα συναντήσει τον Οδυσσέα. Είτε θα την βιάσουν είτε απεγνωσμένη θα εκπορνευτεί. Δυστυχώς η επιπολαιότητά μας και η ενθάρρυνση των εμφυλιακών συνδρόμων προς τα εκεί οδηγεί την Κύπρο (πολύ πιθανό και την Ελλάδα). Είναι θλιβερό, πάντως, το γεγονός ότι ακόμη και καλοπροαίρετοι συμπατριώτες μας δεν βλέπουν αυτή την εξόφθαλμη αλήθεια.
    Οι αντί-κομμουνιστές τραμπούκοι της περιόδου αμέσως μετά την ανεξαρτησία περιόδου (1960-67) γαλουχήθηκαν όχι για να δράσουν υπέρ των σκοπών της ανεξαρτησίας και ελευθερίας των κυπρίων. Πολλοί μπορεί αυτό να νόμιζαν αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου πολλοί κύπριοι προσχώρησαν στην προπαγάνδα της μιας πλευράς των αντιπάλων του Ψυχρού Πολέμου (οι αντίθετοί τους, βέβαια, στην προπαγάνδα της άλλης πλευράς). Όσοι ζούσαν τότε και ζουν και σήμερα θυμούνται τις μαύρες λιμουζίνες γεμάτες ψιλοκουρεμένους αμερικανούς να καταφθάνουν ακόμη και στο τελευταίο χωριό και να γαλουχούν τα «παλληκάρια» με αλλότρια δόγματα. Τα δογμάτιζαν με ζητήματα άσχετα με την επιβίωση των Ελλήνων και τα ετοίμαζαν, όπως τελικά αποδείχθηκε, για κάθε μελλοντική «χρήση». Οι συνέπειες είναι πασίγνωστες, φρικτές και πολλές ανεπίστροφες. Έστησαν στρατούς αναρίθμητων οι οποίοι συνειδητά ή ανεπίγνωστα μέχρι και σήμερα πανέτοιμα και ετοιμοπόλεμα υπηρετούν το ένα ή άλλο στρατηγικό σχέδιο. Το ίδιο αποκρουστικό σκηνικό πολλών άλλων ιθαγενών πολλών άλλων κρατών της μετά-αποικιακής εποχής που σήμερα βλέπουμε που καταλήγουν. Διευκρινίζεται ότι δεν μιλάμε για καμιά συνομωσία. Μιλάμε για πασίγνωστα σε κάθε καλό διεθνολόγο στρατηγικά σχέδια της ανελέητης σύγκρουσης μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων. Δεν βλέπουν φίλους και εχθρούς. Βλέπουν μόνο πιόνια των εκατέρωθεν στρατηγικών παιγνίων. Μικρότερα κράτη όπως τα δικά μας αντί να διαφυλάξουν την συνοχή τους, αντί να συσπειρωθούν γύρω από έσχατες λογικές ελευθερίας και ανεξαρτησίας και αντί να αποφεύγουν τις συμπληγάδες, συχνά σέρνονται και συνθλίβονται.
    Στην Αθήνα περίπου την ίδια περίοδο (αρχές της δεκαετίας του 1960) το σκηνικό της αδυναμίας, της εμφύλιας διαίρεσης και της εξάρτησης ήταν κάτι περισσότερο από πασίδηλο. Δημαγωγοί, πράκτορες, εθνοσωτήρες, βασιλιάδες και βασιλόπουλα και εξεγερμένοι κομμουνιστές της μετά-εμφυλιακής εποχής κατά των «νικητών» του εμφυλίου πολέμου των οποίων ο κίβδηλος πατριωτισμός αποκαλύφθηκε από την θέρμη με την οποία υποστήριξαν την ξενόβαλτη χούντα. Ούτως ή άλλως, κατ’ ουσία, ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Οι υπηρεσίες, ο στρατός και η αστυνομία ελέγχονταν εξωτερικά και οι δημαγωγοί –με κορυφαίο των «Γέρο»– επιδιδόταν σε ρεσιτάλ πολιτικής ανευθυνότητας.
    «Γέρος»: Καθισμένος πάνω σε 5-6 εκκολαπτόμενα ενδό-Ελλαδικά πραξικοπήματα, πέραν πολλών άλλων απίστευτων ερασιτεχνικών κινήσεων υπόσχονταν στους ξένους πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης ηγεσίας στην Κύπρο. Βέβαια οι γεμάτοι εμφυλιακά σύνδρομα συγκαιρινοί ιστορικοί εισαγγελείς, ούτε που τους ενδιαφέρει η εγκληματική πρόθεση του «Γέρου» να κάνει πραξικόπημα. Τέσσερεις δεκαετίες μετά το αντί-μακαριακό μένος και τα εμφύλια σύνδρομα ενώνονται για να εθελοτυφλούν μπροστά σε τέτοιες εγκληματικές προθέσεις και υποσχέσεις. Η πολιτική ανευθυνότητα του «Γέρου» ήταν μνημειώδης. Εάν κάτι πολύ σημαντικό αποκαλύπτουν τα αμερικανικά και βρετανικά έγγραφα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, είναι ακριβώς τέτοιες πτυχές, καθότι οι άλλες που αφορούν την στρατηγική αντιπαράθεση και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι λίγο πολύ γνωστές. Στην διελκυστίνδα των αμερικανικών σχεδίων της περιόδου 1964-65 (συχνά ακούνε και στο όνομα «σχέδια Άτσεσον) και ενώ οι Τούρκοι ως συνήθως ποτέ δεν δέχθηκαν οτιδήποτε παρά μόνο συνομιλούσαν ανεβάζοντας διαρκώς τον πήχη των αξιώσεων, η Άγκυρα ολοφάνερα ανέμενε να διαπράξουμε το μοιραίο λάθος (που τελικά αποφεύχθηκε λόγω ελιγμών του Μακαρίου αλλά που δυστυχώς δεν αποφύγαμε το 1974).
    Αν κάτι σημαντικό, επιπλέον, μπορεί να συναχθεί από τα αμερικανικά και βρετανικά έγγραφα για να φωτίσει σημαντικές σκοτεινές πτυχές των σχεδίων Άτσεσον, είναι ότι οι αμερικανοί στο πιο υψηλό επίπεδο της χάραξης και εφαρμογής στρατηγικής έλεγαν ότι εάν άρχιζε στην Κύπρο κατιτί δεν υπήρχε περίπτωση να μην ευνοηθεί η Τουρκία (αυτά είναι τα ουσιώδη της ανάγνωσης των αρχείων και όχι η επιλεκτική ανάγνωση ασήμαντων πτυχών που δικαιολογούν πραξικοπήματα, σύνδρομα ενοχών και σημερινή υποστήριξη του ενός ή άλλου επερχόμενου σχεδίου Αναν).
    Εάν σταθούμε στον «Γέρο», με ανευθυνότητα ακραίων διαστάσεων την ίδια στιγμή που υποσχόταν πραξικόπημα στην Κύπρο συναινούσε στην για πρώτη φορά έλευση της Τουρκίας στην Καρπασία και στην παραχώρηση του Καστελορίζου (για λόγους ελέγχου των προσβάσεων!!). Κυρίως, όμως, συνομιλούσε με ξένους για προέλαση των Τούρκων με θολούς και αδιευκρίνιστους όρους και σε θολά προσδιορισμένες περιοχές. Η σταθεροποίηση των ορίων θα συντελούνταν δυναμικά και αφού η Κύπρος θα είχε μπει ανυπεράσπιστη στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων του Ψυχρού Πολέμου. Καθ’ όλη την διάρκεια των «συνομιλιών» η αντιμετώπιση «τυχόν συγκρούσεων» που θα άρχιζαν μεταξύ «θερμόαιμων ελλήνων» αποτελούσε πάντοτε ένα ρευστό ζήτημα. Η έκβαση των συγκρούσεων όπως είναι λογικό και όπως συμβαίνει με κάθε διεθνή σύγκρουση συναρτάται με την πολιτικοστρατιωτική οργάνωση των εμπλεκομένων, τα εναλλακτικά σενάρια εκπλήρωσης των σκοπών, την ισχύ των δρώντων, τις πραγματικές δυνατότητες των εμπλεκομένων και κυρίως από τα συμπλεκόμενα στρατηγικά συμφέροντα του Ψυχρού Πολέμου (ποιος θα τις άρχιζε, ποιος θα τις ήλεγχε, ποιος θα τις ποδογετούσε τις δικές μας εμφύλιες συγκρούσεις, ποιοι θα επωφελούνταν, που θα κατέληγε κτλ – όλα αυτά μας τα εξηγεί ο αρχηγός του Αμερικανικού επιτελείου ο οποίος έκανε σαφές ότι η Τουρκία ήταν υπέρτατος σύμμαχος και τα συμφέροντά της και οι επιλογές της μη αμφισβητήσιμες). Την ίδια στιγμή, βέβαια και εν μέσω κρίσεως, τίποτα δες εγγυόταν ότι στην Αθήνα δεν θα γινόταν ένα από τα πολλά ετοιμαζόμενα πραξικοπήματα (ένα από αυτά έγινε λίγα χρόνια μετά το 1967). Ο «Γέρος» καθισμένος πάνω σε κινούμενες κοινωνικοπολιτικές πλάκες και εν μέσω σχεδίων πραξικοπημάτων δημαγωγούσε ακατάσχετα. Αγόταν και φερόταν. Ολοφάνερα, κατάφερε να φέρει την Κύπρο στο χείλος της αβύσσου. Ακόμη και οι αμερικανοί έφριξαν με την ανευθυνότητά του και το έλεγαν στις συναντήσεις τους και στις επιστολές τους (κύριο μέλημα των αμερικανών βέβαια, ήταν να εκδιωχθεί ή και δολοφονηθεί ο Μακάριος για να προχωρήσουν τα σχέδιά τους, και την (τελική) δειλία του Παπανδρέου στηλίτευαν επειδή φοβήθηκε και δεν τήρησε τις υποσχέσεις του).
    Τουτέστιν, εάν χρειάζεται να κάνουμε υποθέσεις το 1964-5 προδιαγραφόταν α) εμφύλιες συγκρούσεις στην Κύπρο, β) προέλαση των Τούρκων στην οποία οι Αμερικανοί δήλωναν προγραμματικά αμέτοχοι (δηλαδή, δεν θα τους εμπόδιζαν, όπως δήλωναν απερίφραστα, στην εκπλήρωση των σκοπών τους!!!), γ) πραξικοπήματα στην Ελλάδα και δ) η Ελλάδα και την Κύπρο αδύναμες και διαιρεμένες να κατακομματιάζονται πάνω στο τραπέζι της προαναφερθείσης κλίνης του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.
    Οι ερασιστεχνισμοί της Αθήνας, το Λονδίνο που καιροφυλαχτούσε και ποτέ δεν έδειξε πλήρως τα χαρτιά του, οι στρατηγικές ισορροπίες της εποχής εκείνης στο επίπεδο ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, οι λεπτές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, η σημασία της Τουρκίας για αυτές, οι ΗΠΑ που λειτουργούσαν ως ελέφαντες εν υαλοπωλείο και οι σχεδόν σίγουρες (και σίγουρα υποκινημένες από οποιονδήποτε θα είχε συμφέρον) συγκρούσεις στην Κύπρο θα είχαν ένα αναπόδραστο υπό τις περιστάσεις αποτέλεσμα: Η Κύπρος και η Ελλάδα θα έμπαιναν στο τραπέζι των στρατηγικών παιγνίων υπό τις δυσμενέστερες γι’ αυτή συνθήκες (χειρότερες συνθήκες συγκρινόμενες ακόμη και με αυτές του 1974 και του 2004 ή τις σημερινές).
    Προφήτης του παρελθόντος κανείς δεν μπορεί να γίνει. Το ότι μερικοί προσυπογράφουν ιστορικές ανεκδοτολογίες και γραμμικές ιστορικές ασυναρτησίες είναι δηλωτικό της πνευματικής και πολιτικής παρακμής των Ελλήνων. Εν τέλει, όμως, πρέπει να τονιστεί ότι είναι πολιτικά άκρως επικίνδυνο να γίνονται ανεκδοτολογικού χαρακτήρα εξιστορήσεις για τόσο σοβαρά πράγματα. Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι για τους Έλληνες ότι με τόσο αλματώδη τρόπο συνδέονται τα τότε γεγονότα με την σημερινή κατάσταση για να προδιαγράψουν την οριστική καταστροφή. Την οριστική και αμετάκλητη, δηλαδή, ένταξη του Ελληνισμού της Κύπρου στον χώρο επιρροής των εχθρών. Βρικολακιάζει ο χειρότερος εαυτό μας της περιόδου 1960-1974 και ακυρώνεται έτσι κάθε αξίωση πολιτικού και στρατηγικού ορθολογισμού. Θα επικρατήσουν οι ίδιοι άκρως επικίνδυνοι παραλογισμοί και πολύ χειρότεροι.
    Αυτοί δηλαδή –οι παραλογισμοί– οι οποίοι από το 1960 μέχρι το 1967 μετέτρεψαν την Κύπρο πεδίο συγκρουόμενων τραμπούκων του υποκόσμου και αυτοί που προκάλεσαν συνοδοιπορία πολλών με την Χούντα, την Ουάσινγκτον και την Μόσχα (οι συγκλίνουσες περί το σχέδιο Αναν συμπεριφορές σε ένα ευρύ ιδεολογικό φάσμα δεν είναι τυχαίες – το ζήτημα δεν είναι η μια ή άλλη ιδεολογία γιατί όλες οι ιδεολογίες του Ψυχρού Πολέμου ήταν και συνεχίζουν να είναι ξενόδουλες και εξυπηρετικές ξένων στρατηγικών σχεδίων – το ότι συγκλίνουν στα ουσιώδη δεν είναι τυχαίο).
    Είναι οι ίδιοι παραλογισμοί όσων ξεσηκώθηκαν να κάνουν … την ένωση από το 1970 μέχρι το 1974. Αναμενόμενα οδήγησαν σε πλήρη σύμπραξη πολλών «παλληκαριών της φακής» με το πραξικόπημα. Όσων (παραλογισμών) στην συνέχεια έκαναν πολλούς να γονατίσουν μπροστά στους εχθρούς, όσων έκαναν πολλούς να αναπτύξουν σύνδρομα υποτέλειας και ετοιμότητα να υποδουλωθούν ακόμη και … για εκατό χρόνια, να βάλουν τις σημαίες στα μπαούλα και να δεχθούν την ιδέα ένταξης της Κύπρου στο νέο-Οθωμανικό σφαγείο. Όσων γεμάτοι σύνδρομα και ενοχές για το αμαρτωλό πολιτικό παρελθόν τους ψάχνουν για δικαίωση παραδίδοντάς μας χειροπόδαρα δεμένους ως δήθεν «πολίτες» μιας δήθεν «ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα, δήθεν, θα πρέπει να σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση.
    Πρέπει να τονιστεί ότι είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί καλοπροαίρετοι –και συχνά πολύ μορφωμένοι και επί άλλων σημαντικών περιόδων ιστορικά καταρτισμένοι– δεν μπορούν να διαβάσουν το ιστορικό Α,Β,Γ ή να διακρίνουν το ιστορικό μαύρο από το ιστορικό άσπρο. Γιατί παρασύρονται από ανεκδοτολογίες και από αυθαίρετες αλματώδεις ασυναρτησίες! Στον Μακάριο, για παράδειγμα, μπορούν να καταλογιστούν πάρα, πάρα, πάρα πολλά!!. Κυρίως ότι δεν φρόντισε να θωρακίσει και περιφρουρήσει πλήρως!! και ασυμβίβαστα!! το κυπριακό κράτος κατά των ξενόβαλτων, ξενόδουλων, ξενοκρατούμενων και άκρως ανεύθυνων εξουσιαστών των Αθηνών. Πιστώνεται όμως, ο Μακάριος, με το γεγονός ότι το 1963-64 εν μέσω εξόφθαλμα ακραία και εγκληματικά ανεύθυνων κινήσεων της Αθήνας και περνώντας μέσα από πολλές συμπληγάδες μιας επικίνδυνης ιστορικής ψυχροπολεμικής στιγμής, κατόρθωσε να διασώσει, έστω και προσωρινά, την Κύπρο. Είναι αποκρουστικό να δεχόμαστε να αντιστρέφουμε τόσο ωμά και αυθαίρετα αυτή την πασίδηλη και διυποκειμενικά γνωστή αλήθεια. Το να κατηγορείται ο Μακάριος για κάποιου είδους ανθελληνισμό, λόγω αυτού του γεγονότος, εξάλλου, αποτελεί ύβρη κατά της λογικής και κατά της ιστορίας. Η ύβρις ως γνωστό, ποτέ δεν είναι χωρίς συνέπειες για όσους την εκτόξευαν.
    Βέβαια, το 1964-65 ο Μακάριος διέσωσε την Κύπρο μόνο προσωρινά. Τα ίδια μυαλά και οι ίδιοι περίπου δράστες επανήλθαν και επανέρχονται. Με μια διαφορά: Ότι σήμερα η κυριαρχία των ίδιων εξαρτημένων, ξενόδουλων και εμφυλιακών νοοτροπιών θα σήμαινε ότι Ελλάδα και Κύπρος θα δεχθούν την χαριστική βολή. Συνομιλώντας σήμερα το πρωί με συνάδελφο μου είπε ότι ίσως και να μας αξίζει. Διαφωνώ!! Όσο και να διαφωνεί κάποιος, όμως, μπροστά στο τζουνάμι ανορθολογισμού οι επιλογές λιγοστεύουν και το μοιραίο επέρχεται. Οι λίγοι θα βάλουν την σημαία στο μπαούλο και ως συνήθως συμβαίνει ιστορικά θα συμβιβαστούν για να υπηρετήσουν τον κατακτητή και οι λίγοι θα υποφέρουν.
    Η Πηνελόπη όμως τι φταίει. Ενώ η Πηνελόπη υπομονετικά περίμενε τον πολυμήχανο Οδυσσέα, στις μέρες μας, στο όνομα αμφοτέρων, κάποιοι επικαλούνται την ιδιότητα του φορέα της ελληνικότητας (αχθοφόροι, κατά βάση) για να συνεισφέρουν στο σημερινό ρεκόρ πολιτικού ανορθολογισμού και διπλωματικής ασυναρτησίας. Γιατί το κάνουν; Γιατί τους αφήνουμε και κυρίως γιατί καλοπροαίρετοι άνθρωποι τόσο εύκολα παρασύρονται και τόσο εύκολα συνηγορούν;
    Υπό τις περιστάσεις είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε όλοι ότι ενώ τα ηλίθια επιχειρήματα στις καφενειακές διαμάχες είναι αήττητα, όταν επικρατήσουν στο πολιτικό πεδίο είναι θανατηφόρα.

    Συναφή http://www.ifestosedu.gr/112CyprusProkroustis.htm και http://www.ifestosedu.gr/112CySympligades.htm

    Υστερόγραφο. Σε κάθε καλοπροαίρετο πατριώτη θα συνιστούσα προσοχή στις ανεκδοτολογίες πολεμικού και εμφυλιακού χαρακτήρα. Η αντιμετώπιση των σημερινών προκλήσεων περνάει όχι μέσα από δικαιολόγηση συνδρόμων αλλά με πολιτικό ορθολογισμό και κατανόηση της σημασίας της εξάρτησης, του ρόλου των εμφύλιων συνδρόμων και της κατανόησης του τρόπου που τα παρελθόντα φρικτά λάθη (συμπεριλαμβανομένων των συνωμοσιών των εγκληματικά ανεύθυνων εξουσιαστών της Αθήνας κατά του Μακαρίου το 1964-65) μας οδήγησαν στο σημερινό τέλμα. Οι ουσίες, τα νοήματα, η ελευθερία και τα σύμβολα των Ελλήνων απαιτείται να εγερθούν και όχι να κρυφτούν στα ανανικά μπαούλα. Αυτό διευκολύνει την νέο-Οθωμανική λαίλαπα εκτός και εάν πολλοί πλέον την θέλουν.

  35. Να μην καταλαβαίνετε κ. Μπίλλη και κ. Ήφαιστε ελληνικά το αντιλαμβάνομαι, αφού έγινε η γλώσσα της ασυνεννοησίας και του τυφλού “πολιτικού” πάθους και μίσους. Έλα, όμως, που σας τα έγραψα και εγγλέζικα. Οι Τούρκοι λέει θα είχαν “χάσει το λεωφορείο” αν ο Παπανδρέου κλωτσοκοπούσε το ΑΚΕΛ και τον προστατευόμενό τους Μακάριο έξω από τη μέση. Πάσει θυσία δεν έπρεπε να γίνει Κούβα της Μεσογείου η Κύπρος, έστω κι αν αυτό σήμαινε να μην πάρουν τίποτε (ούτε έδαφος, ούτε κυρίαρχο ούτε επί ενοικίω) οι Τούρκοι, κι αυτό το επιβεβαιώνουν κι οι Εγγλέζοι αμέσως μετά, στις 25/8/64 με το έγγραφο του Φόρεϊν Όφφις DEFE 11/456, nο. 10368 – σ. 358-360 μεταφρασμένο και σ. 514-515 πρωτότυπο στο «Κουράγιο Πηνελόπη».
    Οπότε γίνεται πλέον φανερό ότι επιμένετε ν’ απευθύνεστε μόνο σε φανατικούς, σε παράλογους και σε αναξιοπαθούντες νοητικά. Μόνο αυτούς μπορείτε να έχετε. Πάρτε τους, δεν είναι και λίγοι, όπως έχει καταντήσει σήμερα η Ελλάς.
    Παρ’ όλ’ αυτά δεν θα σταματήσω να σας απαντώ.
    Λέει ο κ. Μπίλης: “Είναι περίεργο επίσης το ότι ο κ. Ροδίτης δείχνει να εμπιστεύεται τυχόν συμφωνίες που υπογράφουν οι τούρκοι”.
    Στο έγγραφο 479 secret, Department of State, Central Files, POL 27 CYP, N.A.R.A., 23rd August 1964, που αναφέρω και πιο πάνω ο Υπ.Εξ. των ΗΠΑ, λέει ρητά: ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ. Επρόκειτο για ΑΠΟΦΑΣΗ του ΝΑΤΟ, κύριε Μπίλλη μου, ειδικά σε αυτή την περίπτωση, κι όχι για συμφωνία. ΑΠΟΦΑΣΗ για χωρίς όρους (unconditional) Ένωση.
    Όσον αφορά τα κοντά μου παντελόνια το 1964. Τον προτρέπω ξανά να… διαβάσει τουλάχιστο το βιβλίο που απορρίπτει!! Εκεί θα μάθει – ανάμεσα σ’ αάλλα – και πόσο κοντά ήταν τα παντελόνια μου τότε.
    Παραδέχεται στη συνέχεια, άσκεφτα και επιπόλαια, ότι μόνο παλαιά βιβλία έχει διαβάσει, δηλαδή ένα του Χατζηαργύρη, το “Ο Μακάριος και οι σύμμαχοί του”, του 1974! Ε, ας διαβάσει και τίποτε νεότερο! Ως γνωστό η “Πηνελόπη” περιέχει έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα μετά το 2000!
    Γνωστή επίσης είναι και η περίπτωση Χρηστίδη ή Δαμωνίδη, που αναφέρει ως “αυθεντία” ο κ. Μπίλλης. Ο Χρηστίδης-Δαμωνίδης ξεκίνησε αντι-μακαριακός και… διαμορφώθηκε σε μακαριακό ελέω οικοπέδων Κύκκου. Το θέμα του ρόλου που έπαιξαν τα οικόπεδα του Κύκκου στην εξέλιξη του Κυπριακού εν γένει, είναι κεφάλαιο από μόνο του, αν και μερικά τινά θα βρει ο ενδιαφερόμενος στο “Δέκα χιλιάδες μέλισσες”!
    Ο Παύλος Τζερμιάς, τον οποίο επικαλείται ο κ. Μπίλλης, είναι επίσης γνωστός λόγω της αριστεράς και κατά συνέπεια ανθενωτικής του ιδεολογίας, που τον οδηγεί κατ’ ευθείαν στη στήριξη της “πολιτικής” Μακαρίου!! Εκτενέστερα περί Τζερμιά δέστε στο “Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες”, Εστία 2006.
    Όταν ο κ. Μπίλης αναφέρεται στα “φανατικά γραφόμενα του κ. Ροδίτη”, εννοεί τα έγγραφα του Στέητ Ντιπάρτμεντ και του Φόρεϊν Όφφις που δημοσιεύω στην “Πηνελόπη”!! Είστε κι εσείς κ. Μπίλλη καθηγητής σε ελληνικά πανεπιστήμια; Τώρα εξηγούνται πολλά. Και κατανοηρτό γιατί πηγαίνετε όλοι εσείς χέρι-χέρι!
    Ακολουθεί η… κορωνίδα της “ευρυμάθειας” και της “σοφίας” Μπίλλη, που τη συστήνει και σε άλλους: Αποκαλεί “υπαλληλίσκους”, τον πρέσβη στην Αθήνα Χένρυ Λαμπουίς, τον πρέσβη Ρέϋμοντ Χέαρ στην Άγκυρα, τον πρέσβη Τέυλορ Μπέλτσερ στη Λευκωσία. Ανθρώπους μεγάλης μόρφωσης και καλλιέργειας, που υποστήριξαν σθεναρά την Ένωση. Αλλά είναι Αμερικανοί και άρα (κατά την ανδρεοπαπανδρεϊκή κληρονομιά)… “υπαλληλίσκοι” αμφίβολης εντιμότητας, αν όχι και… παλιάνθρωποι!!
    Κούνια που σε κούναγε κύριε Μπίλλη μου. Πάρε μια ασπιρίνη και πήγαινε να ξαπλώσεις. Σ’ άσκημο μπελά έμπλεξες. Τι κρίμα που δεν άκουσες συμβουλές άλλων κι άκουσες τον κ. Ήφαιστο.
    Γράψε μου μια διεύθυνση να σου στείλω την “Πηνελόπη” δωρεάν. Τότε θα καταλάβεις, ίσως, πόσο έξω πέφτεις. Να σου στείλω, επίσης, το βίντεο παρουσίασης της “Πηνελόπης” (το οποίο υπό την επήρεια Ήφαιστου καθυστερεί το Αντίβαρο να αναρτήσει) για να ακούσεις τούς Γιώργο Χατζηκωστή, πρώην διευθυντή του Παγκυπρίου Γυμνασίου να μιλά για την “Πηνελόπη”, τη φιλόλογο Κίκα Ολυμπίου (διάβασε την ομιλία της στην ιστοσελίδα της “αναγνώστρια”), τον αρχιτέκτονα Δρ Χάρη Φεραίο, τον βουλευτή Πρόδρομο Προδρόμου και τον αγωνιστή της ΕΟΚΑ Λουκή Καρανίκκη να αφηγείται πώς παρακολουθούσε με εντολές του Μακαρίου την ελληνική πρεσβεία και τις… προδοσίες της!!

  36. Τί κρῖμα, λοιπόν, ποὺ ὁ Μακάριος δὲν κατόρθωσε νὰ καταστήσει τὴν Κύπρο Κούβα τῆς Μεσογείου ! Καὶ ποὺ δὲν ἔδειρε οὔτε βασάνισε ἀρκετούς ὥστε νὰ ἐπιτύχει τὴν πολυπόθητη ἐθνική ἑνότητα. Πάντως, τὴν χειμαρρώδη φλυαρία περὶ ἀσχέτων πρὸς θέμα πραγμάτων,κατὰ τὸ ὑπόδειγμα Κάστρο, κατόρθωσε νὰ τὴν ἐμπνέει στοὺς ὑποστηρικτές του. Κρίνοντας μὲ βάση ὅσα ξέρουμε σήμερα, δὲν μποροῦμε νὰ ψέξουμε τὸν Μακάριο ἐπειδή ἐπεχείρησε νὰ ἰσορροπήσει μεταξὺ τῶν ὑπερδυνάμεων, ἀφοῦ ἡ γύμνια τῆς ἑτέρας τῶν τότε ὑπερδυνάμεων ἀπεκρύπτετο (καὶ ἀπό τὴν ἄλλη!) . Ὅμως, καὶ ἂν γινόταν ἡ Κύπρος Κούβα τῆς Μεσογείου, τὸ Γκουαντάναμό της θὰ τὸ εἶχε (ἀνάγνωθι κυρίαρχες Βρεταννικὲς βάσεις) ὁπότε τὰ περὶ ἀντι-ιμπεριαλισμοῦ ἀποδεικνύονται κενολογίες. Ἁπλῶς, τὰ καμπαρὲ στὴν Ἑλλάδα θὰ διαφήμιζαν «προσεχῶς Κύπριες Ἀφροδίτες». Δὲν λέω, θὰ ἦταν κι αὐτὸς ἕνας τρόπος νὰ συσφιγθοῦν οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο τμημάτων τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

  37. «Είναι αξιοπερίεργο που ο κ. Ροδίτης αδυνατεί να αντιληφθεί τι θα συνέβαινε αν οι Τούρκοι κατείχαν υπό τον απόλυτο έλεγχο τους μίαν περιοχή της Κύπρου.
    Θά είχαμε την Αλεξανδρεττοποίηση που από το 1950 ανέφερε ο Κιουτσούκ. Ελπίζω να γνωρίζει ο κ. Ροδίτης τι είναι η Αλεξανδρεττοποίηση.
    Είναι περίεργο επίσης το ότι ο κ. Ροδίτης δείχνει να εμπιστεύεται τυχόν συμφωνίες που υπογράφουν οι τούρκοι. Όπως ήθελε να τους εμπιστευθεί και το 2004 με το σχέδιο Ανάν του.
    Για το διαβόητο σχέδιο Άτσεσον, το “Ευαγγέλιο” του κ. Ροδίτη, έχουν γραφεί πολλά τότε που αυτό συνέβη και που μάλλον τότε ο κ. Ροδίτης φορούσε πολύ κοντά πανταλόνια.
    Έτσι στα εξ’ ίσου μεγάλα αρχεία μου με του Καθηγητή Ήφαιστου, δεν γνωρίζω τι του συμβαίνει του κ. Ροδίτη με τον Καθηγητή Ήφαιστο, έχω αντιγράψει τα περί σχεδίου Άτσεσον του Κώστα Χατζηαργύρη από το εξαιρετικό παλαιό βιβλίο “Ο Μακάριος και οι Σύμμαχοι του¨.
    Δυστυχώς όμως επειδή η αντιγραφή έγινε με “σάρωση” ως φωτογραφία είναι αδύνατο να επισυναφθεί στο παρόν σχόλιο.
    Όποιος όμως θέλει να γνωρίσει τι ήταν πραγματικά το διαβόητο σχέδιο Άτσεσον μπορεί να μου ζητήσει να του στείλει το ανωτέρω κείμενο, στο email ecb123gr@gmail.com
    Ενδιαφέροντα παλαιότερα επίσης στοιχεία για αυτούς που θαυμάζει ο κ. Ροδίτης υπάρχουν στο βιβλίο του Χρηστίδη “Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά”.
    Στο θαυμάσιο επίσης βιβλίο “Το Κυπριακό και οι συνωμότες του”, εκδόσεων Γκούντεμπεργκ θα βρει ο κ. Ροδίτης εξαιρετικά διαφωτιστικά στοιχεία.
    Όπως θα βρει και στον Τόμο ΙΙ του βιβλίου του Παύλου Τζερμιά “Γλυκείας Χώρας ιστόρηση, Η ΚΥΠΡΟΣ” από τη σελίδα 610 και μετά.
    Βέβαια τα αναφερόμενα στα εξαιρετικά αυτά βιβλία για το σχέδιο Άτσεσον ουδεμία σχέση έχουν με τα φανατικά γραφόμενα του κ. Ροδίτη.
    Τα γνωρίζετε αυτά κ. Ροδίτη και τα έχετε διαβάσει ή αρκείστε στο τι έγραψε κάποιος Αμερικανός υπαλληλίσκος που ίσως πίστευε αυτά έγραφε;
    Ένα βιβλίο κ. Ροδίτη γράφεται μετά από μελέτη κάθε σχετικού που υπάρχει. Που δυστυχώς για σας πέραν των παιδαριωδών σας εξυπνάδων για copies κτλ δείχνετε να αγνοείτε πλήρως».

  38. Ενώπιον Θεόδωρου Ι. Ζιάκα, Γιάννη Δ. Ιωαννίδη, Λάκη Προγκίδη, Γιώργου Σαλεμή, Βαγγέλη Κοροβίνη, Χάρη Φεραίου, Απόστολου Δόλγερα και εμού, ο κ. Ήφαιστος υποσχέθηκε να παρουσιάσει (εδώ και πολλόυς μήνες) τα πορίσματα έρευνας ομάδας ερευνητών-επιστημόνων (υπό την στρατηγία του) που θα κονιορτοποιούσαν τις απόψεις μου και τα έγγραφα που παρουσιάζω ως αποδεικτικά της ευκαιρίας να πραγματοποιηθεί άνευ όρων η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τουλάχιστο τον Αύγουστο του 1964.
    Ουδέν προς αυτή την κατεύθυνση έπραξε. Αντίθετα αποχώρησε κακήν κακώς από την ως άνω αναφερόμενη ομάδα και τον περιμένουμε – επί ματαίω – να επανακάμψει με το… πόρισμα!
    Αντ’ αυτού εμφανίζεται εδώ κι εκεί υβρίζων, συμπαρασύροντας ενίοτε κι έναν κύριο Μπίλλη.
    Παραθέτοντας πιο πάνω ο κ. Ήφαιστος αποσπάσματα απο δικά μου γραφτά κι αποφεύγοντας να πει το όνομά μου, ως “στρατήγημα” υπόδειξης τρομερού σφάλματος εκ μέρους μου ή ενοχοποίησης των γραφομένων μου, δείχνει απλώς μια μειομένη δική του αντίληψη ή ανικανότητα ευρύτητας και βάθους σκέψης και δεύτερον, δείχνει ροπή προς φασιστικές νοοτροπίες απαγόρευσης της ελεύθερης σκέψης ως ανατρεπτικής και κατά συνέπεια… προδοτικής!
    Αυτές τις νοοτροπίες τις ζήσαμε επί πολύ στην Κύπρο, έσουραν πολλά και στον Γλαύκο Κληρίδη για την ικανότητά του να σκέφτεται και να εκφράζεται, και τώρα οι ίδιοι (κόμματα κολλημένα εδώ και μισό αιώνα στο 8% και στο 15% – στα οποία δηλώνει πίστη φυσιολογικά και ο κ.Ήφαιστος) έρχονται τώρα να εκθιάσουν το ήθος Κληρίδη.
    Έτσι ο σημερινός Προκρούστης, πάει να μας βγει και πολέμιος του… Προκρούστη! Πόσους φοιτητές ξεγελά με αυτό τον τρόπο μόνο ο ίδιος ξέρει. Του υπενθυμίζω δε πως όποια ποιοτική λογοτεχνία παρήχθη στον τόπο, έστω ελάχιστη, πόρρω απέχει από το να είναι “μακαριακή”. Αντίθετα. Και ξέρει καλά αν είναι η όχι η λογοτεχνία που γράφει την ιστορία και την αληθινή ταυτότητα των ανθρώπων ενός τόπου.
    Όσον αφορά τα υπόλοιπα που γράφει:
    Η δική μας, η Κυπρία Πηνελόπη είχε για πολλούς αιώνες τη σημαία κρυμμένη στα μπαούλα. Κι όταν αποφάσισε να τη βγάλει έπεσε πάνω σ’ ένα σωρό προδότες. Γι’ αυτό και οι Άγγλοι σε καμιά περίπτωση δεν εντόπισαν αντάρτη χωρίς προδοσία. Στο τέλος μας βγήκε κι ο αρχηγός τουλάχιστο αναποφάσιστος, αν όχι και τοιούτος. Γι’ αυτό, ναι, δεν θα βγάλει τώρα, στο εγγύς μέλλον σημαίες, εν μέσω πλήρους τουρκοκρατίας, η Πηνελόπη, εκτός κι αν από κάπου ξεμεθλυσει ο Οδυσσέας και στείλει μήνυμα “Αγάπηηη Έρχομαι”! Δεν θα ζητήσει, για την ώρα, η Πηνελόπη να σφαχτεί για ν’ αγιάσει. Ας αγιάσει ο Ήφαιστος και ο Μπίλλης. Δεν θ’ αγιάσει μαζί τους – σφαγμένη – η Κύπρος. Όχι. Αυτό είναι το αληθινό όχι κι αν δεν είναι αυτό, τον ερωτώ εδώ και τώρα: Τι έγινε με τα σκουφιά που θα “ανεβαίναμε” τον Πενταδάχτυλο; Προφανώς κάποιος κατάλαβε πως δεν είναι ο καιρός τους. Τότε για ποιο πράγμα φωνάζει ο Ήφαιστος; Να σας πω αμέσως. Για μόστρα φωνάζει. Δωρεάν φωνάζει. Δάφνες αναίμακτες εισπράσσει. Και όποιος του φωνάξει “αλτ” το ρίχνει στον πατριωτισμό. Εγώ ρε και εγώ ρε! Ότι εκείνος είναι πατριώτης κι οι άλλοι όχι.
    Κι είναι γνωστή η αξία των λόγων σε αντιπαράθεση με εκείνη των πράξεων της υπομονής και του μαρτυρίου.
    Και ρίχνοντας όσο καπνό μπορεί μπας και θολώσει εντελώς το τοπίο και δεν βλέπει κανείς τη μύτη του πλέον, ομιλέι και για… “διελκυστίνδα εγγράφων”!! Ποια διελκυστίνδα κύριε; Που είναι τα “άλλα” έγγραφα που τραβούν από την άλλη; Οι νουν έχοντες και γράμματα γνωρίζοντες βλέπουν καθαρά ότι δεν υπάρχουν έγγραφα από την άλλη που να διαψεύδουν εκείνα που δείχνουν ότι ήταν δυνατή η άνευ όρων Ένωση το 1964.
    Ο Ήφαιστός φαντάζεται μιαν ανύπαρκτη διελκυστίνδα ελπίζοντας πώς έτσι θα γλιτώσει την αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, η οποία δεν τον συμφέρει. Άλλα στήριζε και υποστήριζε, κι αυτά τα άλλα στηρίζοντας έγινε αυτό που είναι, αν είναι οτιδήποτε!
    Τελειώνοντας, θέλω δύο πράγματα να πω:
    1. Ο ανθελληνισμός που ενδιαφέρει την καταστροφή της Κύπρου, δεν είναι ο προσωπικός του Μακαρίου. Ας τον είχε κι ας πήγαινε μαζί του, μόνος του στην κόλαση. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τι κατάβάθος ή τι αληθινά ήταν ο Μακάριος. Όμως έζησα τον ανθελληνισμό των οπαδών του και ζω ακόμα τις μαρτυρίες του ανθελληνισμού των οπαδών του, που είναι ακόμα εντοιχισμένες και μέσα στο ίδιο το Παγκύπριο Γυμνάσιο, που ιδρυσε ο απαγχονισθείς από τους Τούρκους ιδρυτής του Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός. Οι οπαδοί του Μακαρίου εκδήλωναν και διαδήλωναν παντοιοτρόπως και το κάνουν και σήμερα τον ανθελληνισμό τους. Γι’ αυτό είνα κταδικαστέος ο Μακάριος. Σ’ αυτό είναι που οφείλεται η καταστροφή της Κύπρου.
    2. Αρχίζοντας αυτό τον αγώνα ήξερα τι θα αντιμετωπίσω κι είμαι έτοιμος από καιρό. Γι’ αυτό μιλώ με τεκμήρια κι όχι μ’ ό,τι κατά καιρούς και κατά στιγμές “κόψει ο νους μου”, όπως καλή ώρα οι “αντίπαλοί” μου.
    Ας κάνουν, λοιπόν, καλά τους υπολογισμούς τους. Γιατί δεν είναι μόνο τα έγγραφα που μιλούν. Τα έγγραφα απλώς επιβεβαιώνουν αυτά που ζήσαμε. Και τη ζήσαμε στο πετσί και στη ψυχή μας την προδοσία.

  39. Είπα να μην απαντώ σε παρακρούσεις και ασυναρτησίες αλλά το αντιδεοντολογικό μένος και ιδιαίτερα η βαθύτατα αντιδεοντολογική αναφορά και ανάμειξη σοβαρών ανθρώπων που τον τίμησαν να συνομιλούν μαζί του, καθώς επίσης και ο ολοφάνερος εκτροχιασμός σ’ ένα ασυνάρτητο παραλήρημα περί διδύμων και αθετήσεως υποσχέσεων (αίσχος) κάποιου, υποχρεώνει σε μονολεκτική έστω παρατήρηση, κυρίως για τους ανυποψίαστους επισκέπτες της σελίδας. Ο Κύριος αυτός, αγαπητοί συνάδελφοι αναφέρεται σε ιδιωτικές συζητήσεις όπου έκανα το φρικτό λάθος (άνθρωποι είμαστε να του απαντώ παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις ότι αυτό είναι αδιέξοδο (και άλλοι το δοκίμασαν διαπράττοντας το ίδιο λάθος και με προειδοποιούσαν). Φαύλος κύκλος αλμάτων, υπονοούμενα, δίκες προθέσεων ιστορικών προσώπων, ακατάσχετη ιστορική ανεκδοτολογία, ανέμισμα κάποιων εγγράφων ως δήθεν μέσο ιστορικών ερμηνειών απέραντα σύνθετων και πολύπλοκων στρατηγικών-ιστορικών υποθέσεων, γραμμικές και διϋποκειμενικά αναληθείς αναφορές στην κατάσταση του εσωτερικού μετώπου της Κύπρου, μονοσήμαντες και αποσπασματικές ερμηνείες πολύπλοκων ιστορικών εποχών ή και στιγμών το βάθος των οποίων παραμένει ακόμη άγνωστο κτλ. Σε μια από αυτές τις συζητήσεις, λοιπόν, ανέφερα ότι ομάδα επιστημόνων μελετά τα ζητήματα της περιόδου 1945-1974 μες πολυσύνθετο και επιστημονικά / επιστημολογικά βάσιμο τρόπο. Μεταξύ άλλων, πέραν της τήρησης των αναγκαίων επιστημολογικών προϋποθέσεων σύνδεσης ιστορικών πληροφοριών, διϋποκειμενικών γεγονότων, εκλεκτικής και σωστής χρήσης των αρχείων κτλ, και κυρίως την σύνδεσή τους με το μείζον. Το μείζον δεν είναι η άβυσσος της ψυχής του Μακαρίου, τού Γρίβα, του Παπανδρέου ή του Άτσεσον αλλά η στρατηγική δομή, οι στρατηγικές και τα εναλλασσόμενα στρατηγικά σχέδια των μεγάλων δυνάμεων στις κύριες φάσεις της περιόδου 1945-1974, αστάθμητοι παράγοντες και πως τελικά εκδηλώθηκαν, το εσωτερικό μέτωπο της Ελλάδας και πως επηρέαζε την κρατική της ισχύ, τον ρόλο της, την θέση της και τις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων απέναντί της, το αντίστοιχο με την Τουρκία, το αντίστοιχο με την Κύπρο και το αντίστοιχο με κάθε άλλο κρατικό ή συμμαχικό δρώντα, περιφερειακό ή στρατηγικό. Αυτό συμπεριλαμβάνει επίσης ανάλυση άκρως εξειδικευμένη για την διαχείριση κρίσεων εκ μέρους των μεγάλων δυνάμεων και κυρίως για εμάς των ΗΠΑ όπου τα γνωστά contigency plans ανά πάσα στιγμή και ανεξαρτήτως τι λέγεται προς τα έξω [συχνά παραπληροφόρηση που συχνά επεκτείνεται στα εσωτερικά τμήματα λήψεως αποφάσεων μιας υπερδύναμης όταν συγκρούονται ή όταν μια κεντρική υπηρεσία πχ το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας ή ακόμη βαθύτερα τμήματα του Πενταγώνου που ακούνε τις διαταγές μόνο 2-3 της κορυφής χρησιμοποιούν διαπραγματευτές ή και υπουργούς τους ως φερέφωνα κράχτες που εξωθούν τα πράγματα προς αποφάσεις “ελεγχόμενου ρίσκου]. Η διαχείριση κρίσεων και οι αποτρεπτικοί μηχανισμοί εκπλήρωσης εναλλακτικών σεναρίων δράσης είναι μια τόσο σύνθετη κατάσταση που προκαλούν δέος και επιφυλακτικότητα σε κάθε σοβαρό αναλυτή της ιστορίας των διεθνών σχέσεων και της στρατηγικής. Δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ιστοριογραφικής τσαρλατανιάς (και το γεγονός ότι ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι μπορεί να εντυπωσιαστούν από τσαρλατανιές καταμαρτυρεί και το έλλειμμα γνώσης των Ελλήνων για την διεθνή πολιτική, την κυριαρχία συναισθηματισμών, το περίσσευμα ιδιωτείας στην (παρα)πληροφόρηση και την ρύπανση των συζητήσεων στην δημόσια σφαίρα επειδή εισρέει ανορθολογισμός και επειδή επισκιάζονται σοβαρές αναλύσεις που υπάρχουν ή επέρχονται.

    Τώρα όλα αυτά τα γελοία και παιδαριώδη περί … αθέτησης συγγραφικών υποσχέσεων. Καταλάβατε; Θα προσαρμόσουν οι ειδικοί επιστήμονες την έρευνά τους και την ολοκλήρωσή τους σύμφωνα με τα κέφια και τις ιδιοτροπίες του καθενός που κραυγάζει στα μπλοκ και κάνει ιστοριογραφικά πανηγύρια με φίλους τους. Η απάντηση είναι 100 χρόνια για να προλάβουμε να καταγραφεί και ερμηνευτεί τι θα συμβεί τώρα που οι δράστες της καταστροφής της Κύπρου μετά το 1960 θα βάλουν τις σημαίες στα μπαούλα τους και θα γίνουν υποτελείς των νεο-Οθωμανών. Ενδιαφέρον πάντως δεν έχουν οι ιστοριογραφικές τσαρλατανιές αλλά τι κάνει ο πρόεδρος του ΝΑΙ στο φασιστικό σχέδιο Αναν. Γι’ αυτό αγωνιούμε και προσευχόμαστε να γίνει κανένα θαύμα και να κάνει στροφή κατά 180. Αν κάνει μια τέτοια στροφή δεν θα διστάσουμε να τον στηρίξουμε χωρίς εμπάθεια και ξεχνώντας το αμαρτωλό πολιτικό παρελθόν του όταν υποστήριξε το πολιτικοανθρωπολογικά γενοκτόνο, ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό φασιστικό σχέδιο Αναν. (βλ. τι κάνουν κάποιοι όταν κάποιοι άλλοι κουνάνε σημαίες του νεο-Οθωμανισμού: http://www.ifestosedu.gr/32RuleofLaw.htm )

    Δεν είναι τυχαίο που παθαίνουμε τόσες ζημιές και που θα πάθουμε ακόμη περισσότερες. Ας μην μου ζητηθεί να επανέλθω επί αηδιαστικών υπαινιγμών, περί διδύμων, υποσχέσεων και άλλων γελοίων, προπετών και ασυνάρτητων. Έχουμε πιο σοβαρό έργο να επιτελέσουμε, καμιά εκατοστή επιστημονικές μελέτες που τρέχουν και λογαριασμό δεν δίνουμε στους αργόσχολους των μπλοκ.

  40. Θα φέρεις το “πόρισμα” ή δεν θα το φέρεις; Αυτό είναι το ερώτημα!
    Άσε που “κάποιοι”, το παραδέχεσαι τώρα, σε προειδοποιούσαν να μην λαλείς πελλάρες. Ποιοι άλλοι; Μα ο Μάριος Ευρυβιάδης, ας πούμε, που αυτόν επικαλείσο ως “ομάδα επιστημόνων-ερευνητών”; Που είναι, λοιπόν; Ας βγεί αυτός. Τον Ευρήν επήραν τον. Σειρά του Ευρυβιάδη τώρα. Κι αν τον επήραν από τον “Φιλελεύθερο”, ας τον πάρουν κι από το Αντίβαρο. Βγαίνει; Δεν βγαίνει. Και με το δίκιο του ο άνθρωπος, διότι προσωπικά δεν έχω με κανένα. Έγγραφα φέρνω στους επιστήμονες και οι επιστήμονες στρίβουν στη γωνία ή ψάλλουν άλλα αντ’ άλλων! Αυτή η σημερινή Ελλάς.

  41. Διερωτῶμαι μήπως ἀδικεῖ ὁ κύριος Ροδίτης τὸν κύριο Ἤφαιστο καὶ τὸν κύριο Μπίλλη. Ὅπως ὁ Κληρίδης ἔπρεπε νὰ προστατεύσει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν «βαριὰ σκιὰ τοῦ Μακαρίου», ἔτσι θὰ συνέβη ἀναμφισβητήτως καὶ σὲ πολλοὺς νεωτέρους του. Μάλιστα, ὁ Κληρίδης, μὲ τὸ βιογραφικό του, μποροῦσε νὰ ἀποστομώνει ὅσους τὸν κατηγοροῦσαν γιὰ «φασίστα» ἢ «πατριδοκάπηλο». Καὶ εἶχε καὶ τὸ χιοῦμορ καὶ τὴν εὐγλωττία νὰ ἀποκρούει πολλὲς ἀκόμη ἐπιθέσεις. Σκεφθεῖτε ὅμως, κάποιον πού εἶχε τὰ προσόντα καὶ ἤθελε νὰ καταλάβει καθηγητικὴ ἕδρα στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο (κατὰ μία ἐπιπολαία ἐκδοχὴ ὀνομάζεται «Πάντειον» διότι ἔχει μία ἕδρα διὰ τοὺς πάντας !) τὸν καιρὸ τῆς παντοδυναμίας Μακαρίου καὶ ἐπιγόνων. Ἦταν εὔκολο νὰ πᾶς κόντρα στὸ ρεῦμα τότε ; Ὑπῆρχαν τὰ τεκμήρια γιὰ τὸ τὶ ἔγινε τὸ 1964 ; Ὄχι βέβαια. Ὅπως φαίνεται καὶ στὸ παρὸν νῆμα, οἱ κύριοι Ἤφαιστος καὶ Μπίλλης δὲν προβάλλουν ἄξιες λόγου ἀντιρρήσεις στὴν ἑρμηνεία τοῦ κυρίου Ροδίτη, ἂν καὶ τὸ μποροῦν. Λογικῶς, λοιπόν, δὲν τὸ θέλουν. Ἀποδέχονται, σιωπηρῶς ἢ μὲ ἄσχετες μὲ τὸ θέμα ἀπεραντολογίες, ἀλλὰ ἀποδέχονται, τὴν ἀκραία, κατ’ ἐμέ, ἑρμηνεία περὶ προδοσίας, τὴν ὁποία ὑποστηρίζει ὁ κύριος Ροδίτης. Εἶναι, ὅμως, πολύ σκληρὸ νὰ τοὺς ζητᾶ κανεὶς νὰ ἀποκηρύξουν δημοσίᾳ προηγούμενες θέσεις τους, οἱ ὁποῖες, τότε πού τὶς προέβαλαν, ἦταν αἰτιολογημένες. Ἀφοῦ δὲν τὸ ἔκανε ὁλόκληρος Κληρίδης καὶ θαυμάζουμε τὴν διπλωματικότητα καὶ τὴν εὐελιξία του, γιατί τοὺς ζητᾶμε νὰ τὸ κάνουν αὐτοί ;
    ΥΓ Μὴν ἀκούσω ὅτι εἶναι «ἀκαδημαϊκοὶ» καὶ πρέπει νὰ θυσιάζουν τήν φήμη καὶ τὴν καρριέρα τους στὴν ἀλήθεια. Τὴν θυσία τὴν ἔκαναν, δὲν χρειάζεται ἡ ταπείνωση καί, μάλιστα, βλάπτει.

  42. Αγαπητέ κύριε Ροδίτη. Γιατί αποφεύγεις όμως να απαντάς στα σαφή ερωτήματα:

    1. Είπες ή όχι να παραδώσουμε τα όπλα να παραδοθούμε στους τούρκους καινα τουρκέψουνε;; Είπες ή όχι:;

    «να συνειδητοποιούσαμε». λέει, «ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε

    ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. … θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει».

    2. Το σχέδιο Άτσεσον αποτελεί πλέον ιστοτρία.

    Μπορείς να μας πεις τι σε έκανε να ασχοληθείς με αυτό, να παραποιείς την ουσίαν του που ήταν ο εκτουρκισμός της Κύπρου και να το εκθειάζεις;;

    Μήπως η προλείανση του δρόμου, με κατηγορίες των πάντων ως προδοτών, Μακάριος, Τάσσος κτλ, για το νέο σχέδιο Ανάν σου που έρχεται;; ‘
    Εγραψες ή όχι κύριε Ανανιακέ ότι «Το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ήταν πολύ πιο εύκολο από το ΝΑΙ. Το ΟΧΙ ήταν σχεδόν ανεύθυνο, γιατί συνεπαγόταν μόνο δάφνες αναίμακτου «ηρωισμού»!

    3. Είσαι ή όχι Ανανιακός;;

    4. Έχεις ή όχι αντιληφθεί ότι η παραχώρηση στην τουρκία δια του σχεδίου σου Άτσεσον της Πηνελόπης σου μιας δικής της περιοχής (και όχι μόνον) θα Αλεξενδρεττοποιούσε την Κύπρο;; Δηλαδή θα οδηγούσε σε σίγουρο εκτουρκισμό της;;

    Και πιστεύεις ότι θα μας έσωζε το ΝΑΤΟ και οι Λαμπουίδες σου που μετά μας έφεραν το σχέδιο Ανάν και τώρα δεν ξέρω αν μας ετοιμάζουν αυτό που υπονοείς με λέγοντας «να συνειδητοποιούσαμε ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε»

    5. Και επειδή αποκλείεται να μην μην τα αντιολαμβάνεσαι τότε ΓΙΑΤΙ αγασπητέ μου;;

    Ο κ. Ροδίτης που εμπιστεύεται λέει το ΝΑΤΟ, τον Λαμπουίς του, το σχέδιο Αννάν κτλ μας έκανε όλους σκόνη. Παλιούς και νέρους.

    Μπροστά του και στην Πηνέληπη του του Άτσεσον, όλοι είναι «άχρηστοι».

    Μόνον πράκτορες δεν τους είπε. Άλλοι είναι παλιοί, άλλοι δεν ξέρω τι.
    Χατζηαργύρης, Ξύδης, Λιναρδάτος, Τζερμιάς, ‘Ηφαισατος, η ταπεινότητα μου που λέει ότι διέλυσα την Παιδεία. Ο Τάασος, ο Μακάριος κτλ

    Βέβαια δεν φτάνει στο google να βρει κανείς το ψευδώνυμο του Κωνσταντινουπολίτη διπλωμάτη και εξαίρετου Έλληνα Χρήστου Χρηστίδη:

    “ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΑ”. ΠΟΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ.
    1953-1967
    ΑΘΗΝΑ 1967.
    Σελίδες 528
    Του Χρήστου Χρηστίδη

    Σε βάζω στον κόπο να ψάξεις σε βιβλιοθήκες και αν βρεις το βιβλίο του να μας πεις σε τι αναφέρεται η σελίδα 435 του βιβλίου του.

    Η ποιότητα των γραφομένων σου αγαπητέ μου δείχνει προφανώς και την ποιότητα και τον σκοπό του βιβλίου σου. Γι’ αυτό σε ευχαριστώ αλλά δεν μπορώ να δεχθώ το δώρο του βιβλίου σου.

  43. Διάβασα με προσοχή τα πιο πάνω σχόλια και διερωτούμαι αν μετά από αυτά που γράφτηκαν υπάρχει κάποιος που συνεχίζει να παίρνει στα σοβαρά τον κύριο Ήφαιστο και τον κύριο Μπίλλη. Το αποκορύφωμα της παράκρουσης. Πάντως εμένα μου προκαλεί τον γέλωτα. Με ακαταλαβίστικα σχόλια προσπαθούν να ενδυθούν το μανδύα του διανοουμένου. Το καρναβάλι αργεί ακόμη κύριοι.

  44. Πολύ εύστοχες οι “απεραντολογίες” κύριε Γεωργάνα δια τον “λόγο” που αρθρώνει το δίδυμο Μπίλλης-Ήφαιστος, συγχαρητήρια, αλλά ξεχνάτε ότι εγώ δεν προκάλεσα κανέναν. Μόνοι τους, όπως φαίνεται από τα πιο πάνω, βγήκαν… στον αέρα κι επιδόθηκαν (και συνεχίζουν) τις ακατάσχετες, θα έλεγα, απεραντολογίες.
    Ας επικεντρωθούμε, όμως, στον Evris που επανέκαμψε… δριμύτερος.
    Αν είπα, λέει, να παραδώσουμε τα όπλα! Όχι, δεν είπα. Αυτό θα ήθελαν να είχα πει κι επειδή δεν το είπα, ούτε το λέω, διαστρεβλώνουν αυτά που έγραψα για να πουν ότι το είπα. Ψοφούν για ένα τέτοιο “επιχείρημα”, έστω και φανταστικό, αφού δεν έχουν ν’ απαντήσουν στα έγγραφα.
    Τα υπόλοιπα που επαναλαμβάνει ο Evris ήδη τα απάντησα. Και τα επαναλαμβάνει για να επιβεβαιώσει ότι δεν καταλαβαίνει ελληνικά. Το ξέρουμε, το εμπεδώσαμε ότι δεν καταλαβαίνει και ότι διαστρεβλώνει κιόλας για να έχει κάτι να πει, έστω και άσχετο με το θέμα που συζητούμε. Τρόπος του λέγειν “συζητούμε”, βέβαια, διότι στο Πάντειο δεν φάινεται να συζητούν. Είστε σίγουρος κύριε Γεωργάνα ότι όλους εκεί τους διόρισε ο Μακάριος; Πολλά θα εξηγούνταν τότε.
    Είμαι, δυστυχώς, αναγκασμένος να συζητώ με μειωμένης αντίληψης εγκεφάλους. Με ερωτά γιατί ασχολούμαι με το σχέδιο Άτσεσον! Άραγε… απαγορεύεται; Άραγε τον αρκεί να απαντήσω για τον ίδιο λόγο που άλλοι άλλοι ασχολούνται με τη μάχη του Μαραθώνος, του Ματζικέρτ, τη πτώση της Πόλεως και πάει λέγοντας; Μ’ αρέσει η έρευνα Evris μου, μ’ αρέσει η έρευνα. Ενοχλεί η έρευνα το Πάντειον;
    Η απάντηση μου στην ερώτηση υπ’ αρ. 3 απαντά και σε όλες τις προηγούμενες “απορίες” του Evris: Ο μόνος που είχε σοβαρό κι επακριβώς μετρημένο όφελος από το σχέδιο του Ανάν ήταν ο Τάσσος. Το όχι του τού εξασφάλισε μια πενταετία στην προεδρία της ζυριχικής, μισής τώρα Κύπρου. Το είπε και στις 12.1.2005, ότι πίστευε στη Ζυρίχη κι όχι στην Ένωση. Γι’ αυτό ακριβώς, με τον ανθενωτικό του αγώνα δίπλα στον Μακάριο, μαζί με την κολλητή του Μακαρίου δίδα Ουρανία Κοκκίνου (που ζήτησε και την κατάργηση της ελληνικής σημαίας εν Κύπρω, ως σύμβολο… σοβινισμού!!) και άλλους, κατόρθωσαν να φέρουν στο τέλος το τρισκατάρατο σχέδιο του Ανάν και να συνεχίσουν να υποδύονται τους ήρωες λέγοντας… όχι στα δικά τους έργα! Ο ανθελληνισμός στην Κύπρο έφερε το σχέδιο του Ανάν κι έχουν το θράσος να το λεν “αγαπητό” σε μένα, κι αν είμαι… ανανιακός!! Όχι δεν είμαι.Εσείς, όμως, είστε. Γιατί χάρη σε αυτό έχετε, νομίζετε, την ευκαιρία να παριστάνετε, αναίμακτα μάλιστα του ήρωες!!
    Στη συνέχεια μόνο λύπηση έχω για τον Evris! Επαναλαμβάνει τα ίδια και τα αυτά που ήδη απαντήθηκαν με τα έγγραφα πιο πάνω.
    Μα κύριε Ανδρέα (admin) δενυπάρχει κανονισμός που να κόβει αυτόματα τις ανιαρές επαναλήψεις; Απαντώ στους κυρίους με έγγραφα. Είδατε σεις ν’ απαντούν με άλλα έγγραφα που διαψεύδουν τα δικά μου; Τίποτε απολύτως. Ύβρεις και αυθαίρετα συμπεράσματα.

  45. Αγαπητοί, το συμπέρασμά μου είναι απλούστατο.
    Κάθε γενιά κληρονομεί καταστάσεις οι οποίες προέκυψαν από «λάθος αναλύσεις και ένα σωρό ψευδαισθήσεις». Δεν ακούτε και τον Θουκυ. που μας το λέει; Μόνο όπως μας συμφέρει τον διαβάζουμε;
    Ελεύθερη Κύπρο θα είχαμε αν υπήρχε η δύναμη για κάτι τέτοιο. Όποιος πει πως τότε οι Κύπριοι είχανε την δύναμη, ταπεινά φρονώ πως δεν τα λέει καλά! Εκτός κι αν εννοεί πως έπρεπε να αλλάξει ο ηγεμόνας και από Εγγλέζο να φέρνανε κάποιον άλλον!
    Τι μένει λοιπόν, «καλή ανάλυση δίχως ψευδαισθήσεις»!
    Τουλάχιστον να φρόντιζαν να έδιωχναν ό,τι είχε μείνει από τον προηγούμενο κατακτητή! Δεν έκαναν ούτε αυτό!
    Τι μιλάτε και αναλύετε και αναλύετε ακόμη και τις λεπτομέρειες;
    Το Κυπριακό είναι συσσώρευση λαθών από την επομένη της μεταβίβασης της ηγεμονίας από τους Τούρκους στους Άγγλους! Ποτέ δεν επικράτησε η σωστή ανάλυση άνευ ψευδαισθήσεων.
    -Δεν έδιωξαν έως και τον τελευταίο τούρκο από το νησί, όπως έκαναν οι Ελλαδίτες!
    -Ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα και πάλι καλά ήταν τυχεροί και δεν είχαν την τύχη των Μηλίων!
    -Αυτές οι λάθος κινήσεις φυσικά άνοιξαν τον δρόμο για την ενδυνάμωση του τουρκικού στοιχείου στο νησί! Δεν ήταν χαζοί οι Άγγλοι…
    Η κατάσταση δυσκόλεψε πολύ και το μόνο που έμεινε είναι το εμφυλιοπολεμικό κλίμα από μια χούφτα ανθρώπους. Δείτε κι εδώ στο ποστ τι κλίμα επικρατεί!
    Αγαπητοί, αν οι Κύπριοι είχαν υπόψιν τους τον Θουκυ. τώρα θα ήταν …άρχοντες!

    Εκτός αυτού, θα ήθελα να πω πως ο κ. Ροδίτης είπε το καλύτερο:
    «το Δίκιο του Ανθρώπου σε αντιδιαστολή με εκείνο του Θεού, δεν είναι αυτοδύναμο. Δεν επιβιώνει, χωρίς στήριξη από τον Σατανά.»
    Πόσο δίκιο έχει! Μόνο που έπρεπε να μείνει σταθερός στις αξίες των Ελλήνων Χριστιανών και να μην κάνει πίσω και δεχθεί ως καταλληλότερη κίνηση, το αντάρτικο!
    Αν μη τι άλλο δεν έπρεπε να ασκηθεί καμία βία απέναντι στους Άγγλους παρά μόνο με καλή ανάλυση να προχωρούν βήμα βήμα! Όποιος υποστηρίξει κάτι άλλο απλώς δεν τα λέει καλά!
    Φυσικά, αν κάποιοι δεν έχουν καμιά σχέση με την Ορθοδοξία θα τα διαβάζουν αυτά και θα φωνασκούν για προδοσίες κι άλλα τέτοια ‘χαριτωμένα’ αλλά, δυστυχώς γι’αυτούς, όλα αυτά προσκρούουν στην οικτρή σημερινή κατάσταση για την οποία, φυσικά και έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης!

    Κάποια στιγμή οι Έλληνες, για να σωθούμε,θα πρέπει να ενεργήσουμε ως χριστιανοί ειδάλλως θυμηθείτε το:
    “ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς• ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθὲν ἔξω καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.”

  46. Πάντειος, διορισμοί, πότε θα βγει το πόρισμα και τα λοιπά και τα λοιπά. Εξυπνάδες, πονηριές, αφορισμοί και τα λοιπά και τα λοιπά. Κάτι ήξερα και πιο πάνω έγραψα (ifestos1 22 November 2013 at 00:04 Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9461, Ἀντίβαρο):
    “… Υπάρχουν βέβαια και πολύ ακραίες περιπτώσεις ανθρώπων για τους οποίους δεν χρειάζονται «αστυνόμοι» αλλά ειδικοί ψυχολόγοι για να τους βοηθήσουν να μην καταλήξουν στο Δαφνί. Τα κράτη θα μπορούσαν να υιοθετήσουν προσωρινά μέτρα για όσους οι οποίοι ενδεχομένως δεν είναι τελείως τρελοί αλλά λόγω πίεσης και ενοχών εκτονώνονται επιτιθέμενοι μανιασμένα χωρίς το παραμικρό επιχείρημα παρά μόνο αρλούμπες επιπέδου νηπιαγωγείου. Επειδή δεν συνάδουν με συμπεριφορά πολιτισμένων ανθρώπων να επιστρατεύσουν ειδικούς ψυχολόγους που θα συνομιλούν δωρεάν με τους εκτροχιασμένους και να τους κατευνάζουν την ψυχή. Ακραίες περιπτώσεις βέβαια που προσποιούνται ότι είναι ο Μεγάλος Ναπολέων ή ο Μέγας Αλέξανδρος ή ακόμη και καλύτεροι ειδικοί από τον Θουκυδίδη, δεν υπάρχει δυνατότητα να τύχουν μέριμνας. Θέλουν ψυχίατρο για να τους βοηθήσει πιο δραστικά …”
    Ακούγεται πάντως ότι στο Δαφνί υπάρχουν πολλοί κενοί θάλαμοι! Πόσο προβλεπτικό ήταν αυτό που γράψαμε, επίσης, ifestos 20 November 2013 at 18:28 http://www.antibaro.gr/article/9461, Ἀντίβαρο Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι!!

  47. Κε Καθηγητά η αντιπαράθεση τουλάχιστον απο μέρους μου αφορά τις θέσεις σας και μόνο αυτές.Δεν υπεισέρχεται κανένα αλλο στοιχείο το οποίο και να την παραμορφώνει.Μας παρέδωσαν την διαλεκτική, την σύνθεση, την Λογική και την Κριτική ως νοητικά εργαλεία δεν δύναμαι να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο. Η Ιστορική αλήθεια ως μας παραδόθηκε απο τον Θουκυδίδη συναρτάται απο τον χρόνο και απο τις παραγόμενες εξελίξεις. Δέν ήταν ούτε και θα είναι μονοσήμαντη.Κατά συνέπεια ή όποια εξέλιξη της συζήτησης η οποία δεν χρησιμοποιεί ως άξονες τα ερωτήματα κα ιτους προβληματισμούς τους οποίους αναπτύσσεται δεν με αφορά. Επειδή δε δεν είμαστε και νιόφερτοι δεν υπάρχει λόγος να δίνουμε προσοχή σε ότι δεν αξίζει.Δεν είμαστε εδώ για να μας καταλάβουν όσοι έχουν αναγάγει την ηλιθιότητα σε στάση ζωής, ούτε και να τους καταλάβουμε , γνωρίζεται καλύτερα απ οτον καθένα τα όρια της φυσικής ηλιθιότητας.Αν σας έθιξαν τα όσα κατέθεσα ειλικρινά κα ιταπεινά συγνώμη.Για μια ακόμη φορά θέλω νας πώ πως αποτελείται κόσμημα για την Ελληνική πολιτική σκέψη η παρουσία σας και η αντιπαράθεση μαζί σας οτι πιο γόνιμο .

  48. Αγαπητέ κ Ακρίτα, ανέτρεξα στο κείμενό σας πιο πάνω. Δεν με έχετε θίξει. Συγνώμη μόνο γιατί δεν απάντησα λόγω φόρτου αλλά και «συμφόρησης» της σελίδας με αυτά που βλέπετε πιο πάνω. Για τα δύο ζητήματα που θέτετε το σχόλιό μου είναι ως εξής.
    Πρώτον, ο Κληρίδης είναι κομμάτι της κυπριακής ιστορίας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ήδη εγώ το 1973 στην εφημερίδα Αγων (φοιτητής τότε) αρθρογραφούσα επικρίνοντάς τον γιατί έλεγε «δεν πρέπει να φέρουμε προσκόμματα στις σχέσεις με την εθνική κυβέρνηση». Παρακολούθησα όλη την πορεία του. Πάντα θεωρούσα ότι ήταν ένας ήπιος άνθρωπος πλην πολιτικός δεύτερης τάξης. Μίλησα πολλές φορές μαζί του, κυρίως το 1989 προσπαθώντας, μαζί με άλλους, να τον πείσω να υποστηρίξει την υποβολή αίτησης ένταξης στην ΕΕ. Πείστηκε αλλά δεν ήταν αποφασιστικός. Δεν θέλω, εδώ, να μπω σε αυτονόητα όπως η εξασθένιση της σύζευξης Κύπρου – Ελλάδας και στην συνέχεια της φρικτής απάθειάς του που έφερε το σχέδιο Αναν. Στο άρθρο μου πιο πάνω για τον θάνατό του υπονοώ τι γνωρίζω στην προτελευταία παράγραφο. Τώρα, δεν θα έκανα παρέμβαση για τον θάνατό του εάν δεν θα την συνέδεα με κεντρικά ζητήματα του κράτους και του κυπριακού. Αυτό έκανα αφήνοντας την κριτική για άλλες στιγμές.
    Δεύτερον, σχετικά με τον Ντε Γκολ λέτε: «οι Εθνικές στρατηγικές και τα Δόγματα στρατηγικών αποτελούν προϊόν βαθιάς ιστορικής διεργασίας για το κάθε Έθνος. Για τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο κάτι τέτοιο δεν έλαβε χώρα σε κανένα επίπεδο της Κοινωνίας». Δεν θα συμφωνούσα πλήρως με την διατύπωση. Πρέπει νομίζω να διαχωρίσουμε το κράτος, το έθνος και την στρατηγική του εκάστοτε κράτος. Σίγουρα ένα πνευματικά πλούσιο έθνος έχει στο οπλοστάσιό του πολλά εργαλεία για να κάνει τόσο κράτος όσο και εθνική στρατηγική εκπλήρωσης των εθνικών συμφερόντων. Αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε και όταν συμβεί δεν είναι αιώνιο. Οι κοσμοθεωρίες και η πνευματική ευρωστία χρησιμεύουν ως θεμέλιο των κρατικών εποικοδομημάτων και ως το πολιτικό τους αίμα. Ιδεατά ισχυρό έθνος, ισχυρό κράτος και αποτελεσματική εθνική στρατηγική πάνε μαζί. Το Ισραήλ είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της σύμμειξης και μέθεξης. Το νεοελληνικό κράτος όμως είναι άλλη περίπτωση. Ενώ η ελληνικότητα είναι ο ισχυρότερος πολιτικός πολιτισμός –βασικά ο άξονας του ιστορικού γίγνεσθαι– εξαρχής δεν αποτέλεσε φορέα του ούτε δύο αιώνες μετά την επανάσταση οι νεοέλληνες κατόρθωσαν να τον ενσαρκώσουν την ελληνικότητα. Πολλοί Έλληνες, βασικά οι περισσότεροι, είναι φορείς. Πλην λόγω εξάρτησης μετά το 1826 το κράτος δεν ήταν και δεν είναι (ολοφάνερα σήμερα) πλήρως δικό τους. Κατάφεραν πολλά ως οικογένειες και ως άτομα αλλά όχι ως κοινωνική οντότητα. Η αναλαμπή «η Ελλάς στους Έλληνες» αποδείχθηκε κίβδηλη και επίπλαστη και τελικά με δεδομένο τι την διαδέχθηκε καταστροφική γιατί μια όχι και τόσο αστραφτερή πολιτική όπως του 1974-81 θα ήταν λιγότερο κακή. Σημασία έχει ότι το κράτος δεν υπάρχει, σκοποί (εθνικά συμφέροντα) δεν υπάρχουν και ως εκ τούτου στρατηγική δεν υπάρχει. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν πούμε ότι η μόνη περίπτωση ιχνών μιας συγκροτημένης στρατηγικής ήταν η τριπλή στρατηγική (http://www.ifestosedu.gr/63GreekStrategy.htm και http://www.ifestosedu.gr/42memoriamkranidioti.htm) που κάποιοι εισηγηθήκαμε την δεκαετία του 1990 και που τελικά κατέληξε στο φασιστικό σχέδιο Αναν. Το επίπεδο ορισμένων αναρτήσεων πιο πάνω καταμαρτυρούν και τα αίτια αυτής της άδοξης κατάληξης.
    Αυτών λεχθέντων ερχόμαστε τώρα στον Ντε Γκολ.
    Γαλλικό κράτος: συγκροτήθηκε αρχικά μαζί με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη ως διοικητικός μηχανισμός διακυβέρνησης επί των δουλοπαροίκων. Διανοούμενοι και μετά-Μεσαιωνικοί δουλοπάροικοι έκαναν την Επανάσταση αλλά το κράτος παρέμεινε. Οι θρίαμβοι του Ναπολέοντα εξάλλου ταυτόχρονα και η ενδυνάμωση του κράτους λόγω αποικιοκρατικής επέκτασης ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο το κράτος-διοικητικό μηχανισμό.
    Έθνος: σμιλεύτηκε μέσα από την έλευση της λαϊκής κυριαρχίας, την ανθρωπολογική εξέλιξη των μετά-Μεσαιωνικών πληθυσμών. Τον 20 αιώνα η Γαλλία διέθετε ήδη τόσο ισχυρό κράτος όσο και μια εθνική υπόσταση.
    Στρατηγική. Το θέμα ήταν πως η μετά-αποικιακή Γαλλία θα είχε νέους σκοπούς και νέα στρατηγική. Πλέον όπως είπαμε διέθετε εθνική και κρατική υπόσταση. Ο Ντε Γκολ έφερε την στρατηγική. Μετά την αποχώρησή του το 1948 είχαμε 17 κυβερνήσεις μέχρι το 1958 όταν επανήλθε. Στο βιβλίο μου «Διπλωματία και στρατηγική των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων» (http://www.ifestosedu.gr/75ifestosbiblio.htm) σε τομέα του κεφ. 3 για την Γαλλία εξηγώ ότι αυτές οι κυβερνήσεις δεν απομακρύνθηκαν από κεντρικούς στρατηγικούς άξονες, ιδιαίτερα όσον αφορά τα πυρηνικά όπλα και την ευρωπαϊκή πολιτική. Στην συνέχεια η θυελλώδης δεκαετία του Ντε Γκολ εφάρμοσε μια σιδερένια στρατηγική πάνω στο τρίπτυχο α) εθνική ανεξαρτησία, β) Ευρώπη των πατρίδων, γ) διεθνές δίκαιο και αντί-ηγεμονική στάση κατά της διπολικής σύγκρουσης. Οι προϋποθέσεις ήταν εκεί και κάποιος τις ανέδειξε με ιδιοφυή τρόπο.
    Τελειώνοντας, συντομογραφικά όπως έγραψα πιο πάνω σίγουρα παρέκαμψα πολλά ή μίλησα γραμμικά για να δώσω τα κύρια. Ο Ντε Γκολ, για παράδειγμα, αντί-ηγεμονιστής έγινε όταν οι αγγλοσάξονες αρνήθηκαν το διευθυντήριο που πρότεινε αμέσως μετά τον πόλεμο. Επίσης, η αποχώρηση από την Βόρειο Αφρική και άλλες αποικίες δεν ήταν το ευκολότερο πράγμα. Για να μην μιλήσουμε για τον Μάιο του 1968 όταν κάποιοι ήθελαν να κάνουν την Γαλλία … Εξάρχεια και να ανεβάσουν στην εξουσία την …ουτοπία. Η αποφασιστική απάντηση του Ντε Γκολ όπως ξέρουμε ήταν «Η Γαλλία είναι η Ελευθερία των Γάλλων» και περικυκλώνοντας το Παρίσι με τανκ περιφρούρησε την πολιτειακή νομιμότητα, την δημοκρατία και την Ελευθερία των Γάλλων.

  49. Σημεία των καιρών∙ o Θουκυδίκης γίνεται Θούκυ – γιατί όχι και Λούκυ; – η Πηνελόπη γίνεται Πόπη, ο Γκραικοβλάχος γίνεται γραιγολεβάντες και νουθετεί τώρα μετά τους Ελλαδίτες του 21 με το «σφάξε με πασά μου ν’αγιάσω» και τους Κύπριους ότι έπρεπε να κάτσουν λέει στ’αυγά τους κι αντί για όπλα να σηκώνουν αγιαστούρες και να λιβανίζουν τους αποικιοκράτες και μακελάρηδες των λαών Εγγλέζους . Γιατί τι κατάλαβαν οι Κύπριοι με τον αγώνα τους; Πάλι υπόδουλοι κατάντησαν και πάλι τους φορτώνουν.
    Μα στα ξεκάρφωτα τσιτάτα του ευαγγελίου που ξαμολάει όπως τον βολεύουν, παρευθύς του απαντάμε∙ “αν δεν κλωτσήσει ο γάϊδαρος δεν τον ξεφορτώνουν”

  50. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος.
    Κύριε Ανδρέα (admin), δεν σας απασχολεί ότι μπορεί να εκληφθεί ότι μεροληπτείτε υπέρ Μπίλη-Ήφαιστου αν δημοσιεύετε ό,τι εκείνοι σας ζητήσουν αλλά δεν αναρτάτε το βίντεο παρουσίασης της “Πηνελόπης”, πράγμα που σας ζήτησα πολύ πριν αρχίσει αυτή η συζήτηση;

    Κύριε Γραικοβλάχε (παρόλο που δεν επιλέγω να απαντώ σε ψευδώνυμα) η δύναμη των Κυπρίων επιδείχτηκε στην τετραετία 55-59 μετά από αιώνων συσσώρευσή της και νίκησε κατά την παραδοχή ειδικών τη Βρετανική Αυτοκρατορία – δεν υπάρχουν πολλές ήττες στην ιστορία της τελευταίας. Από τη στιγμή που εκείνη η νίκη πέρασε στη διαχείριση των πολιτικών ηγετών, τη μετέτρεψαν σε επονείδιστη ήττα. Οπότε διερωτώμαι γιατί ομιλέιτε γενικώς περί “Κυπρίων” και διστάζετε να μιλήσετε για τη συγκεκριμένη ηγεσία τους.
    Εν κατακλείδι, όταν συνειδητοποιήσετε ότι κάνετε σοβαρό λάθος διαχωρίζοντας Κυπρίους και Ελλαδίτες, θα καταλάβετε, ίσως, καλύτερα το Κυπριακό. Όσον αφορά την ορθόδοξη προσέγγιση, είστε από τους λίγους που κατάλαβαν τι ήθελα να πω με το πρώτο περί Κληρίδη σχόλιό μου.

    Όσον αφορά στη συνέχεια τις κεκρυμμένες αλλά εμφανείς ολοκληρωτικές διαθέσεις του κ. Ήφαιστου
    (περί Δαφνίου και ποιοι κατά τη γνώμη του “πρέπει” να κλειστούν “μέσα”), ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του!
    Θα συνεχίσω αργότερα.

  51. Χωρίς πλέον καμιά διάθεση να ασχολούμαι με παρακρούσεις που αποτελούν όπως είπα υπόθεση ψυχολόγου [ούτως ή άλλως αυτάρεσκους μονολόγους βλέπω και τρελές διασυνδέσεις όπως τι έκανε το Πάντειο το 1977 όταν εγώ εκλέχθηκα πανηγυρικά από δεκάδες ακαδημαϊκούς το … 1990 μετά από μια νομίζω αντικειμενικά ισχυρή διεθνή επιστημονική παρουσία – σκεφτείτε εάν αυτά είναι ή δεν είναι υπόθεση ψυχιάτρού] και αφού στο ίδιο πνεύμα διασκεδάζοντας τις παρακρούσεις έγραψα ήδη ότι τα περίφημα πορίσματα: “Τώρα όλα αυτά τα γελοία και παιδαριώδη περί … αθέτησης συγγραφικών υποσχέσεων. Καταλάβατε; Θα προσαρμόσουν οι ειδικοί επιστήμονες την έρευνά τους και την ολοκλήρωσή τους σύμφωνα με τα κέφια και τις ιδιοτροπίες του καθενός που κραυγάζει στα μπλοκ και κάνει ιστοριογραφικά πανηγύρια με φίλους τους. Η απάντηση είναι 100 χρόνια για να προλάβουμε να καταγραφεί και ερμηνευτεί τι θα συμβεί τώρα που οι δράστες της καταστροφής της Κύπρου μετά το 1960 θα βάλουν τις σημαίες στα μπαούλα τους και θα γίνουν υποτελείς των νεο-Οθωμανών” παραθέτω ωραίο άρθρο που μόλις διάβασα. Για να προσέξουν οι κύπριοι και να μην παρασυρθούν από αντί-Μακαριακή ρητορεία απόρροια ενοχικών συνδρόμων για να δεχθούν να βάλουν την σημαία στα μπαούλα και να ζήσουν κάτω από νεο-Οθωμανικό ζυγό. Οι μονολογούντες να είναι σίγουροι ότι συζήτηση μαζί τους δεν έχει πια. Να απολαύσουν τον κόσμο τους και να γράψουν στο βιογραφικό τους, για να παραφράσω τον Κονδύλη, ότι έτυχε να συνομιλήσουν μαζί μου σε κάποιες λίστες διαδικτυακών συζητήσεων. Ιδού το άρθρο που μόλις διάβασα.

    http://www.istorikathemata.com/2013/11/The-government-philosophy-in-Ottoman-empire-according-to-Neoklis-Sarris.html

    Τα διοικητικά θεμέλια και φιλοσοφία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με τον Νεοκλή Σαρρή

    Η Οθωμανική εξουσία, όπως αυτή διαρθρώθηκε κατά την μακραίωνη χρονική περίοδο από τον 15ο αιώνα ως τον 19ο, είχε ως θεμελιώδες χαρακτηριστικό τον φόβο του αρχούμενου προς τον άρχοντα.Το άτομο στο Οθωμανικό κράτος όφειλε να υποταχθεί στην εξουσία, χωρίς να την εγκρίνει η να την επιλέγει η να την αμφισβητεί. Ο δεσποτισμός του Οθωμανικού κράτους επιβαλλόταν με ένα εκπληκτικό δίκτυο σπιούνων και ρουφιάνων που περιέσφιγγε το σύνολο των υπηκόων χωρίς εξαιρέσεις. Γινόταν μια συστηματική προσπάθεια να ελεγχθεί το σύνολο του πληθυσμού της υπαίθρου, είτε με την επίδειξη στρατιωτικής ισχύος, είτε με μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, πρακτική που υπήρξε ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Ο φόβος, η καχυποψία, η κρυψίνοια, η κατάδοση καλλιεργήθηκαν συστηματικά, ενώ τα ανηλεή βασανιστήρια θεσπίστηκαν για την απόσπαση πληροφοριών και ομολογιών. Η δια του τρόμου υποταγή είναι ο υπέρτατος κανόνας του Οθωμανικού συστήματος. Σύμφωνα με την πολιτική φιλοσοφία των Οθωμανών η επιβίωση του Οθωμανικού συστήματος εξαρτάται από την δυνατότητα του εκάστοτε Σουλτάνου να τιμωρεί η να επιβραβεύει τους υπηκόους του ανά πάσα στιγμή, ώστε οι υπήκοοι να ζουν μεταξύ φόβου και ελπίδας. Τα στοιχεία αυτά οικοδομούσαν ανθρώπους με αυταρχική προσωπικότητα που στελέχωναν όλες τις βαθμίδες της Οθωμανικής Διοίκησης.

    Το αυταρχικό άτομο είναι πειθήνιο και χαμερπές έναντι των ανωτέρων του και τυραννικό έναντι όσων εξουσιάζει. Ο αυταρχισμός αυτός αναμφίβολα χαρακτηρίζει όλο τον μεσαίωνα και την φεουδαρχία που επικρατούσε στην Δυτική Ευρώπη, αλλά ακόμη περισσότερο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η σκληρότητα και η αυθαιρεσία ζευγάρωναν με τον ολοκληρωτισμό και καταδίκαζαν τον βίο του απλού πολίτη σε μια ατέρμονη παραμονή στο σκοτάδι. Ακόμη και η περίφημη ανοχή στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε φυλής μέσω του συστήματος των milliet (Θρησκευτικών κοινοτήτων εντός της Αυτοκρατορίας), είχε μια βαθιά ρατσιστική και διχαστική έμπνευση. Και αυτό γιατί οι θρησκευτικές κοινότητες δεν ήταν ίσες μεταξύ τους, ούτε είχαν την ίδια μεταχείριση από την πολιτική εξουσία. Ουσιαστικά κάθε θρησκευτική κοινότητα -πλην των Μουσουλμάνων που ηγούνταν- λάμβανε μια αξιολόγηση και έμπαινε σε μια κλίμακα διαβάθμισης σύμφωνα με την οποία της απονέμονταν διάφορα προνόμια. Όλα όμως τα millet ήσαν κατώτερα από τους Μουσουλμάνους και ουσιαστικά υπόκεινταν στην διάκριση τους – στο έλεος τους μάλλον. Σύμφωνα με την ρατσιστική αυτή λογική ο πρώτος μορφωμένος Φαναριώτης της Βλαχίας ήταν κατώτερος από τον τελευταίο Μουσουλμάνο.

    Επίσης ο διαχωρισμός των Milliet είχε ως κίνητρο την λογική του “διαίρει και βασίλευε”. Ουσιαστικά η κεντρική εξουσία διατηρούσε μια σειρά από διαχωρισμούς ώστε να διαιωνίζεται ευκολότερα η ισχύ της και σε καμία περίπτωση δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ιδανικό γύρω από το οποίο θα συνασπίζονταν οι κατακτημένοι λαοί. Κάθε άλλη αυτοκρατορία που δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε, προσπάθησε να συνδέσει τους λαούς επί των οποίων ήρχε με ένα ιδανικό. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε την χριστιανική θρησκεία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη κτλ. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στεγανοποίησε και γκετοποίησε όλους τους λαούς της σε τέτοιο βαθμό, ώστε όταν στα μέσα του 19ου αιώνα προσπάθησε να δημιουργήσει μια Οθωμανική πολιτική ταυτότητα, η προσπάθεια αυτή άφησε παγερά αδιάφορους τους μη ισλαμικούς λαούς. Ουσιαστικά το Ισλάμ απέτυχε να επικρατήσει σε εδάφη και σε λαούς που κατείχε επί αιώνες γιατί δεν πρόσφερε τίποτε πλέον του φόβου, της κρατικής βίας, της κρατικής τρομοκρατίας και του αυταρχισμού.

    (για την συναρμολόγηση) Ι. Β. Δ.

    Πηγή
    (το μνημειώδες έργο το οποίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε)
    Νεοκλής Σαρρής, Οσμανική Πραγματικότητα (τόμοι Ι, ΙΙ) , εκδόσεις Αρσενίδη

    Επίμετρον

    Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η προβληματική των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που συγκροτούν ένα στρατηγικής σημασίας ζήτημα συνυφασμένο με την πολιτική και πολιτιστική ύπαρξη του ελληνισμού, εκτείνεται πολύ πέρα από τα γνωστά θέματα, όπως είναι το Κυπριακό και οι βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Δυτική Θράκη. Για κάποιον που αγνοεί το ιστορικό και κοινωνικό περιεχόμενο της ελληνοτουρκικής αντιμαχίας, είναι αδύνατο να γίνει κατανοητό το πρόβλημα και η ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει.

    Στο έργο του αυτό, ο Νεοκλής Σαρρής, καθηγητής του τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και από τους πιο εμβριθείς μελετητές των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αναλύει σε βάθος τους θεσμούς και τις δομές της κοινωνίας και του κράτους των Οσμανών- Τούρκων και τη θέση του Ελληνισμού μέσα σ’ αυτά. Κατάπληκτος ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι η διάταξη των σχέσεων Ελλήνων και Τούρκων παραμένει αναλλοίωτη για αιώνες μέχρι τις μέρες μας. Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει άφθονο βιβλιογραφικό και αρχειακό υλικό, με τρόπο ώστε να παρέχεται μια σφαιρική και ολοκληρωμένη εικόνα του αντικειμένου, και προσδίδει νόημα και περιεχόμενο στην τουρκική αντιμαχία, δίχως μισαλλοδοξία και πάθος, αλλά με τη νηφαλιότητα και τη σιγουριά που παρέχει η βαθιά και στέρεη γνώση.

  52. @Γρέγο Ακρίτα
    Αγαπητέ, με όλον τον σεβασμό. Εντρυφήσατε στην διαλεκτική, την σύνθεση, την Λογική και την Κριτική! Δεν μάθατε εντούτοις ότι ο πληθυντικός αριθμός της ενεργητικής και παθητικής φωνής στο α και β’ πρόσωπο (εμείς, εσείς) γράφεται με -ε; Λέμε εσείς γνωρίζετε, αποτελείτε, χτενίζεστε, χαριεντίζεστε, εν αντιθέσει με τη γραφή στο τρίτο ενικό της παθητικής φωνής που γράφεται με -αι, π.χ. η ιστορία συναρτάται, αυτή η γκόμενα βλέπεται, καλή η μπουγάτσα τρώγεται κ.λ.π.

    Βλέπετε, άλλο ο προφορικός κι άλλο ο γραπτός λόγος, με τον τελευταίο να γίνεται ακατανόητος όταν δεν ορθογραφείται (ο λόγος) σωστά. Άλλο Γρέγος (εσείς), άλλο Γραίγος (ο βορειανατολικός άνεμος) κι άλλο Γραικοβλάχος (ο αγαπητός νεο-ορθόδοξος συνσχολιαστής)

  53. Ευρής Μπίλλης εκ Τακτακαλά Ενορίας Χρυσαλινιωτίσσης Λευκωσίας says:

    Επανέρχομαι στα γραφέντα κ. Ροδίτη που ανικατέστησε το αστειάκι του για copy με το EVRIS.

    Υπενθυμίζω τα σαφή ερωτήματα που του έθεσα και επισυνάπτω τις απαντήσεις του που έδωσε ή δεν έδωσε.

    Αφού τονίσω ότι αποφεύγει ως ο δίαολος το λιβάνι να απαντήσει στην ερώτηση περί Αλεξανδρεττοποίησης της Κύπρου μας αν οι τούρκοι είχαν μία υπό τον απόλυτο έλεγχο τους μίαν περιοχή. Που είναι και η ουσία απόρριψης του σχεδίου Άτσεσον εκτουρκισμού της Κύπτρου μας.

    Υπενθυμίζω κατωτέρω τα τεθέντα ερωτήματα στον κ. Ροδίτη και επισυνάπτω τις απαντήσεις που έδωσε:

    Αγαπητέ κύριε Ροδίτη. Γιατί αποφεύγεις όμως να απαντάς στα σαφή ερωτήματα:

    1. Είπες ή όχι να παραδώσουμε τα όπλα να παραδοθούμε στους τούρκους καινα τουρκέψουνε;; Είπες ή όχι:;
    «να συνειδητοποιούσαμε». λέει, «ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε
    ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. … θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει».

    Απάντηση κ. Ροδίτη στην κρίση όλων:

    Αν είπα, λέει, να παραδώσουμε τα όπλα! Όχι, δεν είπα. Αυτό θα ήθελαν να είχα πει κι επειδή δεν το είπα, ούτε το λέω, διαστρεβλώνουν αυτά που έγραψα για να πουν ότι το είπα. Ψοφούν για ένα τέτοιο “επιχείρημα”, έστω και φανταστικό, αφού δεν έχουν ν’ απαντήσουν στα έγγραφα. Διαστρεβλώνουν αυτά που έγραψα για να πουν ότι το είπα. Ψοφούν για ένα τέτοιο “επιχείρημα”, έστω και φανταστικό, αφού δεν έχουν ν’ απαντήσουν στα έγγραφα.

    2. Το σχέδιο Άτσεσον αποτελεί πλέον ιστορία.

    Μπορείς να μας πεις τι σε έκανε να ασχοληθείς με αυτό, να παραποιείς την ουσίαν του που ήταν ο εκτουρκισμός της Κύπρου και να το εκθειάζεις;; Μήπως η προλείανση του δρόμου, με κατηγορίες των πάντων ως προδοτών, Μακάριος, Τάσσος κτλ, για το νέο σχέδιο Ανάν σου που έρχεται;;
    Εγραψες ή όχι κύριε Ανανιακέ ότι «Το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ήταν πολύ πιο εύκολο από το ΝΑΙ. Το ΟΧΙ ήταν σχεδόν ανεύθυνο, γιατί συνεπαγόταν μόνο δάφνες αναίμακτου «ηρωισμού»!

    Απάντηση κ. Ροδίτη στην κρίση όλων στο άτομο μου μειωμένης αντίληψης ως γράφει, αφού πω ότι δεν έχω σχέση με το Πάντειον αλλά με το Μετσόβιο Πολυτεχνείο που το διέλυσα κατά τον κ. Ροδίτη:

    Είμαι, δυστυχώς, αναγκασμένος να συζητώ με μειωμένης αντίληψης εγκεφάλους. Με ερωτά γιατί ασχολούμαι με το σχέδιο Άτσεσον! Άραγε… απαγορεύεται; Άραγε τον αρκεί να απαντήσω για τον ίδιο λόγο που άλλοι άλλοι ασχολούνται με τη μάχη του Μαραθώνος, του Ματζικέρτ, τη πτώση της Πόλεως και πάει λέγοντας; Μ’ αρέσει η έρευνα Evris μου, μ’ αρέσει η έρευνα. Ενοχλεί η έρευνα το Πάντειον;

    1. Είσαι ή όχι Ανανιακός;;

    Απάντηση του κ. Ροδίτη στην κρίση όλων αφού πρώτα του θυμίσω λεχθέντα του που τα «ξεχνά»:

    «Το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ήταν πολύ πιο εύκολο από το ΝΑΙ. Το ΟΧΙ ήταν σχεδόν ανεύθυνο, γιατί συνεπαγόταν μόνο δάφνες αναίμακτου «ηρωισμού»! Μόνο μακροχρόνια θα αποκαλύπτονταν τα αρνητικά του. Το άμεσο κέρδος του ήταν ότι κράτησε τη δική μας πλευρά «καθαρή» εθνικά, ελληνική, στον κόσμο και στις ψευδαισθήσεις της, εκτός της πραγματικότητας της τουρκικής κατοχής του μισού νησιού, μιας βαριά στρατιωτικής κατοχής που συνεπάγεται άμεσο καθημερινό κίνδυνο εξαφάνισης του «καθαρού ελληνισμού» στο ελεύθερο μισό νησί. Το δεδομένο που αρνούνται να δουν οι κήρυκες της απόλυτης ορθότητας του ΟΧΙ είναι ότι η τουρκική κατάκτηση μεγάλου μέρους της Κύπρου θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, κι αν αυτό ήταν σοκ σε πολλαπλά πεδία (εθνικό, ψυχολογικό, ιστορικό κ.λπ.), κανένας δεν δικαιολογείται να λέει «εγώ θέλω να αγνοώ το τάδε πεδίο διότι όταν το σκέφτομαι με αρρωσταίνει. Η αποφυγή οποιασδήποτε διάστασης της πραγματικότητας δεν αποτελεί φάρμακο».

    Και έτσι μάθαμε επίσης από τον κ. Ροδίτη, πέραν του ότι το σχέδιο Άτσεσον θα έφερνε την ένωση (!!!!), ότι ο Τάσσος έφερε το σχέδιο Ανναν που πριν αλέκτωρ φωνήσει τρις το απαρνείται ο κ. Ροδίτης εισηγούμενος (όρα ανωτέρω) κατάθεση των όπλων για 100 χρόνια και μετατροπή ρου Αρχιερπισκόπου σε Ιμάμη. Άφεριμ!!

    Απάντηση ήξεις αφίξεις του κ. Ροδίτη:

    Ο μόνος που είχε σοβαρό κι επακριβώς μετρημένο όφελος από το σχέδιο του Ανάν ήταν ο Τάσσος. Το όχι του τού εξασφάλισε μια πενταετία στην προεδρία της ζυριχικής, μισής τώρα Κύπρου. Το είπε και στις 12.1.2005, ότι πίστευε στη Ζυρίχη κι όχι στην Ένωση. Γι’ αυτό ακριβώς, με τον ανθενωτικό του αγώνα δίπλα στον Μακάριο, μαζί με την κολλητή του Μακαρίου δίδα Ουρανία Κοκκίνου (που ζήτησε και την κατάργηση της ελληνικής σημαίας εν Κύπρω, ως σύμβολο… σοβινισμού!!) και άλλους, κατόρθωσαν να φέρουν στο τέλος το τρισκατάρατο σχέδιο του Ανάν και να συνεχίσουν να υποδύονται τους ήρωες λέγοντας… όχι στα δικά τους έργα! Ο ανθελληνισμός στην Κύπρο έφερε το σχέδιο του Ανάν κι έχουν το θράσος να το λεν “αγαπητό” σε μένα, κι αν είμαι… ανανιακός!! Όχι δεν είμαι.Εσείς, όμως, είστε. Γιατί χάρη σε αυτό έχετε, νομίζετε, την ευκαιρία να παριστάνετε, αναίμακτα μάλιστα του ήρωες!! Γι’ αυτό ακριβώς, με τον ανθενωτικό του αγώνα δίπλα στον Μακάριο, μαζί με την κολλητή του Μακαρίου δίδα Ουρανία Κοκκίνου (που ζήτησε και την κατάργηση της ελληνικής σημαίας εν Κύπρω, ως σύμβολο… σοβινισμού!!) και άλλους, κατόρθωσαν να φέρουν στο τέλος το τρισκατάρατο σχέδιο του Ανάν και να συνεχίσουν να υποδύονται τους ήρωες λέγοντας… όχι στα δικά τους έργα! Ο ανθελληνισμός στην Κύπρο έφερε το σχέδιο του Ανάν κι έχουν το θράσος να το λεν “αγαπητό” σε μένα, κι αν είμαι… ανανιακός!! Όχι δεν είμαι.Εσείς, όμως, είστε. Γιατί χάρη σε αυτό έχετε, νομίζετε, την ευκαιρία να παριστάνετε, αναίμακτα μάλιστα του ήρωες!!

    4. Έχεις ή όχι αντιληφθεί ότι η παραχώρηση στην τουρκία δια του σχεδίου σου Άτσεσον της Πηνελόπης σου μιας δικής της περιοχής (και όχι μόνον) θα Αλεξενδρεττοποιούσε την Κύπρο;; Δηλαδή θα οδηγούσε σε σίγουρο εκτουρκισμό της;;

    Και πιστεύεις ότι θα μας έσωζε το ΝΑΤΟ και οι Λαμπουίδες σου που μετά μας έφεραν το σχέδιο Ανάν και τώρα δεν ξέρω αν μας ετοιμάζουν αυτό που υπονοείς με λέγοντας «να συνειδητοποιούσαμε ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε»

    Απάντηση μη απάντηση κ. Ροδίτη στην κρίση όλών. Ζητά από τον κ. Ανδρέα Σταλίδη και την λογοκρισία μου:
    Στη συνέχεια μόνο λύπηση έχω για τον Evris! Επαναλαμβάνει τα ίδια και τα αυτά που ήδη απαντήθηκαν με τα έγγραφα πιο πάνω.
    Μα κύριε Ανδρέα (admin) δενυπάρχει κανονισμός που να κόβει αυτόματα τις ανιαρές επαναλήψεις; Απαντώ στους κυρίους με έγγραφα. Είδατε σεις ν’ απαντούν με άλλα έγγραφα που διαψεύδουν τα δικά μου; Τίποτε απολύτως. Ύβρεις και αυθαίρετα συμπεράσματα.

    5. Και επειδή αποκλείεται να μην μην τα αντιλαμβάνεσαι τότε ΓΙΑΤΙ αγαπητέ μου;;
    Ο κ. Ροδίτης που εμπιστεύεται λέει το ΝΑΤΟ, τον Λαμπουίς του, το σχέδιο Αννάν κτλ μας έκανε όλους σκόνη. Παλιούς και νέους.

    Μπροστά του και στην Πηνέληπη του του Άτσεσον, όλοι είναι «άχρηστοι».
    Μόνον πράκτορες δεν τους είπε. Άλλοι είναι παλιοί, άλλοι δεν ξέρω τι.
    Χατζηαργύρης, Ξύδης, Λιναρδάτος, Τζερμιάς, ‘Ηφαισατος, η ταπεινότητα μου που λέει ότι διέλυσα την Παιδεία. Ο Τάασος, ο Μακάριος κτλ
    Βέβαια δεν φτάνει στο google να βρει κανείς το ψευδώνυμο του Κωνσταντινουπολίτη διπλωμάτη και εξαίρετου Έλληνα Χρήστου Χρηστίδη:
    “ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΑ”. ΠΟΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ.
    1953-1967
    ΑΘΗΝΑ 1967.
    Σελίδες 528
    Του Χρήστου Χρηστίδη
    Σε βάζω στον κόπο να ψάξεις σε βιβλιοθήκες και αν βρεις το βιβλίο του να μας πεις σε τι αναφέρεται η σελίδα 435 του βιβλίου του.
    Η ποιότητα των γραφομένων σου αγαπητέ μου δείχνει προφανώς και την ποιότητα και τον σκοπό του βιβλίου σου. Γι’ αυτό σε ευχαριστώ αλλά δεν μπορώ να δεχθώ το δώρο του βιβλίου σου.

    Απάντηση κ. Ροδίτη:
    Ουδεμία

  54. Αγαπητέ κ. Ροδίτη αν αναφερόμουν στους Έλληνες της Κρήτης θα τους έλεγα Κρητικούς, άλλους Ηπειρώτες κοκ. Μην έχετε πρόβλημα, λοιπόν, με το ‘Κύπριοι’.
    Το μόνο που κατάφερε η ‘νίκη’ των Κυπρίων επί των Άγγλων ήταν να ενισχύσει τους αγαρηνούς του Νησιού και φυσικά όταν οι αγαρηνοί αποκτούν δύναμη κάνουν όποια κακουργία τους έρθει στο κεφάλι. Κι αν οι ‘Μήλιοι-Κύπριοι’ την γλίτωσαν από τους Εγγλέζους και δεν αφανίστηκαν μην είστε σίγουροι πως θα τη γλιτώσουν κι από τους νέο-αγαρηνούς! Ό,τι άλλο και να μου πείτε δεν πείθομαι!

    Κύριε καθηγητά, Π. Ήφαιστε, με όλον τον σεβασμό, τόσο μεγάλο το τελευταίο σχόλιό σας για να μας πείτε, τι;! Ότι οι Οθωμανοί ήταν κακούργοι;
    Και γιατί δεν τους έδιωξαν από το νησί; Υπήρχαν συμφέροντα ή από ανάλυση οι Κύπριοι από την αρχή έως και τώρα δεν τα πάνε καθόλου καλά . Το σκεφτήκατε ποτέ ή μήπως αυτό δεν μπήκε στην ανάλυσή σας γιατί εκεί υπάρχει χώρος μόνο για στρατιωτική ισχύ και αντάρτικα;
    Και ποιος σας είπε πως βασιζόμενοι στην Θουκυδίδεια Υποδειγματική ανάλυση θα έπρεπε να καταφύγουν σε αντάρτικο; Εσείς βγάζετε τέτοιο συμπέρασμα και φυσικά, ταπεινά φρονώ, πως κάνετε λάθος. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι διευθέτησης τέτοιων σοβαρών ζητημάτων.

    Κι εκείνο το ‘Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι’ εμείς οι Ορθόδοξοι, θαρρώ, το ερμηνεύουμε έχοντας υπόψιν το εξής χωρίον:
    «…ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσιν τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσιν καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσιν καὶ ἐπιστρέψωσιν καὶ ἰάσομαι αὐτούς…».
    Γι’αυτόν και μόνο τον λόγον καλόν θα ήταν να μην το πολυχρησιμοποιείτε γιατί όπως θα καταλάβατε δεν ταιριάζει μόνο σε όσους το απευθύνετε…

  55. Η κωμωδία συνεχίζεται:
    Ο κ. Ήφαιστος μεταφέρει τώρα τη “συζήτηση” από το Δαφνί, με το οποίο απειλεί όποιον του ζητά να παρουσιάσει επιτέλους το πόρισμα που ο ίδιος υποσχέθηκε, στην… οθωμανική αυτοκρατορία, στη φεουδαρχία, στον μεσαίωνα και στα… βιβλία που μας συστήνει να διαβάσουμε!!
    Κύριε, το πόρισμα, και, κύριε, έχεις να πεις κάτι για την ελληνική σημαία της οποίας την κατάργηση στην Κύπρο ζήτησε η κολλητή του Αρχιεπισκόπου (και μαθήτριά του περί τα εθνικά ιδεώδη) Ουρανία Κοκκίνου; Έχεις, κύριε, κάτι να πεις για την απόπειρα παρουσίασης του ως άνω Αρχιεπισκόπου ως… κοσμοπολίτη/διεθνιστή αμερικανοσοβιετικού νεωτερικού τύπου, μέσα στο ίδιο το Παγκύπριο Γυμνάσιο; Κι άσε τις παραινέσεις τι να διαβάσουμε από σένα που ταδιάβασες όλα και νομίζεις ότι ο κόσμος όλος εξαρτάται από τους βαθμούς που θα του δώσεις αναλόγως γλυψίματος.
    Όσον αφορά τον Evris εκ Τακτακαλά, που νομίζει ότι θα με πάρει αλλού από το θέμα (γι’ αυτό και copy του Ήφαιστου στις τακτικές), τι μου τσαμπουνάς κύριε, περι Αλεξανδρέττας ΑΝ είχαν οι Τούρκοι αυτόνομη δική τους περιοχή στην Κύπρο; Ποτέ δεν θα είχαν αν ο Μακάριος συνεργαζόταν με τον Γέρο της Δημοκρατίας, αντί να τον διαβάλλει. Αυτό ακριβώς δείχνουν τα έγγραφα της “Πηνελόπης”, ότι το 1964 οι Τούρκοι δεν θα έπαιρναν καμιά, επαναλαμβάνω “καμιά” περιοχή της Κύπρου, ούτε μονίμως ούτε επι ενοικίω για να κάνουν νέα Αλεξανδρέττα. Άνοιξε επιτέλους την Πηνελόπη να διαβάσεις τα έγγραφα ή απλώς καταδέξου να τα διαβάσεις πιο πάνω, όπως παραθέτω το περιεχόμενό τους. Είναι πραγματικά άξιον απορίας γιατί δεν διαβάζετε τα τεκμήρια αλλά ούτε και φέρνετε δικά σας! Είναι νέες πανεπιστημιακές τακτικές αυτές;
    Πάντως ευχαριστώ που επαναλαμβάνετε τα γραφόμενά μου. Να τα αντιγράψετε 100 φορές μήπως και μάθετε κάτι τελικά.
    Και η φράση δεν είναι “πριν αλέκτωρ φωνήσει τρις”, αλλά τρεις φορές θα με απαρνηθείς πριν αλέκτωρ φωνήσαι.

  56. Μοναδική δική μου έγνοια, και πιστέψτε με πολύ … σοβαρά, είναι όσοι φωνάζουν ότι είναι Ναπολέοντες κάθε είδους, να τύχουν … ψυχολογικής στήριξης. Γιατί έχω “ολοκληρωτικές διαθέσεις”! Η … ιατρική επιστήμη θα αποφασίσει για την αγωγή, όχι εγώ. Εάν προσέξετε το έγραψα όχι εδώ αλλά στο fqcebook και δεν αφορούσε κατ’ ανάγκη για την παρούσα συζήτηση.
    Ποιο σοβαρά, τώρα, λίγη ντροπή δεν βλάπτει. Ολοκληρωτικές διαθέσεις είχαν όσοι παίζοντας το παιχνίδι των εκάστοτε θηριωδών ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος πχ, το 1964-5 θα έκαναν πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου. Μετά στράφηκαν κατά του θεσμού ελευθερίας της Ελλάδας και της Κύπρου με πραξικοπήματα, με συνωμοσίες, ξανά με πραξικοπήματα και πάει λέγοντας. Στο τέλος αποκαλύφτηκαν και φωτίστηκαν: Ανανιστές του φασιστικού και ολοκληρωτικού σχεδίου γενοκτονίας κατά των κυπρίων. Οι αδιόρθωτοι επίσης που τις ίδιες θέσεις εκφράζουν και σήμερα. Αδιάντροπα. Και για αυτά φταίει ο … Μακάριος!!!!

  57. Αρνείται τώρα ο κ.Ήφαιστος ότι εδώ έγραψε για το Δαφνί και τα ρίχνει στο… facebook. Ας είναι και στο facebook λοιπόν. Παραπέμπει ή δεν παραπέμπει όσους διαφωνούν μαζί του στο Δαφνί, επικαλείται ή όχι τώρα και την ιατρική επιστήμη εις βάρος όσων εκλαμβάνει ως “εχθρούς” του;
    Το πόρισμα, κύριε Ήφαιστε, το πόρισμα που υπεσχέθης, πού είναι;
    Κι επανέρχομαι: 1. Εξέδωσε ή όχι εγκύκλιο η λάτρις και φίλη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ, μακαριστή θεολόγος Ουρανία Κοκκίνου, υπέρ της κατάργησης της ελληνικής σημαίας ως σοβινιστικού συμβόλου, ναι ή ού;
    Και: 2. Λογοκρίθηκαν και αφαιρέθηκαν ή όχι από το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου στίχοι που εγχαράχτηκαν σε ανάγλυφο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέσα στον προθάλαμο του Παγκυπρίου Γυμνασίου στη Λευκωσία (είναι εκεί και αυτή τη στιγμή), οι οποίοι απαλείφουν την ελληνική ταυτότητα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου;
    Ναι ή όχι. Είναι έτοιμη και φωτογραφία αν θέλει ο admin του Αντιβάρου να την φιλοξενήσει!
    Αλλά φαίνεται είναι τόσο ανατρεπτικά αυτά που ισχυρίζομαι και τεκμηριώνω ώστε δυσκολεύονται πρώτοι να τα δεχτούν και να τα παραδεχτούν οι επί δεκαετίες αυτοπαρουσιαζόμενοι ως πολέμιοι της χούντας ενώ το μόνο πράγμα που πολέμησαν ήταν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τυφλά υποστηρίζοντας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Μ’ αυτούς πρέπει, ίσως, ν’ ασχοληθεί η ιατρική επιστήμη. Ας ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους. Ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964 δεν ήταν χούντα, ούτε η ελληνική μεραρχία τότε ήταν χουντική. Τότε μπορούσε να γίνει η Ένωση χωρίς καμμία παραχώρηση στην Τουρκία φτάνει να μην συκοφαντούσε την Ελλάδα η επίσημη Κύπρος αλλά να συνεργαζόταν μαζί της. Αυτό λένε τα έγγραφα. Κι όλα τα έγγραφα είναι στην “Πηνελόπη”. Το βιβλίο δεν μπορεί να “αναρτηθεί”. Μπορεί, όμως, να αναρτηθεί το βίντεο της παρουσίασης του βιβλίου, που δείχνει μερικά έγγραφα, αλλά παρουσιάζει κι άλλες μαρτυρίες περί κατασκοπίας της Κύπρου σε βάρος της “εχθρικής”, του Γεωργίου Παπανδρέου, Ελλάδος.

  58. Τελικά ο κ. Ροδίτης “κατάργησε” και το σχέδιο Άτσεσον.

    Απλά οι Αμερικανοί λέει μας έδιναν την Ένωση, χωρίς βάση στους τούρκους χωρίς τίποτε.

    “Καλοσύνη” των τούρκων και χουβαρντοσύνη τους και ο “άθλιος” Μακάριος μας λέει δεν δέχτηκε.

    Κύριε Ροδίτη αφού είστε τόσον άσχετος ή κάνετε δεν ξέρω γιατί τον άσχετο σας συστήνω να διαβάσετε πρώτα-πρώτα “Το Κυπριακό και οι συνωμότες του του Χρηστίδη”.

    Αφού σας αρέσει η “έρευνα” όπως είπατε, που δεν γίνεται όπως είπατε στο Πάντειο (ελπίζω να ξέρετε τον αείμνηστο Νεοκλή Σαρρή, αν και στο Πάντειο γίνεται και έρευνα παρόμοια με τη δική σας) και γι΄αυτό ασχολείστε όπως είπατε με το σχέδιο Άτσεσον

    και όχι γιατί προετοιμάζεται η “εκκολαπτόμενη” Ανανιακή λύση του Κυπριακού με την οποίαν όπως έγραψες για 100 χρόνια πρέπει να φκάλουμε τη “φάουσα” κύριε Ανανιακέ,

    εκτός από το “Κυπριακό και οι συνωμότες του” να διαβάσεις και “το Μνημόσυνο για τον Ντην Άτσεσον” του ίδιου του Χρηστίδη, έκδοση 1972, που σίγουρα επειδή τότε ήσουν μιτσίς δεν θα το ξέρεις.

    Και άμα αντικρούσεις αυτά που γράφει ο καταπέλτης Χρηστίδης και τον κάνεις και αυτόν σκόνη όπως εμάς, δηλαδή τον Καθηγητή Ήφαιστο και εμένα το copy του (τιμή μου γιατί εκτιμώ πολύ τον κ. Ήφαιστο) και επιμένεις στα αστεία που λες τότε συνεχίζουμε τη συζήτηση.

    Εκτός αν ζητήσεις πάλιν από τον κ. Σταλίδη να με “κόψει”!!!!

    Συγχώρεσε με κ. Ροδίτη αλλά ως Καθηγήτής έστω και αν διέλυσα το ΕΜΠ έπρεπε να κάνω και εγώ μάθημα.

    Και επειδή επικαλέστηκες κάποια ονόματα θα σου συστηνα στο μέλλον να επικαλείσαι κυρίως τον αείμνηστο συμμαθητή μου Ανδρέα Χριστοφίδη.

  59. “Το Κυπριακό και οι Συνωμότες του” του Τζελέπη,
    και όχι ως εκ παραδρομής εγράφη του Χρηστίδη. Εκδόσεις Θεμέλιο.
    Εξαιρετικό βιβλίο.

  60. Μπορεί κάποιος να με πληροφορήσει ποια ήταν η Ουρανία Κοκκίνου γιατί ούτε την ξέρω ούτε την γνωρίζω ούτε και θα μπορούσα να είμαι δικηγόρος της ή δικηγόρος οποιουδήποτε άλλου ή δικαστής,0 ιδιαίτερα δικαστής των … προθέσεων του. Ανάγλυφα του Μακαρίου κτλ κτλ. Νομίζω όλοι καταλάβαμε. Κάτι δεν πάει καλά.
    Το ζήτημα αγαπητοί επισκέπτες της σελίδας είναι ότι τα δέκα τελευταία χρόνια εγχώριοι επιχειρούν να δώσουν στην Κύπρο δηλητήριο έξωθεν κατασκευασμένο. Το σχέδιο Αναν και οτιδήποτε παραπλήσιο ή και χειρότερο το οποίο επέρχεται. Αντί λοιπόν να σηκωθούμε όρθιοι και να το αντικρούσουμε, οι ίδιοι που το υποστηρίζουν προτρέποντάς μας να βάλουμε τις σημαίες στα μπαούλα και να γίνουμε υπήκοοι των νεο-Οθωμανών κάνουν κυνήγι μαγισσών ιστορικών προσώπων, θυμούνται τι έκανε κάποια γιαγιά σε πανηγύρια και γενικώς μιλούν μπερδεμένα, ένοχα και ακατανόητα. Έρχονται δύσκολα και προτείνω να εστιαστεί η προσοχή μας στο πως θα αντισταθούμε στον φασισμό και στον ολοκληρωτισμό των σχεδίων Αναν και να συνεκτιμήσουμε σωστά τα στρατηγικά σχέδια εχθρών και φίλων. Εδώ νομίζω όλοι καταλάβαμε τι λέει ο καθείς. Η έρευνα και η συγγραφική κειμένων που τόσο αγωνιωδώς περιμένουν κάποιοι -γιατί άραγε;- θα έλθει στην ώρα της και όχι επειδή αγωνιούν. Επιπλέον, καμιά επιστημονική έρευνα δεν στέκεται σε στιγμές ή σε αποσπασματικά ανεμίσματα εγγράφων αλλά στην στάθμιση και εκτίμηση πλήθους παραγόντων και κριτηρίων που αφορούν τα πολλά επίπεδα ανάλυσης, την συμπλοκή τους και τα αποτελέσματά τους.

  61. Κε Καθηγητά σας ζητώ συγνώμη για τα τυχόν γραμματικά λάθη ελπίζω να έκαναν την γραφή μου κατανοητή .Θα μπορούσα να αντιτάξω ότι απέναντι στα όποια λάθη γραμματικά τα λάθη της ζωής μετρούν περισσότερο και επίσης και η σχέση με τα όποια πολιτιστικά στοιχεία φέρει η κάθε κοινωνία αλλά το θεωρώ μάταιο. Κάποιοι εγκλωβίζονται σε σχήματα φαιδρά για να κρύψουν άλλου είδους λογικές , στάσεις και συμπεριφορές, γνωστό το φαινόμενο στο διαδίκτυο

    Αναφορικά με τον Κληρίδη πράγματι αποτέλεσε σημαντικό κεφαλαίο της πολιτικής ζωής και υπήρξαν χρονικές περίοδοι όπου η παρουσία του ήταν καταλυτική. Απέναντι στην ιστορία και στην ιστορική μνήμη πρέπει να είμαστε δίκαιοι αποφεύγοντας προκρούστιες λογικές στο όνομα των όποιων διαχωριστικών γραμμών.Οφείλουμε να διδαχθούμαι απο πολλά γιατί όπως και ο Θουκυδίδης ανέφερε πολλά ιστορικά γεγονότα επαναλαμβάνονται με τρόπο πανομοιότυπο ή παραπλήσιο εξαιτίας των δομικών στοιχείων της προσωπικότητας του ανθρώπου.

    Ορθά επαναδιατυπώνεται το σχήμα ισχυρό έθνος, ισχυρό κράτος και αποτελεσματική εθνική στρατηγική είναι το πλέον αξιόπιστο και αποτελεσματικό σχήμα.Τα βασικά στοιχεία του δόγματος του Ισραήλ με την κατάλληλη αναγωγή τους έχουν να προσφέρουν τα μέγιστα στην Ελληνική Πολιτική σκέψη σε όλα τα επίπεδα της. Όπως και τα βασικά στοιχεία του δόγματος της Γερμανίας. Σε σχέση με τον Ντε Γκολ θεώρησα προτιμότερο να ασχοληθώ με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ ο οποίος βρέθηκε ταυτόχρονα τόσο απέναντι στο πλέον σκληρό πρόσωπο του γερμανικού ηγεμονισμού όσο και στην ηττοπαθή στάση αντιμετώπισης της από τον πολιτικό κόσμο και τη κοινωνία της Μεγάλης Βρετανίας

    Εκ των δομικών στοιχείων της καχεκτικότητας του Ελληνικού κράτους είναι ο φατριασμός , το λεγόμενο ” μωραΐτικο σύστημα με τις ανάλογες γεωγραφικές προσαρμογές του στον χρόνο. Στην συνέχεια αυτό πυροδοτεί όλες τις διαδικασίες προκειμένου αυτο να καθίσταται και αφερέγγυο και δυσλειτουργικό.Αλλωστε το κράτος στην Ελλάδα σε πολλές χρονικές περιόδους έφερε και την ιδιότητα του παρακράτους. Η Ανεξαρτησία της Ελλάδος αποτέλεσε προϊόν σύζευξης γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών συμφερόντων γιατί απουσίαζε παντελώς απο τον Ελλαδικό χώρο ό όρος Αστική Τάξη με Εθνική Συνείδηση.Το γεγονός αυτός καθόρισε και τον χαρακτήρα του Ελληνικού κράτους ως προτεκτοράτο και την υπανάπτυξη του αποκορύφωμα της οποίας αποτέλεσε ένα μοντέλο ανάπτυξης παρωχημένο.Η δε γραφειοκρατεία σε όλα τα επίπεδα της δεν διέθετε ίχνος εθνικής συνείδησης. Η Βασιλεία αποτέλεσε προϊόν ξένης παρέμβασης ως θεσμός σε μια προσπάθεια να ελεγχθούν οι εξελίξεις. Το παλάτι πάντα λειτουργούσε σε βάρος της εσωτερικής δημοκρατίας και πάντα ταυτίζονταν με ξένες παρεμβάσεις.

    Το Ελληνικό Εθνος μπόρεσε να αποτινάξει τα κατάλοιπα των όσων παρήγαγαν τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας με την διατύπωση της Μεγάλης Ιδέας ως απόρροια του Βενιζελισμού, Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων η διαπλοκή τους και η σύζευξη τους αποτέλεσαν ιστορική απάντηση στις προκλήσεις της τότε εποχής .Η Περίοδος εκείνη άσκησε μαγνητική έλξη σε ιστορικές προσωπικότητες του Ελληνικού Πολιτικού Κόσμου. Δυστυχώς η σχέση συγκυρίας και αριστοτελικής άποψης της πολιτικής όπως και στην περίπτωση του Ελευθέριου Βενιζέλου έμελλε να αποτελέσει την μήτρα παραγωγής πλείστων των δεινών για τον Ελληνικό χώρο.

    Το Εθνος μας έχει σμιλευτεί μέσα απο μια συγκρουσιακή κατάσταση μεταξύ του Ελληνα της Δύσης του Ελληνα της Ανατολής και του Ελληνα της Αρχαίας Ελλάδας. Η ιστορική σύζευξη των τριών αυτών μορφών αδύναμη εξαιτίας πρώτιστα των νοητικών εργαλείων που χρησιμοποιεί ο καθείς μας. Για αυτο και μίλησα για την αναγκαιότητα της διαλεκτικής και της σύνθεσης , της λογικής και της κριτικής .

    Κρατώ τα όσα αναφέρετε για τον Ντε Γκόλ και την στρατηγική του ως και την παραπομπή στο βιβλίο σας.Θα το μελετήσω και θα επανέλθω.Σας ευχαριστώ για την απάντηση σας και σας ζητώ και πάλι συγνώμη για τα όποια γραμματικά μου λάθη σας έφεραν σε δύσκολη θέση. Φορές που το αυτονόητο για κάποιους αποτελεί επικό για άλλους όμως όταν τα πράγματα ζορίζουν μόνο οι ζόρικοι συνεχίζουν

  62. Μπίλλη ‘που τον Τακτακαλάν, δεν είναι ο Ροδίτης που λέει. Τα έγγραφα λένε. Τα έγγραφα το λένε. Τι συμβαίνει μαζί σου και δεν το χωρά ο νους σου;
    Το “Το Κυπριακό και οι συνωμότες του”, του Τζελέπη, εδώ το έχω. Είναι του 1965 και το άλλο, όπως εσύ λες, του…72! Γράφτηκαν με τη συνδρομή του Μακαρίου. Διάβασε και τίποτε νεότερο. Κανένα έγγραφο, ας πούμε, που είδε το φως μετά το 2000 κι άσε στη μπάντα τους χαρακτηρισμούς! Ίσως να περνούν στο Πάντειο. Εδώ όχι. Κι είπαμε ποιος έφερε το σχέδιο του Ανάν: Εκείνοι που πολέμησαν την Ένωση, ΠΡΙΝ τη χούντα, τη χούντρα, που είναι η δικαιολογία σας.
    Εγώ δεν ζήτησα από τον Σταλίδη να σε “κόψει” αλλά να αναρτήσει το βίντεο για να δεις και κανένα έγγραφο. Γιατί δεν του το ζητάς κι εσύ, εσένα σου κάνει τα χατίρια! Κι αν πρέπει να “κόψει” κάτι είναι κάποιους που κάνουν πως δεν “κόβει” ο νους τους, ελλείψει επιχειρημάτων και, κυρίως, ελλείψει εγγράφων!
    Ποιον Ανδρέα Χριστοφίδη, λες, τον δάσκαλό μου στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, που έγινε, σαν όλους σας, από ενωτικός μακαριακός, που είπε είπε πως ο Μακάριος έψαχνε το… καλύτερο από την Ένωση; Άνοιξε λίγο την Πηνελόπη και θα το βρεις, με το νι και με το σίγμα. Παράρτημα 5 , σελίς 390.

    Παιδιά, κρατηθείτε, άρχισαν τα μεγάλα, μα τα πολύ μεγάλα fireworks!! Ο κ. Ήφαιστος δεν ξέρει την Ουρανία Κοκκίνου!! Δεν υπάρχει ούτε μισός Κυπραίος της ηφαιστειακής ηλικίας που δεν ξέρει ποια είναι η Ουρανία. Πρόκειται, λέει, για “κάποια γιαγιά σε πανηγύρια”. Σίγουρα, πανηγύρια σαν αυτό των Χριστουγέννων του 1967, που για πρώτη φορά φωταγωγήθηκε η Λευκωσία, τάχα για τα Χριστούγεννα των Ελλήνων, στ’ αλήθεια χαρές και πανηγύρια που χέρι-χέρι Μακάριος και χούντα έδιωξαν τη μεραρχία των Ελλήνων.
    Κατά τα άλλα, “κάποιοι” μάς προτρέπουν να βάλουμε τις σημαίες στα μπαούλα! Όχι, Ήφαιστε, να τις πάρεις εσύ τις σημαίες που εσείς βαλατε στα μπαούλα ζητώντας την κατάργησή τους ως “σοβινιστικών συμβόλων” και να επιτεθείς στον Πενταδάχτυλο, αν σου βαστά, και να αφήσεις τις πατριωτικές κορόνες. Όλοι ξέρουν πια ποιων καταφύγιο είναι ο “πατριωτισμός” των μπαρούφων.

  63. Αγαπητέ κ Ακρίτα, εγώ τουλάχιστον δεν έκανα και δεν θα κάνω κάποιο αρνητικό σχόλιο για ορθογραφικά ή εκφραστικά λάθη. Είναι στην φύση των διαδικτυακών παρεμβάσεων οι οποίες γίνονται συνήθως βιαστικά και οι περισσότεροι α) δεν κοιτάμε ξανά τα κείμενα γιατί δεν έχουμε χρόνο και β) εστιάζουμε περισσότερο στο σύντομο χρόνο που διαθέτουμε να πούμε το επιχείρημα και όχι να επιδείξουμε φιλολογικό ταλέντο.

  64. Σήμερα ήμουν σε μεγάλη συνάντηση για την κρίση σε Ελλάδα και Κύπρο. Πολύ σοβαρός κόσμος. Στο διάλειμμα εκεί που έγραφα με τον φορητό το σχόλιο στις 1505 πιο πάνω, με ρώτησε φίλος τι κάνω. Δυστυχώς όταν του απάντησα τι κάνω με άκουσαν και άλλοι. Μόνο γιαούρτια δεν ρίχτηκαν. Γιατί άραγε κάποια πράγματα να είναι γνωστά σε τόσους πολλούς και να αντιδρούν με αηδία; Ζήτησα συγνώμη και επιστρέφοντας πάλι αμαρτία έκανα. Πως να το κάνουμε πιστεύω στο διαδίκτυο και παρασύρομαι.

    Τώρα, πολύ σοβαρά. Αφού ζητήσω συγνώμη από τον Θεό γιατί δεν γνωρίζω την Κοκκίνου όπως και πολλούς άλλους κύπριους αμαρτωλούς -μιας και έφυγα από την Κύπρο 16 χρονών-, διερωτώμαι κατά πόσο αξίζει να να συγκροτήσω εκστρατευτικό σώμα για ανακατάληψη του Πενταδάκτυλου. Αυτό τον Πενταδάκτυλο που τον έδωσαν στους εχθρούς της Κύπρου όσοι άφρονες και κουφιοκεφαλάκηδες αφού απέτυχαν να κάνουν πραξικοπήματα την δεκαετία του 1960 τα έκαναν μια δεκαετία μετά. Γιατί ξέρετε, εάν πάρουμε την Κύπρο ως παράδειγμα, υπάρχουν δύο ειδών πατριωτισμοί. Οι κίβδηλοι οι οποίοι κραύγαζαν για ενώσεις και πράσινα άλογα μερικά χρόνια μετά την Ζυρίχη που επιβλήθηκε κατά των Κυπρίων από τους Άγγλους και την εξαρτημένη Αθήνα (αντιστάθηκαν αλλά ανεπιτυχώς οι Μακάριος, Λυσσαρίδης και Παπαδόπουλος, εάν δεν κάνω λάθος). Οι πραγματικοί, οι οποίοι από την στιγμή που πλέον η ΚΔ έγινε ο θεσμός συλλογικής ελευθερίας των Κυπρίων κινήθηκαν πιο προσεκτικά. Δεν λέω πως οι τελευταίοι δεν έκαναν λάθη. Πολλά μάλιστα και θα τα βρει κανείς σε αναρίθμητες δημοσιεύσεις μου. Λέω μόνο ότι ο πατριωτισμός των πρώτων δύσκολα μπορεί να διαπιστωθεί (πως να το κάνουμε, μόνο “ειδικοί ιστορικοί της πλάκας και της φάρσας” μπορούν να κάνουν δίκες αγνώστων προθέσεων επειδή κατέχουν το κλειδί της ψυχής των ανθρώπων και μάλιστα των νεκρών). Ο πατριωτισμός των δεύτερων -ακόμη και εάν αναγνωρίσουμε ότι έκαναν ανθρώπινα λάθη λόγω ανθρώπινων αδυναμιών και αφροσύνης-, είναι κίβδηλος πέρα για πέρα εάν σήμερα συμπαρατάσσονται με τα συμφέροντα των εχθρών, δηλαδή την επικυριαρχία της Τουρκίας επί των Κυπρίων με το σχέδιο Αναν ή το νέο σχέδιο Αναν που όπως φαίνεται επέρχεται. Εκείνα δηλαδή τα παλληκάρια της φακής τα οποία αφού έφεραν τον εχθρό μέσα στην πόλη τώρα θέλουν να του υπογράψουν και τίτλους ιδιοκτησίας καλώντας μας να ζήσουμε υποτελείς και “ιδεοτύπως” υπό Οθωμανικό δίκαιο. Την “βιολογία μας εν ειρήνη”, δηλαδή, το τομάρι μας και τίποτα άλλο. Επειδή έτσι τους αρέσει. Το δυστύχημα, βέβαια, είναι ότι μετά τον Φεβρουάριο του 2013 όλα αυτά δυνάμωσαν και το κακό κοντεύει.

  65. Ὼς πρὸς τὸ θεμιτὸν ἢ ὄχι τῶν πραξικοπημάτων, ὑπάρχει τὸ προηγούμενο τῆς Κρήτης τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1908, ὁπότε ὁ λαός, παρακινούμενος κυρίως άπὸ τὰ κόμματα τῆς μειοψηφίας (Ἐλευθερίου Βενιζέλου καὶ Λογιάδη), ἀνέτρεψαν τὸ καθεστὼς τῆς Ἁρμοστίας, ἐνῶ ὁ Ὕπατος Ἁρμοστής, Ἡγεμὼν Ἀλέξανδρος Ζαΐμης, πού ἔλειπε στὴν Ἑλλάδα γιὰ διακοπές, παρέμεινε ἐκεῖ, μὲ τὴν συμφωνία τῆς τότε Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, ἐνισχύοντας, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τοὺς «πραξικοπηματίες». Αὐτοὶ συνεκάλεσαν τὶς δικές τους κοινοβουλευτικὲς ὁμάδες μὲ τὸ φῶς τῶν κεριῶν, διεκήρυξαν ὅτι συνεχίζουν τὴν προηγουμένη συνεδρίαση τῆς προσωρινῆς συνελεύσεως, ἐξέλεξαν προσωρινὴ οἰκουμενικὴ κυβέρνηση (μὲ μέλη καὶ ἀπὸ τὴν συμπολίτευση πού δὲν ἦταν παρόντα γιὰ νὰ μάθουν τὴν ἐκλογή τους) καὶ κήρυξαν, γιὰ πολλοστὴ φορά, ποὺ ὅμως ἦταν καὶ ἡ τελευταία, τὴν Ἕνωση.
    Βέβαια, γιὰ νὰ πετύχουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ πραξικοπήματα, χρειάζονται Ἐλευθέριοι Βενιζέλοι καὶ ἀντιστοίχου πίστεως λαός. Στὴν Κύπρο τὸ 1964, δὲν εὑρέθησαν. Στὴν Ἑλλάδα, τόσο ὁ Θεοτόκης τὸ 1908, ὅσο καὶ ὁ Γεώργιος Παπανδρέου τὸ 1964, παρὰ τὴν φήμη τους ὡς «ἐλαφρῶν», μᾶλλον καλύτερα διαχειρίσθηκαν τὰ θέματα.

  66. «Οφείλουμε να διδαχθούμαι απο πολλά γιατί όπως και ο Θουκυδίδης ανέφερε πολλά ιστορικά γεγονότα επαναλαμβάνονται με τρόπο πανομοιότυπο ή παραπλήσιο εξαιτίας των δομικών στοιχείων της προσωπικότητας του ανθρώπου.»

    Πολύ σωστά τα λέει ο Θουκυδίδης αγαπητέ, όμως εσείς που μας καλείτε να διδαχθούμε απ’ τα γραπτά του, παρά την φιλότιμη προσπάθεια, επαναλαμβάνετε το λάθος γράφοντας δύο διαδοχικά ομοιοκατάληκτα ρήματα, το ένα με –ε και το άλλο με –αι. Και ζητάτε δίς συγνώμη από τον κύριο καθηγητή, ο οποίος δεν έκανε κάν την παρατήρηση κι απο πάνω σας δικαιολογεί, εστιάζοντας λέει στο επιχείρημα. Μα δυστυχώς από την όλη συζήτηση μόνο επιχειρήματα δεν αποκόμισα εκατέρωθεν∙ μόνο ατέρμονα κουτσομπολιά κι έξαψη επικρίσεων και χαρακτηρισμών.

    Τώρα θα μου πείτε είμαι από αυτούς που “εγκλωβίζονται σε σχήματα φαιδρά για να κρύψω άλλα” κ.λ.π. Ωραία! στην επόμενη παρέμβασή σας δώστε μας κάτι κι από Φρόυντ, ή και ολίγος Προύστ στο «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» δεν θα μας έβλαπτε.
    Όμως βλέπω, η προτίμησή σας κλίνει σε λιγότερο στοχαστικές προσωπικότητες, όπως τον αρχιμάγειρα της πολιτικής βρωμιάς και μαḯστορα του ωμού ρεαλισμού, σερ Ουίνστων Τσώρτσιλ!

  67. Ένας μεγάλος, βέβαια, μόνο σε συναντήσεις μεγάλων πάει, ασχέτως αν κι εκεί υπάρχουν πλήθη με γιαούρτια που θέλουν να τα ρίξουν αρμοδίως, αλλά ένας, ο πιο μεγάλος αναμεσό τους, τα συγκρατεί!
    Και μόνος στη σκήτη του ο μεγάλος, μονολογεί: “Γιατί άραγε κάποια πράγματα να είναι γνωστά σε τόσους πολλούς και να αντιδρούν με αηδία;”
    Βεβαίως σε τόσου βάθους διαλογισμούς και διερωτήματα οι απαντήσεις είναι απλούστατες: “Έλα ντε!”
    Όσον αφορά τους “κουφιοκεφαλάκηδες” που αναφέρει στη συνέχεια ο μεγάλος, που “απέτυχαν να κάνουν πραξικοπήματα την δεκαετία του 1960” και “το έκαναν μια δεκαετία μετά”, εννοεί τον Γεώργιο Παπανδρέου, που είχε τη βλακώδη ιδέα (κατά τον Μακάριο) να κουβαλήσει ολόκληρη μεραρχία στην Κύπρο δύναμης Σώματος στρατού για να κάνει, λέει, την Ένωση!! Πού να ξερε εκείνος ο “ελαφρύς” τι ντούρος, ηρωικός και ακλόνητος, αντιστασιακός παπάς στεκόταν εκεί με την ασπίδα του, πάνω της να συντρίψει δέκα, όχι μόνο μια ελληνική μεραρχία; Συντριβείσης, λοιπόν, της μεραρχίας τοιουτοτρόπως, ο Παπανδρέου δεν άντεξε την ήττα κι επανήλθε διαπράττοντας πραξικόπημα μια δεκαετία μετά!
    Τώρα, εφόσον δείχνει να επήλθε μια σχετική αμπώτιδα στην ορμή των διαλογισμών, των χαρακτηρισμών και των επικλίσεων βιβλίων του 65 και του 72 προς διάψευση εγγράφων του 2000 και του 2013, λέω ν’ αποσυρθώ κι εγώ κι ας βγάλει ο καθένας μόνος πλέον τα συμπεράσματά του. Αν μη τι άλλο αποδείχτηκε, μετά από 70 τόσα σημειώματα που αλληλοεκτοξέυθηκαν (μερικά στο γάμο του Καραγκιόζη), πόσο λίγο ρόλο παίζει η λογική, ιδιαίτερα στους τρόπους που σκέφτονται οι “μεγάλοι”, και ιδίως ορισμένοι πανεπιστημιακοί “μεγάλοι”.
    Κι ότι, βεβαίως, δεν σώζεται με τίποτε η Ελλάς, τόσο λόγω δυσλειτουργίας της λογικής των Ελλήνων της όσο και λόγω της απίστευτης μικρότητάς τους, έγινε νομίζω φανερόν σε όσους ακόμα βλέπουν.

  68. Για την μικρότητα της ψυχής σίγουρα δεν υπάρχει τρόπος στάθμισης και εκτίμησης. Υπάρχει όμως λεπτή κρίση του κοινού νου όταν η στάση κάποιου σε μια συζήτηση κατεβαίνει σε επίπεδο πεζοδρομίου με καταδίκες προθέσεων, αυτάρεσκη ανάδειξη του ιδίου σε καίσαρα της ιστορίας, διαρκή παραγνώριση των επιχειρημάτων των άλλων, καταφυγή σε ιδιωτικές συζητήσεις (που και αυτές διαστρεβλώνονται) με ανθρώπους που δεν εμπλέκονται, αβάσιμες ειρωνείες και γραμμικές ερμηνείες των πάντων. Υπάρχει επίσης στέρεα γνώση για το ποιος σχεδίαζε τα πραξικοπήματα την δεκαετία του 1960, πόσοι στην Κύπρο συνέπραξαν και ποιοι υπαναχώρησαν και μαρτυρίες εγγράφων του Αρχηγού του Αμερικανικού Επιτελείου Στρατού για το τι στάση θα κρατούσαν οι αμερικανοί στις συγκρούσεις που θα άρχιζαν οι θερμόαιμοι [τα έγραφα βασικά σε τέτοια χρησιμεύουν όχι για να αναδείξουν δηλώσεις προθέσεων, ιδιαίτερα από παραγκωνισμένους υπεξ που στις ΗΠΑ είναι γνωστό ότι είναι οι τελευταίοι τροχοί της άμαξας. Δηλώσεις οι οποίες εμπράγματα επηρεάζονται από μύριους ρευστούς παράγοντες που διαχειρίζεται το ΣΕΑ υπό το πρίσμα μύριων σκοπιμοτήτων – Κέννετυ προς Μακάριο το 1962 όταν επιδίωκε στήριξη νομίζοντας ότι θα μας «εξυπηρετούσε»: «“ Σε μια στιγμή ευφορίας, περί το τέλος του προγεύματος, ο Μακάριος, με το σύνηθες φιλοπαίγμον ύφος του, απευθυνόμενος προς τον Κέννεντυ είπε: «Κύριε πρόεδρε, αν ήξερα οτι θα εξελέγεσθο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν θα υπέγραφα το 1959 τις Συμφωνίες. Με τη δική σας παρέμβαση, τα πράγματα θα ημπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα». Ο Κέννεντυ, που μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν φιλομειδής και ευχάριστος, πήρε απότομα σοβαρό ύφος και απάντησε: «Όχι Μακαριότατε, πολύ καλά κάνατε και τις υπογράψατε. Κάτω απο τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν, ήταν το καλύτερο που μπορούσατε να επιτύχετε. Άλλωστε, πρέπει να ξέρετε οτι πολλά μεσολαβούν μεταξύ των χειλέων του προέδρου και των εντεταλμένων σ΄αυτές τις περιπτώσεις οργάνων της Πολιτείας”.»]. Υπάρχει επίσης στέρεα αλλά και διϋποκειμενική γνώση των πιο άνω και άλλων όπως για παράδειγμα το πώς άνθρωποι και ομάδες συνδέονται με φιλοχουντισμό, με διαδοχικές υπονομεύσεις και πραξικοπήματα κατά κρατών στην Ελλάδα και Κύπρο και τέλος αλλά όχι το τελευταίο ποια παλληκάρια της φακής και ποιες ασθενείς ενοχικές ψυχές αποδείχθηκαν βασιλικότεροι του Βασιλέως στην επιχείρηση ολικής και οριστικής άλωσης της πατρίδας με ανανισμούς και άλλους φασισμούς. Το παιχνίδι είναι μεγάλο και οι νεροκουβαλητές των ηγεμονικών αξιώσεων συνήθως μικροί. Φαινόμενο διαχρονικά επαναλαμβανόμενο στην ιστορία των ανθρώπων, δηλαδή ακόμη μια διϋποκειμενική γνώση που ερμηνεύει πολλά.

  69. Γράφει ο αγαπητός Ροδίτης αφού έβγαλε άχρηστους ή πράκτορες του Μακαρίου, τον Κώστα Χατζηγεωργίου (μάθε την ιστορίαν του νεαρέ μου), τον Χρηστίδη, τον Τζελέπη, τον αείμνηστο συμμαθητή μου Ανδρέα Χριστοφίδη που δεν τον σεβάστηκε ούτε ως δάσκαλον του, που είχε στριμώξει κάποτε έναν Αμερικανό, δεν θυμάμαι το όνομα του και τον έκανε ο Ανδρέας Χριστοφίδης να του πει ότι οφείλει να κοιτάζει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, προφανώς τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Σπυριδάκη, τον Πετρίδη, την ταπεινότητα μου και όλους τους αγνούς πατριώτες.

    – Λέει ότι ότι ότι γράφει το κάνει για «έρευνα».

    – Αρνείται ότι είναι Ανανιακός ενώ δηλώσεις του δείχνουν το αντίθετο.

    – Έμμεσα και άμεσα, ότι ανακρίβειες γράφει για το σχέδιο Άτσεσον, η λάσπη που ρίχνει Μακάριο και στον Τάσσο που τον κατηγορεί «παράξενα» και ψευδώς ότι έφερε το σχέδιο Ανάν σαφώς έναν σκοπό εξυπηρετούν. Είτε το θέλει είτε όχι.

    – Την υποστήριξη του κ. Αναστασιάδη (των καμπάνων μας που θα κτυπούσαν με το σχέδιο Ανάν κτλ), για την λύση που ετοιμάζει με την οποίαν κατά τον αγαπητό κ. Ροδίτη θα πρέπει να φκάλουμε τη φάουσα για 100 χρόνια και να ή τουρκέψουμε ή να φύγουμε από την Κύπρο.

    Και επειδή αφ’ ενός εμπιστεύεται λέει τον Λαμπουίς και τους Αμερικάνους δηλαδή τον Κίσσινγκερ,

    που το 1974 μαζί με τον Καραμανλή και δεν ξέρω ποιους άλλους και δικούς μας, παγίδεψαν τον αφελή Ιωαννίδη και μετά όλοι μαζί άφησαν τους τούρκους να αποβιβαστούν ελεύθερα στην Κύπρο για τους δώσουν την περιοχή του Αττίλα 1 για να κάνουν την «Ένωση»,

    που δεν κατάφεραν να κάνουν με το σχέδιο εκτουρκισμού της Κύπρου Άτσεσον που θα «πέταγαν» τους τούρκους από την Κύπρο και θα μας έδιναν την «Ένωση» και που μετά μας «πρόσφεραν» το σχέδιο Ανάν πιέζοντας και τον Περδίκη να το δεχθεί,
    γι’ αυτό θα βοηθήσω τον αγαπητό κ. Ροδίτη εγώ το copy ή ο Evris (διάλεξε αγαπητέ κ. Ροδίτη) την έρευνα του, επειδή είναι σχετικά μιτσίς και δεν γνωρίζεις τα παλιά και αγνοεί ακόμα και τη συνομιλία Καραμανλή-Κίσσινγκερ όπως έγραψε, από τα αρχεία του Στέιτ Ντιππάρτμεντ,

    και επειδή εκτός από τον Λαμπουίς του εμπιστεύεται τα αρχεία του «εθνάρχη» Καραμανλή, τον Ανάν, τον Μπαν Κι Μουν του ίσως κτλ,

    θα τον βοηθήσω στην εκτός Παντείου έρευνα του (πάλιν ξέχασες ότι είμαι του Πολυτεχνείου που το «διέλυσα» όπως είπες).

    Έτσι του συστήνω να διαβάσει τα κατωτέρω και αν θέλει να γράψει άλλο βιβλίο.

    1. Υπόθεση Μέρτεν. Καραμανλής και κατοχή
    http://www.flickr.com/photos/85915004@N03/11023092095/

    Η υπόθεση Μέρτεν – Μυστικός πόλεμος ή προδοσία
    http://www.youtube.com/watch?v=1Z_aRjoYGJs

    2. Ποιος έβαλε το 1955 τους Τούρκους στο Κυπριακό
    http://www.istorikathemata.com/2011/10/1955-5-1955.html
    Η Ελληνική συμμετοχή εκεί νομιμοποίησε την Τουρκία για πρώτη φορά ως συνομιλητή στο Κυπριακό, ενώ η συνδιάσκεψη συνέπεσε και με το καταστροφικό πογκρόμ εις βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (“Σεπτεμβριανά”), το οποίο ο Στεφανόπουλος απέτυχε να αναδείξει.

    3. ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΝΑ «ΛΥΣΕΙ» ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ
    Στις 21 Δεκεμβρίου 1958, η εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών» έχει ένα πρωτοσέλιδο, το οποίο έμελλε να ταράξει γιακαιρό την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ο κεντρικός τίτλος είναι «Πώς ανήλθε ο Καραμανλής εις την Εξουσίαν».
    http://www.koutipandoras.gr/28933

    4. Πρέσβης Α. Βλάχος. Όταν ο αγώνας των Ελλήνων Κυπρίων βρισκόταν στην κρισιμότερη φάση του, ερευνούσε στην Κύπρο για να βρει κατάλληλο τμήμα του νησιού ώστε να αποδοθεί στην Τουρκία ως στρατιωτική βάση!
    Είχε επιλέξει την περιοχή Κορμακίτη, επειδή ήταν αραιοκατοικημένη και θα μετακινούνταν μόνο 4 χωριά!

    Στο βιβλίο του Σπ. Παπαγεωργίου Καραμανλής καί Κυπριακόν (έκδοση “Νέα Θέσις”, Αθήνα, 1988) αποκαλύπτονται συγκλονιστικά στοιχεία ενοχής της κυβέρνησης Καραμανλή ως προς το Κυπριακό. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι από το 1957, όταν ο αγώνας των Ελλήνων Κυπρίων βρισκόταν στην κρισιμότερη φάση του, εκπρόσωπος του Καραμανλή, ο πρόξενος Α. Βλάχος, ερευνούσε στην Κύπρο για να βρει κατάλληλο τμήμα του νησιού ώστε να αποδοθεί στην Τουρκία ως στρατιωτική βάση! Ο άνθρωπος αυτός ομολογεί στα απομνημονεύματά του (Α. Βλάχου, Μιά φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης. . . , τόμος Δ’), ότι είχε επιλέξει την περιοχή Κορμακίτη, επειδή ήταν αραιοκατοικημένη και θα μετακινούνταν μόνο 4 χωριά! Ομολογεί επίσης ο Βλάχος ότι είχε διοριστεί πρόξενος στην Κύπρο από τον Καραμανλή με βασικό σκοπό να τορπιλίσει τον αγώνα της ΕΟΚΑ.

    5. Επιστολή Τ. Παπαδόπουλου προς Γ. Γρίβα
    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/07/blog-post_3905.html

    6. Πενήντα χρόνια από Ζυρίχη – Λονδίνο
    Μαρτυρία του MIXAHΛ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
    Πώς ο Μακάριος εξαναγκάσθηκε να υπογράψει τη μοιραία συμφωνία για την ολέθρια «λύση»
    http://www.paron.gr/v3/new.php?id=38407&colid=&catid=48&dt=2009-02-22%200:0:0

    7. Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΤΟ 1974

    α) Για το θέμα της συμφωνίας να αποβιβαστούν ελεύθερα οι Τούρκοι στην Κύπρο και να καταλάβουν ένα μικρό μέρος βορειοδυτικά της Κερύνειας, για να “επιλύσει” ο Καραμανλής το Κυπριακό, γράφει μεταξύ άλλων ο πρέσβης επί τιμή Θέμος Στοφορόπουλος στο άρθρο του “Η Θράκη άλλη Κύπρος”.

    Ο Στοφορόπουλος που μαζί με τον άλλον σπουδαίο Έλληνα πρέσβη, τον αείμνηστο Μιχάλη Δούντα, παραιτήθηκαν και εγκατέλειψαν μία λαμπρά διπλωματική σταδιοδρομία μετά τα το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου και τη συμφωνία του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Οζάλ. Με την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε συγχωροχάρτι για την Κύπρο στους Τούρκους και απεμπολούσε δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο.

    Γράφει ο Θέμος Στοφορόπουλος επιβεβαιώνοντας τη συμφωνία για ελεύθερη απόβαση- εκδρομή των Τούρκων στην Κύπρο στις 23 Ιουλίου 1974:

    “Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα».

    β) Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑ,
    ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΤΟΝ ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΕΘΝΑΡΧΗΝ.

    ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ (TELCON)
    Μεταξύ του υπουργού Κίσιγκερ και του πρωθυπουργού Καραμανλή
    Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974
    1:25 μ.μ. (ώρα ανατολικής ακτής), 8:25 μ.μ. ώρα Αθήνας

    Κίσινγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής: Εμπρός…
    Κίσινγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ
    Καραμανλής: Εμπρός, εμπρός…
    Κίσινγκερ: Κύριε Καραμανλή, εδώ Χένρι Κίσιγκερ. Είμαι ο υπουργός Εξωτερικών Κίσιγκερ.
    Καραμανλής: Α, τί κάνεις;
    Κίσινγκερ: Τί κάνετε;
    Καραμανλής: Είμαι καλά, αλλά έχω πολλές, πολλές δυσκολίες αυτή την στιγμή.
    Κίσινγκερ: Το ξέρω. Τηλεφώνησα για να σας πω, πρώτα απ’ όλα, ότι θυμάμαι με μεγάλο ενθουσιασμό το δείπνο που είχαμε την περασμένη χρονιά (1973). Στο σπίτι του Σάϊρους Σουλτζμπέργκερ (ιδιοκτήτης της εφημερίδας “New York Times”). (Το δείπνο δόθηκε προς τιμή του κ. Καραμανλή, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής κ. Ιακώβου, στο Παρίσι).
    Καραμανλής: Ο πρώην φίλος μας. (σ.σ.: εννοεί ο φίλος από τα παλιά).

    Κίσινγκερ: Και δεύτερον, θέλω να γνωρίζετε ότι υποστηρίζουμε με σθένος τις προσπάθειές σας. Θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε την κυβέρνηση σας.
    Καραμανλής: Σε ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσεις και να κάνεις περισσότερα.
    Κίσινγκερ: Συγγνώμη;
    Καραμανλής: Το ξέρεις ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν το ψήφισμα της… (σ.σ.: εννοεί ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν τις πρόνοιες του ψηφίσματος των Ην. Εθνών, που αφορά την εκεχειρία, η οποία συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου στις 22 Ιουλίου 1974). Είναι….. (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).

    Κίσινγκερ: Είμαι σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)… Για πέντε ημέρες παραβιάζουν το ψήφισμα και (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Λένε ότι είναι πολύ επικίνδυνοι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Κίσινγκερ: Καλά, θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Εργαζόμαστε αθόρυβα με τους Τούρκους αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) αλλά νομίζω ότι πρέπει να τους πείσεις για…
    Κίσινγκερ: Κάνουμε ότι μπορούμε.
    Καραμανλής: Αχ, κ. Κίσινγκερ. Νομίζω ότι οι ευχές (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) δεν είναι αρκετές. Πρέπει να κάνεις κάτι για να εμποδίσεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Κίσινγκερ: Γράφω ένα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά
    Καραμανλής: Θα το κάνεις; Οι Τούρκοι θα παραβιάσουν… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Παρατήρηση: Εννοεί κάποια συμφωνία αφού λέει θα. Δεν εννοεί την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που ήδη παραβίαζαν
    Κίσινγκερ: Το καταλαβαίνω. Κύριε πρωθυπουργέ, σας στέλλω επιστολή στην οποία σας εξηγώ τί κάνουμε.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ. Η κοινή γνώμη εδώ. Ο στρατός είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Είναι ανήσυχοι, στενοχωρημένοι και πολύ επικίνδυνοι.
    Κίσινγκερ: Το καταλαβαίνω.
    Καραμανλής: Οπως ξέρεις, είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Και επιθυμώ μία ειρηνική λύση, αλλά… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Αυτή είναι προβοκάτσια… (;;;;;, τα ερωτηματικά του γράφοντα)

    Κίσινγκερ: Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά εδώ και τώρα.
    Καραμανλής: Εν πάση περιπτώσει, σε παρακαλώ προσπάθησε να τους ελέγξεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Να σταματήσει αυτή η παρανομία.

    Κίσινγκερ: Θα το κάνω αμέσως.
    Καραμανλής: Διαφορετικά, εάν δεν το πράξεις εσύ, έχω υποχρέωση να το κάνω εγώ.
    Κίσινγκερ: Οχι, θα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Μπορείς να συγκρατηθείς για μία ημέρα; Είμαι αυτή τη στιγμή σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Καραμανλής: Νομίζω ότι ξέρεις τί είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Παρατήρηση: εννοεί μάλλον η συμφωνία (γι αυτό είναι διαγραμμένο)

    Κίσινγκερ: Ναι, τους τηλεφωνώ τώρα.
    Καραμανλής: Συνεχίζουν να παραβιάζουν (την εκεχειρία) και να επεκτείνουν τον έλεγχο (εδαφών) στην Κύπρο. Τέλος πάντων, πίεσε τους να σταματήσουν.
    Κίσινγκερ: Θα τους πιέσουμε.
    Καραμανλής: Αλλά εάν δεν το κάνεις, έχω υποχρέωση να το κάνω από μόνος μου.
    Κίσινγκερ: Οχι, όχι. Θα τους πιέσουμε. Θα κάνουμε ότι προτείνατε εσείς.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.
    Κίσινγκερ: Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου.
    Καραμανλής: Θα περιμένω να ακούσω τα νέα που θα μου φέρεις.
    Κίσινγκερ: Καλά, χάρηκα που σας μίλησα κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής. Ναι. Καλά.
    Κίσινγκερ: Θα είμαι σε επαφή μαζί σας.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.
    Κίσινγκερ: Γειά σας.

    γ) Γράφει επίσης και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής μεταξύ άλλων στο άρθρο του, “Αναζητώντας Διάλογο με την Τουρκία” στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ της Αθήνας της 7/2/2010:

    “Ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομα του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι (Σημ. το 1963 όταν έχασε τις εκλογές), ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους “ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής”, υπονοώντας ότι είχε αποδεχτεί να μην αντιδράσει στον Αττίλα”.

    8. Προδοσια Σχεδίου Αναν

    Διάβασε αγαπητέ μουθ που μας είπες ότι ο Τάσσος το έφερε:

    α) ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ, εκδόσεις Λιβάνη
    β) Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, εκδόσεις Λιβάνη

    9. Του υπενθυμίζω επίσης άλλη μια φορά να βρει και να διαβάσει:

    α) Το Βιβλίο του Χρηστίδη, Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά (που ακόμα περιμένω να μου πει τι γράφει η σελίδα που τον ρώτησα).

    γ) Το βιβλίο «Το Κυπριακό και οι συνωμότες του» του Τζελέπη.

    δ) Το «Ο Μακάριος και οι σύμμαχοι του»

    ε) Το τρίτομο «Κύπρος» του Παύλου Τζερμιά.

    στ)Το «Μνημόσυνο για τον Ντην Άτσεσον 1972» του Χρηστίδη, που «ανεστησε» για τους ανωτέρω λόγους ο αγαπητός κ. Ροδίτης.

    Και όταν τα διαβάσει όλα αυτά αν θέλει μπορώ να του δώσω και άλλα.

    Όλα βέβαια για το καλό και τη σωτηρία του Ελληνισμού της Κύπρου μας και όχι για να φκάλει τη φάουσα για 100 χρόνια.

    Και για να αντιληφθεί ότι η Πηνελόπη του απατά τον Οδυσσέα της (την Κύπρο μας).

    Τέλος επειδή διέβλεψα από τα γραφόμενα του αγαπητού κ. Ροδίτη ότι θέλει να σταματήσω να γράφω (είναι ανακριβές αυτό έγραψε ότι δεν ζήτησε από τον κ. Σταλίδη τη λογοκρίσία μου, περίπου κατά λέξη ζήτησε κάποιο «φίλτρο» για να μην δημοσιευνται όπως είπε ορισμένα…),

    νομίζω ότι εξαντλήθηκε το θέμα και με αυτό που ανέφερε ο κ. Ροδίτης λέγοντας:
    «Εγώ το λέω».

  70. “Για την μικρότητα της ψυχής σίγουρα υπάρχει τρόπος στάθμισης και εκτίμησης”, είναι η δική μου εκτίμηση, επειδή ακριβώς υπάρχει η “λεπτή κρίση του κοινού νου”.
    Γι’ αυτό, άλλωστε, ο πατριωτισμός δεν είναι τα παχειά λόγια αλλά έχει πολλά να κάμει και με τον “κοινό νου”, που αν δεν τον έχεις και λειτουργείς μόνο με το συναίσθημα, που πιο εύκολα στοιχιματίζουν μερικοί ότι κερδίζει ψήφους, μόνο κακό θα φέρεις στο τέλος της πατρίδας. Τέτοιο παιχνίδι συναισθηματικού αντιδυτικισμού και κατ’ επέκταση αντιαμερικανισμού έπαιξε ο Μακάριος και πίσω του ο πολύς Ανδρέας, με αποτέλεσμα αυτά που ζούμε όλοι σήμερα σε Κύπρο και Ελλάδα στο πετσί μας.
    Οπότε, κ.Ήφαιστε, άσε μας κάτω με τα “πραξικοπήματα” που σχεδίαζε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Σίγουρα τα σχεδίαζε. Δεν τα έκαμε, όμως, κι αν επιμένεις, όπως το έκαμες πιο πάνω, ότι απαγορεύονται και οι σκέψεις πλέον, δικαιώνεις απλώς όσους μυρίστηκαν τις δικές σου ολοκληρωτικές διαθέσεις.
    Και μην αρχίσεις πάλι τους “μύριους ρευστούς παράγοντες” για να δικαιολογήσεις όσα άφησες κι αφήνεις αναπάντητα αναφορικά με την αποδεδειγμένη πλέον ανθενωτική και ανθελληνική “πολιτική” του Μακαρίου. Ήσουν οπαδός του όπως και τόσοι άλλοι με το αζημίωτο, ωραία. Δεν είμαστε εμείς υπόχρεοι να υπηρετούμε αναδρομικά τις δικές σας, των μακαριακών και αναγκαστικά ανθενωτικών, ανάγκες και φιλοδοξίες.
    Και τί ήθελε δηλαδή ο “φιλοπαίγμων” Μακάριος να παρασύρει στα επίορκα ψεύδη του και τον Κέννεντυ; Αυτά να τα λέτε, κύριε, στις διαλέξεις σας ή στις μεγάλες, με μεγάλους (έτοιμους με τα γιαούρτια) συνεδριάσεις σας!!
    Τα υπόλοιπα, μας τα ξανάπες. Δεν θα πάρουμε. Το μόνο που περιμένουμε από σένα είναι το πόρισμα της έρευνας που μας διαβεβαιώσες ότι διεξάγεται εδώ και μήνες αλλά μάταια, φαίνεται, περιμένουμε.

  71. Τον Κώστα Χατζηαργύρη και όχι Κώστα Χατζηγεωργίου ώς από παραδρομή εγράφη.

    Ο Κώστας Χατζηαργύρης συνδέθηκε στενά επαγγελματικά και φιλικά με τον δολοφονηθέντα την εποχή του εμφυλίου πολέμου Αμερικανό δημοσιογράφο Πολκ που δημοσιογραφώντας τότε από την Ελλάδα, επέκρινε την τότε Αμερικανική πολιτική έναντι της Ελλάδας.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=361448

    Ο Κώστας Χατζηαργύρης, στο βιβλίο του “Η υπόθεση Πολκ”, αναφέρεται σε τέσσερις βασικές φάσεις της ανάκρισης.

    Συγκεκριμένα: “Υπήρξε η ελληνική ανακριτική φάση στη Θεσσαλονίκη, που κάλυψε το δεύτερο μισό του μήνα Μάη. Ακολούθησε η ελληνική ανακριτική φάση στην Αθήνα, που κράτησε τον Ιούνη. Άρχισε παράλληλα κι αποκορυφώθηκε τον Ιούλη η φάση της αμερικανικής επέμβασης με κεντρικό μοτίβο την απαίτηση να βρεθεί και να συλληφθεί οπωσδήποτε ένας κάποιος ένοχος, για το φόνο. Και κλιμακώθηκε η όλη διαδικασία τον Αύγουστο του 1948, με τη σύλληψη και τις “ομολογίες” του Γρηγόρη Στακτόπουλου”.
    http://www.politiko-kafeneio.gr/dse/dse52.htm

  72. Αγαπητέ κύριε Μπίλλη,

    οι πληροφορίες που αποκαλύπτετε στα τελευταία σας σχόλια είναι συγκλονιστικές, οι οποίες αν και γνωστές στις παλαιότερες γενιές, προσωπικώς μου ήταν άγνωστες καθώς δεν έχω και τηλεόραση και δεν παρακολουθώ κάποιες διαφωτιστικές εκπομπές όπως αυτή της υπόθεσης Μέρτεν ή σχετικώς με το Κυπριακό.

    Αυτά και τα βιβλία που παραπέμπετε, όπως κι άλλα που προτείνει ο κος Ήφαιστος είναι μια θετική συνεισφορά για μας τους υπόλοιπους που παρακολουθήσαμε σε αυτή τη ροή ως επί τω πλείστον ανούσιους προσωπικούς διαξιφισμούς, για ένα θέμα στην πραγματικότητα ανύπαρκτο, αφού η ιστορία δεν ακολούθησε εκείνο το μονοπάτι για να ξέρουμε τι θα επακολουθούσε, για τα οποία εμφανίζονται τόσον βέβαιοι ο Ροδίτης και όσοι έχουν παρόμοια ιδέα περί “της χρυσής ευκαιρίας που χάθηκε”.

    Κύριε Ροδίτη, η άποψή σας δεν μπορεί να γίνει πιστευτή, γιατί ο απανταχού Ελληνισμός έχει βιώσει μέσα στην ιστορική του διαδρομή οδυνηρές καταστροφές από τους διάφορους αυτόκλητους σωτήρες του, ιδιαίτερα όταν αυτοί είναι οι μεγάλοι παίκτες που αποφασίζουν για τις τύχες μιας μικρής χώρας σύμφωνα πάντα με τα δικά τους συμφέροντα, τα οποία όσο γνωρίζω ποτέ δεν συνέπεσαν με τα δικά μας.

    Το σχέδιο Άτσεσον, που αναγάγετε σε ύψιστης σπουδαιότητας ευκαιρία, έμεινε απλώς ένα σχέδιο που απέριψαν τότε και οι δύο κυβερνήσεις Παπανδρέου και Ινονού και γυρίζοντας ο προξενητής Λίντον Τζόνσον στο τέλος της κατ’ ιδίαν συνάντησης στον δικό μας του λέει:
    «Ακούστε με, κύριε Παπανδρέου, μόλις τις προάλλες σταμάτησα μια τουρκική εισβολή στην Κύπρο, είναι καλύτερα να συνομιλείς πριν παρά ύστερα από μια εισβολή». Ο νοών νοείτω…

  73. Μακαριακός, ανθενωτικός, ολοκληρωτικών διαθέσεων, έρευνες επιστημόνων που θα πρέπει να προσαρμοστούν στον αργόσχολο περίγυρο γνωστών και αγνώστων του Λευκωσιάτικου περίγυρου αντιπατριωτικά παχιά λόγια και τα λοιπά. Τι εκτροχιασμός μπροστά σε επιχειρήματα. Ας μην θεωρηθώ πάλι θιασώτης ολοκληρωτικών ιδεών εάν ξαναπώ όπως είπα πριν λίγες μέρες στο facebook ότι το διαδίκτυο χρειάζεται όχι αστυνόμους αλλά ένα σύστημα ψυχολογικής ερμηνείας απολίτιστων και εκτροχιασμένων γνωμών. Ρητορικά πάντως τα είπαμε και το αντιλαμβάνονται όσοι έχουν κουκούτσι μυαλό ή δεν παγιδεύονται στα πάθη τους και στα ενοχικά τους σύνδρομα. Διαλέξτε και πάρτε. Πάντως, “άσχετο” με τη συζήτησή μας, άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη. Εάν είχα υποστηρίξει το φασιστικό και γενοκτόνο σχέδιο Αναν θα είχα ζητήσει συγνώμη ή θα είχα μείνει σπίτι μου χωρίς να έχω μούτρα να μιλώ δημόσια και μάλιστα επιθετικά.

    Τα περί εσχάτης προδοσίας και στάσεων που ενδείκνυνται βλ. -10.1.2005 Εννοιολογικός προσδιορισμός φράσεων όπως «ένοχοι», «δράστες», «εσχάτη προδοσία» κτλ, υπό το πρίσμα της πολιτικής επιστήμης. http://www.ifestosedu.gr/23AkadimaikaZitimata.htm.

    Ξέρω, θίγω με αυτά, αλλά τι να κάνουμε, από άποψη πολιτικής θεωρίας τα λέμε όλα αυτά και επειδή στην Ελλάδα και στην Κύπρο υπάρχει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Από μια κλωστή κρεμόμαστε στο χείλος της αβύσσου. Εμείς το χαβά μας, Μακάριος, Γρίβας, κτλ, και καταδύσεις στα άδυτα της ψυχής τους και των προθέσεών τους. Γιατί αραγε;

  74. Πρόσεξε κ. Μπίλλη, γιατί αν νομίζεις ότι μπορείς να με αποκαλείς “νεαρό” θα σε λέω γέρο.
    Αυτούς που λες ότι έβγαλα “άχρηστους” δεν είναι άχρηστους αλλά μακαριακούς που τους έβγαλα, που είναι χειρόπτερο. Και πρόσεξε τη σύνταξη της πρώτης σου παραγράφου γιατί δεν βγάζει νόημα.
    Ο Χριστοφίδης δεν στρίμωξε κανέναν Αμερικανό, αντίθετα ο Αμερικανός ήταν ο Κλίφφορντ και στρίμωξε τον Χριστοφίδη, όταν του είπε ότι εμείς οι Αμερικανοί κοιτάζουμε τα συμφέροντά μας και καλά κάνετε κι εσείς οι Έλληνες να συνάξετε τον νου σας και να κοιτάζετε τα δικά σας. Όλα στρεβλωνένα τα θυμάσαι, αλλά τι περιμένεις με τους συγγραφείς του 60 και το 70 που διαβαζεις;
    Εγώ δεν “γράφω” για το σχέδιο Άτσεσον καλή ώρα εσύ και το copy σου, εγώ φέρνω έγγραφα για το Άτσεσον κι εσείς γράφετε τα ίδια και τα ίδια, χαρακτηρισμούς και αστήριχτα συμπεράσματα, χωρίς έγγραφα. Παρόλο που υποσχεθήκατε έγγραφα, αλλά έγγραφα δεν βλέπουμε. Εξ ου και μας παραπέμπετε σε “απόψεις” του ενός και του άλλου που γράφτηκαν κατά παραγγελία του Μακαρίου στις δεκαετίες 60 και 70! Για τα έγγραφα του 2000 και 2013 που δημοσιεύω, του Στέητ Ντιπάρτμεντ, δεν έχετε να αντιτάξετε ΤΙΠΟΤΕ.
    Και κομμένο το “αγαπητός”. Δεν είμαι αγαπητός σου ούτε εσένα ούτε του Ήφαιστου. Πιάσε να δεις το βίντεο, ήδη θα σου το έστειλε ο admin, που σας κάνει τα χατίρια, κι εκεί θα δεις και τον Καρανίκκη που κατασκόπευε την Ελλάδα με οδηγίες του ινδάλματός σας και θα καταλάβεις και για μένα κάτι παραπάνω κι ότι δεν είμαι “αγαπητός” σας.
    Κι άσε τα κόλπα με τις παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθύνσεις και… δημοσιογραφικά ρεπορτάζ (!!) ότι τάχα δίνουν απαντήσεις στα έγγραφα που δημοσιεύω. Άκου politiko/kafeneio!! Κι από την άλλη γνωστό και παλιό το κόλπο των παραπομπών από τον Ήφαιστο, των πρωταθλητή των παραπομπών, κυρίως στον… εαυτό του!
    Και, κύριε admin, πώς γίνεται να υπάρχει ένθετο, νεότερο κείμενο Μπίλλη σε άμεση απάντηση που έδωσα στον Ήφαιστο;
    Κι όσο για το σχέδιο του Ανάν, δεν είπα ότι το έφερε ο Τάσσος. Ο Τάσσος το καβαλλίκεψε για την πενταετία. Άλλος το έφερε με την “πολιτική” του και ήδη παρέπεμψα στον ανθελληνισμό του με αποδείξεις που δεν τολμάτε βεβαια να αμφισβητήσετε αφού είναι αληθινές.

  75. copy paste, copy paste ή επανάληψη μήτηρ μαθήσεως

    «Κάποιος» πριν μερικούς μήνες έγραψε: [δεν βλέπουν] «… οι κήρυκες της απόλυτης ορθότητας του ΟΧΙ [του Σχεδίου Αναν] είναι ότι η τουρκική κατάκτηση μεγάλου μέρους της Κύπρου θέτει (έθεσε κι έθετε από τότε) τέρμα στους εθνικούς ενωτικούς αγώνες της Κύπρου για τα επόμενα 100 χρόνια, … … να συνειδητοποιούσαμε ότι τερματίστηκαν άδοξα, συντριπτικά και τελειωτικά πια οι εθνικοί μας αγώνες, οπότε ας βάλουμε προσωρινά πίσω στα μπαούλα τα σύμβολα και τα οράματα κι ας δούμε τι μπορούμε να περισώσουμε ως απλοί «πολίτες» μιας ιδιότυπης «Δημοκρατίας», που για την ώρα σκέφτονται μόνο τη βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη. Τεράστιας ευθύνης απόφαση. Μεγάλου κινδύνου απόφαση, αληθινά ζωής ή θανάτου απόφαση, με τον θάνατο να έχει τις συντριπτικά περισσότερες πιθανότητες ..».

    Βέβαια, δεν θα βάλουμε τις σημαίες στα μπαούλα γιατί κάποιοι έτσι το θέλουν. Τώρα, γιατί συνεχίζω να απαντώ; Εκτός του ότι είμαι γνωστός λάτρης του διαδικτύου ως μέσο δημοκρατικών συζητήσεων, υπάρχει κάτι πολύ σοβαρό: Αυτή η επιλεκτική και αλματώδης δίκη ιστορικών προσώπων -με τα οποία mea culpa αλλά οπαδός ήμουν και για τα οποία συχνά άσκησα κριτική, ενώ είμαι πανταχόθεν “κατηγορούμενος” ότι είμαι ενωτικός με τις σωστές όμως προϋποθέσεις, μόνο σε αυτή την συζήτηση κατηγορήθηκα για το αντίθετο- σχετίζεται με την προσπάθεια των δέκα τελευταίων ετών να μας επιβληθεί μια φασιστική και εθνικά εξοντωτική διευθέτηση που θα καταργεί το μέσο επιβίωσής μας το οποίο δεν είναι άλλο από την ΚΔ. Υπάρχει βέβαια και το εξής. Κάποιος πιο πάνω με κατηγόρησε ότι παραπέμπω στα δικά μου κείμενα. Εκτός του ότι είναι ψέμα γιατί παραπέμπω σε πολλά άλλα και στις δημοσιεύσεις μου σε δεκάδες χιλιάδες άλλα, υπάρχει και το εξής “πρόβλημα”: Έχω δημοσιεύσεις πολλών δεκάδων βιβλίων και εκατοντάδων επιστημονικών άρθρων ενώ στην ιστοσελίδα μου επισκέπτονται δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα κάποιος υπολόγισε ότι έχω αναρτήσει το ισοδύναμο περίπου διακοσίων βιβλίων. Να μην τα παραπέμπω; Μεγάλη χάρη ζητά κάποιος πιο πάνω και δεν θα του την κάνω. Για του λόγου το αληθές ιδού μια ανάλυση μερικών αιτίων: http://www.ifestosedu.gr/63GreekStrategy.htm Ελληνική Εθνική Στρατηγική: η περίπτωση της
    ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου: η “τριπλή στρατηγική” και οι εχθροί της. Και ακόμη μια για το γούρι: http://www.ifestosedu.gr/74Cy.htm Κύπρος, Προεδρικές Εκλογές Φεβρ. 2008 όπου έχει και ένα χιλιοδιαβασμένο άρθρο με τίτλο “ο επερχόμενος ανανάνθρωπος”. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το έγραψα μετά την εκλογή του Χριστόφια (που αποδεικνύει για να μην ψάχνουμε την ψυχή μου ότι μάλλον δεν είμαι με το Ακέλ, ή μήπως είμαι και δεν το … ξέρω! μιας και με κάποιες λογικές το Ακελ ψήφισε τον Μακάριο, εγώ λέω δεν ξέρω εάν η ψυχή του Μακαρίου ήταν εγκληματικά ανθελληνική, άρα εγώ είμαι ανθέλληνας άρα γωνία ράβδος πολύ βρέχει ανθέλληνες ….) Τέλος, το “επερχόμενος ανανάνθρωπος το έγραψα για τον Χριστόφια το 2008. Φαντάσου τι έπρεπε να γράψω για κάποιο θαυμαστό παιδί που γυρνούσε στην Άγκυρα και με μιλούσε ενώ πίσω του ταμπέλες που έγραφαν “όλα στους Τούρκους”. Το “ιδιότυπη δημοκρατία” έχει ιστορία, δεν είναι; Κατά τα άλλα ήταν ο Μακάριος ανθέλληνας, έτσι; Τι είναι τότε οι “Άλλοι”; Εγώ λέω λοιπόν τελειώνοντας ότι κανείς δεν είναι ανθέλληνας ή τουλάχιστον θα ήταν πολύ παράδοξο να ισχύει κάτι τέτοιο. Από αρχαιοτάτων χρόνων και σε όλες τις κοινωνίες δεν είναι όλοι “ήρωες”. Μάλιστα, όσοι το παίζουν “ήρωες” σέρνοντας την πατρίδα τους σε περιπέτειες είναι συνήθως παλληκάρια της φακής, όπως λένε στην Κύπρο. Η ιστορία διδάσκει ότι στην πορεία πολλοί λυγίζουν, πολλοί το βάζουν στα πόδια, πολλοί δέχονται να ζήσουν υποτελείς (αντιστρέφουν δηλαδή το γνωστό “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή …..”), μερικοί δειλιάζουν επειδή φοβούνται, άλλοι το παίζουν πάπιες επειδή είναι στην φύση τους, κάποιοι σέρνονται και υπηρετούν τον κατακτητή ή τον μελλοντικό κατακτητή (αυτοί ειδικεύονται στο “φωνάζει ο κλέφτης για να ακούσει ο νοικοκύρης), οι περισσότεροι υποφέρουν, υπομένουν και περιμένουν και κάποιοι άλλοι είναι http://www.youtube.com/watch?v=KzFRXoovEbc&NR=1. Διαλέξτε και πάρτε.

  76. Άντε πάλι απ’ την αρχή! Στου κουφού την πόρτα… Έγγραφα για τί πράμα “αναγαπητέ” κύριε Ροδίτη; Για πράγματα που έγιναν ή υποτίθεται ότι θα γίνονταν;
    Έτσι αν δεν κάναμε την Επανάσταση θα αλώμανε την οθωμανική αυτοκρατορία εκ των ένδον, αν δεν μπουκάραμε στην Ανατολία θα κρατούσαμε τα παράλια, αν ο Ελλάς χυμούσε στους Εγγλέζους θα τους πετούσε στη θάλασσα, αν δεν γινόταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να μην ανατρέπονταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος που είχε απαγκιστρωθεί από την ιδέα του πραξικοπήματος κατά Μακαρίου, οπότε δεν θ’αναλάμβανε να το διεκπεραιώσει κείνος ο “τετραπέρατος” Ιωαννίδης κι έτσι η Τουρκική εισβολή θα απεφεύγετο, κι αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα γινότανε πατίνι…

  77. Πολύ ορθολογιστικά αυτά Ελευθέριε. Αυτά λέω από καιρό.
    Δεν μπορεί να γίνονται προφητείες του παρελθόντος και αυτό δεν αποτελεί ιστορική ανάλυση αλλά φαρσοκωμωδία
    Δεν μπορούν να κρίνονται μεμονωμένα γεγονότα μιας εξαιρετικά σύνθετης και πολύπλοκης ιστορικής εποχής και να καταλήγουμε σε αφοριστικά συμπεράσματα και καταδίκες προθέσεων.
    Δεν μπορεί παρά να γίνεται συνδυαστική ανάλυση των διαφόρων επιπέδων και πάλι όχι για να καταλήξει σε προφητείες του παρελθόντος αλλά σε εκτιμήσεις υψηλότερου και χαμηλότερου ρίσκου (και αυτές πολύ επιφυλακτικά και υπό προϋποθέσεις)
    Δεν μπορεί να εμπιστευόμαστε έγγραφα παρά μόνο υπό ορισμένες συγκεκριμένες προϋποθέσεις γιατί δεν αποτελούν παρά μόνο σταγόνα στον ωκεανό μιας σύνθετης στρατηγικής κατάστασης όπου μια μεγάλη δύναμη εισέρχεται στο παιχνίδι με αμέτρητα εναλλακτικά σενάρια τα οποία δεν σε θεωρούν φίλο ή εχθρό αλλά δρώντα αναλώσιμο ή πελατειακά συναλλασσόμενο σε ένα αδιάκοπο ανταγωνισμό για την κατανομή ισχύος και τον έλεγχο του παγκόσμιου πλούτου.
    Και τα λοιπά για τα οποία η σωστή και επιστημολογικά-μεθοδολογικά έρευνα και συγγραφή θα βάζει σε μια τάξη.

    Τώρα, κάτι ακόμη. Για τον ενδιαφερόμενο γνωρίζω ότι έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά το εμβληματικό βιβλίο του E.H.Carr What’s history? (στα ελληνικά Τι είναι η ιστορία;) το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται στο θέμα της χρήσης των εγγράφων και τις προϋποθέσεις συνεκτίμησής τους. Προτρέπω όποιον θέλει να κατανοήσει πόσο σύνθετη είναι κάθε ιστορική στιγμή και πόσο επιφυλακτικός πρέπει να είναι, να το αναζητήσει και μελετήσει. Υπάρχουν βέβαια και πολλά άλλα κείμενα αντίστοιχα και ανάλογα που κινούνται στην βάση της ίδιας προβληματικής.

  78. Καλὸ εἶναι νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ Ἄντης Ροδίτης δὲν ἔχει γνωρίσει τὴν ἀτμόσφαιρα καὶ τὶς μεθόδους τῆς ἀπεραντολόγου ἀσχετολογίας τῶν φοιτητικῶν ἀμφιθεάτρων, αὐτὲς πού δίνουν τὸν τόνο σ’ αὐτὸ πού ὀνομάζουμε δημόσιο διάλογο στὴν Ἐλλάδα. Ἐκεῖνο πού πιστοποιεῖ ἡ ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων στὸ νῆμα αὐτὸ εἶναι ὅτι τὸ «Ἀντίβαρο», στὴν προσπάθειά του νὰ ἀντιπαραταχθεῖ στὴν ἄθεη καὶ διεθνιστικὴ νεωτερικότητα, δίνει βῆμα σὲ ὅποιον αὐτοχρίεται ὡς «πατριώτης», ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ ὅλη πολιτεία του βεβαιώνει τὸ ἀντίθετο. Ἀλλοίμονο, ἡ ἄθεη καὶ διεθνιστικὴ νεωτερικότητα,ὄχι μόνον δὲν πολεμᾶται μὲ τὰ ἴδια αὐτῆς μέσα, ἀλλά, τελικῶς, ἐνθαρρύνεται στὸν ἀφανιστικὸ μηδενισμό της. Χρειάζεται ἄλλος τρόπος.
    Πάντως, φαντάζομαι ἡ «πατριωτικὴ» καὶ «δημοκρατικὴ», «ἀντι-ἰμπεριαλιστικὴ» μπουρδολογία τελικῶς τείνει νὰ δικαιώσει ἀπολύτως ὅσους πολέμησαν τὴν Ἕνωση, ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους ὡς τὸν Μακάριο. Κέρδος ἀπὸ τὴν σύνδεση μὲ ἀνθρώπους πού, ὄχι μόνον δὲν σκέπτονται, ἀλλὰ θέλουν νὰ ἀναγκάσουν καὶ τοὺς ἄλλους νὰ μὴν σκέπτονται, δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἔχει ἡ Κύπρος.

  79. O Άντης Ροδίτης μια χαρά έχει το σθένος να υπερασπίζεται την άποψή του – ανεξαρτήτως της ασκούμενης κριτικής – ώστε να μην χρειάζεται την συνηγορία αμετανόητων νοσταλγών δικτατόρων βασανιστών, που νομίζουν ότι είναι σε θέση ακόμη σήμερα να υπαγορεύουν πλαίσιο διαλόγου, τον οποίο εξάλλου βαθύτατα περιφρονούν.
    Και είναι απείρως προτιμότερος ένας άθεος έντιμος άνθρωπος, από ένα “ένθεο φίδι” που ο θεός του το καταδίκασε να σέρνεται στον αιώνα τον άπαντα.
    Zητώ συγγνώμη από τα πραγματικά φίδια.

  80. Σε αποκάλεσα νεαρό γιατί ήσουν μαθητής του συμμαθητή μου πατριώτη άξιου Έλληνα Ανδρέα Χριστοφίδη που δυστυχώς δεν τον σεβάστηκες.

    Δεν έχεις δίκαιο να θυμώνεις που σε είπα αγαπητέ που δεν είναι κακό τη στιγμή που copy με ανέδαζες και EVRIS με κατέβαζες. Να το λες όμως. Εμένα δεν πειράζει ότι και να πεις εσύ. Και το γέρος δεν είναι κακό. Εξαρτάται τι εσύ αισθάνεσαι και τι δείχνεις με αυτά που γράφεις

    Η πρώτη παράγραφος είναι σωστή αλλά φαίνεται δεν ήσουν νηφάλιος όταν την διάβαζες.

    Αν κατάλαβα καλά βγάζεις χειρότερο από άχρηστους, υπονοείς προδότες όλους που αντιτάχθηκαν στο Εθνικό Κέντρο που είναι υπεύθυνο και τη διχόνοια του λαού μας και για όλα και που εκμεταλλεύθηκε αγνούς πατριώτες για να επιβάλει με τη διχόνοια του και τις ψευτιές του τα διχοτομικά του σχέδια εκτουρκισμού της Κύπρου.

    Με αποκορύφωμα πρώτα την εισβολή των τούρκων του Καραμανλή σου και μετά το σχέδιο Ανάν του Ανανστασιάδη σου που μας τα μπλέκεις με όσα παραπλανητικά και όχι καθαρά γράφεις για τον Τάσσο.

    Βγάζεις δηλαδή άχρηστους ή χειρότερο όπως γράφεις εσύ ο πολύ μικρός μπροστά στους γίγαντες αυτούς, τον Καθηγητή σου τον Χριστοφίδη, τον Σπυριδάκη, τον Φρίξο τον Πετρίδη κτλ.

    Εμένα που είμαι και Γριβικός και Μακαριακός δεν ξέρω τι θα με βγάλεις.

    Ναι τον Κλίφορντ είχε φέρει σε δύσκολη θέσει ο αείμνηστος Ανδρέας και τον είχε υποχρεώσει να απολογηθεί. Ακόμα και αυτό το διαστρέβλωσες Αμερικάνικα ή Ατσεσονικά. Δεν ξέρω τι να υποθέσω μαζί σου.

    Ακόμα και αυτό το παραποίησες όπως παραποιείς και το σχέδιο Άτσεσον.

    Ζήτησες “μονομαχία” και την είχες.

    Δεν θα είχα ασχολήθεί βέβαια μαζί σου για τη “μονομαχία” που τη θεωρώ χαντή αλλά και γιατί για άγνωστους λόγους είσαι ανεπίδεκτος σε μάθημα, μάλλον όχι για άγνωστους λόγους αλλά για υποτιθέμενους Ανανστασιαδικούς λόγους που βρήκες ευκαιρία την αποδημία του Κληρίδη για να μας τους σερβίρεις χωρίς να φαίνεται (περιμένω αν θέλει να τον απαρνηθείς τον Ανανστασιάδη οπότε θα σου ζητήσω δυγνώμην).

    Ασχολήθηκα για να πληροφορήσω συμπατριώτες μας που δεν γνωρίζουν ώστε να μην γίνονται “θύματα” της παραπληροφόρησης σου.

    Θέλω να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει τίποτε προσωπικό και να μου επιτρέψεις να σε ευχαριστήσω για την σε μάλλον πολιτισμένο επίπεδο (αν εξαιρέσουμε τα παιδιάστικα σου copy και EVRIS που επειδή είσαι “μιτσίς” σου τα συγχωρώ. ).

    Tέλος στη δ/νση http://it.scribd.com/doc/15284378/Spiros-Papageorgiou-Karamanlis-Kai-Kypriako, διάβασαι για τον Καραμανλή σου το “Καραμανλής Και Κυπριακό” του Σπύρου Παπαγεωργίου.

    Αν το διάβασες δεν συγχωρκέσε να εκτιμάς τα αρχεία του Καραμανλή.

    Σε χαιρετώ τώρα και να δούμε όλοι τη σωτηρία της Κύπρου μας με σχέδια όχι παραλλαγές του σχεδίου Άτσεσον, δηλαδή τη Αννανιακή Αναναστασιαδική ΔΔΟ.

    Τέλος γιατί συνεχώς πιέζεις τον κ. Σταλίδη να με λογοκρίνει επειδή δεν τα φκάλλεις πέρα γράφοντας “Και, κύριε admin, πώς γίνεται να υπάρχει ένθετο, νεότερο κείμενο Μπίλλη σε άμεση απάντηση που έδωσα στον Ήφαιστο;”

    Σε χαιρετώ και καλή συνέχεια. Εγώ ότι είχα να πω το είπα.

  81. ´Α,ξέχασα, ἕνα ἀκόμη πρόβλημα ὅλων τῶν ἱστοτόπων συζητήσεων καὶ ὄχι ἀποκλειστικῶς τοῦ «Ἀντιβάρου» εἶναι ἡ ὐπὸ ψευδώνυμο δημοσία ἐξομολόγησις ὅλων τῶν παθῶν ποὺ ταλανίζουν πολλοὺς καὶ τὰ ὁποῖα δὲν θὰ τολμοῦσαν ποτὲ νὰ ὁμολογήσουν γραπτῶς καὶ ἐνυπογράφως. Ἡ δική μου ἐμπειρία εἶναι ὅτι τὰ κυριώτερα άπὸ τὰ πάθη αὐτὰ εἶναι ὁ φθόνος καὶ ἡ μειονεξία. Ἅπαξ καὶ ἔγραψαν μία μπαρούφα, τὴν ὁποία κάποιος ἀποδείξει ὅτι εἶναι λογικῶς ἀσυνεπής, ἀρχίζουν ἀγῶνα ὥστε, μὲ τὴν ἀπεραντολόγο φλυαρία, νὰ «ξεχασθεῖ», ὅσο γίνεται ἡ μπαρούφα πού ἔγραψαν. Στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἡ ἀγανάκτηση εἶναι ἡ παγίδα στὴν ὁποία κινδυνεύει νὰ πέσει ὅποιος προσπαθεῖ νὰ συζητήσει σοβαρά. Ἐνῶ μπορεῖ, κάλλιστα, νά ἀπολαύσει τὸ θέαμα ἀνθρώπων, οἱ ὀποῖοι γελοιοποιοῦν ἑαυτούς. Καὶ ὅταν ἔχει φιλοσοφικώτερη διάθεση, μπορεῖ νὰ διερωτηθεῖ πόσο σοβαρὰ λάθη μπορεῖ νὰ κάνει μιὰ κοινωνικὴ ὁμάδα στὴν ὀποία ἄνθρωποι μὲ τέτοια πάθη ἔχουν ψῆφο. Καὶ τότε, θὰ συγχωρήσει πολλὰ στὸν Μακάριο.

    ΥΓ Τήν ἀναπόφευκτη φθορὰ τῆς κοινῆς προσπαθείας ἀπὸ τὰ ἰδιοτελῆ πάθη ἔχει περιγράψει ὀ Γιανναρᾶς στὸ «Καταφύγιο Ἰδεῶν».

  82. “…μάλλον δεν είμαι με το Ακέλ, ή μήπως είμαι και δεν το … ξέρω”
    “…είμαι και Γριβικός και Μακαριακός δεν ξέρω τι θα με βγάλεις” κι άλλα όμοια και παρόμοια της σημερινής ελληνικής… επιστήμης του κ. Ήφαιστου και του κ. Μπίλλη και παρεμβάσεις από “ανώνυμους”, τάχα, φοιτητές που ψάχνουν βαθμό από τους καθηγητές τους (!), αλλά κατηγορούν άλλους για συνήγορους… Ξέρω πολύ καλά κύριε Γεωργάνα το επίπεδο των ελλαδικών συζητήσεων. Τα λέει κι ο Γιανναράς πιο πάνω, τα είπε κι ο Δημητριάδης από το 78! Δεν υπάρχει, ίσως, αυτή τη στιγμή καλύτερο σημείο στο διαδίχτυο για να δει κανείς πώς ψοφολογά η Ελλάδα.
    Αλλά δεν θα κλείσω ακόμα αυτό, το τελευταίο μου σημείωμα, αφήνοντας την τελευταία λέξη στους πλέον αρμόδιους, τους εκτελεστές της.
    Η θέση μου είναι ότι ο Μακάριος με την “πολιτική” και τη νοοτροπία του υπήρξε η κύρια και πρώτη υπεύθυνη προσωπικότητα για τις καταστροφές που υπέστη ο ελληνισμός από το Ζυρίχη (1959) και μετά. Είναι ο πρώτος υπεύθυνος για όλα όσα ακολούθησαν. Οι ενέργειές του και τα αποτελέσματά τους έφεραν και το σχέδιο Ανάν, έστω κι αν δεν μπορούν, με το λίγο μυαλό που διαθέτουν, πολλοί να το δούν αυτό.
    Τι πιο σίγουρο είναι ότι ο ανθελληνισμός των Ελλήνων θα έφερνε την αυτοκαταστροφή. Μόνο αυτός ο απλός συλλογισμός είναι αρκετός για να πάρει από το χέρι και τον πιο βλάκα για να τον βάλει στην οδό όπου όλα γίνονται φανερά.
    Ότι ο Μακάριος είχε εγκαταλείψει τον στόχο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, μόνο αφελείς και αδιάβαστοι δεν το ξέρουν. Αυτό, ίσως, που θα πρέπει κάποτε κάποιος να ερευνήσει είναι το πότε ακριβώς έγινε αυτό, και να ερευνήσει επίσης και την πιθανότητα να μην υπήρξε ποτέ “ενωτικός” αλλά απλός επιβήτορας της ιδεολογίας για να κρατηθεί στην εξουσία.
    Μια προσπάθεια φαίνεται να κάνει η γνωστή Σία Αναγνωστοπούλου με το άρθρο (κεφάλαιο;) Archbishop Makarios: Ethnarch or the identification of religious and Lay Authority? Η πρώτη μου εντύπωση είναι ότι άλλες “προοδευτικόφρονές” της ιδεολογίες (όπως θα έλεγε και ο Ιωάννης Τσεγκος) την εμποδίζουν από το να διατυπώσει ξεκάθαρα συμπεράσματα. Άλλη αδυναμία κι αυτή της σύγχρονης “ελληνικής” επιστήμης.
    Ο ίδιος ο αρχιμακαριακός Ανδρέας Παπανδρέου, που σήκωσε από τον Μακάριο τη συνταγή της επιτυχίας (αντιαμερικανισμός και apres moi le deluge), δηλώνει ξεκάθαρα ότι “ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος πάντα μιλούσε για Ένωση αλλά πάντα οι ενέργειές του απέβλεπαν στην ανεξαρτησία” (“Η Δημοκρατία στο απόσπασμα”, Λιβάνης 2006, σ.223). Με μια φράση ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Μακαρίου αποκαλύπτει πόσο απατεώνας ήταν ο άνθρωπος, που μέχρι τον Μάιο του 74 (προσωπική μου εμπειρία) μιλούσε για Ένωση!!
    Δεν θα αναφέρω εδώ τις απειράριθμες μαρτυρίες-αποδείξεις για τον ανθελληνισμό και τον ανθενωτισμό του Αρχιεπισκόπου μας! Τις είπαμε και τις γράψαμε 100 φορές.
    Θα αρκεστώ στην πιο… θαυμαστή, ίσως και την πιο ερωτική και γι΄αυτό ίσως και την πιο αδιαμφισβήτητα πειστική, που προσωπικά μένω ξερός κάθε φορά που τη φέρνω στο νου μου: Εκείνη της εγκυκλίου της θεολόγου, φανατικής φίλης και ακολούθου του Αρχιεπισκόπου, Ουρανίας Κοκκίνου (μόνο ο κ. Ήφαιστος από όλη την Κύπρο δεν την ξέρει – γιατί να την ξέρει, όμως, για να του χαλά τα “ελληνικά” του επιχειρήματα;), ήτις ζήτησε δι’ εγκυκλίου την κατάργηση εν Κύπρω της ελληνικής σημαίας, διαμιάς και δια παντός, ως “σοβινιστικού συμβόλου”!!
    Η προσωπική μαρτυρία γι’ αυτό βρίσκεται στη σελίδα 373 του βιβλίου “Ταξίδι στη μνήμη” (2009) του διευθυντή του Παγκυπρίου Γυμνασίου Γιώργου Χατζηκωστή, τον οποίο μπορείτε να γνωρίσετε και στο βίντεο παρουσίασης τού “Κουράγιο Πηνελόπη”, που για κάποιο “μυστήριο” ή καθόλου μυστήριο λόγο δεν θέλει να κάνει ο admin του Αντιβάρου.
    Θα τελειώσω με την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία του Αναστάση Πεπονή (ενός έντιμου ανθρώπου) για την ανεντιμότητα Μακαρίου:
    «Ο Μακάριος με δέχθηκε νωρίς το πρωί της 29ης ή της 30ής Οκτωβρίου (1964)στο μέγαρο τής Αρχιεπισκοπής. Φορούσε το αντερί. Ξεκίνησα με αναφορά στη συνεργασία Ε.Ι.Ρ. – Ρ.Ι.Κ., για να καταλήξω στην πρόταση μιας άμεσης σύνδεσης για ορισμένες εκπομπές. Τόνισα τη συμβολική σημασία αυτής τής σύνδεσης, έχοντας πάντα στο μυαλό μου ως δεδομένη μια κοινή πολιτική με αίτημα το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, που με την άσκησή του, όπως όλοι πιστεύαμε στην Ελλάδα, η πλειοψηφία του λαού τής Κύπρου θα επέλεγε την ένωση. Η συζήτηση μεταφέρθηκε εκεί. Ο Μακάριος μού είπε απερίφραστα ότι αποδεχόταν την Ένωση υπό την προϋπόθεση ότι η Κύπρος δεν θα εντασσόταν, δε θα υπαγόταν, στο ΝΑΤΟ. Ξαφνιάστηκα. Δεν ήξερα αν αυτή τη θέση του την είχε ήδη γνωστοποιήσει στην ελληνική κυβέρνηση, δεν ήμουν προετοιμασμένος για το θέμα, πολύ περισσότερο να ακούσω από τον Μακάριο μια τοποθέτηση με την οποία ουσιαστικά απέκλειε την ένωση. Παρατήρησα ότι η ένταξη τής Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ήταν δεδομένη από το 1952. Για την ένωση με αυτή την Ελλάδα είχε πρωτοστατήσει ο ίδιος και, πάντως, με αυτό το δεδομένο έγινε ο πρώτος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Θυμάμαι περίπου τα λόγια του: Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, η Κύπρος να μην υπάγεται. Επέμενα, το ύφος μου και η προσεκτική διατύπωση επιβεβαίωναν το σεβασμό και την αναγνώριση, όμως θα του έγινα δυσάρεστος. Του θύμισα τις βρετανικές βάσεις στο κυπριακό έδαφος και τη συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας στο ΝΑΤΟ. Τον ρώτησα αν πίστευε πως σε περίπτωση σύγκρουσης των δύο συνασπισμών η Μεγάλη Βρετανία θα εξαιρούσε αυτές τις βάσεις από την υπαγωγή στο ΝΑΤΟ. Δεν απάντησε.
    »Έφυγα ξέροντας ότι δεν είχα πετύχει την αποκατάσταση κάποιας απευθείας σύνδεσης με την οποία απέβλεπα να ολοκληρωθεί η συνεργασία Ε.Ι.Ρ και Ρ.Ι.Κ., και με συγκεχυμένα συμπεράσματα για την πολιτική του Μακαρίου.»
    Ο Πεπονής, όμως, τελειώνει το συγκεκριμένο κεφάλαιο στο βιβλίο του με την περιγραφή ενός δείπνου στο οποίο προσκλήθηκε από τον Σοβιετικό πρέσβη στην Αθήνα. Παρόντες, λέει ο Πεπονής, ήταν κι άλλοι Έλληνες επίσημοι: Ο Υφυπουργός Τύπου Γιώργος Μυλωνάς και ο Γενικός Διευθυντής του ιδίου Υπουργείου Γιώργος Καβουνίδης. Γράφει ο Πεπονής: «Στο τραπέζι ο πρεσβευτής φανέρωσε αμέσως το ζήτημα για το οποίο έκανε εκείνο το γεύμα. Χωρίς περιστροφές, μίλησε κατά της προοπτικής τής ένωσης, την τοποθέτησε ως κίνηση για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Μιλούσε αρκετά έντονα, απευθυνόταν κυρίως σε μένα. Θυμάμαι τη βασική μου απάντηση: ‘Το γεγονός ότι εσείς οι μεγάλοι δεν καταφέρνετε να εξασφαλίσετε την ειρήνη και να ξεπεράσετε την πόλωση μεταξύ των δύο στρατιωτικών συνασπισμών δεν μπορεί να στερήσει από έναν λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.’ Ο διάλογος κράτησε αρκετά. Έφυγα πρώτος.»
    Αναστάση Πεπονή «1961-1981, Τα γεγονότα και τα πρόσωπα», Λιβάνης 2002, σ. 86-90.

    Η Σοβιετική Ένωση, το ΑΚΕΛ, όλοι οι (ανθενωτικοί) σύμμαχοι του Μακαρίου, ο κ. Ήφαιστος, ο κ. Μπίλλης… δεν θα τους ρωτήσω τίποτε άλλο. Ξέρω ότι θα απαντήσουν άλλ’ αντ’ άλλων. Αυτή είναι η σημερινή Ελλάς, ανέντιμη και μικρή, χαμένη και νεκρή Ελλάς. Ζήτω η Ελλάς. Η εκτός πραγματικότητας πραγματική Ελλάς.

  83. “Είπεν ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα και γύρισεν ο πετεινός και τούριξε ροχάλα”
    Πάει να βγει κι από πάνω ο αργόσχολος αυτόκλητος “μπουρδολόγος”, που άλλη δουλειά δεν κάνει απ’ το να γυρίζει από ιστότοπο σε ιστότοπο και να παρεμβάλλεται ταυτόχρονα σε παράλληλες ροές, για να λέει πράγματα άσχετα με το υπό συζήτηση θέμα, μόνο και μόνο για να αποπροσανατολίζει και υπονομεύει την όποια κριτική ασκείται στην κατεστημένη πολιτική τάξη, την οποία ως ορντινάτσα έχει ταχθεί να υπηρετεί.
    Ακόμη και ο φίδης, προτού τον τιμωρήσει ο θεός, πορπάταγε όρθιος!

  84. Πάντως, ἐπὶ 190 χρόνια ἔτσι «ψοφολογᾶ» ἡ Ἑλλάδα, ὁπότε δὲν ἀπελπιζόμαστε. Ὅσο λίγοι, πάντοτε λίγοι, δημιουργοῦν «τὰ ὡραῖα καὶ μεγάλα ἔργα», δὲν ψοφᾶμε. Νὰ μὴν σᾶς ‘πῶ ὅτι καὶ ἡ μειονεξία καὶ ἡ μικρότητα, τελικῶς, ἀνεδεικνύουν καὶ αὐτὲς τὴν ἀλήθεια, καί, πρῶτα, πρῶτα, μέσα στὴν ψυχὴ τῶν μειονεκτικῶν καὶ τῶν μικρῶν. Καὶ ἡ ἀμηχανία τους γίνεται δήλη ἀπὸ τὴν σύγχυση στὴν λογική καὶ στὴν ἐκφορὰ τῶν γνωμῶν τους.
    Σχετικῶς μὲ τὸν Μακάριο, δὲν ἀρκεῖ νὰ ἀποδείξει κανεὶς ὅτι εἶναι ὁ κύριος ὑπεύθυνος γιὰ τὴν πορεία ποὺ ἔλαβε τὸ ζήτημα τῆς Κύπρου. Αὐτὸ τὸ ἀποδείξατε γιὰ τὴν περίπτωση τῆς προτάσεως γιὰ τὴν Ἕνωση τὸ 1964. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι ἐὰν ὁποιοσδήποτε ἄλλος πολιτικὸς ἡγέτης θὰ μποροῦσε νὰ κάνει τὴν μεταστροφὴ πού ζητᾶτε νὰ εἶχε κάνει ὁ Μακάριος τὸ 1964. Φαντάζομαι θὰ δεχθεῖτε ὅτι κανένας ἄλλος δὲν θὰ τὸ μποροῦσε.
    Ἴσως ἐπειδὴ ἦταν καὶ ἐκκλησιαστικὸς ἠγέτης, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἔχει ὑψηλότερες ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὸν Μακάριο. Ἀλλὰ μήπως εἶναι πολλοὶ οἱ σύγχρονοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες πού ἔχουν δείξει θυσιαστικὴ αὐταπάρνηση ; Στὸ ἐπίπεδο τοῦ Μακαρίου, ἀπ` ὅσο γνωρίζω τὴν σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τῆς Ἐλληνοφώνου Ἐκκλησίας, κανείς. Ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, πιθανῶς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας Λουκᾶς (+1961), ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ρομέρο (+ 1980). Διαβάστε ἐδῶ :
    http://www.fullbooks.com/Father-Damien.html
    ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ φημσμένα κείμενα πολεμικῆς στὴν Ἀγγλικὴ γλῶσσα (ἀξεπέραστο καὶ απὸ φιλολογικῆς ἀπόψεως) γιὰ νὰ ‘δεῖτε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ἀπαιτοῦμε ὑπεράνθρωπη αὐταπάρνηση οὔτε ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες. Οἱ Ἅγιοι εἶναι ἅγιοι διότι εἶναι καὶ ὀλιγάριθμοι.

  85. Τελικά έχει ενδιαφέρον αυτή η συζήτηση. Δείχνει ότι το διαδίκτυο όντως εξελίσσεται σε μεγάλη αρένα κωφαλάλων. Σε μεγάλο επίσης δικαστήριο των προθέσεων, των μύχιων επιθυμιών, των ισοπεδώσεων και των γραμμικών ερμηνειών σύμφωνα με τις γνώμες, τις ενοχές και στα σύνδρομα μιας ταραχώδους διαδρομής. Οι θύτες της καταστροφής της Κύπρου και της Ελλάδας, τελικά, επιχειρούν να μετατραπούν και σε θύματα. Στο μεγάλο αυτό δικαστήριο του διαδικτύου, επίσης, κρίνεται η επιστημονική κοινότητα σύμφωνα και με αυτά που ανέφερα μόλις. Τέλος, η φαντασία οργιάζει και οι προφητείες του παρελθόντος αποκτούν παγκόσμια πρωτοτυπία. Γιατί τόσο οργιώδη και αλματώδη φαντασία και τέτοια σοφιστική παραγνώριση της ουσίας σίγουρα δεν υπήρξε πριν και αποτελεί ακόμη ένα νεοελληνικό και κυπριακό φαινόμενο. Συγχαρητήρια.

    Υπογραφή: Ένας κριθείς κομμένος των αμφιθεάτρων, ένοχος για πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων κορυφαίο έγκλημα να μην γνωρίζω την Ουρανία Κοκκίνου.

    Υστερόγραφο. Πώς να μην θυμηθώ εκείνο το ρηθέν για τα πίτουρα και τις κότες. Δεν πειράζει. Δεν θα αφήσουμε το διαδίκτυο επειδή υπάρχουν καμικάζι της παρακρούσεων και ανορθολογισμού. Για τα πιο πάνω ισχύει η πάγια προειδοποίηση scripta manent και η συμβουλή «να μιλάς αλλά να μην εκτίθεσαι».

  86. Αγαπητε κυριε Ροδιτη

    Εμεις οι “καλαμαραδες” τους Κυπριους Ενωτικους τους αγαπαμε ΠΟΛΥ, διοτι ειναι οι ΑΡΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Δεχθειτε το σεβασμο μου.Ολα τα κειμενα σας που εχω διαβασει στο Διαδικτυο ειναι συγκλονιστικα. Συντομα θα αγορασω το “Κουράγιο Πηνελόπη”.

    Υπαρχουν πλεον αποδειξεις οτι οι Αμερικανοι μας προσεφεραν στο πιατο την Ενωση το 1964-1966 και την τορπιλισαν ο Μακαριος και οι ανθενωτικοι. Οι κ. Ηφαιστος και Ευρυβιαδης δεν ειναι καθολου πειστικοι.

    Ωστοσο κ. Ροδιτη, αν καταλαβα καλα, ειχατε υποστηριξει το σχεδιο Α(υ)νάν το 2004. Θα πρεπει να παραδεχθειτε οτι ηταν τεραστιο λαθος σας. Ειναι σωστο και ειλικρινες να πειτε Mea Culpa, αντι να δικαιολογειστε. Ολοι κανουμε λαθη, ανθρωπινο ειναι, μονο ο…… Παπας της Ρωμης ειναι αλανθαστος.

  87. Χαχα, μου άρεσε, ‘οι ΑΡΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ’.
    Οι άριστοι των Ελλήνων φίλτατε ήταν εκείνοι οι Έλληνες, στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που έγιναν χριστιανοί και σιγά σιγά έγιναν ‘άρχοντες’ στον τόπο τους χωρίς αντάρτικα κι αλλά τέτοια.
    Όποιος δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και μένει στα επαναστατικά του σιγά-σιγά θα χαθεί, θα εκβαρβαρωθεί!
    Όλα τα άλλα είναι για να έχουν να ασχολούνται οι πανεπιστημιακοί με τις έρευνές τους κτλ και οι μη έχοντες άλλη δουλειά από το να σπέρνουν διαβάλματα…

  88. Κατωτέρω μπορείτε να δείτε για πληροφόρηση σας πολλά σχετικά με το σχέδιο Άτσεσον. Δεν αναγράφονται τα του Καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστου επειδή τα ανέλυσε ο ίδιος προσωπικά:

    1. Κουράγιο Πηνελόπη, Άντης Ροδίτης, Εκδόσεις Αρμός,
    Μαυροκορδάτου 11, 106 78, Αθήνα, τηλ. 210 3830604, fax. 2103819439

    2. Εκδόσεις «Τετράδια Πολιτικού διαλόγου Έρευνας και Κριτικής».Τεσσαρακοστό έβδομο τετραδίου σελίδα σελίδα 81.
    Ανάλυση του Καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη με τίτλο, «Άτσεσον Σωσίδης και «χαμένες» ευκαιρίες: Η ιδεολογική παραγωγή και η χρήση ενός μύθου.

    3. Του : Μάριου Ευρυβιάδη, Ο Ρόλος της Ελλάδας και ειδικά του Σαμαρά για την Αποτροπή Τουρκοποίησης της Κύπρου

    4. 17/05/2009. Τουρκία: Τα επόμενα βήματα. Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΗ, τ. Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας και Επίτιμου Αρχηγού Γ.Ε.Α. και Γ.Ε.ΕΘ.Α

    5. Μνήμη Μακαρίου (31 χρόνια μετά). Δρ Ευστάθιος Αβρααμίδης.

    6. Χωριστές κυριαρχίες και πηγές εξουσίας| 27/09/2009 | ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ* http://www.sigmalive.com/simerini/politics/195586

    7. Η δήλωση του Daniel Fried (πρώην υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ)

    8. Σχέδιο Άτσεσον (συνοπτικά)

    9. Το Σχέδιο Ατσεσον και η Ρόδος . Π. ΣΤΑΥΡΟΥ | Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2002

    10. Η ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (BLOODY TRUTH). http://cyprusactionnetwork.org/yahoo_site_admin/assets/docs/BLOODY_TRUTH__The_Book.266130049.pdf

    1. Κουράγιο Πηνελόπη, Άντης Ροδίτης, Εκδόσεις Αρμός,
    Μαυροκορδάτου 11, 106 78, Αθήνα, τηλ. 210 3830604, fax. 2103819439

    2. Εκδόσεις «Τετράδια Πολιτικού διαλόγου Έρευνας και Κριτικής».Τεσσαρακοστό έβδομο τετραδίου σελίδα σελίδα 81.
    Ανάλυση του Καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη με τίτλο, «Άτσεσον Σωσίδης και «χαμένες» ευκαιρίες: Η ιδεολογική παραγωγή και η χρήση ενός μύθου.

    3. Του : Μάριου Ευρυβιάδη, Ο Ρόλος της Ελλάδας και ειδικά του Σαμαρά για την Αποτροπή Τουρκοποίησης της Κύπρου

    Η παρουσία κυρίως, του Έλληνα Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην κηδεία του τ.Προέδρου Γλαύκου Κληρίδη, όπως και τα λόγια του, ότι “για την Ελλάδα, η Κύπρος ήταν και παραμένει χρέος και ευθύνη”, φέρνουν επιτακτικά στο προσκήνιο το ρόλο που μια δημοκρατική Ελλάδα διαδραματίζει, αλλά κυρίως μπορεί να διαδραματίσει, ώστε να “ευτυχίσει” μελλοντικά, κατά τον Πρωθυπουργό, ο κυπριακός λαός.

    Κανένας λαός δεν μπορεί να “ευτυχίσει” πολιτικά–διότι περί πολιτικής μιλούμε–εάν δεν είναι σε θέση να διαφεντεύει δημοκρατικά τον εαυτό του μέσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Οι πολίτες, θα πρέπει να λειτουργούν και να εκφράζονται στο πλαίσιο ενός πολιτεύματος ευθυνοδοσίας και διαφάνειας, παράγωγο του οποίου καταλήγει να είναι μια δημοκρατική ειρήνη.

    “Χρέος και ευθύνη”της Ελλάδας νοηματοδοτούνται μόνο με τα παραπάνω, και όχι με τις χουντοφασιστικές νοοτροπίες που χαρακτήριζαν τις σχέσεις Αθηνών -Λευκωσίας την δεκαετία 1964-1974.

    Αναντίρρητα, μέγιστη υπήρξε η συμβολή της Ελλάδας στην επιτυχημένη ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας -Κ.Δ.-( και όχι του Αννανικού μορφώματος ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί σε πολιτικό επίπεδο οι προσδοκίες του κυπριακού λαού να μην ευοδώθηκαν. Ωστόσο, η ένταξη έδωσε στη Κύπρο για πρώτη φορά από το 1960 θεσμικά όπλα και δύναμη έναντι στην Τουρκία και όχι μόνο. Ανεξάρτητα από την επιμέρους αξιολόγηση της κυπριακής παρουσίας στην Ε.Ε. ( και των κατά καιρούς απίστευτων πολιτικών λαθών και γκαφών των διπλωματών της), η θεσμική παρουσία και συμμετοχή της Κύπρου στον κορυφαίο ευρωπαϊκό διακρατικό οργανισμό, λειτούργησε και λειτουργεί ως τροχοπέδη, έναντι αυτών που επιβουλεύονται τα συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών της Κύπρου. Και σε πολλές περιπτώσεις όπου παρουσιάζονται αυθαίρετες συμπεριφορές των Βρυξελλών, μεγάλο μέρος της ευθύνης εντοπίζεται και στη Λευκωσία –στις αβελτηρίες και πολιτικές της αστοχίες.

    Εάν απομονώσουμε μια και μόνο πράξη της Αθήνας που εξασφάλισε την κυπριακή ένταξη, αυτή υπήρξε η συλλογική απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου ότι η προγραμματιζόμενη διεύρυνση της Ε.Ε. του 2004, με τις δέκα υποψήφιες χώρες, θα προσέκρουε στη άρνηση της Ελλάδας εάν για τους γνωστούς πολιτικούς λόγους απεκλείετο η Κύπρος. Το μήνυμα ελήφθη, κυρίως απο τη Γερμανία, που για δικούς της γεωπολιτικούς λόγους ήθελε την ένταξη της Πολωνίας πάση θυσία. Έτσι, με Γερμανική πρωτοβουλία, η ομάδα των δέκα υποψηφίων έλαβε χαρακτήρα πακέτου–όλοι μέσα ή κανείς.

    Η εξέλιξη αυτή, μαζί με το ΟΧΙ του 2004 κάθε άλλο παρά χαροποίησε Άγγλο-αμερικανούς , Τούρκους και όσους άλλους επιβουλεύοντο τις συλλογικές ελευθερίες του κυπριακού λαού, που εκφράζοντο μέσα από τη διεθνή υπόσταση της Κ.Δ., χώρας πλέον μέλους και της Ε.Ε..

    Η καινούρια πρόκληση για την Ελληνική κυβέρνηση, πιθανότατα με ηγέτη τον Σαμαρά, βρίσκεται πρό των πυλών. Και “χρέος και ευθύνη”της Αθήνας, είναι να την εξουδετερώσει όπως ακριβώς έπραξε το 2004. Όπως και τότε, η κυπριακή πλευρά αδυνατεί θεσμικά να βοηθήσει αποτελεσματικά τον εαυτό της και να προστατεύσει τα ζωτικά της συμφέροντα.

    Αναφέρομαι στην υπό εξέλιξη προσπάθεια για “επανέναρξη”των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται, κατ´επίφαση, μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αλλά που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι εν δυνάμει διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και όπου η τελευταία έχει το καταλυτικό πλεονέκτημα της στρατιωτικής κατοχής στην Κύπρο.

    Ακριβώς λόγω αυτής της ανισορροπίας ισχύος μεταξύ των δύο, η όλη δυναμική της διεθνούς πολιτικής ευνοεί την εφαρμογή στην Κύπρο μιας”τουρκικής ειρήνης”. Κάτι τέτοιο όμως, συνεπάγεται την νομιμοποίηση των εδαφικών τετελεσμένων της εισβολής αλλά και κάτι ακόμη χειρότερο. Την νομιμοποίηση και ενός μη τετελεσμένου του 1974 το οποίο ομως σηματοδοτεί, μέχρι και σήμερα, την παταγώδη αποτυχία της τουρκικής στρατηγικής . Αυτό είναι η κατάλυση της Κ.Δ..

    Αυτός υπήρξε ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας και των πατρόνων της από το 1964 μέχρι σήμερα. Προσπάθησαν και απέτυχαν το 1964 με το “διπλοενωσιτικό” (double enosis) Σχέδιο Ατσεσον ( ατόφια σίγουρα, διπλή όμως ένωση και, μαζί και το Καστελόριζο ως baksheesh για τη μεγαλοψυχία των Τούρκων να αποδεχθούν ατόφια μισή ένωση.) Ξαναπροσπάθησαν με τη βία το 1974 ( και αφού τους έστρωσαν τον δρόμο κάποια παλικαράκια της φακής σε Αθήνα και Λευκωσία) αλλά και πάλι απέτυχαν. Και ξαναπροσπάθησαν το 2004, με το κρατόκτονο Σχέδιο Αννάν. Και συνεχίζουν…

    Η Ελλάδα, αν και φαινομενικά σε αδυναμία, μπορεί να αποτρέψει την επιβολή μιας τουρκικής ειρήνης στη Κύπρο . Μπορεί, εφόσον αρνηθεί να λειτουργήσει ως κομπάρσος στις υπό εξέλιξη διαπραγματεύσεις . Εγγλέζοι, Αμερικάνοι, Τούρκοι και Γραμματεία του ΟΗΕ, εκφραζόμενη από τον γνωστό μας Ντάουνερ , θεωρούν την Ελλάδα δεδομένη. Την καταφρονούν. Την θεωρούν κομπάρσο των εξελίξεων λόγω της στρατιωτικής ανισορροπίας στη Κύπρο. Αλλά και χειρότερα, επειδή φαίνεται να πιστεύουν οτι η Αθήνα δεν διαθέτει την πολιτική βούληση να λειτουργήσει, σε συλλογικό επίπεδο, όπως και το 2004 με τη Ε.Ε.

    Όμως, όπως και το 2004, η Ελλάδα διαθέτει πολιτικό “βέτο”σε περίπτωση προσπάθειας επιβολής “τουρκικής ειρήνης” . Αρκεί μόνο να εκφράσει τη βούληση της δια στόματος Πρωθυπουργού ( Σαμαρά) ή μέσω της Βουλής των Ελλήνων, ότι αν χρειασθεί θα το χρησιμοποιήσει.

    Χρέος και ευθύνη της Ελλάδας είναι, να υπάρχει και να λειτουργεί εσαεί στη Κύπρο ευνομούμενη πολιτεία με δημοκρατικό πολίτευμα , χωρίς ξένους εγγυητές , ξένους στρατούς και ξένους μπάστακες. Μόνο έτσι μπορεί να ευτυχίσει πολιτικά και να ευδαιμονήσει οικονομικά ο κυπριακός λαός. Συνεπώς η Ελλάδα, εκφραζόμενη από τον πρωθυπουργό και ιδεωδώς και μέσω της Ελληνικής Βουλής, θα πρέπει να δηλώσει επίσημα, ότι δεν προτίθεται να προσφέρει, δίκην κομπάρσου, φύλο συκής συμμετέχοντας με τη δική της στρατιωτική παρουσία στην οποιαδήποτε μελλοντική “εγγυητική”παρουσία ξένων στην Κύπρο.

    Αυτό που πρωτίστως πρέπει να συνειδητοποιηθεί και να εμπεδωθεί σε Αθήνα και Λευκωσία , διότι οι ξένοι το γνωρίζουν και το φοβούνται, είναι οτι χωρίς την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας δεν μπορεί να οικοδομηθεί και να νομιμοποιηθεί διεθνώς κανένα σύστημα διευρυμένων εγγυήσεων πάνω στην Κύπρο. Τελεία και παύλα.

    Ως δημοκρατική χώρα, ως μέλος του Ο.Η.Ε., του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ε.Ε., η Ελλάδα δεν νομιμοποιείται να λειτουργεί ως “Εγγυήτρια Δύναμη” ξένου κράτους. Η Ελλάδα μπορεί να συμμετέχει σε συμμαχίες με αμοιβαίο όφελος με όλες τις χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου. Εγγυήτρια δεν μπορεί να είναι καμίας.

    Όσοι γνωρίζουν πως λειτουργεί το διακρατικό σύστημα, κατανοούν πλήρως τι θα σήμαινε μια τέτοια τοποθέτηση της Ελλάδας. Θα ανέτρεπε όλους τους κακόβουλους σχεδιασμούς κατά της Κύπρου. Τηρουμένων των αναλογιών, θα αντιστοιχούσε με εκείνη του 2004 αναφορικά με τη διεύρυνση της Ε.Ε. χωρίς την Κύπρο.

    Η Αθήνα μπορεί και πρέπει, να αρνηθεί τον ρόλο που της επιφυλάσσεται στην Κύπρο, που είναι ρόλος κομπάρσου. Εάν η Αθήνα αρνηθεί να λειτουργήσει ως φορέας νομικού φύλλου συκής για την επιβολή και “νομιμοποίηση”πάνω στη Κύπρο ενός νέο-αποικιακού και καθόλα ιμπεριαλιστικού καθεστώτος εγγυήσεων, τότε μπορεί με την πράξη της αυτή να αλλάξει το διαπραγματευτικό ισοζύγιο στην ανατολική Μεσόγειο . Αλλιώς, το ισοζύγιο αυτό μόνο χειρότερο μπορεί να γίνει. Και ο κυπριακός λαός θα δυστυχεί πολιτικά στο διηνεκές .

    4 . 17/05/2009. Τουρκία: Τα επόμενα βήματα. Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΗ, τ. Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας και Επίτιμου Αρχηγού Γ.Ε.Α. και Γ.Ε.ΕΘ.Α
    «Μετά από 10 περίπου χρόνια και ενώ η στρατιωτική πίεση της Άγκυρας εντείνεται, οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο εκμεταλλευόμενοι το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και καταλαμβάνουν το 40% της Μεγαλονήσου».

    Τον Φεβρουάριο του 1964 η ελληνική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου (τον πρεσβύτερο) απέστειλε το παρακάτω σήμα στο ΝΑΤΟ:
    «… δεδομένης της μεγάλης σημασίας που αποδίδει η Ελλάδα στην προστασία του εθνικού της χώρου σάς πληροφορούμε ότι από της 6ης Γκρίνουιτς της 21ης Φεβρουαρίου 1964 η προστασία του εθνικού μας χώρου, που ορίζεται από το FIR Αθηνών, θα αναληφθεί από την Ελληνική Αεροπορία».

    Με την «κοφτή» αυτή διατύπωση η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου ενημερώνει το ΝΑΤΟ ότι στο εξής τα όρια του FIR Αθηνών θα συμπίπτουν με την περιοχή αεράμυνας του ΝΑΤΟ 41 (Air Defense Area 41). Μέχρι τότε τμήμα της ελληνικής επικράτειας βρισκόταν στην περιοχή αεράμυνας της Τουρκίας.

    Η ενέργεια αυτή του έλληνα πρωθυπουργού δεν ήταν πράξη ρουτίνας. Με την αποφασιστική αντίδρασή του σηματοδοτούσε την καθιέρωση μιας πολιτικής για την ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας που είχε αρχίσει να διαγράφεται από τις αρχές της δεκαετίας του ʼ60.

    Εγκαινιάστηκε έτσι μια πολιτική η οποία κωδικοποιήθηκε επί υπουργίας Ευ. Αβέρωφ και κατέστη ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής μας πολιτικής επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου.

    Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν απάντηση στις μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου στην περιοχή της Δωδεκανήσου από την τουρκική Αεροπορία στις αρχές του 1964 και έτσι εγκαινιάζεται η έναρξη του «εναέριου πολέμου» που διαρκεί μέχρι τις μέρες μας. Με αυτόν τον τρόπο οι Τούρκοι μεταφέρουν τη στρατιωτική τους πίεση και στον ελλαδικό χώρο. Είναι η εποχή που ο Μακάριος επιχειρεί να αναθεωρήσει το Κυπριακό Σύνταγμα. Ένα άθλιο κατασκεύασμα των Βρετανών.

    Μετά από 10 περίπου χρόνια και ενώ η στρατιωτική πίεση της Άγκυρας εντείνεται, οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο εκμεταλλευόμενοι το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και καταλαμβάνουν το 40% της Μεγαλονήσου.

    Υλοποιούν έτσι έναν στρατηγικό τους στόχο και πραγματοποιούν τη διχοτόμηση της Κύπρου, όπως προέβλεπε το γνωστό Σχέδιο Άτσεσον, με τη βοήθεια πάντα των Αγγλοαμερικανών.

    Οι Τούρκοι προωθούν έτσι με βηματιστική τακτική τα σχέδιά τους. Εκμεταλλευόμενοι το φιάσκο της αποχώρησης των Ενόπλων μας Δυνάμεων από την ενοποιημένη δομή του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια την αίτησή μας να επανέλθουν, οι «φίλοι» μας αξιώνουν την επαναδιαπραγμάτευση του καθεστώτος διοικήσεως και ελέγχου στο Αιγαίο. Στην πραγματικότητα επιδιώκουν την επιχειρησιακή διχοτόμησή του με τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» δυτικά της Ανατολίας.

    Ένα τουρκικό Lebensraum!

    Μια τέτοια ρύθμιση θα ανέτρεπε τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάννης και θα δημιουργούσε νέο καθεστώς στο Αιγαίο.

    Η γνωστή Συμφωνία Rogers είναι ένα δεύτερο βήμα της Άγκυρας προς την κατεύθυνση υλοποίησης των στόχων της. Δεν επιλύει όμως το πρόβλημα διοικήσεως και ελέγχου στο Αιγαίο. Η ελληνική πλευρά, στηριζόμενη στο γράμμα της Συμφωνίας, αξιώνει να καθοριστούν πρώτα τα όρια ευθύνης των ελλήνων (ΝΑΤΟϊκών) διοικητών και στη συνέχεια να ενεργοποιηθούν τα συμμαχικά στρατηγεία στη χώρα μας. Τούρκοι και Αμερικανοί επιμένουν να ενεργοποιηθούν τα στρατηγεία και μετά να προσδιοριστούν οι περιοχές ευθύνης.

    Η πρόταση αυτή ήταν εθνικά επικίνδυνη γιατί αν τη δεχόμαστε θα έπρεπε να εμπλακούμε σε συζητήσεις για τα λεγόμενα «προβλήματα» του Αιγαίου, αναγνωρίζοντας έτσι την ύπαρξή τους. Δημιουργεί πολλά ερωτηματικά το γεγονός ότι θέση παρόμοια με τη ΝΑΤΟϊκή υποστήριζαν και κύκλοι του υπουργείου Εξωτερικών. Αυτό προκάλεσε την εποχή εκείνη την αντίδραση του αείμνηστου Ευ. Αβέρωφ που έστειλε μια οργισμένη επιστολή στον πολιτικό προϊστάμενο του ΥΠΕΞ.

    Η διαμάχη για την υλοποίηση της Συμφωνίας Rogers κράτησε πολλά χρόνια στη διάρκεια των οποίων η Ελλάδα ακολουθούσε με συνέπεια την εθνική πολιτική που είχε καθιερώσει πρώτος ο Γ. Παπανδρέου το 1964 και ακολούθησαν μεγάλοι έλληνες πολιτικοί ηγέτες όπως ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Ράλλης, ο Ευ. Αβέρωφ και είχε υιοθετήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας. Τον Δεκέμβριο του 1992 στη Διάσκεψη της Επιτροπής Αμυντικού Σχεδιασμού (DPC) της Συμμαχίας η ελληνική αντιπροσωπεία χωρίς να υπάρξει ιδιαίτερη πίεση αποδέχεται πρόταση για την κατάργηση των ορίων περιοχών ευθύνης στη νότιο περιοχή…

    Αυτό ήταν κεραυνός εν αιθρία και μια επικίνδυνη εξέλιξη για τα εθνικά μας θέματα.

    Παρά ταύτα, οι δικοί μας συμφώνησαν με την πρόταση αυτή που όπως φάνηκε στη συνέχεια ήταν καταστροφική για την υπόθεση του Αιγαίου όπως εμείς την υποστηρίζαμε από πολλά χρόνια.

    Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ανδρέα Παπανδρέου) καυτηρίασε την υποχώρησή μας αυτή με άρθρο του στα «Νέα» της 8ης Ιουνίου 1993 γιατί βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με την εθνική μας πολιτική.

    Για να έχουμε πλήρη εικόνα παραθέτουμε το κείμενο της σχετικής παραγράφου:

    «… Η Στρατιωτική Επιτροπή ζητά όπως οι ΝΑΤΟϊκοί διοικητές συντονίζουν τις δραστηριότητές τους, ως απαιτείται, ώστε να μην παραβλέπονται τα δικαιώματα και οι ευθύνες των χωρών σε σχέση με τις νόμιμες απαιτήσεις τους για προστασία της εθνικής κυριαρχίας και της ασφαλείας τους…».

    Η διατύπωση είναι πραγματικά περίτεχνη αλλά δεν αναφέρει ευθέως το μέγα ζήτημα των ορίων. Την πραγματική ερμηνεία της έδωσε ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Β. Κλάες σε επιστολή του προς τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών όπου με ελαφρά δόση χιούμορ αναφέρει: «Αναγνωρίζω ότι ζητάμε περισσότερα από την Ελλάδα από ό,τι από την Τουρκία, γιατί εκτός από την αποδοχή της μη υπάρξεως ορίων επιχειρησιακής ευθύνης, που δεν είναι η λύση που προτιμάτε, θα αποδεχθείτε και την πρακτική εφαρμογή της…».
    Αυτό ήταν ένα μέγα πολιτικό σκάνδαλο. Εν τούτοις πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Αν σήμερα γίνεται τόσος θόρυβος, και σωστά, για τις μίζες, τι έπρεπε να γίνει για μια πολιτική πράξη που στην ουσία παραδίδει την άμυνα ελληνικού εναέριου χώρου σε ξένους;

    Υπάρχει όμως και συνέχεια, οι γείτονές μας έκαναν ακόμη ένα άλμα προς την κατεύθυνση των στόχων τους. Πράγματι στις 8 Ιουλίου 1992 στη Μαδρίτη κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ο Πρόεδρος της Τουρκίας και ο έλληνας πρωθυπουργός (Κ. Σημίτης) συμφώνησαν όπως οι σχέσεις των δύο χωρών βασίζονται στις παρακάτω αρχές:

    «… Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο που έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική της κυριαρχία…».

    Η διατύπωση της Διακήρυξης της Μαδρίτης είναι πανομοιότυπος με την πρόταση της DPC της 11-12-92. Είναι φανερό ποιος είναι ο υποβολέας τους.

    Με τις δύο αυτές αποφάσεις στην ουσία τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας της Ελλάδας δεσμεύονται πολιτικά να ακολουθήσουν την οδό των διαπραγματεύσεων για την επίλυση των «προβλημάτων» του Αιγαίου. Ό,τι δηλαδή επιδιώκουν οι Τούρκοι.

    Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο τούρκος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου σε επιστολή του προς τα μέλη της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ:

    «… Με τη Διακήρυξη της Μαδρίτης επιβεβαιώθηκε από την Ελλάδα ότι είχε και η Τουρκία ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο…».

    Με την απόφαση του ΝΑΤΟ της 11-12-92 και τη Διακήρυξη της Μαδρίτης η Άγκυρα έκανε ένα διπλό άλμα προς την κατεύθυνση που επιθυμεί και αυτό χωρίς να δώσει ανταλλάγματα. Εμείς διαπράξαμε ένα «αβίαστο σφάλμα». Η εθνική μας ζημία είναι ανεπανόρθωτη και σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα.

    Ο έλληνας αρχηγός του ΑΤΑ δεν έχει περιοχή ευθύνης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Είναι ένας απλός διευθυντής του Κέντρου Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων (Combined Air Operation Centre). Υφιστάμενος του αμερικανού πτεράρχου διοικητού των Αεροπορικών Δυνάμεων Νότιας Περιοχής που εδρεύει στη Σμύρνη και έχει επιτελάρχη Τούρκο!

    Η κατάσταση στο Αιγαίο είναι δραματική. Με βάση τη νέα οργάνωση στον Νότιο Τομέα οι Τούρκοι αλωνίζουν «νόμιμα» στο Αρχιπέλαγος και αναχαιτίζουν ελληνικά αεροσκάφη και ελικόπτερα πάνω από ελληνικό έδαφος!

    Οι δικές μας αντιδράσεις είναι ήπιας μορφής και πολλές φορές αποσιωπούνται θρασύτατες παραβατικές ενέργειες των Τούρκων. Οι τελευταίοι, πέρα από την «αρμοδιότητα» που απέκτησαν για την αεράμυνα στο Αιγαίο, πάνω και από ελληνικά εδάφη, προωθούν τώρα και τη διχοτόμηση του Αιγαίου στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης.

    Σε ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών δημοσιεύθηκε πρόσφατα η πληροφορία ότι ο Πρόεδρος Γκιουλ και ο πρωθυπουργός Ερντογάν θα παρακολουθήσουν τουρκικές ασκήσεις στο Αιγαίο και μια επίδειξη έρευνας και διάσωσης ανάμεσα στα ελληνικά νησιά. Είναι και αυτό ένας από τους στόχους της Άγκυρας, η ανάθεση δηλαδή στην Τουρκία αποστολής έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο.

    Εμείς, εν τω μεταξύ, περί άλλα τυρβάζουμε και προσπαθούμε να φαινόμαστε ψύχραιμοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατες ομιλίες τους ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που μίλησαν στη Θεσσαλονίκη και την Κοζάνη, από κείμενα συνολικώς 30 πυκνοδακτυλογραφημένων σελίδων διέθεσαν και οι δύο τους 14 μόνο αράδες για τα εθνικά μας θέματα (και αυτές μόνο για το Σκοπιανό).

    Για την τουρκική απειλή, για την οποία, εκτός των άλλων, δαπανούμε τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, που αποτελούν βαρίδι για την οικονομία μας, δεν αναφέρθηκε τίποτα!

    Να ανακεφαλαιώσουμε.

    Είναι φανερό ότι η εθνική μας πολιτική διαμορφώνεται από δύο «ρεύματα». Εκείνο της ήπιας αντίδρασης στην επιθετική πολιτική της Άγκυρας που πιστεύει ότι με ανώδυνες παραχωρήσεις θα γίνουμε καλοί γείτονες με τους Τούρκους, οι οποίοι θα πάψουν να είναι επιθετικοί και θα επικρατήσει ειρήνη στην περιοχή, και ένα άλλο που πιστεύει ότι οι Τούρκοι, υπό το παρόν καθεστώς, είναι αδιόρθωτοι και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποφασιστικότητα.

    Παραδείγματα αποφασιστικής πολιτικής έχουμε στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων το 1964 από τον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου και της ελληνικής αντίδρασης στην προσπάθεια των Τούρκων να παραβιάσουν την ελληνική υφαλοκρηπίδα το 1987, όταν μπροστά στην ελληνική αποφασιστικότητα και την ετοιμότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων η Άγκυρα αναδιπλώθηκε.

    Υπάρχει ανάγκη εκσυγχρονισμού της εθνικής μας πολιτικής και στρατιωτικής στρατηγικής που πρέπει να απαλλαγεί από τα σύνδρομα του παρελθόντος. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται εκτίμηση για τα μελλοντικά βήματα της Τουρκίας σε σχέση με τη χώρα μας.

    Επί του παρόντος φαίνεται απίθανο να επιχειρήσουν οι Τούρκοι μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά της Ελλάδας ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους με ένα «χτύπημα». Παρά τον όγκο τους οι τουρκικές δυνάμεις έχουν χτυπητές αδυναμίες. Εξάλλου το διεθνές κλίμα στην περιοχή και ευρύτερα δεν ευνοεί τέτοιο εγχείρημα. Τυχόν αποτυχία μιας τέτοιας μεγάλης εκστρατείας θα έθετε σε δοκιμασία το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας. Γιʼ αυτό οι τούρκοι στρατηγοί είναι πολύ προσεκτικοί…

    Το πιθανότερο σενάριο είναι αυτό που ακολουθούν μέχρι σήμερα, της σταδιακής, με βηματιστική στρατηγική, προσέγγισης του στόχου τους. Η δημιουργία δηλαδή εντάσεων (βλέπε Ύμια) και ενδεχομένως θερμών επεισοδίων που θα δημιουργήσουν αναταραχή στην περιοχή και κίνδυνο αποσταθεροποίησης που θα προκαλέσει την επέμβαση εξωτερικών δυνάμεων (π.χ. ΗΠΑ) που θα οδηγήσουν τις δύο χώρες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επίλυση των «προβλημάτων» που έχει κατασκευάσει η Τουρκία…
    Αυτό θα έχει κατά πάσα πιθανότητα δυσμενή αποτελέσματα για τη χώρα μας. Είναι κάτι που επιδιώκει από καιρό η Τουρκία, την αναθεώρηση δηλαδή της Συνθήκης της Λωζάννης.

    Στη μάχη των επομένων βημάτων της πολιτικής της Τουρκίας θα αντιμετωπίσουμε για μία ακόμη φορά την τουρκική διπλωματία. Αυτή, έχοντας ρίζες στην αυτοκρατορική παράδοση της γείτονος, είναι πιθανόν πιο επικίνδυνη από τον τουρκικό Στρατό.

    Η εθνική μας πολιτική πρέπει να είναι προετοιμασμένη γιʼ αυτό το ενδεχόμενο.

    Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι μπορεί να επιχειρήσουν να αρπάξουν κανένα ελληνικό νησάκι στο Αιγαίο. Πρέπει να τους κόψουμε αμέσως το χέρι!

    5. Μνήμη Μακαρίου (31 χρόνια μετά. Δρ Ευστάθιος Αβρααμίδης.

    «Ο Μακάριος αντιστάθηκε στις προσπάθειες ντόπιων και ξένων δυνάμεων, για επιβολή λύσης που οδηγούσε στη τουρκοποίηση του νησιού. Μια λύση, δηλαδή, διπλής ένωσης – διχοτόμησης, που οι εχθροί της Κύπρου προσπάθησαν να επιβάλουν πρώτα με το σχέδιο Ατσεσον»

    Αν πρέπει να αναζητήσουμε ομοιότητες ανάμεσα στον Μακάριο και κάποιο άλλο μεγάλο έλληνα πολιτικό, αυτός είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οι ομοιότητες είναι πολλές και προκαλούν μελαγχολία, αφού δείχνουν ότι, επαναλαμβάνουμε τους κακούς εαυτούς μας, δίνοντας σε όσους επιβουλεύονται την εθνική μας ανεξαρτησία, την ευκαιρία να βρεθούν απροσδόκητα σε πλεονεκτική θέση. Αυτό θα συμβαίνει όσο ξεχνάμε τις θλιβερές στιγμές της ιστορίας μας ή όσο επιτρέπουμε στους ενόχους αυτών των στιγμών να παραχαράσσουν την ιστορία. Ο Βενιζέλος και ο Μακάριος, υποστήριξαν με πάθος και ευφυΐα τα συμφέροντα των λαών τους και έδωσαν στις χώρες τους μια ακτινοβολία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που θα δικαιολογούσε το μέγεθος τους. Υπήρξαν και οι δύο στόχος φανατικών και υπέστησαν και οι δύο δολοφονικές απόπειρες. Μόλις έχασαν την εξουσία, ο Βενιζέλος με εκλογές και ο Μακάριος με πραξικόπημα, οι χώρες τους καταστράφηκαν, η μητροπολιτική Ελλάδα το 1922 και η Κύπρος το 1974.
    Ο Μακάριος αντιστάθηκε στις προσπάθειες ντόπιων και ξένων δυνάμεων, για επιβολή λύσης που οδηγούσε στη τουρκοποίηση του νησιού. Μια λύση, δηλαδή, διπλής ένωσης – διχοτόμησης, που οι εχθροί της Κύπρου προσπάθησαν να επιβάλουν πρώτα με το σχέδιο Ατσεσον και, μετά, με το πραξικόπημα, αφού βρήκαν πρόθυμους συνεργάτες(Χούντα, ΕΟΚΑ Β). Ο Μακάριος κατηγορήθηκε από τους εχθρούς του ότι δεν ήθελε την ένωση. Αποδείχτηκε ότι εκείνοι, όπως επανειλημμένα τους προειδοποίησε, ενταφίασαν την ένωση και παρέδωσαν τη Κύπρο στις τουρκικές ορδές. Αυτός διαφύλαξε την ενότητα του νησιού, ως τη στιγμή που ο φασισμός τον ανέτρεψε. Η Κυπριακή Δημοκρατία παρέμεινε διεθνώς αναγνωρισμένη χάρις σ’ εκείνον, παρά τις προσπάθειες των εχθρών της Κύπρου το 64, το 67 και το 74. Είναι αυτή η Κυπριακή Δημοκρατία, το μεγάλο ανάχωμά μας, που υπήρξε στόχος του σχεδίου Αναν το 2004 και παραλίγο να διαλυθεί αν ο λαός και ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν πρόβαλλαν αντίσταση. Ο Μακάριος όμως κατηγορείται και για το αντίθετο από τους εκπροσώπους της σχολής του «ρεαλισμού». Είπαν ότι ήταν μαξιμαλιστής και απορριπτικός, επειδή δεν έλεγε «ναι» στην παράδοσή μας, αλλά μιλούσε για μακροχρόνιο αγώνα. Οι νεοταξικοί αμπελοφιλόσοφοι σε Κύπρο και Ελλάδα συχνά τον κατηγορούν ακόμα και σήμερα για την αξιοπρέπεια του που αυτοί ονομάζουν «αδιαλλαξία» ή «ακρότητα». Τα ίδια έλεγαν και για τον συνεχιστή της πολιτικής του φιλοσοφίας, τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος αφού παρέδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας και πολιτικής σκέψης, θεωρήθηκε εχθρικός για τα συμφέροντα των ξένων γι αυτό και, όπως ο Μακάριος(και ο Γεώργιος Παπανδρέου), απομακρύνθηκε από την εξουσία, με την ανίερη συμμαχία ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όποιος δεν είναι αρεστός στους ξένους εκδιώκεται – βρίσκουν αυτοί τρόπους. Προσπαθούν οι προπαγανδιστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων να μας πείσουν ότι οι συμφωνίες Μακαρίου – Ντεκτάς μας δείχνουν τον δρόμο για συμβιβασμό. Σωστά. Για συμβιβασμό – όχι για συνθηκολόγηση(οι συμφωνίες του 77 δεν έχουν καμία σχέση με το σχέδιο Αναν).
    Ο Μακάριος, ήταν ένας αγωνιστής – είδος που σήμερα σπανίζει. Γι αυτό και αξίζει να τον θυμόμαστε, ενθυμούμενοι ταυτόχρονα την αξιοπρεπή στάση του, όταν υπερασπιζόταν τα συμφέροντα του κυπριακού ελληνισμού, όρθιος πάνω στα ερείπια της προδοσίας. Και να τον συγκρίνουμε με κάποιους σημερινούς γονατιστούς πολιτικούς του χρεοκοπημένου πολιτικού μας συστήματος, που χειροκροτούμενοι από τους ξένους μας οδηγούν σε μια τριχοτομική «επανένωση» τύπου Αναν που μετατρέπει την Κύπρο σε επαρχία της Τουρκίας.

    6. Χωριστές κυριαρχίες και πηγές εξουσίας
    http://www.sigmalive.com/simerini/politics/195586
    | 27/09/2009 | ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ*

    «Διότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο πώς θα εφαρμόζεται η εκ περιτροπής Προεδρία, αλλά ποια θα είναι η πηγή εξουσίας και εκλογής της. Εάν δηλαδή θα είναι μία και ενιαία ή χωριστή και διχοτομημένη, όπως η τουρκική πλευρά επιδιώκει μέσω της πρότασής της. Όπως, άλλωστε, ήθελε πάντοτε, από τη δεκαετία του ’60, όταν είχε προταθεί το σχέδιο Άτσεσον και η παραχώρηση στην Τουρκία ως ανταλλάγματος για την Ένωση μιας τουρκικής Κυρίαρχης Βάσης»

    Η τουρκική πλευρά επανήλθε με εναλλακτική πρόταση στο θέμα της εκτελεστικής εξουσίας, που θα προκύψει από τη λύση του Κυπριακού. Συνιστά στην ουσία αντιπρόταση σε εκείνην του Προέδρου Χριστόφια για εκλογή εναλλασσόμενου Προέδρου και Αντιπροέδρου από τα δυο συνιστώντα κράτη σε κοινό ψηφοδέλτιο από το σύνολο του λαού.
    Η τουρκική πρόταση μετακινείται από την αρχική της θέση για Προεδρικό Συμβούλιο και εκ περιτροπής Προεδρία, μεταξύ των μελών του, όπως προνοούσε στο σχέδιο Ανάν, στηριζόμενο στο ελβετικό μοντέλο της κυβερνώσας Βουλής, σε εκλογή με κοινό ψηφοδέλτιο. Όμως, αντί η εκλογή να γίνεται από το σύνολο του λαού, να γίνεται από τη Γερουσία.
    Χωριστές
    πλειοψηφίες
    Προτού απορριφθεί ή γίνει δεκτή η τουρκική πρόταση πρέπει να τύχει ενδελεχούς εξέτασης. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να δούμε τι ακριβώς περιλαμβάνει: Πρώτο, εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου από κοινό ψηφοδέλτιο. Οι νικητές θα μπορούν να εναλλάσσονται στην Προεδρία. Η εκλογή θα γίνεται στη βάση χωριστών πλειοψηφιών από τη Γερουσία. Δηλαδή, το νικητήριο ψηφοδέλτιο θα πρέπει να συγκεντρώσει την πλειοψηφία και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων Γερουσιαστών. Δεύτερο, εάν δεν εκλεγεί στην πρώτη ψηφοφορία κάποιος συνδυασμός, εάν δηλαδή δεν συγκεντρώσει χωριστές πλειοψηφίες, τότε θα μπορούν να υποβληθούν ενώπιον του Σώματος υποψηφιότητες νέων συνδυασμών Προέδρων και Αντιπροέδρων. Τρίτο, εάν ούτε στη δεύτερη ψηφοφορία κάποιος από τους συνδυασμούς σχηματίσει πλειοψηφία, τότε θα υπάρξει τρίτος γύρος. Και εάν στον τρίτο γύρο δεν υπάρξει νικητής, τότε θα γίνει συνασπισμός των δυο μεγαλύτερων κομμάτων της Γερουσίας ή και άλλων για να κυβερνήσουν εκ περιτροπής για έναν περίπου χρόνο μέχρι να διαλυθεί η Γερουσία και να διεξαχθούν εκλογές. Τέταρτο, οι υπουργοί θα διορίζονται από τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο και θα είναι μέλη της Γερουσίας.
    Αστάθεια
    και συμμαχίες
    Επί των ανωτέρω μπορούν να παρατηρηθούν τα εξής: 1) Θεωρητικώς γίνεται προσπάθεια συμμαχιών μεταξύ ε/κ και τ/κ κομμάτων για τη δημιουργία κοινής πολιτικής συνείδησης και κοινής κοινωνίας οικονομικών και άλλων συμφερόντων. Από την άλλη, όμως, γεννάται το εξής ερώτημα: Πώς θα μπορέσουν να κυβερνήσουν μετά από τρεις αποτυχημένους γύρους εκλογής Προέδρου και Αντιπροέδρου δυο μεγάλα κόμματα ή και άλλα όταν δεν κατάφεραν να το πράξουν με συμβιβασμούς κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ψηφοφοριών; Τι σόι μεταβατική διακυβέρνηση θα είναι αυτή; Πώς θα κυβερνήσει; Και με τι πρόγραμμα και νομιμοποιητική ισχύ όταν η Γερουσία θα είναι υπό διάλυση; 2) Πώς θα συνεργαστεί π.χ. το πλειοψηφούν κόμμα του ΄Ερογλου με εκείνο του ΑΚΕΛ σε μια μεταβατική περίοδο; Μήπως, τελικώς δικαίως θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η προταθείσα φόρμουλα γίνεται εκ του πονηρού, καθότι θα δίδει την ευκαιρία σε συνεχή συγκατοίκηση των αριστερών ιδεολογικών σχημάτων του ΑΚΕΛ με το Ρεπουπλικανικό Κόμμα του κ. Ταλάτ, διότι μόνο έτσι θα υπάρχει υποτυπώδης περιστασιακή έξοδος από το αδιέξοδο. Μια τέτοια, όμως, συμμαχία εκτός του ότι θα είναι επισφαλής και μεταβατική θα πάσχει από νομικό έλλειμμα εφόσον δεν θα τυγχάνει ισχυρής πολιτικής νομιμοποίησης.
    Τα προβλήματα σε τέτοιες μορφές περιστασιακής-μεταβατικής διακυβέρνησης δεν θα είναι μόνο πολιτικά, αλλά και ιδεολογικά και εθνικά έως και εθνικιστικά. Λογικό είναι τα δυο αριστερά κόμματα του ΑΚΕΛ και του Ρεπουπλικανικού Κόμματος να έχουν περισσότερες πιθανότητες συμμαχίας απ’ ό,τι ο ΔΗΣΥ με το Ρεπουπλικανικό Κόμμα, ή ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ με το κόμμα των εποίκων ή του Έρογλου.
    Χωριστή
    λειτουργία
    κρατών
    Η ΦΟΡΜΟΥΛΑ της τουρκικής πλευράς για την εκλογή εναλλασσόμενου Προέδρου και Αντιπροέδρου από τη Γερουσία, οδηγεί σε κατάσταση πολιτικής, πολιτειακής ακόμη και συνταγματικής αστάθειας. Ταυτοχρόνως, θα ενισχύσει τις Κυβερνήσεις και τις εξουσίες των δυο συνιστώντων κρατών και τις διχοτομικές πρακτικές δράσεις αντί της μίας κοινής διακυβέρνησης, ανεξαρτήτως εάν η εξουσία την οποία θα έχει θα είναι ισχυρή ή αδύναμη. Επιπροσθέτως, καθόλου τυχαία δεν είναι η πρόταση για εκλογή από τη Γερουσία. Γιατί; Διότι, η Γερουσία σε ένα ομοσπονδιακού ή συνομοσπονδιακού χαρακτήρα πολιτειακό σύστημα συμβολίζει την πολιτική, νομική και θεσμική ισότητα και ισοτιμία μεταξύ των πολιτειών ή των κρατιδίων. Γι’ αυτό, κάθε συνιστών κράτος ανεξαρτήτως του πληθυσμού του έχει ίσο αριθμό γερουσιαστών. Στη δική μας περίπτωση υπολογίζεται ότι κάθε συνιστών κράτος θα διαθέτει 24 γερουσιαστές. Μάλιστα, το σχέδιο Ανάν έδιδε την πλειοψηφία στους Τ/κ, καθότι για το ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος προέβλεπε 21 Ε/κ γερουσιαστές, ένα Μαρωνίτη, ένα Αρμένιο και ένα Λατίνο. Συνεπώς, η εκλογή του Προέδρου και του Αντιπροέδρου από τη Γερουσία με χωριστές πλειοψηφίες αντί από το σύνολο του λαού, που συμβολίζει θεωρητικά και πρακτικά την ενότητα του σύνθετου πολιτειακού συστήματος, τη μία πηγή εξουσίας και κυριαρχίας, παραπέμπει σε δυο χωριστές πηγές εξουσίας και κυριαρχίες. Έτσι, λοιπόν, η τουρκική πρόταση σε περίπτωση πολιτικής και πολιτειακής αστάθειας αναδεικνύει τα δυο συνιστώντα κρατίδια και τις εθνικές ετερότητες σε βάρος της κεντρικής εξουσίας και της κοινής πολιτειακής συνείδησης. Όσο, μάλιστα, πιο έντονο και οξύ είναι το πολιτικό, οικονομικό και πολιτειακό πρόβλημα τόσο πιο έντονη και εμφανής θα είναι η πλήρης αυτονόμηση και χωριστή λειτουργία των δυο συνιστώντων κρατών. Και, μάλιστα, κατά το δοκούν στη βάση της καλής γειτονίας και… της απειλής εθνικιστικών τάσεων.
    Κάλπικη μετακίνηση και συνομοσπονδία
    Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ πρόταση για εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου, στη λογική και την πρακτική της εκ περιτροπής Προεδρίας, από τη Γερουσία γίνεται εκ του πονηρού και στόχο έχει να κατοχυρώσει μέσω της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας τη συνταγματική συνομοσπονδιακή αντίληψη των δυο πηγών εξουσίας και των χωριστών κυριαρχιών, όπως αυτές αποτυπώνονται στο θεσμό της Γερουσίας που συμβολίζει την ισοτιμία των κρατιδίων καθώς και όπως αυτές απεικονίζονται επί της διαδικασίας των χωριστών πλειοψηφιών, που βαίνουν εις βάρος, στην ουσία ανατρέπουν, την ενιαία εξουσία και λαϊκή κυριαρχία. Οι χωριστές πλειοψηφίες παραπέμπουν στις χωριστές λαϊκές κυριαρχίες, που είναι ιδιαιτέρως έντονες και εμφανείς στην περίπτωση της Κύπρου, όπου το σύνθετο πολιτειακό σύστημα θα αποτελείται από δυο και μόνο συνιστώντα κράτη αποτελούμενα από δυο εθνότητες, οι οποίες χωριστά θα εκλέγουν την κοινή εκτελεστική εξουσία. Ακόμη, λοιπόν, και αν η λύση ονομαστεί ως ομοσπονδία η φιλοσοφία και η πρακτική λειτουργική της δομή θα παραπέμπει σε συνομοσπονδιακό σύστημα.
    Κυριαρχίες
    Το ερώτημα, λοιπόν, που εγείρεται είναι πώς ο Πρόεδρος θεώρησε ως θετική εξέλιξη τη μετακίνηση των τουρκικών θέσεων; Στην ουσία, η τουρκική πλευρά προβαίνει σε μια μετακίνηση κάλπικη, καθότι όχι μόνο δεν εγκαταλείπει την εκ περιτροπής Προεδρία, αλλά ταυτοχρόνως μέσω της διαδικασίας, την οποία εισηγείται, εξουδετερώνει την πολιτική λογική του Προέδρου Χριστόφια για εκλογή από το σύνολο του λαού στην πρακτική μιας κυριαρχίας. Είναι πρόδηλο ότι η τουρκική πλευρά προωθεί τη συνταγματική κατοχύρωση της χωριστής πηγής εξουσιών και κυριαρχιών.
    Το χειρότερο
    Η μετακίνηση της τουρκικής πλευράς είναι προς το χειρότερο και όχι προς το καλύτερο. Διότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο πώς θα εφαρμόζεται η εκ περιτροπής Προεδρία, αλλά ποια θα είναι η πηγή εξουσίας και εκλογής της. Εάν δηλαδή θα είναι μία και ενιαία ή χωριστή και διχοτομημένη, όπως η τουρκική πλευρά επιδιώκει μέσω της πρότασής της. Όπως, άλλωστε, ήθελε πάντοτε, από τη δεκαετία του ’60, όταν είχε προταθεί το σχέδιο Άτσεσον και η παραχώρηση στην Τουρκία ως ανταλλάγματος για την Ένωση μιας τουρκικής Κυρίαρχης Βάσης. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η τουρκική πρόταση για εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου από κοινό ψηφοδέλτιο μέσω της Γερουσίας αποτελεί συνέχεια της παραδοσιακής διχοτομικής πολιτικής, αποδεικνύοντας ότι η Άγκυρα εκτός από συνέχεια έχει και συνέπεια στο στόχο της, ο οποίος αλλάζει μεν μορφές, χωρίς, όμως, να παίρνει διαζύγιο από τη διχοτομική του ουσία και τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής. Μια νομιμοποίηση, την οποία αυτή τη φορά η τουρκική πλευρά προσδοκά να την κατοχυρώσει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο: Διά της εκλογής Προέδρου και Αντιπροέδρου, στη βάση της εκ περιτροπής Προεδρίας και των χωριστών πλειοψηφιών, πηγών εξουσίας και κυριαρχιών! Ερώτημα: Αυτές είναι οι αρχές και οι γενικοί άξονες λύσης που αποφάσισε το Εθνικό Συμβούλιο; Θα είναι τόσο οδυνηρός ο συμβιβασμός μας, που όχι μόνο θα μας αυτό-αναιρεί πολιτικά, αλλά ταυτοχρόνως θα μας διαλύει πολιτειακά, επιτρέποντας στην Τουρκία να επιβάλλει του όρους και τις αρχές του στρατοκρατικού της συστήματος αντί εκείνους της ΕΕ. Αυτοί είναι οι στόχοι μας;
    *Δρ Διεθνών Σχέσεων

    7. Η δήλωση του Daniel Fried (πρώην υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ)

    “When we were trying to persuade Turkey to allow the passage of our troops through its territory into Northern Iraq, we offered Turkey two incentives, several billion dollars in grants and loans and Cyprus in the form of the Annan Plan”.

    State Department Regular Briefing: Richard Boucher, State Department Spokesman.
    Location: State Department Briefing Room, Washington D.C. Time: 12:45 pm EDT, Date Wednesday May 26, 2004.

    Timothy Noah: “in securing agreement to move US troops through Turkey for an Iraqi invasion, the US government has agreed to pay a bribe of up to $30 billion and has made certain bargains (with Ankara) it isn’t eager to spell out” (The Slate, March 3, 2003).

    Ποια υπήρξαν τα άλλα «certain bargains» τα οποία η Ουάσινγκτον δεν ήθελε να αποκαλύψει;

    8. Σχέδιο Άτσεσον (συνοπτικά)
    Το 1964, μεσουσών των ταραχών μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λύντον Τζόνσον αναθέτει στον πρώην Υπουργό Εξωτερικών Ντην Άτσεσον να μεσολαβήσει για την εξεύρεση λύσης. Ο Άτσεσον καταστρώνει δύο σχέδια[25], τα οποία όμως τελικά απορρίπτονται από τα εμπλεκόμενα μέρη. Βάση και των δύο σχεδίων ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα έναντι ανταλλαγμάτων προς την Τουρκία. Το πρώτο σχέδιο προέβλεπε παραχώρηση στην Τουρκία της χερσονήσου της Καρπασίας για τη δημιουργία κυρίαρχης στρατιωτικής βάσης. Με τον τρόπο αυτόν εξασφαλιζόταν ότι δε θα χρησιμοποιηθεί η Κύπρος ως εφαλτήριο για επίθεση εναντίον της από τους Έλληνες. Παράλληλα θα παραχωρούνταν προνόμια αυτοδιοίκησης σε ορισμένες περιοχές στους Τουρκοκύπριους. Το σχέδιο αυτό απέρριψε ο Μακάριος, θεωρώντας το διχοτόμηση και εμμένοντας στην ανευ όρων Ένωση[26], ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν πρόθυμος να το συζητήσει[27]. Το δεύτερο σχέδιο προέβλεπε απλή εκμίσθωση της Καρπασίας στην Τουρκία και παραχώρηση του Καστελλόριζου από την Ελλάδα στην Τουρκία. Και αυτό το σχέδιο το απέρριψε ο Μακάριος, ενώ στη συνέχεια το απέρριψε και η Τουρκία, η οποία συζητούσε μόνο παραχώρηση κυρίαρχης βάσης ως αντάλλαγμα[28][29]. Το Σχέδιο Άτσεσον έμεινε έτσι στην ιστορία για άλλους ως μεγάλη χαμένη ευκαιρία για το Κυπριακό, ενώ για άλλους ως πρώτη αποτυχημένη απόπειρα διχοτόμησης της Κύπρου.

    9. Το Σχέδιο Ατσεσον και η Ρόδος
    Π. ΣΤΑΥΡΟΥ | Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2002
    Αφορμή για τη συγγραφή του άρθρου αυτού μου έδωσαν δύο γεγονότα: η προδημοσίευση πριν από λίγες ημέρες (16.12.2001) στο «Βήμα» αποσπασμάτων από το βιβλίο του κ. Αναστασίου Πεπονή 1961-1981. Τα γεγονότα και τα πρόσωπα που αφορούν το περιβόητο Σχέδιο Ατσεσον, για το οποίο έχει δημιουργηθεί η απατηλή εντύπωση ότι τάχατες ήταν ενωτικό• το δεύτερο είναι η αξίωση της Τουρκίας, όπως επισή

  89. Ἂς ἀλλάξει κάποιος τὸν τίτλο τοῦ νήματος σέ «Τί γνωρίζω γιὰ ὅλες τὶς πτυχὲς τοῦ Κυπριακοῦ πλήν τοῦ 1964» … Λίγος σεβασμὸς στὸν ἑαυτό μας εἶναι ὡραῖο πρᾶγμα.

  90. Επίλογος.

    Ισχυρίζονται ότι μετά το ναυάγιο του σχεδίου Άτσεσον, μας πρόσφεραν οι Αμερικανοί την Ένωση στο πιάτο και ο Μακάριος την απέρριψε.

    Ερώτημα:
    Γνωρίζει κανείς καμμιά δήλωση τότε Έλληνα επισήμου και δη του Γεωργίου Παπανδρέου που να το καταγγέλλει αυτό;

    Όχι βέβαια τη δήλωση του που ήθελε έλεγε να δώσει το ρετιρέ της πολυκατοικίας (Κύπρου) στους τούρκους!!!! Δήλωση ότι δεν θα έδινε τίποτε και θα γινόταν η ένωση και το σαμποτάρισε ο Μακάριος.

    Η πραγματικότητα είναι ότι οι αμερικάνοι συζήτησαν την “ιδέα” Γαρουφαλιά για άμεση Ένωση, instant enosis, ως contingency planning και ως μερος σχεδίου όπου η Ελλάδα θα δεσμευόταν εκ των προτέρων να παραχωρήσει βάση στην Τουρκία.

    Τίποτα δεν προέκυψε. Και αν μελετηθούν προσεκτικά τα έγραφα βγαίνει οτι οι αμερικάνοι συνωμοτούσαν με τους τούρκους να κηρύξουν instant enosis οι έλληνες και να εισβάλουν ταυτόχρονα οι Τούρκοι.

    Υπάρχουν τέτοια αμερικάνικα έγραφα που όποιος γνωρίζει καλά αγγλικά τα καταλαβαίνει.

    Όπως παραδέχεται και ο George Ball, ειδικά για instant enosis, this was an act of desperation that went nowhere.

    Ανεξάρτητα το ερώτημα ειναι ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΙ αφού ολοι συμφωνούσαν και μαζί η Ελλαδα;

    Δεν εγινε διοτι κυρίως οι τούρκοι δεν συμφώνησαν και οι αμερικάνοι έλεγαν σε όλους οτι πρεπει να συμφωνούν και οι τούρκοι.

    Όποιος λέει ότι το σαμπόταρε Μακάριος είναι εκτός κάθε πραγματικότητας.

  91. Ἐπὶ τέλους, μετά ἀπὸ ἀτελείωτες δολιχοδρομίες, ὁ ἕτερος τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Μακαρίου ἐδέησε νὰ σηκώσει τὸ γάντι.ομίες, ὁ ἕτερος τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Μακαρίου ἐδέησε νὰ σηκώσει τὸ γάντι.
    Πρῶτα ἡ προσωπική μου ἐμπειρία:
    Τὸ ἀπίστευτα χυδαῖο βρισίδι στὴν Κύπρο κατὰ τῶν Ἑλλαδιτῶν, τῶν «καλαμαράδων», μήπως τὸ φαντασθήκαμε» ; Ἐπὶ παντοδυναμίας
    Μακαρίου, τότε ποὺ οἱ ἀντιφρονοῦντες ξυλοκοποῦνταν, ἤκμασε ἡ συγκεκριμένη μορφὴ τέχνης.
    Δεύτερον, ἀπὸ πότε ἡ διπλωματία ἔγινε συμβολαιογραφική ; Καὶ μάλιστα στὴν γειτονιά μας ; Φαντάζομαι ἡ «ἐπίσημη δήλωση» Παπανδρέου θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει καὶ χαρτόσημο !
    Τριτον, συμφωνῶ ὅτι ἡ πρόταση γιὰ ἄμεση ἕνωση μπορεῖ νᾱ μὴν εἶχε τύχη, ἀλλά, ἰδίως τότε, δὲν μποροῦσε Ἕλληνας ἱεράρχης νὰ τὴν ἀπορρίψει. Ἂς ἄφηνε τὴν βρωμοδουλειὰ σὲ ἄλλους …

  92. Αγαπητέ κ Μπίλη, κατ΄αρχάς συγνώμη που έγινα η αιτία να σε ειρωνευτούν προπετώς και τραμπουκίστικα ως copy κτλ. Μην βασανίζεσαι άλλο γιατί ότι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε και ο καθείς κρίνει. Εν πολλοίς δεν ήταν συζήτηση αλλά διάλογος κωφαλάλων. Παραμιλητά περί Μακαριακών κα γριβικών κτλ, από ανθρώπους που δεν έχουν επιχειρήματα παρά μόνο εμμονές, ενοχές και σύνδρομα που μπορούν να εκτονώσουν μόνο με ύβρεις, αυθαίρετα άλματα και δολοφονικά υπονοούμενα.
    Τα συμπεράσματα του άγνωστού μου «Ελευθέριου» πιο πάνω είναι πολύ εύστοχα και ιστοριογραφικά βάσιμα: Ελευθέριος 24 November 2013 at 18:28 Άντε πάλι απ’ την αρχή! Στου κουφού την πόρτα… Έγγραφα για τί πράμα “αναγαπητέ” κύριε Ροδίτη; Για πράγματα που έγιναν ή υποτίθεται ότι θα γίνονταν; Έτσι αν δεν κάναμε την Επανάσταση θα αλώμανε την οθωμανική αυτοκρατορία εκ των ένδον, αν δεν μπουκάραμε στην Ανατολία θα κρατούσαμε τα παράλια, αν ο Ελλάς χυμούσε στους Εγγλέζους θα τους πετούσε στη θάλασσα, αν δεν γινόταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να μην ανατρέπονταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος που είχε απαγκιστρωθεί από την ιδέα του πραξικοπήματος κατά Μακαρίου, οπότε δεν θ’αναλάμβανε να το διεκπεραιώσει κείνος ο “τετραπέρατος” Ιωαννίδης κι έτσι η Τουρκική εισβολή θα απεφεύγετο, κι αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα γινότανε πατίνι…»

    Τώρα, όπως είπαμε πολύ σοβαροί αναλυτές χωρίς βία και ιδεολογικοπολιτικές εξαρτήσεις εξετάζουν την περίοδο 1945-1974 για να εμπλουτίσουν την ήδη υπάρχουσα επιστημονική βιβλιογραφία. Η ιδιαιτερότητα είναι ότι πρόκειται κυρίως για διεθνολόγους οι οποίοι βλέπουν πολλά ταυτόχρονα επίπεδα και συναρτημένα και με μεθοδολογικά τον δέοντα τρόπο. Τα γεγονότα γύρω από το σχέδιο Άτσεσον είναι μόνο ένας κρίκος μιας αλυσίδας. Οι κρίκοι αυτής της αλυσίδας ιδιαίτερα μετά το 1960 έχουν εντυπωσιακές ομοιότητες. Σε συνεδρία σήμερα για προσωρινές εκτιμήσεις για την πορεία της έρευνας και την συνεργασία των εμπλεκομένων φαίνεται ότι ήδη υπάρχουν ασφαλείς συνδέσεις μεταξύ των μεθοδεύσεων των contingency plans του 1964-65 και 1974: «Να βγουν στην καρπασία και να καταλάβουν ένα κομμάτι για να μπορέσουμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις». Ενώ θα προχωρούν τα τουρκικά στρατεύματα θα υπάρχουν ελεγχόμενες συγκρούσεις με αμφίπλευρες διατυπώσεις για την στάση των αμερικανών και με ασταθές αναφορές για το τελικό έδαφος που θα ελέγχεται και ενόψει αβεβαιοτήτων «ξέρουμε πως γίνονται αυτά τα πράγματα» (Άτσεσον) και τα λοιπά και τα λοιπά. Το 1974 υπάρχει σχεδόν ακριβής αντιστοιχία και διασταυρώνεται με πολλούς τρόπους: Να πάρουν ένα κομμάτι για να κάνουμε διαπραγματεύσεις, αρχίζουν οι ελεγχόμενες συγκρούσεις που τελικά εξελίσσονται μέχρι εκεί που είναι σήμερα (και αναμένουμε να δούμε που θα είναι μετά τις τελευταίες εξελίξεις που δρομολογήθηκαν με την συνάντηση του ανανικού Αναστασιάδη με τον Έρογλου).

    Για εμένα πλέον υπάρχει ακόμη ένα κεφάλαιο που απαιτεί διερεύνηση πλην ενώ είναι διϋποκειμενικά γνωστό απαιτεί θεμελίωση. Θεμελίωση μάλιστα με ονόματα: Ποιοι ήταν οι εμπλεκόμενοι το 1964-65, ποιο στην συνέχεια συμμετείχαν, συνέπραξαν ή υποστήριξαν κάτι «μέτωπα» πατριωτισμού που οδηγήθηκε στην ανταρσία κατά του κράτους στην οποία ενέπλεξαν και τον Γρίβα σπιλώνοντας την υστεροφημία του, ποιοι συμμετείχαν στο πραξικόπημα ως πλέον ενεργοί τραμπούκοι και εκτελεστές, ποιοι στην συνέχεια πρωτοστάτησαν στον κατευνασμό, ποιοι υποστήριξαν το κυπροκτόνο σχέδιο Αναν, ποιοι σήμερα επεξεργάζονται ένα ακόμη χειρότερο σχέδιο Αναν και πως ανιχνεύεις όλη αυτή την εθελοδουλία στην μεταπολεμική διαχρονία. Τι θέλουν όλοι αυτοί και επιμένουν με τόσο πείσμα, με τόσο θυμό και εμμονή και με τόση πνευματική αυθαιρεσία; Οθωμανικό δίκαιο θέλουν. Προς τα εκεί πάντως τους οδηγεί ο αρχηγός τους και θα το δοκιμάσουν. Οι αθώοι και ανυποψίαστοι, όμως, τι φταίνε!

  93. H “πολιτική” και η νοοτροπία Μακαρίου υπήρξε το μοναδικό αίτιο των καταστροφών που υπέστη ο ελληνισμός από το 1959 και μετά. Ο Μακάριος είναι ο πρώτος υπεύθυνος για όλα τα δεινά που ακολουθούν τον ελληνισμό από τότε. Οι ενέργειές του και τα αποτελέσματά τους έφεραν και το σχέδιο Ανάν, έστω κι αν πολλοί δεν μπορούν, με το λίγο μυαλό που διαθέτουν, να το δούν αυτό.
    Η μέχρι ανθελληνισμού αρχομανία έφερε στους Έλληνες την αυτοκαταστροφή. Μας τα είπε ένα χεράκι και ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον.
    Ότι ο Μακάριος είχε εγκαταλείψει τον στόχο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, μόνο αφελείς και αδιάβαστοι δεν το ξέρουν. Αυτό, ίσως, που θα πρέπει κάποτε κάποιος να ερευνήσει είναι το πότε ακριβώς έγινε αυτό, και να ερευνήσει επίσης και την πιθανότητα να μην υπήρξε ποτέ “ενωτικός” αλλά απλός επιβήτορας του ενωτικού αγώνα για χατίρι της πάντα σατανικής εξουσίας.
    Μια προσπάθεια φαίνεται να κάνει η γνωστή Σία Αναγνωστοπούλου με το άρθρο (κεφάλαιο;) Archbishop Makarios: Ethnarch or the identification of religious and Lay Authority? Διαβάζοντάς το η πρώτη εντύπωση που σχηματίζει κανείς είναι ότι άλλες “προοδευτικόφρονές” της αντιλήψεις (όπως θα τις έλεγε και ο Ιωάννης Τσεγκος) την εμποδίζουν από το να διατυπώσει ξεκάθαρα συμπεράσματα. Άλλη αδυναμία κι αυτή της σύγχρονης “ελληνικής” επιστήμης.
    Ο ίδιος ο αρχιμακαριακός Ανδρέας Παπανδρέου, που σήκωσε από τον Μακάριο τη συνταγή της επιτυχίας (αντιαμερικανισμός και apres moi le deluge), δηλώνει ξεκάθαρα ότι “ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος πάντα μιλούσε για Ένωση αλλά πάντα οι ενέργειές του απέβλεπαν στην ανεξαρτησία” (“Η Δημοκρατία στο απόσπασμα”, Λιβάνης 2006, σ. 223). Με μια φράση ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Μακαρίου αποκαλύπτει πόσο απατεώνας ήταν ο άνθρωπος που μέχρι τον Μάιο του 74 μιλούσε για Ένωση!!
    Οι απειράριθμες μαρτυρίες-αποδείξεις για τον ανθελληνισμό και τον ανθενωτισμό του Αρχιεπισκόπου παρουσιάστηκαν ξανά και ξανά. Όποιος έχει την ικανότητα διαβάζει και καταλαβαίνει.
    Η πιο… θαυμαστή μαρτυρία, ίσως και η πιο ερωτική και γι΄αυτό ίσως και η πιο αδιαμφισβήτητα πειστική, είναι εκείνη της εγκυκλίου της θεολόγου, φανατικής φίλης και ακολούθου του Αρχιεπισκόπου, Ουρανίας Κοκκίνου (μόνο ο κ. Ήφαιστος από όλη την Κύπρο δεν την ξέρει – αλλά γιατί να την ξέρει αφού του χαλά τα επιχειρήματα;), η οποία ζήτησε δι’ εγκυκλίου την κατάργηση εν Κύπρω της ελληνικής σημαίας, διαμιάς και δια παντός, ως… “σοβινιστικού συμβόλου”!! Ποιος της ενέπνευσε άραγε την ιδέα;
    Η πηγή γι’ αυτό βρίσκεται στη σελίδα 373 του βιβλίου “Ταξίδι στη μνήμη” (2009) του διευθυντή του Παγκυπρίου Γυμνασίου Γιώργου Χατζηκωστή, τον οποίο μπορείτε να γνωρίσετε και στο βίντεο παρουσίασης τού “Κουράγιο Πηνελόπη”, που για κάποιο “μυστήριο” ή καθόλου μυστήριο λόγο δεν ανεβαίνει στο Αντίβαρο.
    Είναι, ανάμεσα στις πολλές, και η αδιαμφισβήτητη μαρτυρία του Αναστάση Πεπονή (ενός έντιμου ανθρώπου) για την ανεντιμότητα Μακαρίου:
    «Ο Μακάριος με δέχθηκε νωρίς το πρωί της 29ης ή της 30ής Οκτωβρίου 1964… Φορούσε το αντερί. Ξεκίνησα με τη συνεργασία Ε.Ι.Ρ. – Ρ.Ι.Κ., για να καταλήξω στην πρόταση μιας άμεσης σύνδεσης για ορισμένες εκπομπές. Τόνισα τη συμβολική σημασία αυτής τής σύνδεσης, έχοντας πάντα στο μυαλό μου ως δεδομένη μια κοινή πολιτική με αίτημα το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, που με την άσκησή του, όπως όλοι πιστεύαμε στην Ελλάδα, η πλειοψηφία του λαού τής Κύπρου θα επέλεγε την ένωση… Ο Μακάριος μού είπε απερίφραστα ότι αποδεχόταν την Ένωση υπό την προϋπόθεση ότι η Κύπρος δεν θα εντασσόταν, δε θα υπαγόταν, στο ΝΑΤΟ. Ξαφνιάστηκα. Δεν ήξερα αν αυτή τη θέση του την είχε ήδη γνωστοποιήσει στην ελληνική κυβέρνηση, δεν ήμουν προετοιμασμένος για το θέμα, πολύ περισσότερο να ακούσω από τον Μακάριο μια τοποθέτηση με την οποία ουσιαστικά απέκλειε την ένωση. Παρατήρησα ότι η ένταξη τής Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ήταν δεδομένη από το 1952. Για την ένωση με αυτή την Ελλάδα είχε πρωτοστατήσει ο ίδιος και, πάντως, με αυτό το δεδομένο έγινε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ… Τον ρώτησα αν πίστευε πως σε περίπτωση σύγκρουσης των δύο συνασπισμών η Μεγάλη Βρετανία θα εξαιρούσε τις βάσεις της από την υπαγωγή στο ΝΑΤΟ. Δεν απάντησε.
    »Έφυγα ξέροντας ότι δεν είχα πετύχει την αποκατάσταση κάποιας απευθείας σύνδεσης με την οποία απέβλεπα να ολοκληρωθεί η συνεργασία Ε.Ι.Ρ και Ρ.Ι.Κ., και με συγκεχυμένα συμπεράσματα για την πολιτική του Μακαρίου.»
    Ο Πεπονής, όμως, τελειώνει το συγκεκριμένο κεφάλαιο στο βιβλίο του με την περιγραφή ενός δείπνου στο οποίο προσκλήθηκε από τον Σοβιετικό πρέσβη στην Αθήνα. Παρόντες, λέει ο Πεπονής, ήταν κι άλλοι Έλληνες επίσημοι: Ο Υφυπουργός Τύπου Γιώργος Μυλωνάς και ο Γενικός Διευθυντής του ιδίου Υπουργείου Γιώργος Καβουνίδης. Γράφει ο Πεπονής: «Στο τραπέζι ο πρεσβευτής φανέρωσε αμέσως το ζήτημα για το οποίο έκανε εκείνο το γεύμα. Χωρίς περιστροφές, μίλησε κατά της προοπτικής τής ένωσης, την τοποθέτησε ως κίνηση για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Μιλούσε αρκετά έντονα, απευθυνόταν κυρίως σε μένα. Θυμάμαι τη βασική μου απάντηση: ‘Το γεγονός ότι εσείς οι μεγάλοι δεν καταφέρνετε να εξασφαλίσετε την ειρήνη και να ξεπεράσετε την πόλωση μεταξύ των δύο στρατιωτικών συνασπισμών δεν μπορεί να στερήσει από έναν λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.’ Ο διάλογος κράτησε αρκετά. Έφυγα πρώτος.»
    Αναστάση Πεπονή «1961-1981, Τα γεγονότα και τα πρόσωπα», Λιβάνης 2002, σ. 86-90.

    Η Σοβιετική Ένωση, το κομμουνιστικό κόμμα Κύπρου ΑΚΕΛ, όλοι οι αριστεροί και οι δεξιοί ανθέλληνες και ανθενωτικοί ήταν οι σύμμαχοι του Μακαρίου. Με ποια λογική σήμερα οι κ.κ. Ήφαιστος και Μπίλλης υποστηρίζουν εκείνη την καταστροφική πολιτική; Τους ρωτήσαμε ξανά. Η απάντησή τους αποτελείται από άλλ’ αντ’ άλλων. Ο καθένας μπορεί να συμπεράνει ότι τα άλλ’ αντ’ άλλων “επιχειρήματά” τους μόνο προσωπικά συμφέροντα αποπειρώνται μάταια να προστατέψουν. Αλλά αυτή είναι η σημερινή Ελλάς, ανέντιμη και μικρή, χαμένη και νεκρή Ελλάς. Ζήτω η Ελλάς. Η εκτός πραγματικότητας πραγματική Ελλάς.

  94. Δεν συζητώ -κάποτε έκανα τέτοια λάθη αλλά τώρα όχι πλέον- με όσους εκτοξεύουν ασυνάρτητα και αυθαίρετα προσωπικές γνώμες. Η προσπάθεια να δικαιωθούν λανθασμένες στάσεις των ατόμων με το να κάνουν δίκη προθέσεων ιστορικών προσώπων είναι πρωτοφανές κυπριακό φαινόμενο (ούτε καν … ελλαδικό). Ο αντικειμενικός αναγνώστης να καλείται να δει, εάν αντέχει να διατρέξει τον διάλογο κωφαλάλων, τι γράφτηκε πιο πιάνω και να σκεφτεί την διαφορά μεταξύ της ταπεινής προσπάθειας περιγραφής και ερμηνείας των ιστορικών γεγονότων και την δίκη προθέσεων, τις προφητείες του παρελθόντος και την κατάδυση στην ψυχή των πολιτικών παρελθουσών εποχών για να αντληθούν κάθε είδους δικαιολογίες για σημερινές θανατηφόρες στάσεις και συμπεριφορές μεταξύ των οποίων και η υποστήριξη του σχεδίου Αναν. Καλείται επίσης ο αναγνώστης να διερωτηθεί τους λόγους για τους οποίους πολλές δεκαετίες μετά ένα άτομο θρέφει τόσο μίσος για το ένα ή άλλο ιστορικό πρόσωπο σε μια εποχή μάλιστα που αν μπορεί να σταθεροποιηθεί μια αλήθεια ήταν η ακραία αστάθεια στην Αθήνα (πολλά πραξικοπήματα που εκδηλώθηκαν πριν και τα οποία για να εκκινήσουν το πραξικόπημα ως συνήθως περίμεναν κάποια μητροπολιτική εντολή ανάλογα με την εξέλιξη των contigency plans) και το υπό αυτές τις περιστάσεις εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου το άκρως ανεύθυνο ακόμη και ως σκέψη να γίνει πραξικόπημα σε μια δημοκρατία του δεύτερου ελληνικού κράτους στην βάθη ασταθών και καθόλα ρευστών υποσχέσεων, στρατηγικών παιγνίων και κυρίως ρευστών στρατηγικών στο επίπεδο των μεγάλων δυνάμεων και άλλων περιφερειακών δυνάμεων. Εμείς λοιπόν δεν μιλάμε γραμμικά, δεν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε κάποια στάση μας όταν ήμασταν νήπια, δεν ξέρουμε τις προθέσεις κανενός παρά μόνο τις πράξεις και κυρίως τα αποτελέσματα και δεν βγάζουμε συμπεράσματα εάν δεν σταθμίσουμε και εκτιμήσουμε πλήθος ανεξάρτητων και εξαρτημένων μεταβλητών. Και πάλιν, τα συμπεράσματα ή πορίσματα είναι (πάντοτε) δοκιμαστικά και επιφυλακτικά, καθότι, επαναλαμβάνουμε, προφητείες του παρελθόντος δεν κάνουμε. Και για να τελειώσουμε με χιούμορ, ο Θεός κάποιων άλλων (ιστορικά αντιπάλων) είπε κάτι τι είναι οι προφήτες του μέλλοντος σκεφτείτε τι θα έλεγε για τους προφήτες του παρελθόντος.

  95. Συενεπῶς, οἱ κύριοι Ἥφαιστος καὶ Ροδίτης συμφωνοῦν ὡς πρὸς τὸ τὶ ἀκριβῶς συνέβη τὸ 1964. Προσεφέρθη, ἔστω καὶ ἐπιπολαίως ἡ Ἕνωσις ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς καὶ τὴν ἀπέρριψε ὁ Μακάριος. Ἡ διαφωνία τους ἀρχίζει ἀπὸ τὸ πῶς ἀποτιμοῦν τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν, τῶν πράξεων τοῦ Μακαρίου τὸ 1964. Πράγματι, δὲν εἶναι λογικὸ νὰ καταγγέλλουμε τὸν Μακάριο γιὰ ὅλες τὶς ἐπακολουθήσασες συμφορές. Εἷναι δέ, ἀδιαμφισβήτητο ὅτι καὶ στὴν κεντρικὴ ἀπόφασή του νὰ μὴν συνεργασθεῖ μὲ τὶς ἑλλαδικὲς κυβερνήσεις ὅλων τῶν ἀποχρώσεων οὔτε μὲ τὶς συμμαχικὲς κυβερνήσεις κατόρθωσε νὰ ἔχει τὴν ἔγκριση τῆς πλειοψηφίας τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ. Κατά τὴν γνώμη μου, ἀκόμη καὶ ἂν τὰ τεκμήρια πού παρουσιάζει στὸ βιβλίο του ὁ κύριος Ροδίτης εἶχαν δημοσιευθεῖ καὶ γίνει γνωστὰ τὸ 1964, ἡ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ θὰ εἶχε άπορρίψει τὴν Ἕνωση, ὄχι γιὰ τὴν διαδικασία της μόνο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν οὐσία της. Διότι, πέραν τοῦ ἐθνικοῦ αἰσθήματος, μεγάλη μερίδα τοῦ λαοῦ, κυρίως οἱ κομμουνιστὲς καὶ ἡ ἀνωτέρα οἰκονομικῶς τάξη, εἶχε συμφέρον νὰ στηρίξει τὴν ἀνεξαρτησία. Ἴσως, ἂν ὁ Μακάριος ἐξεδηλοῦτο ὑπὲρ τῆς Ἑνώσεως, νὰ παρέσυρε κάποιους νὰ ψηφίσουν ἐναντίον τῶν συμφερόντων τους. Ἀλλὰ καὶ τὸτε ἡ Ἕνωσις θὰ ἦταν κίβδηλη. Ὁ Μακάριος, λοιπόν, διερμήνευσε ὀρθῶς τὶς ἐπιλογὲς τῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ.
    Ἡ ἀξία τῆς ἰστορίας ἔγκειται στὰ διδάγματά της γιὰ τὸ παρόν. Καὶ κατὰ τοῦτο ἡ Κυπριακὴ τραγωδία ἀποδεικνύει πόσο λανθασμένη εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀπομονώσεως ἀπὸ δυνητικοὺς συμμάχους χάριν νέων, άποδειιγμένων ἰστορικῶς ὡς ἀναξιοπίστων, καθὼς καὶ τῆς φιμώσεως τῶν άντιλεγουσῶν φωνῶν. Πιθανῶς ἡ κοντινώτερη ἱστορικὴ φυσιογνωμία πρὸς τὸν Μακάριο νὰ εἶναι ὁ Νίκος Ζαχαριάδης. Στοιχημάτισαν πολλὰ στὸ «ξανθὸ γένος» καὶ ἔχασαν. Πόσο λίγο γνώριζαν τὴν ἱστορία τῶν σχέσεων τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴν Ρωσσία …. Ὅ,τι ζημία, πάντως, ἔκαναν, τὴν ἔκαναν. Τὸ ζήτημα εἶναι νὰ μὴν ξαναπέσουμε, Ἑλλαδίτες καὶ Κύπριοι, σὲ τέτοια τυφλὴ προσωπολατρεία, οὔτε καὶ στὸ ἀντίθετό της τὸ ὁποῖο ἡ προσωπολατρεία πού συνεπιφέρει καὶ εἶναι ἡ δαιμονοποίηση. Καὶ νὰ ἀξιώσουμε θεσμοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπιβάλλουν τὴν διαρκῆ λογοδοσία τῆς ἡγεσίας. Διότι σὲ αὐτὸ ὑστεροῦμε πολύ καὶ σήμερα ἀκόμη.

  96. Δεν κάνει συζήτηση ο κ. Ήφαιστος αλλά… κάνει!
    Κι επανέρχομαι: 1. Εξέδωσε ή όχι εγκύκλιο η λάτρις και φίλη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ, μακαριστή θεολόγος Ουρανία Κοκκίνου, υπέρ της κατάργησης της ελληνικής σημαίας στην Κύπρο ως σοβινιστικού συμβόλου, ναι ή ού;
    Και: 2. Λογοκρίθηκαν και αφαιρέθηκαν ή όχι από το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου στίχοι που εγχαράχτηκαν σε ανάγλυφο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέσα στον προθάλαμο του Παγκυπρίου Γυμνασίου στη Λευκωσία (είναι εκεί και αυτή τη στιγμή), οι οποίοι απαλείφουν την ελληνική και τη βυζαντινή ταυτότητα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου;
    Ναι ή όχι. Είναι έτοιμη και φωτογραφία αν θέλει ο admin του Αντιβάρου να την φιλοξενήσει!
    Και πού είναι το “πόρισμα” ομάδας επιστημόνων που θα διέψευδαν με άλλα έγγραφα εκείνα του “Κουράγιο Πηνελόπη”; Μήνες και μήνες το περιμένουμε τώρα!
    Και δες κι αυτό: http://andreaskandreou.blogspot.com/2013/11/blog-post_7584.html

  97. Ἐμ δὲν μᾶς δίδαξε ἡ τραγωδία τῆς Κύπρου ὅτι ἡ ἀπομόνωση τοῦ ἄλλου διὰ τῆς ἐμμονῆς στὴν ταπείνωσή του δὲν εἶναι καλὴ ἰδέα ; Μακαριακοὶ θὰ γίνουμε ; Γιὰ τὸ 1964, τὸ ζήτημα ἐκκαθαρίσθηκε πλήρως. Ἂν θεωροῦμε ὅτι, ὅσοι στὴν Κύπρο ἀκολούθησαν, ἀπὸ καιροσκοπισμό, συμφέρον ἢ γνησία πεποίθηση τὴν ἀνθενωτικὴ γραμμή, πρέπει νὰ ἐκτελεσθοῦν, καλὸν εἶναι νὰ τὸ λέμε εὐθέως. Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι ἀπλῶς νὰ πεισθοῦν, μέσα τους καὶ γνησίως, καὶ μέχρι ἐκεῖ. Ἂν, δέ, ἰσχυριζόμεθα ὅτι ποτὲ δὲν θὰ πεισθοῦν οὔτε θὰ μπορέσουν νὰ ‘δοῦν τὴν άλήθεια, καὶ πάλι πρέπει νὰ προτείνουμε ὄχι μόνον διχοτόμηση, ἀλλὰ ἐπιστροφὴ στὴν ἐποχὴ ποὺ «ἡ Ἑλλὰς ἐσιδηροφόρει». Πάντως, ὅσοι ἔχουμε τέτοια πεποίθηση, τοὐλάχιστον δὲν πρέπει νὰ λέμε, οὔτε νὰ γράφουμε τίποτε, ἀφοῦ, κατ’ ἰδίαν ἠμῶν ὁμολογίαν, εἶναι χάσιμο χρόνου.

  98. Κύριε Γεωργάνα,
    Κανείς δεν ζήτησε κανενός την ταπείνωση, και πολύ λιγότερο την εκτέλεση!!
    Αλλα όταν ακαδημαϊκοί επιμένουν στην ιστορική συσκότιση παρά τα νεότερα τεκμήρια-έγγραφα που επιτέλους απελευθερώνουν οι μεγάλες δυνάμεις, τότε άλλοι θα έπρεπε να είχαν μιλήσει πριν τους λογοτέχνες για να βάλουν τα πράματα στη θέση τους. Πού είναι αυτοί; Μπορείς να μου υποδείξεις μιαν έστω ελλαδική εφημερίδα ή περιοδικό που πρόσεξε καν τη δημοσίευση αυτών των εγγράφων; Κι αυτό είναι ακόμα ένα σύμπτωμα της ελλαδικής παρακμής, βοηθητικό του “έργου” της συνεχιζόμενης εξ ακαδημαϊκών συσκότισης.
    Κι από την άλλη αν έχουν – όπως υπολογίζετε – πεισθεί “μέσα τους και γνησίως”, αυτοί στους οποίους αναφερόμαστε, γιατί δεν υιοθετούν μια γλώσσα ή μια προσέγγιση που να διατηρεί τουλάχιστο την αξιοπρέπειά τους, αντί να εντείνουν τη διασπορά της σύγχυσης βυθιζόμενοι όλο και βαθύτερα στην αναξιοπιστία;

  99. «Ἐλλαδικὸ» δέν εἶναι τὸ «Ἀντίβαρο», ἀλλὰ ἔχει μία βαρύτητα καὶ σοβαρότητα. Καὶ τὰ γεγονότα τοῦ 1897, στὴν ἐποχή τους μόνον ἡ «Νέα Ἡμέρα» τῆς Τεργέστης τὰ ἔγραψε σωστά. Καὶ σήμερα, μόνον οἱ ἐπαΐοντες τὰ γνωρίζουν. Ὁμοίως καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ φυσικὴ κατάσταση τῶν πραγμάτων καὶ αὐτὴ ἧταν πάντοτε. Ὁ Θουκυδίδης ὁ ἴδιος ἀρκέσθηκε στοὺς ὀλίγους ποὺ γνησίως θέλουν νὰ μάθουν τὶ ἔγινε. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ζητᾶ γιὰ τὸ ἔργο του περισσότερα άπὸ τὸν Θουκυδίδη ! Νὰ εἶσθε βέβαιος ὅτι πολλοὶ θὰ ἤθελαν νὰ ἔχουν γράψει τὴν τριλογία σας μὲ τὸν τρόπο πού τὴν γράψατε ἐσεῖς, ἀλλά, βέβαια, δὲν θὰ τὸ μποροῦσαν.
    Τώρα, ἡ θέση πολλῶν πού βρέθηκαν, γιὰ πολλοὺς λόγους, στὴν λάθος πλευρὰ μιᾶς συζητήσεως εἶναι ἀρκετὰ δύσκολη ἀπὸ μόνη της. Δὲν πρόκειται νὰ άλλάξει ἀπότομα ἢ με δηλώσεις μεταστροφῆς καὶ μετανοίας. Ἀφοῦ σιωποῦν στὸ συγκεκριμένο θέμα, ἔκαναν αὐτὸ ποὺ μποροῦσαν. Πῶς ξέρουμε ὅτι, σωφρονισμένοι απὸ τὰ παλαιὰ παθήματα, δὲν θὰ συμβουλεύσουν καλύτερα στὸ μέλλον γιὰ ἄλλα θέματα, τόσον τοὺς φοιτητές τους, ὅσον καὶ τὸ κοινό. Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς κρίνουμε μὲ αὐτὰ πού κάνουν ὅταν εἶναι στριμωγμένοι. Μήπως τοὺς λείπουν οἱ γνώσεις ἢ ἡ κρίση ; Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ λαθεύουν σὲ μερικά, ὅπως ὅλοι μας. Ἀφῆστε πού μποροῦν ἀκόμη νὰ ἐλπίζουν ὅτι θὰ ἐμφανισθεῖ αντέγραφον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποδεικνύει ὅτι μόνον ὁ Μακάριος ἤθελε γνησίως τὴν Ἕνωση !

  100. Με αρκεί να επαναλάβω την έξοχη διατύπωση του άγνωστου σε εμένα Ελευθέριου του οποίου στο μάθημα επιστημολογίας-μεθοδολογίας θα έβαζα δέκα με θαυμαστικό: Ελευθέριος 24 November 2013 at 18:28 Άντε πάλι απ’ την αρχή! Στου κουφού την πόρτα… Έγγραφα για τί πράμα “αναγαπητέ” κύριε Ροδίτη; Για πράγματα που έγιναν ή υποτίθεται ότι θα γίνονταν; Έτσι αν δεν κάναμε την Επανάσταση θα αλώμανε την οθωμανική αυτοκρατορία εκ των ένδον, αν δεν μπουκάραμε στην Ανατολία θα κρατούσαμε τα παράλια, αν ο Ελλάς χυμούσε στους Εγγλέζους θα τους πετούσε στη θάλασσα, αν δεν γινόταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να μην ανατρέπονταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος που είχε απαγκιστρωθεί από την ιδέα του πραξικοπήματος κατά Μακαρίου, οπότε δεν θ’αναλάμβανε να το διεκπεραιώσει κείνος ο “τετραπέρατος” Ιωαννίδης κι έτσι η Τουρκική εισβολή θα απεφεύγετο, κι αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα γινότανε πατίνι…»

    Τώρα, κάποιοι αντί να γυρνούν τα μπλοκ και τις αναρτήσεις και να ξεφουρνίζουν γελοία δολοφονικά υπονοούμενα καλά κάνουν, για δικό τους καλό μιας και κάνουν τέτοια μεγάλη προσπάθεια, να λένε και κάποιο επιχείρημα.

  101. Συγχαρητήρια “Ελευθέριε”, το τύλιξες το δεκάρι. Άντε, και σε καλή μεριά!
    Από την άλλη, εύχομαι να μην είσαι κανένα ψευδώνυμο του κ. Ήφαιστου, γατί κι αυτός με γιαγιάδες, καρούλια και τέτοια ασχολείται.
    Να μου επιτρέψεις, λοιπόν, να μείνω στα έγγραφα, που μόνο με «αντέγγραφα” απαντώνται, όπως λέει και ο κ. Γεωργάνας, κι όχι με καρούλια!
    Να, λοιπόν, ακόμα ένα έγγραφο, ημερομηνίας 23 Αυγούστου 1964, αριθμός 462, σ. 344 της “Πηνελόπης” και με το πρωτότυπο στα αγγλικά στις σ. 495-498. Λέει ο ίδιος ο Ντην Άτσεσον: «…when Greeks were ready to produce Enosis, they could say it was unconditional, as it would indeed be since the Turks would have missed the bus»!
    Indeed, λοιπόν, θα ήταν unconditional η Ένωσις, χωρίς όρους, δηλαδή, όπως λέει ο ίδιος ο Άτσεσον, φτάνει να μπορούσαν να την κηρύξουν οι Έλληνες. Και γιατί δεν το μπορούσαν οι Έλληνες με μια ολόκληρη μεραρχία που έφεραν στην Κύπρο, δύναμης Σώματος στρατού, ειδικά γι’ αυτό τον σκοπό; Τη στιγμή, ακόμα, που δεν διέθετε αποβατικό στόλο η Τουρκία; Τη στιγμή που η επίσημη απόφαση του ΝΑΤΟ ήταν παρεμπόδιση οποιασδήποτε άλλης ανάμιξης, τουρκικής ή σοβιετικής;
    Η απάντηση είναι απλή: Δεν την ήθελε ο Μακάριος, που στρίγγλιζε σε όλους τους τόνους προς τον «λαό» ότι επρόκειτο για διχοτόμηση! Κι αν δοκίμαζε ο Παπανδρέου να επιβάλει την Ένωση; Μα τότε θα είχαμε από το 64 τον εμφύλιο του 74. Άμεση σύγκρουση Ελληνικού Στρατού και Εθνικής Φρουράς από τη μια, με τον «λαό» του ΑΚΕΛ και την ανθενωτική δεξιά του Μακαρίου από την άλλη.
    Σοφά, λοιπόν, αποφασίζοντας δεν δοκίμασε να επιβάλει την Ένωση με το ζόρι ο Γεώργιος Παπανδρέου. Με αποτέλεσμα να τον κατηγορεί σήμερα ο κ. Ήφαιστος ότι ήταν… πραξικοπηματίας! Αυτή η λογική!! Γι’ αυτό, μόνο, κύριε Γεωργάνα μου, μόνο για την αποκατάσταση της τιμής ενός άξιου πρωθυπουργού της Ελλάδας, άξιζε να έδειχνε ένα… άλφα ενδιαφέρον η σημερινή Ελλάς, πέραν του Αντιβάρου. Ειδικά τη στιγμή που το δούλεμα σε βάρος της Ιστορίας των Ελλήνων διαρκεί εδώ και μισό αιώνα. Κι επιπλέον τα αποτελέσματα του δουλέματος τα ζούμε ακόμα, μέχρι αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, στο πετσί μας. Κι ίσως κι εσείς εκεί, με την οικονομική κρίση και με τη λειψή ΑΟΖ, που θα ήταν η μεγαλύτερη της Μεσογείου, και θα ήταν στην παραγωγή ίσως και πριν 30 χρόνια από σήμερα.
    Δεν είναι καιρός, λοιπόν, να πάψει πια το δούλεμα, μπας και μπούμε σε μια πορεία εθνικής αυτογνωσίας, απαραίτητης για έξοδο από το τέλμα της παρακμής;

  102. Ελευθέριε, με τους χαιρετισμούς μου. Εκφράζω την συμπάθειά μου αλλά και τα συγχαρητήρια μου για τον τίτλο τιμής να σε λοιδορούν προφήτες του παρελθόντος. Τώρα, Ελευθέριες, αν και δεν έχω ιδέα ποιος είστε, κρίνω ότι -έστω και εάν αυτά που διατυπώσατε ως θέση είναι απλή λογική που πρέπει να αγγίζει κάθε κοινό νου- είστε μεθοδολογικά υποψιασμένος, θα έχετε ίσως υπόψη κείμενα όπως τον Edward H. Carr, “τι είναι η ιστορία” που ανέφερα ποιο πάνω και ο οποίος εξηγεί άπλετα τι είναι τα αρχεία. Αρχεία τα οποία εάν δεν ενταχθούν στο πολιτικό και στρατηγικό πλαίσιο που ανήκουν οδηγούν σε τσαρλατανιές και φαρσοκωμωδίες για νηπιαγωγεία. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό γιατί τέτοια μεθοδολογικά ζητήματα τα ξέρουν και πρωτοετής φοιτητές ακόμη και η νοικοκυρά γειτόνισσά μου που διαθέτει λογική και εάν ερωτηθεί θα απαντήσει βάσιμα. Τώρα, μπορούμε να γράψουμε ένα ακόμη βιβλίο σε αναφορά με κυπριακές φαρσοκωμωδίες που κάνουν προφητείες του παρελθόντος. Πιθανός τίτλος: “Τι φταίει η ιστορία επειδή κάποιοι ψάχνουν για αυτοδικαίωση”. Ως γνωστό, αυτό δεν είναι άγνωστο πρόβλημα. Συνήθως και καλοί επιστήμονες που μπήκαν στην πολιτική ή πολιτικά πρόσωπα γράφουν απομνημονεύματα και προσπαθούν να δικαιολογηθούν με άλματα και θαύματα. Για όλους, εν τέλει, θα ήταν πιο τίμιο όταν έτσι διολισθαίνουν, θα ήταν πιο σωστό αντί ιστορικές φαρσοκωμωδίες να έγραφαν τα απομνημονεύματά τους. Για παράδειγμα, τι έκαναν στην “εποχή των τραμπούκων” την δεκαετία του 1960, τι έκαναν την εποχή “μετώπων” πατριωτισμού και άλλα, τι έκαναν κατά την διάρκεια της ανταρσίας της δεκαετίας του 1970, τι έκαναν στο πραξικόπημα, τι έκαναν μετά και τι έκαναν όταν εμφανίστηκε το φασιστικό σχέδιο Αναν.

    Το πρόβλημα είναι αυτό που ανέφερα στις τελευταίες γραμμές της παρέμβασής μου πιο πάνω που επαναλαμβάνω γιατί είπαμε, επανάληψη μήτηρ μαθήσεως: ¨Για εμένα πλέον υπάρχει ακόμη ένα κεφάλαιο που απαιτεί διερεύνηση πλην ενώ είναι διϋποκειμενικά γνωστό απαιτεί θεμελίωση. Θεμελίωση μάλιστα με ονόματα: Ποιοι ήταν οι εμπλεκόμενοι το 1964-65, ποιο στην συνέχεια συμμετείχαν, συνέπραξαν ή υποστήριξαν κάτι «μέτωπα» πατριωτισμού που οδηγήθηκε στην ανταρσία κατά του κράτους στην οποία ενέπλεξαν και τον Γρίβα σπιλώνοντας την υστεροφημία του, ποιοι συμμετείχαν στο πραξικόπημα ως πλέον ενεργοί τραμπούκοι και εκτελεστές, ποιοι στην συνέχεια πρωτοστάτησαν στον κατευνασμό, ποιοι υποστήριξαν το κυπροκτόνο σχέδιο Αναν, ποιοι σήμερα επεξεργάζονται ένα ακόμη χειρότερο σχέδιο Αναν και πως ανιχνεύεις όλη αυτή την εθελοδουλία στην μεταπολεμική διαχρονία. Τι θέλουν όλοι αυτοί και επιμένουν με τόσο πείσμα, με τόσο θυμό και εμμονή και με τόση πνευματική αυθαιρεσία; Οθωμανικό δίκαιο θέλουν. Προς τα εκεί πάντως τους οδηγεί ο αρχηγός τους και θα το δοκιμάσουν. Οι αθώοι και ανυποψίαστοι, όμως, τι φταίνε!

  103. Ωραία, αλλά τι γίνεται με το “πόρισμα” ομάδας επιστημόνων-ερευνητών που ανέλαβε εδώ και μήνες να τις ανατρέψει, έχοντας πάρει πολύ στα σοβαρά, τις “τσαρλατανιές”, τις “φαρσοκωμωδίες” και τις “προφητείες του παρελθόντος”; Μήπως έγιναν τέτοιες ΜΕΤΑ που κατέστη αδύνατον να ανατραπούν; Ε ρε κακόμοιρη Ελλάς, πού σε κατάντησαν. Σίγουρα η απτυχίωτη οικοκυρά της γειτονιάς κάτι μπορεί βάσιμα να απαντήσει επί του προκειμένου. Εσείς όμως;
    Κι επειδή αντιλαμβάνομαι την αγωνία του κυρίου να έχει την τελευταία λέξη, του την χαρίζω. Ξέρουν καλά οι νουν έχοντες ποια είναι. Ήδη την εγνώρισαν καλά.

  104. Προς κάθε ενδιαφερόμενο:

    Το όνομά μου είναι Ελευθέριος και δεν είναι ψευδώνυμο κανενός. Αν υποθέσουμε ότι η κβαντική θεωρία των πολλαπλών συμπάντων αληθεύει, είναι πολύ πιθανό σε κάποια από αυτά να τυγχάνω μαθητής του καθηγητή Ήφαιστου, στο μάθημα του οποίου και να αποσπώ με τις επιδόσεις μου δεκάρια. Γιατί όχι; Εκείνο πάντως που δεν με φαντάζομαι να κάνω, σε τούτο ή σε κάποιο άλλο σύμπαν είναι να ψάχνω τη γωνία στο δεκάρικο ή το δεκάρικο στη γωνία, όπως με υπερβάλλοντα ζήλο δείχνει ο αναν-αγαπητός Άντης -«άντε αφήστε μας κάτω»- με τα έγγραφα του σχεδίου Άτσεσον που ψυχανεμίζει προς πάσα κατεύθυνσι. Μάλιστα για να του παρασταθώ – έ μια οικογένεια είμαστε τώρα πια εδώ στο Αντίβαρο – λέω να επικοινωνήσω μέσα από τις χωροχρονικές σκουληκότρυπες με τα άλλα “copy” μου σε γειτονικά σύμπαντα, μήπως και σε κάποιο από αυτά ανακαλύψω, αν το περιώνυμο πλέον – χάρη στις εργώδεις προσπάθειες του Άντη και των πάντα προθύμων Η.Π.Α – σχέδιο ευοδώθηκε. Θα μπορέσουμε τότε να διαπιστώσουμε σε κείνο το αδελφό αλλά με διαφορετική τροπή των γεγονότων σύμπαν, την παρούσα πολιτειακή κατάσταση της περιπόθητης Νήσου. Κι αφού δεν του αρέσουν τα καρούλια, θα τον προέτρεπα να εξασκηθεί κάπως περισσότερο με τις ποντικοπαγίδες, καθώς βλέπει το τυρί αλλά δεν βλέπει τη φάκα.
    Στο μεταξύ Κύπρος και Ελλάδα έχασαν τον εαυτό τους και καλούνται να τον ξαναβρούν σε συνθήκες μιας άλλης κατοχής.

    Με φιλικούς χαιρετισμούς
    Ελευθέριος

  105. Αγαπητέ κ Ροδίτη, επειδή κόλλησε η βελόνα στο “πόρισμα” είναι μια ακόμη απόδειξη των ιστοριογραφικών σας ελλειμμάτων. Δεν υπάρχει κάποια ανάκριση που βγάζει εισαγγελικά πορίσματα αλλά περιγραφή και ερμηνεία και εκτιμήσεις (πάντοτε)
    υψηλού ρίσκου όχι βέβαια για τις προθέσεις του καθενός και το είδος της ψυχής του αλλά για το πως συναρτώνται και συμπλέκονται τα διάφορα επίπεδα ανάλυσης όπως ρέει η ιστορία. Μια έρευνα κρατά πολλά χρόνια και δεν στέκεται σε μια θέση, ένα βιβλίο ή ένα αρχείο που βολεύει και οριστικοποιείται όταν εξαντληθεί η διερεύνηση των πολλών πηγών και όταν γίνουν όλες οι περιγραφές και ερμηνείες που συναρτούν και συνδέουν γεγονότα, εποχές και θεωρία. Τώρα, περιμένετε όσο θέλετε γιατί πόρισμα όπως το κατανοείτε εσείς δεν θα υπάρξει. Όταν λοιπόν ολοκληρωθεί θα δημοσιευτεί με κριτήριο όχι την αγωνία σας για το κατά πόσο θα σαρωθούν μονοσήμαντες γνώμες, άλματα και προφητείες. Κανένα “πόρισμα” εξάλλου ή περιγραφή ή ερμηνεία δεν μπορεί να αφορά την ψυχή και τα φρονήματα του καθενός ή τις προθέσεις του. Απλά κανείς δεν τα ξέρει. Μόνο φαντασιόπληκτοι που θέλουν να δικαιολογήσουν κάτι.

  106. Είπα αγαπητέ Άντη, συγχώρα μου το αγαπητέ, να σταματήσω αλλά δεν υποφέρεσαι και ίσως επειδή ήσουν μιτσίς είσαι τελείως άσχετος και πρέπει να σε ενημερώσω.

    Το πρόβλημα, δεν ήταν ούτε ο Μακάριος, ούτε ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής. Που και οι δύο για τον Ελληνισμό της Κύπρου αγωνίστηκαν, ο καθένας όπως πίστευε καλύτερα.

    Το πρόβλημα άσχετε μιστί ήταν πάντα το «εθνικό» κέντρο που δεν έθετε υπεράνω όλων τα συμφέροντα του Ελληνισμού αλλά αλλότρια συμφέροντα. Των Αμερικανών σου.

    Και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διχάσει τον Ελληνισμό της Κύπρου για να τα επιβάλει.

    Δηλαδή να επιβάλει τη διχοτόμηση- εκτουρκισμό της Κύπρου

    Με αποκορύφωμα την συμφωνημένη από τον «εθνάρχη» Καραμανλή σου και δεν ξέρω ποιους άλλους, ελεύθερη εισβολή των τούρκων στην Κύπρο το 1974 (που είπες ότι αγνοείς και δεν θέλεις μάλλον ούτε να τα βλέπεις τα σχετικά αρχεία των Αμερικανών για τον Καραμανλή σου) για να τους «δώσει» την περιοχή του Αττίλα 1 και να κάνει την «ένωση» που δεν κατάφερε να κάνει ο Άτσεσον.

    Που ο «εθνάρχης» Καραμανλής σου ευθύνεται και για την προδοσία των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου που τις πληρώνει ακόμα όλος ο Ελληνισμός.

    Και μετά για να γίνουν τετελεσμένα τα γεγονότα της εισβολής και να εκτουρκιστεί η Κύπρος, το «εθνικό» κέντρο, δια των Σημίτη σου, ΓΑΠ σου, της «σοσιαλιστικής», της «ανανεωτικής» και μη «αριστεράς» σου, της «οικολογικής» αριστεράς σου και όχι προς τιμήν του του ΚΚΕ και πολλών πραγματικών Ελλήνων, σέρβιρε το σχέδιο Ανάν σου.

    Δήλωση του Daniel Fried, πρώην υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ,

    “When we were trying to persuade Turkey to allow the passage of our troops through its territory into Northern Iraq, we offered Turkey two incentives, several billion dollars in grants and loans and Cyprus in the form of the Annan Plan”,

    Ή την επονομαζόμενη τώρα Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία σου που την υποστηρίζεις πονηρά κτυπώντας Τάσσο και Μακάριο και ανυψώνοντας τον Ανανστασιάδη σου.

    Και τέλος το «εθνικό» κέντρο υποδούλωσε και την ίδια την Ελλάδα.

    Να τους χαίρεσαι αγαπητέ μου.

  107. Η ιστορία του Μακαρίου είναι χειρότερη από του άσωτου υιού.
    Εκείνος απαίτησε την “περιουσία” του κι έφυγε. Ο Μακάριος βλέποντας τούς γονιούς του να ασθενούν (εξάρτηση της Ελλάδος) το θεώρησε ευκαιρία να τους μαχαιρώσει πισώπλατα, ν’ αρπάξει το “κομμάτι του” (κανείς δεν του είπε ότι είναι “δικό” του) και να φύγει, βρίζοντας μάλιστα τους γονιούς του, ως ανίκανους!! Έφαγε το μισό στα ξένα και πέθανε. Μόνο που άφησε και κακοδασκαλεμένα παιδιά πίσω του. “Αποφασίστε εσείς” τούς λένε τώρα με το δίκιο τους τ’ άλλα αδέλφια τους, “από μας μόνο συμπαράσταση μπορείτε να έχετε”.
    Ίσως τώρα, οι καθηγητές και τα μαθητούδια του δέκα με τόνο (δηλαδή τα κακοδασκαλεμένα παιδιά), καταλάβουν πού είναι η παλιανθρωπιά – πράμα δύσκολο, βέβαια, αν και ο Γεωργάνας λέει: Το νιώθουν, το νιώθουν, άσε τους λίγο ήσυχους, όμως, να το χωνέψουν.

  108. Μπράβο Λευτεράκι, έχεις κι από μένα δέκα με τόνο! Πολύ μερακλίτικο το τραγούδι.
    Ποιος είναι ο τύπος με το τσιγάρο και την κιθάρα; Μ’ αυτά ασχολείσαι;

  109. Ποιος να μου τόλεε τώρα πιά που το πρωϊνό το θάμπος μου έχει δύσει, θα βρισκόταν ένας Άντης μ’ένα δεκάρι την πίκρα μου να σβήσει!

    Για τον Καζαντζίδη Άντη μου, που όλη η μετανάστρια Κύπρος πίνει νερό στο όνομά του, κάμεις τον αδιάφορο, τη γκομενίτσα όμως του Μακάριου έβαλεν στόχο το πάθος το παράφορο.

    Κι ο μεν αοιδός τραγούδησεν: «όσο υπάρχεις θα υπάρχω», σύ δε το σχέδιόν του Άτσεσον έκαμες κανόνα σου και μάθος.
    Και με αυτό λησμόνησες της φίλης πατρίδoς σου το πάθος.

  110. Φοβερό Ελευθέριε (άγνωστός μου στα επιχειρήματα του οποίου αντιτάσσεται, χαρακτηριστικά, το σκωπτικό “Λευτεράκης”, αυτό εννοώ όταν λέων δολοφονίες χαρακτήρων αντί επιχειρήματα)

    Βέβαια, υπάρχει ακόμη ένα τραγούδι που σπάει κόκαλα όσων “λησμονούν της πατρίδος τους το πάθος”. Είναι μια μελωδική απόδοση μιας (ποιητικής) φιλοσοφικής κορύφωσης του μεγάλου μας πολιτικού φιλοσόφου του ιστορικού γίγνεσθαι γνωστού και ως Αλεξανδρινός ποιητής. http://www.youtube.com/watch?v=KzFRXoovEbc&NR=1

    Η ζωή συνεχίζεται, δυστυχώς κατηφορικά, μιας και μερικοί ενδίδουν στο εμφύλιο πάθος αντί να προσκολλώνται και να παλεύουν στις Θερμοπύλες. Στην εποχή μας οι εισβολές ονομάζονται “soft power” το “μπήκαν οι εχθροί μέσα στο μυαλό μας” κατ’ αντιστοιχία του “μπήκαν οι οχτροί στη Πόλη”. Γιατί αν κατάλαβες καλά όλος αυτός ο καυγάς έχει βάθος: Γιατί αυτό που πάνε να κάνουνε οι ανανιστές -δηλαδή η Κύπρος να καταλυθεί, να κατεδαφιστεί και να δοθεί στα ηγεμονικά και περιφερειακά αρπακτικά θηρία-, να μην είχε γίνει το 1964 και το 1974 όταν οι Τούρκοι “θα καταλάβουν ολίγον έδαφος” το οποίοι “αφού υπάρχουν θερμόαιμοι που παλεύουν στις Θερμοπύλες για να μην δοθεί η πατρίδα τους στους Βαρβάρους” θα πρέπει να τους κατηγορούν ότι δεν βλέπουν την αλήθεια. Την ιστορική δηλαδή αλήθεια ότι όποτε μια κοινωνία χάσει την ελευθερία της και κατακτηθεί (το ολίγον έδαφος και ολίγες βάσεις είναι η μεθόδευση και η εξαπάτηση) δρομολογείται το τέλος.

  111. Αγαπητέ Ήφαιστε,

    Σας ευχαριστώ για την όλη συνεισφορά σας με τις θέσεις που εκφράσατε σε αυτό το νήμα και για την ηθική στήριξη.

    Θα υπερθεματίσω ότι η Ποίηση, είναι ίσως η μόνη που είναι σε θέση να διατηρήσει άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας μέσα στην ανθρώπινη καρδιά και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης σ’ένα αυτοκαταστροφικό και καταρρέοντα κόσμο.
    Ένας που δεν έχει ίχνος Ποίησης μέσα του, είναι καταδικασμένος να διοχετεύει όλη του την ενέργεια και το πάθος στην εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, διευκολύνοντας έτσι τον εχθρό να μπεί μέσα στα τείχη της Πόλεως.

    Σε ανταπόδοση σας αφιερώνω με τη σειρά μου λίγα λόγια που είχα γράψει σε αυτόν ακριβώς τον ιστότοπο για τον μεγάλο μας Αλεξανδρινό Ποιητή:
    http://www.antibaro.gr/article/6553#comment-9555

    Με φιλικούς χαιρετισμούς,
    ο άγνωστός σας Ελευθέριος

  112. Μα Ελευθέριε, δεν καταλαβαίνω γιατί ευχαριστείς τον κ. Ήφαιστο “για την όλη συνεισφορά, τη στήριξη και τέτοια”!! Νόμισες, φαίνεται, ότι όλα θα τέλειωναν με μια νύχτα στα μπουζούκια! Αντιθέτως. Τώρα αρχίζουν.
    Επειδή η δική σας επιστημονική-ερευνητική ομάδα δεν παρήγαγε το αναμενόμενο αποτέλεσμα που υπεσχέθη ο κ. Ήφαιστος, δεν θα ήταν ανώφελο να σας παρουσίαζα εδώ – εφόσον υπάρχει και το προηγούμενο δημοσίευσης άρθρων και αποσπασμάτων άρθρων και βιβλίων άλλων εκ μέρους των κ.κ. Ηφαίστου και Μπίλλη – σύντομα άρθρα και ομιλίες (ή αποσπάσματα, αναλόγως μεγέθους) επιστημόνων-ερευνητών που αφορούν στο βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη”.
    Άμεση επιβεβαίωση των στοιχείων αυτών των μελετητών, αν δεν τους γνωρίζει ήδη, μπορεί να έχει ο admin μόλις τα ζητήσει, ενώ ταυτόχρονα θα στέλνω στην ιδιωτική του διεύθυνση ολόκληρό το άρθρο ή την ομιλία σε περίπτωση που εδώ θα χρησιμοποιείτε μόνο απόσπασμα. Θα στέλνω επίσης στοιχεία για το πού και πότε έγινε ή δημοσιεύθηκε, αν ζητηθούν.
    Αρχίζοντας χρονολογικά παραθέτω απόσπασμα από άρθρο της γνωστής ερευνήτριας και συγγραφέως, Κυπρίας από την Κερύνεια, κατοίκου Λονδίνου, κας Φανούλας Αργυρού. Δημοσιεύθηκε στις κυπριακές εφημερίδες Λονδίνου, στη λευκωσιάτικη “Σημερινή” και στο διαδίκτυο. Η κυρία Αργυρού είναι πολύ γνωστή για τη μεγάλη προσφορά της στην ιστορική έρευνα, για το Κυπριακό, που συνεχίζεται. Μέχρι στιγμής έχει δημοσιεύσει εκατοντάδες έγγραφα από τα επίσημα αγγλικά αρχεία.
    Λέει, λοιπόν, η κα Αργυρού:

    “Κουράγιο Πηνελόπη»
    « Η αλήθεια δεν έχει ειδικό χρόνο δικό της, η ώρα της αλήθειας είναι τώρα-πάντα» Άλμπερτ Σβάιτσερ

    Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το νέο βιβλίο του συμπατριώτη μας λογοτέχνη κ. Άντη Ροδίτη «Κουράγιο Πηνελόπη» και τον συγχαίρω πραγματικά για την απόφασή του να ερευνήσει τα αμερικανικά αρχεία και να εκδώσει, καλύπτοντας την πλέον σημαντική θα έλεγα περίοδο της Κυπριακής Ιστορίας – 1964 – μετά την ζυριχική ανεξαρτησία του 1960, το τόσο σημαντικό αυτό βιβλίο. Πάντοτε υποστήριζα ότι τα αμερικανικά έγγραφα πρέπει να μελετώνται σε συνδυασμό με τα βρετανικά. Και η εργασία του κ. Ροδίτη έκανε ακριβώς το απαιτούμενο και παρέδωσε μια ιστορική πλέον παρακαταθήκη που οφείλουν οι ιστορικοί, ακαδημαικοί, φοιτητές και πολιτικοί να αξιολογήσουν. Να μελετήσουν, όμως απελευθερωμένοι από τυχόν κομματικές παρωπίδες, και να αναθεωρήσουν, να διορθώσουν ιστορικές ανακρίβειες στη πρόσφατη Κυπριακή Ιστορία για την συγκεκριμένη περίοδο.
    Μια περίοδο όπου η αλήθεια των γεγονότων αφέθηκε εγκληματικά να παραμένει φυλακισμένη με μαύρο φερετζέ, λόγω κομματικο-πολιτικών συμφερόντων δικών μας και ξένων. Με αποτέλεσμα να περνούν ανενόχλητες η τουρκική εκδοχή, η εκδοχή κάποιων επιτήδειων Βρετανών και εκείνη που συνέφερε στο ΑΚΕΛ και τη Μόσχα, άνευ τεκμηρίωσης αλλά της μετρητοίς, δίχως κανένα επίσημο αντίλογο. (Ακριβώς όπως γίνεται δυστυχώς και με τα γεγονότα του 1974…).

    Καταποντίζεται ένα ψέμα 49 χρόνων!

    Το 1964 μετά την τουρκική απόπειρα πραξικοπήματος με σκοπό την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση δύο ξεχωριστών ομόσπονδων κρατών, ξεσπάθωσαν οι «πατριωτικές δυνάμεις» στο νησί ότι τάχα το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί είχαν σχέδιο Νατοποίησης της Κύπρου και θα κατέβαζαν μια δύναμη των 10,000 στρατιωτών! Μια λανθασμένη και καθόλου τεκμηριωμένη «ιστορική» θέση, που ποτέ δεν αλήθευε.
    Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί κανένα ενδιαφέρον δεν είχαν για ανάμιξη στο Κυπριακό. Οι Βρετανοί ήσαν εκείνοι που τους προσέγγισαν και τους πίεσαν να εμπλακούν για να μην φαίνονται οι ίδιοι και τα φιλοτουρκικά τους σχέδια.
    Την πραγματικότητα αυτή μας την φανέρωσαν τα βρετανικά έγγραφα (κάλυψα το θέμα στο βιβλίο μου «Διζωνική Εκτέλεση της Κυπριακής Δημοκρατίας 1955-2011»). ΄Ομως, ο κ. Άντης Ροδίτης προχώρησε με την δική του έρευνα μέσω των αμερικανικών αποδεσμευμένων εγγράφων και επιβεβαίωσε την ιστορική αυτή αλήθεια και όχι μόνο. Εμβάθυνε στο θέμα με στοιχεία αδιαμφισβήτητα γιατί τα έγγραφα που χρησιμοποίησε είναι πρωτογενή όπως και τα βρετανικά και όχι από τη τάδε πηγή ή την άλλη.
    Επισημαίνω την ιστορική, διαχρονικής σημασίας δήλωση, του Άγγλου πρωθυπουργού Σερ ΄Αλεκ Χιούμ – σελίδες 69/70 «Κουράγιο Πηνελόπη» – σε αγγλοαμερικανική σύσκεψη που έγινε στο Λευκό Οίκο στις 14 Φεβρουαρίου 1964, (ως βέβαια γνώστης των διχοτομικών σχεδίων από πρώτο χέρι) : «Ο Σερ ΄Αλεκ είπε πως αν ο τουρκικός στρατός εισέβαλλε στο νησί, η Βρετανία θα τον καλούσε να σταματήσει σε μιά ορισμένη γραμμή, αλλά οι δυνάμεις της δεν θα πολεμούσαν εναντίον ενός νατοικού συμμάχου…». ( Η υπογράμμιση δική μου). Ο ίδιος ήταν που τον Δεκέμβριο του 1963 έστειλε οδηγία στον υπουργό Κοινοπολιτείας που βρισκόταν στη Λευκωσία να έχει υπόψη του ότι «δεν έχουμε πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας έστω και αν οι Τούρκοι εισβάλουν…».
    ΄Οπως ακριβώς κατά γράμμα έκαναν το 1974. Η γραμμή δε που εννοούσε, δεν ήταν άλλη από την γραμμή Αττίλα του 1974. Την επιβεβαιώνουν χάρτες στα βρετανικά αρχεία… (Η ίδια γραμμή σε χάρτη «Κίσσιγκερ» του 1974 – έρευνα συνάδελφου Μιχάλη Ιγνατίου).

    Το βιβλίο «Κουράγιο Πηνελόπη» ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για την ιστορική αλήθεια των διαπραγματεύσεων το 1964 με την ανάμιξη των Αμερικανών στο Κυπριακό και κυρίως το έντονο παρασκήνιο πάρε-δώσε μεταξύ 20-25 Αυγούστου 1964. Όταν κορυφώθηκαν οι αμερικανικές προσπάθειες (με τους φόβους των περί κουβανοποίησης της Κύπρου λόγω των αυξανόμενων δοσοληψιών της κυπριακής κυβέρνησης με την Μόσχα) και αποφάσισαν πλέον ότι η μόνη σωστή λύση για το Κυπριακό, με τη βοήθεια του Γεώργιου Παπανδρέου, ήταν η ‘΄Ενωση δίχως όρους’. Αγνοώντας τις πιθανές τουρκικές αντιδράσεις. Θα άφηναν την διαπραγμάτευση των ωφελημάτων προς την Τουρκία για συζήτηση και ολοκλήρωση μετά την επιβολή της Ένωσης.
    Δυστυχώς, όμως, οι Βρετανοί που παρακολουθούσαν στενά την όλη διαδικασία, με στήριγμα τη γνώση τους ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΔΕΝ ήθελε την Ένωση με την Ελλάδα, τους τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια την τελευταία στιγμή…Το βιβλίο εξηγεί με λεπτομέρειες τα γεγονότα των ημερών εκείνων και τεκμηριώνει με πληθώρα επισήμων εγγράφων.
    Σίγουρα τα πράγμα θα ήσαν πολύ πιο εύκολα για την ελληνική κυβέρνηση και την Ουάσινγκτον να επιβάλουν την Ένωση δίχως όρους. Το πως θα ξεμπέρδευαν βέβαια με τους Βρετανούς και Τούρκους, αυτό θα ήταν δικό τους θέμα να αντιμετωπίσουν εφόσον η Ελλάδα θα αποχωρούσε πια από τις Συμφωνίες Ζυρίχης κτλ. ΄Ομως στην περίπτωση ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είναι σίγουρο ότι ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ την Ένωση. Και οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν εκείνο το στοιχείο στην αντιμετώπιση των αμερικανικών ενεργειών υπέρ των Τούρκων εφόσον είχαν υπόψη και τις μυστικές συμφωνίες που είχαν ήδη κάνει με την Τουρκία…
    Κλείνω με ένα απόσπασμα από έκθεση του Σερ Ντέιβιντ Χάντ, Βρετανού Υπ. Αρμοστού στην Κύπρο μεταξύ 1965-1967, ο οποίος υποστήριζε την ΄Ενωση και το έλεγε στους ανώτερούς του στο Φόρειν ΄Οφις διαφωνώντας με τη πολιτική τους:
    «… Επιπρόσθετα με τη θέση που διατηρώ ότι ο Μακάριος είναι εναντίον της Ενώσεως, δηλώνω επίσης ελεύθερα ότι η Ένωση είναι καλό πράγμα για τη Βρετανία… Εξάλλου έχει εξηγηθεί και από τον προκάτοχό μου… Εν συντομία θα ήθελα να πω ότι εμείς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, αντιθέτως θα κερδίσουμε. Αυτό είναι το κύριο αντικείμενο των συζητήσεων για την Ένωση με την πραγματική της έννοια (ατόφια Ένωση). ΄Ότι, δηλαδή, είναι η μόνη σταθερή λύση εφόσον όλες οι άλλες κινδυνεύουν να τορπιλιστούν από τους υποστηρικτές της Ένωσης…».
    Αλίμονο όμως, κτυπούσε στου κουφού την πόρτα και το γνώριζε…

    Φανούλα Αργυρού
    Ερευνήτρια/συγγραφέας
    Λονδίνο 4.8.2013

  113. Τώρα είπα να μην μπω σε διάλογο με φάρσες και φαρσοκωμωδία. Mea culpa αλλά θα πω έμμεσα κάποια πράγματα.

    Πρώτον, το “πανίσχυρο” επιχείρημα περί “πορίσματος” το οποίο αναφέρθηκε πιο πάνω πολλές φορές. Λες κάτι ότι δεν νοιάζει ένα επιστήμονα η ιστορική ανεκδοτολογία που επισείει ένα έγγραφο, ούτε εξαρτάται χρονικά η επιστημονική έρευνα από τον χαβαλέ τον ιστοριογραφικών καφενείων, αλλά αυτός τον χαβά του: “που είναι το πόρισμα”. Μπορεί να επαναληφτεί εκατό φορές αυτό το ερώτημα για να δείξει εκατό φορές την ανασφάλεια αυτού που το επαναλαμβάνει. Μια έρευνα όμως που εξετάζει την περίοδο 1945 – 1974 και αναλύει και συνδυάζει χιλιάδες πράματα ιδιαίτερα στο επίπεδο της στρατηγικής, η έκβασή της δεν θα εξαρτηθεί από τον χαβαλέ του καθενός που εξετάζει μια στιγμή και επισείει μερικά κακο-μεταφρασμένα έγγραφα. Ας μην ανησυχούν κάποιοι. Δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί του με κριτήριο ότι δεν αξίζει τον κόπο.

    Δεύτερον, για την ερευνήτρια αρχείων κ Αργυρού (το νέο σωσίβιο εκτάκτου ανάγκης κάποιων που αισθάνονται ότι βυθίζονται μέσα στην άβυσσο της ιστορικής ανεκδοτολογίας λογοτεχνών που εκφράζονται εμπαθώς για πολιτικά πρόσωπα του περασμένου αιώνα τα οποία αγωνιωδώς περιμένουν τα … πορίσματα) της οποίας την προγενέστερη θέση (για το σχέδιο Άτσεσον) τυγχάνω να ξέρω πολύ καλά! –ιδιαίτερα για την αγγλική πολιτική ως προς αυτό το σχέδιο, και νομίζω πως δεν συμφέρουν όποιον θέλει να το εμφανίσει ως εθνοσωτήριο–, είναι μια συστηματική και εκ του αποτελέσματος ερευνήτρια αρχείων. Ενίοτε η σύνθεση που επιχειρεί είναι φιλότιμη και πολύτιμη. Για αυτήν, για εμένα και για όλους, όμως, ισχύει ότι η αξιοποίηση αρχείων είναι ένα άκρως αμφιλεγόμενο ζήτημα και βρίσκω τους επαίνους στο κείμενο πιο πάνω ευγενικά και συνήθη πλην ατυχή. Μου προκάλεσε μεγάλη απορία γιατί έγραψε το πιο πάνω (τοπ οποίο τώρα διάβασα προσεκτικά). Δική της η ευθύνη για ότι γράφει. Οφείλω με όλο τον σεβασμό, πάντως, να επισημάνω ότι βρίσκω εξαιρετικά προβληματικές και επιστημονικά άκρως απαράδεκτες τις κρίσεις για τις προθέσεις του Μακαρίου, στηριγμένες μάλιστα στις γνώμες ενός Βρετανού αποικιοκράτη. Είτε είναι ο Γρίβας είτε ο Μακάριος είτε οποιοσδήποτε άλλος κανείς δεν μπορεί να κρίνει τις προθέσεις ενός ιστορικού προσώπου, ιδιαίτερα όταν οι θέσεις του και αποφάσεις του επηρεάζονται και εξελίσσονται υπό συνθήκες πολύ ρευστές και αστάθμητες. Για να είμαι ειλικρινής, όπως εξάλλου έγραψα ξανά, είναι πραγματικά εκπληκτική η αντί-Μακαριακή ή αντί-Γριβική μανία κάποιων οι οποίοι μισό αιώνα μετά θυμήθηκαν τις … προθέσεις του. Εκπληκτικός και άκρως περίεργος (με πολλά ερωτηματικά στην κρίσιμη στιγμή που διανύουμε) είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούνται τώρα για να πολώσουν και διχάσουν τους Κύπριους. Θα τα ονόμαζα τεράστια διχαστικά άλματα. Άμα «αφορμολοούμαστε» όλο και κάτι θα βρίσκεται αλλά δεν σημαίνει ότι αυτό είναι επιστημονικά βασισμένο, ότι ωφελεί και ότι οι άλλοι πρέπει να χάνουν τον χρόνο τους σχολιάζοντάς το (όπως δυστυχώς αναγκάστηκα εγώ να κάνω εδώ και πιο πάνω). Τώρα, βέβαια, για την «παρακαταθήκη» με νόημα λέω «ουδέν σχόλιο».

    Τρίτον, ποιος είπε ότι εάν ο Μακάριος εκείνη την στιγμή δεν επιδίωκε την Ένωση (ας κάνουμε αυτή την υπόθεση χάριν συζήτησης) ήταν λάθος! Τα είπαμε χίλιες φορές αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις κτύπα. Μεταξύ πολλών άλλων:
    Μόλις επιβλήθηκε η Ζυρίχη από τη Αθήνα και την Βρετανία.
    Η Αθήνα ήταν εμφύλιο καζάνι που έβραζε και ο Μακάριος ήξερε καλύτερα από όλους τι γινόταν εκεί. Η Ελλάδα βρισκόταν στα πρόθυρα ενός νέου εμφυλίου και αποδείχθηκε πόσο εύκολα επικράτησαν τα πραξικοπήματα.
    Η Αθήνα ήταν εξαρτημένη όσο ποτέ άλλοτε και βρισκόταν υπό πλήρη έλεγχο. Εάν αντί αποσπασματικών και κακομεταφρασμένων κειμένων που χάνουν την ιδιοφυία των διπλωματικών διατυπώσεων, κάποιοι καλά θα κάνουν να ξεχάσουν για λίγο το μίσος κατά ιστορικών προσώπων και να μετρήσουν (μέσα από τα αρχεία εάν τα έχουν γιατί μερικές φορές ιστοριογράφοι της πλάκας και της φάρσας έχουν μόνο αυτά που βολεύει τον ιδεολογικοπολιτικό σκοπό και τα σύνδρομά τους) πόσα πραξικοπήματα εκκολάπτονταν κάτω από τα πόδια του Παπανδρέου. Τελικά εκδηλώθηκε μιας από τις πολλές ομάδες, όπως βόλευε τα contingency plans της στιγμής (και όπως ρέει η ιστορία για κάθε άλλη στιγμή υπάρχουν πολλά άλλα)
    Ο Παπανδρέου ήταν ένας ακραία επικίνδυνος ερασιτέχνης της διπλωματίας αλλά και της εσωτερικής πολιτικής όσο κανείς άλλος και αυτό καταμαρτυρεί η σοβαρή έρευνα αλλά και αυτά που έλεγαν οι συνομιλητές του οι οποίοι δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά: ««our weakness was Papandreou weakness. A garrulous senile, windbag without power of decision or resolution», το ίδιο εδάφιο στον Παπαχελάς μεταφρασμένο: «η αδυναμία του Παπανδρέου ενός φλύαρου ξεμωραμένου κουφού ρήτορα που δεν έχει την δύναμη να αποφασίσει ή να λύσει οτιδήποτε. Φρόντισε, την πιο κρίσιμη στιγμή, να διαρρεύσουν τα σχέδιά μας στον Μακάριο»»
    Δεν συνεκτιμάται ότι ο Παπανδρέου πρόσφερε ελληνική γη και το Καστελλόριζο («για να ελέγχονται οι προσβάσεις!!» της Ελλάδας προς την Κύπρο, γιατί άραγε!)
    Δεν συνεκτιμάται η κατάσταση στην Κύπρο, οι διαιρέσεις, οι διαβρώσεις, οι βαθύτατες διαφορές των διαφόρων κέντρων εξουσίας και οι διασυνδέσεις τους με την Αθήνα αλλά και με άλλους; [Χάος: Ας διαβάσουν κάποιοι πιο προσεκτικά τα … «αρχεία» αλλά κυρίως και πολλά δημοσιευμένα και αξιόλογα βιβλία που τα περιγράφουν όλα αυτά]
    Δεν συνεκτιμούνται τα Βρετανικά σχέδια 3 χρόνια μετά τη ανεξαρτησία. Έτσι, οι Βρετανοί θα άφηναν το σημαντικότερο στρατηγικό έρεισμά τους να εξανεμιστεί [δεν έδειξαν τα χαρτιά τους παρά μόνο παρακολουθούσαν έχοντας πολλά εναλλακτικά σενάρια]
    Δεν συνεκτιμάται το στρατηγικό περιβάλλον και οι συμπλοκές των μεγάλων δυνάμεων
    Και τα λοιπά που θα χρειαζόταν χίλιες σελίδες για να καταδείξουν ότι από το 1945 μέχρι το 1974 και μέχρι σήμερα υπήρχαν και υπάρχουν εναλλακτικά σενάρια δράσης. Την λικνιζόμενη, αδύναμη, διαιρεμένη και πλήρως έξωθεν ελεγχόμενη Αθήνα ο «Γέρος» θα άνοιγε την «πόρτα του φρενοκομείου» για να βάλει όλους τους Έλληνες μέσα και την Κύπρο θα την παρέδιδε στα σκυλιά. Ελλάδα και Κύπρος με απίστευτους ερασιτεχνισμούς θα έμπαιναν για καλά στην κλίνη του Προκρούστη των θηριωδών και απρόσωπων

    Τρίτον, στην κριτική της ΦΑ αφού κάνω σαφές ότι βρίσκω άκρως προβληματικό και περίεργο να πετάει και αυτή μερικές φράσεις για να βγάλει κοσμοϊστορικά πορίσματα αλλά και να κάνει αυθαίρετα άλματα για τις προθέσεις, διαβάζουμε: «Ο Σερ ΄Αλεκ είπε πως αν ο τουρκικός στρατός εισέβαλλε στο νησί, η Βρετανία θα τον καλούσε να σταματήσει σε μιά ορισμένη γραμμή, αλλά οι δυνάμεις της δεν θα πολεμούσαν εναντίον ενός νατοικού συμμάχου…». Ο ίδιος ήταν που τον Δεκέμβριο του 1963 έστειλε οδηγία στον υπουργό Κοινοπολιτείας που βρισκόταν στη Λευκωσία να έχει υπόψη του ότι «δεν έχουμε πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας έστω και αν οι Τούρκοι εισβάλουν…». ΄Οπως ακριβώς κατά γράμμα έκαναν το 1974. Η γραμμή δε που εννοούσε, δεν ήταν άλλη από την γραμμή Αττίλα του 1974. Την επιβεβαιώνουν χάρτες στα βρετανικά αρχεία… (Η ίδια γραμμή σε χάρτη «Κίσσιγκερ» του 1974 – έρευνα συνάδελφου Μιχάλη Ιγνατίου). Αυτό δεν αντιφάσκει με τα προηγούμενα! Πρέπει να ξέρει εξάλλου ότι σε σύσκεψη στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας ενώπιον του προέδρου (δεν θυμάμαι εάν ήταν ο συνήθως παραγκωνισμένος Ράσκ – και τα νήπια ξέρουν ότι ο ΥΠΕΞ στις ΗΠΑ είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και ότι συχνά τον χρησιμοποιεί το πανίσχυρο Πεντάγωνο και το ΣΕΑ ως προπομπό παραπληροφόρησης ή εξιχνίασης των σκοπών– ο αρχηγός του Αμερικανικού Γενικού Επιτελείου δήλωσε το ίδιο. Ότι δηλαδή όταν άρχιζε η απόβαση και προέλαση των τούρκων [κατά τη διάρκεια της οποίας «θερμόαιμοι» θα προκαλούσαν συγκρούσεις], δεν θα παρενέβαιναν οι Αμερικανοί κατά των τουρκικών στρατευμάτων [και να μην το έλεγε ο ΑΓΕΕΘΑ τους ήταν σίγουρο λόγω στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας που η Άγκυρα ήξερε παίζοντας όλους στα δάκτυλα και αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή να καβαλικέψει την Κύπρο με τον καλύτερο γι’ αυτή τρόπο και να αφού αρπάξει «ολίγη γη» να προωθηθεί καταλλήλως όπως έγινε το 1974] [Άτσεσον: «Έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα» – όποιος έχει καλά και πλήρη αρχεία ας τα ψάξει καλύτερα]. [στο κείμενο της ΦΑ πιο πάνω με ακραία αντιφατικό τρόπο γράφει: «Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί κανένα ενδιαφέρον δεν είχαν για ανάμιξη στο Κυπριακό. Οι Βρετανοί ήσαν εκείνοι που τους προσέγγισαν και τους πίεσαν να εμπλακούν για να μην φαίνονται οι ίδιοι και τα φιλοτουρκικά τους σχέδια. Την πραγματικότητα αυτή μας την φανέρωσαν τα βρετανικά έγγραφα». Τι άλματα, τι ασύνδετες φράσεις]

    Τώρα, για να τελειώνουμε αυτή τη φαρσοκωμωδία-συζήτηση στα μπλοκ από αργόσχολους των ιστοριογραφικών καφενείων [αυτή είναι η τελευταία παρέμβασή μου!!!!, δεν υπάρχει χρόνος να επανέρχομαι σε αποβλακωτικά επαναλαμβανόμενα ερωτήματα απελπισμένων ειδικών της ιστοριογραφικής φάρσας] τα πιο πάνω και πολλά άλλα τίθενται υπό την αίρεση μύριων ρευστών και αστάθμητων παραγόντων. Παραγόντων οι οποίοι είθισται να διερευνώνται με μετριοπάθεια, χωρίς σύνδρομα αυτό-δικαιολόγησης ή εμπάθεια κατά ιστορικών προσώπων, με επιστημολογικά βάσιμο τρόπο, με σωστή σύνδεση κριτηρίων και παραγόντων των πολλών επιπέδων που συμπλέκονται και με σεβασμό στην απροσμέτρητη ποικιλομορφία των βαθύτερων διαμορφωτικών δυνάμεων που επηρεάζουν την διεθνή πολιτική [μεταξύ άλλων, της κατανομής ισχύος, της στρατηγικής των μεγάλων δυνάμεων, της εκ των υστέρων γνώσης του πως εξελίχθηκαν τα contingency plans υπό το πρίσμα πιο μακρόχρονων στρατηγικών, της θέσης των λιγότερο ισχυρών δρώντων, την πολιτική στο δικό τους επίπεδο και τις ανακατανομές ισχύος που επηρεάζουν τα πάντα και ανά πάσα στιγμή για τους θεόστραβους ας δουν λίγο τι έγινε στην Συρία τους τελευταίους μήνες] και με αστάθμητο και απρόβλεπτο συχνά τρόπο διαμορφώνουν το ιστορικό γίγνεσθαι. Συχνά, εν τέλει, ηγέτες και ιστοριογράφοι-ανεκδοτολόγοι που διαβάζουν κανένα αρχείο και βρίσκουν εκεί σωσίβιο των συνδρόμων τους, βαδίζουν μέσα σε διεθνές ναρκοπέδιο και δεν το ξέρουν. Τώρα, για παράδειγμα, όσοι θέλουν!! ένα σχέδιο Αναν για να εξασφαλίσουν την «βιολογική τους επιβίωση εν ειρήνη»!

    Αφού εκφράσω στον εαυτό μου την λύπη μου για τον χρόνο, μισή ώρα, που έχασα για να γράψω το πιο πάνω, κάνω σαφές ότι με αστειότητες δεν ασχολούμαι ξανά. Ξανά και ξανά το ίδιο λάθος όχι ξανά, πλέον, το ίδιο λάθος.

  114. Η “ανασφάλειά” μου είναι και της κας Αργυρού “ανασφάλεια”, και του Δρ Χάρη Φεραίου “ανασφάλεια”, πιο κάτω. Του Παναγιώτη Ήφαιστου, όμως, ποια είναι και τί είναι;
    Δεν μπορώ τώρα να παραβλέψω το γεγονός ότι ο κ. Ήφαιστος με τόσα που έχει να καταμαρτυρήσει εναντίον των εγγράφων που επικαλούμαι, επικαλείται κι ο ίδιος φράσεις από αυτά τα ίδια για να τις εκσφενδονίσει εναντίον του Γεωργίου Παπανδρέου (παρ’ όλο που ο ίδιος λέει: “κανείς δεν μπορεί να κρίνει τις προθέσεις ενός ιστορικού προσώπου”), τον οποίον ύβριζαν οι Αμερικανοί επειδή δεν τους έκανε τα διχοτομικά τους, αρχικά, χατίρια! Κατά τα άλλα ήταν, κατά τον κ.Ήφαιστο, πραξικοπηματίας!!
    Είναι καιρός ο κ. Ήφαιστος να διαλέξει επιτέλους… άποψη!
    Στον Δρ. Φεραίο, όμως:
    “Εκείνο που είναι αδύνατο να κατανοήσει όποιος διαβάσει στις 116 καταχωρήσεις αυτού του ιστότοπου, τις χιλιάδες χιλιάδων λέξεις, όσων επιτίθενται στον Α. Ροδίτη για το βιβλίο του «Κουράγιο Πηνελόπη» (κυρίως Ήφαιστος και Μπίλλης) είναι ποιο ακριβώς είναι το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου, ή τι ακριβώς ιστορεί. Διότι φυσικά ο καταιγιστικός χαρακτηρισμός με ατέλειωτα απαξιωτικά επίθετα και μόνο, δεν συνιστούν βεβαίως περιγραφή του περιεχομένου ενός βιβλίου. Έκτος των ως άνω κοσμητικών όλα τα υπόλοιπα αποτελούν μια κλασική σύνοψη της συνθηματολογικής μυθολογίας, περί μεγαλοφυούς μεν, πλην αθώου Μακαρίου Γ’, («αθώου», κατά το ότι περιβαλλόμενος, μηδενός εξαιρουμένου, από «ψοφοδεείς», «ασπόνδυλους», «ξενόδουλους», «αργυρώνητους» και ποικίλους άλλους Έλληνες, αλλά και ξένους, «δαίμονες», δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την, που διακαώς ποθούσε, Ένωση!). Ακμάζουσα μυθολογία, ας σημειωθεί, από την οποία μαστιζόμενος για 53 τώρα χρόνια ο τόπος, ξυλάρμενος πελαγοδρομεί, αδυνατώντας να βρει οδό σωτηρίας.
    Και αν εγώ παρεμβαίνω μετά από το πλήθος αυτό των καταχωρήσεων δεν το κάνω για να υποστηρίξω τάχα την οποιαδήποτε θέση έχει ίσως διατυπώσει στο βιβλίο του ο Ροδίτης. Διότι, εγώ λέω, ότι εκείνο που έχει ο Ροδίτης δεν είναι κάποια θέση. Εκείνο που έχει, και είναι καταλυτικό, πώς αλήθεια δεν το είδανε οι κύριοι Ήφαιστος και Μπίλλης, είναι εκατόν ογδόντα δύο (αριθμός 182) συντριπτικά έγγραφα για την Κύπρο, σχεδόν όλα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, έγγραφα μάλιστα που δεν απευθύνονται σε τρίτους, αλλά αποτελούν τη μεταξύ τους (εσωτερική) διπλωματική αλληλογραφία, Αμερικανών πρεσβευτών (Λευκωσίας, Αθήνας, Άγκυρας κυρίως) με τους προϊσταμένους τους (κυρίως Υπουργό και Υφυπουργό Εξωτερικών) και αντιστρόφως, ή Υπουργών και Αμερικανού Προέδρου. Εγγραφα «συντριπτικά» κατά το ότι είναι και ανατρεπτικά των ιδεοληψιών που «έτρεφαν» την ευφυή Κυπριακή Διπλωματία, κατά συρροή και εξακολούθηση, και φαίνεται ότι την τρέφουν ακόμα και εκείνην και την σύνολη πολιτικά μας διανόηση. Εκατόν ογδόντα δύο έγγραφα, των διακοσίων δέκα ημερών του μοιραίου έτους 1964. Από το τέλος Ιανουαρίου μέχρι το τέλος Αυγούστου, τον μήνα συντριβής του ονείρου! (Παρένθεση: Η ημέρα συντριβής βρήκε τον γράφοντα να υπηρετεί ως έφεδρος αξιωματικός στην 183 μοίρα πυροβολικού, όπου ως εθελοντής, εγκαταλείποντας τις σπουδές του στο Μετσόβιο έτρεξε να καταταγεί. Την ημέρα εκείνη που απογοητευμένος και ο Διοικητής του είπε: Γύρισε παιδί μου στο Πολυτεχνείο σου, μη χάσεις ακόμα ένα χρόνο… Τέλος της παρένθεσης)
    Περίεργο πάντως πράγμα: Στα έγγραφα εκείνα τόσο οι καλλιεργημένοι (ας πούμε και “διανοούμενοι”) Αμερικανοί πρέσβεις, όσο και οι ψυχροί (ας πούμε “πραγματιστές”) υπουργοί, κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα, από διαφορετικούς όμως δρόμους. Οι μεν, ότι τα «Αμερικανικά ιδεώδη», και οι άλλοι ότι τα “Αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα” είναι που επιβάλλουν την Ένωση ως ενδεδειγμένη λύση! Άραγε δεν είναι στοιχειώδες αλήθεια;
    Ποια υπερδύναμη δεν θα προτιμούσε να έχει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δυο «εναλλακτικούς» συμμάχους, παρά έναν και μοναδικό, που γι’ αυτό να έχει και τη δυνατότητα να την εκβιάζει; Ή χρειαζόμαστε τον Μάζη για να μας πει ότι με την Κύπρο επαρχία της Ελλάδας, παύει η γεωστρατηγική μοναδικότητα της Τουρκίας στην περιοχή; Ή χρειάζεται να υπενθυμίσω εγώ ότι η περιβόητη βάση Ιντσιρλίκ, από όπου εκκινούν τα Αμερικανικά στρατιωτικά αεροπλάνα, δεν είναι στα βάθη της Τουρκίας! Απέναντι από την Κερύνεια είναι…
    Αυτά λοιπόν τα έγγραφα, που αγέροχα παρελαύνουν ειρωνικά, τα πιο κρίσιμα και σε φωτοαντίγραφα, στο βιβλίο του Άντη Ροδίτη, (αυτά που όντως αποτελούν την «θέση» του βιβλίου) τα είδαν άραγε οι κ. Ήφαιστος και Μπίλλης; Και αν τα είδαν, το ερώτημα είναι, ποιο συμπέρασμα έβγαλαν οι ίδιοι από την ανάγνωσή τους, και όχι ποια «θέση» έχει ο Ροδίτης. Ο γράφων τα διάβασε ανατριχιάζοντας, αν επιτρέπεται η έκφραση, και ιδού τι πορίστηκε:
    Το κύριο, και όντως ανατρεπτικό συμπέρασμα από τα 182 εκείνα έγγραφα, είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε «Σχέδιο Άτσεσον»! Με την έννοια, τουλάχιστο, που υπήρξε «Σχέδιο Χαρτινγκ», «Σχέδιο Ζυρίχης», ή «Σχέδιο Ανάν». Γι’ αυτό και δεν υπάρχει ούτε σχετικό «Έγγραφο». Εξ ου και το πλήθος οι εκδοχές του, ακόμα και οι εξωφρενικές, που κατά καιρούς και «τόπους» δίνονται, από τους κατά καιρούς και τόπους άρχοντες απίστευτης πολιτικής δολιχοδρόμησης. Εκείνο που όντως υπήρξε τότε, είναι απλώς μια «ΜΕΘΟΔΟΣ»: Η μέθοδος Άτσεσον»! Η οποία, σε συνδυασμό και με την «μεθόδευση» Γεώργιου Παπανδρέου, οδηγούσε στην Ένωση!
    Η «μέθοδος» συνίστατο σε διατύπωση διαδοχικών εναλλακτικών «προτάσεων» από τον Άτσεσον, (βασιζόμενων σε παραχώρηση, ιδιόκτητης στην αρχή, με ενοίκιο τελικά, στρατιωτικής βάσης στην Τουρκία). Προτάσεις, που θα παρουσιάζονταν με τέτοια μεθοδική αλληλουχία, ώστε ενώ στην αρχή να τις υποστηρίζει, στην εξέλιξη αναγκαστικά να τις απορρίψει η Τουρκία! Οπότε, απορρίπτοντας εκείνη «αμερικανική» πρόταση, που θα είχε επιπροσθέτως και τη σφραγίδα του ΟΗΕ, (το πρόσεξαν αυτό οι κύριοι Η. Και Μπ.;) να έχει πια το ελεύθερο η Ελλάδα, (με τη Μεραρχία που έστειλε στην Κύπρο εν γνώσει των ΗΠΑ) να κηρύξει μονομερώς την Ένωση!
    Σημείωση: Ετίθετο μια μόνη προϋπόθεση, να δεσμευτεί (η Ελλάδα) ότι μετά την ανακήρυξη της Ένωσης, θα προσέλθει (εκ των υστέρων, αν αυτό σηματοδοτεί κάτι!) σε συνομιλίες με την Τουρκία, βάσει των «σκέψεων» Άτσεσον, για το θέμα ασφάλειας της Τουρκοκυπριακής «μειονότητας». Επανάληψη, «μειονότητας» (sic)!
    Αλήθεια ποιος είπε ποτέ, ή πού, όπως ισχυρίζεται ο Ροδίτης, ότι οι Αμερικάνοι πρόσφεραν στην Ελλάδα την Κύπρο «άνευ όρων»; Εκείνο που φρόντισαν να διασφαλίσουν οι Αμερικάνοι, είναι άλλο και σημαντικό: Σε περίπτωση σύρραξης μετά την μονομερή ανακήρυξη της Ένωσης, νικητές στον «πόλεμο» να είναι οι Έλληνες. Ήδη, με έγκρισή τους, ήταν στην Κύπρο ελληνικός στρατός, Μεραρχία με δύναμη πυρός Σώματος στρατού. (Αρχιστράτηγος ήταν εκείνος που πέντε μόλις χρόνια πριν, εισήγαγε την κυπριακή νεολαία στο ηρωικό πνεύμα της θυσιαστικής προσφοράς στην πατρίδα, η οποία και σ’ αυτό αρίστευσε! Εχέγγυο ότι θα αρίστευε και πάλι…) Αυτά δε, όταν ελάχιστα αποβατικά σκάφη επέτρεψε η Αμερική να έχει τότε η Τουρκία. Εκείνα που ο Ντεμιρέλ τα αποκαλούσε μάλιστα «μαούνες»…
    Αυτά το 1964. Εντελώς αντίστροφα εννοείται έγιναν το 1974. Έγιναν όμως από την Τουρκία! Την οποία στο μεταξύ εφοδίασε με εκατό και πλέον πρόσθετα αποβατικά σκάφη! Με μια προϋπόθεση: Μετά την εισβολή, εκείνη τώρα να προσέλθει σε συνομιλίες με τους Έλληνες τώρα! Και όντως, κατά τα «υπεσχημένα» προσήλθε: «Συνομιλεί» μαζί μας για 40 σχεδόν χρόνια…
    Ακούει όμως κάνεις; Διότι είναι βέβαιο ότι οι κ. Η. και Μπ. δεν ακούνε… Ίσως διότι επιμένουν να ψάχνουν για «ους ο Κύριος βούλεται απολέσαι»!

    Χάρης Φεραίος
    Αρχιτέκτων
    Διδάκτωρ του ΕΜΠ

  115. Άντη Ροδίτη,

    βλέπω παραμερίζεις προς στιγμήν τις σκωπτικές προσφωνήσεις (copy, μαθητούδι, ψευδώνυμο, Λευτεράκη), μόλο που δεν αντιλαμβάνεσαι την ανάλαφρη ειρωνική διάθεση του συνομιλητή, όταν αυτός στις άστοχες παραβολές σου περί «ασώτου υιού, συνετών γονέων, κακοδασκαλεμένων παιδιών κ.λ.π.» σου αφιερώνει το ομότιτλο τραγούδι του λαϊκού βάρδου του οποίου δεν τυγχάνει θαυμαστής και που η ποιότητα και το ύφος της μουσικής του , αναλογεί στο επίπεδο των επιχειρημάτων σου!
    Διότι η ουσία των «επιχειρημάτων» αυτών, αναλώνεται σε μια ατέλειωτη κλάψα, γιατί ο μισητός “πρώην βοσκός Παφίτης καλόγερος” να μην αποδεχθεί το 1964 το περιβόητο πλην ανύπαρκτο εν τοις πράγμασι σχέδιο Άτσεσον, που άν εφαρμόζονταν, η προσφιλής και πoλύπαθος Κόρη θα περιείρχετο εις τας αγκάλας της μητρός Πατρίδος και με αυτό όλη η μακρόχρονη ιστορία των δεινών της θα ελάμβανε αίσιον τέλος. Και μετά θα ζούσαν αυτές καλά κι εμείς καλύτερα.

    Επέτρεψέ μας ωστόσο αναν-αγαπητέ Άντη, να έχουμε τη γνώμη, ότι αυτά μπορεί να διαλαμβάνονται στα παραμύθια ή στη θεωρητική σφαίρα των παράλληλων συμπάντων, όμως δεν έχουν καμιά λογική βασιμότητα κάτω από τον ανηλεή ανταγωνισμό ισχύος και υποταγής των πάντων στον βωμό συμφερόντων των ισχυρών του πλανήτη αυτού.
    Δεν θα μπω στην διαδικασία να επαναλάβω αναρίθμητα ιστορικά παραδείγματα εκ των οποίων απορρέει το παραπάνω συμπέρασμα, – αρκετά έχουν ήδη πει και παραπέμψει παραπάνω οι Ήφαιστος και Μπίλλης – θα παρατηρήσω μόνο ότι υπάρχει μεγάλη απόστασι στον τρόπο που εκλαμβάνουμε ή διερμηνεύουμε τα πράγματα. Η απόστασι που χωρίζει ήδη προθέσεις από συμβάντα για θέματα τόσο σύνθετα όπως το Κυπριακό πρόβλημα στο πλαίσιο της διεθνούς γεωστρατηγικής σκακιέρας είναι μεγάλη, όμως και όταν κάποιες από αυτές τις προθέσεις φαίνεται να υλοποιούνται οδηγούν σε διαφορετικές ως προς τις ιδιαιτερότητές τους λύσεις, οι οποίες απαιτούν χρόνια, επίμοχθη και από πολλαπλές κατευθύνσεις επιστημονική έρευνα για να αναλυθούν και εκτιμηθούν οι συνέπειες και τα αποτελέσματα στη ζωή των εμπλεκομένων.

    Από την δική μου οπτική χωρίς να έχω τα εφόδια να κατέχω ή να διεκδικώ θέση στην έρευνα αυτή, επιλέγω να συμμερίζομαι ή να πείθομαι από τις ανολοκλήρωτες έστω θέσεις, τα επιχειρήματα και τις πολιτικές ιδέες που εκφράζει εν προκειμένω ο κ. Ήφαιστος παρά από τις δικές σας, τις οποίες θα χαρακτήριζα επιεικώς αφελείς αν όχι καταχρηστικές και επικίνδυνες. Ελπίζω να μπορείτε να ζήσετε με το γεγονός ότι οι άλλοι διατηρούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να επιλέγουν την πλευρά με την οποία συντάσσονται.

    Τα παραπάνω αφορούν τη μεθοδολογία της προσέγγισης και όχι την ουσία του Κυπριακού ζητήματος, επί του οποίου η θέση μου διαμορφώνεται βάσει μιας κάποιας γνώσης που έχω στο μεταξύ συσσωρεύσει από την ανάγνωση των γνωστών ιστορικών δεδομένων, και του γενικού προσανατολισμού μου προς την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας και όχι της εθελοδουλίας.

  116. ΥΓ
    Ως μικρή συνεισφορά σε όλους τους συμμετέχοντες ως γράφοντες ή αναγνώστες στον παραπάνω διάλογο.

    1. Μία παράγραφος από το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, Το Στρατηγικό Βάθος – Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας.

    «Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας […] και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέσει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης στην Κύπρο, που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου νομικού πλασίου.»

    Με δυό λόγια Άντη Ροδίτη, “αν δεν πιάνεις πουλιά στον αέρα”: Δώστε μας ένα νομικό καθεστώς που θα μας επιτρέπει να επεμβαίνουμε στα Βαλκάνια όποτε το απαιτεί το συμφέρον της Τουρκίας ως «προστάτιδας» δύναμης.

    2. Ένα άρθρο του Παναγιώτη Κονδύλη που αποτελεί το επίμετρο του βιβλίου του “θεωρία Πολέμου”, εκδόσεις Θεμέλιο, 1997

    http://www.ereisma.edu.gr/images/stories/ereisma/Kondylhs_1.pdf 
    
    
     

    
    
    
    

     
     
      
     
    
    
    

  117. Μετά την κυρία Φανούλα Αργυρού και μετά τον κύριο Χάρη Φεραίο, γράφει για το βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη” ο ποιητής Γιώργος Πετούσης.
    (Σημειώστε ότι εφόσον ο ίδιος ο κ. Ήφαιστος ή μαθητές του τού δέκα με τόνο ή χωρίς τόνο στέλνουν σχόλια είτε τραγουδια είτε κιθάρες είτε μπουζούκια, θα συνεχίσω να αποστέλλω άρθρα με θέμα το βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη”. Όταν τελειώσουν τα άρθρα αυτά θα συνεχίσω με εκείνα μεταξύ εμού και του κ. Χάρη Φεραίου από τη μια και του κ. Μάριου Ευρυβιάδη στον “Φιλελεύθερο” από την άλλη, όπου μετά που ο κ. Ευρυβιάδης ισχυρίστηκε – ως γνήιος μακαριακός – ότι “ενωτικοί δεν υπάρχουν πια” επειδή τούς “πάτησε το τραίνο”, εγκατέλειψε τη συζήτηση).
    Ο κ.Πετούσης:
    “Ο Άντης Ροδίτης με το καινούργιο βιβλίο του «Κουράγιο Πηνελόπη», αυτή τη φορά, δεν έγραψε ένα μυθιστόρημα «αληθινών γεγονότων» όπως είναι το μυθιστόρημά του «Δέκα Χιλιάδες Μέλισσες», εκδόσεις Αρμός, βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2010 και δικαίως απόσπασε το πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος. Τώρα με το «Κουράγιο Πηνελόπη», κουράγιο πατρίδα μου Κύπρος ίσως θα ήθελε να πει, επανέρχεται για να μας δώσει συνέχεια στα όσα σημαντικά δεν πρόφτασε να μας πει στο ακριβώς προηγούμενό του βιβλίο. Με μια όμως διαφορά. Παρόλο που στις σελίδες του νέου βιβλίου του παρεμβάλλει αρκετά δικά του αφηγηματικά κείμενα με προσωπικές του μαρτυρίες άμεσα συνδεδεμένες με τα γεγονότα, που δίνουν ανάσα στον αναγνώστη, αυτό που τώρα καταθέτει, είναι ένα σημαντικό, σημαντικότατο υλικό σύγχρονης Ιστορίας του νεότερου Ελληνισμού.

    Τα σημαντικά έγγραφα που μεταφράζει και σχολιάζει – μερικά τα παραθέτει αυτούσια – αφορούν άλλα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία που έχουν άμεσα σχέση με την ιστορική μας περίοδο της Τουρκοανταρσίας του 1963 και του 1964 και αφορούν γεγονότα που ζήσαμε οι παλαιότεροι και τα οποία αγνοούν οι νεότεροι, και τα οποία όμως καθόρισαν (οριστικά;) και σφράγισαν την ιστορική μας μοίρα. Πώς ανακόπηκε η προσχεδιασμένη επιτελικά προσπάθεια της Άγκυρας να αφανίσει, με γενοκτονία, τον Κυπριακό Ελληνισμό τα Χριστούγεννα του 1963 και σταδιακά να ανακαταλάβει την Κύπρο; Πώς, Φεβρουάριο του 1964, με την άνοδο στην εξουσία του Γεώργιου Παπανδρέου, και σε χρόνο μηδέν, η αποστολή της Ελληνικής Μεραρχίας ανάκοψε, προσώρας, τα ύπουλα σχέδια των Τούρκων; Ποιες υπήρξαν και σε τι αποσκοπούσαν οι συμφωνίες Παπανδρέου και Μακαρίου στην Αθήνα με τα δέκα σημεία; Ποιός από τους δυο συνεχώς παρασπονδούσε και ξέφευγε, επικίνδυνα, από τη συμφωνημένη γραμμή;

    Είναι φανερό, το βιβλίο γράφτηκε με μεγάλο ερευνητικό μόχθο και μας παρέχει αρκετά και αδιάσειστα πια ιστορικά στοιχεία – ντοκουμέντα, τα οποία, ανατρέπουν άρδην όλα όσα μέχρι σήμερα, η ακριβά πληρωμένη προπαγάνδα, για δεκαετίες, συγκαλυμμένα μας παραμύθιαζε και σκόπιμα μας παραπλανούσε λέγοντας μας όχι όλη την αλήθεια αλλά, παραπλανητικά, τη μισή.
    Με το καινούργιο βιβλίο του ο Α. Ρ., κατορθώνει, με αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, να μας δώσει βήμα προς βήμα και μέρα παρά μέρα και στιγμή προς στιγμή, όλες εκείνες τις αγωνιώδεις μέρες αλλά και τις τόσο κρίσιμες ώρες.
    Ο επαρκής αναγνώστης και μελετητής μπορεί, μέσα από τις κινήσεις και την τακτική του κάθε ηγέτη, υπουργού ή υφυπουργού ή πρεσβευτή, δικού μας ή ξένου, να ζήσει τα γεγονότα και αβίαστα να βγάλει, ανάλογα, τα δικά του σαφή συμπεράσματα. Όντως πρόκειται για ένα αξιόλογο και ξεχωριστό πόνημα, που διαφέρει ουσιωδώς από άλλες προσπάθειες πάνω στο ίδιο θέμα. Πρόκειται για ένα πραγματικό κατόρθωμα του συγγραφέα του μυθιστορήματος των “Δέκα χιλιάδων μελισσών”, έναν ερευνητικό και ταυτόχρονα συγγραφικό άθλο, το περιεχόμενο του οποίου, προσωπικά, ομολογώ, με εντυπωσίασε με μοναδικό τρόπο και ξεκαθάρισε μέσα μου, πιστεύω άπαξ και διαπαντός, αμφιβολίες και ασυμπλήρωτες γνώσεις που είχα.

    Όταν ζούσε ο μ. Κώστας Παπαδήμας, ο τόσο ευπαίδευτος πρέσβυς μας, – απώλεια για τον τόπο ο αδόκητος θάνατός του -, σε μια αξιοσημείωτη Κυριακάτικη αρθρογραφία του, έθετε ρητορικά ένα σοβαρό ερώτημα: «Θα μπορούσε η Κύπρος, μετά την Ανεξαρτησία της, να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα;» Με κύριο επιχείρημα την έλευση και την ισχυρή παρουσία της Ελληνικής Μεραρχίας, απαντούσε θετικά. Ο αναγνώστης, στις σελίδες του βιβλίου, ψηλαφεί αυτές τις μεγάλες και καυτές αλήθειες που καίνε πρόσωπα – σύμβολα και μέχρι σήμερα αδιαμφισβήτητους εθνικούς ηγέτες.

    Με την άνοδο, το Φεβρουάριο του 1964, του Γ. Παπανδρέου, ο έμπειρος ηγέτης, γνήσιο και άξιο τέκνο ενός Ελευθέριου Βενιζέλου, με τις πρώτες διπλωματικές επαφές του και συνεννοήσεις με τον Αρχιεπίσκοπο, κατάφερε και έπεισε τους Αμερικανούς ώστε να επιζητούν λύση η οποία να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους αλλά και να διορθώνει προς όφελος του Ελληνισμού της Κύπρου, τις άδικες πρόνοιες των συμφωνιών της Ζυρίχης – Λονδίνου. Άδικες και απαράδεκτες συμφωνίες, οι οποίες κοντά σε όλα τα άλλα, παρείχαν άδικα στην Τουρκία και το δικαίωμα της μονομερούς επέμβασης, πράγμα, που με τους βομβαρδισμούς το 1964, επιχείρησαν για πρώτη φορά.
    Ο συγγραφέας του πεντακόσιων είκοσι μιάς σελίδων τεκμηριωμένου βιβλίου, «Κουράγιο Πηνελόπη», μας παραθέτει, μέσα από ένα πλήθος έγκυρων εγγράφων, όλα όσα συνέβηκαν στην κρίσιμη αυτή αιματηρή και τόσο σημαντική περίοδο. Με κορύφωμα, ασφαλώς, τις κρίσιμες μέρες του Αυγούστου του 1964. Όταν ακριβώς οι Αμερικανοί, ύστερα από τους έμπειρους χειρισμούς του Έλληνα Πρωθυπουργού και εξαναγκασμένοι από τα τρέχοντα και πιεστικά γεγονότα και την αδήριτη ανάγκη να μην έρθουν σε πολεμική σύγκρουση οι δυο τους πολύτιμοι νατοϊκοί σύμμαχοί, Τουρκία και Ελλάδα, και να μην γίνει η Κύπρος «Κούβα της Μεσογείου», πρόσφεραν, «σε ασημένιο δίσκο», αυτό που για αιώνες πολλούς περίμενε η δουλωμένη μας Κύπρος. Την άμεσα και χωρίς εδαφικό ανταλλάγμα Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
    Στο βιβλίο, προσωπικά μας έκαμε ιδιαίτερη εντύπωση, και μια σοβαρή και αξιόλογη πρόταση του τότε Αμερικανού πρεσβευτή στη Λευκωσία. Ο Τέυλορ Μπέλτσερ, σε απόρρητο τηλεγράφημά του από τη Λευκωσία, εισηγείτο “Ένα αδιαίρετο κράτος, κυβερνημένο από τους Έλληνες, στενά συνδεδεμένο με την Ελλάδα, η οποία να έχει, ίσως, την ευθύνη της άμυνας, των εξωτερικών υποθέσεων, και των εγγυήσεων για τα δικαιώματα της μειονότητας”, για να συμπληρώσει ότι αυτό “θα εξασφάλιζε απτά πλεονεκτήματα ( σελ. 169).
    Εισήγηση που θυμίζει, το 1956, το περιβόητο σχέδιο Χάρτινγκ. Σχέδιο που μιλούσε για Αυτοδιοίκηση περιορισμένης χρονικής διάρκειας 7-10 χρόνων και με την παρέλευσή αυτής ακριβώς της χρονικής περιόδου, η αποικιακή Βρετανία, μας παρείχε, ρητά και ενυπογράφως, το αναφαίρετο δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης – Ένωσης. Ένα σχέδιο που στην ιστορική τους συνάντηση, στον Κύκκο, Μακάριος και Αρχηγός Διγενής, μετά μεγάλης χαράς το αποδέχθηκαν και σύμφωνα με τις μαρτυρίες, του Αρχηγού Διγενή “γελούσαν και τα μουστάκια του”. Μετά τη συνάντηση το ενέκρινε και η σύσκεψη των “τετρακοσίων εθνικών παραγόντων”, μια σύσκεψη την οποία συγκάλεσε, στη Λευκωσία, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος. Με τους απρόβλεπτους και ανεξήγητους χειρισμούς του πολιτικού μας ηγέτη, μια άλλη πρώτη χαμένη και μέσα από τα χέρια μας “χρυσή ευκαιρία” κυριολεκτικά κάηκε στη συνάντηση Μακαρίου – Κρανιδιώτη – Χάρτινγκ και Λένοξ Μπόιντ όταν, επινόηση του Αρχιεπισκόπου, δόθηκε από το προηγούμενο βράδυ και όπως αποδείχτηκε, ρητή εντολή, σε συγκεκριμένο μέλος του εκτελεστικού της Λευκωσίας να τοποθετηθούν οι καταραμένες εκείνες βόμβες!! Μια αψυχολόγητη και εντελώς λάθος ενέργεια, την οποία μετά από χρόνια, ομολόγησε στον ίδιο τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ως το μεγαλύτερο πολιτικό του λάθος.
    Τέλος, με το βιβλίο του ο Α. Ρ., μας αποδεικνύει περίτρανα και κάτι άλλο, κατά τη γνώμη μου, πολύ σημαντικό. Ότι στους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες, του κάθε λαού, υπάρχουν, ασφαλώς, οι δύσκολες περίοδοι. Όπου όλα φαντάζουν πως χάνονται. Υπάρχουν όμως και παρουσιάζονται οι ελάχιστες, οι μοναδικές και ανεπανάληπτες στιγμές, «οι χρυσές στιγμές», όπου με μια κατάφαση, οι πολύμοχθοι αιματηροί αγώνες καταξιώνονται. Όπως θα μπορούσε να γίνει με το σχέδιο Χάρντιγκ, το 1956.

    Τον Αύγουστο όμως του 1964, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, με τις σοβαρές παρασπονδίες του σε όσα συμφώνησε αρχικά με τον Πρωθυπουργό Παπανδρέου, ξεγελούσε και εξέθετε συνεχώς, τον Πρωθυπουργό στους Αμερικανούς. Ήταν αδιανόητο και πού να το φανταστεί ο Πρωθυπουργός πως ο άνθρωπος που ξεσήκωσε ένα λαό υπόδουλο “για την ένωσή του με τη Μητέρα Ελλάδα”, με την άνοδο του στον προεδρικό θώκο, άλλαξε ρότα και πρόβαλε ένα απίστευτο αίτημα, αν φυσικά αληθεύει αυτό που αναφέρει ο Γαρουφαλιάς, πως προκειμένου να αποδεχτεί την Ένωση, ζητούσε να γίνει Αντιβασιλεύς! Τότε ήταν που οι Έλληνες χάσαμε τη δεύτερη, τη μεγάλη και ανεπανάληπτη ευκαιρία. Οι Αμερικανοί, αφού είδαν και αποείδαν μαζί με τους Έλληνες, και για να μην γίνει η Κύπρος Κούβα της Μεσογείου, μη έχοντας άλλο δρόμο, ωμά πια, στράφηκαν προς την Τουρκία. Από τότε ξεκίνησε η μεγάλη κακοδαιμονία και έφτασε η Ελλάδα στη δικτατορία. Να ποιά γεγονότα μας οδήγησαν, το 1967, στη φυγή του Ελληνικού στρατού και μετά στον αχρείαστο εμφύλιο διχασμό, στο όντως προδοτικό πραξικόπημα και στην έναρξη της τούρκικης εισβολής.
    Σ΄ αυτό ακριβώς το σημείο είναι που κρίνουμε ότι πρέπει να στηθεί το μεγάλο δικαστήριο της Ιστορίας. Από εδώ είναι που πρέπει ν’ ανοίξει ο φάκελος του αίσχους και της μεγάλης εθνικής προδοσίας και κατρακύλας, για να βρούμε την πραγματική άκρη.
    Η ατόφια Ένωση, όπως μας προσφέρθηκε, θα ανέκοπτε την πορεία και τα όνειρα της Άγκυρας. Από την ίδρυσή του το κυπριακό κράτος είχε θανάσιμες και εκδικητικές παγιδεύσεις από τους Άγγλους οι οποίοι, έτσι όπως το έφτιαξαν, έδιναν στο νέο κράτος μόνο τρία χρόνια ζωής. Όσα από το 1956 επιδιώκουν οι Τούρκοι, με το υπάρχον μυστικό τους “Σχέδιο Νιχάτ Ερίμ”, όραμα Τουργούτ Οζάλ αλλά και οι νεότεροι σχεδιασμοί Αχμέτ Νταβούτογλου, δεν μας αφήνουν περιθώρια. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν ανατραπεί από τις 20 Αυγούστου του 1964, με μια μόνο κατάφαση του Αρχιεπισκόπου. Όλα όσα οδυνηρά επακολούθησαν, δεν ήσαν τίποτε άλλο παρά απότοκα, τολμούμε με θάρρος να αναφέρουμε, επικίνδυνων ακροβατισμών και άκρως επικίνδυνων επιλογών.

    Το βιβλίο «Κουράγιο Πηνελόπη» αποτελεί πρόκληση για περαιτέρω ιστορική έρευνα και είναι μια σαφής πρόκληση προς τους ιστορικούς μας επιστήμονες και δασκάλους των πανεπιστημίων μας για να το αξιολογήσουν ανάλογα. Ιδού η ρόδος. Εμείς, στο μεταξύ, θερμότατα συγχαίρουμε τον συγγραφέα. Στο σπουδαίο και αξιόλογο και περισπούδαστο έργο του, όσο κι αν πονούν οι αλήθειες που περιέχει, κυρίαρχο είναι το ελεύθερο και ανήσυχο πνεύμα και φανερός ο μόχθος του, με παράθεση στοιχείων, και χωρίς εμπάθεια, να βρει και να μας αποκαλύψει την καυτή ιστορική αλήθεια”.

    (Το πιο πάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες της Λευκωσίας “Καθημερινή” στις 18.8.2013 και “Σημερινή” στις 25.8.2013).

    • Ο Γιώργος Πετούσης είναι λογοτέχνης, ιδρυτικό μέλος και επί δεκαετία πρόεδρος της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ «Βασίλης Μιχαηλίδης»

  118. Αγαπητέ Ελευθέριε και επισκέπτες της σελίδας. Στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/112CySympligades.htm με τον τίτλο «Οκτωβριος 2003 – Μερικές επισημάνσεις για την ιστορία και την ιστορική ανεκδοτολογία». Δεν πρόκειται για κείμενο με αναφορές αλλά προκαταρτικά σχόλια και εκτιμήσεις. Επειδή είναι πάνω από 50 σελίδες παραθέτω μερικά μόνο και ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει. Τέλος κάνω σαφές όπως εξήγησα στο προηγούμενο μήνυμα δεν υπάρχει το λάθος να εισέλθω σε συζήτηση με ιστορικά ανέκδοτα των καφενείων της Λευκωσίας όσων -και είναι πολλοί οι αμαρτωλοί- αναζητούν δικαιολόγηση για το αμαρτωλό παρελθόν των μετώπων, των αντί-Πολιτειακών στάσεων και του φασιστικού σχεδίου Αναν που οι πράξεις τους έφεραν. Αργά ή γρήγορα θα υπάρξει παραγωγή επιστημονικών έργων. Το ζήτημα είναι κατά πόσο μέχρι τότε η Κύπρος θα υπάρχει. Σήμερα πάντως πήρα και το εξής μήνυμα: “μην διαφημίζεται ανανοεμπνευσμένες φαρσοκωμωδίες. Κάνετε λάθος να συζητάτε”. Του απάντησα: “Δεν συζητώ. Κάποτε με παρέσυραν κάποιοι καλοί ελλαδίτες που δεν ξέρουν και τόσο καλά το κυπριακό και συζητούσα. Τώρα ποτέ πλέον.” Εξάλλου, εντάξει μας αρέσει το διαδίκτυο και το θεωρούμε Δήμο, αλλά υπάρχουν και όρια όταν αργόσχολοι περιφέρονται και βυσσοδομούν αυτό-διαφημιζόμενοι ή εκτονώνοντας τα ενοχικά τους σύνδρομα.

    ……………..
    Κατά δεύτερον, μια γρήγορη η ανάγνωση μερικών κειμένων που κατέφθασαν βεβαιώνει την εκτίμηση ότι η περίοδος 1960-1964 ήταν ένα επεισόδιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας το οποίο επειδή συνέβηκε σε μια κομβική στιγμή ενδέχεται ενταγμένο υπό ευρύτερο πρίσμα να είναι διδακτικό. Επαληθεύεται, επίσης, ότι το κυπριακό αποτελεί την σημαντικότερη αχίλλειο πτέρνα του νεοελληνικού κράτους στην μεταπολεμική και μεταψυχροπολεμική εποχή. Πιο σημαντικό, για ένα οποιοδήποτε πολιτικό επιστήμονα του διεθνούς συστήματος καθίσταται ακαριαία ολοφάνερο ότι στην στρατηγική των εμπλεκομένων με τις ελληνικές διεθνείς σχέσεις και ιδιαίτερα των μεγάλων δυνάμεων και της Τουρκίας υπάρχει μακροχρόνιος στρατηγικός σχεδιασμός γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής υφής που αφορά ευθέως μια αλυσίδα από αλληλένδετα ζητήματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
    Ζητήματα που βλέπει κανείς να ξεδιπλώνονται μέσα από αρχειακό υλικό που ήδη κατέφθασε, άλλο που αναμένεται και πολύ περισσότερο που δεν έχει ακόμη αποδεσμευτεί αλλά ερευνητές έχουν ήδη πολλά στοιχεία. Ορίστε, μεταξύ άλλων, μερικά ζητήματα που φωτίζονται με αρχειακό υλικό που ήδη διαθέτουμε και με άλλες αξιόπιστες πληροφορίες που έχουμε ή αναμένουμε:
    • Εμφύλιος πόλεμος, τριμερής Διάσκεψη και εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας 1955-59.
    • Βασικές ιδιότητες του εξαρτημένου μετά-εμφυλιακού ελληνικού κράτους, εσωτερικές διαιρέσεις, εσωτερικές αδυναμίες, πλαίσιο συνηγορίας με το εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των κυπρίων, στάσεις, αποφάσεις και συμπεριφορές.
    • Κωνσταντινούπολη 1955 υπό το πρίσμα τουρκικών στρατηγικών σχεδιασμών.
    • Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των κυπρίων και τα κύρια χαρακτηριστικά του.
    • Ζυρίχη 1959-60 και ο τρόπος που επιβλήθηκε, οι δρώντες και οι αιτιολογήσεις τους.
    • Το πολιτικό σκηνικό και οι εναλλακτικές επιλογές των δρώντων μερικά χρόνια μετά επιβολή της συμφωνίας της Ζυρίχης από το Λονδίνο και την Αθήνα.
    • Η εμφυλιακή, μετά-εμφυλιακή, διδακτορική και μετά-διδακτορική εμπειρία, τα δεδομένα, οι δομές, η εξέλιξη των πολιτικών επιλογών των πολλών τάσεων, η πολιτειακή συνοχή του Ελλαδικού κράτους, τα εκκολαπτόμενα πραξικοπήματα, ο διπλωματικός ορθολογισμός των πολιτικών ηγετών και οι κοινωνικές τάσεις.
    • Αίτια για κατά τα άλλα πασίδηλα σχιζοφρενή πολιτικά και πολιτειακά χαρακτηριστικά του κυπριακού κράτους και του Ελλαδικού κράτους.
    • Κυπριακές προτάσεις αλλαγής της Συντάγματος αμέσως μετά από αγγλική ενθάρρυνση.
    • Έναρξη τουρκοκυπριακών αρνησικυριών και ανταρσία του 1963.
    • Τουρκική επιθετικότητα και απελπισμένη αν όχι απονενοημένη κυπριακή προσέγγιση της ΕΣΣΔ
    • Αλματώδης άνοδος της γεωπολιτικής σημασίας της Τουρκίας λόγω εξελίξεων στον Ψυχρό Πόλεμο.
    • Στρατηγικός σχεδιασμός και επανασχεδιασμός των μεγάλων δυνάμεων και άλλων κρατών.
    • Ταραχώδης ελληνική πολιτική ζωή από το 1960 μέχρι το 67 (οι αμερικανοί την χαρακτηρίζουν «δημαγωγική» με επιθετικούς προσδιορισμούς κατά του Γεωργίου Παπανδρέου).
    • Σχέδιο Άτσεσον και όλα τα συμπαρομαρτούντα στρατηγικά παρασκήνια, εναλλακτικά σενάρια δράσης (contingency plans) και χαρακτηριστικές μεθοδεύσεις που προσδιορίζουν τις συμπεριφορές στο άναρχο διεθνές σύστημα.
    • Συμπεριφορές και στάσεις που προσδιορίζουν τον ρόλο της ισχύος στην εξέλιξη των διακρατικών σχέσεων και εκτιμήσεις για την κάθε συγκυρία της περιόδου 1945-1974.
    • Συμπεριφορές και στάσεις που προσδιορίζουν με μαθηματική ακρίβεια την έννοια «ηθική» στην διεθνή πολιτική.
    • Συμπεριφορές και στάσεις που προσδιορίζουν τον τρόπο που τίθενται ζητήματα όπως η αυτοσυντήρηση και η επιβίωση.
    • Οι επανειλημμένες υποσχέσεις του Γεωργίου Παπανδρέου (και ασφαλώς πολλών άλλων που είχαν εμπλακεί) να εκτελέσει πραξικόπημα στην Κύπρο κατά του εκλεγμένου Προέδρου αρχές της δεκαετίας του 1960 και ανάλυση των δεδομένων στον Ελλαδικό και κυπριακό πολιτικό χώρο (υπάρχουν άφθονα πρωτογενή στοιχεία και αναρίθμητες δευτερογενείς αναλύσεις που πρέπει να συνεκτιμηθούν).
    • Εκκόλαψη και διαρκώς μετεξέλιξη των εναλλακτικών στρατηγικών σχεδίων αμερικανοτουρκικής νομής του κυπριακού χώρου και οι στρατηγικές επιλογές της Βρετανίας.
    • Η σημασία της ύπαρξης ισχυρών κομμουνιστικών ρευμάτων στην Ελλάδα και Κύπρο και χαρακτηριστικές ανεύθυνες στάσεις όπως του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου ο οποίος εκτός από πραξικοπήματα δεν έχανε ευκαιρία να τροφοδοτεί τον αμερικανικό αντί-κομμουνιστικό οίστρο.
    • Η μετάβαση από τη μετά-εμφυλιακή φάση στην φάση της δεκαετίας του 1960 και οι παραστάσεις των ηγεμονικών δυνάμεων.
    • Διαδηλώσεις στην Αθήνα και δημαγωγίες από τα μπαλκόνια που εκτιμούμενα λεπτομερέστερα προσδιορίζουν με ακρίβεια το επίπεδο της ελληνικής πολιτικής συνοχής ενόψει εμπλοκής σε στρατηγικά σχέδια που αφορούν ζητήματα ζωής και θανάτου.
    • Αποστασίες στην Ελλάδα, Παύλος, Φρειδερίκη, Διάδοχος, 4-5 τουλάχιστον υπό εκκόλαψη πραξικοπήματα στην Αθήνα και ολοφάνερες μέσα από τα αρχεία διασυνδέσεις των αμερικανικών υπηρεσιών με πολλούς.
    • Κάθοδος της ελληνικής επαρχίας στην Κύπρο που ενώ υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αποτελέσει τρόπο επίλυσης του κυπριακού και σταθεροποίησης όλων των περιφερειακών σχέσεων διολίσθησε στο να είναι εργαλείο των αμερικανών για πραξικόπημα στην Κύπρο. Εξέταση του ζητήματος αυτού όσο το δυνατό πιο βαθιά καθώς επίσης κα εξέταση του κυπριακού και ελλαδικού πολιτικού περιβάλλοντος ενόψει σεναρίων έναρξης περιπετειών στην Κύπρο με αποβίβαση, για πρώτη φορά, τουρκικών στρατευμάτων πάνω στο νησί υπό ασταθείς συνθήκες (η Τουρδύκ είναι άλλη περίπτωση άκρως αμφιλεγόμενη ως προς την νομιμότητά της όσο και οι «εγγυήσεις» και ενταγμένες σε ένα άλλο νομικοπολιτικό πλαίσιο). Στάσεις και εξέλιξη αυτών των στάσεων στο επίπεδο των ηγεμονικών δρώντων.
    • Εξέταση των εναλλακτικών θέσεων και στάσεων στα βαθιά κέντρα λήψης απόφασης του αμερικανικού πενταγώνου και του foreign office και η εξέλιξη αυτών των θέσεων ή σχεδίων ανάλογα με το πώς άλλαζαν οι στάσεις των εμπλεκομένων, ιδιαίτερα της Άγκυρας, της Αθήνας, της Βρετανίας και των υπερδυνάμεων.
    • Διευκόλυνση μιας εν δυνάμει και για πρώτη φορά τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο (την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός θολά, παραπονιάρικα και αδύναμα υπενθύμιζε την Συνθήκη της Λοζάνης.
    • Αρχές της δεκαετίας του 1960, διολίσθηση για παραχώρηση ελληνικής γης ως «αντάλλαγμα» για να εισέλθουμε μέσα σε ένα τέτοιο ασταθές ναρκοπέδιο.
    • Υπόγειες δραστηριότητες του αεικίνητου Υπουργού Εθνικής Άμυνας Γαρουφαλιά τον οποίο οι αμερικανοί θεωρούσαν τον «ισχυρό άνδρα» με τον οποίο η CIA θα μπορούσε με την πρώτη ευκαιρία να συνεννοηθεί για να εκτελεστεί αδίστακτα (σε αντίθεση με τον «ανίκανο» Παπανδρέου, όπως τον χαρακτήριζαν οι αμερικανοί) ένα ελλαδικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου για να για να διευκολυνθεί η «ελεγχόμενη» τουρκική εισβολή στην Κύπρο που θα μετάτρεπε το νησί σε αμερικανική βάση (συν βέβαια Βρετανική και τουρκική παρουσία οπότε το ερώτημα που θα ζούσαν οι αυτόχθονες κάτοικοι).
    • Έλληνες πρέσβεις να εισηγούνται στους Αμερικανούς (αυτοί που διαπραγματευόντουσαν υποσχόμενοι λαγούς και πετραχήλια) την κατάληψη της Καρπασίας από τους Τούρκους.
    • Στρατηγικά σημαίνουσες συναλλαγές ΗΠΑ και Τουρκίας και Τουρκίας-ΕΣΣΔ.
    • Διαρκή τουρκική άρνηση και απόρριψη των πάντων από την Τουρκία με ολοφάνερο σκοπό να διευρύνει τις δυνατότητές της σε μια ευνοϊκή στιγμή για αυτή (που δεν άργησε να έλθει το 1974).
    • Διαρκείς επαφές των Τούρκων με όλους συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής Ένωσης. Είδος, τακτικού ή στρατηγικού χαρακτήρα, μπλόφα και αποτελέσματα.
    • Δραστήρια Βρετανικά ενεργήματα στο παρασκήνιο των εξελίξεων.
    • Το Αμερικανικό σκεπτικό στο πιο υψηλό επίπεδο που δείχνει ότι γνώριζαν ότι η Σοβιετική κάθοδος στην Κύπρο είναι απίθανη κατιτί που υποδηλώνει τον προσχηματικό χαρακτήρα πολλών δηλώσεων στο διπλωματικό πεδίο και τον δημόσιο λόγο.
    • Ρητές και άρρητες διασυνδέσεις του παρακράτους πολλών ειδών και αποχρώσεων της Ελλάδας και της Κύπρου και όλων μαζί με ξένες δυνάμεις.
    • Τον τρόπο που συνδεόταν το ασταθές κοινωνικοπολιτικό πεδίο στην Αθήνα με το εξίσου ασταθές πολιτικό πεδίο της Κύπρου.
    • Τα γεγονότα που αυτά οδήγησαν στο πραξικόπημα του 1967
    • Οι σχέσεις Αθήνας – Λευκωσίας κατά την διάρκεια της διδακτορίας
    • Οι διπλωματικές επιλογές της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1967
    • Οι εξεγέρσεις κατά του κυπριακού κράτους αρχές του 1970, ρόλος όλων των πιο πάνω εμπλεκομένων
    • Πραξικόπημα σε όλες τους διασυνδέσεις με τα πιο πάνω και όλους τους εμπλεκόμενους
    • Εισβολή με όλες τις διασυνδέσεις του με τα πιο πάνω και όλους τους εμπλεκόμενους
    • Εκτιμήσεις για τη πορεία της Ελλάδας και της Κύπρου υπό το πρίσμα εναλλακτικών διλημμάτων και αποφάσεων. Εκτιμήσεις υψηλότερου ρίσκου αναφορικά με αυτές τις αποφάσεις και τις δυνατότητες, στρατηγικές και σκοπούς των δρώντων.

    Τα πιο πάνω είναι μερικά ζητήματα που εκτυλίσσονται μέσα από το αρχειακό υλικό που ήδη διαθέτουμε και του οποίου η επεξεργασία άρχισε πριν μερικούς μήνες. Αυτά και πολλά άλλα μπορούν να συνεκτιμηθούν με τον σωστό τρόπο σε αναφορά με την στρατηγική δίνη της εποχής εκείνης όπως εξελίχθηκε την δεκαετία του 1960 στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης του Ψυχρού Πολέμου. Αντιπαράθεση η οποία δημιουργούσε ένα πολύ ρευστό, ασταθές και δυναμικά κινούμενο ενδοκρατικό και διεθνές περιβάλλον. Υπό αυτό το πρίσμα οι παράγοντες που υπεισέρχονται σε κάθε ζήτημα διεθνούς πολιτικής όπως το επεισόδιο του σχεδίου Αναν είναι αναρίθμητοι και οι μεταξύ τους συνδυασμοί αμέτρητοι.
    Γι’ αυτό και αποτελεί παρακμή η συναγωγή προφητειών του παρελθόντος για το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα μιας και η ιστορία διδάσκει ότι όλα μαζί θα εισέλθουν μέσα στην δυναμική κινούμενη δίνη της διεθνούς πολιτικής ….

    Έτσι, για παράδειγμα, εξετάζοντας συγκριτικά την Ελλάδα και την Τουρκία ή άλλα κράτη με αφορμή το επεισόδιο των σχεδίων Άτσεσον την δεκαετία του 1990 διερευνούμε ζητήματα όπως τα εξής που προσδιορίζουν το ρίσκο, τις πιθανότητες επιτυχίας και τα διδάγματα για το παρόν και το μέλλον:
    • Ποια είναι η κοινωνικοπολιτική συνοχή.
    • Ποια δέσμευση της κοινωνίας στα εθνικά συμφέροντα επιβίωσης ενός κράτους.
    • Ποια είναι η ποιότητα του στρατηγικού προβληματισμού στο επίπεδο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και των επιστημονικών συζητήσεων.
    • Ποια είναι η σχέση δυνατοτήτων-σκοπών που τίθενται όταν ένα κράτος χαράσσει –εάν χαράσσει– μακροχρόνιους, μεσοπρόθεσμους και βραχυχρόνιους σκοπούς και όταν σχεδιάζει-εφαρμόζει στρατηγικές εκπλήρωσής τους.
    • Ποια είναι η ικανότητα των πολιτικών ηγετών να κατανοήσουν τον χαρακτήρα και τις λειτουργίες του διεθνούς συστήματος.
    • Ποια είναι η ποιότητα της διπλωματίας.
    • Ποιες είναι οι ποιοτικές βαθμίδες του επιστημονικού έργου που παράγεται σε εξειδικευμένους θεσμούς του κράτους ή στα πανεπιστήμια όσον αφορά την διεθνή πολιτική και την στρατηγική των άλλων κρατών.
    • Ποια είναι η σύνδεση αυτού του επιστημονικού έργου (το οποίο όταν εκπορεύεται πανεπιστημιακά δεσμεύει γιγαντιαίους σπάνιους πόρους) με τα πολιτικά δρώμενα.
    • Ποια η σχέση πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας.
    • Ποια είναι η πολιτική συναίνεση μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων μιας χώρας γύρω από το έσχατο και υπέρτατο εθνικό συμφέρον της επιβίωσης.
    • Ποιος είναι ο βαθμός διάβρωσης της πολιτικής και πνευματικής ζωής (και των Ενόπλων Δυνάμεων) από ξένα συμφέροντα και από διεθνικούς δρώντες,
    • και τα λοιπά.

    Πάντα υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, και με δεδομένο ότι το μέχρι στιγμής (2013) το υλικό που καταφθάνει αφορά κυρίως την δεκαετία τις δεκαετίες του 1950 και 1960, ενώ υπάρχει περισσότερο αν όχι άφθονο για όλες τις περιόδους μέχρι και σήμερα, κανείς μπορεί να επιχειρήσει μια λογική διασύνδεση της στρατηγικής και των σκοπών των εμπλεκομένων γεγονότων παρελθουσών εποχών για να αντλήσει διδάγματα για το σήμερα ή το αύριο. Για παράδειγμα πως στοιχειοθετείται μια αλληλουχία αλληλένδετων γεγονότων και πως αυτό σχετίζεται με την συγκαιρινή συγκυρία. Μεταξύ άλλων:

    • Η δικτατορία στην Ελλάδα.
    • Το παρακράτος στην Ελλάδα και στην Κύπρο την δεκαετία του 1960.
    • Η ΕΟΚΑ Β στην Κύπρο.
    • Το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο.
    • Το πώς εξελίχθηκε η τουρκική εισβολή και ποιες οι ομοιότητες με στρατηγικές περιγραφές πχ του επεισοδίου των σχεδίων Άτσεσον ή και προγενέστερων περιπτώσεων.
    • Πώς μεθοδεύτηκε διπλωματικά (και από τα ίδια μάλιστα πρόσωπα, πχ τον Μπώλλ) η διολίσθηση των ελλήνων σε διαπραγματεύσεις για δικοινοτική ομοσπονδία, στην συνέχεια σε διζωνική και λίγα χρόνια μετά στην αποκρυσταλλωμένη μορφή του σχεδίου Αναν που σήμαινε κατάλυση του κυπριακού κράτους, διασκορπισμό του πλούτου του και υποδούλωση της κοινωνίας του.
    • Το ίδιο το σχέδιο Αναν ως μια καταγεγραμμένη αποτύπωση στρατηγικών σκοπών που βλέπουμε να επιχειρείται να εκπληρωθούν ήδη από τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και 1970.
    • Τον εξαρτημένο ή ανεξάρτητο ρόλο των διεθνών θεσμών και τα διδάγματα.
    • Την εξέλιξη της Ελλάδας και της Κύπρου στην μεταψυχροπολεμική εποχή υπό το φως πιο μακροχρόνιων τάσεων και ιδιαίτερα της στρατηγικής των μεγάλων δυνάμεων στις υπερπόντιες εξισορροπήσεις και ανταγωνισμούς.
    …..

    Σκοπός. Σκοπός στις γραμμές που ακολουθούν δεν είναι να αναλυθεί το σχέδιο Άτσεσον καθότι δεν είναι παρά μόνο ένα επεισόδιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της περιόδου 1945-1974. Λόγω φλύαρων δημόσιων παρεμβάσεων που θολώνουν το τοπίο της δημόσιας συζήτησης θα κάνουμε μερικές μόνο αναφορές.
    Θα δούμε λοιπόν συνοπτικά το τι θα μπορούσε και τι θα έπρεπε, μεταξύ άλλων και στοιχειωδώς, να συνεκτιμήσει κανείς πριν σταθμίσει και αποφανθεί για το σχέδιο Άτσεσον. Ενδεικτικά και αλληλένδετα θα αναφερθώ σε πέντε ζητήματα τα οποία στο πλαίσιο που αναφέρθηκε πιο πάνω επιβάλλεται να εξεταστούν περαιτέρω.
    Πρώτον, την πολιτική δομή στην Ελλάδα και στην Κύπρο η οποία αν και διϋποκειμενικά γνωστή και αληθής είναι υπό την αίρεση βαθύτερων διερευνήσεων.
    Δεύτερον, τις στρατηγικές ή την ανυπαρξία στρατηγικών των εμπλεκομένων.
    Τρίτον, στοιχειώδεις αναφορές της στρατηγικής συγκυρίας της περιόδου 1955-1967 που αναβάθμισαν αλματωδώς την γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας στην ιεραρχία των αμερικανικών μεθοδεύσεων.
    Τέταρτον, στις στρατηγικές των μεγάλων εμπλεκομένων δυνάμεων και κυρίως στα τυπολογικά χαρακτηριστικά στην χάραξη, σχεδιασμό και εφαρμογή της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής, καθώς επίσης και σε παγιωμένες ιεραρχίες σκοπών και μεθοδεύσεων.
    Πέμπτον, εκλεκτικές παραθέσεις μερικών μόνο ενδεικτικών αποσπασμάτων οι οποίες από μόνες τους ανατρέπουν πλήρως τις γραμμικές ερμηνείες και τις προφητείες του παρελθόντος. Διαδοχικά, ο οξυδερκής αναγνώστης θα παρατηρήσει ολοφάνερα το γεγονός ότι η τύχη της Κύπρου και της Ελλάδας παίχτηκε στην κόψη του ξυραφιού και ότι σχεδόν συμπτωματικά διασώθηκαν προσωρινά εκ συμπτώσεως ή συγκυριών που θα φωτιστούν και αυτές δοκιμαστικά.
    Επαναλαμβάνω ότι ανεξαρτήτως της ευκολίας με την οποία κανείς καταλήγει σε εύλογες εκτιμήσεις για τα γεγονότα και την σημασία τους, α) προφητείες του παρελθόντος δεν μπορούν να γίνουν, β) βαθύτερη γνώση θα απαιτήσει μια συγκροτημένη έρευνα, αξιολόγηση των διαφόρων επιπέδων ανάλυσης και κυρίως συνάρτησής τους με μετέπειτα γεγονότα που καταμαρτυρούν την αλληλουχία στρατηγικών σκοπών και μεθοδεύσεων.

    Σκιαγράφηση της συγκυρίας των αρχών του 1960. Αρχές της δεκαετίας του 1960 διαφαίνεται τόσο ο εύθραυστος χαρακτήρας των διευθετήσεων της Ζυρίχης όσο και οι τουρκικές μεθοδεύσεις να λησμονήσει τελείως την Συνθήκη της Λοζάνης και να κτίσει πάνω στα «εγγυητικά δικαιώματα» (κατά πολλούς αντίθετα στο διεθνές δίκαιο).
    Στο πεδίο της ελλαδικής πολιτικής το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι όλοι εισήλθαν σε μια αστάθμητη δίνη κάτω από την οποία εκκολάπτονταν πολλά σχέδια πραξικοπημάτων από πολλούς σχεδόν πάντοτε συνδεδεμένων με στρατηγικές ξένων κρατών και τις μυστικές τους υπηρεσίες (εδώ τα αρχεία μπορούν να φανούν χρήσιμα καθότι μας πληροφορούν για σχέδια όχι και τόσο γνωστά).
    Στο στρατηγικό πεδίο, έχουμε την κορύφωση της έντασης του Ψυχρού Πολέμου. Μετά την κρίση της Κούβας οι ΗΠΑ στην βάση πάγιων γεωπολιτικών κριτηρίων και σε αναφορά με το δόγμα της ανάσχεσης στην περίμετρο της Ευρασίας πίεζε την Σοβιετική Ένωση να συγκρατηθεί στην γεωπολιτική ενδοχώρα ενώ η τελευταία χωρίς να φθάνει στα άκρα πίεζε αντίστροφα.
    Η ζώνη που κάλυπτε το CENTO βρισκόταν στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής και η Τουρκία αναβαθμίστηκε στις ιεραρχίες των Δυτικών στρατηγικών ως υψίστης σημασίας κράτος. Στο πεδίο της ισχύος και των συμμαχιών η πλάστιγγα έγερνε υπέρ της Τουρκίας και εις βάρος της Ελλάδας. Με δεδομένη την ιστορική συγκυρία και στα δύο επίπεδα ανάλυσης (κράτη και στρατηγικό) η μόνη στρατηγική συμβουλή που θα μπορούσε να δώσει κανείς είναι η Ελλάδα και η Κύπρος ευφυώς να αποφύγουν να εισέλθουν στις συμπληγάδες του ηγεμονικού ανταγωνισμού γιατί θα βρίσκονταν σε άκρως μειονεκτική θέση.
    Επίσης, ότι στην βάση πάγιων στάσεων και συμπεριφορών το ηγεμονικό κράτος όταν δύο περιφερειακά κράτη συγκρούονται επιλέγει ενεργήματα που οδηγούν σε κατανομή ισχύος που ωφελούν τον γι’ αυτό το ηγεμονικό κράτος γεωπολιτικά σημαντικότερο σύμμαχο. Εξίσου χρήσιμη συμβουλή είναι να μην εμπιστεύεται κανείς οποιονδήποτε και να συνομιλεί –πάντοτε με επιφύλαξη και αξιόπιστα– με τους ιεραρχικά σημαντικότερους συντελεστές του συστήματος λήψης αποφάσεων (στις ΗΠΑ με συντελεστές του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας και κατ’ ευθείαν με τον Πρόεδρο, ο ρόλος του Υπουργού Εξωτερικών εξαρτάται από το πρόσωπο και είναι κατά κύριο λόγο βοηθητικός και ενίοτε δεύτερης ή και τρίτης τάξης).
    Την περίοδο 1960-63 η Τουρκία διαρκώς απειλούσε την Κύπρο, συνωμοτούσε ακατάπαυστα και στην Ελλαδική και Κυπριακή πλευρά αντί συντεταγμένης συνεννόησης πάρθηκαν αποφάσεις χωρίς να υπάρχει το αναγκαίο υπόστρωμα πολιτικής συνοχής, στρατηγικής οργάνωσης και εφαρμογής στρατηγικής σε όλα τα πιθανά επίπεδα.
    Έτσι, η αποστολή της Ελληνικής Μεραρχίας στην Κύπρο (λογική κατά τα άλλα απόφαση και στο κλίμα της εποχής και των αντιπαλοτήτων γύρω από την Κύπρο – όπως είπαμε όπως και όλα τα άλλα διερευνάται επιστημονικά αρμοδίως) αντί μέσο διεξόδου κατάντησε να είναι πιόνι έξωθεν υποκινούμενων σχεδίων ενδό-ελληνικού πραξικοπήματος και διολίσθησης στο κενό ή καλύτερα στα χέρια των αντίπαλων κρατών.
    Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί για την τότε συγκυρία, ενώ οι παίχτες απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο λειτουργούσαν με σιδερένια συνοχή, οργάνωση και πειθαρχία η εικόνα στα δύο ελληνικά κράτη υποδήλωνε διάλυση, ασυνεννοησία, διλήμματα ασφαλείας!, αντιπάθειες, αποδιοργάνωση, παντελή άγνοια των στρατηγικών σκοπών και ιεραρχιών, διάβρωση από ξένες υπηρεσίες, καταστάσεις παρακράτους που και αυτές βρίσκονταν υπό ξένη επήρεια και αποδυναμωτική σπασμωδικότητα και νευρικότητα.

    Σχέδια Άτσεσον τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο 1964.

    Η ανάγνωση του υλικού που έχουμε μέχρι στιγμής στην διάθεσή μας καθιστά σαφές ότι το σχέδιο Άτσεσον αποτελούσε μια αμερικανική στρατηγική ελέγχου της Κύπρου με σκοπούς η ιεραρχία των οποίων αναμενόμενα θα άλλαζε (και έτσι έγινε) ανάλογα με την ισχύ, την στρατηγική και τους ελιγμούς των εμπλεκομένων. Μια τέτοια στρατηγική εμπλοκή για τις ΗΠΑ σήμαινε πολλές στρατηγικά ιεραρχημένες αποχρώσεις. Έτσι είναι πάντα στο πλαίσιο των εναλλακτικών σχεδίων δράσης ανάλογα με την συγκυρία και την εξέλιξη της κατανομής ισχύος, συμφερόντων και στρατηγικών. Όποιος πει ότι ανά πάσα στιγμή μια θέση θεωρείται δεδομένη είναι λάθος και στις πολιτικές της προεκτάσεις άκρως επικίνδυνη για την κοινωνία που απορροφά άκριτα τέτοιες τσαρλατανιές. Άλλη είναι η λογική λειτουργίας των μεγάλων δυνάμεων και εάν δεν την ξέρεις μένεις στην άβυσσο της άγνοιας και των επικίνδυνων απλουστεύσεων. Οι πασίδηλοι σκοποί λοιπόν που διερευνώνται περαιτέρω ήταν οι εξής:
    α) Να καταστεί η Κύπρος ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην αντιπαράθεση Ανατολής-Δύσης (και ασφαλώς να μην περιπέσει η Κύπρος στην Σοβιετική Σφαίρα, κατιτί που όπως και θα ειπωθεί από τον Μπωλλ στον Πρόεδρο στην κρίσιμη σύσκεψη της 8ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν κάτι το αναμενόμενο).
    β) Προσπάθεια μεν να εκπληρωθεί αυτός ο στόχος χωρίς όμως κατά προτίμηση να συγκρουστούν Ελλάδα και Τουρκία (αυτό ακαριαία και άκαμπτα οριοθετούσε το εγχείρημα και τα εναλλακτικά σχέδια των ΗΠΑ εκτός και αν κανείς έχει ένδειξη ότι η Τουρκία θα δεχόταν οτιδήποτε άλλο εκτός από μια εδραία και μόνιμη παρουσία στην Κύπρο ως αφετηρία του επόμενου βήματος στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης που ποτέ δεν σταμάτησε – και που αποτελούσε συστημικού χαρακτήρα διένεξη, όπως τα γεγονότα καταμαρτυρούν διαχρονικά).
    γ) Εάν η Τουρκία δεν συναινέσει σε μια περιορισμένη (σύμφωνα με τα αμερικανικά κριτήρια) κατάκτηση στρατιωτικού προγεφυρώματος στην Κύπρο (κατά την εκτίμησή μου ενοίκιο ή μόνιμη είναι δευτερεύον εκτός και αν τερματιζόταν για πάντα η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση κατιτί που όπως γνωρίζουμε δεν ισχύει) τότε εξώθηση σε «ελεγχόμενη κρίση που θα έφερνε την Τουρκία σε διαπραγματευτική ισχυρή θέση» (βλ. στα έγγραφα πιο κάτω) και επιβολή των προδιαγεγραμμένων σκοπών.
    δ) Οι Αμερικανοί με συγκλονιστικό για την Ελλάδα τρόπο –αλλά και καθοριστικό για την έκβαση της κρίσης αν άρχιζε κατιτί με σπασμωδικές ανακηρύξεις εν μέσω ελληνικού εμφυλίου– θεωρούσαν δύο πράγματα δεδομένα: Αφενός ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν αναλώσιμο υποχείριό τους απαξιώνοντάς τον διαρκώς ως δημαγωγό, ανίκανο κτλ. Αφετέρου, ότι ανά πάσα στιγμή ήλεγχαν πλήρως το ελλαδικό πολιτικοστρατιωτικό πεδίο με προεξάρχοντα βέβαια «άνθρωπό τους» τον Υπουργό Άμυνας Γαρουφαλιά. Είναι εξίσου συγκλονιστική, επιπλέον, προσδοκία των ΗΠΑ και ο θυμός τους αργότερα όταν δεν εκπληρώθηκε, ότι έλληνες θα εκτελούσαν ενδό-ελληνικά στρατιωτικά πραξικοπήματα τα οποία αυτοί στην συνέχεια θα ενέτασσαν στα γνωστά εναλλακτικά σενάρια δράσης (contingency plans μερικά από τα οποία αναδύονται εδώ και εκεί μέσα από όσες πληροφορίες διέτρεξα μέχρι στιγμής.
    ε) Οι Τούρκοι απέρριπταν πάντοτε όλες τις προτάσεις αναμένοντας καλύτερη ευκαιρία που ήλθε το 1974. Τελεσιδίκως απέρριψαν το σχέδιο Αναν με την αποστολή της επιστολής Ερκίν ενώ η Τουρκία την ίδια στιγμή είχε δίαυλους επικοινωνίας με την Σοβιετική Ένωση για το θέμα της «ομοσπονδίας» (που ευνοούσε την περαιτέρω ενδό-Νατοϊκή διχόνοια που κατά βάση ήθελε η ΕΣΣΔ). Ο πασίδηλος σκοπός της Άγκυρας ήταν να συρθούν όλοι στο πεδίο στρατιωτικών παιγνίων όπου η γεωπολιτική της σημασία θα μετρούσε εξαιρετικά. Τρόπος να γίνει διαφορετικά ότι εκδουλεύσεις και να προσέφεραν οι ελλαδίτες συνομιλητές τους δεν υπήρχε γιατί η Τουρκία χαρακτηριστικά είπε αν ανακηρυχθεί η ένωση θα εισβάλει «ακόμη και εάν όλος ο κόσμος θα στραφεί εναντίον της». Εξαιρετικά σημαντικό και συναφές, πολλά κείμενα που έχουμε ήδη στην διάθεσή μας οι αμερικανοί καθιστούν ξανά και ξανά σαφές (μεταξύ τους και σε συνομιλίες με Έλληνες) αφενός ότι ποτέ δεν θα πολεμήσουν τον τουρκικό στρατό και αφετέρου ότι ποτέ δεν θα παρεμβληθούν μεταξύ τουρκικού στρατού και Κύπρου. Μόνο και μόνο αυτή η ανέλπιστα ξεκάθαρη θέση (γιατί είναι ανέλπιστο να υπάρχει έστω και μια σταθερή θέση, πλην αυτή δικαιολογείται από την στρατηγική συγκυρία) δείχνει τους κινδύνους που διέτρεξαν οι Έλληνες εάν σύρονταν στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγιών παιγνίων.
    στ) Το πώς θα εξελίσσονταν τα εναλλακτικά σενάρια δράσης κανείς δεν μπορεί να ξέρει γιατί έχουν όπως θα εξηγήσουμε πιο κάτω την δική τους δυναμική πάντοτε αρνητική για τον λιγότερο ισχυρό.

    Μια πρώτη εκτίμηση είναι ότι το πραξικόπημα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας σχεδίαζε, υποσχέθηκε και τελικά δεν έκανε συνωμοτώντας με ξένες δυνάμεις θα έβαζε Ελλάδα και Κύπρο σε ναρκοπέδιο τελικού θανάτου. Για τι επιτυχία να μιλάμε όταν θα διατρέχαμε ένα κίνδυνο ενδο-ελληνικού εμφυλίου και ταυτόχρονης πολυμέτωπης στρατιωτικής σύγκρουσης. Κάτι σημαντικό που δεν μπόρεσα να δω μέχρι στιγμής είναι το κατά πόσο είχε εμπλακεί και η σοβιετική ένωση, με την οποία η Άγκυρα βρισκόταν σε επικοινωνία. Ότι διάβασα μέχρι στιγμής επιβεβαιώνουν αυτές τις πρώτες εκτιμήσεις και επιφυλάσσομαι.
    …………..
    Η ιεράρχηση τω σημασιών αποτυπώνει μια αναπόφευκτη και αναγκαία βάσανο των σοβαρών ερευνητών όταν κολυμπώντας μέσα σε ένα ωκεανό «εγγράφων», εκθέσεων και δηλώσεων ή αναλύσεων που τα αξιολογούν «ιστορικά» προσπαθούν να μιλούν γήινα και όχι προπαγανδιστικά η με όρους πολιτικής θεολογίας ή αυθαίρετων αλμάτων συλλογισμών που εξυπηρετούν γούστα και ιδιοτροπίες.
    Τα έγγραφα και άλλες αποτυπωμένες πληροφορίες σχεδόν πάντα τα γράφουν διαφορετικά άτομα ή ομάδες και σε χρονικά κα πολιτικά διαφορετικές περιόδους και περιστάσεις. Για το ζήτημα αυτό, βέβαια, υπάρχου έξοχα κείμενα ιστορικής μεθοδολογίας τα οποία κανείς μπορεί να αναζητήσει.
    Τα «έγγραφα» λογικό είναι συχνά να αποτυπώνουν την στιγμή και συχνά την προσωπική γνώμη ή εκτίμηση χωρίς την παραμικρή αξία. Λογικό είναι επίσης είναι ακόμη και αν αξίζουν κάτι να πρέπει να αξιολογηθούν μέσα σε ένα μεγάλο ιστορικό χείμαρρο που τα παρασέρνει ή μέσα σε μια δυναμική δίνη ενδοκρατικών και διακρατικών επιλογών οι οποίες σχεδόν πάντοτε ακόμη και εάν είναι συμμαχικές (η ακόμη και να συγκρούονται για ενδοκρατικούς λόγους ή και ενδο-κυβερνητικούς λόγους). Αυτά όλα και πολλά άλλα «αξιολογούνται». Δηλαδή: «τρέχα γύρευε». Γι’ αυτό και με τα έγγραφα κανείς θα πρέπει να είναι επιφυλακτικός εάν δεν συνδέονται με αποτελέσματα και διϋποκειμενική εμπειρία όπως η ιστορία ρέει.
    Το κάθε τι από αυτά είναι καραβάκι μέσα στην τρικυμισμένη θάλασσα της ενδοκρατικής και διεθνούς πολιτικής, για να μην μιλήσω για τα τυχαία γεγονότα. Επίσης, τις σκόπιμες ή μη παρανοήσεις ή παραπληροφορήσεις επί μιας υπόθεσης της εξωτερικής πολιτικής η οποία την «στιγμή» της πολιτικής πράξης για τα σοβαρά κράτη είναι μέσα σε «κλειστό και αδιαφανές διπλωματικό κουτί» όπου χαράσσεται, σχεδιάζεται και εφαρμόζεται η στρατηγική της οποίας μερικοί σκοποί είναι γνωστοί και σκόπιμα διακηρυγμένοι και άλλοι άγνωστοι συχνά ακόμη και στους ίδιους τους εργαλειακά κινούμενους αντιπροσώπους και διαπραγματευτές στην βάση ρητών οδηγιών που διαρκώς αλλάζουν.
    Αυτός είναι εξάλλου ο ρόλος των διπλωματών και συχνά και των υπουργών εξωτερικών οι οποίοι συχνά κινούνται με τις παρωπίδες που τους φορούν τα «γεράκια» που σχεδιάζουν, χαράσσουν και συνεχώς επαναπροσδιορίζουν την στρατηγική. Θα τόνιζα ότι ο καλός διπλωμάτης και ο καλός υπουργός εξωτερικών εάν κατ’ εξαίρεση δεν είναι ο ίδιος που χαράσσει και εφαρμόζει την στρατηγική όπως η περίπτωση ενός Κίζιγκερ, πρέπει να φορά αυτές τις παρωπίδες αδιαμαρτύρητα για να αφήνει τους «κεντρικούς» να ενώνουν τα νήματα και να επαναπροσανατολίζουν.
    Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο διαβάζουμε δηλώσεις η θέσεις ενός Υπέξ και ο γνώστης διερωτάται γόνιμα για να βοηθήσει ή αν συνοψίζει ότι ξέρει για να δείξει ότι υπάρχει ή για να εκμαιεύσει πληροφορίες, οδηγίες ή και εντολές. Συχνά οι διπλωμάτες και μερικές φορές οι ίδιοι οι υπουργοί εξωτερικών είναι άβουλοι και εργαλειακοί μεταδότες λανθασμένων μηνυμάτων προς του υπόλοιπους δρώντες. Στις ΗΠΑ πχ είναι γνωστός ο παραγκωνισμός των υπουργών εξωτερικών οι οποίοι είθισται να είναι αγγελιαφόροι ή και κράχτες παραπληροφόρησης, εξ ου και υπάρχουν παράπονα και παραιτήσεις.
    Αν νομίσουμε ότι μια «άποψη» ή κάποια άλλη που είδαμε μετά από 100 χρόνια είναι «μπάμπ και κάτω» ερμηνεία πολύ πιθανό σφάλλουμε φρικτά. Και την στιγμή της πολιτικής πράξης αν κανείς κάνει τέτοια λάθη είτε παθαίνει μεγάλες ζημιές είτε πεθαίνει. Για τις ΗΠΑ θα επανέλθω πιο κάτω γιατί η δομή και τρόπος λήψης αποφάσεων και οι ιεραρχίες των συντελεστών αν δεν είναι γνωστές δυνατό να οδηγήσουν σε αναπόδραστα και ιλαροτραγικά λάθη μοιραίων προεκτάσεων.

    Τα έγγραφα λοιπόν, οι εκθέσεις και κάθε άλλο που σήμερα είναι μπροστά μας ή και κατά εκατομμύρια αναρτημένες πληροφορίες στο διαδίκτυο, απαιτούν βασανιστική αξιολόγηση και ιεράρχηση. Αυτό είναι προϋπόθεση για να ξεπεταχθούν τα δευτερεύοντα ή αποπροσανατολιστικά και να κρατηθούν τα ενδεχομένως σημαντικά τα οποία στην συνέχεια είναι νόμος πως πρέπει να αναλυθούν και αξιολογηθούν «in context». Με επιφύλαξη, επίσης, του γεγονότος ότι είναι μια σταγόνα του ωκεανού ή και μια παραπληροφόρηση της στιγμής ή μια διατύπωση γνώμης σε ένα μεγάλο σύστημα λήψης αποφάσεων.
    Διόλου τυχαία πολλοί διεθνολόγοι, και πολύ σωστά κάνουν, στέκονται στα μακροϊκονομικά γεγονότα και μόνο όταν αυτά έχουν τελείως και πασιφανώς εμπεδωθεί ως πραγματικότητα. Κρατούν έτσι τον ρόλο, κατά το δυνατό, του αξιολογικά ελεύθερου αναλυτή που σταθμίζει, εκτιμά και αντλεί σωστά μαθήματα αφήνοντας την εμπράγματη στρατηγική και πολιτική τέχνη στους πολιτικούς δρώντες οι οποίοι ανά πάσα στιγμή είναι επιτυχείς και αποτελεσματικοί μόνο εάν εκπληρώσουν προδιαγεγραμμένους και ιεραρχημένους σκοπούς.
    …………..
    Θα σταθώ τώρα, ενδεικτικά και στο πλαίσιο του πνεύματος και του γράμματος του παρόντος όπως το προδιάγραψα για να αναφερθώ σε κάποια ζητήματα της περιόδου Αύγουστος 1964 – Δεκέμβριος 1964 Κάποιες πρώτες εκτιμήσεις που θα εξεταστούν ξανά. Ότι ακολουθεί λοιπόν είναι προγραμματικές «εκτιμήσεις». Βέβαια, εκτιμώ ότι βρίσκονται σε πολύ καλή κατεύθυνση (κάτι είναι και αυτό από το να κινείσαι προς την αντίθετη κατεύθυνση).
    Στη δε περίπτωση του σχεδίου Άτσεσον είχαμε μεταξύ άλλων ασταθή εσωτερικά μέτωπα στην δική μας πλευρά, στρατηγική ρευστότητα, ένα έξυπνα κινούμενο αντίπαλο στην Άγκυρα και ένα πρωθυπουργό του οποίου οι κινήσεις ήταν κλασικά σπασμωδικές και ανεύθυνες και η αποστασία και η διδακτορία μετά δείχνει το πόσο ανορθολογικός ήταν όταν διαχειριζόταν την μετά-εμφυλιακή Ελλάδα. Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα γιατί είχαμε όπως θα εξηγήσω πιο κάτω ένα ανεύθυνο πραξικοπηματία πρωθυπουργό στην Αθήνα που συνωμοτούσε με ξένους, που σχεδίαζε κατά μιας εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης και που θα έδινε ελληνική γη αφήνοντας ταυτόχρονα την Τουρκία για πρώτη φορά να καβαλικέψει την Μεγαλόνησο επίσημα και συντεταγμένα με βάση.
    Για όποιον στοιχειωδώς το αλφαβητάριο της χάραξης, σχεδιασμού και εφαρμογής στρατηγικής των μεγάλων δυνάμεων (για τις ΗΠΑ είναι τα περίφημα «contingency plans») εκτιμά ότι Ελλάδα και Κύπρος θα έμπαιναν στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων από το οποίο αν και διπλωματικά άσχετος και απαίδευτος «αυτός ο καλόγερος» (ο Μακάριος) μας έσωσε συμπτωματικά (Από πείσμα; Από ένστικτο; Οι αποφάσεις και η αιτιολόγησή τους διερευνώνται).
    Σταδιακά βέβαια διαπιστώνω μας έσωσαν (τότε, τώρα μάλλον με τίποτα) και άλλα γεγονότα όπως ο «πατριωτισμός των τούρκων». Επίσης διατρέχοντας κάποια κείμενα, διακρίνω μια αγωνία των Αμερικανών πως μια ταυτόχρονη στρατιωτική εμπλοκή Ελλάδας και Τουρκίας συνδυασμένη με πραξικοπήματα και εμφύλια ενδο-ελληνική σύρραξη δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί κατιτί που υπό τις τότε συνθήκες για τους αμερικανούς ήταν εκτός συζητήσεως.
    Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει όταν το χτένι φτάνει στον κόμπο, όμως, χρειάζεται να έχουμε το μάτι στο «στρατηγικό» που κατά τα άλλα σε γενικές γραμμές γνωρίζουμε πιο ήταν όπως και πως ιεραρχούν τις ενέργειές τους: Geneva, August 22, 1964, 6 p.m.: From Acheson. «USG would deeply regret any development which might lead either ally to believe that its interests had not been sufficiently safeguarded but it must be guided by the interest and purposes of the Alliance as a whole». Αυτό δεν είναι κάτι που μαθαίνουμε από το «έγγραφο». Το λένε και άλλα «έγγραφα». Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς την τότε συγκυρία γνωρίζει τις στρατηγικές προτεραιότητες των ΗΠΑ και τον τρόπου που το Λονδίνο καιροφυλακτούσε. Μια μικρή επιβεβαίωση είναι και δεν θα αρκούσε, ιδιαίτερα εάν αντίβαινε στο διϋποκειμενικά γνωστό για τις στρατηγικές ιεραρχίες.
    Αν πχ όπως διαβάζουμε σε όσα έχουμε μπροστά μας μπαίναμε στις συμπληγάδες ασαφών και θολών πραξικοπημάτων, ελεγχόμενων εισβολών, κτλ, το συμφέρον της Ατλαντικής Συμμαχίας στο σύνολό της ήταν η διαφύλαξη της Τουρκίας ως μείζονος γεωπολιτικής σημασίας. Αυτή είναι μια εκτίμηση με μεγάλες πιθανότητες να είναι σωστή και σε αναφορά με άλλες φάσεις της περιόδου αυτής. Τώρα, να δούμε και καμιά Σειρήνα να φωνάζει … αντικομουνιστικά, κάτι που επίσης αποτελεί μικρή επιβεβαίωση γνωστών γεγονότων.
    Σε ένα τηλεγράφημα από τις ΗΠΑ προς τον Πρέσβη στην Αθήνα λένε να φωνάξουν το Γρίβα και αφού ανεμίζει καμπόσες αντικομουνιστικές σημαίες καταλήγει: «What must be gotten across to General Grivas is that what the American proposal offers is an opportunity for him to fulfill his Dighenis role and thus reclaim Cyprus for Hellenism and save it from Communism to which Makarios is leading it. He would also secure for the people of Cyprus the chance to make their Island blossom like a rose». Τριανταφυλλένια ζωή λοιπόν μετά από το εγχείρημα πραξικοπήματος που τότε ακόμη προσπαθούσαν να πείσουν τον Γρίβα, κάτι που μετά (δεκαετία του 1970) πέτυχε. Οι Τούρκοι, βέβαια, με πολύ αυτοπεποίθηση τον χαβά τους. Μιλούσαν, διαρκώς απέρριπταν, τελικά απέρριψαν τελεσίδικα αλλά … συνέχισαν να συνομιλούν για μήνες. Που παραπέμπει αυτό; Μα λογικά στην αναμονή ακόμη πιο ευνοϊκής στιγμής όταν αφού θα είχαν πειστεί αμετάκλητα οι Παπανδρέου και Γρίβας θα άρχιζε ο πραξικοπηματικός εμφύλιος πόλεμος σε Ελλάδα και Κύπρο. Λογικά όλα αυτά και δείχνουν πόσο υψηλού ρίσκου είναι κάθε εκτίμηση για μεμονωμένα γεγονότα. Μέσα στη ναρκοθετημένη διαδρομή των επόμενων ημερών κάποιες «νάρκες» θα ανατινάζονταν «τυχαία» και η στρατηγικά και διπλωματικά συντεταγμένη Άγκυρα θα άδραχνε την ευκαιρία να επιτύχει το μείζον ή το όλον που παρ’ ολίγο να επιτύχει το 1974 με το σχέδιο Αναν: Τον ολικό έλεγχο της Κύπρου. Εκτιμήσεις κάνουμε ή καλύτερα αποτίμηση των μεγάλων στρατηγικών στόχων των τότε δυνάμεων και της Τουρκίας όπως εξάλλου επιβεβαιώθηκαν στην συνέχεια.
    Πάντοτε στο πλαίσιο εύλογων προκαταρτικών εκτιμήσεων χωρίς άλματα και στην βάση πάγιων γνώσεων για την αμερικανική στρατηγική, μπροστά τους στο Πεντάγωνο και ειδικά στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ) πρέπει να είχαν καμιά εκατοστή «contingency plans» όπου κάθε πρωτοετής φοιτητής ξέρει ότι δεν ξέρουν «φίλους» και «εχθρούς» αλλά εναλλασσόμενα και μετακινούμενα πιόνια στην σκακιέρα την τύχη των οποίων συνδέουν με τους σκοπούς τους. Στην βάση πάγιων χαρακτηριστικών της αμερικανικής στρατηγικής οι σκοποί ιεραρχικά είναι οι εξής:
    Α) Μακροπρόθεσμοι σκοποί (ευνοϊκή κατανομή ισχύος πλανητικά, περιφερειακά και τοπικά βαθειά μέσα το μέλλον πχ σε πενήντα χρόνια στην βάση δεικτών ισχύος και εκτιμήσεων για το ποιος είναι αναλώσιμος πχ Ελλάδα, Κύπρος, Λιβύη, Ιράκ, Συρία και ποιος ανθεκτικός και αξιόπιστος συνομιλητής για «συναλλαγές», πχ Ισραήλ, Τουρκία).
    Β) Μεσοπρόθεσμοι σκοποί που εξυπηρετούν αντίστοιχα, ανάλογα και ρευστά τους στρατηγικούς μακροπρόθεσμους σκοπούς.
    Γ) Βραχυχρόνιους-τακτικούς σκοπούς που αλλάζουν ανά πάσα στιγμή αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τους αφελείς και όσους ανεπίγνωστα ή από απελπισία ή απόγνωση, όπως υπαινίχθηκε σαρκαστικά ο Μπωλλ για τον Παπανδρέου σε ένα briefing του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας [στο Παπαχελάς όπου και πολλά άλλα «έγγραφα» και πληροφορίες].
    Ένας μακροχρόνιος σκοπός μιας μεγάλης δύναμης είναι να έχει υπό έλεγχο ή κατάσταση επικυριαρχίας όσες περισσότερες μικρότερες χώρες. Ο έλεγχος διευκολύνεται από κατακερματισμό και διασπορά της χώρας-στόχου και της κοινωνίας της. «Κατά προτίμηση» ο έλεγχος πρέπει να είναι πλήρης και ανελέητος (εάν βέβαια είναι εφικτό γιατί κάποια σφριγηλά και οργανωμένα κράτη κατά καιρούς στο ταξί

  119. Ἀποτίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Κληρίδη ἀπὸ ἐδῶ :
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_01/12/2013_541709

    « … Στην αποτίμηση του αγώνα της μεγαλονήσου για την ανεξαρτησία της από το βρετανικό αποικιακό καθεστώς, ο Κληρίδης καταλήγει στο πικρό συμπέρασμα μιας αλυσίδας «χαμένων ευκαιριών». Η σκέψη του συνοψίζεται εύστοχα στο πιο πρόσφατο βιβλίο του.** Υποστηρίζει συνετά ότι
    «…πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία στόχων και ικανοτήτων». Και αναρωτιέται, χωρίς δονκιχωτικές φαντασιώσεις, «αν… είμαστε… σε θέση να εξασφαλίσουμε λύση όπως εμείς, με τα δικά μας κριτήρια, την θέλουμε χωρίς διεθνή υποστήριξη και σε αντιπαράθεση με το πνεύμα της συναίνεσης που επιδιώκει ο διεθνής παράγοντας; Οι εμπειρίες μου, από τη συμμετοχή μου στους κατά καιρούς χειρισμούς του Κυπριακού ή από την παρακολούθηση αυτών των χειρισμών τα τελευταία πενήντα χρόνια, με έχουν πείσει ότι η απάντηση είναι αρνητική. Προσθέτω, δε, ότι όσες φορές η δική μας πλευρά προσπάθησε να πετύχει, χωρίς συμβιβασμούς, τους δικούς της στόχους με τις δικές της δυνάμεις –δηλαδή το ευκταίο και όχι το εφικτό– απέτυχε, με τραγικά για την Κύπρο και τον λαό της αποτελέσματα».

    Δύσκολα μπορεῖ νὰ διαφωνήσει κανένας μὲ τὸ συμπέρασμα τοῦ Κληρίδη, τὸ ὁποῖον δὲν ἰσχύει μόνον γιὰ τὴν Κύπρο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, σ’ ὅλην τὴν νεωτέρα ἱστορία της. Θλιβερὸ εἶναι ὅτι οἱ ἀπολύτως τεκμηριωμένες αὐτὲς ἀπόψεις θάβονται τόσο συχνὰ κάτω ἀπὸ τὶς κραυγὲς τῶν καὶ τάχα «πατριωτῶν», «ἀνενδότων», «ἐθνικὰ ἀνεξάρτητων» καὶ «ἀδούλωτων», οἱ ὁποῖοι, κυριολεκτικῶς, μνημονεύουν μὲ ξένα κόλλυβα.

  120. “Στην διεθνή πολιτική όταν ένα κράτος χαράζει και εφαρμόζει την εθνική του στρατηγική αντιμετωπίσαμε ένα κατά τα άλλα γνωστό ζήτημα, την αντιθετική σχέση μεταξύ κατευνασμού και αποτροπής. Στην μια πλευρά είναι η πεπατημένη του κατευνασμού και στην άλλη είναι η επιδίωξη του μόνου εφικτού σκοπού, δηλαδή μιας βιώσιμης λύσης του κυπριακού με γρανιτένια προσκόλληση στις υψηλές αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας που τις ενσαρκώνει.

    Το ζήτημα στην εξωτερική πολιτική δεν είναι το κατά πόσο σε κάθε ιστορική συγκυρία θα περιπίπτουμε σε μοιρολατρία για παρελθούσες δήθεν «χαμένες ευκαιρίες» αλλά το κατά πόσο στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία θα επιτυγχάνεται το βέλτιστο εφικτό με σωστή διαχείριση όλων των μέσων που διαθέτουμε χωρίς ποτέ να επιτρέπεται να δρασκελίσουμε κόκκινες γραμμές. Τα ιδεολογήματα και θεωρήματα περί χαμένων ευκαιριών, συνιστούν, βασικά, μομφή για το γεγονός ότι την μια ή άλλη ιστορική στιγμή δεν δρασκελίσαμε την κόκκινη γραμμή προκαλώντας στους εαυτούς μας πρόωρο θάνατο.
    Σε κάθε ιστορική στιγμή το ζητούμενο είναι η εκπλήρωση του μέγιστου εφικτού εθνικού συμφέροντος χρησιμοποιώντας την βέλτιστη υψηλή στρατηγική. Όταν αυτό δεν συμβαίνει μεμφόμαστε την λανθασμένη στρατηγική και όχι τον μέγιστο εφικτό σκοπό που λόγω λαθών και παραλείψεών μας δεν εκπληρώθηκε. Υπό το πρίσμα κάθε περίπτωσης, επίσης, διατυπώνουμε πορίσματα για το πώς δεν θα επαναληφθούν τα λάθη και οι παραλήψεις που δεν εκπλήρωσαν τον σκοπό.”

    (απόσπασμα από συνέδριο τώρα δημοσιευμένο, το πλήρες κείμενο αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/109omiliatassospapadeoka.htm)

    Να μην ξεχνούμε ότι χαμένη ευκαιρία, για κάποιους, ίσως και για τον αείμνηστο Κληρίδη, ήταν και το φασιστικό, ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό σχέδιο Αναν

    Η πιο πάνω εισήγηση συνεχίζει ως εξής:
    ¨Ένας στοιχειώδης ιστορικοπολιτικός απολογισμός της περιόδου 1945 μέχρι 1974 αλλά πανομοιότυπα και από το 1974 μέχρι σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αίτια, αιτιώδεις σχέσεις και αιτιατά συμπλέκονται με ένα τρόπο που δεν είναι καθόλου τυχαίος:
    • Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι άβουλα, αμελέτητα, απονενοημένα και προς μεγάλη έκπληξη των Άγγλων, όπως έγραψε ο Μακμίλλαν προσήλθαμε στην τριμερή διάσκεψη το 1955.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι η κυπριακή αριστερά διαιρέθηκε στον αγώνα ελευθερίας των κυπρίων.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι ετοιμαζόμενοι για ένα μεγάλο αγώνα ελευθερίας δεν συνεκτιμήσαμε δεόντως τις παραμέτρους του Ψυχρού Πολέμου αλλά και των παραμέτρων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής της δεκαετίας του 1950 και 1960.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι αλλοπρόσαλλα την ίδια στιγμή που η Κύπρος ήταν κατειλημμένη από δυνάμεις του ΝΑΤΟ αρχές της δεκαετίας του 1960 στραφήκαμε προς την Σοβιετική Ένωση.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι εύκολα οι αμερικανικές υπηρεσίες διείσδυσαν σε όλο το πολιτικό φάσμα πριν και μετά την ξενόφερτη χούντα του 1967.
    • Δεν είναι τυχαίο το ότι στο πλαίσιο μιας αχρείαστα υπερβολικής ταύτισης με τους αδέσμευτους δόθηκε δυσανάλογη σημασία στην ΓΣ του ΟΗΕ και όχι στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τάχθηκαν υπέρ των καταχρηστικών ηγεμονικών επεμβάσεων μετά το 1990 συμβάλλοντας στην αναστάτωση της περιφέρειάς μας και δημιουργώντας προϋποθέσεις διείσδυσης στις δικές μας υποθέσεις, συνάμα αναβαθμίζοντας στρατηγικά την Τουρκία.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι χάσαμε το τραίνο της ΕΕ επειδή την είδαμε διεθνιστικά και όχι όπως είναι συγκροτημένη, δηλαδή εθνοκρατοκεντρικά.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι ουκ ολίγοι ακούοντας την έννοια «έθνος» παθαίνουν πνευματική και πολιτική αλλεργία και με τρόπο που ακυρώνει τα πνευματικά, πολιτικά, πολιτισμικά και στρατηγικά μας ερείσματα.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι μη κυβερνητικές διεθνικές οργανώσεις καλλιέργησαν την εικόνα ενός ανθόσπαρτου πλανήτη προσανατολίζοντας την Ελλάδα προς τον κρημνό, καταπολεμώντας την πορεία της Κύπρου προς την ΕΕ, αντικρούοντας ή και καταπολεμώντας την πολιτική αξιόπιστης εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι πείστηκαν οι κυβερνούσες πολιτικές ηγεσίες πως με κατευνασμό και δη στηριζόμενο σε αισθητικές και διαπροσωπικές φιλικές σχέσεις θα αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος επιβίωσης με μια υπεύθυνη αξιόπιστη εθνική στρατηγική συχνά εξυβρίστηκε ως δήθεν εθνικιστική θέση.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τελικά θεωρήθηκε φυσιολογικό να μιλάνε για νομιμοποίηση των τετελεσμένων στην Κύπρο και απάρνηση άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων που προσφέρει η διεθνής νομιμότητα στο Αιγαίο και στην Λεβαντίνη.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια γραμμή σκέψης υποστήριξε πως το 1955-59 οι άγγλοι αποικιοκράτες εφάρμοζαν πολιτική προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
    • Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα ουκ ολίγοι είναι έτοιμοι να κάνουν άλμα στο κενό με την κατάργηση της ΚΔ και την κατασκευή μιας πολιτειακής διαστροφής άνευ προηγουμένου που αναιρεί κεκτημένα πέντε χιλιάδων χρόνων διαδρομής του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων.
    Επειδή όπως είπαν οι Ρωμαίοι scripta manent πολλοί εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Αντί όμως να δηλώσουν ένα τίμιο ουρανομήκη mea culpa επειδή για παράδειγμα συμπράττοντας με τους εχθρούς της ελευθερίας και της Ελλάδας εκθείασαν το παράνομο και καταχρηστικό σχέδιο Αναν, τώρα ζητούν και τα ρέστα.

    Καταληκτικά, για το κυπριακό θα μπορούσε να τονιστεί η εξής κύρια πτυχή: Ο μόνος λογικός και σωστός σκοπός πριν και μετά το 1974 μέχρι και σήμερα ήταν και συνεχίζει να είναι η αυτοδιάθεση στην βάση της αρχής της πλειοψηφίας. Αυτό στις μέρες μια στο επερχόμενο μέλλον ισχύει πολύ περισσότερο: Η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να επιβιώσει ως κράτος μόνο αν είναι δημοκρατικά δομημένο. Μόνο έτσι δεν θα καταστεί εστία συγκρούσεων και θανάτου λόγω εσωτερικών διαιρέσεων σε εθνική-ρατσιστική βάση που επεξεργάζονται όσοι επιβουλεύονται γεωπολιτικά τον κυπριακό πολιτικό χώρο[21].
    Νομικοπολιτικά, εξάλλου, αν η αυτοδιάθεση στην βάση του «one man one vote» ήταν βασική αρχή της από-αποικιοποίησης, ισχύει πλήρως στο εσωτερικό ενός κράτους δικαίου και της αναγκαίας και μη εξαιρετέας δημοκρατικής νομιμότητας. Ποτέ δεν προσφερόταν ως βιώσιμη λύση και ποτέ δεν θα αποτελέσει βιώσιμη επιλογή η συγκρότηση ενός διεστραμμένου πολιτειακού γάμου που θα διαιρέσει την κοινωνία σε ρατσιστική και φυλετική βάση. Είναι άλμα στο κενό, ιδιαίτερα αν ληφθούν υπόψη οι ολοένα και πιο έντονες νέο-Οθωμανικές τάσεις των ισλαμιστών νεοτούρκων[22].
    Στην Κύπρο ο σκοπός είναι και σήμερα και ο ίδιος θα συνεχίσει να είναι μελλοντικά: Η αυτοδιάθεση του κυπριακού λαού. Οτιδήποτε πιο κάτω είναι αναπόδραστα καταστροφικό καθότι καταστέλλει τις ασυμβίβαστες έσχατες αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Αυτό τον σκοπό επιδιώξαμε το 1955 και ο ίδιος σκοπός παραμένει και σήμερα. Όταν την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμεθα ας μην σφάλλουμε μετατρέποντάς την σε δήθεν αμάχητο επιχείρημα υπέρ αυτοχειριασμού¨

  121. Μετά και τη νέα ακατάσχετη “απεραντολογία” του καθηγητή Ήφαιστου (για να χρησιμοποιήσω τον επιτυχή όρο του κ. Γεωργάνα), σκέφτηκα μην είναι καιρός και για ανθρωπιστικούς λόγους πια να τερματίσω αυτή τη συζήτηση σε όποιο σημείο γουστάρει ο κ. Ήφαιστος, όπως το ξαναδοκίμασα.
    Τώρα με ανακόπτει ο Δρ Χάρης Φεραίος με ένα σύντομο με πολλά μηνύματα σημείωμά του. Νά το:

    “Φίλε Άντη,
    Στην ερώτησή σου περί άποψής μου για την τελευταία μακροσκελή (λες για «να σταθούν σαν από θαυμασμό κατάπληκτοι οι πλανήτες», που λέει και ο Άμλετ – Πράξη Ε’, Σκηνή 1η) καταχώρηση του Καθηγητή Ήφαιστου (5.20 μ.μ), δυο σχόλια έχω:

    Σχόλιο πρώτο: Stupete gentes!

    Σχόλιο δεύτερο: Στον «Έμπορο της Βενετιάς» του Σαίξπηρ πάλι, λέει ο Σάηλοκ στον νεαρό φίλο του Γενάρου (στην μνημειώδη μετάφραση του Αλέξανδρου Πάλλη): «Όσο δεν ξεπεργελάσεις απ’ το ομόλογο τη βούλα, μόνο τα πλεμόνια σου χαλάς με τα σκουξίματά σου» (Πράξη Δ’, Σκηνή 1η). Συνεπώς η μακρηγορίες δεν με συγκινούν, ούτε βέβαια η από μακρού αναγγελλόμενη εν εξελίξει «επεξεργασία αρχειακού υλικού», όσο ο κ. Ήφαιστος δεν «ξεπεργελάει» εκείνα τα 182 «έγγραφά» σου. Γι’ αυτό όταν, είτε αποδείξει πως είναι «πλαστά», είτε πως υπάρχουν άλλα τόσα έγγραφα που να τα διαψεύδουν εκείνα, ή έστω να τα ανατρέπουν, τότε ενημέρωσέ με να σου πω την άποψή μου. Γιατί άλλωστε «να χαλάμε» είτε εκείνος είτε εμείς «τα πλεμόνια μας», είτε με μακροσκελείς σοφίες, είτε με «σκουξίματα»…

    Χάρης Φεραίος

  122. Πάντως, θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι επιτέλους ο καθηγητής Ήφαιστος παραδέχτηκε στην προηγούμενη ακατάσχετη απεραντολογία του ότι, τουλάχιστο, δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο, αποκλειστικά διχοτομικό “Σχέδιο Άτσεσον”, αφού τώρα μιλά για “σχέδια Άτσεσον”.
    Παραδέχεται, δηλαδή, όπως το ξεκαθαρίζει και ο καθηγητής Β. Κουφουδάκης και άλλοι ξένοι μελετητές (αν θέλει ο κ. Ήφαιστος μπορεί να εντοπίσει τις λεπτομερείς παραπομπές στο “Κουράγιο Πηνελόπη”), ότι δεν υπήρχε σταθερή αμερικανική εξωτερική πολιτική ή συγκεκριμένες αποφάσεις των Αμερικανών, όσον αφορά στο Κυπριακό, το 1964. Οι αποφάσεις τους εξαρτιόνταν εν πολλοίς από τις δικές μας ικανότητες πειθούς κι επιμονής σε συγκεκριμένους στόχους, για τους οποίους μπορούσαν να συναινέσουν (όπως και συναίνεσαν) αν εμείς, όπως λέει και ο Κληρίδης (δες Γεωργάνας πιο πάνω) ξέραμε τι θέλαμε. Εμείς – δηλαδή ο Μακάριος – κατά την ομολογία του μαθητή του Μακαρίου στην ειδικότητα “αντιαμερικανισμός” Ανδρέα Παπανδρέου, μιλούσαμε για Ένωση (που συνέφερε στους Αμερικανούς) αλλά επιδιώκαμε (εκείνα που δεν τους συνέφεραν) την ανεξαρτησία.
    Αυτά τα απλά μάχεται ν’ αποκρύψει απεραντολογώντας και δολιχοδρομώντας ο κ. Ήφαιστος.
    Κρατώ στη συνέχεια την υπόσχεσή μου. Επόμενος για το βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη”, μετά τους Φανούλα Αργυρού, Χάρη Φεραίο και Γιώργο Πετούση, παίρνει σειρά ο πρώην διευθυντής του Παγκυπρίου Γυμνασίου και συγγραφέας, Γεώργιος Χατζηκωστής:

    “Όταν, διαβάζοντας τη τελευταία σελίδα του, τελειώνεις το πρόσφατο αυτό βιβλίο (Απρίλιος 2013) του Άντη Ροδίτη με τον μυθιστορηματικό απατηλό τίτλο του – αφού πρόκειται για βιβλίο Ιστορίας με δραματικό-τραγικό περιεχόμενο – νιώθεις από τη μια βαθύτατη πίκρα για τα οικεία κακά που μας θυμίζει, αλλά και μιαν ικανοποίηση γιατί, επιτέλους, όλα αυτά που όλοι οι κύπριοι της γενιάς μου – και πριν απ’ αυτήν και λίγο μετά απ’ αυτήν – γνωρίζαμε, τα είχαμε ζήσει μέσα σε χρόνια σκληρά, επί τέλους τεκμηριώνονται αναντίλεκτα και καταλύουν τις επικαλύψεις και τις παραποιήσεις της αλήθειας που για δεκαετίες επιπολάζουν στον τόπο μας.

    Το βιβλίο, σε τρία μέρη (σελίδες 376), έξι Παραρτήματα (σελίδες 26), Ευρετήριο ονομάτων και Πηγές (σελίδες 16) και φωτοτυπίες 31 επίσημων εγγράφων του υπουργείου Εξωτερικών (State Department) των ΗΠΑ (σελίδες 103) – από τα 180 περίπου έγγραφα που ο συγγραφέας μελέτησε – (σύνολο σελίδων 521), καλύπτει τη δραματική και μοιραία περίοδο της Ιστορίας της Κύπρου από την αρχή της Τουρκανταρσίας (Δεκέμβριος 1963) ως τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου 1964, περίοδο που καθόρισε την έκτοτε περιπετειώδη πορεία του τόπου μας. Την περίοδο, κατά την οποία η διαχρονική – και δια θυσιών πολλών – επιδίωξη του κυπριακού Ελληνισμού, η ένωση του νησιού με την Ελλάδα, έφθασε να γίνει πραγματικότητα. Όταν προσφέρθηκε από την ηγέτιδα δύναμη του τότε Δυτικού κόσμου – με πλήρεις εγγυήσεις και ασφάλεια – προς τον Ελληνισμό, αλλά και απροσδόκητα κατέρρευσε με την άρνηση της αποδοχής της από τον τότε πρόεδρο Μακάριο και τους συν αυτώ.

    Ο συγγραφέας, αρχίζοντας από τις πρώτες μέρες της τουρκανταρσίας, καταγράφει μέρα με τη μέρα όλα τα γεγονότα, τις προσπάθειες και τις αγωνίες, ως την απίστευτη αυτοχειρία, την αυτοματαίωση όπως την ονόμασε ο Γαβριήλ Μηνάς, του κυπριακού Ελληνισμού – δια της τότε ηγεσίας του – και προπάντων προβάλλει την επίμονη προσπάθεια – επική θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί – των Ηνωμένων Πολιτειών να πραγματοποιήσουν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

    Με την αποτελεσματική πολιτική του Γεωργίου Παπανδρέου – ο οποίος ευφυώς αξιοποίησε το κλίμα του ψυχρού πολέμου της εποχής – η αμερικανική ηγεσία είχε κατανοήσει και είχε πεισθεί ότι η μόνη ρεαλιστική, μόνιμη κι επωφελής – ακόμα και για την Τουρκία – λύση του κυπριακού προβλήματος ήταν η ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Όλοι οι τότε παράγοντες των ΗΠΑ, ο ίδιος ο πρόεδρος Τζόνσον, ο οποίος σε μακρές συσκέψεις αναζητούσε τρόπους για επίσπευση της ένωσης, ο υπουργός Εξωτερικών Ντην Ρασκ, ο υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα, ο απεσταλμένος διαπραγματευτής Ντην Άτσεσον – ο οποίος συνεχώς αναδιαμόρφωνε το Σχέδιο του μειώνοντας κάθε φορά τις τουρκικές αντιρρήσεις και απαιτήσεις – οι αμερικανοί πρέσβεις στην Αθήνα, την Άγκυρα και τη Λευκωσία (Λαμπουίς, Χέαρ και Μπέλτσερ), όλοι, σε όλα τα έγγραφά τους, τόνιζαν, και μάλιστα στο κλίμα του επείγοντος, πως έπρεπε να υπάρξει άμεση ένωση, χωρίς προδεσμεύσεις με την Τουρκία, και ότι μετά την πραγματοποίησή της η Ελλάδα θα συζητούσε με την Τουρκία κάποιες παραχωρήσεις: την προσφορά μειονοτικών εξασφαλίσεων προς τους τουρκοκύπριους – όμοιες με εκείνες των μουσουλμάνων της Θράκης – και μια επί ενοικίω βάση για 50 χρόνια (ως το 2014) με έκταση όχι μεγαλύτερη εκείνης των βρετανικών βάσεων. Όμως, ακόμα και η επί ενοικίω βάση θα μπορούσε να μην είχε καθόλου παραχωρηθεί, όπως παραδέχεται άλλο επίσημο αγγλικό έγγραφο.

    Είναι πολύ οδυνηρό να διαβάζει κανείς για τις αγωνιώδεις προσπάθειες των ΗΠΑ και της Ελλάδας για την επίτευξη της Ένωσης και την άρνηση του προέδρου Μακαρίου να συμβάλει σ’ αυτήν με ένα μόνο νεύμα του. Κι ακόμα οδυνηρότερο να σκέφτεται κάποιος πώς θα μπορούσε να ήταν η έκτοτε πενηνταετής ιστορία μας, με μια Ελλάδα που θα ήλεγχε τη μισή Μεσόγειο, από το Ιόνιο ως τη θάλασσα της Συρίας, που πιθανότατα δεν θα βίωνε τη Δικτατορία του 1967 και την ταπεινωτική υποχώρηση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από το νησί, και η Κύπρος δεν θα υφίστατο το Πραξικόπημα του 1974 και την τουρκική Εισβολή και Κατοχή.

    Οδύνη όταν διαβάζεις το βιβλίο, αλλά και μια αναγκαία και χρήσιμη αυτογνωσία και δίδαγμα, ότι για την επωφελή αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων στις κρίσιμες φάσεις τους είναι απαραίτητη η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα και η σωφροσύνη, σύμφωνα και με την προτροπή του Χορού των γερόντων στην Αντιγόνη του Σοφοκλή: Φρονήσεως δεῑ, παῑ Μενοικέως, Κρέον.

    Το βιβλίο Κουράγιο Πηνελόπη πρέπει να διαβαστεί από κάθε έλληνα κύπριο ενήλικα ως εκδήλωση φιλοπατρίας, αν στο πλάτος της έννοιας φιλοπατρία εμπεριέχεται και η υποχρέωση να γνωρίζομε τα όσα συνέβησαν στον τόπο μας. Προ πάντων όμως πρέπει να μελετηθεί από τους πολυπράγμονες, περισπασμένους σε αλληλοκατηγορίες, υποσκάψεις και άφατο λαϊκό κομματισμό πολιτικοκομματικούς παράγοντες που, εξ όλων αυτών, δεν τους μένει χρόνος, αλλά και αν τους μένει δεν θεωρούν ότι χρειάζεται να διαβάζουν, να μαθαίνουν, να στοχάζονται και να διδάσκονται.

    Ο Άντης Ροδίτης, με πολύ μόχθο, πολύ χρόνο, σοβαρότητα και νηφαλιότητα μπροστά στα γεγονότα που παρουσιάζει και σχολιάζει, μας προσφέρει με το βιβλίο του αυτό ένα πολύτιμο ιστορικό έργο – μαρτυρία, ευανάγνωστο και συναρπαστικό, με γλαφυρή αφήγηση και ένταξη προσωπικών του εμπειριών από την υπό εξέταση ιστορική περίοδο, που κρατεί αμείωτο το ενδιαφέρον, παρ’ όλο τον εθνικό πόνο – και κάποτε αγανάκτηση – που προκαλεί ή μάλλον τα ίδια τα εκτιθέμενα συμβάντα προκαλούν. Σημειώνω ακόμα, με ικανοποίηση, την εκδοτική αρτιότητα του βιβλίου και τη χαρά να διαβάζει κανείς τη γραπτή γλώσσα μας απερίτμητη από το νυστέρι του άφρονος μονοτονικού”.

    Το πιο πάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10.7.2013 στην εφημερίδα “Σημερινή”

  123. Πολλά λέχθηκαν στα πέραν των 100 σχολίων αυτής της ανάρτησης. Αφού διευκρινίσω ότι κανένα προσωπικό πρόβλημα δεν έχω με κάποιο και ότι δεν αμφισβητώ τις προθέσεις κανενός (ανθρώπινα πάθη, επιθυμίες και ψυχόρμητα έχουν όλοι οι άνθρωποι και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη μεμπτό) θα ήθελα, από σεβασμό στους συνομιλητές μου ακόμη και εάν είναι μονομερής, να κάνω σύντομες επισημάνσεις που βάζουν, από τη δική μου πλευρά, τα πράγματα σε μια τάξη.
    Πρώτον, κανείς και ποτέ δεν μπορεί να είναι προφήτης του παρελθόντος και γνώστης των ενδότερων της ψυχής του καθενός. Γνώμες μπορεί να εκφράζει αλλά δεν μπορεί, σε αυτή την περίπτωση, να αξιώνει περιωπή επιστημοσύνης.
    Δεύτερον, το ζήτημα της χρήσης των αρχείων στην ιστορική έρευνα έχει από πολλού σταθεροποιηθεί και όποιος αξιώνει να «γράψει ιστορία» θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον υποψιασμένος. Διάλογο κωφαλάλων έχουμε όταν η μια πλευρά είναι υποψιασμένη και η άλλη δεν είναι.
    Τρίτον, ιστορική αλήθεια με την έννοια του προσδιορισμού αντικειμενικών προβλέψεων για το πώς θα είχαν τα εξελιχθεί τα πράγματα ενός ιστορικού ζητήματος (η θέση του Ελευθέριου πιο πάνω είναι μεθοδολογικά πολύ σωστή) όταν αναρίθμητοι παράγοντες, η ετερογονία των σκοπών, μικρά και μεγάλα ιστορικά κύματα που συμπλέκονται αστάθμητα και απρόβλεπτα και η κινούμενη άμμος της διεθνούς πολιτικής δημιουργούν ένα χάος, δεν είναι εφικτή. Μόνο εκτιμήσεις πολύ υψηλού ρίσκου υπάρχουν και αυτές δεν ενδείκνυνται σε σοβαρά επιστημονικά κείμενα.,
    Τέταρτον, όταν έτσι έχουν τα πράγματα ισχύει η ανελέητη και αμείλικτη ρήση του Θουκυδίδη «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί» ή και συντρίβεται και εκμηδενίζεται.
    Πέμπτον, η συγκυρία πολλών στιγμών της νεότερης ελληνικής ιστορίας (τώρα είπαμε, συστηματικά εις βάθος και εις πλάτος μελετάται συμπληρωματικά με άλλους πολιτικούς επιστήμονες η περίοδος 1945-74) δείχνει εξάρτηση, αδυναμία, γνώση της διεθνούς πολιτικής επιπέδου νηπίου και ανευθυνότητα και ανορθολογισμό άνευ ορίου. Διαβάστε πιο πάνω, αντί αχρείαστων ειρωνειών περί απεραντοσύνης που δεν τιμούν όσους εκτοξεύουν τέτοιες ειρωνείες, στοιχειώδεις διϋποκειμενικά γνωστές (που θα θεμελιωθούν επαρκώς) αδυναμίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο εν μέσω ενός από τις πιο σκληρές συμπληγάδες του Ψυχρού Πολέμου. Μάλιστα, μόνο 3 χρόνια μετά την ανεξαρτησία άρχισαν οι απύθμενης ανευθυνότητας παλληκαρισμοί και υπέρ-εξαπλώσεις ενώ αμφότερες οι πλευρές των ελληνικών κρατών συνομιλούσαν με μεγάλες δυνάμεις νομίζοντας ότι μιλούσαν με τον καλό τους γείτονα. Λάθη, εξόφθαλμα μάλιστα, έγιναν από όλες τις πλευρές των τότε Ελλήνων. Τα μέχρι στιγμής στοιχεία που έχουμε ή γνωρίζουμε ούτως ή άλλως, επαρκούν για να πούμε ότι η διαίρεση στην Αθήνα, η αδυναμία της, ο ακραίος ερασιτεχνισμός και το εν γένει αλαλούμ, μπορούν να οδηγήσουν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι κινούμασταν σε ναρκοπέδιο χωρίς να το γνωρίζουμε. Για να παραφράσω, δεν γνωρίζω από κανένα στρατηγικό κείμενο υπεύθυνο πολιτικό να έχει πει ότι «θα ανοίξει πόρτα φρενοκομείου» στην διπλωματία του. Πάντα ορθολογικά και προσεκτικά κινείσαι, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων σου, χωρίς να ενδίδεις ούτε κατ’ ελάχιστο αλλά και χωρίς να εισέρχεσαι σε ναρκοπέδια αχρείαστα και κυριολεκτικά τρελά. Το να πει κανείς ότι τότε έτσι κινούμενοι «χάσαμε ευκαιρίες» είναι ακραία ανορθολογικό. Τώρα, μέσα σε όλο τον ανορθολογισμό, φαίνεται ότι ο τότε Πρόεδρος της Κύπρου και ο ευτυχώς όπως φαίνεται και ο Γρίβας, κατάλαβαν τους κινδύνους και κινήθηκαν πιο προσεκτικά, δεν άφησαν δηλαδή να ανοιχθεί κάποια πόρτα φρενοκομείου. Γιατί με πολλές τέτοιες πόρτες φλέρταρε η Αθήνα τότε. Μια Αθήνα αδύναμη, υπό πλήρη ξένο έλεγχο και διαβρωμένη εν μέσω εμφύλιων καταστάσεων και με 5-6 ξενοκινούμενα πραξικοπήματα εγχώριων αχρείων και άθλιων να εκκολάπτονται (και όλοι μαζί να σκέφτονται πραξικόπημα στην Κύπρο και γένεση μιας κλίνης Προκρούστη στρατηγικών παιγνίων πάνω στην οποία θα ξάπλωνε αναπόδραστα όχι μόνο η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα – λίγο θα προελάσουμε, θα επέμβουμε λίγο ή δεν επέμβουμε καθόλου, κτλ, κτλ, δηλαδή παιδική χαρά). Ο καθείς μπορεί να κάνει προβλέψεις και προφητείες του παρελθόντος λοιπόν. Να προβλέψει δηλαδή ότι θα περνούσαμε το προαναφερθέν ναρκοπέδιο χωρίς να ανατιναχθούμε. Να κάνει τις προβλέψεις του. Να μην αξιώνει και μάλιστα επιθετικά και πεισματικά την γνώση της αλήθειας γι’ αυτό.
    Τέλος, είναι η στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων. Για να μην επεκτείνομαι ή παραπέμπω σε βιβλία σε μια τελευταία παρέμβασή μου για την Συρία δίνω κάποια πάγια χαρακτηριστικά για να καταλάβει ο ενδιαφερόμενος πως κινούνται τα στρατηγικά σχέδια των μεγάλων δυνάμεων ανά πάσα στιγμή!! Τώρα, δεν μπορείς να κάνεις ανάλυση μεγάλων ιστορικών στιγμών εάν δεν ξέρεις αυτή την πτυχή και εάν δεν γνωρίζεις και άλλα ζωτικά ζητήματα, πχ τα εναλλακτικά σχέδια δράσης των μεγάλων δυνάμεων που θεωρούν τα λιγότερο ισχυρά κράτη ποντίκια και τους εαυτούς τους γάτους (ανελέητα, απρόσωπα και αμείλικτα για τους απρόσεκτους).

    Τώρα, να ανεμίζονται έγγραφα του ενός ή άλλου είδους είναι άσκοπο. Δεν συνιστούν βάσιμη επιστήμη. Έρευνα και παράθεση στοιχείων-αρχείων δεν είναι κακό. Κακό είναι όταν ο ερευνητής/ερευνήτρια νομίσει ότι έχει απευθείας επικοινωνία με τον Θεό και με το δείχνει ένα έγγραφο γνωρίζει τις προθέσεις, τα σχέδια, τους αναρίθμητους παράγοντες της διεθνούς πολιτικής, κτλ, και μιλά απόλυτα, υποκειμενικά, με αλαζονεία, Δονκιχωτικά και εχθρικά ανάλογα με τις προτιμήσεις του/της προς ιστορικά πρόσωπα. Ο ερευνητής / ερευνήτρια πρέπει να είναι προσεκτικοί για να μην γελοιοποιούνται και υπονομεύουν την υστεροφημία τους. Κανένας σοβαρός πολιτικός επιστήμονας του διεθνούς συστήματος δεν κάνει κάτι τέτοιο και ο ερευνητής / ερευνήτρια για το καλό του / καλό της καλά θα κάνουν να μην καβαλικεύουν καλάμια.

  124. Οι απεραντολογίες, οι δολιχοδρομίες και τα καπνογόνα του κ. Ήφαιστου συνεχίζονται ανάμικτες τώρα και με ταχυδακτυλουργίες, ότι τάχα βάζει νερό στο κρασί του για να παρουσιαστεί και ως… συγκαταβατικός, αλλά ταυτόχρονα κατηγορώντας εξίσου παθιασμένα όσους έχουν δι’ εγγράφων τεκμηριωμένα διαφορετική άποψη από τη δική του ως “ανεύθυνους και ανορθολογιστές”!!
    Έχει αφήσει πια την ομάδα επιστημόνων-ερευνητών που θα διέψευδε με έγγραφα (εφόσον δεν υπάρχουν) εκείνα της “Πηνελόπης”, και το έχει ρίξει τώρα σε νέα αοριστολογία τού τύπου “μελετάται συμπληρωματικά με άλλους πολιτικούς επιστήμονες η περίοδος 1945-74”!! Και πότε θα έχουμε αυτών το νέο “πόρισμα”; Μα ποτέ. Το θέμα είναι να συνεχίσει η μυθολογία που καθιέρωσαν ο Μακάριος και οι οπαδοί του (καλή ώρα και ο κ. Ήφαιστος), ότι για τα δεινά του ελληνισμού φταίνε αποκλειστικά οι ξένοι. Και βλέποντας ότι αυτή η θεωρία άρχισε να ξεφτά πλέον, ομιλεί τώρα και λίγο περί λαθών “από όλες τις πλευρές των τότε Ελλήνων”, αορίστως, αλλά κυρίως εκ μέρους των εν Ελλάδι ηγετών!!
    Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου που ευθέως κατηγορεί τον Μακάριο για τσαρλατανισμό (μια κατηγορία που εκτοξεύει ο κ. Ήφαιστος σε όσους πειρώνται την αποκάλυψή του τσαρλατανισμού), λέγοντας στο βιβλίο του “Η Δημοκρατία στο απόσπασμα” ότι ο Μακάριος μιλούσε για Ένωση αλλά ενεργούσε για “ανεξαρτησία”, που πάει;
    Υπάρχει στην παγκόσμια πολιτική ιστορία πιο ξεκάθαρη κατηγορία για τσαρλατανισμό;
    Αφήνει, επίσης, κατά μέρος ο κ. Ήφαιστος τα έγγραφα που δείχνουν τον Άτσεσον να παραδέχεται ότι αν η Ελλάδα κήρυττε την Ένωση τον Αύγουστο του 1964 θα ήταν Ένωση ανευ όρων, “unconditional”, και πετάγεται στον Ανάν και στην ανάγκη που επέβαλε η πολιτική Μακαρίου για συμβιβασμό με τους Τούρκους, και προσπερνά το γεγονός ότι στην Κύπρο ζητήθηκε από τους στενότερους συνεργάτες του Μακαρίου η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της ελληνικής σημαίας!
    Υπάρχει, λοιπόν, θέμα τσαρλατανισμού κι επειδή υπάρχει στην Κύπρο, ειδικώς ψηφισθείς νόμος περί προστασίας μνήμης τεθνεώτος, γιατί δεν τον επικαλείται για να μας κάτσει όλους μέσα, τους “ανεμίζοντες τα έγγραφα” που αποδεικνύουν τον τσαρλατανισμό; Εκείνους, δηλαδή, που διαφωνούν μαζί του και βλέπουν πια καθαρά την καταστροφική ανθενωτική και ανθελληνική “πολιτική” που ακολούθησε ο Μακάριος;
    Οπότε όταν εμείς όλοι καταδικαστούμε κι ετοιμαστούν οι νέες φυλακές για να μας χωρέσουν, ας έρθει ο ίδιος ως αρχιδεσμοφύλαξ να επιτηρεί το κτίσιμό μας μαζί με τα έγγραφα μέσα σε τοίχους. Έτσι κι αλλιώς η ανερμάτιστη “επιχειρηματολογία” του το μόνο που καταδεικνύει είναι τις ολοκληρωτικές του διαθέσεις κατά παντός διαφωνούντος με τις έωλες, πελαγοδρομούσες και αλλοπρόσαλλες θεωρίες του.
    Σε επόμενη δημοσίευση θα ακολουθήσει άρθρο άλλης υποψήφιας για φυλάκιση αρθρογράφου, μαζί με τους Αργυρού, Φεραίο, Πετούση, Χατζηκωστή, Ροδίτη κ.α.

  125. Πάντως, γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ἡ διπλωματία καὶ ἡ πολιτικὴ ἐπιτάσσει πολλὲς φορὲς νὰ κλείνει κανεὶς ἑρμητικὰ τὰ μάτια στὰ ἴδια σφάλματα καὶ ἀτοπήματα. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἐμπόριο. Πιθανῶς ἡ πρακτικὴ ἐκπαίδευση πού προσφέρει ὁ καθηγητὴς Ἥφαιστος στοὺς φοιτητές του διὰ τῆς διαλεκτικῆς μεθόδου του νὰ εἶναι πολύτιμη. Δὲν θὰ χρειασθεῖ νὰ φθάσουν στὰ χρόνια μου γιὰ νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ ἐπιστημονικὴ ἀναζήτηση τῆς ἀληθείας σὲ θέματα διπλωματίας καὶ πολιτικῆς ἀπαιτεῖ, πρὶν ἀπ’ ὅλα, τὴν ἀναγνώριση ὅτι ὁ δρόμος πρὸς αὐτὴν δὲν θὰ εἶναι ποτὲ εὐθύς καὶ ὅτι φθάνει κανεὶς ἐκεῖ μόνος του καὶ χωρὶς βοήθεια. Μάλιστα, τὸ καλύτερο εἶναι ἴσως ἡ βοήθεια νὰ λείπει !
    Καὶ μία παρατήρηση ἐπὶ τῆς μεθόδου. Ἡ ἰστοριογραφία εἶναι κλάδος τῆς λογοτεχνίας. Ἡ «ἐπιστημονικὴ μέθοδος» στὴν μελέτη τῆς ἰστορίας παράγει τεκμηρίωση, ὄχι ἱστορία. Τὸ «Κουράγιο Πηνελόπη» εἶναι ἱστορία μόνον στὰ σχετικῶς ὀλιγάριθμα σημεῖα ὅπου ὁ συγγραφέας καλεῖ (πολύ ἐλλειπτικά μάλιστα) τὸν ἀναγνώστη νὰ μοιρασθεῖ τὰ συναισθήματά του, ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ τὰ σημερινά. Ἐδῶ, ὅμως, ἑστιάσαμε στὸ μέρος τοῦ βιβλίου πού ἀφορᾶ τὴν τεκμηρίωση, ἡ ὁποία δέχεται καὶ ἄλλες ἑρμηνεῖες ἀπὸ αὐτὴν πού τῆς δίδει ὁ συγγραφέας. Ἄλλο ὅτι δὲν βρέθηκε ἀκόμη συγγραφέας νὰ μᾶς δώσει τὴν συναισθηματικὴ ὄψη τῆς ἄλλης ἑρμηνείας. Ἴσως διότι οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ἀνεξαρτησίας δὲν τὴν πίστεψαν μὲ τὴν καρδιά τους, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρικτὲς τῆς Ἑνώσεως, άλλὰ μόνον μὲ τὸν νοῦ τους …

  126. Όχι με την καρδιά τους, λέτε κ. Γεωργάνα, αλλά μόνον με τον νου τους. Εγώ λέω, κ. Γεωργάνα, θα ήταν και με την καρδιά τους αν ήταν με τον νου τους. Αλλά “με τον νου τους” εδώ εσείς εννοείτε, πιστεύω, “με το προσωπικό τους συμφέρον”. Και το προσωπικό συμφέρον είναι πάντα έτοιμο να μεταμφιεσθεί με πολλούς τρόπους, ακόμα και με την αμφίεση του “νου”.
    Αλλά και πάλι δεν σας λέει τίποτε το γεγονός ότι οι οπαδοί της “ανεξαρτησίας” δεν θα έχουν ποτέ τίποτε να πουν με την ΚΑΡΔΙΑ τους;
    Από την άλλη πόσο σίγουρος είστε ότι ο κ Ήφαιστος καταδέχηκε να μελετήσει όσο χρειάζεται το βιβλίο εναντίον του οποίου με τόσο πάθος επιτίθεται;

  127. Κύριε Γεωργάνα, μαζί σας ευχαρίστως να συνομιλήσω γιατί είπατε κάτι σοβαρό και δεν διαβάζετε όπως άλλοι κάνουν ανάποδα αυτά που γράφω. Δεν φοράτε παρωπίδες απ’ ότι βλέπω και δεν έχετε κολλήματα που θα σας εμπόδιζαν να δείτε πως αυτό που έγραψα δεν είναι νερωμένο κρασί αλλά … ζιβανία γύρω στους 90 βαθμούς. Όπως θέλει να αυτοδικαιωθεί με άλματα αυτά κάνει και πολλοί τα κάνουν, δυστυχώς, όχι μόνο στην παρούσα συζήτηση. Λέτε λοιπόν, «Ἡ ἰστοριογραφία εἶναι κλάδος τῆς λογοτεχνίας. Ἡ «ἐπιστημονικὴ μέθοδος» στὴν μελέτη τῆς ἰστορίας παράγει τεκμηρίωση, ὄχι ἱστορία.» Ιστορία κανείς δεν παράγει. Παράγουν οι κοινωνίες. Η διαφωνία μας ενδέχεται να είναι στις αποχρώσεις. Πέραν των φαντασιόπληκτων και συχνά χρήσιμων λογοτεχνημάτων (όχι πάντοτε όμως όταν προάγουν το μίσος και τα εμφύλια πάθη), υπάρχει και επιστημονική ιστοριογραφία. Τεκμηριώνει και αναδεικνύει όχι την αλήθεια των στιγμών (κάτι απολύτως αδύνατο όσο και εάν πεισμώνουν κάποιοι από εγωισμό) αλλά τα αίτια των ιστορικών αποτελεσμάτων. Διδακτική είναι ως προς τα αίτια που προκαλούν φαινόμενα. Αναζητεί πάγια χαρακτηριστικά των συμπεριφορών, αναδεικνύει τις λειτουργίες της (αθέσμιστης στις διεθνείς σχέσεις) ισχύος και, μεταξύ πολλών άλλων, επιχειρεί να δει τις πηγές της ισχύος και της νομιμοποίησής της. Ιστορία κανείς δεν μπορεί να παράγει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί εκ των υστέρων να γίνει προφήτης του παρελθόντος ή δικαστής των προθέσεων ιστορικών προσωπικοτήτων, κάνοντας μάλιστα εξόφθαλμα άλματα και σφάλματα. Προσθέτω, όπως έγραψα και πιο πάνω, ότι κάθε στιγμή του ιστορικού γίγνεσθαι είναι άγνωστη άβυσσος συμπλοκής αναρίθμητων παραγόντων και κριτηρίων, πολλών εξ αυτών αστάθμητων και απρόβλεπτων. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερα έργα της επιστημονικής ιστοριογραφίας (που συνδέονται άμεσα με την επιστήμη που μελετά τις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική θεωρία) δεν στέκονται σε στιγμές ή και εποχές αλλά σε μακροϊστορικά φαινόμενα και κυρίως στα αποτελέσματα και στα αίτια που τα προκαλούν. Αυτά μπορούν να τεκμηριωθούν τα άλλα σχεδόν ποτέ.

    Τώρα, πιο πάνω μίλησα για διάλογο κωφαλάλων και για ένα άλλο λόγο. Είναι επειδή για την χρήση των αρχείων έχει γίνει μεγάλη συζήτηση τις τελευταίες δεκαετίες και από πολύ σοβαρούς επιστήμονες. Είναι γιγαντιαίο σφάλμα να θεωρηθεί κάτι που γράφεται σε ένα έγγραφο ή μια έκθεση ως το σωστό και το προβλεπτικό (του τι θα είχε συμβεί) μιας και επιδέχεται τις επιρροές και επιδράσεις που προαναφέραμε συντομογραφικά. Ιδιαίτερα για τις μεγάλες δυνάμεις οι οποίες ανά πάσα στιγμή διαχειρίζονται πλανητικά, τοπικά και περιφερειακά την κατανομή ισχύος στο πλαίσιο ενός ανελέητου ανταγωνισμού. Στην προηγούμενη ανάρτηση ξέχασα τον σύνδεσμο μιας παρέμβασης για την Συρία, είναι: http://www.ifestosedu.gr/130MearsheimerSyria.htm. Το κείμενο που παραπέμπω εκεί και η σύνοψη που κάνω δίνει μια ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτά που συζητάμε. Προσθέτω ότι το έργο αυτό θεωρείται το σημαντικότερο της διεθνούς βιβλιογραφίας (θεωρείται ότι επηρέασε την πολιτική σκέψη για την διεθνή πολιτική όσο κανένα άλλο) και εξετάζει τις σχέσεις ισχύος μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων από τους Ναπολεόντιους πολέμους μέχρι σήμερα. Επί τη ευκαιρία, αυτό είναι και ένα κορυφαίο έργο συνδυασμού της ιστορικής γνώσης και της επιστήμης που μελετά την διεθνή πολιτική και η μεθοδολογία του φωτίζει μερικά από αυτά που έγραψα πιο πάνω. Τι δηλαδή πρέπει να ξέρει κάποιος, και πως προσεγγίζει μεθοδολογικά και επιστημολογικά τα ζητήματα που ερμηνεύουν διεθνή φαινόμενα. Θα μπορούσα να σας προτείνω πολλά άλλα όπως για παράδειγμα του Edward H. Carr, «Η εικοσαετής κρίση», ενός κορυφαίου ιστορικού που έγραψε το πρώτο και εμβληματικό βιβλίο της σύγχρονης εποχής (1939 και έκτοτε θεωρείται η βάση πολλών άλλων). Για τους πιο πάνω αλλά και για πολλούς άλλους λόγους υπάρχει διάκριση μεταξύ ερευνητών που αναζητούν (και βασικά σωρεύουν) αρχεία τα οποία ενδέχεται να τύχουν μιας δυναμικής χρησιμοποίησης από πολιτικούς επιστήμονες (πάντοτε πολύ προσεκτικά και σε αναφορά με μακροϊστορικές προϋποθέσεις και στρατηγικές των δρώντων). Οι τελευταίοι, απαιτείται να έχουν ειδική εκπαίδευση για να κάνουν ένα τέτοιο έργο. Εάν είναι καλοί επιστήμονες, βασικά συνδυάζουν την μακροϊστορική γνώση και την πολιτική θεωρία συμπεριλαμβανομένων όλων των συμπαρομαρτούντων, όπως οικονομία και πολιτικές παραδόσεις. Σταματώ γιατί επεκτάθηκα και προσπαθώντας να περιγράψω μεγάλα επιστημολογικά και μεθοδολογικά ζητήματα υπάρχει κίνδυνος να υπάρξουν περαιτέρω παρανοήσεις. Πάντως, υπάρχει πολλή και πολύ σπουδαία βιβλιογραφία για αυτά τα ζητήματα και κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να την μελετήσει. Τέλος, όταν μπαίνουν μεγάλες ιδέες μέσα σε μικρά μυαλά (εννοώ όλων μας γιατί όλοι έχουμε μικρά κεφάλια που δεν μπορεί να χωρέσει τόνους μυαλό) αυτό που έχουμε είναι πνευματική και στοχαστική ρύπανση που στρεβλώνει τα αίτια των προβλημάτων μας και αποπροσανατολίζει όσον αφορά τις αποφάσεις μας. Με ασυναρτησίες, εμφύλια σύνδρομα, διχαστικές νοοτροπίες και αυτοκτονικές τάσεις όπως η αποδοχή του σχεδίου Αναν επειδή δήθεν δεν υπάρχει διέξοδος ή επειδή δήθεν φταίει (για το σχέδιο Αναν!!!) ο ένας ή άλλος πολιτικός ηγέτης που έζησε πριν 100 ή 1000 χρόνια.

  128. Καλησπέρα σας αξιότιμοι κύριοι.

    Προσπάθησα, ανεπιτυχώς ομολογώ, να διαβάσω όλα τα σχόλια στην αρχική τοποθέτηση του κ. Ήφαιστου.
    Εις μάτην, καθότι διαπίστωσα για άλλη μία φορά ότι οι Έλληνες (ως έθνος και όχι ως κράτος) πάσχουμε από μία σημαντική ασθένεια: έλλειψη διαλόγου και σεβασμού.

    Είναι αδύνατον να διαβάσεις μακροσκελέστατα κείμενα τα οποία επαναλαμβάνουν σε πολλές περιπτώσεις τα ίδια και τα ίδια.

    Το Λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν… αλλά για τους άλλους….

    … Και ύστερα λέμε ότι φτάινε οι άλλοι για την κατάντια μας… όταν εν έτοι 2013 “ξεκατινιαζόμαστε” για το ποιος φταίει για το 1964 – 1965 (Κύπρος – Έλλαδα)…

    … Εμείς δεν φταίμε πουθενά (λέω τώρα)…

    Αιδώς κύριοι….

    Καληνύχτα και καλή τύχη….

    Τάσος

  129. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψει ὁ κύριος Ἥφαιστος νὰ ἐπισημάνω κάτι ποὺ διαβάζω ὡς ἀντίφαση στὰ ἄρτι γραφέντα ὑπ’ αὐτοῦ. Έὰν, πράγματι, ἡ ἀποτίμηση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων εἶναι ὀρθώτερο νὰ εἶναι «μακροϊστορική», τότε τὰ λιγότερα άπὸ 10 χρόνια πού ἔχουν περάσει άπὸ τὴν ἀπόρριψη άπὸ τοὺς ψηφοφόρους τοῦ Σχεδίου Ἀνάν καθόλου δὲν ἐπιτρέπουν τὴν σχετικῶς ἀσφαλῆ ἀποτίμησή του σήμερα. Μὲ τὴν συλλογιστικὴ τοῦ κυρίου Ἡφαίστου, πολύ ἀσφαλέστερα εἶναι τὰ ὅποια σημερινὰ συμπεράσματα γιὰ τὸ 1964, ἀπ’ ὅτι γιὰ τὸ 2004.
    Ἐλᾶτε, ὅμως, πού ἡ ἡ συλλογιστικὴ τοῦ κυρίου Ἡφαίστου δὲν εἶναι ἡ δικὴ μου συλλογιστική. Ἡ προσωπικὴ θέση μου γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἱστορικῆς γνώσεων πλησιάζει περισσότερο τὶς σχετικὲς (ἐπιπόλαιες κατὰ πολλούς) ἀντιλήψεις τῶν περισσοτέρων ἀπὸ αὐτοὺς πού δροῦν στὴν πολιτικὴ κονίστρα. Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας ἔχει ἀξία ὡς ὁδηγὸς γιὰ τὰ διλήμματα τοῦ παρόντος. Συνεπῶς, ἡ ἑρμηνεία τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου ἱστορικοῦ γεγονότος ὑποχρεωτικῶς θὰ ἀλλάζει κατὰ τὴν ἔκταση πού ἑκάστοτε θὰ ἀπαιτοῦν τὰ τρέχοντα πολιτικὰ προβλήματα.
    Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀποστροφὴ τοῦ Κινέζου πρωθυπουργοῦ τῆς Κίνας τοῦ Μάο, τοῦ Τσοὺ Ἒν Λάι, ὁ ὁποῖος, ἐρωτηθεὶς γιὰ τὴν σημασία τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, ἀπεφάνθη ὅτι ἦταν πολύ νωρὶς γιὰ νὰ ἐκφέρει γνώμη ! Δὲν μὲ πείθει καὶ γιὰ τὸν ἐπιπρόσθετο πρακτικὸ λόγο ὅτι, ὅποιος δὲν σχηματίζει γνώμη μετὰ ἀπὸ 150 χρόνια, πιθανώτατα δὲν θὰ ἔχει σχηματίσει γνώμη οὔτε σὲ 1500.
    Ἐπὶ πλέον, ἡ σχέση τοῦ τυχαίου μὲ τὸ συστηματικὸ στὴν ἱστορία εἶναι πού τὴν ἀπομακρύνει, κατὰ τὴν γνώμη μου ὁριστικῶς, άπὸ τὸ πεδίο τῆς ἐπιστήμης, ὅπως ἡ τελευταία νοεῖται σήμερα. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ θεωρῶ ὅτι ἔργα ὅπως ἡ τριλογία τοῦ Ἄντη Ροδίτη εἶναι γνήσιο ἔργο ἱστοριογραφίας, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ συμφωνῶ μὲ τὴν ἐρμηνεία πού δίδει σὲ κάθε ἕνα γεγονὸς πού παρουσιάζει. Πιστεύω, θὰ συμφωνήσει καὶ ὁ κύριος Ἥφαιστος ὅτι ὁ Θουκυδίδης δέν εἶναι ὁ μέγιστος ἱστορικὸς ἐπειδὴ χάνει τὴν ὑπομονή του καὶ ἀποφαίνεται, χωρὶς τεκμηρίωση, ὅτι ἡ «ἀληθεστάτη πρόφασις» γιὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο ἦταν ὁ φόβος τῶν Λακεδαιμονίων γιὰ τὴν ἄνοδο τῆς δυνάμεως τῶν Ἀθηνῶν, άλλὰ ὅταν περιγράφει τὰ ἰδιωτικὰ μίση πίσω ἀπὸ τὶς ὠμότητες τοῦ ὄχλου κατὰ τὰ Κερκυραϊκά, ὅταν περιγράφει τὴν ἔκλειψη σελήνης πού καθυστέρησε τὴν ἔγκαιρη ἀποχώρηση τῶν Ἀθηναίων ἀπὸ τὴν πολιορκία τῶν Συρακουσῶν, ὅταν ἐκπλήσσεται ἀπὸ τὴν ἀπροσδόκητη εὐγλωττία καὶ διπλωματικότητα τοῦ Λακεδαιμονίου Βρασίδα.

  130. Κύριε Γεωργανά, το διέτρεξα και δεν έχω χρόνο να απαντήσω λόγω φόρτου και αναχώρησης εκτός για Αθηνών για ημερίδα. Θα επανέλθω

  131. Α, όχι, μας έλεγαν ως τώρα, δεν μπορούν να εξάγονται συμπεράσματα για την Ιστορία όταν ο ερευνητής ή ο λογοτέχνης είναι πολύ κοντά στα γεγονότα. Πρέπει να περάσουν δεκαετίες! Να αποστασιοποιηθεί!
    Όταν, όμως, δεν συμφέρει προσωπικά σε μερικούς-μερικούς αυτή η θεωρία, σκαρφίζονται στα γρήγορα μιαν καινούρια, εντελώς αντίθετη, με το (όπως παραδέχονται) μικρό μυαλουδάκι τους: Τι, λέει τώρα ο κ. Ηφ., θα κοιτάζουμε τι έγινε πριν 50 χρόνια, για να καταλάβουμε το σήμερα;
    Κι αυτά όχι γιατί νοιάζεται για την αλήθεια, αλλά γιατί νοιάζεται να μείνει ανεξερεύνητη μια ιστορική περίοδος, η οποία καλά πέρασε στην Ιστορία, ισχυρίζεται, γεμάτη ψέματα, παραπλανήσεις και διαστρεβλώσεις. Βόλευαν αυτές, τότε, την παραμονή μερικών στην εξουσία και βολεύουν σήμερα άλλους “μερικούς” οι οποίοι νέμονται ακόμα τα σχετικά οφέλη. Κάνουν, λοιπόν, το παν να μας αποτρέψουν από το να ερευνούμε “τα εγινίκασιν”!!
    Λάθος του Θουκυδίδη, λοιπόν, που έγραψε Ιστορία, λάθος του Λεόντιου Μαχαιρά που έκατσε ν’ αφηγηθεί ένα χρονικό του τόπου του, λάθος και του Ροδίτη που το 2013 επισείει έγγραφα του 1964! Αλλά ο Ροδίτης δεν κάθεται μόνο στα έγγραφα, όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο κ. Ήφαιστος που ούτε καν διάβασε το βιβλίο. Αναμεταδίδει και το πνεύμα της εποχής περιγράφοντας τις τότε προσωπικές του εμεπειρίες από την άμεση ανάμιξή του στα γεγονότα.
    Κι έτσι, περιφερόμενος από αντίφαση σε αντίφαση και χωμένος στην πολυλογία και τις απεραντολογικές παραπομπές σε δικά του κυρίως γραπτά ο κ. Ήφαιστος, μας συμβουλεύει τώρα να ασχοληθούμε με τους… “Ναπολεόντιους” πολέμους, αλλά προς Θεού όχι με τον Μακάριο ή το Κυπριακό! Αυτό είναι και πολύ κοντά… αλλά και πολύ μακριά!! – αναλόγως εκάστοτε “επιχειρήματος”!!
    Κοιτάξτε αφορισμούς: “Ιστορία κανείς δεν παράγει. Παράγουν οι κοινωνίες”.
    “Ιστορία κανείς δεν μπορεί να παράγει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί εκ των υστέρων να γίνει δικαστής των προθέσεων ιστορικών προσωπικοτήτων, κάνοντας μάλιστα εξόφθαλμα άλματα και σφάλματα”.
    Δηλαδή, άστε τις ιστορικές προσωπικότητες στη θέση τους, μην τις αγγίζετε, καλά είναι εκεί που είναι, ειδικά αν ήταν ψεύτες και απατεώνες όπως μαρτυρούν άλλοι “μεγάλοι” της εποχής τους και της αυλής τους (Ανδρέας Παπανδρέου)! Και γιατί αυτό; Μα επειδή ο μέγας ιεροεξεταστής του Παντείου κρίνει ότι εκείνος είναι αναμάρτητος κι εμείς κάνουμε σφάλματα! Μας βαθμολογεί. Όσους συμφωνούν μαζί του με δέκα με τόνο κι όσους διαφωνούν με δέκα υπό το μηδέν. Του το λέω ξανά. Οι ολοκληρωτικές του τάσεις είναι εξόφθλαμες. Το μόνο που του μένει είναι να επικαλεστεί τον νόμο περί προσβολής μνήμης τεθνεώτος με στόχο να μας κάτσει όλους μέσα και να γίνει ο επιτηρητής μας!!
    Το ύστατο, επαναλαμβανόμενο ως προπέτασμα καπνού επιχείρημά του: “Κάθε στιγμή του ιστορικού γίγνεσθαι είναι άγνωστη άβυσσος συμπλοκής αναρίθμητων παραγόντων και κριτηρίων”!! Άστε την άβυσσο ήσυχη. Μη την του Ήφαιστου άβυσσο ταράττετε – είναι καλά βολεμένος με την άβυσσό του ο Ήφαιστός μας.
    Γιατί δεν προικίζει κι άλλες χώρες με Ήφαιστους ο Δίας; Ακόμα κι οι θεοί της τα έχουν βάλει μαζί της; Τι διάολο τους έχεις κάνει Ελλάς;
    Και – η τελευταία “ηρωική” έπαλξή του κ.Ήφαιστου, ηρωικότατη και ανετότατη και πολύ προσοδοφόρα, όπως κι εκείνη με τον Μακάριο: Τί λέει, θα φορτώσουμε το σχέδιο Ανάν στον Μακάριο; Ε, ναι, κύριε, θα το φορτώσουμε στον Μακάριο, ο οποίος μπορούσε να κάνει την Ένωση με την Ελλάδα αλλά δεν την έκανε κι όταν η πολιτική του μας έφερε τον εμφύλιο και την τουρκική εισβολή, ποια άλλη παρακαταθήκη μπορούσε να μας αφήσει από την ομοσπονδία; Δεν υπάρχει, κύριε, άλλος να διεκδικεί την ευθύνη για τον σπόρο του σκέδιου του Ανάν, που με όσο “μαραθωνομάχο”πάθος το απορρίπτεις τόσο νομίζεις ότι απαλλάττεις τον Μακάριο και τους υποστηρικτές του από την ευθύνη τους γι’ αυτό.
    Απατεώνες τέλος. Μόνο έτσι μπορεί να βγει από την παρακμή και ν’ αναγεννηθεί η Ελλάς.
    Το επόμενο άρθρο (μετά τους φυλακιστέους Φανούλα Αργυρού, Χάρη Φεραίο, Γιώργο Πετούση, Γιώργο Χατζηκωστή) της κας Κίκας Ολυμπίου για την “Πηνελόπη”, στην επόμενη καταχώρηση σχολίου, αν και για όσους βιάζονται υπάρχει στην ιστοσελίδα της “Αναγνώστρια”.

  132. Ας μου επιτρέψει ο σχολιαστής Τάσος παραπάνω, χωρίς να συμμερίζομαι τη θέση του ότι η μακροσκελής ανάλυση όταν είναι σοβαρή και ουσιώδης είναι και βλαπτική (κωπιώδης και πολύμοχθη ναί), να σταθώ για λίγο ερωτηματικά, – διότι δεν κατανόησα επαρκώς και επιπλέον δεν τυγχάνω ιστορικός άρα εκφράζω προσωπικές σκέψεις και προτιμήσεις,- στα τελευταία δύο αλληλοσυγκρουόμενα σχόλια του Γεωργάνα που επιχειρεί με τρόπο διλημματικό – αυτός ένας τσαρλατάνος προπαγανδιστής της κυρίαρχης πολιτικής τάξης – να αποφανθεί για το τι είναι ιστορία και επιστήμη και τι δεν είναι! Προφανώς γιατί οι μέντορες και προϊστάμενοί του, έχουν υπαγορέψει και ο ίδιος σαν πιστό σκυλί ασπάζεται και ακολουθεί την άποψη, ότι η ιστορία – όπως ο ίδιος ομολογεί, – είναι ένας προνομιακός χώρος διαμόρφωσης συνειδήσεων, επομένως εκείνο για το οποίο αξίζει να γράφεται και να ξαναγράφεται, είναι για να υπηρετήσει όχι την επιστημονική έρευνα με απώτερο θεωρητικό στόχο να διδαχθεί η σύγχρονη κοινωνία και ο ανθρωπολογικός της τύπος από τα ριζωμένα λάθη τις κακοτοπιές και αγκυλώσεις του παρελθόντος μπας και προαχθεί ένα πολιτισμικό σκαλί πιο πάνω, αλλά τις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες και συμφέροντα επαγγελματιών της πολιτικής και οικονομικής ισχύος.

    Διερωτώμαι λοιπόν πότε ακολουθεί την «επιστημονική μέθοδο» ο Άντης Ροδίτης∙ όταν αναδεικνύει και διερμηνεύει έγγραφα από δημοσιευθέντα αρχεία του State Department, τα οποία αφορούσαν εναλλακτικά σχέδια που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ της τότε αμερικανικής διπλωματίας για την Κύπρο, ή όταν προφητεύει με τρόπο κατηγορηματικό το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν τα σχέδια αυτά υποτεθείστω ότι γίνονταν αποδεκτά από τις τότε κυβερνήσεις των εμπλεκομένων μερών (Κύπρος, Ελλάδα, Τουρκία, Αγγλία);

    Ο Γεωργάνας, όπως οι περισσότεροι τσαρλτάνοι της πολιτικής κονίστρας, ισχυρίζεται με τρόπο διφορούμενο, κονταροκτυπούμενο και ομιχλώδη, στο μεν προτελευταίο του σχόλιο ότι ο Ροδίτης κάνει «επιστήμη» με το να εστιάζεται και αναδεικνύει έγγραφα (στερούμενα γεγονότων –σημείωση δική μου) κι ότι με τον τρόπο αυτό παράγει «τεκμηρίωση» και όχι ιστορία, στο δε τελευταίο του σχόλιο, ανακατεύοντας ρήσεις του κινέζου Τσού Εν Λάι με αυθαίρετες δικές του κρίσεις κι εκτιμήσεις περί του σχεδίου Ανάν ή της ιστοριογραφικής μεθόδου και της αξίας ενός Θουκυδίδη, αποφαίνεται ότι «η τριλογία του Άντη Ροδίτη είναι γνήσιο έργο ιστοριογραφίας”!!!

    Επιτέλους κύριε Ήφαιστε σας συμβουλεύω , σταματήστε να ασχολείστε με πολιτικούς απατεώνες, μαϊντανούς και φτηνούς κουτσομπόληδες του διαδικτύου και αφοσιωθείτε σοβαρά στην έρευνά σας με τους συνεργάτες σας, γνωστοποιώντας εν καιρώ (όσο κι αν απαιτηθεί χωρίς να δίνετε λογαριασμό σε κακόβουλους “ανταγωνιστές” και πολιτικοιδεολογικούς αντιπάλους) και σε μας τους αδαείς τα αποτελέματά της.

    Με φιλικούς προς τον αρθρογράφο και όλους τους καλοπροαίρετους επισκέπτες της παρούσας ανάρτησης χαιρετισμούς,

    Ελευθέριος Ελευθεριάδης

  133. Μετά τους τους φυλακιστέους (κατά την Ηφαιστειακή άποψη) ερευνήτρια-συγγραφέα Φανούλα Αργυρού, αρχιτέκτονα-συγγραφέα Χάρη Φεραίο, ποιητή Γιώργο Πετούση, φιλόλογο-συγγραφέα Γιώργο Χατζηκωστή, σειρά παίρνει το σύντομο άρθρο της κυρίας Κίκας Ολυμπίου, φιλολόγου-συγγραφέως (θα ακολουθήσουν αποσπάσματα από γραπτά κείμενα των Κώστα Βασιλείου, φιλόλογου ποιητή, Μενέλαου Χριστοδούλου, γλωσσολόγου, κ.α. με περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες. Επίσης θα ακολουθήσουν σχετικοί στίχοι των μεγάλων για την Κύπρο και σημαντικότατων για τον ελληνισμό ποιητών, Παντελή Μηχανικού και Κώστα Μόντη, που διεκτραγωδούν την μακαριακή διακυβέρνηση και τα “επιτεύγματά” της, την οποία διακυβέρνηση (του 96%!!) ο κ. Ήφαιστος επιθυμεί να προστατέψει αναδρομικά, πάσει θυσία, μην… εκπέσωμε σε “προφητείες του παρελθόντος”!
    Η συμβουλή για τον κ. Ελευθέριο είναι να επιστρέψει στα μπουζούκια, εκτός κι αν δηλώσει “σφάλμα”, οπότε θα τον πάρουμε στα σοβαρά.
    Το κείμενο της κυρίας Ολυμπίου:
    «Οι μεγάλες προσπάθειες που κατέβαλε ο Γεώργιος Παπανδρέου και η Ελληνική Κυβέρνηση, μετά την ευκαιρία που δόθηκε από την Αμερικανική, για να πραγματοποιηθεί η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα το 1964 και η αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που οδήγησε στη ματαίωσή της και στις μετέπειτα καταστροφικές εξελίξεις για τον Ελληνισμό».
    Στις ελάχιστες αυτές γραμμές που τίθενται ως προμετωπίδα του βιβλίου του Άντη Ροδίτη «Κουράγιο Πηνελόπη», συνοψίζεται και προβάλλεται η κεντρική ιδέα του βιβλίου, όπως αυτή εκτίθεται, αναλύεται, τεκμηριώνεται στις 521 σελίδες του.
    Γιατί «Πηνελόπη» η Κύπρος; Τον όρο «Πηνελοπισμός» χρησιμοποίησε, όπως αναφέρει ο Ροδίτης (σ. 398), παραπέμποντας στο βιβλίο του Παναγιώτη Περσιάνη «Τα πολιτικά της εκπαίδευσης στην Κύπρο»(εκδ. Πανεπιστημίου Λευκωσίας, 2010), ο γνωστός φιλόλογος, Γυμνασιάρχης του Παγκυπρίου Γυμνασίου και αργότερα Υπουργός Παιδείας, Φρίξος Πετρίδης. Σε ομιλία του επί τη λήξει των μαθημάτων του έτους 1967-1968, ο Φρίξος Πετρίδης ανέφερε: «Η επιμονή στην πλήρη ταύτιση με την Ελλάδα αποτελεί «πηνελοπισμό» που δεν εξυπηρετεί ούτε την Κύπρο ούτε την Ελλάδα» (Περσιάνη, σ. 65). Η Πηνελόπη δηλαδή δεν έπρεπε να περιμένει τον Οδυσσέα, αλλά να επιλέξει … μνηστήρα το συντομότερο.
    Το πολυσέλιδο βιβλίο του Άντη Ροδίτη έρχεται ως μια απάντηση στον «πηνελοπισμό». Ναι, Πηνελόπη η Κύπρος, δεν έπαψε και δεν θα πάψει να περιμένει τον Οδυσσέα, μην υποκύπτοντας στα δελεαστικά καλέσματα των κάθε λογής μνηστήρων. Κουράγιο.
    Στο σύντομο εισαγωγικό του σημείωμα ο συγγραφέας μας πληροφορεί: «Το βιβλίο αυτό επικεντρώνεται στην περίοδο Δεκεμβρίου 1963-Αυγούστου 1964, όταν η θύρα για την Ένωση άνοιξε διάπλατα και η («επίσημη») Κύπρος έκλεισε τα μάτια».
    Στηριγμένο στη μελέτη δεκάδων εγγράφων αντλημένων από αμερικανικά, βρετανικά ή ελληνικά αρχεία (οι πηγές των οποίων αναφέρονται εισαγωγικά), πλείστα από τα οποία έγγραφα παρατίθενται αυτούσια, φωτοτυπημένα στο τελευταίο τμήμα του βιβλίου, ο συγγραφέας καταγράφει μέρα με τη μέρα, λεπτό με λεπτό, θα έλεγα, όλα τα γεγονότα του τραγικού εκείνου οκταμήνου που προδιέγραψε και καθόρισε τη μελλοντική μας πορεία και την τραγική μας μοίρα μέχρι σήμερα.
    Για όλους εμάς που ζήσαμε τότε τα γεγονότα στην εξωτερική τους διάσταση, παρουσιασμένα όπως η τότε ηγεσία ήθελε, μοιάζουμε με τους θεατές ενός θεατρικού έργου που το βλέπαμε να παίζεται στη σκηνή και τώρα, με το βιβλίο του Ροδίτη, εισχωρούμε στα παρασκήνια, τα κοστούμια βγαίνουν, το μακιγιάζ αφαιρείται, οι πρωταγωνιστές δεν είναι πια άρχοντες και βασιλιάδες, γίνονται οι πραγματικοί εαυτοί τους. Πώς και γιατί οι Αμερικανοί αναμίχθηκαν στο Κυπριακό, η ανάθεση της εξεύρεσης λύσης στον Υφυπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Μπωλ, η συνάντηση Μπωλ-Μακαρίου, η ενεργός ανάμιξη του νεοεκλεγέντος Γεωργίου Παπανδρέου, πώς και γιατί ελήφθη η απόφαση για αποστολή της Μεραρχίας στην Κύπρο, πώς ετέθη το θέμα της Ένωσης, οι απειλές των Τούρκων, οι φόβοι για πιθανή κομμουνιστικοποίηση της Κύπρου, πρακτικά συσκέψεων, τηλεγραφήματα, τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, ανταποκρίσεις των πρέσβεων, οι θέσεις και οι προτάσεις Μακαρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας, όλο το παρασκήνιο της δραματικής εκείνης χρονιάς αποκαλύπτεται με κάθε λεπτομέρεια και με αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα. Ναι, υποστηρίζει ο συγγραφέας. Οι Αμερικανοί, για δικούς τους λόγους, πρόσφεραν την Κύπρο στην Ελλάδα, με εγγυήσεις και ασφάλεια, αλλά απορρίφθηκε από τον Μακάριο. Είναι τόσα και τέτοια τα στοιχεία που παρατίθενται ώστε κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει τον συγγραφέα για επιλεκτική παράθεση στοιχείων. (Ίσως γι’ αυτό, ως τώρα τουλάχιστον, αλλά φοβάμαι και στο μέλλον, δεν υπάρχει καμιά κριτική του βιβλίου που να εδράζεται σε ντοκουμέντα, κανένα αντεπιχείρημα στα όσα ο Ροδίτης αποκαλύπτει. Όσες κριτικές ή σχόλια έτυχε να διαβάσω αναλίσκονται σε γενικόλογα και επαναλαμβάνουν απλώς τις θέσεις του Μακαρίου. Ο οποίος Μακάριος, τονίζει ο Ροδίτης, δεν άφησε κανένα γραπτό, τίποτα που να αναλύει τις σκέψεις, τους προβληματισμούς του, το γιατί πήρε τη μια θέση ή την άλλη).
    Ανάμεσα στα έγγραφα και τα σχόλια ο συγγραφέας παρεμβάλλει προσωπικές αφηγήσεις. Για παράδειγμα, αναμνήσεις από τη δική του συμμετοχή στις ομάδες που σχηματίστηκαν στο τέλος του ’63 για απόκρουση της τουρκικής ανταρσίας ή θύμησες από μια καλοκαιρινή μέρα του 1964 στο Πέντε-μίλι, την ίδια μέρα που το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ συνεδρίαζε για τις τύχες μας. Με αυτά τα παρέμβλητα λογοτεχνικά κομμάτια, δηλώνει ο συγγραφέας, «επιδιώκει να καταδείξει την αβυσσαλέα απόσταση που χωρίζει το επίπεδο των αποφάσεων που κρίνουν τις εθνικές μας τύχες από την ατομική μας καθημερινότητα, ακόμα κι όταν, ή ιδιαίτερα όταν κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι η συμμετοχή μας είναι καίρια. Το δέος που μας καταλαμβάνει από τη συνειδητοποίηση εκείνης της απόστασης, ίσως συμβάλει στη σύσταση τρόπων αληθινά ενεργούς συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων που αφορούν το μέλλον και την επιβίωσή μας».
    Πόσο δίκαιο έχει ο συγγραφέας! Εμείς συνεχίζαμε την καθημερινότητά μας «ανίδεοι και χορτάτοι», ενώ για τις τύχες μας άλλοι αποφάσιζαν. Καθοριστικό και καίριο ρόλο αποδίδει στον Μακάριο. Εκείνος πήρε την απόφαση για ανεξαρτησία αντί της Ένωσης ήδη από το 1956 στις Σεϋχέλλες, εκείνος, ο περίγυρός του και το κομμουνιστικό κόμμα την προωθούσαν, εκείνος σταδιακά απομακρυνόταν από το εθνικό κέντρο. Είναι πολύ χαρακτηριστική η επιστολή που του απεύθυνε στις 25 Φεβρουαρίου 1964 ο νεοεκλεγείς Παπανδρέου. Γράφει ανάμεσα σ’ άλλα: «… το έθνος της, ο ελληνισμός, αποτελεί ενιαίον σύνολον. Η Κύπρος αποτελεί αξιόλογον τμήμα του Έθνους. Και φρονώ ότι αι αρχαί αι οποίαι θα πρέπει να διέπουν τας σχέσεις των μερών της προς το σύνολον θα πρέπει να είναι σχέσεις αμοιβαίας ενημερώσεως, συνεργασίας, αλληλεγγύης…» (σ.80), για να παραπονεθεί στη συνέχεια ότι δεν ενημερώνεται και να ζητάει συνεχή επαφή και συνεννόηση, ενώ ταυτόχρονα δήλωνε στον Αμερικανό πρέσβυ στην Ελλάδα Λαμπουίς πως «ήταν απαράδεκτο να αποφασίζει ο Μακάριος για το μέλλον της Ελλάδος» (σ. 82).
    Η παρουσίαση ενός βιβλίου όπως το «Κουράγιο Πηνελόπη» είναι έργο δυσχερέστατο. Είναι τόσα τα ντοκουμέντα, τόσα τα αποδεικτικά στοιχεία για τη χαμένη ευκαιρία της Ένωσης, που μόνο διαβάζοντάς το κανείς μπορεί να έχει την ακριβή εικόνα των γεγονότων, όσο κι αν αυτά γεμίζουν την ψυχή μας με πόνο και θλίψη. Δεν ξέρω αν μπορεί να μας μεταδώσει κάποια αισιοδοξία ο συγγραφέας όταν γράφει ότι «επειδή η όρεξη της Τουρκίας φαίνεται να άνοιξε και όχι να έκλεισε με την εισβολή, και εφόσον η Κύπρος παραμένει κράτος και δεν υπογράφει τίποτε που να της στερεί το ελληνικό της μέλλον, το θέμα παραμένει ανοικτό». Κουράγιο Πηνελόπη!

    Σημ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό των καθηγητών «Αλλαγή», στο τεύχ. Οκτωβρίου 2013. Υπάρχει επίσης δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα “Αναγνώστρια”.

  134. Αγαπητέ κ Γεωργανά, όπως υποσχέθηκα επανέρχομαι επιγραμματικά. Πρώτον, δεν ξέρω τι εννοούσε ο Μάο γιατί δεν γνωρίζω την δήλωση και τα συμφραζόμενα. Ενδέχεται να εννοούσε τις προεκτάσεις πλην και αυτές είναι αποτυπωμένες και μάλιστα χωρίς να χρειάζονται και πολλά για να τις ξέρουμε. Δεύτερον, το σχέδιο Αναν, τώρα, είναι αποτέλεσμα γραπτό, λεπτομερές και δεδηλωμένο. Ο συγγραφέας του Χάνευ ομολόγησε ότι αυτός το εμπνεύστηκα αλλά και να μην το ομολογούσε όποιος το διαβάσει ξέρει ότι αποσκοπούσε στην επικυριαρχία της Βρετανίας και της Τουρκίας. Δεν χρειάζεται συγγραφή ιστορίας για αυτό το γεγονός. Εάν με ρωτούσατε ποια ήταν τα αίτια που οδήγησαν εκεί αλλάζει. Θα προσέξετε όμως εγώ δεν αναφέρθηκα σε αυτά. Από την δική μου σκοπιά, βέβαια, εάν διαβάσετε το δοκίμιο In memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη έχω αναφορές σε ένα τουλάχιστον από τα πολλά πιθανά αίτια, και αυτό είναι το έλλειμμα κρατικής οργάνωσης και εθνικής στρατηγικής στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Και αυτό είναι όμως ευδιάκριτο αποτέλεσμα. Ενώ ο σκοπός ήταν όταν η Κύπρος είναι μέλος η Λευκωσία και η Αθήνα όντας πλέον σε ισχυρότερη θέση να υποβάλουν σχέδιο συμβατό με την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα, παρέλειψε να το κάνουν. Αυτό το αποτέλεσμα είναι αποτυπωμένο ως παράλειψη αλλά μην που πείτε να βασιστώ σε κάποιο αρχείο ή ακόμη και σε προσωπική εμπειρία για να πω τα αίτια γιατί είναι αναρίθμητα. Αφορούν ένα μέγιστο ζήτημα στην επιστημολογία των διεθνών σχέσεων, την πρόβλεψη ή ακόμη χειρότερο προφητεία για το ποια θα ήταν η έκβαση αναρίθμητων κριτηρίων και παραγόντων που συμπλέκονται δυναμικά. Σταματώ όμως εδώ γιατί ο καθείς είναι ελεύθερος να μελετήσει πολύ σοβαρά κείμενα για τα θέματα αυτά μερικά από τα οποία ανέφερα πιο πάνω.

    Όσον αφορά άλλες αναρτήσεις εδώ, συμφωνώ μαζί σου Ελευθέριε, δεν αξίζει ποια να κάνω άλλη παρέμβαση. Το επίπεδο πλέον κάποιων εκτροχιασμένων παρεμβάσεων είναι πολύ χαμηλού επιπέδου και δεν ενδείκνυται να συνεχίσω. Η θέση μου για το διαδίκτυο είναι ότι αποτελεί πολύ σημαντικό μέσο για να συμβάλλω -χάνοντας μάλιστα πολύ χρόνο- στην υποβάθμιση των συζητήσεων με άλματα, παλλικαρισμούς και αυτάρεσκες αυτοδικαιώσεις που βιάζουν την λογική. Δεν θα επανέλθω λοιπόν γιατί το ζήτημα εξαντλήθηκε

  135. Ο συγγραφέας του σχεδίου Ανάν ήταν ο λόρδος Χάνευ βέβαια, αλλά και ο βοηθός συγγραφέας των 13 σημείων του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου – μια από τις πρώτες πυροδοτήσεις που θα κατέληγαν στο σχέδιο του Ανάν – ήταν ο Σερ Άρθουρ Κλαρκ, βέβαια. Την ανάμιξη κι άλλων Άγγλων, συνεργατών του Μακαρίου, επιλέγει να την αποσιωπά ο κ. Ήφαιστος. Πρόκειται για ένα από τα “αναρίθμητα κριτήρια και παράγοντες που συμπλέκονται δυναμικά” μεν, πλην όμως δεν βοηθούν τις απόψεις του κ.Ήφαιστου και ως εκ τούτου αρμοδίως τις παραλείπει.
    Και βέβαια δεν αξίζει πια (όχι “ποια”) να κάνει άλλη παρέμβαση. Κατά συρροή και κατ΄επανάληψη βίασε ο ίδιος κάθε λογική, αποκαλώντας και “εκτροχιασμένες παρεμβάσεις” και “χαμηλού επιπέδου” τις απόψεις καταξιωμένων ανθρώπων για το βιβλίο “Κουράγιο Πηνελόπη”.
    Να τι λέει για το βιβλίο ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές της Κύπρου, ο Κώστας Βασιλείου:
    “Αγαπητέ Άντη,
    Διάβασα με εκτίμηση και αγάπη το νέο σου βιβλίο και δεν θα μπορούσα να μη σου γράψω λίγα λόγια, έστω και πρόχειρα, πρώτα για να σ’ ευχαριστήσω που μου το έστειλες κι ύστερα για να σου πω την ταπεινή μου γνώμη. Που δεν μπορεί να είναι διαφορετική από τη γνώμη μου για δύο προηγούμενα έργα σου, τις «Πέτρες» και τις «Μέλισσες», που μαζί με την «Πηνελόπη» αποτελούν, θεματικά και μορφολογικά, μια τριλογία, από τα κορυφαία επιτεύγματα της λογοτεχνίας μας. Με αιχμή του δόρατος σίγουρα τις «Μέλισσες», αλλά και με τα δύο άλλα ρωμαλέα στηρίγματα να τη συναρμολογούν και να την αναδεικνύουν… Εδώ μιλάμε για ένα έργο που συνδυάζει ισορροπημένα και ισοδύναμα τούς τρεις κύριους άξονες που σφραγίζουν ένα καθαρόαιμο λογοτέχνημα: Μια δυνατή κεντρική έμπνευση-γεννήτρια, που το φορτίζει και το διαπλέκει σφαιρικά, με τη μέθοδο της αράχνης, μια άρτια δόμηση που οργανώνει τα επί μέρους (ντοκουμέντα, προσωπικά βιώματα ή σχόλια κ.α.) σ’ ένα στιβαρό και σφιχτοδεμένο σύνολο, και μια απίστευτα καλοδουλεμένη γλωσσική έκφραση, που ενώ προϋποθέτει σκληρό μόχθο, σου δίνει την αίσθηση της ευχέρειας με την οποία χειρίζεται το υλικό του το σταθερό και σίγουρο χέρι ενός μάστορα. Πρόκειται δηλαδή, όπως σου το έγραψα και για τις «Μέλισσες», για ένα εργό – χειρο, ένα έργο δια χειρός ή και αχειροποίητο, με την έννοια ότι τελειώθηκε τόσο αβίαστα, που λες και δεν έγινε από ανθρώπινα χέρια, με καιρό και κόπο, αλλά δόθηκε έτοιμο ως δωρεά.
    Δεν ξέρω σε ποιο λογοτεχνικό είδος θα κατατάξει η κριτική, ποια κριτική, την «Πηνελόπη» σου, αν θα την κατατάξει στο μυθιστόρημα ή στο χρονικό, αφού κι εσύ αποφεύγεις να το προσδιορίσεις. Βέβαια δεν έχουν καμιά σημασία αυτές οι ταμπέλες, επειδή η λογοτεχνική δύναμη του έργου, όπως υπερβαίνει την ιδεολογική αγκύλωση, υπερβαίνει και κάθε τεχνική τυπικότητα. Με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε να συμβαίνει σε ανάλογα έργα, από την «Ξυγγραφή» του Θουκυδίδη ως τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη, που ενώ τυπικά εντάσσονται στο ιστορικό είδος, η καλλιτεχνική τους αξία τα απογειώνει. Είναι αλήθεια ωστόσο ότι το έργο διαβάζεται όπως ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, αφού τα ιστορικά δεδομένα του αναπλάθονται και προσαρμόζονται στους ιστούς ενός γοητευτικού μύθου κ.λπ. …”

    Η άποψη του Βασιλείου είναι μακροσκελής, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ‘Ένωσις” στις 31 Αυγούστου 2013 και περιέχει και την αντίθετη “πολιτική” του άποψη. Απάντηση-σχόλιό μου στις γενικές και ειδικές απόψεις Βασιλείου κοινοποιήθηκε διαδικτυακά σε αριθμό ληπτών, προσφέρονται βεβαίως και οι δύο στο Αντίβαρο εάν επιθυμεί να τις δημοσιεύσει ολόκληρες.

  136. Ακολουθώντας λοιπόν ενθέρμως τη συμβουλή του φίλτατου Άντη να επιστρέψωμεν στα μπουζούκια, μήποτε και μας πάρει στα σοβαρά το ευφάνταστον λογοτεχνικόν του τάλαντον, του αφιερώνουμε εισέτι με άδολην αγάπην ένα ακόμη άσμα:

    http://www.youtube.com/watch?v=KwplhAC0T9A

    αναμένοντες εναγωνίως το επόμενο υψηλόν του πόνημα περί του τι θα εγίνετο εαν κατέφθανε ενωρίτερα το παπόρι κι έβλεπε τους ευωχούντας νέους να απολαμβάνουν τες χαρές του έρωτος επί της αμμώδους παραλίας της κακοδαίμονος Νήσου..!

  137. Ἐδῶ ἡ βιβλιοκριτικὴ τοῦ Κώστα Βασιλείου :
    http://www.yialousa.org/downloads/Enosis/2013/Enosis_201308.pdf
    Καλύτερα νὰ «κατεβάσει» κανεὶς ὅλο τὸ τεῦχος (2,2 MB) γιατὶ online διαβάζεται δύσκολα.
    Στὶς σελίδες 18 καὶ 19 εἶναι τὸ κείμενο. Εὔκολα μπορεῖ καὶ νὰ ἀνακτηθεῖ σὲ ψηφιακὴ μορφή.
    Κατὰ τὴν γνώμη μου εἶναι πολύ ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων Βασιλείου-Ροδίτη, ἀκόμη καὶ ἡ σύντομη εἰσαγωγή ἀπὸ τὸν Βάσο Φτωχόπουλο !

  138. Αισθητική ανάταση κάθε τραγούδι του Μπιθικώτση

    Τέλος-τέλος, στοιχειώδης δεοντολογία επιτάσσει να αναφέρεται το όνομά μου όταν εγώ αναφέρομαι στο όνομα κάποιου άλλου. Η δική μου πρό-τελευταία για το επίπεδο που με υποχρεώνει να σταματήσω τις παρεμβάσεις δεν αφορά κανένα αλλά μια γενική εκτίμηση που αποκομίζω διατρέχοντας σχεδόν 150 παρεμβάσεις που αφορούσαν ένα δικό μου άρθρο ο σχολιασμός του οποίου στην παρούσα ανάρτηση όσον με αφορά ολοκληρώθηκε. Επιφυλάσσω στον εαυτό μου και στους άλλους το δικαίωμα να εκφράζω εκτιμήσεις για το επίπεδο άρθρων και σχολίων δικών ή άλλων. Σε τελευταία ανάλυση, αυτή η εκτίμηση σχετίζεται και με αισθητικά κριτήρια για το πότε και πως ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι μια συζήτηση εξαντλήθηκε ή δεν εξαντλήθηκε. Οι ατέρμονες και επαναλαμβανόμενες θέσεις και σχόλια είναι πάντοτε και για όλους διολίσθηση σε χαμηλού επιπέδου επικοινωνία. Εύχομαι όλο επιτυχίες, υγεία και ευτυχία σε όλους. Εύχομαι επίσης να φωτίσει ο Θεός όλους για να καταλάβουν ότι η διατύπωση εκτιμήσεων και διαφορετικών απόψεων για διάφορα πράγματα δεν ενέχει την παραμικρή προσωπική αιχμή και γι’ αυτό οι αντεκδικήσεις ποτέ δεν πρέπει να παίρνουν προσωπικό χαρακτήρα. Όσον με αφορά αυτό τον δεοντολογικό κώδικα των τηρώ πιστά.

  139. διορθώνω το ορθογραφικό και συμπληρώνω την τελευταία φράση: “Όσον με αφορά αυτό τον δεοντολογικό κώδικα τον τηρώ πιστά, καλόπιστα και συνειδητά.”

  140. Όμως τώρα, κύριε Γεωργάνα, πώς θα στείλετε την εκ 17 σελίδων Α4 απάντηση-σχόλιό μου στον Κ. Βασιλείου στο αναγνωστικό κοινό του Αντιβάρου, εφόσον ο κ. Πτωχόπουλος αρνείται να τη δημοσιεύσει; Εγώ θα την στείλω, βέβαια, στον admin.

  141. Στις “αισθητικές ανατάσεις” των μπουζουκιών και των κιθάρων μαθητού και διδασκάλου υπάρχει αρμόδια απάντηση από τον Κώστα Μόντη:

    “Μητέρα, εισήλασαν απ’ το μέρος που ξαγρυπνούσαμε με τις κιθάρες.”
    Από το “Γ΄Γράμμα στη Μητέρα” (1980)

  142. Φρούδες οι ελπίδες του κ. Ήφαιστου και των μαθητών του (με δέκα με τόνο ή χωρίς) ότι αυτή η “συζήτηση” έχει λήξει. Ποτέ δεν θα λήξει. Και η εισήγηση προς τον admin είναι να βάλει το αρχικό “άρθρο” του κυρίου Ήφαιστου ξανά στην πρώτη σελίδα, αν μη τι άλλο γιατί έχει τσακίσει όλα τα προηγούμενα ρεκόρ του Αντιβάρου.
    Επειδή, όμως, ο κ. Γεωργάνας ήδη δημοσίευσε την επιστολή Βασιλείου για την “Πηνελόπη” (ή “Πόπη”) στην “Ένωσις”, είμαι υποχρεωμένος να μην αφήσω στα κρύα του λουτρού του ενδιαφερόμενους αναγνώστες του Αντιβάρου.
    Αρχίζω, λοιπόν, τη δημοσίεσυή της απάντησής μου στον ποιητή Κώστα Βασιλείου και όσο πάρει, που λεει κι ο Ζουράρις:
    “Το παρόν εκτενές σχόλιο, υπό μορφή επιστολής-απάντησης στο κείμενο τού ποιητή Κώστα Βασιλείου με τίτλο «Η ΠΟΛΥΦΕΡΝΗ ΚΥΡΙΑ ΠΟΠΗ», το οποίο, υπό μορφή επιστολής προς τον συγγραφέα, δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα «Ένωσις» τής 31ης Αυγούστου 2013 και ασκεί κριτική στο βιβλίο «Κουράγιο Πηνελόπη», του Άντη Ροδίτη, Αρμός, 2013, αφιερώνεται στον κύριο Νίκο Παττίχη, του οποίου η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» αναδημοσίευσε, ανήμερα τής 29ης Αυγούστου 2013, ημέρας που τελείωσε το γράψιμο αυτού τού σχολίου, στην καθημερινή στήλη «Σαν σήμερα», την είδηση τής 29ης Αυγούστου 1964, ότι η Αίγυπτος θα καθιστούσε «απόρθητον φρούριον» την Κύπρο! Τρία χρόνια αργότερα, στον διάσημο πόλεμο των έξι ημερών, η ισραηλινή αεροπορία διέλυσε σε τρεις ώρες την αιγυπτιακή και προκάλεσε ανεπανόρθωτες καταστροφές στις χερσαίες δυνάμεις τής Αιγύπτου και των άλλων συμμάχων της, που ήταν και της Κύπρου σύμμαχοι, δηλαδή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου σύμμαχοι. Οι στόχοι τής συμμαχίας μας με τον αραβικό και εν γένει τον «αδέσμευτο» κόσμο, που τον στήριζε και τον εξόπλιζε η Σοβιετική Ένωση, ήταν να νικήσουμε την Αμερική και όλη τη Δύση και να βάλουμε… τάξη στον κόσμο! Μια σοβιετική τάξη, ίσως! Γι’ αυτό και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στηριζόταν σταθερά από το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ αλλά και άλλους όσοι είχαν προσωπικά, κομματικά και οικονομικά συμφέροντα να τον στηρίζουν. Την ίδια εποχή, Αύγουστο 1964, οι ΗΠΑ μάχονταν με πάθος να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα, από φόβο μήπως μετατραπεί σε «Κούβα» τής Μεσογείου, αρχικά δίνοντας με ενοίκιο μέρος τής Καρπασίας στην Τουρκία κι ύστερα προσφέροντας όλη την Κύπρο στην Ελλάδα χωρίς όρους και χωρίς εδαφικά ανταλλάγματα για την Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, όμως, επέμενε απτόητος ότι ήταν πιο σημαντικό να βάλει τάξη στον κόσμο μαζί με τους Άραβες και τους Σοβιετικούς ή, όπως το έθεσε γενικότερα, ως έπαινο βέβαια και όχι ως κατηγορία, ένας διανοούμενος και ποιητής οπαδός του, υπουργός Παιδείας και κυβερνητικός Εκπρόσωπος αργότερα στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος «πεθυμούσε για την Κύπρο πιο πολλά απ’ όσα έπρεπε»! Επιστρέφοντας από επίσημη επίσκεψη στην Αίγυπτο, στις 31 Αυγούστου 1964, το αεροπλάνο τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου συνοδεύτηκε από σοβιετικά «μιγκ» τής αιγυπτιακής πολεμικής αεροπορίας, τα ίδια που τρία χρόνια αργότερα θα γίνονταν λιώμα από τα αμερικανικά «φάντομ» τής ισραηλινής αεροπορίας, πριν καν απογειωθούν. Όλ’ αυτά και άλλα περιγράφονται στο «Κουράγιο Πηνελόπη».

    Αγαπητέ Κώστα,

    Η Κύπρος είναι ο τόπος της σχιζοφρένειας και δεν είναι τυχαίο που είναι διχοτομημένη, γιατί είναι και νοητικά, εγκεφαλικά και πνευματικά διχασμένη. Γεωγραφικά η μισή είναι σίγουρα τούρκικη αυτή τη στιγμή και η άλλη μισή ελληνική (παίζεται, επειδή οι μισοί από τους μισούς πολίτες της, πέραν του ΑΚΕΛ δηλαδή, νομίζουν ότι υπάρχει ακόμα μια «Σοβιετική Ένωση» και συμπεριφέρονται σαν να ανήκουν στη νομενκλατούρα της και όλοι οι άλλοι είναι οι υπόδουλοί τους).
    Η Κύπρος έχει μια πάνω αλλά και μια κάτω επιφάνεια, κάτι σαν δικό της πάνω και κάτω κόσμο, με την αποκλειστικά δική της κόλαση. Πάνω είναι η Πέτρα τού Ρωμηού, όπου εγεννήθη η Αφροδίτη, η αγάπη, ενώ κάτω είναι η βορειοανατολική άκρη της με τις Κλείδες, τόπος σκλαβωμένος, πεθαμένος και φοϊτσιάρικος. Εκεί η θάλασσα είναι μαύρη, άσπρο αφρό δεν βγάζει κι από κάτω χάος απύθμενο. Οι βράχοι είναι από σίδερο που μόλις πριν λίγο κόχλαζε και ξαφνικά πάγωσε· είναι μυτεροί και εχθρικοί. Εκεί νιώθεις όλη την Κύπρο σαν ένα άλογο με τα πόδια κολλημένα στον βυθό κι εσύ καβάλα στο σβέρκο του να μη φτάνεις τα καπούλια του με το καμουτσίκι να του δώσεις μια, να πηδήσει έξω, να ξεκολλήσει και να καλπάσει αλλού.
    Τέτοια, περίπου, έγραψα και στην «Πηνελόπη», αλλά είχες αλλού τον νου σου, στο πώς ν’ ανατρέψεις την αλήθεια της για να επανεύρεις τη δική σου και να γλιτώσεις από τον εφιάλτη: Τα αποδειχτικά στοιχεία, τα έγγραφα τής «Πηνελόπης», που αποτελούν το 90% τού βιβλίου, τα οποία, όχι λες, δεν το κάμνουν ένα βιβλίο έρευνας αλλά ένα βιβλίο υψηλής (και ανώδυνης) λογοτεχνίας! Κι εγώ, ο λογοτέχνης, συνεχίζεις, έβαλα τον «κιτρινισμό» μου, την «εμπάθεια», τον «φανατισμό» και τον «δογματισμό» μου υλικό μέσα στη μηχανή τού σπουδαίου μου ταλέντου για να φτιάξει μ’ αυτά ένα έργο τέχνης! Το μόνο που μένει, δηλαδή, μ’ αυτή την παραδοσιακά κυπριακή, κουτοπόνηρη και νεοφανή θεωρία σου είναι το… σπουδαίο μου ταλέντο και τίποτε άλλο: Έτο, εν’ έναν έργον τέγνης ολάν, τα έγγραφα δεν παίζουν ρόλον! ’Εν έχουν καμιάν αξίαν. Μάχεσαι, δηλαδή, απεγνωσμένα να διαχωρίσεις απόλυτα το «κορυφαίο» λογοτεχνικό κατόρθωμά μου (κατά τη δική σου, υπερβολική ορολογία και περιγραφή) από τις… σαθρές πολιτικές μου θέσεις αίτινες, ως ισχυρίζεσαι, αποτελούν τα θεμέλιά του!! Σχιζοφρενική, άκρως κυπριακή, μακαριοακελικής κοπής θεωρία.

    Η υγιής, πανανθρώπινα αποδεχτή αντίληψη είναι ότι η δύναμη τής λογοτεχνίας είναι ανυπέρβλητη μέχρι του σημείου που δημιουργεί νέους τρόπους σκέψης και ζωής, δηλαδή πολιτισμό, αποκαλύπτει την αλήθεια και διαμορφώνει την πραγματικότητα. Ύψιστο παράδειγμα, ειδικά για σένα που αρέσκεσαι στις αρχαιοελληνικές υπομνήσεις, ο Όμηρος. Απόδιωξε με την αξεπέραστη ποίησή του βάρβαρους τρόπους των Ελλήνων κι άλλους τούς εξευγένισε, διαμόρφωσε τη γλώσσα και τις πεποιθήσεις τους.

    Εσύ όχι μόνο προσπαθείς ν’ αντιστρέψεις τα πράγματα αλλά φτάνεις και στο σημείο να παραλληλίσεις τον δικό μου δήθεν «κιτρινισμό», που «οδήγησε σ’ ένα λογοτεχνικό επίτευγμα», τόσο με τον δήθεν «φαρμακερό ενωτισμό» τού Π. Μηχανικού, που οδήγησε κι εκείνος σ’ ένα σημαντικότατό ποιητικό επίτευγμα τής λογοτεχνίας μας, την ‘Κατάθεσή’ του – που αποτελεί και κόλαφο κατά της μακαριακής «πολιτικής» και νεοκυπριακής νοοτροπίας, αλλά αυτό δεν μπορείς να το πεις – όσο και με τον… φασισμό τού Ezra Pound που δημιούργησε τα παγκοσμίως θεωρούμενα αριστουργηματικά ποιήματά του, τα ‘Cantos’»!

    Δόλια, ακελικομακαριακή θέση (την οποία υιοθετείς) είναι ότι οι συνεπείς, κατ’ ανάγκην αντι-μακαριακοί ενωτικοί ήσαν και «φασίστες», επειδή την Ελλάδα από το ’67 και μετά κυβέρνησε η δικτατορία! Αυτοί οι «φασίστες» απαλλάσσονταν, βέβαια, από την κατηγορία αν απαρνούνταν την πατρίδα τους Ελλάδα και την Ένωση και γίνονταν κατήγοροί της. Τότε ανακηρύσσονταν αυθωρεί και παραχρήμα σε «δημοκράτες» τού μακαριακού, προσωπολατρικού «πατριωτισμού» (που γύρευε, τάχα, «να βάλει τάξη στον κόσμο» αντί να πραγματοποιήσει την Ένωση) και γλίτωναν από το να καταχωρηθεί το όνομά τους στις λίστες των «αντιφρονούντων»! Τέτοιος «φασίστας», κατά σένα, κι εγώ, λοιπόν! Όμως η ιστορία, κι αυτό έπρεπε να το ξέρεις, έχει τεράστια υπομονή και δεν κάμνει χατίρια σε κανέναν. Είναι αδιανόητο ότι άρπαξε ακόμα κι εσένα ο λαϊκός, εθνο-νεοκυπριακός, αρμοδίως και «σοσιαλιστικός», αληθινός φασισμός της μακαριακής προσωπολατρίας, που κύριο στήριγμά του, θρέμμα και αιμοδότη του έχει τα τελευταία 53 χρόνια το σταλινικό Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού, το οποίο ουδέποτε υπήρξε ή μπορούσε να υπάρξει (λόγω τής απάτριδος ιδεολογίας του) γνήσια φιλόπατρι και ενωτικό. Είναι αρκετό να ρίξεις μια ματιά μόνο στις κυπριακές εφημερίδες τής 3ης Αυγούστου 2013 (36ης επετείου τού θανάτου τού «μεγάλου ηγέτη») για να διαπιστώσεις ότι μόνον η «Χαραυγή» τον ενθυμείται με ιερή συνέπεια, Εκείνον και τα επιτεύγματά του, από τα οποία κυριότερο των πιο προσφάτων του υπήρξε η μέσω Τάσσου (δεξιού ψηφοφόρου τού ΑΚΕΛ και πρώτιστου υποθηκάριου) ανάδειξη στην Προεδρία τής Κυπριακής Δημοκρατίας τού Δημητρίου Χριστόφια.

    Κι ύστερα μου λες δεν θα δημοσίευε η «Χαραυγή» το κείμενό σου για την «Πηνελόπη»! Για δοκίμασε – μπορεί να εκπλαγείς, δυσάρεστα μάλιστα όταν θα σε αναγνωρίσουν ως «δικό» τους και σε δημοσιεύσουν. Το ίδιο και με τον «Φιλελεύθερο». Μέχρι προχθές ακόμα, 23 Αυγούστου 2013, έγραφε πως την αντίστοιχη μέρα τού 1964 ο σοβιετικός στόλος «έπλεε» κοντά στην Κύπρο, «έμφορτος πολεμικού υλικού», έτοιμος να πραγματοποιήσει και την… Ένωση, κατά τη μακαριοακελική προπαγάνδα, τη στιγμή που ξέρουμε καλά και αποδεδειγμένα σήμερα ότι από τότε η σοβιετική πολιτική για την Κύπρο ήταν η ομοσπονδία! Αυτό συζητούσαν τότε οι Σοβιετικοί με τους Τούρκους κι εκπλήττονταν οι Αμερικανοί να το μαθαίνουν από τους Τούρκους, τη στιγμή που οι ίδιοι προωθούσαν την Ένωση. Κι αν δεν θέλεις να παραδεχτείς τα έγγραφα που το αποδεικνύουν, αν θέλεις να συνεχίσεις να εθελοτυφλείς, άνοιξε απλώς τα μάτια τής λογικής σου: Η Ένωση δεν εξυπηρετούσε καθόλου τα συμφέροντα των (φίλων τού Μακαρίου και του ΑΚΕΛ) Ρώσων· εξυπηρετούσε, όμως, τους (εχθρούς για τον Μακάριο και το ΑΚΕΛ) Αμερικανούς.
    Μα ήταν διχοτομική η Ένωση που προωθούσαν τότε οι Αμερικανοί, απαντούν τα μακαριοακελικά θύματα κι εσύ μαζί τους, δυστυχώς, τη στιγμή που οι επιστήμονες «μακαριολόγοι», που καταλαβαίνουν καλά την αλήθεια, σιωπούν ξεκαπνίζοντας καμένοι στη γωνία.

    Μόλις πριν λίγες εβδομάδες, ένας άλλος ομοϊδεάτης σου, φιλόλογος κι αυτός και συγγραφέας, μου έγραψε να μην τον ενοχλώ και να τον αφαιρέσω από τη λίστα τής ηλεκτρονικής μου αλληλογραφίας γιατί, λέει, στο καφενείο τής γενέτειράς του «Ερυθροτερμινθίας» (Κοκκινοτριμιθιάς), «οι αγροτοποιμένες πάντα ήξεραν ότι το σχέδιο Άτσεσον δεν οδηγούσε στην Ένωση»! Οπότε, δηλαδή, πάσα σοβαρά συζήτηση παυσάτω! Οι αγροτοποιμένες, ο λαός τού καβενέ, έχει τον τελευταίο λόγο! Γι’ αυτό τις τρώμε αδιάκοπα και ακατάπαυστα από τους δυτικούς. Επειδή εκεί, στα περιβόλια που κατοικοεδρεύετε εσείς οι ηρωικοί «απορριπτικοί», υπάρχουν όλα όσα έχετε ανάγκη να ξέρετε, κι αν τύχει να σας προκαλέσει κανένας δείχνοντάς σας κανένα έγγραφο, φωνάζετε τον γειτονικό περιβολάρη και τον ρωτάτε «εσύ κουμπάρε καταλαββαίνεις ’που έγραφα;» «Μα ποια έγραφα κουμπάρε; Μα γελούν μας σιόρ πιον οι Εγγλέζοι;», και πάει λέγοντας. Να σου πω, επί τη ευκαιρία, και την ιστορία που άκουσα μια φορά από τον Πάφιο τον Καραγκιοζοπαίχτη, που πήγε σ’ ένα χωριό και οι εκεί «αναπτυγμένοι» και προοδευτικόφρονες χώρκατοι εκάμαν του τη φοβερή παρατήρηση: Κουμπάρε δαμέ τα σίερα πετούν τζι εσού ακόμα παίζεις Καρακιόζην; Απάντηση τού Πάφιου: Τα σίερα πετούν τα τζείνοι που τα πετούν, εσού είσαι στον Καρακιόζη.
    Οπότε, κι εσύ αυτά που μού γράφεις περί του αν έρκουμαι ή όϊ πό ’σσω μου, περί του ότι ήταν αλλά δεν ήταν σωστός ο αγώνας τής ΕΟΚΑ, που «σωστά εγκαταλείψαμε», αν και καλώς αρχίσαμε, που ήσουν ενωτικός αλλά καλά εκάμαμε που επαραιτήσαμεν την Ένωση και πιάσαμε την «ανεξαρτησία» και άλλα πράσινα άλογα περί Καραμανλή, και Μακαρίου που «έπαιζε στα δάχτυλα» τον Γ. Παπανδρέου κ.λπ., να τα ξανασκεφτείς μέσα σε αυτό το πνεύμα και ειδικά το «παίξιμο» τού Παπανδρέου από τον Μακάριο να το μελετήσεις μέσα από τα έγγραφα ξανά, αμερικανικά κι ελληνικά που παραθέτω στην «Πηνελόπη», μπας και καταλάβεις ξαφνικά ποιος εν που επαίχτην μόνος του στο τέλος (και μαζί του όλοι μας), με ποιο τρόπο και γιατί.

    Πάρε, όμως, τώρα ξανά, αφού δεν τη βρήκες στην «Πηνελόπη» (μόνο… «φασισμό» και Ezra Pound σού άφησε μάτια το ΑΚΕΛ να βλέπεις), πάρε λίγη… αμερικάνικη λογοτεχνία σε μορφή εγγράφου:
    Document 479 secret, Department of State, Central Files, POL 27 CYP, N.A.R.A., 23rd August 1964. Μεταφρασμένο στις σ. 348-351 και το πρωτότυπο φωτοτυπημένο στις σ. 506-510 τού «Κουράγιο Πηνελόπη». Μετά την πλήρη απόρριψη όλων των σχετικών προτάσεων εκ μέρους των Τούρκων στις συνομιλίες τής Γενεύης, ο Υπ. Εξ. των ΗΠΑ Ντην Ρασκ απευθύνεται προς τον μεσολαβητή Ντην Άτσεσον και στους πρέσβεις Χένρυ Λαμπουίς στην Αθήνα, Ρέυμοντ Χέαρ στην Άγκυρα και Νταίηβιντ Μπρους στο Λονδίνο. Τις υπογραμμίσεις να τις βάλεις εσύ όπου νομίζεις, αφού όταν τις βάζω εγώ κρίνεις ότι «εκβιάζω με πρόδηλο κιτρινισμό και εμπάθεια τα δεδομένα για να υποταχτούν στις δικές μου δογματικές a priori τοποθετήσεις». Ίσως ανακαλύψεις έτσι πού είναι ο αληθινός φανατισμός, η προσωπολατρία, η a priori τοποθετήσεις και η επακόλουθη εθελοτυφλία!
    (η συνέχεια στο επόμενο )

  143. Η συνέχεια:
    “Ντην Ρασκ, λοιπόν, Υπ. Εξ. Των ΗΠΑ, στο ως άνω έγγραφο, στις 23.8.1964:
    «[…] δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τα πράγματα να παρασυρθούν μέχρι τού σημείου όπου η Κύπρος θα μετατραπεί σε ακόμα μια Κούβα, πράγμα που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί αν το καθεστώς Μακαρίου συνεχίσει να ελέγχει μιαν ανεξάρτητη Κύπρο».
    Εδώ έχεις κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσεις τούς φόβους των Αμερικανών να γίνει η Κύπρος, Κούβα, αλλά δεν μπορείς να αμφισβητήσεις τη σημασία των αποφάσεών τους για μάς. Συνεχίζει ο Ρασκ:
    «…η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει με τα σχέδια της για την πραγματοποίηση τής Ενώσεως, κι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη, αν το κατορθώσει μέσα σε λογικά σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε ούτε οι Τούρκοι ούτε οποιαδήποτε άλλη εξωτερική δύναμη να επέμβει με στρατιωτική ενέργεια».
    Αναλαμβάνουν την ευθύνη, λέει. Δηλαδή ο 6ος Στόλος που ήταν έξω από την Κύπρο είχε σκοπό να εμποδίσει τούς Τούρκους, όπως ξεκάθαρα το λέει, αλλά και «οποιαδήποτε άλλη εξωτερική δύναμη» – που ήταν οι Σοβιετικοί βέβαια – να εισβάλουν ή απλώς ν’ ανακατευτούν, αν είχαν τέτοια κότσια, κι όχι όπως έγραφε ο «Φιλελεύθερος» και άλλες χρηματοδοτούμενες από τον Μακάριο εφημερίδες, ότι οι Αμερικανοί έρχονταν να εισβάλουν ενώ οι Ρώσοι έρχονταν «έμφορτοι πολεμικού υλικού» για να μας απαλλάξουν από το… ΝΑΤΟ! Η αλήθεια, αντίθετα με όσα τότε πίστευες κι ακόμα πιστεύεις, ήταν ότι οι Αμερικανοί έρχονταν για να προστατεύσουν την Ένωση Ελλάδας- Κύπρου, που θα την κήρυττε η Ελλάδα, ενώ οι Σοβιετικοί γύρευαν να την εμποδίσουν για ν’ ανοίξουν τον δρόμο στην επερχόμενη μέσω πολιτικής Μακαρίου ομοσπονδία.
    Συνεχίζει ο Ρασκ:
    «H Ελληνική Κυβέρνηση ν’ αναλάβει, μετά την ολοκλήρωση τής Ενώσεως, να διαπραγματευθεί ταχέως και με καλή πίστη την αμοιβαία ακύρωση των Συμφωνιών Εγγυήσεως και Συμμαχίας».
    Να ακυρωθεί η Ζυρίχη δηλαδή, που «με το ζόρι», τάχα, υπόγραψε ο Μακάριος, αλλά τώρα δεν είχε καμμία διάθεση να συμβάλει στην κατάργησή της υπέρ τής Ενώσεως! Και συνεχίζει ο Ρασκ:
    «Στη διάρκεια αυτής τής διαπραγμάτευσης, η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει ν’ αναλάβει ως ελάχιστη προσφορά στους Τούρκους και ως αντάλλαγμα για την κατάργηση των Συμφωνιών, να διαβεβαιώσει τον Τ/κυπριακό πληθυσμό για τα μειονοτικά του δικαιώματα και να παραχωρήσει στην Τουρκική Κυβέρνηση ένα συμβόλαιο ενοικίασης 50 χρόνων μιας κατάλληλης περιοχής, η οποία αμοιβαίως θα συμφωνηθεί με τη συμβουλή τού Ανωτάτου Αρχηγείου Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης. Εφόσον, όμως, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα είναι πρόθυμη να διαπραγματευθεί αυτές τις παραχωρήσεις ενόψει απουσίας ταυτόχρονης τουρκικής συναίνεσης, μπορούμε να τους υποδείξουμε ότι, χωρίς συνεννόηση με την Τουρκική Κυβέρνηση, μια μετα-ενωσιακή Κύπρος θα έχει να αντιμετωπίσει δύσκολα προβλήματα».
    Θα είχαμε, λοιπόν, φίλε μου να αντιμετωπίσουμε – αν κάναμε την Ένωση χωρίς να συζητήσουμε με τους Τούρκους – δύσκολα «μετα-ενωσιακά» προβλήματα! Αν είναι δυνατό! Πόσο δύσκολα, δηλαδή, αφού η Ένωση θα γινόταν με την προστασία τού 6ου Στόλου; Πόσο; Σε ερωτώ για να τα σκεφτείς και να τα συγκρίνεις με αυτά που έχουμε σήμερα, που δεν είναι βέβαια «προβλήματα» αλλά κυριολεκτικά «ζωή εν τάφω».
    Στη συνέχεια ο Ρασκ απαριθμεί αυτά τα «μετα-ενωσιακά προβλήματα»: Πρώτον, λέει, δεν θά έφευγε μ’ έναν κολάιν η… ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ.! Οπότε; Οπότε, λέει ο ίδιος πάλι, λένε οι ΗΠΑ δηλαδή, θα βοηθούσαν την ελληνική πλευρά περνώντας ένα ψήφισμα στον ΟΗΕ «που να καλεί τούς Τούρκους να εγκατα