Στο Αμβούργο θα κριθεί η ΑΟΖ και το Καστελόριζο!

  • ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΣΤΟ  ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ  ΤΗΝ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ  
  • ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΑΜΑΡΑ  ΓΙΑ NEW DEAL ΜΕ OMΠΑΜΑ -ΜΕΡΚΕΛ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
  • Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗ- ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
  • ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΗΝ ΧΑΓΗ
  • ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ Η ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ
  • ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΟΥΝΤΖ ΓΙΑΝΑΙ  Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ
  • 10  ΜΙΛΙΑ ΣΥΝΟΡΑ   ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ   ΣΕ ΑΕΡΑ -ΘΑΛΑΣΣΑ  ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 2014

Του Μανώλη Κοτάκη
ΑΟΖ aoz apokleistikh oikonomikh zwnhΣτο  Αμβούργο της Γερμανίας θα κριθεί σε εύθετο χρόνο η τύχη του Καστελορίζου και θα διευθετηθεί το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών, των συνόρων, θαλασσίων και εναέριων περιλαμβανομένων! Όπως αποκαλύπτει σήμερα το  CRASH ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει καταρτίσει σε συνεργασία με τον Υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο και τους στενούς συνεργάτες του Χρύσανθο Λαζαρίδη και Δημήτρη Κούρκουλα  (υφυπουργό Εξωτερικών) έναν οδικό χάρτη που έχει ως στόχο να αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευνοική για αυτήν  γεωστρατηγική συγκυρία στην  Μεσόγειο, να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό της πλούτο και να  λύσει οριστικά και τελεσίδικα τις διαφορές της με την Τουρκία. Σταθμοί αυτής της διαδρομής που θα έχει ως τελική κατάληξη  την παραπομπή της διαφοράς μας για υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ με την Τουρκία σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο που θα συσταθεί στην έδρα του Δικαστηρίου της Θάλασσας , στο γερμανικό λιμάνι του  Αμβούργου είναι :
Πρώτον, η διακήρυξη της Ευρωπαικής  Ένωσης (κατά την διάρκεια της ελληνικής προεδρίας)  για τα ευρωπαικά θαλάσσια σύνορα και την ΑΟΖ στην Μεσόγειο, γεγονός που θα προκαλέσει επενδυτικό ενδιαφέρον  από ξένες εταιρείες εξόρυξης υδρογονανθράκων  οι οποίες θέλουν την  πολιτική εγγύηση της ΕΕ για να μετάσχουν στους διαγωνισμούς.
Δεύτερον,  η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της θαλάσσιας  ζώνης στην Μεσόγειο με τρόπο που να αναγνωρίζεται η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου και  η επήρροια της νήσου στην διαμόρφωση της ελληνικής ΑΟΖ στην Μεσόγειο. Πρόκειται για εξέλιξη που αν συμβεί (και υπάρχουν οι προυποθέσεις μετά την απέλαση του Τούρκου πρέσβη στο Κάιρο και την  διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Τουρκίας-Αιγύπτου)   θα  δημιουργήσει  ισχυρό τετελεσμένο. Τέτοιο που η Ελλάδα θα μπορεί να επικαλεστεί σε ένα διαιτητικό δικαστήριο που θα κρίνει την διαφορά μελλοντικά.
Τρίτον, η αναγνώριση αυτής της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου -και συνακόλουθα της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ- από τα παράκτια κράτη Ισραήλ και Κύπρο. Και αυτή  η εξέλιξη θα δημιουργήσει τετελεσμένο και δυναμική για τις εξελίξεις .
Τέταρτον, η αξιοποίηση αυτών των συμφωνιών για την επίτευξη των οποίων ο πρωθυπουργός εργάζεται πυρετωδώς στο παρασκήνιο θα αποτελέσει  ένα μεγάλο ευρωπαικό  New Deal  με αντικείμενο τον τομέα της ενέργειας. Η εξόρυξη  των  υδρογονανθράκων από τα χρυσοφόρα κοιτάσματα που υπάρχουν σε όλη την περιοχή της Μεσογείου εκτιμάται ότι θα βάλει την χώρα  στο κέντρο του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη  καθώς θα  ικανοποιήσει και τους Αμερικανούς ( οι εταιρείες τους  μετέχουν στην εξόρυξη και θα διεκδικήσουν συμβόλαια ) αλλά και τους Γερμανούς: Το υγροποιημένο  αέριο θα μεταφέρεται μέσω της εμπορικής ναυτιλίας σε λιμάνια της Μεσογείου ( Μασαλία, Μάλτα , Ιταλία, Ισπανία ) και θα αξιοποιηθεί ακόμη και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Πέμπτον,  η οριστικοποίηση της συμφωνίας για το ελληνικό χρέος προκειμένου  να μην χρησιμοποιηθεί  από τους δανειστές ο ενεργειακός πλούτος στις διαπραγματεύσεις για την ρύθμιση του.
Τελικός σταθμός αυτής της διαδρομής είναι, σύμφωνα με την στρατηγική Σαμαρά, η υπογραφή μιας συμφωνίας Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας βάση της οποίας θα είναι το περιεχόμενο της απόφασης ενός  ad hoc διαιτητικού δικαστηρίου που θα λύσει φαινομενικά το θέμα της υφαλοκρηπίδας αλλά  κατ ουσίαν θα επηρεάσει όλα τα εκκρεμή θέματα : Την έκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, (χωρικά ύδατα ) τα εναέρια σύνορα που καταπονούν την Πολεμική μας Αεροπορία ώστε να τα προστατεύει   και τέλος  τον ενεργειακό πλούτο πάνω στον οποίο
<<κάθεται>>  το Καστελόριζο. Τα οικόπεδα είναι τέσσερα και  το  φυσικό αέριο πλούσιο, ακόμη και στερεοποιημένο.
Το δικαστήριο μπορεί να βρεί τον τρόπο να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα εξυπηρετεί το 70 % των επιδιώξεων της ελληνικής πλευράς ,  που θα σέβεται κάποιες από τις ευαισθησίες της γείτονος για συμμετοχή στην εξόρυξη   και θα ανοίξει τον δρόμο για την εκμετάλλευση των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων στην περιοχή επωφελεία της ελληνικής οικονομίας.
Θεματοφύλακας της εφαρμογής της συμφωνίας θα μπορούσε να είναι ο ΟΗΕ του οποίου όργανο είναι το Δικαστήριο του Αμβούργου. Ακόμη και ένα μικρό συμβολικό ποσοστό από τα  έσοδα των εξορύξεων θα μπορούσε να διεκδικήσει ως αντάλλαγμα για τις καλές του υπηρεσίες.  Η οριστική διευθέτηση της διένεξης με την Τουρκία με όρους υπεροχής που θα προσδώσουν στην κυβέρνηση Σαμαρά οι συμφωνίες με τους Αιγύπτιους, και η επικύρωση τους από τα παράκτια κράτη Ισραήλ και Κύπρο θα ακυρώσει  τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε όλη την περιοχή και θα δώσει την δυνατότητα στις μελλοντικές κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν το σύνολο σχεδόν των κοιτασμάτων που δικαιούμαστε (με εξαίρεση λίγα οικόπεδα)  ,με βάση το Διεθνές Δίκαιο, επωφελεία των μελλοντικών γενεών.

Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ
Την προσφυγή στην διαιτησία  του Διεθνούς Δικαστηρίου  της Θάλασσας  στο Αμβούργο προανήγγειλε  εμμέσως πλήν σαφώς σε μια  ….απρόσεκτη ομιλία που έγινε στο αμφιθέατρο του Υπουργείου Εξωτερικών κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του καθηγητή Χρήστου Ροζάκη για την ΑΟΖ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος. Αυτή του η ομιλία ήταν μάλιστα αιτία παρεξήγησης του  με το Μαξίμου καθώς ο Υπουργός αποκάλυψε μυστικές συναντήσεις τόσο με τους Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη όσο και επαφές με τους Ιταλούς και τους Μαλτέζους για το θέμα της διευθέτησης της Οικονομικής Ζώνης στην Μεσόγειο. Σε εκείνη την τοποθέτηση του η οποία έγινε στις 3 Οκτωβρίου 2013 ο κύριος Βενιζέλος τόνισε ότι
<< είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την δικαστική οριοθέτηση , εφόσον χρειαστεί, παρακολουθώντας προσεκτικά την νομολογία της Χάγης, του Διεθνούς Δικαστηρίου της  Θάλασσας και τις αποφάσεις διαιτητικών δικαστηρίων >>. Προηγουμένως είχε αποκαλύψει ότι στις 9 Σεπτεμβρίου έγινε στην Κωνσταντινούπολη ο 55ος  γύρος των διερευνητικών επαφών Ελλάδος-Τουρκίας  ο οποίος δεν περιορίστηκε στο θέμα τις υφαλοκρηπίδας αλλά κατά την δήλωση του << σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες >>. Στην ίδια ομιλία του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης  τόνισε ότι << οι θαλάσσιες ζώνες είναι η κεντρική προτεραιότητα της επικείμενης ελληνικής προεδρίας >> και έκανε  αναφορά στην μελέτη της Γενικής Διεύθυνσης της Κομισιόν για τα << οφέλη που προβλέπονται για την χώρα μας από την ανακήρυξη  και χρήση  των θαλλάσιων ζωνών που προβλέπονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στο χώρο της Μεσογείου >>.  Σημείωσε δε ως σημαντική εξέλιξη την ψήφιση του άρθρου 156 του νόμου 4001/2011 που  εγκρίθηκε από την βουλή επί Υπουργίας Γιάννη Μανιάτη και ορίζει τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας , κίνηση που αξιοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση όταν  κοινοποίησε στον ΟΗΕ  -χωρίς χάρτες όπως συμβούλευαν  οι Αμερικανοί- τις συντεταγμένες της ελληνικής ΑΟΖ.   Όπως τόνισε ο κύριος Βενιζέλος, << η υφαλοκρηπίδα είναι ένα εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα που ισχύει ipso facto και  an ab initio, ( αυτοδικαίως και εξ υπαρχής) και απαιτεί οριοθέτηση μετά << από διαβούλευση >>. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης η ΑΟΖ << έχει σχέση με την αλιεία, την αιολική ενέργεια και την φωτοβολταική ενέργεια >> ενώ αναφορικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Μεσόγειο είπε << μιλάμε για ταυτόσημη έκταση σε περίπτωση θαλάσσιας οριοθέτησης >>. Η ομιλία αυτή του αντιπροέδρου που έγινε σε αμιγώς εσωτερικό ακροατήριο θεωρήθηκε ότι πήγαινε τα πράγματα ένα βήμα πιο μπροστά και αποκάλυπτε κινήσεις και σχεδιασμούς που εντόπισαν τα ραντάρ διεθνών διπλωματικών αποστολών. Όχι τόσο στο κομμάτι που υπαινίσσεται την προσφυγή στο διαιτητικό δικαστήριο- εκεί ομολογουμένως η διατύπωση διακρίνεται για την εποικοδομητική της ασάφεια – αλλά σε άλλο τμήμα της που γινόταν αναφορά στις  επαφές που έχει η ελληνική κυβέρνηση με την Ιταλία και την Μάλτα στο πλαίσιο του ΟΗΕ για την διευθέτηση-σύζευξη- οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους.

Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟ 1996
Το Διεθνές Δικαστήριο του Δικαίου της Θάλασσας (ITLOS)   συστάθηκε το πρώτον με το άρθρο 287 της σύμβασης των  Ηνωμένων Εθνών η οποία υπογράφηκε στην Τζαμάικα ( Μοντέγκο Μπέι) στις 10 Δεκεμβρίου του 1982. Την Ελλάδα εκπροσώπησε τότε ο υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Παπανδρέου Κάρολος Παπούλιας . Η σύμβαση αυτή αποτελεί έκτοτε όπλο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής καθώς στα άρθρα της  προβλέπεται ότι είναι εθνικό κυριαρχικό μας δικαίωμα η επέκταση των χωρικών υδάτων στα  12 μίλια. Έδρα του  Δικαστηρίου είναι το Αμβούργο . Αποτελείται από 21 δικαστές που έχουν ενναετή θητεία. Πρόεδρος του είναι ο Ιάπωνας Σούντζι Γιανάι. Το δικαστήριο άρχισε να λειτουργεί 14 χρόνια μετά την υπογραφή της Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι, επί Μπούτρος Γκάλι Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, στις 18 Οκτωβρίου του 1996. Είναι νέος θεσμός. Αρχικά περιορίστηκε  να ασχολείται με ζητήματα ναυσιπλοίας και διάσημη είναι η τελευταία του απόφαση  για το πλοίο της Green Peace  << Arctik Sunrice >> που επιχείρησε με ακτιβιστική ενέργεια  να εμποδίσει την εξόρυξη πετρελαίου σε ρωσική πλατφόρμα στην Αρκτική. Ο Πούτιν διέταξε την σύλληψη των τριάντα μελών του πληρώματος του φέροντος ολλανδική σημαία πλοίου επειδή παρεμπόδισαν την πραγματοποίηση ερευνών. Το πλήρωμα σήμερα κρατείται  σε ρωσικές φυλακές ενώ η Ολλανδική κυβέρνηση προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Θάλασσας. Το δικαστήριο με απόφαση του τον προηγούμενο μήνα διέταξε την απελευθέρωση των ακτιβιστών έναντι καταβολής εγγύησης  3,6 εκατομμυρίων ευρώ στην ρωσική κυβέρνηση αλλά μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Ρώσος Πρόεδρος δεν είχε εκτελέσει την απόφαση του. Η Ρωσία άλλωστε δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη την δικαιοδοσία αυτού του νέου οργάνου του ΟΗΕ. Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας μπήκε στα ραντάρ της ελληνικής κυβέρνησης μετά την πρώτη απόφαση που εξέδωσε τον Μάρτιο του 2012 για ζητήματα διευθέτησης θαλασσίων ζωνών. Η  απόφαση που εξέδωσε για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ  για το νησί Saint Martin  (διένεξη Μπάγκλαντες – Μιανμάρ)  μοιάζει  κάπως  με την υπόθεση του  Καστελόριζου και το περιεχόμενο της μετά από προσεκτική μελέτη εκτιμάται ότι ευνοεί  κατά 60 % τα ελληνικά επιχειρήματα για την << επήρροια >> που έχει το Καστελόριζο στην διαμόρφωση της ΑΟΖ της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η νομολογία του είναι διαφορετική από αυτή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης  το οποίο γνωμοδότησε εμμέσως αρνητικά για τα ελληνικά συμφέροντα στην υπόθεση των νησιών << Ερπετών >> στην Ρουμανία (Μαύρη Θάλασσα) γι αυτό η κυβέρνηση σωστά στρέφει την προσοχή της προς αυτό. Από την Χάγη είχαμε άλλωστε την αρνητική εμπειρία να μην γίνουν δεκτές οι ελληνικές ευυαισθησίες και επιχειρήματα στην υπόθεση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με τα Σκόπια, γεγονός που επιδρά καταλυτικά στην σκέψη όλων εκείνων που χαράσσουν την ελληνική εξωτερική πολιτική. Έτσι η κυβέρνηση στρέφεται σε μια ενδιάμεση λύση (χωρίς να έχει καταλήξει ακόμη για το  πότε θα εκδηλωθεί η πρωτοβουλία της)  :
Στην σύσταση διαιτητικού δικαστηρίου για την επιδίκαση της διαφοράς  Ελλάδος-Τουρκίας το οποίο δεν θα αποτελείται από δικαστές του Αμβούργου αλλά θα συσταθεί με απόφαση του Ιάπωνα Προέδρου του από τον κατάλογο διαιτητών που έχει στα μητρώα του , υποδεδειγμένους από εθνικά κράτη, ο ΟΗΕ.

ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΌΠΩΣ   SAINT  ΜΑRTIN ΚΑΙ ΕΛΛΆΔΑ ΟΠΩΣ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ!
Η απόφαση που  μπήκε στο μικροσκόπιο  της ελληνικής διπλωματίας και κέντρισε την προσοχή της κυβέρνησης ελήφθη στις 14 Μαρτίου 2012 ενώ η Ελλάδα βρισκόταν σε full προεκλογική εκστρατεία.  Το Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του εξέδωσε απόφαση που αφορούσε την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Μέχρι τότε ασχολείτο με θέματα αλιείας και άμεσης απελευθέρωσης  πλοίων.  Το Δικαστήριο του Αμβούργου εξέδωσε απόφαση για την διένεξη  Μπάγκλαντες- Μιανμάρ (στον κόλπο της Βεγγάζης ) που αφορούσε την οριοθέτηση χωρικών υδάτων, υφαλοκρηπίδας, υφαλοκρηπίδας πέραν των 200 ναυτικών μιλίων και ΑΟΖ. Το Μπάγκλαντες ζητούσε να λυθεί η διαφορά με βάση την αρχή της ευθιδικίας και η Μιανμάρ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Το Δικαστήριο  τελικώς ακολούθησε την άποψη του Μπάγκλαντες. Το πιο ενδιαφέρον τμήμα της απόφασης για τα ελληνικά συμφέροντα – σύμφωνα με ανάλυση του καθηγητή Θόδωρου Καρυώτη  –  αφορά την οριοθέτηση χωρικών υδάτων νησιών γιατί το νησί Saint Martin  παρουσιάζει  ομοιότητες όσον αφορά την γεωγραφική του θέση με το Καστελόριζο.  Το  Μιανμάρ ( όπως η  Τουρκία στην δική μας περίπτωση ) υποστήριξε ότι η νήσος  Saint Martin δεν δικαιούται χωρικά ύδατα 12 μιλίων-όπως προβλέπει το άρθρο 15 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας –  επειδή βρίσκεται κοντά στα δικά της παράλια. Ζήτησε επίσης από το Δικαστήριο το νησί να ανήκει στην κατηγορία των << ειδικών περιστάσεων >> και να μην έχει << πλήρη επήρροια >>. Το Μπάγκλαντες (όπως η Ελλάδα με το Καστελόριζο  ) ζήτησε να δοθεί επήρροια στο νησί γιατί αυτό προβλέπουν σε ανάλογες περιπτώσεις όλες οι διεθνείς αποφάσεις που έχουν εκδοθεί με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Όλα τα κατοικήσιμα νησιά  έχουν  χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων .Λιγότερα  από 12 μίλια έχουν  τα μη κατοικήσιμα ή τα  άγονα. Το νησί Saint Martin έχει  ναυτική βάση και 7.000 κατοίκους. Το Καστελόριζο το οποίο απέχει από τα τουρκικά παράλια 1, 25 μίλια έχει 406 κατοίκους. Μαζί με τα βραχονήσια Άγιος Γεώργιος, Στρογγυλή. Αγριέλαια, ,Μαύρο Ποινή, Πολύφαδο, Ρώ, Ψωμί, Ψωραδιά συνιστά ένα νησιωτικό  σύμπλεγμα  του Αρχιπελάγους.
Το Δικαστήριο απέρριψε τελικά το αίτημα της Μιανμάρ , είπε << όχι >> στο επιχείρημα ότι το  Saint Martin  πρέπει λόγω εγγύτητας στα παράλια του να έχει  χωρικά ύδατα έξι μιλίων  και αναγνώρισε στο νησί χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων και  επήρροια στην διαμόρφωση των θαλασσίων ζωνών. Έπειτα με βάση την αρχή της ευθιδικίας και με την αναγνώριση των
<< ειδικών περιστάσεων >> (όρος της διεθνούς σύμβασης ) προχώρησε στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ .Το Μπάγκλαντες αύξησε την υφαλοκρηπίδα του και την ΑΟΖ του από 107.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 111.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
 Τυχόν αναλογική εφαρμογή της απόφασης πιλότος του Διεθνούς Δικαστηρίου του Αμβούργου θα  προίκιζε το Καστελόριζο  με χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων στο νότιο μέρος του και θα ένωνε τις ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου- Ισραήλ !! Τυχόν απόφαση για αναγνώριση της επήρροιας του  Καστελόριζου  στην διαμόρφωση της ΑΟΖ θα είχε επίσης συνέπεια στην διαμόρφωση της αιγιαλίτιδας ζώνης κατά μήκος όλων των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων και θα ανοίξει τον δρόμο για τον μεγάλο  συμβιβασμό: Κοινά  ελληνοτουρκικά σύνορα 10 μιλίων σε αέρα και θάλασσα. Το  αρνητικό σημείο της απόφασης είναι η υιοθέτηση της αρχής της ευθιδικίας που ζήτησε το κερδισμένο Μπάγκλαντες. Η Ελλάδα ζητά την μέση γραμμή και τυχόν υιοθέτηση της ευθιδικίας ενδεχομένως θα μείωνε την συνολική επίδραση που ασκεί το Καστελόριζο ως νησιωτικό σύμπλεγμα του αρχιπελάγους στην τελική λύση. Σε μια τέτοια περίπτωση κρίσιμη θα είναι η απόφαση των διαιτητών οι οποίοι θα κληθούν να τάμουν την διαφορά και με πολιτικά κριτήρια, για έναν απλό λόγο. Αν η Ελλάδα κερδίσει με την απόφαση το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και περιέλθουν και τυπικά στην κατοχή της τα χρυσοφόρα ενεργειακά πηγάδια που βρίσκονται  στον βυθό του Αιγαίου κάτω από το ακριτικό μας νησί, κάτι πρέπει να δοθεί ως αντάλλαγμα και στους Τούρκους. Ίσως ένα << πηγάδι >> από τα τέσσερα.
Για την πληρότητα του ρεπορτάζ σημειώνεται ότι αντίθετη άποψη από αυτήν του καθηγητή Καρυώτη  ( ο οποίος επεσήμανε  σημειωτέον  γκρίζες ζώνες στην απόφαση)  έχει ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης. Στο βιβλίο του << Η αποκλειστική οικονομική ζώνη και το διεθνές δίκαιο >> αμφισβητεί την χρησιμότητα της απόφασης για τα ελληνικά συμφέροντα  και  θεωρεί ότι δεν κατοχυρώνεται  το θέμα της επήρροιας του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου στην χάραξη της ΑΟΖ .Κάνει όμως  μια σημαντική παρατήρηση : Παραθέτει παράγραφο της απόφασης του  Δικαστηρίου του Αμβούργου η οποία αναφέρει ρητά τα εξής : << Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι η επήρροια ενός νησιού στην οριοθέτηση  της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας εξαρτάται από τις γεωγραφικές πραγματικότητες και τις συνθήκες μιας συγκεκριμένης περίπτωσης. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας σε αυτή την περίπτωση. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και απαιτεί ειδική μετεχείριση εφόσον ο τελικός στόχος είναι η εξεύρεση μιας δίκαιης λύσης >>.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ.. . ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ
Η   απόφαση του Αμβούργου πανικόβαλλε  (κατ’ άλλους, ενθάρρυνε)  την Άγκυρα η οποία εκμεταλλευόμενη και το γεγονός ότι την Άνοιξη του 2012  η Ελλάδα είχε υπηρεσιακή κυβέρνηση  δέσμευσε με απόφαση της κυβέρνησης που δημοσιεύτηκε στο τουρκικό φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (27-4-2011 ) τέσσερα οικόπεδα υδρογονανθράκων και έδωσε άδειες στην Κρατική Εταιρεία πετρελαίου της για την εξόρυξη τους!! Η Ελλάδα αντέδρασε μετά από έντονο παρασκήνιο στο οποίο ενεπλάκησαν  και οι Αμερικανοί   τον Φεβρουάριο του 2013, εννέα μήνες μετά.
Η επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στον θεματοφύλακα της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ  Μπαν  Κιν Μουν , με κομιστή αυτής τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλο είχε  τον τύπο  της ρηματικής διακοίνωσης  ( note verbale) . Με αυτήν χαρακτηρίζονταν << άκυρες οι  άδειες που έδωσε η Τουρκία στην Κρατική εταιρεία Υδρογονανθράκων >> και ξεκαθαριζόταν ότι τα τέσσερα οικόπεδα είναι << περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας >>. Με  βάση τη διακοίνωση << η Ρόδος και το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελορίζου έχουν πλήρη δικαιώματα και θαλάσσιες ζώνες , όπως κάθε άλλη εδαφική περιοχή, άρα υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ >>. Επίσης  << η χώρα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ab initio και ipso facto για την εξερεύνηση της υφαλοκρηπίδας και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων >>. Η ίδια διακήρυξη επαναλαμβάνεται με την προγραμματική συμφωνία ΝΔ -ΠΑΣΟΚ η οποία στο σημείο 41 αναφέρει, χωρίς  περαιτέρω διευκρινίσεις : <<  Εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα είναι ενεργά και ασκούνται,  όπως προβλέπει το Διεθνές  Δίκαιο >>.  Με την ρηματική διακοίνωση αυτή ο πρωθυπουργός διέκοψε την τουρκική  απόπειρα …χρησικτησίας στην ελληνική ΑΟΖ αλλά το σημαντικότερο : Κατοχύρωσε τις ελληνικές θέσεις ενόψει του νέου κεκτημένου  που δημιούργησε η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου του Αμβούργου για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι  όταν κληθεί εκείνο να επιληφθεί , έστω με την μορφή διαιτητικού δικαστηρίου, ο ελληνικός φάκελος θα είναι πλήρως τεκμηριωμένος  και δεν θα  υπάρχει η παραμικρή <<τρύπα >> για τα τουρκικά επιχειρήματα.

Η ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
Σύμφωνα με το άρθρο 287 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία αποτελεί νόμο του ελληνικού κράτους από την επικύρωση της (νόμος 2321/23-6-95 ) τα κράτη έχουν ελευθερία επιλογής  όταν πρόκειται να λύσουν τις διαφορές τους σχετικά με θέματα που ορίζει αυτή. Ο πρώτος είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης την δικαιοδοσία του οποίου η Τουρκία δεν  έχει αναγνωρίσει. Ο δεύτερος είναι η προσφυγή  στο Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου και ο τρίτος η συγκρότηση διαιτητικού δικαστηρίου, με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου Αμβούργου  ο οποίος δεν δικάζει μεν αλλά έχει την ευθύνη να κρατήσει την διαδικασία.  Ο τρόπος συγκρότησης του διαιτητικού  δικαστηρίου ο οποίος έχει τεράστια σημασία για την εξέλιξη της υπόθεσης  περιγράφεται αναλυτικά στα..ψιλά της σύμβασης, στο παράρτημα  VII και αφορά ακόμη και χώρες που δεν την έχουν υπογράψει  ( όπως η Τουρκία ). Σύμφωνα με το παράρτημα λοιπόν ο  Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ- κρίσιμος θα είναι λοιπόν και ο ρόλος του Μπάν Κι Μούν-  καταρτίζει και τηρεί κατάλογο διαιτητών. Κάθε κράτος  μέλος  της σύμβασης ορίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα 4 διαιτητές που περιλαμβάνονται στον συνολικό κατάλογο . Πρόκειται για επιστήμονες, καθηγητές και νομικούς με πείρα στα ναυτιλιακά θέματα οι οποίοι πρέπει να  χαίρουν φήμης για την αμεροληψία τους. Τελευταία κυκλοφορεί η πληροφορία ότι η κυβέρνηση έχει περιλάβει στον κατάλογο με τους διαιτητές που έχει στείλει στον ΟΗΕ τον εξειδεικευμένο σε θέματα ναυτικού δικαίου  καθηγητή της Νομικής και πρώην Υπουργό Επικρατείας Χάρη Παμπούκη. Ο πρώην Υπουργός έχει τεράστια πείρα καθώς από τον καιρό που ήταν Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτεριικών κωδικοποίησε την ελληνική επιχειρηματολογία, ακτινογράφησε την σύνθεση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και  διερεύνησε τις πιθανότητες επιτυχίας  μιας πιθανής ελληνικής προσφυγής. Αν Ελλάδα και Τουρκία συμφωνήσουν να λύσουν την διαφορά του Καστελόριζου με διαιτησία τότε η διαδικασία θα είναι η εξής : Το διαιτητικό δικαστήριο θα είναι πενταμελές. Τα μέλη του θα διοριστούν από τον Ιάπωνα Πρόεδρο του Δικαστηρίου του Αμβούργου. Κάθε κράτος θα υποδείξει ένα μέλος της αρεσκείας του από τον κατάλογο που τηρείται στο γραφείο του Γραμματέα του ΟΗΕ ενώ τρία ακόμη θα τοποθετηθούν μετά από κοινή συμφωνία των δύο μερών .Το δικαστήριο θα συνεδριάζει  στο Αμβούργο αλλά σύμφωνα με την σύμβαση τα μέλη του δικαιούνται να επισκέπτονται τοποθεσίες και να πραγματοποιούν επί τόπου πραγματογνωμοσύνες προκειμένου να διαμορφώνουν άποψη επί τόπου. Άρα θα επισκεφθούν και το Καστελόριζο.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΡΟΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΑΟΖ
Ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Χρήστος Ροζάκης η γνώμη του οποίου έχει βαρύνουσα  σημασία- η άποψη του ότι το Δίκαιο της Θάλασσας είναι υποχρεωτικό  και για την Τουρκία ως << εθιμικό >> περιελήφθη σε απαντήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών  πρός την Άγκυρα – θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει μεγάλα διαπραγματευτικά ατού σε μια διαιτησία.   Όπως γράφει στο τελευταίο του βιβλίο για την ΑΟΖ   που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση   << ο γεωγραφικός σχηματισμός των νησιών  στο Αιγαίο δημιουργεί μια συμπαγή παρουσία που δύσκολα θα μπορούσε να αγνοηθεί σε οποιαδήποτε οριοθέτηση.(..) Αυτή η γεωγραφική συνέχεια δημιουργεί  ένα ενιαίο μέτωπο που δεν έχει καμία σχέση με τις περιγραφές μεμονωμένων νησιών που είναι διάσπαρτα σε μια διαφορετική ελεύθερη θάλασσα. Η ύπαρξη αυτής της συνέχειας και πυκνότητας και φυσικά η προσθήκη του συνολικού μήκους των ακτών τους είναι εξαιρετικά ευνοικά  για την ελληνική περίπτωση >>. Αναφερόμενος ειδικά στο  Καστελόριζο ο κύριος Ροζάκης   ( σελ.  43 βιβλίου )  γράφει  ότι << τα ελληνικά θαλάσσια δικαιώματα στην περιοχή δεν περιορίζονται σε αυτά που προκαλεί η ύπαρξη του . Στην ίδια περιοχή παράγονται δικαιώματα από την ύπαρξη της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου, της Κρήτης των οποίων η παρουσία παράλληλα με το Καστελόριζο δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές τους να προβάλλονται στην γειτονική θαλάσσια περιοχή και να δημιουργεί με την παρουσία τους τίτλο τόσο για ΑΟΖ όσο και και για υφαλοκρηπίδα >>.
Ο κύριος Ροζάκης αντιπαραβάλλει την περίπτωση του Καστελορίζου  με τις υποθέσεις που απασχόλησαν μέχρι σήμερα την Διεθνή Δικαιοσύνη γιατί << το Καστελόριζο δεν βρίσκεται στην λάθος πλευρά μιας διαφορετικά ευκρινούς μέσης γραμμής οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία και δεν μπορεί να έχει στρεβλωτικό αποτέλεσμα για την συνολική  οριοθέτηση .Νότια των ακτών του Καστελορίζου, όπως και νότια των εκεί τουρκικών ακτών εκτείνεται  άλλωστε μια ευρύτατη θάλασσα της οποίας αντίπερα όχθη είναι η Αίγυπτος >>. Και καταλήγει ο κύριος Ροζάκης :
<< Σε  κάθε περίπτωση το Δικαστήριο στην πρόσφατη υπόθεση της Νικαράγουας κατά της Κολομβίας υπογραμμίζει σαφώς ότι κάθε νησί έχει το δικαίωμα για πλήρη αιγιαλίτιδα ζώνη που εξικνείται  ως το απώτατο νόμιμο όριο των 12 ναυτικών μιλίων >>….Θέση που ταιριάζει γάντι με τα ελληνικά επιχειρήματα δηλαδή…

 

Πηγή: περιοδικό CRASH

(2367) αναγνώσεις

12 comments

  1. “Τα μυθιστορηματικά σενάρια που διαβάζουμε φαντάζουν πολύ περίεργα.
    Μήπως έχουν εκπορευτεί από κάποια ξενόφωτα «ιδρύματα»;
    Μήπως η κυβέρνηση πλέον έχει γίνει παράρτημα τέτοιων ιδρυμάτων;”

    Α πα πα πα, γίνονται τέτοια πράματα στη σημερινή ισχυρή Ελλάδα;..
    Ιδίως τώρα που έχουμε και πρωτογενές πλεόνασμα, ποιος είδε την πατρίδα μας και δεν τη φοβήθηκε! Υποκλίνονται στο μεγαλείο μας από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα ένα πράμα…

    Υ.Γ.
    Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Αποτελεί έσχατη κατάντια και μνημειώδους βλακείας ρίσκο το να αφήνεις να κριθεί το εθνικό συμφέρον και τα δίκαια της χώρας σου σε κάποια δικαστική αίθουσα του εξωτερικού.

  2. ΠΡΟΣ ΑΟΖολογούντες
    Mετά την “αποκάλυψη”-ανακάλυψη της ανύπαρκτης τεράστιας ζημιάς στο ζήτημα της Ελληνικής ΑΟΖ ( η οποία και έλαβε την κατάλληλη δημοσιότητα μέχρι να αποδειχτεί όλως τυχαίως απο δημοσίευμα του Ιστότοπου του Κου Μιχάλη Ιγνατίου με τίτλο “Το Θέμα της Στρογγύλης”… πώς απλά πρόκειται για την περίπτωση των “‘ασχετων ειδικών”.

    Παρατίθεται ενδεικτικό απόσπασμα: Αμέσως άρχισαν οι αναλύσεις των «άσχετων ειδικών» στο Δίκαιο της Θάλασσας οι οποίοι μιλούσαν για προδοσία της ελληνικής κυβέρνησης διότι με αυτή την απόφαση η Στρογγύλη έπαυσε να έχει οικονομική ζωή και να θεωρείται κατοικήσιμη, άρα δεν διαθέτει ούτε ΑΟΖ ούτε υφαλοκρηπίδα.Η Στρογγύλη είναι νησί και όχι βραχονησίδα! Επομένως, ο ορισμός της βραχονησίδας δεν ισχύει γι’ αυτό το νησί. Άρα δικαιούται και ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα και δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει οικονομική δραστηριότητα.Ίσως χρειάζεται να αναφερθεί εδώ, κάτι που δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ότι η Τουρκία πολέμησε με πείσμα να καταργηθεί το Άρθρο 121, στις συζητήσεις στη διάσκεψη του UNCLOS, ενώ αντίθετα η αντιπροσωπεία της Ελλάδας αντιτάχθηκε σε αυτή τη τουρκική θέση και πέτυχε να διατηρηθεί το Άρθρο 121. Ο κύριος λόγος που η Τουρκία ψήφισε κατά της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας το 1982 ήταν το Άρθρο 121.Το άρθρο έφερε την υπογραφή ειδικού συνεργάτη και λοιδωρήθηκε ως προερχόμενο εκ του Μαξίμου.)

    Μετά το πέρας της “ανακάλυψης-αποκάλυψης” αυτής έλαβε έκταση η αποκάλυψη-ανακάλυψη του περιοδικού CRASH το οποίο υποστήριζε πως “Στο Αμβούργο της Γερμανίας θα κριθεί σε εύθετο χρόνο η τύχη του Καστελορίζου και θα διευθετηθεί το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών, των συνόρων, θαλασσίων και εναέριων περιλαμβανομένων! Όπως αποκαλύπτει σήμερα το CRASH”.

    Για να έρθει ο “πατέρας”της Ελληνικής ΑΟΖ Κος Θεόδωρο Καρυώτης να τονίσει σε δημοσίευμα με τίτλο “Το Αμβούργο, το Καστελόριζο και η Τουρκία” “Εάν το άρθρο αυτό αντικατοπτρίζει τις θέσεις των Σαμαρά και Βενιζέλου τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα γιατί το Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου εξετάζει μόνο περιπτώσεις κρατών που έχουν υπογράψει, έχουν επικυρώσει ή έχουν υιοθετήσει το UNCLOS. Είναι γνωστόν ότι η Τουρκία δεν είναι μέρος της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και επομένως δεν μπορεί η Ελληνοτουρκική διένεξη να φτάσει στο Αμβούργο.

    Οσο για την διαφορετική άποψη Κε Καθηγητά σεβαστή η θέση σας όμως η σοβαρότητα και η υπευθυνόττηα απέναντι σε τέτοιου μεγέθους ζητήματα που άπτονται εθνικών ζητημάτων αιχμής απαιτοιύν την αναγκαία διασταύρωση ή στην χειρότερη περίπτωση την καταγραφή της όποιας αμφισβήτησης. Φυσικά είναι δύσκολο να το πράξει όποιος θυσιάζει το ιδεολογικό στοιχείο μπροστά στο εθνικό (ας ανατρέξουν στις θέσεις Καραγιλάν ) πόσο δε όταν θέτει το προσωπικό στοιχείο υπεράνω των πάντων αποσκοπώντας στην αλίευση επαίνων. Αυτό είναι μια πτυχή της ενημέρωσης την οποία και πολλοί υπηρετούν πιστά

  3. Τελικά η θέση σας πάνω στο άρθρο με λίγα λόγια ποια είναι, γιατί δεν βγαίνει άκρη από αυτά που γράφετε.

  4. Επιγραμματικά:
    -Υπάρχει διαφορά μεταξύ της ανακήρυξης της ΑΟΖ και του καθορισμού της
    -Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας κατά συνέπεια δεν έχουν λογική υπόσταση τυχόν σκέψεις περί παραπομπής της διαφοράς σε δικαστήρια τύπου Αμβούργου
    -Η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης -πέραν των όποιων άλλων κινδύνων συνεπάγεται -θα σημάνει για την Τουρκική διπλωματία το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας γιατί παράγει δεδικασμένο και για άλλα ζητήματα όπως το Κουρδικό κατά συνέπεια η Τουρκία δεν θα αποδεχθεί ποτέ την παραπομπή του όποιου θέματος ενώπιον του
    -Δεν νοείται Ελληνική ΑΟΖ χωρίς την σύζευξη της με την ΑΟΖ της Κύπρου μέσω συμπλέγματος Δωδεκανήσων (Συμπλέγματος Καστελόριζου)
    -Ελλάδα και Τουρκία δεν διαθέτουν την δυνατότητα αναθεώρησης του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συμβάσεων του

    Η Ενημέρωση αποτελούσε και αποτελεί την πλέον ικανή και αναγκαία συνθήκη για την χάραξη ικανής στρατηγικής σε εθνικό επίπεδο και η εμπιστοσύνη. Υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που εγγυάται και τα δύο ας το αξιοποιήσουμε και θα πετύχουμε ,ας το εμπιστευτούμε αξίζει.

    Οτι δεν βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει,κατά συνέπεια αν είχες παρακολουθήσει το ζήτημα που είχε ανακύψει με την Νήσο Στρογγυλή θα καταλάβαινες τοι εννοώ

  5. Να μου επιτραπούν δύο παρατηρήσεις:

    1. το τρίτο σημείο σας αντιφάσκει με το δεύτερο. Κάθε υπόθεση είναι διαφορετική. Συνολική δικαιοδοσία δεν δίνει κανείς. Δεν θα ανοίξει κανένα κουτί της Πανδώρας. Το Κουρδικό είναι ένα πολιτικό πρόβλημα και οι διαστάσεις του είναι σαφώς πολύ ευρύτερες από την όποια δικαιοδοσία ενός διεθνούς δικαστηρίου. Η εξέλιξή του έχει ήδη δρομολογηθεί με την ημι-αυτονομία των Κούρδων στο Ιράκ. Θα δούμε όλοι πώς θα συνεχίσει. Πάντως τα διεθνή δικαστήρια δεν έχουν ρόλο εδώ.

    2. επί του δεύτερου σημείου. Το ΔτΘ ξεπέρασε τον αριθμό των υπογραφών που απαιτούνταν για την εφαρμογή του πριν 15-20 χρόνια. Έκτοτε, δεν το αμβισβήτησε κανείς στα σοβαρά. Ήδη το εφαρμόζουν και χώρες που δεν το έχουν υπογράψει. Το εφαρμόζει, μάλιστα, μέχρι και η ίδια η Τουρκία(!), η οποία για παράδειγμα χρησιμοποιεί ήδη 12 ναυτικά μίλα χωρικά ύδατα και στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα. Μόνο στο Αιγαίο χρησιμοποιεί 6. Μάλιστα, η τελική επικύρωση των αμοιβαίων συμφωνιών για χρήση χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, έγινε από την Τουρκία τον Μάϊο του 1982 (για παράδειγμα με τη Σοβιετική Ένωση), δηλαδή ένα μήνα μετά την αρχική ψήφιση του Δικαίου της Θάλασσας (Απρίλιος 1982 στη Τζαμάϊκα). Όλα αυτά συντείνουν στην ισχυροποίηση του νομικού επιχειρήματος ότι το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί πλέον μέρος του Διεθνούς Δικαίου ως εθιμικό δίκαιο. Και το εθιμικό δίκαιο είναι κι αυτό πηγή διεθνούς δικαίου. Αυτό -το τελευταίο- είναι σαφές. Το αν εφαρμόζεται και στο ΔτΘ είναι ίσως υπό διερεύνηση -πχ, των δικαστών ενός διεθνούς δικαστηρίου- όμως δεν θα με εξέπληττε αν αυτή ήταν η ελληνική θέση. Θα συμφωνούσα ότι δεν είναι θέσφατο, όμως παρόλ’ αυτά πιστεύω ότι θα μπορούσε να αποτελεί μία νομικά «υποστηρίξιμη» θέση. Βεβαίως, το Διεθνές Δίκαιο αντικατοπτρίζει απλώς την ισορροπία δυνάμεων και τίποτα παραπάνω. Όμως εν προκειμένω αυτό είναι δυνατόν να στραφεί υπέρ ημών: βλέπω δύο παράγοντες ενισχυτικούς (πολιτικά) της ελληνικής θέσης. Πρώτον, ότι η Τουρκία στην παρούσα φάση βρίσκεται σε σχετική απομόνωση (συγκριτικά, πάντα, με τις προηγούμενες δεκαετίες), και δεύτερον ότι δεδομένου του ρητού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», οι δανειστές μας έχουν συμφέρον να γίνουμε «έχοντες», ώστε να τους επιστρέψουμε τα δανεικά.

    Ανδρέας.

  6. Το Κουρδικό ζήτημα δεν εντοπίζεται μόνο στο Ιράκ με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις μην το υποτιμάτε και μην το περιορίζετε Η Τουρκική διπλωματία διαχρονικά υπογράφει συνθήκες μόνο όταν έχει την δυνατότητα να της εφαρμόζει μονομερώς σε περίπτωση που πρέπει να δώσει περισσότερα απο όσα θα λάβει αποφεύγει ως ο διάβολος το λιβάνι διευθετήσεις που παράγουν σοβαρές δεσμεύσεις. Το ότι δεν προσφεύγει στην Χάγη είναι για τον λόγο που έγραψα και ανέφερα και δεν κομίζω γλαύκας είς Αθήνας αποτελεί κοινοτυπία και γνωστή παράμετρο και για την Ελληνοική Πολιτική σκέψη εδω και δεκαετίες

    Το Αιγαίο δεν είναι Μαύρη Θάλασσα (μην πέφτεται στην παγίδα της μεταφοράς εξελίξεων σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας) είναι η καρδιά του Νοτιοανατολικού Αμυντικού σκέλους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, αποτελεί την προκεχωρημένη γραμμή άμυνας του Ισραήλ, αποτελεί τον ζωτικό του χώρο και την δίοδο για το στρατηγικό του βάθος σε Βαλκάνια και Ε.Ε., αποτελεί ακόμα σημαντική παράμετρο σε όλους τους ενεργειακούς σχεδιασμούς, δραστηριοποιούνται περιμετρικά και εντός του γιγάντια γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα υπερδυνάμεων και περιφερειακών δυνάμεων. Κατά συνέπεια Ελλάδα και Τουρκία δεν δύνανται μονομερώς να πράξουν το ελάχιστο αυτό έχει ομολογηθεί και κατά το παρελθόν. Δεν υπάρχει καμιά αντίφαση λοιπόν είναι θέμα διόπτευσης απλά.

    Ορθώς επισημαίνονται κατά καιρούς παραδείγματα ως το ανωτέρω θα μας χρησιμεύσουν.Πράγματι πρόκειται για σοβαρή διαπράγματευση σε αυτή Ελλάδα και Κύπρος έχουν μόνο υπέρ αρκεί να μην ξεπουλήσουν την πλέον πολύτιμη παρακαταθήκη τους έναντι πινακίου φακής.Οψόμεθα

    Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

  7. “Πρώτον, ότι η Τουρκία στην παρούσα φάση βρίσκεται σε σχετική απομόνωση”
    Δεν είναι σωστό αυτό. Λόγω της κατάστασης στη μέση ανατολή και στη Ρωσία η Τουρκία αυτή τη στιγμή έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα μόχλευσης των μεγάλων δυτικών δυνάμεων που είχε ποτέ στην ιστορία της. Το μόνο αρνητικό για αυτή είναι ότι ο Ερντογκαν έχει …ψιλοτρελλαθεί. Δηλαδή εαν ήταν στα συγκαλά του και εφάρμοζε λίγο πιο έξυπνη μετριοπαθή πολιτική θα είχαμε στην κυριολεξία εξαφανιστεί από τον χάρτη.

    “δεύτερον ότι δεδομένου του ρητού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», οι δανειστές μας έχουν συμφέρον να γίνουμε «έχοντες», ώστε να τους επιστρέψουμε τα δανεικά”

    Δηλαδή θα “λύσουμε” το θέμα της ΑΟΖ για να εκποιήσουμε τον πλούτο της στους καταχραστές δανειστές μας; Ε τότε καλύτερα να μην το “λύσουμε” το θέμα…

    Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι πρόβλημα οικονομικής χρεωκοπίας, είναι θέμα χρεωκοπίας της πολιτικής και οικονομικής ελιτ που βρίσκεται στα πράγματα. Εαν αυτή τη στιγμή υπήρχε κάποιος μαγικός τρόπος να “ξεχρεώσουμε” το επόμενο μόλις έτος η ίδια ελιτ θα μας ξαναφόρτωνε πάλι 50 δις χρέος.

  8. “Δηλαδή θα “λύσουμε” το θέμα της ΑΟΖ για να εκποιήσουμε τον πλούτο της στους καταχραστές δανειστές μας; Ε τότε καλύτερα να μην το “λύσουμε” το θέμα…”

    Δεν λέει κάτι τέτοιο. Προφανές είναι τι εννοεί και συμφωνώ μαζί του. Θα έχουμε την υποστήριξη των δανειστών, διότι έχουν κάθε συμφέρον να καταστούμε «έχοντες».

    Αν θα εκποιήσουμε στην συνέχεια τον πλούτο μας στους δανειστές ή όχι, αυτό εξαρτάται από τις συμφωνίες που έχομε κάνει (Δανειακή Σύμβαση) κι εμάς, σε περίπτωση που δεν τα έχομε όλα υποθηκεύσει. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

    Επίσης, κι εγώ νομίζω ότι η Τουρκία είναι μάλλον απομονωμένη την στιγμή αυτή, διότι θέλει να πατήσει σε πολλές βάρκες μαζί, πράγμα που μάλλον δεν της βγαίνει. Απέτυχε στην Συρία και χάλασε τις σχέσεις της με το Ισραήλ, ωθώντας μία νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με όχημα το Ισλάμ. Από την άλλη, με τέτοια όνειρα, είναι φυσικό να μην την δέχονται στην ΕΕ, αλλά και να απομακρύνεται από την Δύση, γενικότερα.

    Συμφωνώ με την τελευταία σας παράγραφο, αλλά είναι μάλλον εκτός θέματος.

  9. Όταν υπάρχει παρερμηνεία και η διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο αντιλήψεων είναι ένα γραπτό κείμενο, δύο είναι οι πιθανοί λόγοι της παρερμηνείας (με το δεδομένο της καλής πίστης, το οποίο είναι αναμφισβήτητο): η γραφή και η ανάγνωση. Από την μεριά μου θα ξαναδοκιμάσω με νέα γραφή, μήπως και γίνει πιο κατανοητό το σχόλιό μου.

    1. Γράφετε στο δεύτερό σας σημείο ότι εφόσον η Τουρκία δεν έχει υπογράψει το ΔτΘ, άρα το δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αποφανθεί. Γράφετε στο τρίτο σας σημείο ότι εάν η Τουρκία δεχθεί να πάει στο δικαστήριο για ένα θέμα Α, τότε (θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και) θα βρεθεί σε δύσκολη θέση για ένα θέμα Β. Εφόσον το Β την «καίει» περισσότερο, άρα αυτός είναι ο λόγος που δεν προχωρά.

    Το σχόλιό μου λοιπόν είναι ότι αυτά τα δύο που γράφετε αντιφάσκουν. Είτε δεχόμαστε ότι η απόδοση δικαιοδοσίας στο διεθνές δικαστήριο είναι ad hoc, δηλαδή κατά περίπτωση, είτε είναι συνολική. Δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα. Ελπίζω να είναι σαφέστερο το σχόλιό μου αυτό, το οποίο είναι περιφερειακό και όχι κεντρικό. (Επίσης, σχετικά με το Κουρδικό είπα μόνο -παρεμπιπτόντως- ότι είναι ένα μάλλον πολιτικό θέμα, παρά ζήτημα διεθνούς δικαίου. Δεν το σχολίασα επί της ουσίας).

    2. Τα εξήγησε και ο χρήστης «Πατριώτης». Το θέμα μου είναι «Το Διεθνές Δίκαιο». Λέω λοιπόν ότι αυτό, το ΔΔ, απλώς κωδικοποιεί την ισορροπία δυνάμεων. (με ό,τι σημαίνει αυτό). Μία από τις συνεπαγωγές αυτού -όχι η μόνη!- είναι ότι ενδεχομένως να είναι ευάλωτο σε πολιτικές πιέσεις. Προλαμβάνω λοιπόν ενδεχόμενες απαντήσεις στο μοτίβο είτε:

    α. σιγά να μην αποφανθεί υπέρ ημών όντες τόσο «ανίσχυρο» – δηλαδή: μας λείπει η ισχύς για να έχουμε ευνοϊκές αποφάσεις),

    είτε β. ακόμα και να βγει απόφαση υπέρ ημών, δεδομένης της αδυναμίας του δικαστηρίου λόγω της φύσης του να εφαρμόσει ή να βεβαιώσει την εκτέλεση της απόφασης, πάλι δεν θα έχουμε θετικό αποτέλεσμα στην πράξη – δηλαδή: και να κερδίσουμε, δε σημαίνει ότι αρχίζουμε εξορύξεις την επομένη. Πρέπει πάλι να γίνει μία διμερής συμφωνία κλπ κλπ κλπ και υπάρχουν χίλιοι τρόποι να τεθούν εμπόδια κλπ.

    Προλαμβάνοντας αυτούς τους δύο τύπους απαντήσεων λοιπόν γράφω ότι

    α. η Τουρκία βρίσκεται σε σχετικά χειρότερη και απομονωμένη θέση διεθνώς στην παρούσα φάση σε σχέση με το παρελθόν – και συμπληρώνω τώρα: και σε σχέση με το μέλλον ενδεχομένως,

    β. η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα -και όχι μειονέκτημα- της οικονομικής κρίσης, διότι αυτό της παρέχει -και όχι της μειώνει την- πολιτική ισχύ και εντός, αλλά και εκτός Ευρώπης (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα). Της παρέχει πολιτική ισχύ, διότι με διαφορετικό τρόπο σε κάθε περίπτωση, είτε έχει ήδη πετύχει, είτε είναι σε θέση να πετύχει ώστε να καταφέρει να πετύχει εναρμονισμό των συμφερόντων της με αυτούς τους παράγοντες.

    Δηλαδή: στην περίπτωση κατά την οποία ένα διεθνές δικαστήριο για το συγκεκριμένο θέμα αποδειχθεί ευάλωτο σε πιέσεις πολιτικού τύπου, ώστε να κλίνει λίγο περισσότερο προς τη μία μεριά αντί της άλλης (έστω και κατ’ ελάχιστον), τότε είναι στο χέρι μας να συντονίσουμε όλους τους ενδιαφερόμενους και να διασφαλίσουμε ότι οι -όποιες και όσες- πολιτικές πιέσεις θα λειτουργήσουν υπέρ ημών και όχι υπέρ της Τουρκίας.

    Η ανάγνωση των δεδομένων της στιγμής δείχνει ότι είναι ευνοϊκή. Από την άλλη, εμείς ως ευρύ κοινό γνωρίζουμε μόνο ένα μέρος των δεδομένων. Ελπίζω τα δεδομένα που γνωρίζουν μόνο οι αρμόδιοι να μην αλλάζουν τη γενική εικόνα.

    Ελπίζω τώρα να είμαι κάπως σαφέστερος.

    Ανδρέας Σ.

  10. α) Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου στην περίπτωση της ΑΟΖ ως αναφέρει το δημοσίευμα
    β) Ελληνική θέση:” Πώς απαντά η Ελλάδα στην τουρκική στάση; Η Ελλάδα είναι αυστηρώς προσηλωμένη στην αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου. Η προσήλωσή της στο διεθνές δίκαιο δεν είναι θεωρητική, αλλά έμπρακτη, αφού η Ελλάδα έχει αποδεχθεί με δήλωσή της τη γενική υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης με εξαίρεση τις διαφορές που σχετίζονται με τη λήψη στρατιωτικών μέτρων αμυντικού χαρακτήρα για λόγους ασφαλείας και αμύνης, ενώ έχει κυρώσει τη Σύμβαση των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982).”

    Σε αυτά τα δύο σημεία αναφέρθηκα

    1) Σε οτι αφορά το πρώτο ” Ο Κος Θεόδωρο Καρυώτης να τονίσει σε δημοσίευμα με τίτλο “Το Αμβούργο, το Καστελόριζο και η Τουρκία” στον Ιστότοπο του Κου Ιγνατίου “Εάν το άρθρο αυτό αντικατοπτρίζει τις θέσεις των Σαμαρά και Βενιζέλου τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα γιατί το Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου εξετάζει μόνο περιπτώσεις κρατών που έχουν υπογράψει, έχουν επικυρώσει ή έχουν υιοθετήσει το UNCLOS. Είναι γνωστόν ότι η Τουρκία δεν είναι μέρος της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και επομένως δεν μπορεί η Ελληνοτουρκική διένεξη να φτάσει στο Αμβούργο.
    2) σε ότι αφορά το τι θα σημάνει τυχόν προσφυγή στην Χάγη και τουρκικής αποδοχής της

    Η Ελληνική διπλωματία πρίν φθάσει η ώρα του καθορισμού της ΑΟΖ με την Τουρκία θα πρέπει στην πράξη να έχει επιτύχει την διασύνδεση της Ελληνικής ΑΟΖ με την Κυπριακή ΑΟΖ μέσω του συμπλέγματος Δωδεκανήσων-Συμπλέγματος Καστελόριζου.Σε αυτό το σημείο προσθέστε την Συμφωνία Κύπρου-Αιγύπτου αναφορικά με την κοινή ανάπτυξη των υδρογονανθράκων που βρίσκονται εκατέρωθεν της μέσης γραμμής που χωρίζει τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες Κύπρου και Αιγύπτου, όπως οριοθετείται στο πλαίσιο της Συμφωνίας Οριοθέτησης της 17ης Φεβρουαρίου 2003 και επίσης την υπογραφή μεταξύ Αλαουιτικής Συρίας και της Ρωσικής Διακρατικής Εταιρείας Πετρελαίου Soyuzneftegaz συμφωνίας για την εξερεύνηση πετρελαίου στην υφαλοκρηπίδα της Συρίας. Προσθέστε επίσης τον σχεδιασμό για την διασύνδεση του Ισραήλ με τον Αγωγό TAP ο οποίος και δεν βλάπτει τα ρωσικά συμφέροντα στην Κεντρική Ευρώπη ως κα ιτις εξελίξεις μετα την υποταγή του Ιράν στις ΗΠΑ οι οποίοι και θέτουν εκτός την Τουρκία απο το ενεργειακό παιχνίδι.

    Οι μάχες κερδίζονται πρίν δοθούν όποτε συμφωνούμε απόλυτα στο σημείο αυτό η Ελλάδα θα πρέπει αν ποτέ βρεθεί ενώπιον διεθνούς δικαστήριου να έχει θωρακιστεί στον απόλυτο βαθμό ώστε να προλάβει τυχόν περιπλοκές. Δεν είναι τυυχαίο που η Τουρκία δείχνει τόση πρεμούρα στο να αποσπάσει απο Ελλάδα και Κύπρο συμφωνία σε διακρατικό επίπεδο.

  11. Όσο το μέτωπο της δύσης με τη Ρωσία είναι ανοικτό η γεωπολιτική ισχύς της Τουρκίας είναι ανεπηρέαστη, είτε στην εξουσία βρίσκεται ο διαταραγμένος Ερντογκάν είτε (ακόμα χειρότερα για εμάς) ο Γκιουλέν ή όποιος άλλος. Και αυτό άσχετα με το τι θα γίνει στη Συρία και στο Ιραν.

    Περισσότερο ευνοική γεωστρατηγική συγκυρία για την Ελλάδα θα ήταν π.χ. να έπεφτε ο Πούτιν και στη θέση του να έμπαινε κάποιος “παγκοσμιοποιημένος” ρώσος μεγιστάνας. Τότε θα έπεφτε το μέτωπο με τη Ρωσία και μαζί με αυτό και η γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας στην περιοχή. Βέβαια κάτι τέτοιο θα είχε επιπτώσεις και για εμάς.

    Επίσης μια τυχόν συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την ΑΟΖ δεν σημαίνει τίποτα για τους Τούρκους οι οποίοι θα συνεχίσουν να έχουν τις θέσεις τους. Η δε υποστήριξη των Ισραηλινών σε κάτι τέτοιο μπορεί να αρθεί ανα πάσα στιγμή εαν πέσει ο Ερντογκάν και πάρει τη θέση του κάποιος άλλος Τούρκος ηγέτης πρόθυμος να ξαναχτίσει τις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το Ισραηλ.

    Εν ολίγοις: ασκήσεις επι χάρτου του supreme leader κ. Σαμαρά, του dear leader κ. Βενιζέλου, του φωτεινού παντογνώστη κ. Λαζαρίδη και του his Brussels voice κ. Κούρκουλα, παρουσιασμένες μέσα από την διεισδυτική πένα του the new democracy pulitzer prize winner κ. Κοτάκη για εσωτερική κατανάλωση από την άνεργη, πεινασμένη και κρυωμένη ελληνική κοινωνία…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *