Ήρθε η ώρα…..

skiadopoulosτου Ερμή Σούλη Σκιαδόπουλου*

Σε αντίθεση με την πλειονότητα του κόσμου, που έχει αδρανοποιηθεί από τον καταιγισμό των δυσοίωνων πληροφοριών, έχει παραλύσει από τα βίαια οικονομικά μέτρα και καθημερινά είτε κατακρίνει τους πάντες είτε ταυτίζεται η υπόσταση του με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της πνευματικής παρακμής, της άρνησης, της ματαιοδοξίας, του καιροσκοπισμού, της παθητικής αναμονής για το χειρότερο, πιστεύω πως είμαι τυχερός που ζω τούτες τις ιστορικές στιγμές.

Οι ανθρώπινοι περιορισμοί υπήρχαν πάντοτε και εμπόδιζαν ένα μεγάλο τμήμα των ανθρώπων να αλλάξει, να δημιουργήσει, να ατενίσει το μέλλον με ελπίδα, να δράσει εκτός των κατεστημένων ορίων, επιταγών, δομής, τρόπου, σκέψης και λειτουργίας της κοινωνίας.

Η εύνοια της τύχης, στην οποία αναφέρομαι, είναι η πνευματική διαδικασία εκείνη στην οποία αναγκαζόμαστε να εισέλθουμε, με στόχο την ενεργοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων, που όλοι  διαθέτουμε και τη μετουσίωσή τους σε πράξη, με απώτερο σκοπό την αλλαγή, το καινόν, που θα φέρει ζώσα ελπίδα, εθνική ανάταση και θεμελίωση συνθηκών ευσεβούς ελευθερίας στην ψυχή μας, ώστε να είμαστε σε θέση ως πνευματικά όντα και όχι ως αμελείς δωρεοδόχοι της ζωής και άκριτοι καταναλωτές υλικών αγαθών, να ενεργοποιήσουμε τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Να τους αφυπνίσουμε πνευματικά. Να προκαλέσουμε πνευματικό σεισμό, να αποτινάξουν το πέπλο του λήθαργου, τον βαρύ μανδύα της ψυχής, που καθημερινά τους καταρρακώνει.

Ευτυχώς, γιατί μετά από χρόνια συνειδητής αδιαφορίας, πρωτόγονης κομματικής ιδιοτέλειας, απληστίας, αχαριστίας και απουσίας ευγενούς στόχου και οράματος, οι τωρινές συνθήκες καλούν να επιλέξεις  τον δρόμο που θα ακολουθήσεις. Θα επιλέξεις την εύκολη οδό, να λειτουργήσεις σύμφωνα με την κατεστημένη σκέψη και να συμπαρασυρθείς στον κυκεώνα των εξελίξεων ή θα προτάξεις την ελευθερία της ψυχής, που φέρεις μέσα στο Είναι σου και θα κινήσεις πνευματικούς νόμους, με τις ιδέες και πράξεις σου, ερχόμενος σε σύγκρουση με τα σαθρά, κατεστημένα θεμέλια της πνευματικής παρακμής και ανελευθερίας;

Είναι βέβαιον, πως αυτή η οδός απαιτεί ιώβια υπομονή και θυσιαστική επιμονή. Όμως οι καρποί του αγώνα και της ενδεχόμενης επιτυχούς κατάληξης  ζωντανεύουν την ενσυνείδητη σχέση μας με την ιστορία και δικαιώνουν τη ρήξη με την κατεστημένη υποκρισία, τα ύπουλα ένστικτα και τις επιδιώξεις και εν τέλει δικαιώνουν την ύπαρξή μας ως πνευματικών όντων.

Καθώς πορευόμαστε προς το μεταίχμιο της σύγκρουσης ανάμεσα στο παλαιό και το νέο, έκαστος καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του. Καλούμαστε όλοι να ανασυνταχθούμε και συστρατευθούμε προς όφελος του ανθρώπου, της κοινωνίας, προς όφελος της πατρίδος μας. Είναι χρέος όλων η υπεράσπιση της.

 Με μια από σειρά άρθρων θα αποπειραθώ να καταδείξω ένα τμήμα των αδρανών ευκαιριών, που διαθέτουμε, με στόχο να απεγκλωβιστούμε όσον το δυνατόν ταχύτερα από τη δυσχερή κατάσταση που βιώνουμε. Στόχος η ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτεων του ελληνισμού και της δημιουργικής δύναμης που εκπηγάζει ιστορικά, με σκοπό τη μετουσίωσή τους σε επιλογές αναβάθμισης του τόπου τούτου.

 Παράλληλα, στόχος αποτελεί η ανάδειξη των προοπτικών των ελληνορωσικών σχέσεων και της δυνατότητας ενίσχυσης και εμβάθυνσης αυτών, ώστε η Ελλάς να ισχυροποιήσει τη θέση της στο διεθνές περιβάλλον.

 Θα επισημανθεί η δυναμική, η οποία διαφαίνεται σε νευραλγικούς τομείς της εθνικής ιδιοσύστασης, της κοινωνικής και οικονομικής δομής των δύο κρατών και η νομοτελειακά ιστορική αναγκαιότητα η Ελλάς να εκμεταλλευθεί τη γεωπολιτική συγκυρία και να χαράξει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, η οποία ταυτόχρονα θα αποτελεί παράγοντα ισχύος, σταθερότητας, ειρήνης, πολιτισμού.

Διανύοντας μια περίοδο πολλαπλής κρίσης ως κοινωνία, Κράτος, έθνος, είναι επιτακτική η ανάγκη αξιοποίησης όλων των δυναμικών και ευκαιριών που εμφανίζονται. Μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα, η σήμανση των στόχων ενός έθνους καθορίζει και την πορεία επίτευξής των. Η ιεράρχησή τους συνδέεται με την ύπαρξη σχεδίου. Το κράτος, ως υπηρέτης του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών, οφείλει να αναλώνει όλους τους συντελεστές ισχύος του για την επίτευξη των στόχων του.

Είμαστε υποχρεωμένοι να εντάξουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, που διαθέτουμε ως χώρα, στην υψηλή στρατηγική μας. Στο επόμενο άρθρο θα παρουσιάσουμε για ποιο λόγο η σύμπλευση Ελλάδος-Ρωσίας είναι στρατηγικής σημασίας.

* Ο Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος δηλώνει θερμός υποστηρικτής της σχόλης και του κοινωνείν. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Δημόσια Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, μετά το πέρας των στρατιωτικών του υποχρεώσεων ως έφεδρος αξιωματικός, συνέχισε συνειδητά τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Θεσσαλονίκη και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

(1264) αναγνώσεις

18 comments

  1. Ἀπελπιστικῶς κοινότοπο. Οὔτε μία νέα ἰδέα, οὔτε μία νέα πρόταση. Μόνο στρογγυλευμένα λόγια, καὶ λόγια καὶ λόγια. Ἀλλὰ τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ἕναν λάτρη τῆς «σχόλης», δηλαδή τῆς ἀεργίας ; Καὶ τοῦ «κοινωνεῖν», δηλαδὴ τοῦ κουτσομπολιοῦ. Ἀφῆστε πού παρακολούθησε «συνειδητά» τὶς μεταπτυχιακές του σπουδές. Προφανῶς ὑπονοεῖ ὅτι οἱ περισσότεροι παρακολουθοῦν τὶς μεταπτυχιακές τους σπουδὲς στὸν ὕπνο τους, χωρὶς συνείδηση τοῦ τὶ κάνουν.
    Μόνον ἐλαφρυντικὸ τὸ ὅτι, έπὶ μεταπολιτεύσεως, πολλοὶ εὐπαρουσίαστοι κενολόγοι ἔκαναν μεγάλη καρριέρα ἀκριβῶς μὲ τὴν τακτικὴ τοῦ συγγράψαντος. Εἶναι, ὅμως, ἀπελπιστικὸ νὰ ἐπιχειροῦν τὸ ἴδιο νέοι ἄνθρωποι σήμερα. Πόσο βαθύτερα θά πέσουμε πρὶν ξυπνήσουμε καὶ άλλάξουμε ;

  2. Εγώ αδυνατώ να κατανοήσω γιατί τόση επίδειξη ειρωνείας απέναντι σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο νέο επιστήμονα;;;!!! Το άρθρο είναι προφανές ότι πρόκειται για εισαγωγή, όπως προκύπτει από το τέλος του, όπου “προκηρύσσεται” κάποια συνέχεια με ειδικότερα θέματα. Αν οπωσδήποτε θέλετε να σχολιάσετε κάτι, γιατί δεν “ξεδιπλώνετε” τις δικές σας προτάσεις, για να αποδείξετε πόσο πρωτότυπος και παραγωγικός είστε εσείς;

  3. Σαν εισαγωγη και γενικα την αποδεχομαι …η προσαρμογη μας ειναι αναγκαια μα δεν μπορουνε ολοι να αντιμετωπισαονε την νεα εποχη. Η μεταβατικη κατασταση αυτη ειναι ουσιαστικη και πιστευω να εχετε τις προτασεις σας στο Θεμα αυτο. Καθε νεος επιστημονας εχει τα ονειρα του και η τεκμηριωση του θα εχει θεωρητικες βασεις ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΙΤΟ ΑΥΤΟ. Θα σας παρακολουθηω οσο ειναι δυνατον…και μπορω να προσφερω και την εμειρια μου στο πιο πανω Θεμα που σας εχω αναφερει…..ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΩ …εχω ασχοήθει με τη νεα τεχνολογια….και απλως σας αναφερω παρα καποιες προσπαθειες που γινονται απο Επιμελητηρια και Ιδιωτικους Φορεις κλπ…μεχρι σημερα δεν εχουν ενσωματωθει οσοι τολμουν να επιχειρησουνε πανω σε αυτο…Χωρις καμμια ουσιαστικη Βοηθεια απο την Πολιτεια. Φυσικα δεν ενοω οτι ολα τα περιμενωνε απο την Πολιτεια. Καλη Επιτυχια στην ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ που λετε.

  4. Κατὰ κανόνα, ὅποιος ἔχει κάτι χρήσιμο νὰ γράψει, τὸ γράφει πρῶτο-πρῶτο. Διότι, πρέπει νὰ δείξει ὅτι ὁμιλεῖ σὲ ἀνθρώπους πού δὲν ἔχουν ἄπειρο χρόνο νὰ ἀπολαμβάνουν τὴν «σχόλη» τους. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀδεξιότητες περὶ κοινωνεῖν» καὶ «συνειδητῶν» μεταπτυχιακῶν σπουδῶν, εἶναι ἀψευδῆ δείγματα τῆς ποιότητος σκέψεως τοῦ συγκεκριμένου «νέου ἐπιστήμονος». Φυικά, στὸ μέλλον μπορεῖ νὰ ὡριμάσει καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ τοῦ γράφουμε τὴν ἀλήθεια, ὅτι, δηλαδή, πρέπει νὰ πειθαρχήσει τὴν σκέψη του καὶ τὴν ἔκφρασή του. Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι καὶ ἡ σιωπή, ὅταν δὲν ἔχουμε κάτι οὐσιῶδες νὰ γράψουμε, εἶναι πολύτιμη συνεισφορὰ στὸν δημόσιο διάλογο, διότι ὁ σιωπῶν δίδει τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκουσθεῖ ἐκεῖνος πού θὰ πεῖ κάτι καινοτόμο. Ἔχουμε ἀρκετοὺς ἀσκόπως θορυβοῦντας ἤδη.

  5. Αυστηρός ο κ.Γ.Γεωργάνας,καί ίσως καυστικός,μά στήν περίπτωση αυτή , έχει δίκιο.
    Όποιο άρθρο δημοσιεύεται υπόκειται σέ κριτική . Μάλλον συμφωνούμε όλοι σ’αυτό.
    Έτσι λοιπόν , ευπρόσδεκτη η κόσμια κριτική τού κάθε Γ.Γεωργάνα.
    Ο επισκέπτης τής σελίδας ωφελείται από τήν διαφωνία, καί εξάγει τά συμπεράσματά του.
    Άν καί δέν παριστάνω τόν πρωτότυπο καί παραγωγικό,βρίσκω δύσκολο νά ακολουθήσω τήν σκέψη
    τού νέου επιστήμονα,πάνω στήν ΕλληνοΡωσική προσέγγιση…κλπ. όταν η στοιχειώδης γνώση τής ιστορίας καί η σύγχρονη πληροφόρηση ,καθιστά σαφές ότι ‘ανεξάρτητο’ κράτος δέν υπάρχει μέσα στό παγκόσμιο παιχνίδι.
    Τώρα μιλάμε γιά ”επιλογή” τής ”ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής” τής Ελλάδος…
    Άς είναι. Ίσως όταν μέ τά επόμενα κείμενά του εξηγήσει τί εννοεί γιά τίς ”αδρανείς ευκαιρίες” , νά γίνει κατανοητός.

  6. Δυστυχώς όπως συνηθίζεται, έτσι και εδώ τα συμπεράσματα βγήκαν βιαστικά και λανθασμένα.Όπως αναφέρω θα ακολουθήσει μια σειρά άρθρων.Και όπως σε οτιδήποτε, υπάρχει η εισαγωγή και η πρώτη επαφή και στη συνέχεια οι προτάσεις.Όσο για το συνειδητά στη συνέχεια των μεταπτυχιακών σπουδών μου, αν διαβάσατε ολόκληρη την πρόταση, αναφέρεται σε ελληνικό πανεπιστήμιο.ότι δηλαδή συνειδητά και όχι για άλλο λόγο επέλεξα να πραγματοποιήσω τις σπουδές μου στην Ελλάδα, με μόνο σκοπό την ενίσχυση του ελληνικού πανεπιστημίου.Τα άκριτα συμπεράσματα περί ασυνειδησίας των υπολοίπων, τα αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.Τώρα αν η σχόλη στην Αρχαία Αθήνα ήταν αεργία και όχι πολιτική συνειδητοποίηση και το κοινωνείν κουτσομπολιό και όχι δημόσια έκφραση και ανταλλαγή απόψεων κατά τη γνώμη σας, τότε μάλλον ο βαθύτατος ύπνος που αναφέρεστε ακόμα καλά κρατεί.Και η πνευματική κατάσταση στην οποία οφείλουμε να εισέλθουμε, απέχει πολλά χιλιόμετρα ακόμα από τη δήθεν ενεργοποίηση ορισμένων, οι οποίοι κρύβονται πίσω από ειρωνικά σχόλια, με μόνο αποτέλεσμα να αποδεικνύουν περίτρανα τα λεγόμενα της εισαγωγής μου.Όσο για το ευπαρουσίαστοι κενολόγοι αποδέχομαι το χαρακτηρισμό, αρκεί να με διαφοροποιεί από τους δήθεν συνειδητοποιημένους, ειρωνικούς κριτές, οι οποίοι πίσω από την ομορφιά της γλώσσας μας, παρουσιάζουν σοβαρότητα.Ευχαριστώ για τα σχόλια πάντως και την επιχειρηματολογία.

  7. Κύριε Θεόφραστε, σας ευχαριστώ πολύ και ευχαρίστως να έρθουμε σε επαφή με στόχο τη μετάδοση της εμπειρίας σας.Χωρίς την εμπειρία των μεγαλυτέρων, εμείς οι νεότεροι αδυνατούμε να προχωρήσουμε.Κάθε προσπάθεια είναι δύσκολη και απαιτεί θυσίες.Κανείς συνειδητοποιημένος δεν βαυκαλίζεται ότι η αλλαγή θα γίνει εύκολα.Για να λάβει όμως σάρκα και οστά αυτή η αλλαγή πρωτίστως πρέπει να επέλθει πνευματική αλλαγή.Ωραία τα λόγια, αλλά η μη πνευματική συνειδητοποίηση έχει ως επακόλουθο την απουσία πράξης.Και βέβαια γίνονται σοβαρές προσπάθειες, οι οποίες συναντούν προβλήματα από το ίδιο το κράτος.Αλλά δε θα το βάλουμε κάτω.Όλοι μαζί μέσα από την ενεργή πράξη και την πνευματική ισορροπία, για να προσπαθήσουμε έστω, για την αλλαγή.

  8. Ο κύριος Γεωργανάς εκτός απο αγενής και άκομψος, καλό θα ήταν, αφού προσπαθήσει να διοχετεύσει το δηλητήριο του σε πιο παραγωγικές για τον ιδιο διεξόδους, να καταλάβει οτι στη σημερινή εποχή με την άνθηση των νέων τεχνολογιών και ΜΜΕ, δεν ελλοχεύουν κίνδυνοι οι ”ασκόπως θορυβούντες” να καλύψουν με τις ”φωνές” τους τους απανταχού ελιτιστές και εξ αποστάσεως κριτές δικαίων και αδίκων. Οπότε να μην ανησυχεί. Αντιθέτως υπάρχει άπλετος χώρος και διάθεση σε ένα σεβαστό κομμάτι της νέας γενιάς που αντί να ασχολείται ολημερίς με τις νέες τάσεις της μόδας και τα παιχνίδια των ανθυπο-celebrity της νεο-ελληνικής πραγματικότητας, προσπαθεί να εκφραστεί έστω και με ”κοινότυπο” τρόπο. Και επίσης υπάρχει και ένα σεβαστό κομμάτι ώριμων πολιτικοκοινωνικά ενηλίκων που διασώθηκαν απο παλαιολιθικές αλλα και νεοελληνικές νοοτροπίες που μας οδήγησαν στην σημερινή αφασία, να βοηθήσει τα νεα αυτά παιδιά να εκφραστούν καλύτερα και να αναδείξουν τις όποιες προτάσεις τους. Και οι πιο κοινότυπες παρατηρήσεις των παραπάνω, είναι πιο παραγωγικές απο τα γεμάτα χολή λόγια σας. Λυπάμαι για το ύφος και για το αν τυχόν σας αδίκησα, αλλά το δικαίωμα να εκφραστώ έτσι, μου το δώσατε εσείς με τον τρόπο σας.

  9. «Ἀνεκτώτερα τραύματα φίλων, ὑπὲρ ἐκούσια φιλήματα ἐχθρῶν», ἔχει γράψει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Αὐτὸ ἰσχύει, βέβαια, καὶ γιὰ τὸν γράφοντα καὶ γιὰ ἐκείνους γιὰ τοὺς ὁποίους ἔγραψε. Ὁ κύριος Σκιαδόπουλος διακατέχεται, ἀσφαλῶς, ἀπὸ τὴν διάθεση νὰ εἶναι«στὴν χώρα ὠφέλιμος». Ἂν πράγματι αὐτὴ εἶναι ἡ πρόθεσίς του, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ τὸ σκεφθεῖ πάρα πολύ πρὶν ξαναγράψει γιὰ τὰ μέγιστα τῶν δημοσίων θεμάτων μὲ τὴν ἴδια ξύλινη γλῶσσα καὶ μὲ τόσο φλύαρο καὶ στρογγυλευμένο λόγο. Αύτὰ ἦταν τῆς μόδας τὸ 1974 καὶ εἴδαμε ποῦ μᾶς ἔφεραν. Κατὰ τοῦτο, ἴσως μάλιστα νὰ μὴν φέρει τὴν κυρία εὐθύνη ὁ ἴδιος, ἀλλὰ τὸ περιβάλλον τῶν Ἑλλαδικῶν Πανεπιστημίων, τὰ ὁποῖα συνειδητὰ ἐπέλεξε νὰ παρακολουθήσει. Καὶ δὲν ἐννοῶ μόνον τὸ αὐστηρῶς ἀκαδημαϊκὸ περιβάλλον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ πού καλλιεργοῦν οἱ κομματικὲς νεολαῖες. Ἀλλοίμονον, ὁ πραγματικὸς κόσμος εἶναι πολυπλοκώτερος καὶ ἀπείρως σκληρότερος, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰ σχόλιά μου. Ἂν θέλουμε νὰ τὸν ἀλλάξουμε, πρέπει πρῶτα νὰ τὸν καταλάβουμε.

  10. Προς όλους τους αναγνώστες του άρθρου πλην του κ. Γεωργάνα…
    Έχω πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όποιο κι αν είναι το θέμα στο οποίο αναφέρεται μία ιστοσελίδα, ένα άρθρο, ένα τραγούδι ή ακόμα και μία πληροφορία σχετική με το πώς να βράσουμε ένα αυγό, αν υπάρχει χώρος για κάποιο σχόλιο, πάντα θα κάνει την εμφάνισή του ο συνήθης ύποπτος, ο όπως αποκαλώ εγώ : “ο σοφιστής του διαδικτύου”. Στην προκειμένη περίπτωση αυτόν τον άχαρο ρόλο επέλεξε να διαδραματίσει ο κ. Γεωργανάς ο οποίος σε μία απόπειρα να προσδώσει κύρος στον “γλυκύτατο” – κατά τα άλλα λόγο του- “ντύνει” τις λέξεις με το πολυτονικό σύστημα και χρησιμοποιεί ξύλινο λόγο
    ( για τον οποίο, μάλιστα, τόσο “ευγενικά” κατηγορεί τον αρθρογράφο ) και διακατέχεται όπως και οι όμοιοί του από ένα “γλαφυρό” ύφος ειρωνικής έπαρσης. Για το λόγο αυτό σας προτείνω να μην δίνετε βάση στα σχόλια αυτού του τύπου ανθρώπων, καθώς χάνετε χωρίς λόγο φαιά ουσία και δημιουργική ενέργεια τη οποία τόσο πολύ έχει ανάγκη η Ελλάδα. Αυτού του τύπου άνθρωποι πάσχουν από την απουσία ευγενούς στόχου και οράματος ( όπως πετυχημένα αναφέρει ο κ. Σκιαδόπουλος ) και αναλώνονται σε τέτοιου είδους σχολιασμούς.
    Τέλος, θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήριά μου στον αρθρογράφο καθώς και όλους τους υπόλοιπους υγιείς σχολιαστές του άρθρου για τις τοποθετήσεις τους και τις ιδέες τους. Εύχομαι στον κ. Σκιαδόπουλο να έχει μια λαμπρή συνέχεια και να μην χάσει τον δρόμο της ανιδιοτελούς προσφοράς προς την Πατρίδα και τον άνθρωπο , καθώς και να προσπερνάει αμέσως τον απανταχού “ολίγιστο” σχολιαστή.

  11. Νομίζω ότι ο κ. Γεωργάνας είναι αντικειμενικά σωστός. Ούτε εγώ εντυπωσιάστηκα από λόγια και φρασεολογία που διαβάζει κανείς σήμερα σχεδόν παντού. Αν είχε κάτι το ουσιαστικό να πει ο κ. Ερμής θα ήταν καλύτερα να το έλεγε αμέσως. Δεν ξέρω αν είναι δικαιολογία η απειρία και το νεαρόν της ηλικίας.
    Κι αυτό το “υποστηρικτής της σχόλης και του κοινωνείν” σκοπεύει να εντυπωσιάσει ή τέλος πάντων απλώς να πει τί καινούριο και σε ποιους;

  12. Ένα από τα προβλήματα της κοινωνίας μας αυτή τη στιγμή είναι ότι έχει φτάσει σε ένα σημείο που όλοι μας έχουμε καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα για τις αιτίες και τη θεραπεία της κρίσης-καθείς με το μυαλό που κουβαλάει βέβαια-και δεν ακούμε “τίποτα”.

    Έχουμε κλείσει τα αυτιά μας και δεν ακούμε τίποτα από το ο,τι έχει να πει ο άλλος. Εν ολίγοις δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος ούτε και πρόκειται να υπάρξει μέχρι την κορύφωση της κρίσης που θα είναι, είτε η οριστική χρεωκοπία μας με τα επακόλουθά της, είτε η ενσωματωσή μας-και η διάλυση μας εις τα εξ ων συντεθήκαμε-μέσα στην ομοσπονδιοποιημένη ευρωπαική ένωση, δηλαδή τη “παγκοσμιοποίηση” μας και το τέλος αυτού που λέγαμε “Ελλάς” μέχρι τώρα (ο,τι τέλος πάντων ήταν αυτό το κατασκεύασμα που προέκυψε μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1931).

    Για να υπάρξει όμως διάλογος πρέπει να υπάρχει και κάποιος κοινός κοινωνικός τόπος.
    Αυτή τη στιγμή η κοινωνία μας είναι κατατεμαχισμένη. Άλλοι είναι ζάπλουτοι, άλλοι τα κονόμησαν τα χρόνια της μεταπολίτευσης όντας προσκολλημένοι στα διάφορα κόμματα της εποχής που διαχειρίζονταν τον πλούτο της χώρας, άλλοι ήταν στην “απέξω” και τώρα φυτοζωούν, άλλοι είναι άνεργοι, αλλοι ειναι στον ιδιωτικό και άλλοι στον δημόσιο τομέα, άλλοι χρωστάνε, άλλοι χρωστάνε αλλά έχουν λεφτά και είναι μπαταξήδες και πάει λέγοντας.

    Όλοι αυτοί λοιπόν ανάλογα με την οπτική γωνία του έχουν καταλήξει στα συμπεράσματα τους και δεν ακούνε “τίποτα”. Προτού ανοίξει κάποιος το στόμα του υποθέτουν τι θα πει ή τι εννοεί και απαντούν.

    Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει διάλογος παρά μόνον έντεκα εκατομμύρια μονόλογοι…

    Εν ολίγοις. Ας αφήσουμε τον άνθρωπο (κ. Σκιαδόπουλο) να πει ο,τι έχει να πει και μετά τον “τεμαχίζουμε”. Ας του δώσουμε τουλάχιστον τον χρόνο να ανοίξει το στόμα του.
    Που ξέρουμε, μπορεί αυτό να δώσει το έναυσμα να ξαναρχίσει ο διάλογος σε αυτή τη χώρα!…

  13. Κανείς και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα γνωρίζει όλα. Αυτό που οφείλουμε να πράττουμε συμμετέχοντας σε αυτήν την κριτική και σε τέτοιου είδους φόρα γενικότερα είναι να διευρύνουμε και να διερευνούμε σημεία των συγγραφέων στα οποία ενιστάμεθα. Αν κάποιος με βεβαιότητα γνωρίζει το απολύτως ορθό είμαστε πρόθυμοι να τον ακούσουμε, είμαστε επίσης πρόθυμοι να κάνουμε την κριτική μας σε δικές του ιδέες μέσω άρθρων του, ωστόσο η κατάκριση και η καταδίκη μιας προσπάθειας πριν ακόμη ξεκινήσει είναι αρνητική. Επιπλέον κανένας δεν απογορεύει την ευθύτητα , αλλά ορισμένες φορές κάποιος μπορεί να γίνεται προβλητικός χωρίς ο ίδιος να το αντιλαμβάνεται, αυτό όμως δεν τον δικαιολογεί. Ιστότοποι όπως αυτός έχουν σκοπό να παράξουν μέσω της ανταλλαγής απόψεων σύνθεση. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μερικοί καταλήγουν σε εύκολα συμπεράσματα κάνοντας υποθέσεις και το μόνο που προκαλούν είναι θόρυβος, εκτός βέβαια κι αν αυτό επιδιώκουν.
    Το κείμενο αναφέρεται σε πολλά θέματα δεν αναλύει ωστόσο κανένα γιατί ξεκάραθα αναφέρει ότι θα ακολουθήσουν άρθρα με στόχο την ανάδειξη συγκεκριμένων θεμάτων. Αντιλαμβάνομαι το συγκεκριμένο άρθρο σαν άρθρο γνωριμίας μια εισαγωγή που θέτει ένα πλαίσιο με απαισιόδοξη νότα ως προς την ελληνική πραγματικότητα και τίποτα παραπάνω . Περιμένουμε τη συνέχεια , αυτή θα κρίνει και την ποιότητα της προσπάθειας. Πριν όμως τη δούμε και εφόσον δεν τη γνωρίσαμε τουλάχιστον εγώ δεν θα την απορρίψω εξ αρχής, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο.

  14. Κύριε Beriev σωστά τα λέτε, αλλά φτάνετε στο αβέβαιο συμπέρασμα ότι “όλοι δεν ακούνε πια τίποτε”. Νομίζω ότι όλοι (όσοι ενδιαφέρονται) ακούνε όλα όσα λέγονται περιμένοντας όμως εναγωνίως να ακούσουν κι εκείνο που θα σημαίνει ότι η παλιά “μαγιά” δεν χάθηκε εντελώς κι ότι μπορούμε να προσβλέπουμε σε διορθωτική δράση. Είναι φυσικό νέες υποσχέσεις που δεν προχωρούν πέρα από τις επαναλαμβανόμενες χιλιοειπωμένες επισημάνσεις να απογοητεύουν.

  15. Αγαπητέ κ. Ροδίτη και να ακούνε το θέμα είναι τι καταλαβαίνουν ή τι θέλουν να καταλάβουν.

    κ. Ροδίτη δεν πολυπαίζει ρόλο το τι ακούει ο κόσμος, το ζήτημα είναι να βρεθεί μια ελιτ η οποία να οδηγήσει τη χώρα προς την κατεύθυνση μιας βιώσιμης λύσης για την κρίση.

    Μια τέτοια λύση πρεπει να περιεχει και το ζήτημα της ανάπτυξης των Ελληνο-Ρωσικών σχέσεων όπως σωστά αναφέρει ο κ. Σκιαδόπουλος και που πιστεύω θα αναπτύξει στη συνέχεια.

    Εαν βρεθεί μια τέτοια ελιτ τότε θα πειστεί και ο κόσμος για την ορθότητα αυτών των κινήσεων, με τις ίδιες μεθοδολογίες προπαγάνδας από τα ΜΜΕ που πείστηκε μέχρι τώρα ότι το μνημόνιο είναι καλό, ότι οι Γερμανοί είναι φίλοι μας και ότι για όλα τα κακα φταίνε τα κακά “γονίδιά” μας…

    Όλα είναι θέμα “ελιτ” δεν είναι θέμα του “κοσμάκη”. Ο “κοσμάκης” ό,τι μουσική του παίξεις θα χορέψει…

    ΥΓ
    Πολλοί θα βγάλουν “σπυρια” από τις παραπάνω απόψεις αλλά δεν πειράζει. Η αλήθεια είναι δύσκολη… επ’αυτού και το παρακάτω κλιπάκι…

    http://www.youtube.com/watch?v=5j2F4VcBmeo

  16. Η ελίτ υπάρχει. Είναι δεδομένο ότι δεν μιλάμε για τον κοσμάκη. Η Ελίτ, όμως, είναι σκόρπια εδώ κι εκεί.
    Κι οι ελληνο-ρωσικές σχέσεις ένα παλιό μοτίβο που επανέρχεται και στο οποίο αφελώς επενδύουμε. Τέλος πάντων, ας κάνουμε και τώρα υπομονή. Καρτερούμε…

  17. Παλιο μοτιβο βλεπε ”ξανθο γενος”, η ενα μοτιβο που ανταποκρινεται στις πραγματικες ισορροπιες ισχυος και απο τη μερια μας δεν εχει αξιοποιηθει στον ελαχιστο καν βαθμο μεχρι σημερα. Διοτι αν ομιλουμε για τη δευτερη περιπτωση, τοτε καλως και επανερχεται συνεχως, διοτι αυτο ειναι το ζητουμενο σημερα.

  18. “Η Ελίτ, όμως, είναι σκόρπια εδώ κι εκεί.”

    Η ελιτ δεν είναι σκόρπια απλώς είναι πολύ μικρή και επι της ουσίας δεν είναι ελιτ, είναι ένα συνοθύλευμα απο καμμιά τριανταριά πλούσιους, πετρελαιάδες, εργολάβους, λαθρέμπορους, ναρκέμπορους και μιντιάδες. Αντρώθηκαν οικονομικά κλέβοντας, καταπατώντας, παρανομώντας και το κυριώτερο, κάνοντας τα θελήματα ξένων δυνάμεων.

    Δεν έχουν επίπεδο και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην σημερινή δύσκολη συγκυρία όπου διαφαίνεται ότι σε λίγο δεν θα τους χρειάζεται καμμία ξένη δύναμη για να κάνει τη δουλειά της.

    Οδηγούνται στον αφανισμό τους μέρα με τη μέρα και αυτοί αντί να προσπαθουν να βρουν λύσεις το μόνον που κάνουν είναι να απομυζούν και τους τελευταίους χυμούς του κράτους τους ελπίζωντας στο ελεος των γερμανών ή όποιων άλλων ξένων.

    Ελπίδα για έλεος όμως που δεν στηρίζεται ιστορικά πουθενά. Σε λίγα χρόνια κανείς ξένος δεν θα χρειάζεται αυτήν την ελιτ σαν ελεγκτή της κατάστασης στην Ελλάδα αφού θα την έχουν στο πιάτο ούτως ή άλλως.

    Είναι προς το συμφέρον τους λοιπόν να διευρύνουν τον κύκλο τους, να βάλουν και φρέσκα άτομα στο “κλάμπ” τους, άτομα που βλέπουν λύση και έξω από το γλύψιμο των αμερικάνων και των γερμανών, τις τουρκοφιλίες και τις επικύψεις…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *