Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας επανέρχεται!

Δημοσίευσε, με δύο εβδομάδες καθυστέρηση, ο Ιός της Ελευθεροτυπίας αποσπάσματα από δική μας επιστολή, καθώς και απόσπασμα της επιστολή του Γιώργου Ρακκά (Άρδην/Ρήξη) στα οποία απάντησαν και πάλι με το γνωστό τους ύφος...

Στις 1 Φεβρουαρίου 2009, όπως θυμούνται οι αναγνώστες του Αντίβαρου, είχαν ασχοληθεί και πάλι με τη συνήθη τακτική του "τσουβαλιάσματος". Την επομένη, τους εστάλη η ακόλουθη επιστολή:

2 Φεβρουαρίου 2009

Κύριε Διευθυντά,

Είναι η πέμπτη φορά που η Ελευθεροτυπία αναφέρεται και στοχοποιεί -μεταξύ άλλων- το Αντίβαρο (23/1/07, 18/2/07, 11/3/07, 4/1/2008 και 1/2/09). Οι τέσσερις τελευταίες στο ένθετο του Ιού. Ωστόσο ακόμα δεν φιλοξενήθηκε κάποια απάντηση επ' αυτών. Στο πιο πρόσφατο, ο Ιός κατά τη συνήθη τακτική του εφευρίσκει μία δήθεν ομοιότητα απόψεων σε σχέση με την «εξέγερση της νεολαίας του Δεκεμβρίου 2008», και τσουβαλιάζει δεκάδες πρόσωπα, περιοδικά και τάσεις, συνωστίζοντάς τα κάτω από μία φανταστική ομπρέλα.

Ο σκοπός του Ιού είναι ολοφάνερος: η μεταβίβαση κεφαλαίου απαξίωσης και μειωμένης αξιοπιστίας από όσους ήδη θεωρούνται περιθωριακοί σε τάσεις που αποτελούν αξιοπρόσεκτο πόλο, διαθέτουν κύρος ή ενημερώνουν το κοινό τους από μία σκοπιά εναλλακτική των κυρίαρχων ΜΜΕ. Εάν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ο Α και ο Β, τότε ο αξιόπιστος Α αποκτά αυτομάτως τη μειωμένη αξιοπιστία του Β. Αυτή είναι η λογική του Ιού, ο οποίος πλάθει ένα τέτοιο φανταστικό τραπέζι για να πετύχει τον στόχο του. Τα κείμενα και τα αποσπάσματα που παρατέθηκαν είναι τόσο ανόμοια που και ο μεγαλύτερος συνομωσιολόγος θα δυσκολευόταν να τα παρουσιάσει δεμένα σε ένα δημοσίευμα.

Συγκεκριμένα για το Αντίβαρο, φαίνεται πως ακόμα δεν έχουν χωνέψει ότι κατάφερε να συσπειρώσει με επιτυχία ετερόκλητες δυνάμεις κάτω από ένα πάνδημο αίτημα που αντλήθηκε από τη συλλογική μας αυτοσυνειδησία (δηλαδή τη ζώσα μνήμη η οποία αντέδρασε στο περιβόητο βιβλίο Ιστορίας).

Με τιμή,

Ανδρέας Σταλίδης
Ηλ. περιοδικό Αντίβαρο

Επίσης, λάβαμε και μία απάντηση που εστάλη εκ μέρους του Άρδην και της Ρήξης από τον Γιώργο Ρακκά με τίτλο ΣΥΚΟΦΑΝΤ-ΙΟΣ:

Μηχανικοί συνειδήσεων<?XML:NAMESPACE PREFIX = O />

Οι στόχοι μιας συκοφαντικής εμμονής

Μάλλον οι συντελεστές του Ιού της Κυριακής πιστεύουν ότι οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας είναι ηλίθιοι. Και ως τέτοιους τους αντιμετωπίζουν. Ειδάλλως δεν θα τσουβάλιαζαν στο φύλλο της Κυριακής 01/02/09 δύο εντελώς διαφορετικές απόψεις, συνεχίζοντας την εφεύρεσή τους περί ενός «εθνικού χώρου» που ξεκινάει από την Άκρα Δεξιά και καταλήγει στο… Άρδην και τη Ρήξη.

Διότι άλλο είναι να καταγγέλλεις από τη σκοπιά του αυταρχισμού και της καταστολής το ξέσπασμα που προκάλεσε η δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, κι άλλο να υποστηρίζεις ότι τα χαρακτηριστικά αυτού του ξεσπάσματος διαμορφώνουν μια σειρά αδιεξόδων, επικίνδυνα τόσο για όποιους επιθυμούν να ακολουθήσουν την «πολιτική των δρόμων», όσο και για το ευρύτερο κλίμα της ελληνικής κοινωνίας. Διότι και οι περισσότεροι που κατέβηκαν στους δρόμους εκείνες τις ημέρες, σιωπηρά το παραδέχονται: Η αποϊδεολογικοποίηση και ο μηδενισμός ήταν οι κρίσιμοι παράγοντες που έθεσαν το όριο της συγκεκριμένης κινητοποίησης στη σπασμένη βιτρίνα. Και, παραπέρα, αυτά τα χαρακτηριστικά προέκυψαν γιατί ακριβώς ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να παραγάγει διεξόδους, όραμα, προτάσεις… έστω και σε επίπεδο κινηματικό.
Από αυτό το σημείο κι έπειτα, ένα άλαλο ξέσπασμα γίνεται πολύ εύκολα βορά στα χέρια της κοινωνίας του θεάματος, αλλά και στους ειδικούς της εξουσιαστικής κατασκευής συνειδήσεων (διάβαζε ΜΜΕ, από τα μεγάλα τηλεοπτικά συγκροτήματα μέχρι τον… «Ιό της Κυριακής»…), ώστε να ετεροκαθορίσουν το περιεχόμενό του αποδίδοντάς του ό,τι εκείνοι επιθυμούν. Κάπως έτσι, μια κινητοποίηση που είχε ως κύριο στόχο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς βλέπουμε να προβάλλεται ως ένα αντικυβερνητικό ξέσπασμα, μόνο και μόνο για να βγει ο «Γιώργος» (ενώ, απ’ όσα ξέρω και αν δεν με απατάει η μνήμη μου, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί παραμένουν οι ίδιοι, τόσο με πράσινους όσο και με μπλε κυβερνήτες). Κάπως έτσι, η δίκαιη οργή των νεολαίων για τη δολοφονία του νεαρού παιδιού, αλλά και ένα ξέσπασμα έναντι της γενικευμένης ανασφάλειας που τους περιμένει στη γωνία, συμψηφίστηκε στην πράξη με το καμένο κέντρο της Αθήνας, ώστε την επαύριο να επιστρέψουμε στη νομιμότητα με μια καταρρέουσα κυβέρνηση και μια αξιωματική αντιπολίτευση σε σύνδρομο στέρησης εξουσίας. Μια επαύριο στην οποία το επίπεδο της σύγκρουσης με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, ακριβώς επειδή εξαρχής ήταν οραματικά ορφανό, κατέληξε δυστυχώς στο να αποξενώσει ευρύτατα κομμάτια της κοινωνίας, να τα εγκλωβίσει σε μία πόλωση μεταξύ των ολοένα και πιο επιθετικών «φρουρών της τάξης» και των «φρουρών της αταξίας», προκαλώντας εντέλει την ανασφάλεια και ενισχύοντας τα συντηρητικά αντανακλαστικά. Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις μπορεί να πείσει και τον πιο κακόπιστο για του λόγου το αληθές.
Τούτα όμως έχουν μικρή σημασία. Διότι εμείς, σε αντίθεση με τον «Ιό», δεν πιστεύουμε ότι οι αναγνώστες της εφημερίδας είναι ηλίθιοι. Και ξέρουμε ότι όποιοι ανατρέξουν στα κείμενα του περιοδικού και της εφημερίδας, καταλαβαίνουν το πώς, τι και γιατί το λέμε. Αντίθετα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γιατί ο «Ιός» έχει επιδοθεί σε μια λυσσαλέα εκστρατεία κατασυκοφάντησης του Άρδην και της Ρήξης, η οποία διαρκεί πάνω από μία 15ετία.
Και, προφανώς, δεν μιλάμε για τα ψυχολογικά κίνητρα και τις εμμονές, οι οποίες  ενδιαφέρουν πολύ τους ψυχαναλυτές – καθόλου όμως όλους εμάς τους υπόλοιπους. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι να αναλύσουμε τις ιδεολογικές και τις πολιτικές προεκτάσεις της ιδιαίτερης προτίμησης που επιδεικνύει ο «Ιός» στον χώρο του Άρδην και της Ρήξης.

Ο Ιανός της παγκοσμιοποίησης
Ο παγκόσμιος φιλελεύθερος καπιταλισμός ασκεί την κυριαρχία του, ιδιαίτερα στη Δύση,  μέσω ενός ιανόμορφου πολιτικού σχήματος. Από το 1989 κι έπειτα, η κυριαρχία έχει διαμοιραστεί στα δύο, εφαρμόζοντας έναν ιδιότυπο εξουσιαστικό καταμερισμό. Από τη μία έχουμε τη σκληρή επιχειρηματική Δεξιά, αμιγώς νεοφιλελεύθερη, η οποία εδράζεται στα ανώτερα κλιμάκια των πολυεθνικών, τα χρηματιστήρια και τις επιχειρήσεις. Από την άλλη έχουμε την κοσμοπολίτικη Αριστερά, η οποία έχει αναλάβει το δύσκολο κομμάτι της «κατασκευής συναινέσεων» στις επιλογές της παγκοσμιοποίησης – κι άρα εδράζεται κυρίως στους ιδεολογικούς μηχανισμούς: τα κανάλια, τα πανεπιστήμια και τις εφημερίδες. Δεξιά κι αριστερά, λοιπόν, τα αφεντικά είναι ίδια, κι εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό – είτε μιλάμε για τα δεξιά αφεντικά στη δουλειά μας, είτε για τα αριστερά αφεντικά του μυαλού μας.
Ρόλος της Δεξιάς είναι να προωθεί –χθες επιτυχημένα, σήμερα λιγότερο–, όπου γης, τον αμείλικτο νόμο της αγοράς, είτε μιλάμε περί ιδιωτικοποιήσεων του δημόσιου τομέα, είτε για τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, τη λεηλασία των πόρων και την εκμετάλλευση των εργατικών χεριών της περιφέρειας κ.ο.κ. Και, βεβαίως, ύψιστο επιχείρημα εναντίον όσων αντιδρούν είναι η συκοφαντία: «κρατικιστές», «νοσταλγοί της Σοβιετίας», «γραφειοκράτες», «λαϊκιστές» και, πάνω απ’ όλα, «οπισθοδρομικοί».
Παράλληλα, η «Αριστερά», ως μια πιο «ιντελεκτουέλ» δύναμη, έχει αναλάβει πιο πολύπλοκο έργο: την καταρράκωση των εθνικών και κοινωνικών ταυτοτήτων και παραδόσεων των λαών, με την παράλληλη προώθηση όλων εκείνων των ιδεολογημάτων που συγκροτούν τα θεμέλια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων: τον δυτικοκεντρισμό, τον κοσμοπολιτισμό, τον πολυπολιτισμό, τα ατομικά δικαιώματα, τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Κι εδώ οι άμυνες ενάντια σ’ όσους αντιδρούν είναι παρόμοιες μ’ αυτές των δεξιών. Διότι τους καταγγέλλουν συλλήβδην  ως «λαϊκιστές», «οπισθοδρομικούς σκοταδιστές» ή «εθνικιστές». Και τους τσουβαλιάζουν όλους, από τον υποδιοικητή Μάρκος, που κραδαίνει τη μεξικανική σημαία, τους «υπερπατριώτες» Τσάβες και Μοράλες, τους «σκοταδιστές» Παλαιστίνιους αγωνιστές. Και, βέβαια, προπάντων, όσους Κύπριους Έλληνες και όσους Ελλαδίτες επιμένουν να απορρίπτουν την «προσέγγιση» και τη «διαβούλευση» με τον κατακτητή, επιλέγοντας ν’ ακούν όχι τις εξωραϊστικές φωνές των κ.κ. Λιάκου και Ρεπούση, αλλά την κυνική ομολογία του Τούρκου ηθοποιού και των άλλων που ακολούθησαν, για τις μαζικές σφαγές του 1974!
Και για να έχει κανείς μια πιο σαφή εικόνα για τον ρόλο της αριστερής πτέρυγας της σύγχρονης κυριαρχίας, δεν έχει παρά να… ανατρέξει στο αρχείο του «Ιού της Κυριακής» στο διαδίκτυο. Γιατί, τι άλλο έκανε τόσα χρόνια ο «Ιός» πέρα από το να παρέχει, σε τελευταία ανάλυση, ιδεολογικό άλλοθι στην παγκόσμια κυριαρχία και τους ντόπιους εκφραστές της; Όταν πέφτανε βόμβες στη Σερβία, ο «Ιός» μιλούσε για τον φασίστα Μιλόσεβιτς. Ομοίως, όταν οι Ισραηλινοί δολοφονούσαν παιδιά, τα τζιμάνια του «Ιού» είχαν αφιέρωμα στον… «ελληνικό αντισημιτισμό». Κι όταν οι παχυλές τσέπες των Ελλήνων επιχειρηματιών, η πρεσβεία και τα πολιτικά τζάκια ζήτησαν «ελληνοτουρκική φιλία» με το γειτονικό φασιστικό και επεκτατικό κράτος και –συνακόλουθα– προώθησαν το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, πάλι ο «Ιός» προσέφερε ύψιστες υπηρεσίες. Σ’ αυτό το πεδίο δε, τόσες, ώστε ο Τ. Κωστόπουλος –μέλος της συγγραφικής ομάδας και κύριος συγγραφέας των «μαργαριταριών» περί Άρδην και Ρήξης– συνεργάστηκε με την τουρκική Σαμπάχ σε ένα άρθρο που αμφισβητούσε τη… γενοκτονία των Ποντίων (!).
Τούτη η «αριστερή πτέρυγα», τώρα, έχει ανάγκη την ύπαρξη της Άκρας Δεξιάς, ενώ μάλιστα δεν διστάζει να την προβάλλει και να την προωθεί για δύο κυρίως λόγους: επειδή τη χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό σκιάχτρο, δαιμονοποιώντας κάθε άποψη που τους αντιστρατεύεται, και επειδή τη θεωρούν εύκολο αντίπαλο (διότι είναι σαφές ότι ιδεοληψίες όπως αυτές του «Ιού» μπορούν να σταθούν μόνο έναντι των αντίστοιχων του Λιακόπουλου, του Άδωνη και των λοιπών).
Συνεπώς, κι έπειτα απ’ όλα αυτά, όταν οι εν λόγω κύριοι «το παίζουν» διδάκτορες της «αριστερής πολιτικής ορθότητας», απλούστατα μας κοροϊδεύουν. Διότι εκείνο το οποίο αντιπροσωπεύουν δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια καθ’ όλα επίσημη αστυνομία συνειδήσεων. Τι μένει στο πηλίκο, επομένως; Περσινά ξινά σταφύλια ή, αλλιώς, το μονότονο προπαγανδιστικό γαϊτανάκι της «αριστερής πτέρυγας».
Μόνο που, όσο η «δεξιά πτέρυγα» τα έχει βρει μπαστούνια με την οικονομική κρίση, άλλο τόσο οι αγώνες των λατινοαμερικανικών λαών, ο άθλος του παλαιστινιακού Δαυίδ, το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο Σχέδιο Ανάν, η λαϊκή απόρριψη του βιβλίου της Ιστορίας και τόσα άλλα έχουν οδηγήσει σε ανυποληψία και την «αριστερή πτέρυγα». Γι’ αυτό και το «μοντάζ» του Τ. Κωστόπουλου και των συνεργατών του, αυτή τη φορά εκτός από υβριστικό και συκοφαντικό, ήταν άτσαλο και κακότεχνο.

Γιώργος Ρακκας

Όλα τα κείμενα του τετρασέλιδου αφιερώματος της Ρήξης, που κυκλοφορεί σήμερα (7-2-09), βρίσκονται και ηλεκτρονικά στο:
www.ardin.gr/page/archive.php?magazine=TEXTS

Ο Ιός λοιπόν επανήλθε στο θέμα στις 14 Φεβρουαρίου 2009 (οι αγάπες δεν κρύβονται!) και δημοσίευσε πετσοκομμένες τις δύο απαντήσεις κάνοντας επιπλέον σχόλια. Δημοσιεύθηκαν τα εξής.(Με πορτοκαλί αναγράφουμε τα σχόλια του Ιού στις επιστολές)

Ποιους ενοχλεί η έκρηξη των νέων

ios@enet.gr / www.iospress.gr ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Το ρεπορτάζ του «Ιού» για την ενιαία εχθρική στάση του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου» απέναντι στη νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη (1.2.09) προκάλεσε δύο απαντήσεις.

Ο Ανδρέας Σταλίδης του ηλεκτρονικού περιοδικού «Αντίβαρο» γράφει: «Ο Ιός κατά τη συνήθη τακτική του εφευρίσκει μία δήθεν ομοιότητα απόψεων σε σχέση με την "εξέγερση της νεολαίας του Δεκεμβρίου 2008" και τσουβαλιάζει δεκάδες πρόσωπα, περιοδικά και τάσεις, συνωστίζοντάς τα κάτω από μία φανταστική ομπρέλα.

Ο σκοπός του Ιού είναι ολοφάνερος: η μεταβίβαση κεφαλαίου απαξίωσης και μειωμένης αξιοπιστίας από όσους ήδη θεωρούνται περιθωριακοί σε τάσεις που αποτελούν αξιοπρόσεκτο πόλο, διαθέτουν κύρος ή ενημερώνουν το κοινό τους από μία σκοπιά εναλλακτική των κυρίαρχων ΜΜΕ. Εάν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ο Α και ο Β, τότε ο αξιόπιστος Α αποκτά αυτομάτως τη μειωμένη αξιοπιστία του Β. Αυτή είναι η λογική του Ιού, ο οποίος πλάθει ένα τέτοιο φανταστικό τραπέζι για να πετύχει το στόχο του. Τα κείμενα και τα αποσπάσματα που παρατέθηκαν είναι τόσο ανόμοια που και ο μεγαλύτερος συνωμοσιολόγος θα δυσκολευόταν να τα παρουσιάσει δεμένα σε ένα δημοσίευμα.

Συγκεκριμένα για το Αντίβαρο φαίνεται πως δεν έχουν χωνέψει ότι κατάφερε να συσπειρώσει με επιτυχία ετερόκλητες δυνάμεις κάτω από ένα πάνδημο αίτημα που αντλήθηκε από τη συλλογική μας αυτοσυνειδησία (δηλαδή τη ζώσα μνήμη η οποία αντέδρασε στο περιβόητο βιβλίο Ιστορίας)».

Ο ίδιος ο συντάκτης της επιστολής επαίρεται, λοιπόν, για τη συμβολή του στη «συσπείρωση» των «ετερόκλητων δυνάμεων» που αποτέλεσαν το αντικείμενο του άρθρου μας. Στις αναλύσεις του «Αντίβαρου», που τσιτάραμε, διαβάζουμε ότι τα πρόσφατα «δεκεμβριανά» ήταν μια «πορτοκαλί επανάσταση» υποκινημένη από τις ΗΠΑ για να στριμώξουν τον «εθνικά υπερήφανο» Κωστάκη Καραμανλή. Αν το ίδιο ακριβώς λένε και οι λιγότερο ευπαρουσίαστες εκδοχές του «πατριωτικού χώρου», το πρόβλημα δεν είναι δικό μας. Πάει πολύ, ωστόσο, ο οικοδεσπότης αυτών των σεναρίων να κατηγορεί εμάς για «συνωμοσιολογία»!

Η δεύτερη αντίδραση προήλθε από τον Γιώργο Ρακκά, υπεύθυνο σύνταξης του περιοδικού «Αρδην» και της εφημερίδας «Ρήξη».

Το απαντητικό άρθρο που μας κοινοποίησε (με τίτλο «Μηχανικοί συνειδήσεων») δημοσιεύθηκε στην τελευταία «Ρήξη» (7.2.09), αναρτήθηκε σε διάφορες ιστοσελίδες του «πατριωτικού χώρου» κι αποτελεί μια εφ' όλης της ύλης συκοφαντική επίθεση κατά του «Ιού», καταγγέλλοντάς μας σαν τμήμα της «εξουσιαστικής κατασκευής συνειδήσεων» με την οποία «ο παγκόσμιος φιλελεύθερος καπιταλισμός ασκεί την κυριαρχία του» μετά το 1989!

«Για να έχει κανείς μια πιο σαφή εικόνα για το ρόλο της αριστερής πτέρυγας της σύγχρονης κυριαρχίας», διαβάζουμε, «δεν έχει παρά να ανατρέξει στο αρχείο του "Ιού της Κυριακής" στο διαδίκτυο. Γιατί τι άλλο έκανε τόσα χρόνια ο "Ιός" πέρα από το να παρέχει, σε τελική ανάλυση, ιδεολογικό άλλοθι στην παγκόσμια κυριαρχία και τους ντόπιους εκφραστές της; Οταν πέφτανε βόμβες στη Σερβία, ο "Ιός" μιλούσε για τον φασίστα Μιλόσεβιτς. Ομοίως, όταν οι Ισραηλινοί δολοφονούσαν παιδιά, τα τζιμάνια του "Ιού" είχαν αφιέρωμα στον ..."ελληνικό αντισημιτισμό". Κι όταν οι παχυλές τσέπες των Ελλήνων επιχειρηματιών, η πρεσβεία και τα πολιτικά τζάκια ζήτησαν "ελληνοτουρκική φιλία" με το γειτονικό φασιστικό και επεκτατικό κράτος και -συνακόλουθα- προώθησαν το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, πάλι ο "Ιός" πρόσφερε ύψιστες υπηρεσίες. Σ' αυτό το πεδίο δε τόσες, ώστε ο Τ. Κωστόπουλος -μέλος της συγγραφικής ομάδας και κύριος συγγραφέας των "μαργαριταριών" περί Αρδην και Ρήξης- συνεργάστηκε με την τουρκική Σαμπάχ σ' ένα άρθρο που αμφισβητούσε τη... γενοκτονία των Ποντίων(!)».

Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί περισσότερες παραχαράξεις της πραγματικότητας, συμπυκνωμένες σε τόσο λίγο χώρο. Ευτυχώς το ηλεκτρονικό αρχείο του «Ιού» είναι προσπελάσιμο στους πάντες κι έτσι οι συκοφαντίες του κ. Ρακκά δεν είναι δύσκολο να ελεγχθούν. Την εποχή των νατοϊκών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, π.χ., δεν τραγουδούσαμε βεβαίως σερβικά στρατιωτικά εμβατήρια (όπως ίσως θα 'θελε ο κ. Ρακκάς), αποκαλύψαμε ωστόσο στο ελληνικό κοινό τη χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου απ' την αμερικανική αεροπορία («Το απόρρρητο έγκλημα του ΝΑΤΟ», 18.4.99). Φως φανάρι ότι προσπαθούσαμε, οι ταλαίπωροι, να προσφέρουμε «ιδεολογικό άλλοθι» στην πολιτική των ΗΠΑ...

Εξίσου παραπλανητικά είναι τα περί «συνεργασίας» ενός μέλους του «Ιού» με τη «Σαμπάχ». Αυτό στο οποίο αναφέρεται ο κ. Ρακκάς δεν είναι παρά μια συνοπτική παρουσίαση του βιβλίου του Τάσου Κωστόπουλου «Πόλεμος κι Εθνοκάθαρση» απ' τον ανταποκριτή της εφημερίδας στην Αθήνα, Στέλιο Μπερμπεράκη (31.12.08). Προφανώς, η δημόσια συζήτηση για ένα βιβλίο που έκανε τέσσερις εκδόσεις μέσα σ' ένα χρόνο εντάσσεται κι αυτή σε σκοτεινούς σχεδιασμούς ιμπεριαλιστικών κέντρων!

Δεν μπορούμε, τέλος, να μη σχολιάσουμε την αυθαίρετη σύνδεση ανάμεσα στη σφαγή της Γάζας και τα δημοσιεύματά μας για την εγχώρια ναζιστική φιλολογία. Σύμφωνα με τον υπεύθυνο σύνταξης του «Αρδην» και της «Ρήξης», τα ισραηλινά εγκλήματα απαγορεύουν κάθε ενασχόληση με τα αντισημιτικά πονήματα του Πλεύρη ή το «Μάιν Κάμπφ» του Χίτλερ! Φταίμε εμείς, μετά, που μιλάμε για ενιαίο «πατριωτικό χώρο»;

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το υπόλοιπο κείμενο του κ. Ρακκά. Μεταξύ άλλων «αποκαλύπτει» ότι «καταγγέλλουμε συλλήβδην ως "λαϊκιστές", "οπισθοδρομικούς σκοταδιστές" ή "εθνικιστές"» τους... Ζαπατίστας, τον Τσάβες της Βενεζουέλας και τους "σκοταδιστές" Παλαιστινίους αγωνιστές». Δικαίωμα βέβαια του οποιουδήποτε να φαντασιώνεται τον εαυτό του σαν Ελληνα subcoman-dante, όχι όμως και να λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι: αρκεί μια πλοήγηση στο δικτυακό τόπο του «Ιού» για να διαπιστώσει κανείς τη σαφή, διαχρονική στάση μας τόσο στο Παλαιστινιακό όσο και απέναντι στο ελπιδοφόρο κίνημα του EZLN.

Εύγλωττα είναι και τα υπόλοιπα κείμενα του «αφιερώματος» στον «Ιό», που δημοσιεύονται στο ίδιο τεύχος της εφημερίδας του κ. Ρακκά. Εκεί μαθαίνουμε πως «το μόνο είδος αναγνώστη που διαβάζει ακόμα τον Ιό είναι ο επιπόλαιος αναγνώστης», αφού «ο Ιός πιάνει πάτο στο επίπεδο της πολιτικής ανάλυσης και είναι ανύπαρκτος στο επίπεδο της πρωτογενούς έρευνας», αποκαλούμαστε δε «νεοταξίτικη, εθνομηδενιστική πέμπτη φάλαγγα της χώρας», «ουτιδανοί οσφυοκάμπτες των κελευσμάτων που εμπνέονται από τα πλέον σκοτεινά παγκοσμιοποιητικά κέντρα», «φυσική συνέχεια των παρακρατικών» με τους οποίους «έχουμε αναλάβει αντίστοιχη δουλειά» κι «έχουμε περάσει από τα ίδια γραφεία», και άλλα συναφή (σ.15). Επιπλέον, η «Ρήξη» ανακαλύπτει (σ.13), άγνωστο πού, ότι «αρνούμαστε» τα... Σεπτεμβριανά του 1955 στην Πόλη!

Κατανοούμε φυσικά την ενόχληση του κ. Ρακκά από τη δημοσιοποίηση της εχθρικής στάσης του ίδιου και των εντύπων του απέναντι στην πρόσφατη νεανική εξέργερση. Θυμίζουμε ότι, σε πρωτοσέλιδο άρθρο του στη «Ρήξη» (13.12.08), υποστήριζε ότι «τα κύρια χαρακτηριστικά» του κινήματος ήταν «η άρνηση, η καταστροφή κι ένας διάχυτος, γενικευμένος μηδενισμός», καθώς και ότι η εξέγερση έδωσε στους «ολιγάρχες του τόπου μια πολύ κατάλληλη ευκαιρία να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη φθορά στην κυβέρνηση και να ρίξουν τον Καραμανλή, λόγω των ανοιγμάτων που έκανε προς τους Ρώσους και τους Κινέζους»...

Η ενόχληση αυτή δεν αναιρεί όμως καθόλου τα γραφόμενά μας. Απεναντίας, όλο και νέα στοιχεία μας επιβεβαιώνουν. Την περασμένη Κυριακή, διαβάσαμε π.χ. μια πρωτοσέλιδη συνέντευξη -αυτοπαρουσίαση του Κώστα Καραΐσκου (μόνιμου αρθρογράφου του «Αρδην», συνδημιουργού της «Ρήξης» και «σημείου αναφοράς στον πατριωτικό χώρο») στη χουντοβασιλική «Ελεύθερη Ωρα» του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου. Η θέση του για την πρόσφατη νεανική εξέγερση ήταν -κι εδώ- εξαιρετικά σαφής: «Πώς μπορεί μια πολιτεία που σκορπίζει μπροστά σε λίγους κουκουλοφόρους να αντιμετωπίσει την επιβουλή μιας χώρας μεγάλης και σοβαρής σαν την Τουρκία;». Η πάταξη, δηλαδή, του «εσωτερικού εχθρού» συνιστά προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της «εξωτερικής επιβουλής». Πότε και πού το έχουμε ξανακούσει αυτό;

Και για να τελειώνουν τα αστεία περί «πρεσβειών», «ξενοκίνητων» κ.λπ.: η «Ρήξη» έχει καταγγείλει σαν «τουλάχιστον ύποπτη» τη σθεναρή αντίσταση του Αλέκου Αλαβάνου και του ΣΥΡΙΖΑ στο ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά σε μια κινέζικη πολυεθνική (29.11.08, σ.7).

Αν λοιπόν κάποιοι προασπίζονται δημοσίως ξένα συμφέροντα, αυτοί δεν είμαστε εμείς. *

Όσον αφορά στο Αντίβαρο, η λογική του Ιού της Ελευθεροτυπίας -- είναι προφανές πλέον -- εστιάζεται στο εξής αξίωμα: εάν χίλιοι άνθρωποι συμφωνήσουν στο ότι ο ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή, ε τότε όλοι αυτοί μπορούν να τσουβαλιάζονται στις σελίδες του Ιού!

Διότι αυτό ακριβώς γράφτηκε και ακριβώς συνέβη. Συμφώνησαν σε ένα πάνδημο αίτημα (στην απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, ως ακατάλληλο) άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, και θα πρέπει υποχρεωτικά όλοι αυτοί να είναι περίπου το ίδιο πράγμα.

Η λογική και ο Ιός έχουν πάρει διαζύγιο οριστικά.

Επί της ουσίας: η λογική κανενός κειμένου για τα Δεκεμβριανά δεν είναι τόσο απλοϊκή όσο την παρουσιάζει ο Ιός, ούτε όλα τα άρθρα για το θέμα παρουσιάζουν μονομέρεια. Επίσης, αρκετά από τα άρθρα που «χρεώνονται» στο Αντίβαρο ήταν αναδημοσιεύσεις. Δεν έχουν καταλάβει οι φορείς του ιού ότι το Αντίβαρο είναι ηλεκτρονικό περιοδικό, χωρίς γραμμή, χωρίς συγκροτημένη συντακτική ομάδα, χωρίς συγκεκριμένη άποψη, και απλά είναι βήμα όπου ο καθένας εκφράζει μονάχα τον εαυτό του. Δεν είναι ούτε κόμμα, ούτε παράταξη, ούτε φράξια, ούτε οτιδήποτε άλλο ενδεχομένως φαντάζονται με το παλαιομοδίτικο μυαλό τους που αδυνατεί να χωρέσει την τεχνολογία, την επικοινωνία και τη διαμόρφωση άποψης μέσω της εναλλακτικής ενημέρωσης χωρίς εξαρτήσεις από μεγαλο-δημοσιογράφους των έντυπων ή τηλεοπτικών ΜΜΕ.

Κάτω από τα σχόλια, στα "συναφή άρθρα" μπορούν να δουν οι αναγνώστες τα 17 άρθρα που (ανα-)δημοσιεύθηκαν στο Αντίβαρο για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Διαβάζοντας το υλικό αυτό καταρρέει πλήρως η επιχειρηματολογία του Ιού, αφού διαφαίνεται η επιλέκτοτητά τους. Συγκεκριμένα, τα δύο άρθρα που αναφέρθηκαν σε "πορτοκαλί φλόγες" ήτανε του Γιώργου Καραμπελιά (αναδημοσίευση από τη Ρήξη) και του Ν.Ζ. (αναδημοσίευση από το Παρόν). Και τα δύο ανήκουν στην ενότητα "Παρατηρητήριο", όπου δεν δημοσιεύονται πρωτότυπα άρθρα.