Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Δεν υποστηρίζω την Αφροδίτη Λατινοπούλου αλλά αντιθέτως διαφωνώ με αρκετές από τις θέσεις της και κυρίως με τον τρόπο που τις διεκδικεί οπότε σίγουρα δεν ανήκω στους πολιτικούς της υποστηρικτές. Αλλά υπάρχει μια στοιχειώδης αρχή που δεν διαπραγματεύομαι. Όταν κάποιος έχει δίκιο, θα του το αναγνωρίζω ακόμη κι αν διαφωνώ μαζί του σε όλα τα υπόλοιπα.
Εν προκειμένω στο συγκεκριμένο ζήτημα των Ρομάλεν Τσαβάλεν, όταν η Λατινοπούλου μιλούσε για φαινόμενα ανομίας, παράνομη οπλοκατοχή, διακίνηση απαγορευμένων ουσιών και ασυδοσία, που αποδίδονται σε αρκετούς από αυτούς, δεν είναι δυνατόν να βαφτίζονται όλα συλλήβδην «ρατσισμός». Όπου υπάρχει παρανομία, υπάρχει παρανομία. Και ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται για όλους ανεξαιρέτως. Όχι για τους Έλληνες αλλά όχι για τους Ρομά. Όχι για τους δεξιούς αλλά όχι για τους αριστερούς. Όχι για τους «δικούς μας» αλλά για τους «άλλους». Ένας νόμος. Για όλους.
Και τώρα φτάνουμε στο πρόσφατο viral περιστατικό του πλοίου. Συγκεκριμένοι Ρομά φέρονται να την πλησίασαν, να την προπηλάκισαν και να την εξύβρισαν, με την κατάσταση να φτάνει σε σημείο αδικαιολόγητης έντασης και προσβολής. Ακριβώς εδώ αρχίζει το πραγματικό πανηγύρι της υποκρισίας. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αντί να πουν ένα αυτονόητο “αυτό είναι απαράδεκτο”, πανηγυρίζουν. Χαίρονται επειδή κάποιος τραμπούκισε έναν πολιτικό που δεν συμπαθούν. Το ακόμη χειρότερο μάλιστα ότι είναι άνθρωποι από συγκεκριμένους αριστερούς κύκλους που κατά τα άλλα μας κάνουν καθημερινά μαθήματα για τα δικαιώματα της γυναίκας, την έμφυλη βία, τον σεβασμό, τη διαφορετικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Όταν όμως η γυναίκα είναι η Λατινοπούλου, φαίνεται πως αλλάζουν οι κανόνες. Ξαφνικά η γυναίκα δεν χρειάζεται προστασία. Η βία δεν είναι τόσο σοβαρή. Ο προπηλακισμός γίνεται αντίδραση, ο τραμπουκισμός γίνεται απάντηση και ο θύτης αποκτά περίπου το φωτοστέφανο του κοινωνικού αγωνιστή. Αυτό δεν είναι προοδευτικότητα αλλά ξεδιάντροπη πολιτική υποκρισία.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο εξοργιστικό. Ένας άνθρωπος φέρεται να κινείται απειλητικά εναντίον μιας γυναίκας μέσα σε έναν δημόσιο χώρο και γύρω του υπάρχουν άνθρωποι που απλά κοιτούν αδιάφορα. Κάποιοι μάλιστα τραβούν βίντεο. Κινητά σηκώθηκαν. Άνθρωποι όχι.
Αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό κομμάτι της ιστορίας. Γιατί κάποτε, όταν ένας άνδρας έβλεπε μια γυναίκα να δέχεται επίθεση, θεωρούταν αυτονόητο ότι θα σηκωθεί και θα παρέμβει.
Σήμερα πρώτα βγάζουμε το κινητό. Πρώτα καταγράφουμε. Πρώτα περιμένουμε να γίνει viral και μετά αποφασίζουμε ποιος είναι ο «καλός» και ποιος ο «κακός», ανάλογα με το κόμμα που ψηφίζει.
Να τελειώνουμε με αυτή την αρρώστια. Δεν χρειάζεται να συμπαθώ τη Λατινοπούλου για να καταδικάσω την επίθεση εναντίον της. Δεν χρειάζεται να είμαι δεξιός για να απαιτώ νόμο και τάξη.
Δεν χρειάζεται να μισώ τους Ρομά για να καταδικάζω τη συμπεριφορά συγκεκριμένων Ρομά που παρανομούν. Και κυρίως… Δεν χρειάζεται να συμφωνώ με έναν άνθρωπο για να υπερασπιστώ το δικαίωμά του να μη δέχεται τραμπουκισμό. Γιατί αν σήμερα δικαιολογούμε τον προπηλακισμό κάποιου επειδή δεν μας αρέσουν οι απόψεις του, αύριο θα θεωρείται φυσιολογικό να προπηλακίζεται ο οποιοσδήποτε δικός μας άνθρωπος, η κόρη μας, η αδερφή μας, η σύζυγος μας κ.ο.κ.
Όμως τότε δεν θα έχουμε δημοκρατία. Θα έχουμε ζούγκλα με Wi-Fi και κάμερες κινητών. Η βία δεν έχει ιδεολογία. Ο τραμπουκισμός δεν έχει άλλοθι και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.