Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Ξεκινάς τη μέρα σου να πας στην δουλειά σου. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και κινείσαι στον πυκνοκατοικημένο αστικό ιστό. Ξαφνικά πετάγεται ένα γατί στη ρόδα σου και το πατάς. Η εναλλακτική είναι να κόψεις τιμόνι πάνω σε αυτοκίνητα ή πεζοδρόμια ή στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.
Από εκεί και πέρα η ζωή σου μετατρέπεται σε κόλαση. Πρώτη φορά στη ζωή σου αντιμετωπίζεις διαδικασίες σύλληψης, αυτοφώρου, ψάχνεις για δικηγόρο, βρίσκεσαι στο εδώλιο και η ποινή ισοδυναμεί με μια μικρή γκαρσονιέρα σε κόστος, συν το manhunt που έχει προηγηθεί, την έκθεση της προσωπικότητας σου ως την πλέον ακραία προσωποποίηση του “κακού”, και με την βοήθεια καμερών ασφαλείας, τις οποίες αν θέλεις να τις χρησιμοποιήσεις ως ιδιοκτήτης τους για να αποδείξεις ένα έγκλημα εις βάρος σου, πρέπει να ξεπεράσεις (αν τα καταφέρεις) ένα βουνό νομικά εμπόδια για μια μπουρδολογία που ονομάζεται GDPR.
Όλα αυτά για ένα δυστύχημα που είναι έξω από τις δυνάμεις σου να το αποφύγεις, και για έναν νομικό κίνδυνο που παράγεται καθημερινά στους δρόμους για τους οδηγούς, αφενός γιατί κάποιοι έχουν αναλάβει τακτικά να σιτίζουν τον αδέσποτο πληθυσμό ζώων ανάμεσα στα αυτοκίνητα και αφετέρου διότι οι Δήμοι δεν κάνουν αυτό που γίνεται σε όλες τις πολιτισμένες χώρες με την απομάκρυνση των αδέσποτων.
Η μεγάλη αντίθεση είναι πως αν αφήσεις ένα παιδάκι να παίζει μπάλα μέσα στην μέση του δρόμου, αυτός που θα το χτυπήσει καλύπτεται από αστική ευθύνη από την ασφάλεια του οχήματός του, και επίσης αν δεν φταίει (με βάση τον Κ.Ο.Κ.) που χτύπησε το παιδάκι, τότε αθωώνεται. Αντιθέτως, διώκονται οι γονείς για παραμέληση, για έκθεση σε κίνδυνο κλπ κλπ.
Με τα αδέσποτα όμως δεν διώκεται κανείς άλλος πέραν του οδηγού, ασχέτως αν μπορούσε ή όχι να αποφύγει το χτύπημα. Δεν ευθύνεται για παράδειγμα αυτός που δίπλα στο δυστύχημα διατηρεί ποτίστρα και ταΐστρα με αποτέλεσμα το γατί να πηγαινοέρχεται δίπλα στον δρόμο με απρόβλεπτη συμπεριφορά χειρότερη ενός νηπίου. Δεν ευθύνεται ο Δήμος για την απραξία και την ανοχή διαβίωσης των ζώων στο αστικό περιβάλλον. Δεν ευθύνεται επίσης κανείς, αν αυτά σχηματίσουν αγέλη και επιτίθενται σε πεζούς ή δικυκλιστές ή ακόμα και αυτοκίνητα με κίνδυνο να προκληθεί θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα. Και αν κάποιος δικυκλιστής για να περάσει από την αγέλη κλωτσήσει και ένα σκυλί για να το φοβίσει ή να το διώξει, τότε κινδυνεύει και πάλι για κακομεταχείριση “ζώου συντροφιάς”.
Ειδικά ζώων συντροφιάς, διότι ο νόμος γι’ αυτά θεσμοθετήθηκε, ή μάλλον θεσμοθετήθηκε για μια ακόμα μειονότητα με μανίες και εμμονές που ζει ανάμεσά μας. Διότι αν δεν είναι ζώα συντροφιάς, όλα καλά. Σκαντζόχοιροι, αλεπούδες, πουλιά κλπ, “στου χαντάκ’…” όπως λέει και το ανέκδοτο. Διότι ο νόμος αυτός όπως και πολλοί άλλοι που καταλύουν το πνεύμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης, φτιάχτηκαν για λίγες ψήφους ακόμα, “for a few dollars more” στην Άγρια Δύση μας, όπου οι πολίτες προσπαθούν να επιζήσουν ανάμεσα σε συμμορίες, πολιτικά συμφέροντα, μανιακούς, ευπαθείς ομάδες κλπ. Και αποτελεί έναν ακόμα νόμο που διαστρεβλώνει την έννοια του Δικαίου σε ένα κράτος που κυβερνούν χρόνια τώρα οι διάφορες μειονότητες.
Συνήθως δεν ασχολούμαι με τέτοια θέματα, αλλά εδώ δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει την υπερβολή, το παράλογο και την παρερμηνεία τού νόμου. Επειδή καταγγέλλονταν συχνά περιστατικά κακοποιήσεως ζώων, κατοικιδίων ή μη, ο Βορίδης (αν θυμούμαι σωστά) είχε αυστηροποιήσει τον νόμο και καλά είχε κάμει. Άλλο όμως να κακοποιείς συνειδητά κι εν ψυχρώ ένα ζώο και εντελώς διαφορετικό το να σκοτώνεις ένα αδέσποτο, που πετάχτηκε στις ρόδες τού αυτοκινήτου σου. Αυτή τη διαφορά δεν μπορούν να την διακρίνουν οι δικαστές; Δικάζουν με το γράμμα και όχι το πνεύμα τού νόμου; Είμαστε των άκρων στην Ελλάδα, πώς να το κάνουμε;
Σε όλα αυτά τα περιστατικά έχουν σημασία οι συνθήκες που το περιστατικό έλαβε χώρα .
Έχετε δει οδηγό να προσπαθεί να χτυπήσει γάτα με το αυτοκίνητο του επίτηδες;
Έχετε δει οδηγό να οδηγεί με 60-80 σε κατοικημένο τόπο όπου υπάρχει σήμανση 30 χλμ ,που είναι και πολλά ;
Αυτές οι καταστάσεις που περιέγραψα είναι διαφορετικές από την αναφερόμενη από εσάς .Η άτυχη στιγμή πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τον νόμο και να μην εξοντώνεται ο οδηγός .Υπαρχουν αρκετές περιπτώσεις που αντιδρούν περίεργα και οι γάτες .Ο άνθρωπος όμως με κοινή λογική και οδηγώντας με μικρή ταχύτητα μπορεί να προλάβει τις περισσότερες καταστάσεις .Δυστυχως λείπει η κοινή λογική κι έχουμε πιάσει πάλι τα άκρα .
“Σε όλα αυτά τα περιστατικά έχουν σημασία οι συνθήκες που το περιστατικό έλαβε χώρα .
Έχετε δει οδηγό να προσπαθεί να χτυπήσει γάτα με το αυτοκίνητο του επίτηδες;”
Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. Δεν έχω δει, αλλά ίσως υπάρχει. Όμως έχω διαβάσει για βοσκό, που έβγαλε τα μάτια τού σκύλου με μαχαίρι, επειδή τού έφαγε μία κότα. Η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο από φιλοζωικές οργανώσεις και θάφτηκε. Έχω διαβάσει για σκύλους/γάτες που τούς κρεμούν σε γέφυρες αυτοκινητοδρόμων και άλλα παρόμοια και θλιβερά. Γι αυτές τις περιπτώσεις αυστηροποιήθηκε ο νόμος και μάλιστα υπερβολικά.
Η παραβίαση ορίου ταχύτητος είναι άσχετη και προφανώς το όριο τέθηκε για προστασία ανθρώπων και όχι ζώων.
ΥΓ: Το άρθρο που σχολίασα έγραψε κάποιος Ευστάθιος Δαφνομήλης. Τον λένε και Χρίστο;
Χρειάζεται μια μαζική κινητοποίηση για την επισήμανση αυτής της γελοιότητας. Άλλο πράγμα τα βασανιστήρια ζώων και άλλο πράγμα το ατύχημα για το οποίο πρέπει να ευθύνεται μόνο ο φορέας που είναι υπεύθυνος για την παρουσία αδέσποτων στην περιοχή.
Αυτή η εισαγόμενη υποκριτική ζωολατρία (ή μάλλον για γατολατρία και σκυλολατρία πρόκειται, διότι και χασάπικα υπάρχουν, και σφαγεία, αλλά και οι ίδιες οι ζωοτροφές σκύλου και γάτας πολύ συχνά έχουν πολτοποιημένα ζώα μέσα, μοσχάρια, ψάρια, κοτόπουλα) έχει καταντήσει αηδία. Αν δει κανείς ελληνικές ταινίες ή σειρές μέχρι και πριν 10 χρόνια, οι εμμονές με σκύλους και γάτες αφορούσαν κάποιους πλούσιους τους οποίους το σενάριο συνήθως ειρωνευόταν για τις υπερβολές περιποίησης.
Ο νόμος θα πρέπει να έχει κάποια σχέση με την κοινή λογική.
Επίσης, έχει παραπάει η ανοησία με το δήθεν “ηθικό πλεονέκτημα” των σκυλόφιλων/γατόφιλων, καθώς σήμερα, με τα σόσιαλ μίντια, έχουμε δει πλήθος τέτοιων “καλών ανθρώπων”, να κακοποιούν την οικογένεια τους ή να δολοφονούν τη γυναίκα ή σύντροφο τους, και να βλέπουμε να διαρρέουν φωτογραφίες τους γεμάτες “αγάπη” για το κατοικίδιο τους…