Κιλκίς: «η ματοθρεμμένη γη»

«Ήταν δυο σύγγαμβροι από την Κύμη της Ευβοίας, ο συνταγματάρχης Ιωάννης Παπακυριαζής και ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου. Και οι δυο λεβέντες. Τα ανδραγαθήματα τους υπήρξαν από τα φωτεινότερα δείγματα ατομικής γενναιότητος. Οι δυο αυτοί συγγενείς είχαν τσακωθεί…σαν σύγγαμβροι που ήσαν. Στην μάχη του Κιλκίς βρέθηκαν οι μονάδες τους να πολεμούν πλάι – πλάι και ο συναγωνισμός των δυο τσακωμένων έφθασε φυσικά στο αποκορύφωμα. Στην τελευταία μάχη, όπως αναφέρει ο Πάγκαλος, επήλθε το δράμα: “..Ήρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμός πυρός, κατά την διάρκειαν του οποίου οι 6 λόχοι του Βελισσαρίου, προχωρούντες ταχέως έφθασαν εις απόστασιν εφόδου από της πρώτης γραμμής των βουλγαρικών ορυγμάτων. Και είδoν το αλησμόνητον θέαμα της εφόδου των 6 ευζωνικών λόχων του Βελισσαρίου, οι οποίοι καθ’ ας είχαν οδηγίας υπό του διοικητού των, έβαλον αιφνιδίως ταχύτατον ολιγόλεπτον πυρ εναντίον του εχθρού, μετά το οποίον ώρμησαν ακάθεκτοι και με βροντώδεις αλαλαγμούς εναντίον των επί της πρώτης οφρύος του λόφου βουλγαρικών χαρακωμάτων. Η γραμμή των εφορμούντων λόχων, με τας απαστράπτουσας υπό τον ήλιον υπερχιλίας λόγχας ωμοίαζεν προς χαλυβδίνην ταινίαν, η οποία απειλητική επήρχετο εναντίον των εχθρικών ορυγμάτων. Ο αγών υπήρξεν μεγαλειώδης. Οι Βούλγαροι ανετράπησαν ή εξοντώθηκαν δια της λόγχης. Αυτό ήτο το μεγαλύτερον κατόρθωμα του Βελισσαρίου και με δικαίαν υπερηφάνειαν εφώναξεν εις τον λοχαγόν Ζήραν, άλλον γενναίον, ο οποίος υπηρετούσε εις το σύνταγμά του Παπακυριαζή, του μπατζανάκη του Βελισσαρίου.

-Βρε Ζήρα, πού είναι ο Διοικητής σου να δει;

Ζήρας: Σκοτώθηκε.

Είχε πέσει προ ολίγου μόλις, μαχόμενος με τον ίδιον απαράμιλλον τρόπον. Και τότε το πρόσωπο του Βελισσαρίου εμαύρισεν από το πένθος. Έβγαλε το πηλήκιόν του, έκαμε τον σταυρό του, εδάκρυσεν και ετράβηξεν μπροστά με περισσοτέραν ορμήν. Εκεί παρακάτω στη Τζουμαγιά, στο ύψωμα 1378, τον περίμενε κι αυτόν ο Χάρος…».

(Από το Αναμνηστικό Λεύκωμα για τα 50 χρόνια της μάχης του Κιλκίς. Θεσσαλονίκη 1964).

23 Ιουλίου του 1929, ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, επισκέπτεται το Κιλκίς. Σκοπός του να τιμήσει τους ατίμητους μαχητές της Μακεδονίας μας, τους Κιλκισιομάχους. Ο σπουδαίος Αθηναίος γλύπτης Γ. Δημητριάδης έχει «ιστορήσει» και κοσμήσει, μ’ ένα εξαιρετικό γλυπτό, τον λόφο όπου διαδραματίστηκε η περιώνυμη μάχη. Μαζί του ο εθνικός μας ποιητής Κ. Παλαμάς, που διαβάζει το εξαίσιο: «Η Πατρίδα στους νεκρούς της». Και ακούγεται στον αιματοβαμμένο λόφο η φωνή, η φλογέρα του Γέροντα ποιητή του Γένους: «– Παιδιά μου, όσοι, προφήτες μου, στρατιώτες, αρχηγοί,/ σαν τα λιοντάρια στήσατε κορμιά και σαν τα κάστρα/ και μεσ’ στη μακεδονική ματοθρεμμένη γη/ βάλατε την εικόνα μου φερτή σαν από τ’ άστρα/ στου Λαχανά και στου Κιλκίς την εκκλησιά την πλάστρα,/ πνοές κι αν πλανάστε σ’ άλλη ζωή, λείψανα κι αν κοιμάστε/ σας λειτουργώ στη δόξα μου. Μακαρισμένοι να ‘στε».

Γράφει η επιτύμβιος στήλη της μάχης του Κιλκίς, ονόματα. Ονόματα ηρώων, αξιωματικών και στρατιωτών, που άφησαν τα αγιασμένα κόκαλά τους στα σιταροχώραφα τους Κιλκίς, πολλοί κάηκαν ζωντανοί από τη φωτιά που άρπαξαν τα μεστωμένα στάρια, τραυματίες αβοήθητοι. Όργωναν τα κατοπινά χρόνια, οι αγρότες τα χωράφια από το Καμπάνη έως το Κιλκίς. και οι παπαρούνες σ’ αυτά τα χωράφια, έλεγε ένα παλιός, είχαν χρώμα σαν το αίμα. Και ξεσήκωναν τα αλέτρια κόκαλα….τα τύλιγαν οι γεωργοί σε καθαρά πανιά και τα έθαβαν και έκαναν το σταυρό τους….αιωνία η μνήμη των μαχητών του Κιλκίς.

«Αν σκάψουμε, παιδιά το χώμα που πατάτε, θα βρούμε κόκαλα Ελλήνων στρατιωτών».Όπως το λέει ο ποιητής μας, έτσι βγήκε η ελευθερία μας», έλεγαν οι παλιοί μας οι δάσκαλοι. Τώρα οι «δια βίου» ανθέλληνες ποδοπατούν, ντροπιάζουν τα ιερά κόκαλα. Γράφει στο ηρώον της μάχης και το όνομα «λοχίας Νίκος Παπανδρέου», αιωνία η μνήμη, έπεσε υπέρ πατρίδος και πίστεως στην μάχη του Κιλκίς. Ο αδελφός του Γεώργιος, ο κατοπινός πρωθυπουργός, λίγο πριν από την κήρυξη του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου έφυγε στη Γερμανία, για μεταπτυχιακά…Εγκατέλειψε την πατρίδα στην πιο κρίσιμη στιγμή της και σπούδαζε την μετέπειτα καριέρα του….Τώρα ο εγγονός ετοιμάζει την παράδοση του ιερού ονόματος…

Πίσω στην ιστορία για να ανασάνουμε.

«Αντισυνταγματάρχα Καμάρα, διατάσσει ο Διοικητής της V Μεραρχίας, πρέπει να καταλάβεις οπωσδήποτε τα δεσπόζοντα του Κιλκίς υψώματα.

Μάλιστα θα τα καταλάβω και καλήν αντάμωση στον άλλο κόσμο. Δυο ώρες μετά βουλγαρική οβίς τον πληγώνει βαριά. Πέφτοντας ο ήρωας αναφωνεί:

Εμπρός, εμπρός, ζήτω η πατρίδα μας».

Συζητούν για «Μακεδονία του Βαρδάρη». Έγραψε η «Καθημερινή», ότι επίκειται συμφωνία. Θα αναγνωρίσουμε ψιθυρίζουν οι γονατισμένοι, δηλαδή θα ξεπουλήσουμε. Γι’ αυτό έπεσαν οι ήρωες του Κιλκίς-Λαχανά; Είμαι Μακεδών το γένος, 20 χρόνια δάσκαλος. Όλοι εμείς οι δάσκαλοι διδάσκαμε ότι εμείς οι Έλληνες πολεμήσαμε για να απελευθερώσουμε την Κρήτη, την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Θράκη, την Μακεδονία. Και ό,τι μέρος μας απελευθερώναμε ήταν Ελλάδα. Στο Κιλκίς έπεσαν 5.000. Κατατροπώθηκαν οι υπερφίαλοι Βούλγαροι. Τώρα. Αν τολμήσουν τα απολειφάδια της σήμερον και παραδώσουν το όνομα (όνομα = έδαφος κατά τον Ζουράρι), θα μας ελέγξουν ως πνευματικά ανέντιμους όλες οι προηγούμενες γενεές των μαθητών μας. Τι θα πω στους μαθητές μου; Συγγνώμη λάθος, σας έλεγα τόσα χρόνια ψέματα. Το ψεύδος όμως ανήκει στους προσκυνημένους.. Πρόταση: Αν τυχόν αποφασίσουν οι Γραικύλοι του ΥΠΕΞ να υπογράψουν παράδοση του ονόματος, όλοι οι Μακεδόνες, όλοι οι Έλληνες δάσκαλοι, είμαστε πολλοί, να αρνηθούν να διδάξουν την προδοσία. Εμείς δεν θα αναγνωρίσουμε ποτέ άλλη Μακεδονία, ποτέ «κι ας μας κάμουν ό,τι θέλουν». Να ξεσηκώσουμε μαθητές, γονείς, κοιμώμενους παράγοντες, (έρχονται καλλικρατικές εκλογές), δεσποτάδες. Αν χαθεί το όνομα, «να πάμε να πνιγούμε» όλοι μας. Ξαναγράφω ένα ηρωικό επεισόδιο που συνέβη κατά την Μικρασιατική Καταστροφή. Στις 26 Αυγούστου 1922, στη Σμύρνη ο στρατός επιβιβάζεται σε πλοία για επιστροφή στην Ελλάδα. Με την βία ανεβαίνει και ο ταγματάρχης πεζικού Κων. Μουτσούλας. Όταν το πλοίο «Νάξος» εισερχόταν στο λιμάνι της Χίου, κατάμεστο από ρακένδυτους πρόσφυγες, ο Μουτσούλας ανέβηκε στο κατάστρωμα, τράβηξε την προσοχή όλων και φώναξε: «έπειτα απ’ αυτό το αίσχος της εθνικής συμφοράς, δεν μας επιτρέπεται να πατήσουμε χώμα ελληνικό. Να πάμε να πνιγούμε πρέπει και πρώτος εγώ δίνω το παράδειγμα». Έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. (Το διέσωσε ο Χρ. Αγγελομάτης, στο «Χρονικόν της Μεγάλης Τραγωδίας», σελ. 184).

Ήρθε η στιγμή εμείς οι τωρινοί Έλληνες, οι Μακεδόνες να απαντήσουμε στο ερώτημα στο προαιώνιο, σ΄ αυτό που σπάνια παρουσιάζεται στην ζωή των εθνών, που όμως σημαδεύει ανοξείδωτα το βάδισμά τους στην ιστορία. Ναι ή Όχι…

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

Το ίδιο άρθρο γραμμένο σε πολυτονικό.

(652) αναγνώσεις

5 comments

  1. Aύτά πού γράφεις, άγαπητέ Δάσκαλε Δημήτριε, χαρακτηρίζουν τήν εύγενική σου ψυχή καί τήν φιλοπατρία σου.
    Ό Θεός νά σού δίνει δύναμη καί νά κάνει εύήκοα τά ώτα τών άκουόντων.
    Όμως οί “διά βίου” καί όλοι οί πρίν άπ΄ αύτούς σάν κύριο έργο τους έχουν καί είχαν τήν άμβλυνση τής όράσεως καί τής άκοής τού λαού. Σκοπός τους, νά νεκρώσουν τά πνευματικά αίσθητήρια καί νά άμβλύνουν τίς έθνικές εύαισθησίες τών πολιτών.
    Πιστεύω πώς τό πρόβλημά μας σήμερα είναι κυρίως ένα, ή παιδεία.
    Ή δυσπραγία στά οίκονομικά είναι άπότοκος τής έλλειμματικής παιδείας.
    Όταν ή παιδεία μας θά έχει σάν στόχο νά διαμορφώνει πολίτες, πού θά άγαπούν τήν πατρίδα καί τόν άνθρωπο καί νά αίσθάνονονται ότι καταξιώνονται ώς άνθρωποι μόνο όταν προσφέρουν στήν κοινωνία, τότε θά πάρουν τέλος τά δύσκολα γι΄ αύτήν τήν όμορφη Πατρίδα.
    Έχε δύναμη καί παρρησία.

  2. Την παλιά καλή εποχή (1909-1949) οι `Ελληνες πολεμούσαν ως ήρωες για την εδαφική ενοποίηση
    και ακεραιότητα της πατρίδος.Οι πολιτικοί έδιναν την έγκριση στους στρατιωτικούς να
    πολεμάν με ψυχή και να μην υποχωρούν απέναντι στον εχθρό.
    Στη σημερινή εποχή όμως με το πρώτο θερμό επεισόδιο στα `Ιμμια (1996) οι πολιτικοί μας
    διέταξαν άμεση υποχώρηση και τον επόμενο χρόνο στη Μαδρίτη αναγνώρισαν στην Τουρκία
    ζωτικό χώρο στο Αιγαίο.Πλέον η ηγεσία μας έχει χάσει το πολεμικό της πνεύμα και έχει
    γίνει μιά κάστα επιχειρηματιών που νοιάζεται μόνο για το προσωπικό της όφελος και την
    διαιώνιση της εξουσίας.
    Νεκτάριος Κατσιλιώτης
    Ιστορικός-Εκδότης

  3. Aφού σας συγχαρώ για το άρθρο σας-δεν είναι το πρώτο με το οποίο ταυτίζονται οι απόψεις μου-αισθάνομαι μια μικρή ανακούφιση για το ότι ακόμα υπάρχουν Ελληνες.

    Αισθάνομαι και απέραντη απογοήτευση για το ότι είναι πλέον οι λίγοι αυτοί δίχως δύναμηνα επηρεάσουν τις εξελίξεις.

    Ευνόητο το νόημα του άρθρου υπό το πρίσμα των εσχάτων εξελίξεων στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, και θα ήθελα σύντομα να παρατηρήσω:

    1. Είναι επαίσχυντη η στάση της τωρινής κυβέρνησης να διαπραγματεύεται μυστικά τα αυτονόητα για τον Ελληνισμό επί αιώνες. Μάλιστα, δείχνουν πως έχουν να παρουσιάσουν την επερχόμενη εθνική ήττα ως επιτυχία. Δεν είναι οι μόνοι, και οι προηγούμενοι σε βάθος χρόνου ανήκουν στην ίδια απάτριδη ”ελίτ” του ξεπουλήματος.

    2. Τέτοια θέματα, όπως και άλλα με άλλους ”καλούς και ειρηνικούς” γείτονες υπέχουν θέση δημοψηφίσματος, όσο και αν η αδιαφορία, άγνοια, παράλυση και η έλλειψη παιδείας καθιστούν αμφίρροπη την τοποθέτηση των Ελλήνων. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να σταθεί σε βάθος χρόνου κανένα όνομα με τη λέξη ”Μακεδονία” εάν η Ελλάδα, μόνη μεταξύ όλων, δεν το αναγνωρίσει. Ολη η υφήλιος να αρθρώνει Μακεδονία προσφωνόντας το μόρφωμα της πάλαι ποτέ Νοτιοσλαυίας, θα παραμένει κίβδηλος τίτλος εάν εμείς δεν το επικυρώσουμε. Ακριβώς έτσι συνέβη αιώνες πριν, στην Σύνοδο της Φερράρας, όταν συμφωνήθηκε η Ενωση των Εκκλησιών. Υπέγραψε το επίσημο Ανατολικό Ρωμαικό Κράτος, και έκτοτε έμεινε γράμμα νεκρό, καθότι ουδείς δεν το αποδέχθηκε.

    3. Μόνη ελπίδα, να βοηθηθούμε από την αδιαλλαξία των Σκοπιανών οι οποίοι ίσως απορρίψουν πάλι, αλλά πιά δεν το βλέπω. Ακόμα, υπό το βάρος των εξελίξεων του ραγιαδικού ξεπουλήματος στις παγκόσμιες τράπεζες, ίσως, σύντομα να έχουμε μια λιγότερο ξενόφιλη κυβέρνηση και όχι μόνο από επαγγελματίες πολιτικούς. Θα προλάβουμε πριν ολοκληρωθούν οι εξελίξεις της καταστροφής? (Πατέρα Αναπαύσου Συνεχίζω Ολική Καταστροφή)

  4. Αγαπητέ Δημήτριε!!!Κάποτε,όταν χρειάσθηκε,δημιουργήθηκε η φιλική εταιρεία με σκοπό την απελευθέρωση της Ελλάδος.Προτείνω λοιπόν να συσταθεί κάτι ανάλογο με αρχηγούς ανθρώπους πνευματικούς όπως ο Δημήτρης Νάτσιος,Κωνσταντίνος Χολέβας Σαράντος Καργάκος,Άνθιμος και πολλούς άλλους με σκοπό την,εκ πρώτης, πνευματική διάσωση της Χώρας και στην συνέχεια την εδαφική.Να γίνουμε μέλη όλοι εμείς που στις παρέες μας συζητάμε γιάυτήν την Εθνική προδοσία που επιτελείται σταδιακά,χωρίς όμως να έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι από μόνοι μας.Όλοι μαζί όμως μπορούμε.Εάν νομίζετε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι και ν’άντιδράσουμε τότε ας ξεκινήσουμε.Εγώ είμαι σίγουρος ότι μπορούμε αρκεί να θέλουμε……Το -e mail μου είναι konoiko@yahoo.gr.Στην διαθεσή σας…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *