Συνάρτηση στόχων η ανάκαμψη

Για να βγει μια χώρα από κρίση πολλαπλή (οικονομική χρεοκοπία,
κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, ανεπάρκεια της κρατικής μηχανής,
δραματική απώλεια κοινωνικής συνοχής) δεν αρκούν μέτρα περιστατικά και
περιστασιακά, απλώς «πυροσβεστικά». Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από
τη σημερινή καταβαράθρωση με γιατροσόφια οικονομολόγων και αστειότητες
«διαλόγου» ανάμεσα σε συντεχνίες συμφερόντων. Χρειάζεται στόχος ικανός
να συνεγείρει καθολικά τις ατομικές συνειδήσεις, να προκαλέσει
καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο.

Να καθορίσει η Ελλάδα τον ρόλο της
και το περιεχόμενο του ονόματός της στη διεθνή σκηνή, τον δικό της ρόλο
στον εταιρισμό με την Ε.Ε. Ο ρόλος δεν απαιτεί οπωσδήποτε ισχύ,
πολεμική ή οικονομική, σημαίνει πριν από όλα, ειδοποιό διαφορά, σαφή,
έμπρακτη, ενδιαφέρουσα για τους άλλους ετερότητα. Ο Βρετανός, ακόμα και
το έσχατο μεθυσμένο ρεμάλι στα προάστια του Μάντσεστερ, σώζει την
περηφάνια της διαφοράς του κοσμοπολίτη Αγγλοσάξονα, ο Γάλλος την καύχηση
της κουλτούρας του, ο Γερμανός την έπαρση της κυριαρχικής του πάντοτε
ισχύος. Δίκαιη, όμως, περηφάνια ετερότητας έχει και ο πολίτης της
μικρής, ελάχιστης Φινλανδίας, ο Ούγγρος, ο Εβραίος, ο Ιρλανδός. Για
δικούς του λόγους ο καθένας.

Η συνείδηση της ετερότητας δεν είναι
ψυχολογική αυθυποβολή, ετικέτα φολκλορική, συλλογικός ναρκισσισμός για
κατορθώματα προγόνων. Είναι συνειδητή μετοχή, έμπρακτη και με συνέπεια,
σε συγκεκριμένη ευθύνη για συγκεκριμένη πρόταση: Τι το ξεχωριστό
αντιπροσωπεύει μια κοινωνία, που ο ιστορικός της περίγυρος το έχει
ανάγκη και άλλος δεν μπορεί να το προσφέρει. Αυτό το ξεχωριστό στοιχείο,
το ιδιαίτερο, λειτουργεί σαν δελτίο ταυτότητας των πολιτών της χώρας
στο διεθνές πεδίο, κυρίως των εκπροσώπων και αρχόντων της, είναι τίτλος
προσδιορισμού και αναγνώρισης, αιτιολογικό γνώμης και μετοχής στα
διεθνώς συμβαίνοντα.

Με το τεχνητό, μεταπρατικό μας κρατίδιο οι
Νεοέλληνες προσπαθήσαμε, εκατόν εβδομήντα χρόνια, να προβάλλουμε ως
συλλογική ετερότητα το κουτοπόνηρο επινόημα του Κοραή: Οτι σαρκώνουμε,
σαν απευθείας απόγονοι, την αρχαιοελληνική κληρονομιά, χάρη στο όνομά
μας και μόνο δικαιούμαστε αναγνώριση και μετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι –
ασχέτως αν καταλαβαίνουμε γρυ από τη γλώσσα και τα συγγράματα των
αρχαίων Ελλήνων, αν χτίζουμε απέναντι από τον Παρθενώνα το αρχιτεκτονικό
ανοσιούργημα του κ. Τσουμί.

Πάντως, το ιδεολόγημα της
επαρχιώτικης μειονεξίας του κοραϊσμού τέλειωσε, γελοιοποιήθηκε καίρια,
με τη στρατιωτική δικτατορία του 1967 – 1974. Και απόμεινε μονόδρομος ο
απολυτοποιημένος οικονομισμός, δηλαδή η παραίτηση από κάθε αξίωση
συλλογικής ετερότητας, ενεργού ταυτότητας, ξεχωριστού ρόλου στο διεθνές
γίγνεσθαι. Αυτή η παραίτηση στο όνομα του απολυτοποιημένου οικονομισμού,
είναι το τυπικό γνώρισμα τριτοκοσμικών κυρίως κοινωνιών, παγιδευμένων
στη λογική μονοδιάστατης «ανάπτυξης» που θα πει, μεγιστοποίησης της κατά
κεφαλήν καταναλωτικής ευχέρειας. Και ως οργανικό παράγωγο του Ιστορικού
Υλισμού (από τον οποίο και συμφύονται σιαμαίοι μαρξισμός και
καπιταλισμός) εξωραΐστηκε ο απολυτοποιημένος οικονομισμός σαν μονόδρομος
«προόδου», παντιέρα μιας λιμασμένης για ευδαιμονισμό «Αριστεράς».

Βέβαια,
στον απολυτοποιημένο οικονομισμό είχε παγιδεύσει την Ελλάδα, από τη
δεκαετία κιόλας του ’50, ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής –
ανεπίγνωστα (ασφαλώς) ένοχος για ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα στην
ελληνική ιστορία: την οικιστική ομοιομορφοποίηση του ελλαδικού τοπίου,
την έμπρακτη παραίτηση από κάθε συνείδηση και ευθύνη ετερότητας,
αισθητών βιωμάτων ιδιογενούς καταγωγής και συνέχειας. Στον ίδιο αυτόν
μονόδρομο επανέφερε τη χώρα ο Καραμανλής και με τη μεταπολίτευση του
1974. Στον οικονομικό επέμεινε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, κατασπαταλώντας
σε ψηφοθηρικές παροχές τους πακτωλούς των ευρωπαϊκών «πακέτων
σύγκλισης» για να εξαγοράσει την ηδονή της εξουσίας.

Σήμερα πια, η
ταυτότητα με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα τα διεθνή ΜΜΕ, η
ταυτότητα που αποδίδουν οι πάντες στον Ελληνα όπου της γης ταξιδέψει,
είναι αυτή του πολίτη μιας οικονομικά κατεστραμμένης και κοινωνικά
διεφθαρμένης χώρας. Το όνομα «Ελλάδα», όπως ακριβώς το όνομα «Ρουάντα»
δεν παραπέμπει συνειρμικά ούτε σε Ιστορία ούτε σε πολιτιστική
ετερόρτητα, αλλά μόνο σε μια οικονομία ρημαγμένη από ληστρικές
συντεχνίες κομμάτων, συνδικάτων και αετονύχηδων «προμηθευτών» του
Δημοσίου.

Πώς μπορεί μια τέτοια χώρα να αποβλέψει σε ανάκαμψη
ξεκινώντας από τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου και της ευθύνης της στον
ευρωπαϊκό και στον διεθνή στίβο; Μοιάζει ουτοπικό, ανεδαφικό,
αντιφατικό. Ομως, η συνειδητοποίηση της προτεραιότητας να
επανακαθορίσουμε ρόλο και ταυτότητα του Ελληνα στη διεθνή σκηνή, είναι
μάλλον το τελευταίο χαρτί που μένει για την αφύπνιση κοινωνικής
δυναμικής, την αναχαίτιση της οικονομικής καταστροφής και της κοινωνικής
αποσύνθεσης. Ουτοπικό και ανεδαφικό είναι να περιμένουμε αυτόν τον
επανακαθορισμό από το ελεεινό και υπόδικο στις συνειδήσεις πολιτικό
προσωπικό της χώρας. Μπορούμε να τον πετύχουμε στο πεδίο της λογικής και
της δικής μας ανάγκης: αν πάρουμε απόσταση από την κομματική καφρίλα.

Η
γλώσσα, παρ’ όλη τη διαστρέβλωση και ατίμωσή της από όσους εγκλημάτισαν
στο υπουργείο Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση, παραμένει δυναμική ζύμη
για την αποκατάσταση της συλλογικής ετερότητας των Ελλήνων. Η σπουδή και
επανεύρεση της μακραίωνης εμπειρικής παράδοσης, από τον Θουκυδίδη ώς
τον Μακρυγιάννη, του μεταφυσικού στόχου της πολιτικής, η εκδοχή της
πολιτικής ως κοινού αθλήματος να «αληθεύει» ο βίος, μπορεί επίσης να
είναι ελληνική μοναδικότητα κατεξοχήν επίκαιρη στο φθίνον «παράδειγμα»
της Νεωτερικότητας σήμερα. Δεν μιλάμε για θρησκευτικά ιδεολογήματα που
εγκυμονούν φονταμενταλισμούς και θεοκρατίες τύπου Χομεϊνί ή Μπους, αλλά
για το πέρασμα από «το ζητείν απανταχού το χρήσιμον» στο «αποβλέπειν
προς το αληθέστατον». Με την αλήθεια κατόρθωμα σχέσεων κοινωνίας, όχι
νάρθηκα κανονιστικών διατάξεων.

Γλώσσα και αλήθεια, δηλαδή
ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού και της ιδιοτέλειας,
γεννούσαν πάντοτε όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της ελληνικής
ιδιαιτερότητας: Το φιλότιμο (την ευγενέστερη εκδοχή της φιλοδοξίας:
ανάγκη για τα «δίκαια και ανεκτίμητα εύγε»), την αρχοντιά της
φιλοξενίας, τη μεγαλοψυχία της προσφοράς, την πατίνα της «ευγένειας»
(nobilitas, εξοχότητας) που ήταν κατάκτηση ήθους, όχι δεδομένο
βιολογικής καταγωγής.

Οσο μεγαλώνει η «μικρά ζύμη» των πολιτών των
συνειδητοποιημένων σε αυτές τις προτεραιότητες, σώζεται και η ελπίδα να
απελευθερωθεί κάποτε η ελληνική κοινωνία από τη σημερινή υποτέλεια στα
συμφέροντα και στις ορέξεις του κομματικού, δημοσιογραφικού,
συνδικαλιστικού υποκόσμου. Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας
διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο
για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας.
Ομως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη
μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η
πραγματική, όχι ρητορική εθνεγερσία.

Και ο τρόπος της εθνεγερσίας,
πάντοτε, μόνον ένας: Υπηρεσιακή κυβέρνηση εξωκομματικών προσωπικοτήτων,
με εντολή για τη σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και καινούργιο, εξ
υπαρχής, Σύνταγμα.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/10/2010_418232

.

(526) αναγνώσεις

10 comments

  1. Το όνομα της χώρας στην διεθνή πολιτική, και όχι μόνον σκηνή, έχει να κάνει με το επίπεδο των πολιτικών που μας κυβερνούν και με τα συμφέροντα τα οποία υπηρετούν. Ο διεθνής διασυρμός της χώρας δεν είναι παρά ένα μέρος του παιγχνιδιού για να δικαιολογήσουν τα παραμύθια που μας λένε και να νομιμοποιήσουν τον διαμελισμό που προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τόσο με την δήθεν φιλία με γείτονες χώρες όσο με τον εξαναγκασμό των νέων να φεύγουν από την χώρα για να βρουν τάχα μου δουλειά στο εξωτερικό καθώς επίσης με την αύξηση της μετανάστευσης, νόμιμης ή όχι.
    Από την μία φιλία με τους γείτονες δεν σημαίνει μονομερείς υποχωρήσεις και από την άλλη η αποδοχή όλων αυτών των ανθρώπων που συρρέουν στην χώρα δεν σημαίνει απαραίτητα σεβασμό προς κανέναν. Το αντίθετο μάλιστα. Με το να συμβάλλουμε στην δημιουργία απαράδεκτων συνθηκών διαβίωσης για τους ανθρώπους μόνον σεβασμό δεν εκφράζουμε.
    Για να μπορούμε να σεβόμαστε και να διεκδικούμε θα πρέπει να ξέρουμε, να μαθαίνουμε. Η γνώση, εξ άλλου, αποτρέπει πολλές φορές την επανάληψη των λαθών. Ποιος όμως ενδιαφέρεται σήμερα να μάθει όταν μπορεί εύκολα να κερδίσει τα προς το ζειν γινόμενος καραγκιόζης στις διάφορες τηλεοπτικές σαβούρες που μόνον για τροφή σε γουρούνια θα μπορούσαν να δίδονται; Αν αυτοί που έδωσαν την άδεια να χτιστεί αυτό το αίσχος απέναντι από την Ακρόπολη είχαν γνώσεις θα έννοιωθαν παράλληλα και σεβασμό και ποτέ δεν θα το έκαναν. Είπαμε. Όσοι κυβερνούν κάνουν και τους άλλους όμοιους με αυτούς. Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να σταθούν. Δεν θα έκαναν ούτε για κατώτατοι υπάλληλοι εάν ο κόσμος ήταν πιο υποψιασμένος. Δεν ξέρουν και εμποδίζουν και τους άλλους από το να μάθουν. Δεν μιλούν την ελληνική γλώσσα και δεν θέλουν να την μάθουν και οι υπόλοιποι. Διαπιστώστε το και από την τηλεόραση. Υπάρχουν μεγάλοι σταθμοί που ακόμα και τους τίτλους των προγραμμάτων τους σιγά-σιγά τους αφήνουν στην αγγλική γλώσσα. Εάν αυτό δεν είναι προσβολή και ξεφτίλα τί είναι;

  2. Εθνεγερσία με υπηρεσιακή κυβέρνηση προσωπικοτήτων; Σε ποιο μέρος του κόσμου έγινε αυτό; Για να υπάρξει εθνεγερσία θα πρέπει να προηγηθεί επανάσταση, που με τη σειρά της χρειάζεται φωτισμένη ηγεσία απο το λαό. Δεν μιλάω φυσικά για ένοπλους αγώνες αλλά θα πρέπει κάποτε οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου να αφήσουν τους στρουθοκαμηλισμούς. Για συντακτική εθνοσυνέλευση και νέο σύνταγμα…τρομάζω μόνο με τη σκέψη. Με ποιούς αντιπροσώπους και με ποιους στόχους.

  3. Τρελλάθηκε ο Γιανναράς μου φαίνεται. Να (ανα)ζητάει ετερότητα, η οποία προϋποθέτει αυθεντικότητα, σε μια χώρα στην οποία δεν υπάρχει τίποτε το αυθεντικό εκτός από τον ήλιο και την θάλλασα.
    Σε μια χώρα στην οποία πολιτικοποιήθηκε η Θρησκεία και θρησκειοποιήθηκε η πολιτική!

  4. Δὲν προϋποθέτει ἡ ἑτερότης αὐθεντικότητα. Ἄλλωστε, αὐτὴ ἡ «μεταπρατική», κατὰ Γιανναρᾶ, ἑτερότης εἶναι τὸ κατ` ἐξοχὴν Ἑλληνικὸν χάρισμα. Ἕνας μικρὸς λαὸς στὸ σταυροδρόμι γιγαντίων ρευμάτων μὲ μόνο ὅπλο τὸ πνεῦμά του καταφέρνει συχνὰ νὰ ἀνακατευθύνει αὐτὰ τὰ ρεύματα. Νὰ τοὺς δίνει περιεχόμενο, νόημα. Καὶ νὰ ἔχει πάντοτε χρόνο νὰ καταγράφει τὰ πεπραγμένα του. Δὲν εἶναι καθόλου περίεργο ποὺ ἕνας τέτοιος λαὸς δὲν ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ ρυθμίσει άποτελεσματικῶς τὰ τοῦ οἴκου του.
    Ἄλλωστε, ἂν ἡ καλύτέρα πρότασις εἶναι ἡ ἀνθεώρησις τοῦ συντάγματος, τότε ὀρθῶς ἕνας λαὸς μὲ τὶς ἰδιότητες αὐτές (τὶς ὁποῖες ὁ ἴδιος ὁ σεβαστὸς καθηγητὴς Γιανναρᾶς ἀναγνωρίζει) δὲν ἐνδιαφέρεται.

  5. Η Ελλάδα για να βγεί από την πολλαπλή κρίση οφείλει να βρεί πολιτικούς που θα αλλάξουν την
    δομή της εκπαίδευσης ώστε οι μαθητές να μετατραπούν σταδιακά σε πολίτες που θα έχουν όρεξη για
    δουλειά,δημιουργικότητα στον πολιτισμό και αγάπη για την πατρίδα.
    Η νέα φιλοσοφία της παιδείας θα υποχρεώσει τους `Ελληνες να κάνουν από μόνοι τους παραγωγικές μόναδες οι οποίες θα φέρουν συνάλλαγμα που θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή του δημόσιου χρέους και την κάλυψη κάποιων αναγκών των απόρων.
    Στον εσωτερικό τομέα οι άνθρωποι θα αποκτήσουν ουμανισμό που θα τους επιτρέψει να φτιάξουν
    μιά κοινωνία που να σέβεται το σύνταγμα και τους νόμους.`Ετσι πρόσβαση στη μόρφωση και τα υλικά αγαθά δεν θα έχει μόνο ο πλούσιος,μα και ο φτωχός.
    Νεκτάριος Κατσιλιώτης
    Ιστορικός-Εκδότης

  6. ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ;ΦΘΑΝΕΙ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΜΙΑΝ ΑΠΛΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΣΥΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΙΩΝΩΝ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΠΛΑ ΜΕΤΑΠΡΑΤΙΚΗ Η ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΙΟ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ.ΠΑΝΤΑ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΑΦΟΜΟΙΩΝΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΕΚ΄ΔΥΣΜΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΞ΄ΑΝΑΤΟΛΩΝ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΘΥΜΙΖΩ:
    ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ “ΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΣΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ” ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ, ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΕΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ¨ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΗ¨ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ “IMPERIUM ROMANUM” ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.
    ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ “ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΑΙΩΝΕΣ” ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ, ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΤΑ ΗΘΗ, ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΔΙΕΠΡΕΠΑΝ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ, ΩΣ ΕΜΠΟΡΟΙ, ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ. ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΚΟ ΕΩΣ ΤΟΝ ΕΜΠΟΡΟ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ Ή ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΞΕΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ, ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΤΑ ΗΘΗ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.
    ΕΤΣΙ ΕΝΩ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ Ή ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Ή ΒΟΛΤΑΙΡΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ Ή ΝΑ ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ-ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΝΗΣΙΩΤΗΣ ΣΤΙΣ ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΦΟΜΟΙΩΝΕ ΤΙΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ -ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΕΣ- ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΕΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΛΕΞΕΙΣ,ΤΡΑΓΟΥΔΙ,ΧΟΡΟ,ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ,ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
    ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙ ΑΣ ΘΕΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ ΉΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΧΙ.

  7. “Σε μια χώρα στην οποία πολιτικοποιήθηκε η Θρησκεία και θρησκειοποιήθηκε η πολιτική!”

    Ὡραία ἡ διατύπωση τοῦ προβλήματος.

  8. @ΧΑΡΗΣ
    Εἶναι «ἑτερότητα» τὸ νὰ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ;

  9. Με παρεξήγησες Γεώργιε. Απλά γράφω με ¨ΚΕΦΑΛΑΙΑ¨ όταν χρησιμοποιώ το Διαδίκτυο,
    Ευχαριστώ.

  10. Στὰ διαδίκτυο τὰ κεφαλαῖα σημαίνουν «φωνάζω». Ψάξτε το.
    Ἐπὶ τῆς οὐσίας, ναί, φτιάχνουμε ἀκόμη πολιτισμό, δὲν στέρεψαν οἱ ποταμοὶ ζῶντος ὕδατος. Φυσικά, ὅσοι κάθονται μπροστὰ στὴν τηλεόραση, δὲν βλέπουν τίποτε ἀπ’αὐτὰ καὶ θρηνολογοῦν ὂτι δῆθεν τελείωσε τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε.
    Μιὰ τεχνικὴ ὑποσημείωση : Χωρὶς ἁπλὸ «μεταπρατισμό» δὲν ἔχεις πρωτότυπη δημιουργία. Οἱ καλές ἰδέες δὲν πετιοῦνται, ὅπως ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ μέσα ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ Δία. Ὁ Κοραϊκὸς μεταπρατισμὸς μᾶς ἔδωσε τὸν Κάλβο, τὸν Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Καβάφη. Ἀσφαλῶς ὁ Κοραῆς δὲν εἶχε ταλέντο καὶ ἔμπνευση. Ἀλλὰ, ὅπως βλέπετε, τὴν συνεισφορά του στὸ οἰκοδόμημα τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος τὴν ἔχει καταβάλει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *