Η Δημοκρατία του 23,5 % – Τα θεωρητικά αίτια και η Ελλαδική πραγματικότητα

Είθισται να απευθύνομαι σε σας όσον αφορά τα
Ελληνο-Τουρκικά. Όμως, όπως δεν νοείται ισχυρός στρατός με αδύναμο διπλωματικό
σώμα, έτσι δεν νοείται ισχυρό έθνος ή κράτος (ή εθνοκράτος) με αβάσιμη ή
διεφθαρμένη κοσμοθεωρία (και στις δύο περιπτώσεις ισχύει και το αντίθετο),
δηλαδή εάν το διπλωματικό σώμα είναι αναποτελεσματικό, οι ένοπλες δυνάμεις, όση
ισχύ και να έχουν, θα είναι αναποτελεσματικές. Όπως δεν μπορεί να επιβιώσει
μακροπρόθεσμα ένα έθνος ή κράτος με διεφθαρμένη ή αβάσιμη κοσμοθεωρία.

Επειδή στην περίοδο που διανύουμε
πολλοί επισημαίνουν την κατάπτωση και των τεσσάρων εννοιών σ’ ότι αφορά την
Ελλάδα και τον Ελληνισμό, σήμερα κατ’ εξαίρεση θα αναφερθώ στα του οίκου μας.

 

Η
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ 23,5 %

Τα θεωρητικά αίτια και
η Ελλαδική πραγματικότητα

Κατά τον Θουκυδίδη (Επιτάφιος
Περικλέους), κάθε πολίτης που δεν εννοούσε επαρκώς τα πολιτικά πράγματα και δεν
μετείχε σ’ αυτά ήταν αχρείος και εζητούντο να τεθεί υπό κοινωνικό αποκλεισμό.

Στην Ελλάδα βάσει του ισχύοντος
αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος ο πολίτης συμμετέχει μόνο με την ψήφο
του, εκλέγοντας αντιπροσώπους στην Ελληνική Βουλή αλλά και στις τοπικές
διοικητικές αρχές (ΟΤΑ).

Το Σύνταγμά μας (αρθ.102) προβλέπει
μέχρι δευτεροβάθμια αυτοδιοικητική δομή. Στο νέο σχέδιο αυτοδιοίκησης
(Καλλικράτης) θεσμοθετήθηκαν επίσημα οι περιφέρειες (13 στον αριθμό), έτσι με
Νομαρχίες και Δήμους εμφανίστηκε και η τριτοβάθμια διοικητική μορφή. Μετά
πολλών προσφυγών (ατόμων και θεσμών) στο Συμβούλιο Επικρατείας, για καταπάτηση
του Συντάγματος, η κυβέρνηση κατάργησε τις 56 Νομαρχίες (των 52 Νομών) και έτσι
δημιουργείται μία νέα Ελλάδα με 13 περιφέρειες και 325 Δήμους (στην θέση των
1034 που είχαν προκύψει από το σχέδιο Καποδίστριας).

Όταν ήλθε η σειρά του πολίτη να
εκφράσει την γνώμη του για την νέα διοικητική μορφή (στις 7 και 14 Νοεμβρίου),
από τους 9,792, 237 που είχαν δικαίωμα ψήφου, ψήφισαν μόνο οι 5,972,985 (61 %),
από τους οποίους οι 329,158 (3,36%) έριξαν άκυρη ή λευκή ψήφο. Οι νέοι τοπικοί
άρχοντες του νέου διοικητικού σχεδίου εκλέχτηκαν (σε α’ και β’ γύρο) με σύνολο
2,624,573 (23,44%) ψήφους. Δηλαδή με την ευρεία έννοια της Δημοκρατίας, η
μειοψηφία (δηλ. οι 76,5% στην περίπτωσή μας) πρέπει να συμμορφωθεί με την
απόφαση που θα λαμβάνει η πλειοψηφία (δηλ. το 23,5 % στην περίπτωσή μας) σ’ ότι
αφορά θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης!

Μετεκλογικά τα ΜΜΕ παρά να ασχοληθούν
με την κρίση του πολιτεύματος (όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα) ασχολήθηκαν
περισσότερο να αναδείξουν κάποιο νικητή και κατέληξαν να ανακηρύξουν νικητές το
ΚΚΕ και την «αποχή». Το ΚΚΕ μεν, που κέρδισε μόνο μία δημαρχεία, αλλά είχε
πάρει περίπου 50,000 περισσότερους ψήφους από τις προηγούμενες εκλογές, την
«αποχή» δε, που παρελήφθη να αναλυθεί το πώς θα εκφράζεται στις διοικητικές
αποφάσεις. Να μην παραλείψουμε και τον. κ. Μπουτάρη που θα κτίσει μία νέα
Ιερουσαλήμ στην Θεσσαλονίκη (συμπεριλαμβανομένων και των  πυρών; δεν μας το διευκρίνισαν).

Χωρίς βαθείς στοχασμούς, η ελλαδική
κοινωνία μετεκλογικά βυθίστηκε ξανά στις συζητήσεις περί οικονομικής κρίσης.
Όμως η κρίση είναι οικονομική;

Η θεωρητική βάση

Με την Γαλλική επανάσταση, οι αστοί
που αναλαμβάνουν τα ηνία της παγκόσμιας διακυβέρνησης δεν μπόρεσαν να
υποδείξουν, αν η παγκόσμια ευημερία θα προέρχονταν με την ευημερία του ατόμου ή
της κοινωνίας. Το θεωρητικό άλυτο πρόβλημα εξελίχθηκε σε δύο τάσεις:

·       
Αυτοί που στήριξαν την ατομική
πρωτοβουλία. Η θεωρεία  αποκαλείται ως
«φιλελεύθερη οικονομία» και οι πρωτεργάτες της θεωρίας είναι οι Adam Smith και
John Maynard Keynes. Η λεγόμενη δεξιά παράταξη.

·       
Αυτοί που στηρίζουν τον
κοινωνισμό. Η θεωρεία είναι γνωστή ως σοσιαλισμός και κομμουνισμός. Οι
πρωτεργάτες της θεωρίας είναι οι Karl Marx και Friedrich Engels. Η λεγόμενη
αριστερή παράταξη.

Έχοντας υπ’ όψη ότι οι δύο σκληρότατα
αντιμαχόμενες θεωρίες του 19ου και 20ου αιώνα είχαν την
ίδια αφετηρία και στη βάση τους δέχονταν ως πρότυπο την Δημοκρατία της αρχαίας
Αθήνας, ας δούμε που εντάσσεται η επικρατούσα θεωρεία που πρεσβεύει ο
Πρωθυπουργός μας, που συνάμα προεδρεύει και στην Σοσιαλιστική Διεθνή.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά την κομμούνα του
Παρισιού (1871) στο Παρίσι το 1889 συνέρχεται σε σώμα  η 2η Διεθνής που θεσπίζει τις
αρχές του Σοσιαλισμού (ορίζοντας στην συνέχεια, τον φεουδαρχικό, τον
μικροαστικό, τον αστικό και τον αληθινό Σοσιαλισμό). Επειδή η Δημοκρατία της
αρχαίας Αθήνας παρουσιάζει μεγάλες θεωρητικές διαφορές και διαφορετικού βαθμού
εφαρμογές με την Δημοκρατία στις πολιτισμένες χώρες της υφηλίου και το
αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβέρνησης είχε δεχτεί σφοδρή κριτική από την 1η
Διεθνή (Λονδίνο 1864) το αριστερό κίνημα βρίσκονταν σε νέες αναζητήσεις.

Όπως, μετά τον γαλλοπρωσικό πόλεμο
προκλήθηκε η εξέγερση του Παρισιού, μετά του Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο η Ρωσική
επανάσταση του 1905, έτσι και με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επικρατεί η αριστερά
στη Ρωσία και στις 10/7/1918 εκδίδεται το πρώτο Σύνταγμα των Σοβιέτ
(Συμβουλίων). Το Σύνταγμα αποδέχεται τα έθιμα και τα έθνη (αρθ.11, 22), είναι
κοσμικό και αποδέχεται την θρησκευτική ελευθερία (αρθ.13, 21), την ελευθερία
τύπου (αρθ.14),  την ελευθερία έκφρασης
(αρθ.15, 16), την δωρεάν εκπαίδευση (αρθ.17) και την εργασία (αρθ.18),
τονίζοντας «ο μη εργαζόμενος δεν θα έχει παροχές». Στηρίζει τα συμφέροντα της
Σοσιαλιστικής Επανάστασης (αρθ.23).

Επειδή μερίδα Σοσιαλδημοκρατών ηγετών
είχε παθητική στάση, αλλά και άλλοι τάχθηκαν ενεργά υπέρ του Παγκοσμίου
Πολέμου, αποφασίζεται η σύγκλιση της 3ης Διεθνούς στην Μόσχα. Ο
Τρότσκι με την δύναμη του Συντάγματος του 1918, στις 24/1/1919 καλεί τους
Σοσιαλιστές στην 3η Διεθνή. Εκτός των άλλων στο κάλεσμα τονίζει: «…
ολοκληρωτική χρεοκοπία των παλιών σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων
και σύγχρονων της 2ης Διεθνούς…». Ανταποκρίνονται από 32 χώρες 69
αντιπρόσωποι με δικαίωμα ψήφου (στην 3η Διεθνή παρευρίσκεται ένας
αντιπρόσωπος από την Τουρκία, ενώ δεν αντιπροσωπεύεται η Ελλάδα)

Παράλληλα οι υπό κατηγορία
σοσιαλδημοκράτες συγκαλούν την «δική» τους Διεθνή στη Βέρνη στις 10/2/1919
(στην Ιστορία περνά ως Κίτρινη Διεθνής). Κλίνουν προς την θέση «… Με την
αφαίρεση της προσωπικής πρωτοβουλίας, δημιουργείται ‘οκνηρή κοινωνία’…»

Στις συζητήσεις της Μόσχας, στις
5/3/1919, σ’ ότι αφορά την συνδιάσκεψη της Βέρνης τονίζεται «… Κάθε
σοσιαλιστικό κίνημα που δεν προορίζεται για την ίδρυση ενός Σοβιέτ διολισθαίνει
να μετατραπεί σ’ αστικό κόμμα …». Τονίζεται επίσης, όσο πιο μακρόχρονη, πλήρης
και σταθερή είναι σε μία χώρα η κυριαρχία της αστικής δημοκρατίας, τόσο περισσότερο
εφικτό είναι για την αστική τάξη να φέρει στις ηγετικές θέσεις του εργατικού
κινήματος ή στις πηγές της πνευματικής διακονίας, ανθρώπους, που αυτή η ίδια
τους έχει αναθρέψει ή τους έχει εξαγοράσει. Η διαπίστωση αναγράφεται ως «… Οι
ειρηνόφιλοι, ηγέτες των συνδικάτων, οι ‘προοδευτικοί’ μεγαλοεκδότες, οι
ανώτεροι υπάλληλοι των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων δημιούργησαν μία
‘σοσιαλδημοκρατική’ κάστα με σοβινιστικά πρότυπα…».

Ο Μπουχάριν στις 2/8/1920, κάνει τις
εξής διαπιστώσεις «… Ενώ τα σοσιαλιστικά κόμματα  έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα αστικά
κοινοβούλια ως μέσο προπαγάνδας, η μακροπρόθεσμη νομοθετική σχέση τους
δημιούργησε στους κόλπους των σοσιαλιστικών κομμάτων, καριερίστες και
διεφθαρμένους, που κρυφά ή φανερά πρόδωσαν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης…».

Η πορεία εξοστρακισμού της 3ης Διεθνούς

Οι τόσο επίκαιρες διαπιστώσεις της 3ης
Διεθνούς στην βάση του Συντάγματος των Σοβιέτ του 1918, τείνουν να ξεχαστούν.
Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που υλοποιούνται όλα τα «κακώς κείμενα» που είχαν
επισημανθεί. Εξάλλου από τότε είχε τονιστεί ότι «τον μεγαλύτερο κίνδυνο κατά
της εργατικής τάξης αποτελεί η σοσιαλιστική τάξη».

  
Ήδη από αρχές του 1920, την «πλατφόρμα» συζητήσεων για την μορφή των
Σοβιέτ, αρχίζει να αποτελεί η «ταξική κοινωνία» και όχι η μωσαϊκή μορφή
πολιτισμού της ανθρωπότητας. Πράγμα που αντιτίθονταν στο ίδιο το Σύνταγμα του
1918.

Το ζήτημα γίνεται πιο άκαμπτο με τις
εκκαθαρίσεις του Στάλιν κατά των πιο αξιόλογων θεωρητικών και αγωνιστών του
σοσιαλισμού. Η πλήρης αλλοίωση του συστήματος Σοβιέτ την δεκαετία του 1930, με
το νέο πρόσωπο «κράτος πρόνοιας» της Δύσης της δεκαετίας 1960, δημιουργεί δύο
αντιμαχόμενα δογματικά κοινοβουλευτικά συστήματα  που ανταγωνίζονται σ΄ ένα γήπεδο (στη γήινη
σφαίρα) με κοινούς «κανόνες παιχνιδιού» και θεατή την ανθρωπότητα, που δεν
γνωρίζει ξεκάθαρα τους κανόνες. Βέβαια το χειρότερο είναι το να αποσυρθεί μία
ομάδα (ίσως και με κοινή συνεννόηση) και να σημειώνει τέρματα η άλλη χωρίς
αντιπάλους!

Όταν η παγκόσμια κρίση ξεπερνά το
πρόβλημα της οικονομικής συγκυρίας (περιβάλλον, αυτοματοποιημένη παραγωγή,
πολιτισμικές διενέξεις, που εμφανίστηκαν με την εξάπλωση της υβριδικής
κοινωνίας της πληροφορικής κ.ά.), θολώνει το τοπίο και οι θεατές πληρώνουν
πολλαπλές φορές το εισιτήριο, προσπαθώντας να παρακολουθήσουν έναν αγώνα σ’ ένα
ομιχλώδες γήπεδο (από τα αέρια που οι ίδιοι έχουν εκσφενδονίσει, κοίτα μη
εφαρμοσμένες αποφάσεις του Κιότο), που στην πραγματικότητα δεν παίζεται,.

Η Ελληνική χρεοκοπημένη πραγματικότητα

Το μονοκομματικό διακυβερνητικό
σύστημα της Ελλάδος, που επιβλήθηκε από τον πρέσβη των ΗΠΑ John Peurifoy το
1952, με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων του εμφυλίου πολέμου, παρά τους
πάμπολλους εκλογικούς νόμους (περιόδου 1952 – 2008) κρατά μέχρι των ημερών μας.
Έτσι όποιο κόμμα υπερβεί το 28% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές αναλαμβάνει
πλειοψηφικά την εξουσία. Το Μαρξιστικό κόμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ (όπως αναγράφονταν στο
πράσινο βιβλιαράκι του 1980), που ήταν κατά της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ αναλαμβάνει
την εξουσία αρχές της δεκαετίας του 1980. Θεσπίζεται η ΑΤΑ (Αυτόματη
Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) για μισθούς και κρατικές παροχές, όπως και η πορεία
«κρατικοποίησης» των προβληματικών παραγωγικών κέντρων.

Η ταχύρυθμη αύξηση του βιοτικού
επιπέδου, εκτός του ότι αποφέρει υψηλό πληθωρισμό, κρατά σταθερή την ποιότητα
παραγωγής. Έτσι τα προϊόντα δεν μπορούν να ανταγωνιστούν του ιδίου είδους
παραγωγή των αναπτυσσόμενων και τριτοκοσμικών χωρών. Με την νέα πορεία προς την
ΕΕ της δεκαετίας του 1990, δεν υπάρχει περιθώριο ίδρυσης βαριάς βιομηχανίας. Η
«Σοσιαλιστική Ελλάδα» μετατρέπεται σε όχημα της ΕΕ, με σκοπό να επωφεληθεί
τμήμα του συσσωρευμένου Ευρωπαϊκού κεφαλαίου για να στηριχθεί και να βελτιωθεί
η «εθνική» παραγωγή.

Όμως στα κρατικοποιημένα πλέον κέντρα
παραγωγής, τα  Ευρωπαϊκά κεφάλαια δεν
δαπανώνται για επιστημονική έρευνα 
εύρεσης «βελτιωμένης παραγωγής» ή μεταποίησης «υπάρχουσας παραγωγής»
αλλά μετατρέπονται σε μισθούς «ημετέρων» και κάλυψη της ΑΤΑ. (εδώ σημειώνεται
και η παρατήρηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε»).

Όταν διαπιστώθηκε η πλήρης κατάρρευση
της βιομηχανίας, οι «σοσιαλιστές», αποφάσισαν να στηρίξουν την εγχώρια παραγωγή
μέσω του ναού του φιλελευθερισμού, δηλαδή του χρηματιστηρίου. Για συσσώρευση
εσωτερικού κεφαλαίου προς «παραγωγικά κέντρα» αφέθηκαν ελεύθερα τα ηνία του
ελεγκτικού μηχανισμού της Σοφοκλέους και παροτρύνθηκαν οι πολίτες να τα παίξουν
«όλα  για όλα». Η κατάρρευση του
χρηματιστηρίου, ήταν θέμα χρόνου!  Οι
κρατικοποιήσεις της δεκαετίας 1980 – 1990 δημιούργησαν μία  κρατικοποιημένη παραγωγή και μαζί με τα
συσσωρευμένα κεφάλαια του χρηματιστηριακού σκανδάλου πέρασαν σ’ άλλα  χέρια. Προφανώς μη Ελληνικά!

Με την κατάρρευση της βιομηχανίας και
του χρηματιστηρίου η Ελλάδα μετατράπηκε σε Φεουδαρχικό Σοσιαλισμό. Ατράνταχτο
παράδειγμα είναι οι τοποθετήσεις νομίμων και μη διαθέσιμων κεφαλαίων των
προυχόντων του κόμματος σε ακίνητα  δια
μέσου off shore εταιρειών ή πολλαπλών συζύγων (Σε περίοδο ισχύος του
«ασυμβίβαστου» του βουλευτικού αξιώματος οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων
που αποκτήθηκαν υπερβαίνει το σύνολο των εισοδημάτων τους). Δημιουργείται μία
κρατικοδίαιτη αστική τάξη (εφόσον δεν υφίσταται ως προς το είδος της
παραγωγής), που στηρίζει με κάθε μέσο την παρούσα κατάσταση (όπως συνηθίζεται
ν’ αποκαλείται και «συντηρητική παράταξη»).

Το σύστημα κρατήθηκε με κατασκευάσματα
και παραποίηση της «κοινής γνώμης». Το «νέο σύστημα» εισχωρεί σε κάθε επίπεδο
και τομέα της κοινωνίας. Κατορθώνει να υποκλέψει τις συνομιλίες του
Πρωθυπουργού (χωρίς να βρεθούν οι ένοχοι), «ρίχνει» γενικούς γραμματείς από
παράθυρα, και «νομικό κόμματος» σε ρόδες φορτηγού (όπως προβλήθηκαν από ΜΜΕ)
κατά την διάρκεια που ο Πρωθυπουργός της «δεξιάς» προσπαθεί να επιλύσει τα
«εθνικά προβλήματα» επισκεπτόμενος Ρωσία και Τουρκία αντίστοιχα. Προωθεί
Ρεπούση και Δραγώνα, ούτως ώστε οι νέες γενιές να μην ασχολούνται «με παπάδες
και φασιστοεθνικιστικά κατάλοιπα». Δημιουργεί νέα κόμματα (όπως το ΚΚΕ Μ-Λ του
Μπίστη), που καλούν τους Έλληνες να μην ψηφίσουν, ούτως ώστε το 28% των
κρατικοδίαιτων να είναι σίγουρο. Ενημερώνει με έγκριτους επιστήμονες (όπως
«σχολή Γιανναρά»), ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει.

Έτσι χρεοκόπησε μία ιδεολογία
αμφιβόλου αξίας (που είχε επισημανθεί από τις αρχές του 20ου αιώνα),
όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ΕΕ, και Νότια Αμερική.

Όσον αφορά την ΕΕ, πολλά ιστορικά έθνη
(Έλληνες, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ιρλανδοί κ.ά.) είναι έτοιμοι να υποδουλωθούν στο
σύστημα στήριξης του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που διαθέτει 740 δις. Ευρώ, με τις
συνταγές του ΔΝΤ (IMF), που έχει εξαθλιώσει στο παρελθόν πολλές οικονομίες
συμπεριλαμβανόμενης και της 7ης οικονομίας του κόσμου (Αργεντινή, με
σοσιαλιστική κυβέρνηση).

Συμπέρασμα

Η αποδοχή της Ρωσίας στις 20/11/2010
ως στρατηγικού εταίρου του ΝΑΤΟ, θέτει σε νέα τροχιά την σημασία και το «φως»
του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Πιστεύω, ότι πρέπει να τρέξουμε προς
άλλη κατεύθυνση απ’ ότι πρότεινε ο Πρωθυπουργός της
TroikaGreece στην συνδιάσκεψη στο Καζαχστάν στις 1/12/2010. Η πεποίθηση του
Παπανδρέου Γ’ ήταν το άνοιγμα των συνόρων, η ενοποίηση «των ανθρώπων» με
λιγότερο εθνικισμό και περισσότερο διεθνισμό για να εστιασθούμε στην
αντιμετώπιση των «οικονομικών».

Κάπου υπάρχουν και άλλες προτάσεις,
όπως των Ι. Χρυσοστόμου, Γρ. Ναζιανζηνού, Μ. Βασίλειο και άλλων Πατέρων, ας
αρχίσουμε την ανάγνωση. Καλό θα μας κάνει. Εξ άλλου στην κατάσταση που
βρισκόμαστε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, ως ελεύθεροι και μη αλυσοδεμένοι


βκ

 (Πολίτης, Δεκ. 2010)

.

(1083) αναγνώσεις

7 comments

  1. “Κάπου υπάρχουν και άλλες προτάσεις, όπως των Ι. Χρυσοστόμου, Γρ. Ναζιανζηνού, Μ. Βασίλειο και άλλων Πατέρων, ας αρχίσουμε την ανάγνωση. Καλό θα μας κάνει.”

    Το μεν άρθρο καλό, το δε τέλος τραγικό!

    Καλή νύχτα μας

  2. Για να μιλήσει κανείς για τραγικό τέλος μετά από ένα καλό άρθρο απλώς και μόνο εξαιτίας των αναφορών στους πατέρες της Εκκλησίας, θα πρέπει προηγουμένως να έχει μελετήσει τους πατέρες και να έχει διαπιστώσει ο ίδιος ότι εκεί όχι απλώς δεν υπάρχουν καθόλου άλλες προτάσεις (όπως διατείνεται ο συγγραφέας), αλλά και ότι γενικά τα κείμενα των πατέρων είναι βλαβερά.

    Και ρωτώ τον προηγούμενο σχολιαστή: έχει κάνει την απαραίτητη προεργασία ώστε να μιλάει έτσι ή είναι κι αυτός ένας ακόμη τσιφτετέλληνας σαν κι αυτούς που ανάμεσα σε δέκα συναντά κανείς έντεκα διαφορετικές απόψεις; κοινώς, νά ‘χαμε να λέγαμε ή ρίξε κι εσύ μια ροχάλα, μπορείς. Από τέτοιους πήξαμε βρε σχολιαστή. Από τεκμηρίωση πάσχουμε. Τουλάχιστον ο εν λόγω συγγραφέας αυτό που ξέρει το γράφει και το πιστεύει. Εσύ μόνο βόλια ξέρεις να πετάς;

  3. “…Τουλάχιστον ο εν λόγω συγγραφέας αυτό που ξέρει το γράφει και το πιστεύει…”. Δεν θα διαφωνήσω ότι ο συγγραφέας του εν λόγω άρθρου γνωρίζει για τις προτάσεις των Πατέρων της Εκκλησίας, στους οποίους αναφέρεται, ούτε για την σκοπιμότητα και την ουσία της ακροτελεύτιας προτροπής του. Θα προτιμούσα, όμως, να εκθέσει τις προτάσεις αυτές, που φέρεται να γνωρίζει, αντί να αρκεσθεί σε μία απλή, γενική και εντελώς αφηρημένη προτροπή στους αναγνώστες να τις ανακαλύψουν μόνοι τους εντρυφώντας στους εκατοντάδες τόμους των έργων των Πατέρων της Εκκλησίας. Εξάλλου, οι απόψεις που εκφράζονται στο κυρίως σώμα του άρθρου ουδόλως προϊδεάζουν για τον συγκεκριμένο επίλογο, ούτε συνδέονται κάπως με αυτόν. Αναμένεται, λοιπόν, με ενδιαφέρον η απαιτούμενη συνέχεια του εν λόγω άρθρου, όπου ο συγγραφέας οφείλει να μας βοηθήσει να επισημάνουμε κάποιες από τις – γνωστές στον ίδιο – προτάσεις των Πατέρων, παραθέτοντας τις δικές του απόψεις για την δυνατότητα προσαρμογής τους στις παρούσες συνθήκες.

  4. “αλλά και ότι γενικά τα κείμενα των πατέρων είναι βλαβερά”

    νά τη πάλι αυτή η πεισματώδη εμμονή της αναγωγής μιας πολιτικής διαφωνίας σε θρησκευτικό-δογματικό ζήτημα.
    Να σας υπενθυμίσω εδώ, ότι τους Πατέρες της Εκκλησίας, των οποίων τα κείμενα εσείς προφανώς γνωρίζετε μέχρι λεπτομέρειας αλλά και τα έχετε κατανοήσει προφανώς σε βάθος, ακόμη και υψηλόβαθμοι κληρικοί και Θεολόγοι σε Ανατολή και Δύση τους έχουνε παρεξηγήσει, όπως τουλάχιστο ισχυρίζονται άλλοι υψηλόβαθμοι κληρικοί και Θεολόγοι, με αποτέλεσμα να αλληλοκατηγορούνται ως αιρετικοί. Αυτό δεν αποτελεί βέβαια μαρτυρία για τους Πατέρες και τα κείμενά των αλλά μάλλον για την δυνατότητα αυτά τα κείμενα να (μην) γίνουνε κατανοητά από ανθρώπους οι οποίοι τα προσεγγίζουνε με σκοπιμότητες ξένες προς τις προθέσεις αυτών οι οποίοι τα συνέταξαν.
    Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον η Ορθοδοξία, διατηρώντας προφανώς το ελληνικότατο στοιχείο της προτεραιότητας της ΑΜΕΣΗΣ επαφής και συναναστροφής έναντι της ανάγνωσης κειμένων (σωκρατικοί διάλογοι, ο Περίπατος του Αριστοτέλη), σε αντίθεση με τον προτεσταντικό ατομοκεντρισμό και την δυτικογενή νοησιαρχία, επιμένει στην προτεραιότητα της Κοινωνίας του Σώματος και Αίματος του Χριστού αλλά και της προσευχής (άμεσης επικοινωνίας με ον Θεό) έναντι της ανάγνωσης κειμένων.
    Η ανάγνωση των κειμένων των Πατέρων, όταν γίνονται με σκοπιμότητα άντλησης προτάσεων πολιτικής αναδιοργάνωσης (δηλαδή με ξένη προς τις προθέσεις των Πατέρων σκοπιμότητα) αποτελεί πράξη καί ανθελληνική και α-ορθόδοξη.
    Προτιμώ λοιπόν τον τίτλο του τσιφτετέλληνα από εκείνον του ορθοδοξολουμπενολαϊκού δημαγωγού.
    Κατά τα άλλα, θα συμφωνήσω με τον εξαιρετικό σχολιαστή Φιλανθρωπηνός!

  5. Μα τι λέτε κύριε ιμαγο ή όπως σας λένε; σε ποιον τα πουλάτε αυτά; εσείς απαξιώσατε τους Πατέρες της Εκκλησίας από μία και μόνη αναφορά σ’ αυτούς και θα μου βγείτε τώρα κι από πάνω με ειρωνία ότι “γνωρίζω μέχρι λεπτομέρειας(;)”. Είναι φανερό ότι έχετε μπλέξει στο μυαλό σας 3-4 διαφορετικά πράγματα και προσπαθείτε να τα πείτε όλα με μιας. Δεν είναι έτσι. Δεν έχετε ιδέα για ποια κείμενα μιλάμε. Δεν μιλάμε για λειτουργικά κείμενα. Νομίζετε πως τα κείμενα των πατέρων είναι αυστηρώς δογματικά. Είστε βαθειά νυχτωμένος. Διαβάσατε κάπου για τον προτεσταντικό ατομοκεντρισμό και τη δυτικογενή νοησιαρχία (στον Γιανναρά υποπτεύομαι) και το τσαμπουνάτε δήθεν για να υπερασπιστείτε το κατά βάθος αντι-εκκλησιαστικό σας μένος. Και βγαίνετε παρακαλώ με ύφος 1000 πιθήκων να μας αναλύσετε ποια είναι και ποια δεν είναι η πρόθεση και η σκοπιμότητα των πατέρων. Αν είχατε διαβάσει πέντε λέξεις από τους τρεις συγκεκριμένους πατέρες, θα είχατε εντελώς διαφορετική άποψη. Όλα έχουν σχέση με την «πολιτική (ανα)διοργάνωση» μίας κοινωνίας. Εκτός από τους τρεις, σας προτείνω και τον Μάξιμο Ομολογητή. Αν τα πρωτότυπα σας πέφτουν βαριά, σας προτείνω Κώστα Ζουράρι

    http://www.perizitito.gr/product.php?productid=72426&page=1 (Εισαγωγή στην απογείωση της πολιτικής – Το σον πολίτευμα Ιορδάνου του νεομάρτυρος και Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)

    http://vardavas.wordpress.com/2010/07/09/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%AD%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2/ (Φιλοκαλούμεν μετ’ ανταρσίας – Προπονητική για το πολίτευμα της υπεραναρχίας)

    Έτσι για να πάρετε μία γεύση τι πράγμα ακριβώς απαξιώνετε

    Με τον Φιλανθρωπηνό συμφωνώ κι εγώ και αναμένω τη συνέχεια του άρθρου. Ο Φιλανθρωπηνός όμως δεν προέβη σε χαρακτηρισμούς όπως εσείς. Διαπίστωσε το ασύνδετο και αναμένει την εμβάθυνση. Ομοίως και εγώ. Εσείς απαξιώσατε πριν δείτε τη συνέχεια.

    Διαφωνία, πολιτική ή μη, θα υπήρχε αν εκφράζατε άποψη. Εσείς μόνο άρνηση και απαξίωση εκφράζετε.

  6. Ας περιμένουμε λοιπόν και θα δούμε στην συνέχεια ποιός από τους δυο μας αποδίδει χαρακτηρισμούς.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *