Θέσεις Αρχών – για τη Δημοκρατία, τον Ανθρωπισμό και την Παιδεία

Οι Ιδρυτές της Κινήσεως που εκφράζεται μέσα από το σχήμα της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ
ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ, και που τον Σεπτέμβριο του 2003 συντάξαμε και υπογράψαμε
μέσα στο Πανεπιστήμιο Πατρών την Διακήρυξη Αρχών με την οποία διατυπώσαμε την
ανησυχία μας για την πολιτική
μορφοποίηση της Ενωμένης Ευρώπης, την συρρίκνωση της Κλασικής Παιδείας , την
απουσία ουσιαστικού περιεχομένου της Δημοκρατίας σε πολλά μέρη του πλανήτη και
την επικινδυνότητα των διεθνών σχέσεων για μεγάλες ομάδες πληθυσμών, με την
συν-αντίληψη σήμερα και άλλων Ακαδημαϊκών Δασκάλων, Ανθρώπων του Πολιτισμού και
Εκπροσώπων της Κοινωνίας θεωρούμε ότι, τα αγωνιώδη ερωτηματικά που θέσαμε τότε,
εξακολουθούν να ισχύουν και να σηματοδοτούν την πορεία του ταραγμένου κόσμου
μας.

Η
παγκόσμια οικονομική κρίση απέδειξε όχι μόνο το σαθρό του συστήματος και το
λανθασμένο των θεωριών για την οικονομική ανάλυση, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό
αντί να την αποσοβήσουν την προκάλεσαν,
αλλά κατέδειξε και την επικινδυνότητατου συστήματος της Παγκοσμιοποίησης. Αυτή η ίδια η κρίση απεκάλυψε και την απουσία κάθε
πολιτικής για την εργασία, την ασφάλεια, την υγεία και ακόμα και για την
επιβίωση των απλών Πολιτών , στο ίδιο το
κέντρο του συστήματος. Μας καθιστά ιδιαιτέρως ανήσυχους το φαινόμενο που
χαρακτηρίσθηκε ως « επίθεση των αγορών»,
το οποίο θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτικά την ζώνη του
κοινού νομίσματος, κατ’ επέκταση δε το
σύνολο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας. Όλοι οι Πολίτες ελπίσαμε ότι η σύμπηξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα αποτελέσει την πολιτική έκφραση μίας
ενιαίας Αμφικτυονίας Λαών και Πολιτισμών, που θα φέρει μια νέα ηθική στις
διεθνείς σχέσεις και ένα ισχυρό παράγονταισορροπίας στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Το πολιτικό μόρφωμα της
μεγάλης Συμπολιτείας μας γνωρίζαμε ότι δεν ήταν αρεστό στις δυνάμεις της
οικονομικής και πολιτικής λεηλασίας, είναι εύλογο λοιπόν τώρα να αναρωτιόμαστε,
όχι τόσο για τους χρηματοοικονομικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιήθηκαν για
αυτήν την επίθεση, αλλά για την πολιτική πρωτοβουλία των κέντρων που εξυπηρετούνται, καθώς και για
τους σχεδιασμούς τους.

Αποτελεί τουλάχιστον οξύμωρο γεγονός αλλά
με διαφαινόμενες τις τρομακτικές συνέπειές του, το φαινόμενο της αυξήσεως του
παγκοσμίου πλούτου και της ταυτόχρονης καταρρεύσεως του οικονομικού συστήματος.
Ας μην διαφεύγει της προσοχής μας ότι, ελάχιστες οικογένειες στον πλανήτη
κατέχουν και διαχειρίζονται σχεδόν το ήμισυ του παγκοσμίου πλούτου. Η
διαχείριση αυτή συνδέεται με την αλματώδη
ανάπτυξη της τεχνολογίας, κυρίως δε της ψηφιακής. Το μέγιστο μερίδιο από τις
προσόδους αυτής της τεχνολογικής ανάπτυξης, αντί να το έχουν τα Κράτη που
χρηματοδοτούν την Έρευνα και οι Πολίτες τους, το κατέχουν μέσα σε ένα ασφυκτικό
σύστημα ελέγχου τα οικονομικά Διευθυντήρια. Όμως η προώθηση, η κατάκτηση και η
περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας, αποτελεί ένα συλλογικό κεφάλαιο των
Κοινωνιών που την χρηματοδοτούν και θα ήταν θεμιτό και δίκαιο να
χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη της Παιδείας, για την κοινωνικοποίηση της
Γνώσης σε παγκόσμιο επίπεδο και για την βελτιστοποίηση των όρων ζωής όλων των
πληθυσμών του πλανήτη. Δεν έχουμε την αυταπάτη και δεν πιστεύουμε ότι οι
κάτοχοι του παγκοσμίου κεφαλαίου θα έχουν μελετήσει Θουκυδίδη, Αριστοτέλη ή
Μαρξ, όμως θα περιμέναμε να γνωρίζουν από την Ρωμαϊκή ιστορία ότι, όπου
ισχυροποιείται κατά την δύναμη και ολιγοστεύει κατά τον αριθμό η ολιγαρχική
τάξη, πολλαπλασιάζεται η μάζα των
απελπισμένων και οργισμένων. Νομοτελειακά τότε και σύμφωνα με την
αρχαιοελληνική αντίληψη για την « Ύβριν », έρχεται η ολοκληρωτική
κατάρρευση του συστήματος, η δε ευρύτερη κοινωνία μεταπίπτει στην βαρβαρότητα.
Αυτή η ίδια η παγκόσμια οικονομική χρεοκοπία είναι πιθανώς επί θύραις, επικαιροποιείται δε πάλι η ρήση
του Θουκυδίδη «
καὶ
ξύπαντα ἐς δημοκρατίαν ἰσομοιρεῖν, ὀλιγαρχία δὲ τῶν μὲν κινδύνων τοῖς πολλοῖς
μεταδίδωσι, τῶν δ’ὠφελίμων οὐ πλεονεκτεῖ μόνον, ἀλλὰ καὶ ξύπαντ’ ἀφελομένη ἔχει…»

Οι Λαοί του πλανήτη έζησαν προσφάτως την εξέλιξη του απεχθούς φαινομένου
της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών, όχι πλέον με την
επιβολή τοπικών δικτατοριών, αλλά με το δόγμα της αστυνομικής γεωγραφίας που
επέβαλαν τα Διευθυντήρια.
K ατέστη
φανερό ότι, η τρομοκρατία που χρησιμοποιήθηκε ως αιτιολόγηση των πολεμικών
επιχειρήσεων, σχεδιάζεται ή υποθάλπεταιαπό τα ίδια τα Διευθυντήρια και καταδικάζεται μόνον όταν διαφύγει του
ελέγχου τους. Καταγγέλλονται από τις δυτικές κυβερνήσεις ως τυραννικά καθεστώτα
που αναμφιβόλως είναι τέτοια, αλλά που τα εξέθρεψαν και τα οδήγησαν στην ανάρρηση
επί της εξουσίας και τα βοήθησαν να σχηματοποιηθούν και να δεσμεύσουν τους
Λαούς τους αυτοί οι ίδιοι οι καταδικάζοντες, κατά την αναδιανομή των ζωνών
επιρροής, με σκοπό να απομυζήσουν πλούτο που δεν τους ανήκει. Για την επιβολή
αυτών των απάνθρωπων συμφερόντων, πολλοί λαοίοδηγήθηκαν στην βαρβαρότητα, ενώ είναι εκτός ουσιαστικού ελέγχου ο
παγκόσμιος κίνδυνος για τα πυρηνικά, αφού δύναται να τα κατέχει το κάθε κλειστό
κύκλωμα εξουσίας. Τα δυτικά κέντρα δυστυχώς δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από την
πάγκοινη γνώση ότι, τον φονταμενταλισμό και την θεοκρατία τα δημιουργεί η
απόγνωση του απελπισμένου, τα βασανιστήρια, η πείνα, η δυστυχία και η αγωνία
για το αύριο.

Ο
κίνδυνος για το Περιβάλλον είναι πλέον
μη αναστρέψιμος , τουλάχιστον όσον αφορά σε ορισμένες βασικές πτυχές του,
απειλεί όλους τους πληθυσμούς της γης και δεν αφήνει περιθώρια για διάκριση
μεταξύ ευνοουμένων και μη. Παρ’ όλα αυτά η καταλήστευση του Περιβάλλοντος
συνεχίζεται και δεν υπάρχει επαρκής σχεδιασμός για την αποτροπή της παράνομης
ταφής των τοξικών και πυρηνικών αποβλήτων ή του ποντισμού τους στους ωκεανούς.
Η ίδια λεηλασία εκτεταμένων και ζωτικών για το κλίμα περιοχών, παραγράφει
οριστικά από την παγκόσμια Κοινωνία μικρά και αυτόχθονα Έθνη, καθώς επίσης τις
γλώσσες και τους πολιτισμούς τους. Η ποικιλότητα εξαφανίζεται όχι μόνον από την
Φύση αλλά και από την ανθρωπογεωγραφία. Το αύριο διαγράφεται ζοφερό, με βάσιμο
τον κίνδυνο να μην υπάρξει καν αύριο. Παρ’ όλα αυτά, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν
ακόμα να συμφωνήσουν στην λήψη παγκοσμίως μέτρων για την αποτροπή των άμεσωνκινδύνων.

Η
ίδια έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων σημειώνεται και για την μάστιγα της πείνας
καθώς και την εγκληματική στέρηση φαρμάκων σε τεράστια ποσοστά πληθυσμών, των
υποβαθμισμένων περιοχών του πλανήτη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα παραμένουν γράμμα
κενό και αντικείμενο ευχολογίων, όπως αποδεικνύεται και από την αδιάκοπη ροή
και μάλιστα υπό συνθήκες δουλεμπορίου, εκατομμυρίων απελπισμένων φυγάδων στις
ανθρώπινες χωματερές των δυτικών κοινωνιών, και επίσης όσο διαρκεί το παγκόσμιο έγκλημα της εμπορίας
ανθρώπων, με σημαντικότερα θύματα τις γυναίκες και τα παιδιά που προορίζονται
για σεξουαλική χρήση, τα δε τελευταία και για αφαίρεση ζωτικών οργάνων του
σώματός τους. Συναφώς προς αυτά, δεν έχει ανακοπεί το ειδεχθές έγκλημα της
πλήρους αποκοπής των γεννητικών οργάνων των θηλυκών νηπίων, ούτε καν μέσα στο
έδαφος της Ενωμένης Ευρώπης, εξαιτίας της απουσίας ενιαίας μεταξύ των κρατών της νομοθεσίας για
την αντιμετώπισή του, με αποτέλεσμα να υποστούν στο αμέσως προσεχές διάστημα,
σύμφωνα με τα στοιχεία των Ηνωμένων
Εθνών, το μαρτύριο εν ζωή πέραν των
τριών εκατομμυρίων μικρών παιδιών.

Στο
δυτικό κόσμο διδαχθήκαμε τις αρχές μίας Κοινωνίας Δικαίου, ωστόσο συνεχίζουμε
να βιώνουμε το δράμα των Παλαιστινίων στην Γάζα και την κατοχή από ξένη δύναμη μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον και ως αναμενόμενη από καιρό, την
αναδιάταξη σχέσεων μεταξύ των κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής
με τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών, θεωρούμε δε ότι η συσπείρωση της
πολιτικής και οικονομικής δυναμικής των πρώτων, είναι δυνατόν να δημιουργήσει
ένα νέο κέντρο βάρους που θα συμβάλει δραστικά στην αποτροπή μίας παγκόσμιας
αυτοκρατορίας. Αυτό το νέο αναδυόμενο πολιτικό μόρφωμα πρέπει, κατά την
δημιουργία των συνεκτικών του ιστών να διδαχθεί από τα αδύνατα σημεία της
Ενωμένης Ευρώπης

Παρακολουθούμε με ανησυχία την εξέλιξητων αναδιατάξεων στον αραβικό κόσμο και πιστεύουμε ότι γενεσιουργός
αιτία τους είναι η καταπιεστική απολυταρχία , η κοινωνική αδικία και η φίμωση
της φωνής των πολιτών που διεκδικούν το
δικαίωμα στην πολιτική και κοινωνική
έκφραση καθώς και στην ευπρεπή διαβίωση, ζώντες πάμπτωχοι σε πάμπλουτες χώρες.
Διαπιστώνουμε ότι εμφανίζεται ένας νέος τρόπος λαϊκών διεκδικήσεων που δεν
υποκινούνται από ξένες δυνάμεις αλλά από την ίδια την κοινωνική οργή και πού
συντονίζονται μέσω του διαδικτύου, που στην πράξη δεν καθίσταται δυνατόν να ελεγχθεί
από την εξουσία . Ευελπιστούμε ότι όλη αυτή η αναδιάταξη , θα οδηγήσει σε
αυτοργάνωση και αυτοθέσμιση των Κοινωνιών , που αν αυτό συμβεί , θα είναι
μάθημα πολύ χρήσιμο στους Λαούς της
Ευρώπης και του άλλου δυτικού κόσμου

Παρακολουθούμε με πολλή προσοχήδιάφορες κινήσεις συντονισμένες από σκοτεινά αλλά γνωστά κέντρα πού
προσπαθούν να οδηγήσουν στην < επανασυγγραφή> της Ιστορίας Λαών και Εθνών και επίσης να δημιουργήσουν < ανεξαρτησιακά> κινήματα , με βάση την
λογική , όχι του εδάφους αλλά με τον ενεργειακό ή άλλον πλούτο του υπεδάφους .
Τα Βαλκάνια έχουν υποφέρει αφάνταστα από
αυτές τις μεθοδεύσεις του εκάστοτε
Imperium . Η Ιστορία των Λαών δεν < επανασυγγράφεται> παρά τους
σχεδιασμούς της όποιας διηπειρωτικής
εξουσίας και των πνευματικών φορέων ή οργάνων που την υπηρετούν , επειδή είναι
τυπωμένη στην συλλογική συνείδηση , ακριβώς δε για τον λόγο αυτό καθίστανται
έωλες και αίολες οι προσπάθειες για επανατοποθέτηση της εννοίας του Έθνους . Οι
αρχαίες εθνικές Κοινωνίες που διέπλασαν διαχρονικώς την Ιστορία στον
πλανήτη και εξακολουθούν να συντελούν σε
αυτό , το γνωρίζουν.

Στην ίδια την Ελλάδα, η Παιδεία παραμένει και τώρα αποπροσανατολισμένη
και όλο και περισσότερο εκτεχνικευμένη, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα για μία
δυναμική προώθηση των Κλασικών Σπουδών στον τόπο που γεννήθηκαν, και που θα
έπρεπε να είναι ένα από τα πλέον δυναμικά της πλεονεκτήματα. Δεν πρέπει να
διαφεύγει της προσοχής ότι η Παιδεία είναι που θωρακίζει την Δημοκρατία και
προωθεί τον Ανθρωπισμό και το αξιακό σύστημα της Οικουμενικότητας, όπως αυτό
διατυπώθηκε στην αρχαία Ελλάδα και αποτελεί το μόνο ουσιαστικό και υγιές
αντίβαρο στην Παγκοσμιοποίηση. Προσδοκούμε να αξιοποιήσουν τα Πανεπιστήμια, οι
Φορείς , τα Ιδρύματα και αυτή η ίδια η Πολιτεία τις δυνατότητες των ψηφιακών
μέσων για μια ουσιαστική κοινωνικοποίηση της Γνώσης. Η εφαρμογή της δεν θα
παράξει μόνο πληροφορημένα και
καλλιεργημένα άτομα, αλλάσυνειδητοποιημένους και ενεργούς Πολίτεςπου θα διεκδικούν την εμβάθυνση της Δημοκρατίας, θα προστατεύουν το
αγαθό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και θα ισχυροποιούν την ηθική όσο και την
ρεαλιστική ατομική ευθύνη για την προστασία του Περιβάλλοντος.

Σήμερα τον Μάϊο του 2011, με αυτές τις διαπιστώσεις εκφράζουμε την
ανάγκη να αναπτυχθούν στα Πανεπιστήμιά
μας « Εργαστήρια Σκέψης», που να αναλύουν καθολικά την ηθική και το νόημα της
Επιστήμης. Προσδοκούμε, η δυναμική
αυτής της ίδιας της Κοινωνίας των Πολιτών να επανενεργοποιήσει τις αρχές της
Άμεσης Δημοκρατίας στον κόσμο μας, με
σύγχρονο τρόπο εφαρμογής της, ώστε να αποτραπεί η καθολική κατάρρευση των
ανθρωπίνων Κοινωνιών και να μην τύχει εφαρμογής ο ζόφος μιας παγκόσμιας
απολυταρχίας. Πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως ανήσυχοι εμπρός στο φαινόμενο της
ραγδαίας υποβαθμίσεως της Παιδείας σε διεθνές επίπεδο, της παγκόσμιας πείνας,
της εκτεταμένης προσφυγιάς, της σημειούμενης σε αρκετές περιπτώσεις τραυματικής
σχέσεως της Επιστήμης με την Ηθική, της αποδυναμώσεως του πολιτικού λόγου και
της συρρικνώσεως της ιδιότητας του Πολίτη. Ο συνδυασμός αυτών των φαινομένων
δυστυχώς οδηγεί στην « εκκόλαψη του αυγού
του φιδιού» ,επειδή αυτά
αποτελούν το φυσικό πεδίο στο οποίο υποθάλπεται και γιγαντώνεται ο φασισμός.
Όταν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι λαοί της Ευρώπης διεκήρυξαν ποτέ πια στον φασισμό, το επίστευαν
βαθύτατα, διαφαίνεται όμως ότι αυτό ήταν
μόνο η ευχή τους. Έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε για την επανάληψη της « νύχτας των κρυστάλλων», που δυστυχώς όλα
δείχνουν ότι θα επισυμβεί πάλι στο έδαφος της Ευρώπης. Ας μένουμε με
αφυπνισμένη συνείδηση. Αναγκαίο να γίνει αντιληπτό ότι ο Πολίτης δεν είναι
ενεργούμενο της Ιστορίας αλλά νοηματοδότης της, εφόσον διατηρεί ως υπόβαθρο των
πράξεών του την φράση του Ηρακλείτου «
ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ , Αρχειονόμος
Ιστορικός , Προϊσταμένη τουΙστορικού Αρχείου -Μουσείου Ύδρας
, των Γενικών Αρχείων του Κράτους

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΣΣΗΣ ,Πρέβυς ε.τ.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΛΙΑΜΟΣ, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας
και Θεωρίας των Θεσμών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρχιτέκτων Μηχανικός,
Πρόεδρος του Βιομηχανικού Τμήματος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου
Αθηνών

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Πρέσβυς ε.τ. , Καθηγητής της Ελληνικής Διπλωματικής Ακαδημίας
, Καθηγητής Επικοινωνίας στο CityUniverςity of Seattle

ΜΑΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ – ΜΠΕΚΟΥ, Ph.D. ,D.E.S.S. Κλινική Ψυχολόγος, , Επιστημονική
Συνεργάτις ΤΕΙ Πάτρας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΚΑΡΝΑΣΙΩΤΗΣ, Ερευνητής Γεωμυθολογίας, Συγγραφέας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΚΟΝΤΕΣΗΣ, Βιβλιοπώλης-Νομικός

ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΚΟΥΡΚΟΥΜΕΛΗΣ , Υποστράτηγος ε.α., Δρ. Φιλοσοφίας ,

Καθηγητής
του Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Μελετών , τ. Καθηγητής της
Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων

ΝΙΚΟΣ
ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ, Καθηγητής του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Πατρών

ΙΑΚΩΒΟΣ
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, Επικ. Καθηγητής Νεώτερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος
Ιστορίας και Αρχαιολογίας της ΦιλοσοφικήςΣχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου

ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΜΠΑΡΚΟΥΡΑΣ, Οικονομολόγος , Σύμβουλος Επιχειρήσεων

ΣΤΕΡΓΙΟΣ
ΜΠΑΤΣΙΟΥΛΑΣ, Εκδότης

ΧΡΗΣΤΟΣ
ΜΠΟΛΩΣΗΣ , Υποστράτηγος ε.α., Καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων ,
Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Αμύνης

ΜΑΡΘΑ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δρ. Αρχειονόμος , Διευθύντρια των Αρχείων των Ιωαννίνων, των
Γενικών Αρχείων του Κράτους

ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ , Δρ. Κοινωνιολογίας της
Ιστορίας και του Πολιτισμού της Οθωμανικής περιόδου, του Παντείου
Πανεπιστημίου, Μουσικολόγος , Συγγραφέας , Δικηγόρος.

ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΤΑΣΗΣ, Λέκτορας Σύγχρονης Κοινωνικής Θεωρίας
του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

ΚΩΣΤΑΣ
ΦΩΤΙΑΔΗΣ, Καθηγητής της Νέας Ελληνικής Ιστορίας, του Πανεπιστημίου Δυτικής
Μακεδονίας

ΚΩΣΤΑΣ
ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ ,Ιστορικός Συγγραφέας , Πεζογράφος

ΚΩNΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Καθηγητής του Τμήματος Γεωλογίας τουΠανεπιστημίου Πατρών

ΚΙΜΩΝ ΧΡΗΣΤΑΝΗΣ, Καθηγητής, Πρόεδρος του
Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Πατρών

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ, Ομ. Καθηγητής της Ιστορίας
και Φιλοσοφίας των Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

(1196) αναγνώσεις

53 comments

  1. Προφανῶς πρόκειται γιὰ ἐπιδέξια παρακίνηση πρὸς τὴν κυβέρνηση νὰ κλείσει τὰ πανεπιστημιακὰ τμήματα ὅπου ἐκκολάπτονται τέτοιες «ὑψηλὲς» σκέψεις. Συνέλθετε δάσκαλοι ! Βγάζετε στρατιὲς ἀγραμμάτων άπὸ τὰ σχολειά σας μὲ τὰ δημοκρατικά σας πέντε ! Καθαρίστε τὴν γωνιά σας άπὸ τὴν κόπρο καί, μετά, σώζετε τὸν ὑπόλοιπο κόσμο.

  2. Σ’ αυτό που λέτε κ. Γεώργιε πράγματι είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς…

  3. Η κόπρος η οποία έχει μαζευτεί στα εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι κατά ένα μέρος αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Πρωθυπουργοί, υπουργοί και γενικώς διάφοροι υψηλόβαθμοι συνηθίζουν να διορίζουν καθηγητές παιδιά, αδέλφια, ξαδέρφια, συμπεθέρους, κουμπάρους και λοιπούς συγγενείς. Αυτοί, λοιπόν, που δημιουργούν την κόπρο αυτοί και θα πρέπει να την καθαρίσουν. Απ’ ότι ξέρω οι πανεπιστημιακοί καθηγητές φωνάζουν εδώ και χρόνια για το επίπεδο των ατόμων που μπαίνουν στα πανεπιστήμια. Όταν αυτοί φώναζαν οι ανωτέρω υψηλόβαθμοι βόλευαν. Εάν έχει φθάσει καθηγήτρια στην Φιλοσοφική να κόψει μαθητές γιατί είναι ανορθόγραφοι και επειδή δεν μπορεί να καταλάβει τί γράφουν σίγουρα δεν φταίει αυτή.

  4. Ἡ πολιτικὴ ἐπιλογὴ ποὺ πρέπει νὰ άλλὰξει εἶναι ὁ τρόπος χρηματοδοτήσεως τῶν πανεπιστημίων. Τὸ ἁπλούστερο εἶναι νὰ δίδεται τὸ σύνολο ἢ σημαντικὸ ποσοστὸ τῆς κρατικῆς ἐπιχορηγήσεως στοὺς ἑκάστοτε ἐπιτυγχάνοντες στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις καὶ στοὺς ἑκάστοτε προαγομένους ἀπὸ τὸ ἕνα πανεπιστημιακὸ ἔτος σὲ ἄλλο καὶ αὐτοὶ νὰ άποφασίζουν σὲ ποιὸ πανεπιστήμιο καὶ σε ποιὸ πανεπιστημιακὸ τμῆμα θὰ τὴν δώσουν μὲ τὴν μορφὴ διδάκτρων. Θὰ ἀξιολογοῦνται, λοιπόν, οἱ κύριοι καθηγητὲς άπὸ τὴν πελατεία τους. Ὅπως ἡ χασάπης, ποὺ ὑποχρεοῦται νὰ κόβει τὸν κιμᾶ παρουσίᾳ τοῦ πελάτου.

  5. Δεν μας εξηγείτε όμως σε τί οφείλονται οι στρατιές αγραμμάτων στις οποίες αναφέρεσθε. Φταίνε οι καθηγητές γι’ αυτό;

  6. Φταῖνε, διότι κρατοῦν τὸ τελευταῖο κλειδί, τὸ τελευταῖο μετερίζι. Καὶ ἀνοίγουν τὴν κερκόπορτα μὲ τὸ δημοκρατικὸ πέντε.

  7. Αγαπητή κυρία Καλούδη ερωτώ:

    Αν δεν είναι πρωτίστως ο δάσκαλος υπεύθυνος για την αγραμματοσύνη των μαθητών ποιός είναι;

    Και τέλος πάντων εάν σας ενοχλεί το “πρωτίστως”, πως επιμερίζετε την ευθύνη; Σε τι βαθμό ευθύνεται για το χάλι η εκπαιδευτική κοινότητα και σε τι βαθμό όλα τα άλλα (οι πολιτικοί, το σύστημα κλπ);

    Με τον κ. Γεώργιο πολύ συχνά δεν συμφωνώ αλλά εδώ του δίνω δίκιο. Οταν κλείνει η πόρτα της αίθουσας διδασκαλίας τίποτα δεν τους εμποδίζει να επιχειρήσουν να κάνουν καλά την δουλειά τους. Και λέω “να επιχειρήσουν” γιατί μπορεί να έχουν πρόβλημα επάρκειας όντως. Την συγχωρώ. Εκείνο που δεν συγχωρώ είναι η παραίτηση. Το βόλεμα. Την ήττα. Την μικρότητα. Τις φοβίες. Τον λαϊκισμό. Τα βλέπω γύρω μου σε διάφορες μορφές και δόσεις, από το νηπιαγωγείο μέχρι τα διδακτορικά.

    Φυσικά δεν θα διαφωνήσω ότι όλα είναι πολιτικά ζητήματα – ποιός το αρνείται; Ο,τι και να μου πείτε, δίκιο θά ‘χετε. Αλλά αν κάποια ομάδα, αν κάποιοι όλα αυτά τα χρόνια είχαν την μεγαλύτερη ευκαιρία, δυνατότητα και καθήκον να διαχωρίσουν την θέση τους από την κατρακύλα, να παλέψουν για να την αποτρέψουν, αυτοί δεν είναι οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι συμβολαιογράφοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι φαρμακοποιοί ή οι αγρότες.

    Είναι οι δάσκαλοι.

    Χάσαν την ευκαιρία. Εγκλημάτισαν. Στην καλύτερη περίπτωση έπεσαν για ύπνο. Και καληνύχτησαν και τις ελπίδες μας.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  8. Οικογένεια- Κοινωνία- Πολιτεία, είναι το τρίπτυχο που ζυμώνει την Παιδεία και την Πνευματική εκπαίδευση του πολίτη.
    Ο καθηγητής, ο δάσκαλος, ο παιδαγωγός, συμμετέχει και στα τρία, άρα έχει και τις μεγαλύτερες ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της Ελληνικής κοινωνίας. Εάν υπήρχε δυνατή πνευματική ελίτ, τότε δεν θα είχε αφήσει ελεύθερο τον κομματικό παρασιτισμό που έφτιαξε το πιο διαφθερμένο κράτος της Ευρώπης.

  9. Επειδή συμφωνώ με όσα γράφετε / σχολιάζετε, γι’ αυτό αποφάσισα να συμμετάσχω στην κίνηση, όταν μου ζητήθηκε, συνυπογράφοντας τις “θέσεις αρχών” , μπάς και κάτι καταφέρουμε αναφορικά με τις παθογένειες του συστήματος που στιγματίζετε…
    Ο καιρός θα δείξει…

  10. Δεν υπάρχει χρόνος “να δείξει ο καιρός”. Πρέπει να δράσετε τώρα. Να αποφασίζετε στις πανεπιστημιακές συνελεύσεις χωρίς φόβο. Να διαχωρίσετε την θέση σας από τις καρπαζοσυνάξεις. Να τις εκθέσετε σε κοινή θέα και να υπογράψετε την θέση σας δημόσια. Αποκαλύψτε τον παραλογισμό της κάθε μέρας. Πάρτε θέση. Εκτεθείτε. Χωρίς κραυγές. Με σοβαρότητα. Στοιχεία. Με την ευπρέπεια που επιβάλει το λειτούργημά σας.

    Να δείξετε τόλμη και να ακυρώσετε εξάμηνα εάν (λόγω καταλήψεων) δεν έγιναν μαθήματα. Να είστε στην ώρα σας στο μάθημα. Να πάτε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Να οργανώσετε φροντιστηριακά μαθήματα για τους “καθυστερημένους” φοιτητές. Δωρεάν. Αν λείπουν οι αίθουσες να βρείτε. Αν σας κάνουν χαλάστρα οι μπαχαλάκηδες να επιμείνετε.

    Κερδίστε τους φοιτητές. Να τους κερδίσετε! Να τους εμπνεύσετε. Να δημιουργήσετε την “νησίδα” αριστείας. Οχι ως “μάρτυρες”. Οχι ως κακομοίρηδες. Αλλά με ήρεμη αξιοπρέπεια. Τιμείστε την επιστήμη σας. Το λειτούργημά σας. Την θέση σας μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας. Μελετείστε πως θα διαχειριστείτε το μπάχαλο από τους αντιδραστικούς. Τα συνθήματα στους τοίχους. Τα γιαούρτια. Το χαβαλέ. Την χλεύη.

    Κερδίστε μικρές νίκες. Επενδύστε σ’ αυτές. Προχωρείστε. Απογοητευτείτε, δεν πειράζει συγχωρείται. Αλλά επανέλθετε, μέχρι την άλλη μέρα το αργότερο. Δείτε τους νέους κι αγαπήστε από την αρχή αυτό που κάνετε. Πάλι. Και πάλι. Θα σας ακολουθήσει ένας. Και μετά ίσως άλλος ένας.

    Χτίζουμε! Τώρα! Χτίζουμε από την αρχή. Πέτρα προς πέτρα. Δεν υπάρχει “μπας και καταφέρουμε”. Βαδίστε όρθιος με το κεφάλι ψηλά και δεν υπάρχει αποτυχία.

    Μη με παρεξηγείτε. Δεν μιλώ προσωπικά σε σας κ. Σταθακόπουλε κι ούτε υπονοώ ότι δεν ανήκετε σ’ αυτούς που δρούν ήδη.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  11. Κύριε Μικρέ,
    τον βαθμό ευθύνης των δασκάλων τον έχω σχολιάσει πολλές φορές, και σε μεταξύ μας διαξιφισμούς, άρα δεν θα το κάνω πάλι. Πέραν τούτου όμως θα πρέπει να δούμε κάποια πράγματα. Οι δάσκαλοι δεν έχουν ευθύνη για το υλικό που διδάσκουν. Δεν φταίνε ούτε και γι’ αυτήν την ανικανότητά τους, όσοι από αυτούς είναι ανίκανοι. Οι δάσκαλοι που διδάσκουν στα σχολεία είναι προϊόντα ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Το εκπαιδευτικό σύστημα με την σειρά του συνίσταται στις αποφάσεις που παίρνει το πολιτικό σύστημα και στο όραμα που έχει το πολιτικό σύστημα εν γένει. Οι ευθύνες των δασκάλων δεν έχουν να κάνουν με τις γνώσεις που έχουν. Γι’ αυτές έχει φροντίσει η πολιτεία. Εάν η πολιτεία κρίνει ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν τις απαραίτητες γνώσεις να διδάξουν και τους διορίζει στα σχολεία αυτό είναι ευθύνη δική της. Μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα. Το επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος κρίνεται από το επίπεδο των βιβλίων που διδάσκονται, από τον τρόπο των εξετάσεων, π.χ. η πολιτεία κρίνει ότι άνθρωποι με 4,5,6 κλπ μπορούν να μπαίνουν στα πανεπιστήμια, γιατί αυτό το όραμα διαθέτει, από τον τρόπο αξιολόγησης, κλπ. Μην προσπαθούμε να απαλλάξουμε την πολιτεία από τις ευθύνες της. Η κομματοκρατία των τελευταίων τουλάχιστον 30 χρόνων και το γεγονός ότι την χώρα την κυβερνούν στην συντριπτική τους πλειοψηφία μή έλληνες ή ανθέλληνες μάς έφθασε εδώ που μας έφθασε.
    Όσο για το ποιοί έπρεπε να διαχωρίσουν την θέση τους όλα αυτά τα χρόνια, δεν θεωρώ ότι είναι μόνον οι δάσκαλοι. Θεωρώ ότι πρωτίστως είναι οι ΓΟΝΕΙΣ. Γιατί αυτοί υποτίθεται ενδιαφέρονται για το μέλλον το παιδιών τους. Αυτά τα παιδιά που τόσα χρόνια τα άφηναν να βλέπουν όλες αυτές τις μπουρδολογίες στον σκουπιδοντενεκέ που λέγεται τηλεόραση και όταν τολμούσε κάποιος δάσκαλος να επιπλήξει μαθητή στο σχολείο πήγαινε ο προοδευτικός γονιός και έκανε τον δάσκαλο ρόμπα λέγοντάς του ότι το παιδί του σαν γονιός θα το μεγαλώσει αυτός όπως θέλει. Μην λέμε ότι προφθάσουμε.
    Τώρα όσο για το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι με ενοχλεί η λέξη “πρωτίστως” δεν έχω καμμία απάντηση. Απάντηση μπορώ να δώσω σε επιχειρήματα, γιατί πάντα έτσι μιλάω. Νομίζω ότι θα ήταν μία καλή ιδέα να το κάνετε κι εσείς.
    Υ.Γ. Δεν είμαι δασκάλα και δεν δικαιολογώ κανέναν και τίποτα. Απλα μου αρέσει να αποδίδω τα του Καίσαρος.

  12. Ἅπαξ καὶ σταματήσουν τὸ δημοκρατικὸ πέντε οἱ τελευταῖοι κλειδοκράτορες, ὅλος ὁ χάρτινος πύργος τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ λεγομένου συστήματος καταρρέει. Ἐκεῖ, στὸ κουρελόχαρτο ποὺ ζητᾶ ἡ ἑλλαδικὴ οἰκογένεια, ὄχι γιὰ τὶς γνώσεις ποὺ προσφέρει, ἀλλὰ γιὰ διαβατήριο στὴν ἀργομισθία ἑστιάζεται ἡ πάλη σήμερα. Αὔριο, ἂν ὑπάρχει αὔριο, βλέπουμε …
    Νὰ σημειωθεῖ ὂτι πολλοὶ μικρομεσαῖοι ἀκαδημαϊκοὶ ποὺ ἔχουν τρουπώσει στὰ ΑΕΙ καὶ ΤΕΙ εἶναι ὑπεράριθμοι, ἂν πρόκειται τὰ ἱδρύματα αὐτὰ νὰ προσφέρουν πραγματικὴ ἐκπαίδευση.

  13. Αγαπητή κυρία Καλούδη διακρίνω ορισμένες αποχρώσες ενδείξεις εριστικότητας στην ανάρτησή σας αλλά δεν αποκλείω κάτι απ’ όσα σημείωσα να εξελήφθη ως έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό σας ή τις απόψεις σας. Αν προκάλεσα τέτοια εντύπωση σας ζητώ συγγνώμη. Ισως βάζω λίγο παραπάνω «νεύρο» απ’ όσο αρμόζει. Πάντως ποτέ δεν θεώρησα τους διαλόγους μας ως «διαξιφισμούς». Ενίοτε (συχνά ενδεχομένως) οι απόψεις μας διαφέρουν αλλά δεν νομίζω ότι «ξιφουλκεί» κανείς.

    Εν πάσει περιπτώσει με μαλώνετε (ευγενικά) σημειώνοντας ότι «.. για το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι με ενοχλεί η λέξη “πρωτίστως” δεν έχω καμμία απάντηση. Απάντηση μπορώ να δώσω σε επιχειρήματα, γιατί πάντα έτσι μιλάω. Νομίζω ότι θα ήταν μία καλή ιδέα να το κάνετε κι εσείς».

    Λοιπόν, εντάξει, νομίζω με παρεξηγήσατε: Το «πρωτίστως» περιέχεται σε υποθετική πρόταση μου, η οποία ακολουθεί δικό μου πάλι ερώτημα. Δεν υπάρχει κάποια αναφορά σε δική σας θέση ή ρήση. Ξεδιπλώνω ένα συλλογισμό υπό μορφή ερωτημάτων και τίποτα παραπάνω. Και μάλιστα από τα συμφραζόμενα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι προοδευτικά αποσκοπώ σε διαλλακτικότερη διατύπωση του ουσιαστικού ερωτήματος (περί ευθύνης των δασκάλων): από την ενδεχόμενη απόδοση «κύριας ευθύνης» οδηγώ την διερεύνηση στο όποιο μέρος της.

    Και τελικά βεβαίως, μπορεί να μην βάζω ποσοστά (ανόητο θα ήταν να το επιχειρήσω) αλλά παίρνω θέση και μάλιστα εμμένω σ’ αυτήν: Βρίσκω την ευθύνη των δασκάλων τεράστια. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει εάν συμφωνείτε ή όχι σ’ αυτό. Λέτε ότι έχετε τοποθετηθεί σε προγενέστερες συζητήσεις μας, ωστόσο αυτές (στο βαθμό που δεν με απατά η μνήμη μου) αφορούσαν στο θέμα των υπολογιστών στην εκπαίδευση. Μπορεί και να ξεχνάω βέβαια.

    Ας προχωρήσουμε τώρα:

    Αν κυρία Καλούδη επιμείνει κανείς να πολώσει την ερώτηση «φταίνε οι δάσκαλοι, ή φταίει το σύστημα» επιζητώντας μιά μονοσήμαντη απάντηση, είναι φανερό ότι θα οδηγηθεί σε προβλήμα τύπου «αυγού ή κότας». Ετσι δεν είναι; «Για να αλλάξει το σύστημα, πρέπει να αρχίσουμε από την παιδεία, άρα από τους δασκάλους, ενδεχομένως από τους δασκάλους των δασκάλων οι οποίοι όμως είναι ανίκανοι γιατί το σύστημα τους παράγει έτσι». Κότες, αυγά, φαύλοι κύκλοι, σφάλματα κυκλικής αναφοράς, όπως θέλετε πείτε τα, πάντως δύσκολα μπορεί να κάνει κανείς πρόοδο έτσι.

    Πήρα εγκαίρως τις αποστάσεις μου από τέτοιο μπλέξιμο. Καθόλου δεν προσπάθησα να «απαλλάξω την πολιτεία από τις ευθύνες της», κάθε άλλο. Μίλησα για βαθμούς ευθύνης, αναγνώρισα την πολιτική φύση του ζητήματος, αναγνώρισα πως οτιδήποτε πείτε επ’ αυτού δικαίως θα το πείτε. Και πράγματι δικαίως αναφέρεστε σε ζητήματα «πολιτικού συστήματος» όπως το αναλυτικό πρόγραμμα, το επίπεδο των βιβλίων, τις εξετάσεις, την αξιολόγηση κλπ. Τα λέτε άριστα εδώ, συμφωνώ και επαυξάνω.

    Αλλά είστε και κάπως απόλυτη κι έτσι – καλά νά ‘μαστε – θα διαφωνήσουμε πάλι. Γιατί κρίσιμο μέρος του συλλογισμού σας βρίσκεται σ’ αυτά που σημειώνετε ότι «Οι δάσκαλοι δεν έχουν ευθύνη για το υλικό που διδάσκουν» ή ότι «δεν φταίνε για την ανικανότητά τους».

    Στέκω κάπως αμήχανος έτσι όπως το θέτετε. Αναρωτιέμαι αν αυτή η απαλλαγή από την ευθύνη είναι τελικά προσβλητικότερη από την απόδοσή της κ. Καλούδη. Εντάξει, δεν μπορούν να διδάξουν ό,τι τους κατέβει, βγήκαν και βούρλα από τις σχολές τους, καταλαβαίνω τι λέτε. Το είπα από την αρχή, τους συγχωρώ για την ανεπάρκεια. Αλλά μιά στιγμή κιόλας! Δεν μιλάμε και για πρόβατα επιτέλους!

    Υπάρχει και το καθήκον. Υπάρχει και το φιλότιμο. Υπάρχουν και πολλοί δάσκαλοι που το αποδεικνύουν – μη με βάλετε να τους μετρήσω, δεν μπορώ. Αλλά υπάρχουν. Οπως υπάρχουν και οι γελοίοι. Οχι γιατί δεν ξέρουν. Οχι γιατί τα βιβλία τους είναι κακά. Οχι γιατί το αναλυτικό πρόγραμμα είναι κακό. Οχι γιατί οι τοίχοι στάζουν. Αλλά γιατί ακριβώς, παίρνουν την θέση του προβάτου με την σιωπηρή, υπονοούμενη δικαιολογία ότι «φταίει το σύστημα».

    Λοιπόν ναί, διαφωνούμε κ. Καλούδη. Οχι στον βαθμό ευθύνης του πολιτικού συστήματος, εκεί συμφωνούμε μιά χαρά. Διαφωνούμε στο βαθμό ευθύνης των δασκάλων. Την βρίσκω σχετικά μεγάλη κι εσείς την βρίσκετε σχετικά μικρή.

    Κι έτσι που κάθομαι και το σκέφτομαι, ξέρετε ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που διαφωνώ κυρία Καλούδη; Να σας τον πώ λοιπόν.

    Διαφωνώ γιατί αν έχετε δίκιο εσείς δεν έχουμε καμμία ελπίδα. Αν περιμένουμε «να φτιάξουμε το σύστημα, για να φτιάξουμε δασκάλους, γα να φτιάξουμε παιδεία, για να φτιάξουμε το σύστημα» τότε καληνύχτα και καλή τύχη. Ναί εντάξει, πρέπει να γίνει κι αυτό. Ως παράλληλη, κρίσιμη δράση, ως ο αγώνας της ζωής μας, σύμφωνοι. Όχι όμως κι ως προϋπόθεση για τα πάντα.

    Διαφωνώ γιατί αν έχετε δίκιο, το ερώτημα “και τώρα τι κάνουμε;” φοβάμαι ότι θα προκαλέσει αοριστολογίες ως απάντηση. Μαζί με τα σχέδια, έχουμε ανάγκη από ένα “δια ταύτα”. Εδώ και τώρα.

    Εχω παιδί. Είναι ένδεκα και συνεχίζει να μεγαλώνει. Βλέπω τι γίνεται από μέσα. Είμαι κοντά. Συμβιβάζομαι με τα πάντα. Συμβιβάζομαι με κακά βιβλία. Συμβιβάζομαι με κακό πρόγραμμα. Συμβιβάζομαι με λάθος παιδαγωγικές μεθόδους. Συμβιβάζομαι με σοβάδες να απειλούν το κεφάλι του.

    Δεν συμβιβάζομαι με τον καραγκιόζη που αδιαφορεί όταν κλείνει την πόρτα και αντικρύζει παιδιά – ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Υποκλίνομαι στον ανεπαρκή, τον αμόρφωτο δάσκαλο που κλείνει την πόρτα πίσω του και το παλεύει.

    Οι άνθρωποι είναι ικανοί για πολλά πράγματα. Και υπό ορισμένες προϋποθέσεις ο καραγκιόζης αδιάφορος με τον αξιοπρεπή (έστω και ανεπαρκή) λειτουργό μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο. Αν δεν το πιστεύουμε αυτό πάμε χαμένοι.

    Για τους γονείς θα τα πούμε άλλη ώρα. Προς το παρόν κ. Καλούδη ακούστε τι λέει ένας απ’ αυτούς. Μπορεί να χάνει λίγο σε savoir vivre αλλά πιστέψτε με δεν αποσκοπεί καθόλου σε «διαξιφισμούς» για τους «διαξιφισμούς».

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  14. Μάλλον δεν έχετε καταλάβει τί ακριβώς έχω γράψει. Θα κάνω μία ύστατη προσπάθεια. Οι δάσκαλοι φταίνε για το ότι δεν αντέδρασαν όλα αυτά τα χρόνια στο ισοπέδωμα του εκπαιδευτικού συστήματος, όπως θα πρέπει να κάνει ο κάθε εργαζόμενος όταν αρχίζει να δίνει δείγματα ξεχαρβαλώματος ο χώρος στον οποίο εργάζεται. Κάτι το οποίο δεν έκανε κανένας έλληνας μέχρι σήμερα. Δεν μπορώ όμως να κατηγορήσω τους δασκάλους επειδή έχουν ελλειπείς γνώσεις. Σε αυτό φταίει η εκάστοτε κυβέρνηση που κόβει και ράβει τα πάντα, και το εκπαιδευτικό σύστημα, σύμφωνα με το συμφέρον της. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάποιον επειδή δεν έμαθε αυτά που έπρεπε επειδή το εκπαιδευτικό σύστημα με το οποίο γαλαυχήθηκε ήταν και είναι έρμαιο των σκοπιμοτήτων των ανίκανων που μάς κυβερνούν.
    Σε μία σοβαρή πολιτεία ο κάθε ένας έχει τις ευθύνες του. Κάποιες συγκεκριμένες ευθύνες. Για την κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος, που περιλαμβάνει και άχρηστους εκπαιδευτικούς όπως και άχρηστους σε όλους τους τομείς, θεωρώ ότι φταίει απόλυτα το κομματικό κράτος που μάς έχει καθίσει στο κεφάλι εδώ και χρόνια. Εμείς οι υπόλοιποι, σε όποιον τομέα και να κινείται ο κάθε ένας, έχουμε ευθύνη που τόσα χρόνια δεν αντιδράσαμε και το μόνο που κάναμε ήταν να συμβιβαζόμαστε. Εγώ απλά κάνω διαπιστώσεις. Όσο για το άν υπάρχει ελπίδα ή όχι αυτό εξαρτάται από το χρώμα μέσα από το οποίο βλέπει ο κάθε άνθρωπος τα πράγματα. Εάν εσεις κρίνετε ότι δεν υπάρχει ελπίδα τότε πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε τα πράγματα.
    Τώρα όσαν αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει κάποιος δάσκαλος τα παιδιά, ε! αυτό έχει να κάνει με τις αρχές και τις αξίες που κουβαλάει ο κάθε ένας μέσα του. Αυτό από την μία είναι ευθύνη των γονιών, εκείνων που έτρεχαν στο σχολείο και έκαναν ντα τον δάσκαλο όταν τολμούσε να μαλλώσει τον κανακάρη ή την κανακάρισσά τους, και του εκπαιδευτικού συστήματος, που το κουλαντρίζει η εκάστοτε εξουσία όπως είπαμε και που δεν έμαθε τα παιδιά να έχουν υπευθυνότητα, αφού χάρη σε αυτό τα παιδιά δεν έμαθαν ποτέ να αγωνίζονται, και κατά συνέπειαν να είναι υπεύθυνα, για να πετύχουν ένα στόχο, δεν υπάρχουν στόχοι αφού όπου λάχει μπαίνουν και σπουδάζουν. Έρχεσθε στα λόγια μου χωρίς να το καταλαβαίνετε.
    Όσον αφορά το δια ταύτα, εδώ και τώρα, η μόνη λύση είναι να ξυπνήσουμε, να καταλάβουμε το πρόβλημα, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας γιατί οι ευθύνες είναι συλλογικές και να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι. Εμένα με ανησυχεί το γεγονός ότι θεωρείτε τις ευθύνες των γονιών άσχετες με τις ευθύνες των δασκάλων. Στην διαμόρφωση μιας προσωπικότητας συναντώνται όλες οι ευθύνες. Δεν χωρίζονται σε κατηγορίες. Ο ανεύθυνος άνθρωπος είναι το αποτέλεσμα συλλογικών ευθυνών. Η λύση, την οποία εσείς δεν βλέπετε, είναι η παραδοχή του μεριδίου ευθύνης που μάς αναλογεί.
    Υ.Γ. Δεν σας κατηγόρησα για ελλειπές σαβουάρ βιβρ. Ούτως ή άλλως όταν δύο άνθρωποι δεν συμφωνούν δεν σημαίνει ότι υπάρχει έλλειψη σαβουάρ βιβρ σε κάποιον από τους δύο. Κάτι τέτοιο δεν θα το έκανα, γιατί πολλές φορές εγώ φέρομαι αγενώς. Έχω το γνώθι σαυτόν.

  15. Ἱστορικῶς καὶ λογικῶς ἂν τὸ δοῦμε τὸ ζήτημα, ἡ βελτίωση πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τοὺς λιγώτερους, δηλαδὴ τοὺς δασκάλους καί, μετά, νὰ διαχυθεῖ στὴν ὑπόλοιπη κοινωνία. Οἱ παλαιότεροι δάσκαλοι δὲν περίμεναν νὰ διορθωθοῦν ὅλα τὰ στραβὰ πρίν ἀρχίσουν νά δουλεύουν. Καί, μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἕνα ἀποτέλεσμα ἔφεραν.

  16. Δεν γνωρίζω γιατί αισθάνεστε ότι χρειάζεται να καταβάλετε «προσπάθειες» για «να καταλάβω» κ. Καλούδη, ούτε το κριτήριο με το οποίο θα αποφασίσετε για το ποιά απ’ αυτές είναι θα είναι η «ύστατη» σας. Ισως σας κουράζει η ανάγνωση των κειμένων μου, ίσως η σύνταξη των δικών σας, ίσως πάλι η συσχέτισή τους και ο εντοπισμός των σημείων που διαφωνούμε ή συμφωνούμε. Νομίζω ότι υπήρξα απόλυτα σαφής ως προς τα συγκεκριμένα αυτά σημεία και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής αισθάνομαι ότι μερικές φορές «πετάτε την μπάλα στην κερκίδα».

    Εν πάσει περιπτώσει για να το λέτε κάποιο λόγο θα έχετε, οπότε – τουλάχιστον σε ότι αφορά την συσχέτισή των θέσεών μας – θα επιχειρήσω να σας ξεκουράσω:

    1) Δεν κατηγόρησα τους δασκάλους επειδή έχουν ελλειπείς γνώσεις. Αντιθέτως κατέστησα απολύτως σαφές που αποδίδω ευθύνη και πού όχι. Εγραψα πως κατανοώ και συγχωρώ την ανεπάρκεια, το είπα και το ξαναείπα (μέχρι που μάλλιασε η γλώσσα μου) ότι δεν είναι το σημείο που τους αποδίδω ευθύνη. Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβα;

    2)Από τους παράγοντες που εξετάζουμε στο διάλογό μας, ήτοι α) ευθύνη δασκάλων β) ευθύνη πολιτικού – κομματικού συστήματος γ) ευθύνη γονέων, εμβαθύνω και καταδεικνύω σε τι συνίσταται το α), δηλαδή η ευθύνη των δασκάλων. Για το β) είπα ότι συμφωνώ μαζί σας. Το είπα προκαταβολικά («..ό,τι και να μου πείτε, δίκιο θά ‘χετε..» είχα πεί), το ξαναείπα («τα λέτε άριστα εδώ, συμφωνώ και επαυξάνω» έγραφα), τι άλλο πιά να κάνω κυρία Καλούδη, να βάλω τα κλάματα; Συμφωνώ είπαμε! Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβα;

    3)Για τους γονείς δεν είπα κουβέντα, είπα μόνο ότι θα το πιάσω αργότερα αυτό. Κι έτσι δεν αντιλαμβάνομαι τι ενοείτε γράφοντας ότι «έρχομαι στα λόγια σας χωρίς να το καταλαβαίνω». Σε τι αναφέρεστε; Αν έρχομαι στα λόγια σας για το θέμα του συστήματος, το έκανα ενσυνειδήτως, ρητώς και κατηγορηματικώς, δεν μου ξέφυγε. Αν αναφέρεστε στους «γονείς» πως άραγε έρχομαι στα λόγια σας αφού δεν εξέφρασα άποψη επ’ αυτών; Νοερώς;

    4)Μου βάζετε λόγια στο στόμα κυρία Καλούδη. Σημειώνετε ότι «εμένα με ανησυχεί το γεγονός ότι θεωρείτε τις ευθύνες των γονιών άσχετες με τις ευθύνες των δασκάλων». Από που προκύπτει αυτό; Αυτό καταλάβατε; Είπα ότι είμαι γονέας και αγωνιώ. Ενέταξα εμαυτόν στην κατηγορία. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά που γράφετε ότι «η λύση την οποία εσείς δεν βλέπετε είναι η παραδοχή του μεριδίου ευθύνης που μάς αναλογεί». Τι δεν βλέπω; Περί μεριδίων δεν συζητώ από την πρώτη στιγμή; Είπα ότι συζητώ τα θέματα ένα – ένα και παλεύω να τακτοποιήσουμε αυτά που πρωτοπιάσαμε. Ποιός σας είπε ότι βγάζω τους γονείς απ’ έξω; Αφού είπα, θα το πιάσω αργότερα το θέμα! Και τι θα πεί ότι «οι ευθύνες δεν χωρίζονται σε κατηγορίες» μπορείτε να μου το εξηγήσετε; Βεβαίως χωρίζονται. Θέμα μεθόδου είναι. Kαι αυτό που χρησιμοποιούμε ως κριτήριο εδώ είναι αυτόν που φέρει την ευθύνη ήτοι α) τους δασκάλους β) το πολιτικό – κομματικό σύστημα γ) τους γονείς. Πως θα τα συζητάμε δηλαδή; Χύμα;

    Περί της ελπίδας, λέτε ότι «εξαρτάται από το χρώμα μέσα από το οποίο βλέπει ο κάθε άνθρωπος τα πράγματα». Εντάξει, δεν θα το διατύπωνα έτσι αλλά καταλαβαίνω τι λέτε και ως γενική δήλωση συμφωνώ. Το προχωράτε μετά και μου λέτε ότι «έάν εσεις κρίνετε ότι δεν υπάρχει ελπίδα τότε πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε τα πράγματα». Λοιπόν σέβομαι τους φόβους σας με την διαφορά ότι «το πως αντιμετωπίζω τα πράγματα» εκτέθηκε με σαφήνεια: Είπα ότι αν περιμένουμε «να φτιάξουμε το σύστημα, για να φτιάξουμε δασκάλους, για να φτιάξουμε παιδεία, για να φτιάξουμε το σύστημα» τότε καληνύχτα και καλή τύχη. Είπα ότι εάν αυτό το δρομολόγιο είναι «προϋπόθεση για τα πάντα», ναι δεν έχουμε ελπίδα. Δεν είπα ότι δεν έχουμε ελπίδα γενικώς.

    Συμφωνούμε απολύτως στο ότι πρέπει «να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι». Κι αν στο «δια ταύτα» συμφωνούμε, δεν πειράζει που ξυπνήσαν και λίγο τα αίματα. Ας δούμε τι συμπεράσματα μπορούν να βγούν:

    – Οι δάσκαλοι είναι ανεπαρκείς και σ’ αυτό φταίει το πολιτικό – κομματικό σύστημα με τις παθογένειες, στρεβλώσεις και αποτελέσματα που περιγράψατε. Συμφωνούμε απολύτως. Και πρακτέο επ’ αυτού είναι ό,τι είναι αναγκαίο για να το αλλάξουμε – μιά τεράστια συζήτηση με την οποία καταπιανόμαστε όλοι και καλά κάνουμε. Είναι το κεντρικό ζήτημα της εποχής μας.

    – Οι δάσκαλοι φέρουν ευθύνη που δεν αντέδρασαν. Κι εδώ συμφωνούμε. Και (νομίζω ότι) η συνεισφορά του κ. Γεωργίου Ιακ. Γ. επ’ αυτού είναι πολύτιμη όταν σημειώνει ότι «ἡ βελτίωση πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τοὺς λιγώτερους, δηλαδὴ τοὺς δασκάλους καί, μετά, νὰ διαχυθεῖ στὴν ὑπόλοιπη κοινωνία». Με ευθύνη των ιδίων των δασκάλων δηλαδή, επειδή συναισθάνονται το ρόλο τους και το καθήκον τους.

    – Για τους γονείς δεν πρόλαβα να μιλήσω αλλά συμφωνώ επίσης. Πρέπει να αντιδράσουν. Δεν έχω προλάβει να διατυπώσω την συγκεκριμένη μορφή της αντίδρασης τους και δεν θέλω να το κάνω πρόχειρα. Αλλά συμφωνώ ασφαλώς – κι επειδή ανήκω στην κατηγορία σας διαβεβαιώ ότι αισθάνομαι το βάρος της ευθύνης τεράστιο.

    Δεν ιεραρχώ χρονικά, ή ποιοτικά ή από πλευράς σημασίας τα πρακτέα στους τρείς ανωτέρω τομείς. Δεν μπορώ να το κάνω – προφανώς το πολιτικό σύστημα είναι το κεντρικό ζήτημα, δεν αντιλέγει κανείς. Πρέπει ωστόσο να γίνουν όλα, αρχής γενομένης της προσπάθειας από αύριο το πρωί.

    Ισχυρίζομαι ωστόσο ότι εκείνο που μπορεί α) να αλλάξει ταχύτερα και β) να φέρει τα ταχύτερα αποτελέσματα είναι η στάση των δασκάλων. Κι ότι αυτό έχει τεράστια σημασία ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥΣ, έστω και εάν δεχθούμε την περιορισμένη ευθύνη που έχουν γι’ αυτήν.

    Κι αυτό ΜΠΟΡΟΥΝ να το κάνουν. Διότι κυρία Καλούδη αν απέμεινε ένα σημείο στο οποίο διαφωνούμε, είναι αυτό στο οποίο λέτε ότι «κανένας έλληνας μέχρι σήμερα δεν αντέδρασε στο ξεχαρβάλωμα του χώρου στον οποίο εργάζεται».

    Είστε πάλι απόλυτη εδώ. Και φιρί φιρί το πάτε, αν σας πώ ότι «τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα» να μου αντιγυρίσετε ότι «εξαρτάται από το χρώμα μέσα από το οποίο βλέπει ο κάθε άνθρωπος τα πράγματα».

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  17. Μα εγώ βλέπω κάποιους ελάχιστους δασκάλους να αντιδρούν. Παράδειγμα τέτοιο έχουμε και εδώ στο Αντίβαρο, τον κύριο Νατσιό. Υπάρχει και άλλο παράδειγμα, η Χαρά Νικοπούλου. Φαντάζομαι θα υπάρχουν και άλλοι. Είδατε όμως εσείς κανέναν από τους κυρίους του δημοσιογραφικού χώρου, με εξαίρεση τον Χαρδαβέλλα, που ειναι συνυπεύθυνοι για την τωρινή κατάσταση μιας και αυτοί στήριξαν το κομματικό κράτος, να προβάλει κάποιον από τους έντιμους δασκάλους που κάνουν καλά την δουλειά τους; Καμμία αντίδραση από την πολιτεία εκτός από αυτήν του ΥΠΕΠΘ που μετέθεσε την κυρία Νικοπούλου για να μην μπαίνει εμπόδιο στις σχέσεις “λατρείας” που έχουμε αναπτύξει τελευταία με τους “λατρεμένους” γείτονες; Καμμία αντίδραση από εμάς τους πολίτες να στηρίξουμε αυτούς τους λίγους που έχουν συναίσθηση του τί κάνουν και που είναι φορείς αξιών και πολιτισμου; Η αντίθεσή μου σε αυτά που λέτε ξέρετε ποια είναι; Γι’ αυτό είπα ότι κάνω μία ύστατη προσπάθεια, αλλά πιστέψτε με νομίζω ότι ούτε τώρα με καταλάβατε. Σας διαβεβαιώ ότι δεν το λέω με καμμία διάθεση εριστικότητας. Το λέω γιατί έχω την αίσθηση, διαψεύστε με αν είναι έτσι, ότι όλοι προσπαθούμε να ρίξουμε το μπαλάκι κάπου αλλού. Ακολουθούμε δηλαδή την κομματική πρακτική του κυβερνώντος κόμματος, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Και αυτό με τρομάζει. Η αντίθεσή μου είναι ότι προσπαθούμε να βγάζουμε όλοι την ουρά μας απέξω. Οι ευθύνες δεν απομονώνονται. Είναι ταυτόχρονες. Αυτό προσπαθώ να σάς πω. Με τους άχρηστους δασκάλους, όλων των βαθμήδων τα έχω βάλλει από τους πρώτους εδώ μέσα. Αλλά μέσα στο πλαίσιο συλλογικών ευθυνών. Δεν θεωρώ ότι είναι θέμα μεμονωμένων ευθυνών. Ο δάσκαλος είναι κομμάτι της κοινωνίας. Μεγαλώνει στην ίδια κοινωνία και λαμβάνει τα ίδια ερεθίσματα με τον κάθε έναν. Η υπευθυνότητα που θα αναπτύξει έχει να κάνει με τα βιώματα που έχει αποκτήσει. Έτσι όπως το λέτε εσείς, είναι σαν να θεωρείτε ότι αυτός που θα γίνει δάσκαλος θα πρέπει να προπονείται από μικρός να γίνει κάτι τέτοιο. Σαν να είναι ξεκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λέτε για τον οποιονδήποτε καραγκιόζη μπαίνει σε μία αίθουσα και λέει, άντε να μην πω. Σαν γονιός μπορώ να απαιτήσω να φύγει αλλά δεν μπορώ να του φορτώσω την ευθύνη για την ανευθυνότητά του. Το εκπαιδευτικό σύστημα και ο γονιός είναι που φτιάχνουν τον πολίτη του αύριο. Και τα δύο συνδέονται με το πολιτικό σύστημα. Ο γονιός είναι το αποτέλεσμα ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Πάει αλυσίδα. Εάν το ένα λοιπόν από αυτά χωλαίνει τότε υπάρχει πρόβλημα. Εάν είσθε γύρω στα σαράντα και πάνω θα σας πρότεινα να κάνετε μία νοερή αναδρομή στο παρελθόν, από την δεκαετία του ’80 κι εδώ. Θα καταλάβαιτε πώς δούλεψε το σύστημα. Αξίζει τον κόπο να το κάνετε. Ελπίζω να είμαι πιο σαφής τώρα. Στην ουσία δεν νομίζω ότι διαφωνούμε επί της ουσίας. Απλά έχουμε διαφορετική οπτική όσον αφορά την δημιουργία και την αντιμετώπιση του θέματος.

  18. Αν η βάση της όποιας διαφωνίας έχουμε κυρία Καλούδη είναι η αίσθησή σας ότι πάω να απαλλάξω οιονδήποτε από τις ευθύνες του, τότε σας διαβεβαιώ ότι πράγματι δεν διαφωνούμε πουθενά. Κανένα μπαλάκι δεν πετώ, καμιά ουρά δεν βγάζω απ’ έξω – κι αυτό το τελευταίο σας το λέω κι εντελώς προσωπικά. Επαναλαμβάνω ότι η εξέταση των παραμέτρων μίας προς μία είναι απλώς θέμα μεθόδου και καθόλου δεν υπονοεί ότι δεν συμβάλουν όλες ταυτοχρόνως. Φυσικά και το κάνουν.

    Ως μάλιστα σημαντικά μεγαλύτερος από σαραντάχρονος καταλαβαίνω πολύ καλά τι λέτε. Αριστα το καταλαβαίνω – και δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Απλώς δεν είμαι έτοιμος για μιά πλήρη συζήτηση που θα όριζε τις ημερομηνίες έναρξης “του κακού”. Ισως να μην είμαι αρκετά μεγάλος γι’ αυτό, (ίσως κανείς να μην είναι αρκετά μεγάλος αν αυτό είναι το προαπαιτούμενο), ίσως – το πιθανότερο – να μην έχω την απαραίτητη μόρφωση και αναλυτική ικανότητα για να συσχετίσω τα αίτια και τα αιτιατά. Σας διαβεβαιώ ότι δεν παραιτούμαι από την προσπάθεια να καταλήξω σε συνδεδεμένα συμπεράσματα – δεν βιάζομαι ωστόσο.

    Για τους δασκάλους, έχετε δίκιο. Ισως δεν μπορεί να απαιτεί κανείς απ’ αυτούς να εμφανίζονται “σαν έτοιμοι από καιρό”. Και πράγματι, δεν μπορώ να απαιτήσω από τον κακό δάσκαλο του γιού μου “να φύγει”. Κυρίως όμως δεν το θέλω:

    Εξακολουθώ και πιστεύω σ’ αυτούς. Σ’ αυτούς και όλους τους συμπατριώτες μας. Οι άνθρωποι είναι ικανοί για εξαιρετικά πράγματα. Και κυρίως πιστεύω ότι οι άνθρωποι – όταν οι περιστάσεις το απαιτούν – μπορούν να αλλάξουν και να σταθούν στο ύψος τους.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  19. Εισέρχομαι οψίμως εις την συζήτησιν με δύο παρατηρήσεις.
    Κατά πρώτον η αρχική ανάρτησις αφεώρα την “Θέσιν Αρχών”, ένα κείμενον το οποίον μόνον θέσις αρχών δεν είναι καθότι ουδαμού αναφέρονται θέσεις. Το μόνον που θα επλησίαζε νοηματικώς είναι: “…με αυτές τις διαπιστώσεις εκφράζουμε την ανάγκη να αναπτυχθούν στα Πανεπιστήμιά μας «Εργαστήρια Σκέψης», που να αναλύουν καθολικά την ηθική και το νόημα της Επιστήμης.”, αλλά αυτό είναι ευχολόγιο και ουχί διατύπωσις αρχών. Το υπόλοιπον κείμενον είναι μία recherche d’ horizon της διεθνούς καταστάσεως επιπέδου δευτεροετούς φοιτητού, και δη ετεροβαρές, καθότι ασχολείται με ήσσονα θέματα, ως η εκτομή της κλειτορίδος θηλέων βρεφών, καταλήγον εις φόβον επαναλήψεως της “νύκτας των κρυστάλλων”. Η ακριβής, ή μεταφορική, έννοια της σχετικής παραθέσεως μου διαφεύγει λόγω του γεγονότος ότι δεν αντιλαμβάνομαι τι θα υπολάβη τον ρόλον των συναγωγών εν Γερμανία το 1938.
    Κατά δεύτερον η συζήτησις εξηλίχθη εις τον ρόλον των δασκάλων εις την κοινωνίαν. Θα μου επιτρέψετε να συνταχθώ με τον κ. Γεώργιον Ιακ. Γ., υπό την έννοιαν ότι οι δάσκαλοι έχουν ευθύνην, και να προσθέσω, ότι ως φοιτηταί έχουν και την ηθικήν υποχρέωσιν να ασχοληθούν με το αντικείμενον των σπουδών των πέραν των διδασκομένων. Επιπροσθέτως, τα συλλογικά όργανά των ουδέποτε διεφώνησαν, πέραν προσχηματικών δηλώσεων, με τας κυβερνητικάς επιλογάς, ως, επί παραδείγματι, η πρόσληψις μερικών χιλιάδων δασκάλων, οίτινες, αδυνατούντες να επιτύχουν εις τας σχετικάς εισαγωγικάς εξετάσεις, εσπούδασαν εις την FYROM. Είδατε καμμίαν διαδήλωσιν προς υποστήριξιν της κας. Νικοπούλου, ή κατά της εισαγωγής της θεατρολογίας εις τα Δημοτικά Σχολεία; Είδα όμως πολλάς τηλεοπτικάς εμφανίσεις εκπροσώπων εκπαιδευτικών υπέρ των παρανόμων μεταναστών. Παρακαλώ να μην εκληφθή η τελευταία μου πρότασις ως θέσις, αλλά νομίζω ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν θέματα μείζονος σημασίας του αναφερθέντος τα οποία δει να τους απασχολούν. Εν εσχάτει αναλύσει τα συλλογικά όργανα αντικατοπτρίζουν τους εγγεγραμένους εις αυτά.
    Κα. Καλούδη και κε. Μικρέ επιτρέψατέ μου να διαφωνήσω, οφείλετε να απαιτήσετε την απομάκρυνσιν του ανεπαρκούς δασκάλου, και του επομένου εάν είναι του ιδίου φυράματος, και του επομένου, μέχρι να καταστεί συνείδησις εις όλους ότι η ανεπάρκεια είναι απαράδεκτος. Οφείλετε να σπάσετε την αλυσσίδαν της ανεπαρκείας, αυτή μας έφερε εδώ και αυτή μας κρατά δεσμίους.

  20. Αγαπητέ κύριε Κατσαρέ το τελευταίο διάστημα ό,τι γράφω το γράφω με (αφανές) κριτήριο να μπορώ στο μέτρο του δυνατού να απαντώ στο ερώτημα: “Δια ταύτα;”

    Ειδικώς στον εν προκειμένω διάλογο ένα ακόμα κριτήριο ιεράρχησης που νοερώς έχω προκρίνει, είναι η ταχύτητα με την οποία μπορούν να δρομολογηθούν τα εφαρμοστέα.

    Προφανώς και απαιτώ την απομάκρυνση των φαύλων, αδιαφόρων και ανικάνων – και μάλιστα μ’ αυτή τη σειρά. Πως θα γίνει όμως αυτή;

    Δεν απαιτείται ένα αξιόπιστο, αδιάβλητο και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης; Δεν απαιτείται σχεδιασμός και εμπέδωσή του; Δεν απαιτείται επιλογή των κρίσιμων ανθρώπων, κοινής (στο μέτρο του δυνατού) αποδοχής στο χώρο τους για να εμπνεύσουν την εφαρμογή του συστήματος; Δεν πρέπει να γίνουν όλα αυτά; Πρέπει ασφαλώς. Πότε πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε γι’ αυτά; Tώρα! Πότε μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα απ’ αυτές τις δράσεις; Οχι νωρίτερα από τα 12 έως 24 μήνες ακόμα και με τα πιό αισιόδοξα σενάρια.

    Ο δάσκαλος του γιού μου, παιδιού της Ε’ δημοτικού, κατατάσσεται δυστυχώς στους αδιάφορους. Aκολουθεί την τακτική της ελάχιστης προσπάθειας και δεν έχει θέση σε τάξη παιδιών. Εχω δύο επιλογές:

    Η μία είναι να ξεκινήσω μιά διαδικασία εγγράφων αναφορών, αρχικά προς τον ίδιο, ακολούθως προς το σχολείο, κατόπιν στο όποιο προϊστάμενο κλιμάκιο (τρομάρα μας). Οι αναφορές αυτές δύσκολα θα μπορούσαν να επικαλεστούν πραγματικά περιστατικά. Τι θα περιέγραφα εκεί πέραν των εκτιμήσεών μου; Δεν θα μπορούσα να επικαλεστώ αντικειμενικά στοιχεία (όπως πχ η ικανότητα των μαθητών του να γράψουν, να διαβάσουν, να λογαριάσουν ή να εκφράσουν προφορικά μιά θέση). Τι επιχειρήματα θα χρησιμοποιούσα; Σε ποιά κλίμακα αξιολόγησης θα μπορούσα να αναφερθώ; Με ποιά συμφωνημένη βάση αποτελεσμάτων θα μπορούσα να συγκρίνω;

    Και τώρα που το σκέφτομαι τρομάζω στο ενδεχόμενο, αναφορές γονέων να αποτελέσουν κεντρικό κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Επικουρικό ίσως. Ερέθισμα για περαιτέρω έρευνα ασφαλώς. Αλλά όχι βασικό μέτρο αξιολόγησης – όχι, χωρίς την στιβαρότητα μιάς έγκυρης, επιστημονικής και άρτιας από παιδαγωγικής πλευράς μεθόδου γι’ αυτή τη δουλειά. Φρίττω στην ιδέα για το τι θα μπορούσε να γίνει εάν προχείρως και αβασανίστως παίρναμε στα σοβαρά τα παράπονα των γονέων για συγκεκριμένους εκπαιδευτικούς. Η κυρία Καλούδη και ο κ. Νατσιός έχουν δίκιο όταν κατά καιρούς αναφέρονται στην “ποιότητα” των γονεϊκών παραπόνων. Ομολογώ και παραδέχομαι ότι πολύ συχνά “στόχοι” γίνονται οι καλύτεροι εκ των δασκάλων (ευτυχώς μέχρι στιγμής είχαμε και την εμπειρία καλών δασκάλων).

    Λοιπόν, στο θέμα μας: Η δεύτερη επιλογή, είναι να συμπεριφερθώ στο δάσκαλο αυτό, ως εάν να υπάρχει συνυπογεγραμμένο ένα “κοινωνικό συμβόλαιο” με τους δασκάλους για τη σημασία του λειτουργήματός τους. Να συμπεριφερθώ απέναντί του ως εάν να πιστεύω ότι συναποδέχεται και αντιλαμβάνεται την σημασία του ρόλου του και ότι είναι έτοιμος να ανταποκριθεί σ’ αυτόν. Στέκω μπροστά του προσπαθώντας εγώ ο ίδιος να ανταποκριθώ σωστά σε ένα αντίστοιχο δικό μου ρόλο: ως ενδιαφερόμενος, ψύχραιμος, σκεπτόμενος γονέας. Οχι επιχειρώντας να “ηγηθώ” ή να “κατανικήσω” ή να μπλέξω σε παιχνιδάκια αναμέτρησης προσωπικότητας μαζί του. Αλλά σεβόμενος το ρόλο του, επισημαίνοντας και αναγνωρίζοντας την σημασία που αντοπροσωπεύει και προσπαθώντας να βάλω στο τραπέζι της συνεννόησής μας αξίες: τα παιδιά.

    Εχω τις μικρές νίκες μου στην προσπάθεια αυτή, μ’ αυτόν και με άλλους δασκάλους. Μικρές, δεν λέω. Ασήμαντες. Ωστόσο διαστέλλοντας τα συμπεράσματά μου πιστεύω ότι το πρώτο που θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα θα ήταν να κινητοποιήσουμε το δυναμικό που υπάρχει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Με κάθε τρόπο: Mε γονείς που ενδιαφέρονται (συχνάκις με στραβό τρόπο), με διαπρεπείς επιθεωρητές εκπαίδευσης (αν κάποτε αναγεννηθεί και κερδίσει κύρος ο σχετικός θεσμός), με εμπνευσμένη πολιτική ηγεσία – με κάθε τρόπο, ο καθ’ ένας από το πόστο του.

    Δεν θέλω να μπλέξω στην συζήτηση περί αυγού και κότας πάλι. Πάντως είναι βέβαιο ότι ακόμα κι αν τα τελειότερα συστήματα σχεδιαστούν, οι αρτιότεροι θεσμοί νομοθετηθούν, η ανάγκη να εμπνεύσουμε τους ανθρώπους για να λειτουργήσουν όλα αυτά παραμένει σταθερή. Και σας το λέω παρά το γεγονός ότι – ίσως λόγω επαγγέλματος – κατά κανόνα ρέπω προς “τεχνοκρατικές” λύσεις. Αγαπώ τα συστήματα, την οργάνωση, την μέθοδο, τον επίμονο σχεδιασμό. Δεν φτάνουν αυτά.

    Με δυό λόγια:

    Βεβαίως και πρέπει να απομακρύνονται οι φαύλοι, αδιάφοροι, ανίκανοι. Για να το κάνεις χρειάζεται μέθοδος, χρειάζεται τακτική, χρειάζεται χρόνος και χρειάζεται και να τους δώσουμε μιά ευκαιρία να δράσουν απευθυνόμενοι στις όποιες αξίες εκτιμούν ακόμα.

    Αν αυτές οι τελευταίες έχουν νεκρωθεί τελείως γι’ αυτούς τότε δεν έχουμε καμμία ελπίδα ούτως ή άλλως. Ευτυχώς όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι έτσι για όλους, αισιοδοξώ ότι δεν είναι έτσι για τους περισσότερους. Κι αυτό είναι ένα στοιχείο πάραυτα αξιοποιήσιμο.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  21. Κε. Μικρέ, εκτιμώ ιδιαιτέρως τας απόψεις σας γενικώς ως έχουν παρατεθεί εις το “Αντίβαρον”. Έχετε δίκαιον όσον αφορά την έλλειψιν κριτηρίου αξιολογήσεως των εκπαιδευτικών και αι (υποκειμενικαί) γνώμαι των γονέων δικαίως σας φέρνουν εις τα όρια του τρόμου. Εξ όσων είμαι εις θέσιν να γνωρίζω το μόνον κριτήριον είναι κατά πόσον ο κανακάρης (και η κανακάρισσα, ως προσφυώς παρετήρησε η κα. Καλούδη) δύναται να προβιβάζεται και να “περνά” εξετάσεις ασχέτως των γνώσεων του/της. Το θέμα του προβιβασμού έχει λήξει με τον ομαδικόν προβιβασμόν ελέω σοσιαλιστικής ισότητος, αι δε εξετάσεις είναι θέμα αποκλειστικώς των διδασκόντων δεδομένου ότι ο/η ημέτετρος κανακάρης/ισσα είναι ιδιοφυία-κληρονομικώ δικαιώματι-ως τέκνον ημών των πανθομολογουμένως ιδιοφυών γονέων. Άλλωστε ποίος ο λόγος να πιεσθή το τέκνον αφού το κόμμα θα φροντίση διά την αποκατάστασίν του, ασχέτως αν δύναται να γράψη οτιδήποτε πέραν του ονοματεπωνύμου του. Θα εισαχθή εις τον τρίτον βαθμόν της εκπαιδεύσεως άνευ καν βάσεως όπου θα “διδαχθή” υπό των απειραρίθμων συγγενών διδασκόντων, πολιτικών, σφουγγοκωλαρίων και λοιπών βαρυγδούπων χαμηλών μορφών ζωής. Εν συνεχεία δε, θα αποφοιτήση ελέω των λαμπρών κομματικών “νεολαιών” και θα σταδιοδρομήση υπό την ιδίαν αιγίδα. Όλα αυτά βέβαίως είναι ήσσονος σημασίας ενώπιον της κλειτοριδεκτομής των μουσουλμανίδων της υποσαχάριας Αφρικής καθότι εις αυτό αναφέρεται η Ακαδημία Θεσμών και Πολιτισμών (οποίος τίτλος!) ήτις προέβη εις την αρχικήν ανάρτησιν. Τα ανωτέρω, συν τω γεγονότι ότι οι πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι δέρονται ανηλεώς εντός των παν/μίων, φαίνεται ότι δεν απασχολούν τους συνυπογράφοντας, προφανώς αναγνωρίζοντες ότι “τα παιδιά” έχουν δίκαιον-και έχουν, διότι οι υπογράφοντες αντιλαμβάνονται τον φασισμόν μόνον ως χρώμα περιβραχιονίου.
    Κε. Μικρέ, τα γράφω όλα αυτά διότι, αναγιγνώσκων τα της “Ακαδημίας” ήτις διδάσκει διδασκάλους, δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξίαν σας, αν και εκτιμώ ιδιαιτέρως τας προσπαθείας και την ευθυκρισίαν σας να αποφεύγετε την ατελέσφορον σύγκρουσιν προσωπικοτήτων μετά του δασκάλου του τέκνου σας.
    Επιτρέψατέ μου μίαν τελευταίαν παρατήρησιν εφ’ όσον ασχολείσθε με οργανωτικά θέματα. Πιστεύω ότι παρουσιάζωμεν, ως λαός, στοιχεία σχιζοφρενείας απαιτούντες αριστοκρατίαν (1) εις την δημοσίαν διοίκησιν εις όλα πλην των απτομένων των προσωπικών συμφερόντων μας. Αντιληφθέντες ότι “δεν πάει άλλο”, έχω την εντύπωσιν ότι ευρισκόμεθα εις αναζήτησιν ενός συστήματος το οποίον θα είναι “μηχανιστικόν”, υπό την έννοιαν ότι θα εξαιρή τον ανθρώπινον παράγοντα διότι δεν εμπιστευόμεθα αλλήλους ήτοι τους εαυτούς μας. Εν τούτοις, οφείλω να παραδεχθώ ότι υπάρχουν δείγματα εξορθολογισμού του συστήματος.
    Στάθης Κατσαρός.

    (1) Δεν δέχομαι τον όρον “αξιοκρατία” διότι είναι παραπειστικός. Εις την Ελληνικήν κάποιος δύναται να είναι άξιος βραβείου και άξιος αγχόνης. “Άξιος” είναι κάποιος όστις ευρίσκεται εις θέσιν να πράξη τι, άνευ υποδηλώσεως θετικού ή αρνητικού. Υπό αυτήν την έννοιαν πολλοί υπουργοί ήταν άξιοι να διαπράξουν καταχρήσεις όπερ και έκαναν. Συνεπώς περί Αξιοκρατίας-του κράτους των αξίων-εν τη πράξει επρόκειτο, ως ελέχθη υπό του πρωθυπουργού τότε. Η ορθή λέξις είναι “αριστοκρατία”, το κράτος των αρίστων, αλλά η λέξις αυτή ερμηνευομένη ως υποδηλώνουσα καταγωγήν είναι απεχθής εις τους σοσιαλίζοντας.

  22. Θα ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη από όλους τους ανωτέρω σχολιάσαντες εάν τους προσβάλω παρατηρώντας ότι ευρίσκονται απολύτως εκτός θέματος και παντελώς αδικαιολόγητα!
    Ενσυνειδήτως ή ασυνειδήτως παρεσύρθησαν;
    Την πρώτη περίπτωση δεν θέλω ούτε καν να εξετάσω! Παραπέμπει σε καλοστημένους μηχανισμούς προπαγάνδας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης όπου με υπερανάδειξη του επί μέρους ή στοιχείου απροσδοκήτου επιχειρείται αποσιώπησις του θέματος. Ειδίκευσις των Μ.Μ.Ε.! Οι συνομιλητές, που παρακολουθώ και από άλλες αναρτήσεις, δεν μου επιτρέπουν να διανοηθώ κάτι τέτοιο! Το αναφέρω απλά για να επισημάνω την ίδια παγίδευση που κρύβει και η δεύτερη περίπτωση!
    Το έναυσμα δίνεται από το πρώτο μόλις σχόλιο! Όπου στέλνει με δυό γραμμές «την μπάλα στην εξέδρα» κατά προσφιλή ορολογία και εκεί πλέον παίζεται το παιχνίδι! Απόπειρα μόνον του κ. Κατσαρού για επαναφορά εντός γηπέδου λανθάνει στόχευσης και σθένους, δι’ ό και ατελέσφορος! Με τον ίδιο να αρκείται πλέον στο παιχνίδι που «στρώθηκε»!
    Ένα θέμα που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, τουλάχιστον για όσα θίγει και στην καρδιά της επικαιρότητας εθνικής και παγκόσμιας, δεδομένων και των συγκυριών, περίμενοντας έναν πλατύ και ουσιαστικό διάλογο, παρακολουθώ να μου γίνεται από βαρετό έως αδιάφορο λόγω ανυπαρξίας σχολιασμού!
    Ερωτώ λοιπόν κύριοι!
    Τα όσα θίγει το κύριο άρθρο σας προκύπτουν ήσσονος σημασίας;
    Τι ασπάζεσθε και ποια η διαφωνία σας μπορείτε να το καταθέσετε, ωστόσο αυτή δεν είναι η κύρια θεματολογία σήμερα σε κάθε ελληνικό σπίτι, σε κάθε παρέα, σε κάθε ελληνική γωνιά;
    Ο χώρος τούτος είναι τόσο «ιδιαίτερος» που έχει την πολυτέλεια περί άλλων να τυρβάζει;
    Ή τελικά τα συμβαίνοντα στον σχολικό μικρόκοσμο του κανακάρη/ισσας έχουν αναχθεί σε επίκεντρο παγκοσμίου ενδιαφέροντος;
    Δεν θα αμφισβητήσω την αλήθεια ή ισχύ των γραφομένων σας, όμως είναι εντελώς άλλο θέμα! Όταν ασχοληθούμε με το εκπαιδευτικό μας σύστημα να τα συζητήσουμε!
    Επί του προκειμένου, εγώ παταρηρώ μια κίνηση, με εκτεθέντα προβληματισμό, για τη διατύπωση ως λέγει «Θέσεων Αρχών – για τη Δημοκρατία, τον Ανθρωπισμό και την Παιδεία»! (Αναζήτηση θέσεων Αρχών, όχι διαμορφωμένων θέσεων πολιτικής δράσης κ. Κατσαρέ!)
    Την εκπεφρασμένη βούληση η πνευματική ηγεσία και οι δάσκαλοι μας να αναλάβουν τον προσήκοντα κοινωνικό τους ρόλο ηγούμενοι της πνευματικής αφύπνισης και καθοδήγησης!
    Την ανάγκη να αναπτυχθούν στα Πανεπιστήμιά μας «Εργαστήρια Σκέψης», που να αναλύουν καθολικά την ηθική και το νόημα της Επιστήμης όπως αυτολεξί αναφέρεται!
    Διαφωνεί κανείς σε αυτό; Ας εκθέσει τις απόψεις του!
    Από τη μια λέμε ότι ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη σ’ αυτή την χώρα και κάποιοι πνευματικοί άνθρωποι σε εγρήγορση και κάποιοι δάσκαλοι που τιμούν το λειτούργημα τους!
    Και όταν τολμούν κάποιοι να ξεπροβάλουν αισθανόμενοι το χρέος τους, ξεχυνόμαστε ισοπεδωτικά και απαξιωτικά με το χυδαίο κατά τη γνώμη μου «άντε να λύσετε τα του οίκου σας και μετά να μας μιλάτε!».
    Σεις, που ασπάζεσθε αυτή τη θέση, για να δικαιούσθε την δημόσια έκφραση λόγου, έχετε όλα τα προσωπικά και οικογενειακά σας προβλήματα λυμένα;
    Υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα λύσετε όλα και μόνοι σας, ακόμη και αυτά που άπτονται του κοινωνικού βίου, χωρίς να δίνετε παράλληλα μάχη σ’ αυτό το στίβο;
    Θα λυθεί ακόμα και το άνωθι πολυσυζητημένο πρόβλημα της παιδείας ή έστω εκπαιδεύσεως με την απλή προτροπή στους δασκάλους «να κάνουν καλά τη δουλειά τους»; Είναι τόσο απλό; Ή βρίσκεται σε αμφίδρομη σχέση με όσα θίγει το άρθρο και άλλα πολλά ακόμη!
    Αδικαιολόγητη παρεκτροπή από ανθρώπους υποψιασμένους! Θα παρακαλούσα την επανασύνταξη επί του θέματος! Άλλως θα μου δοθούν βάσιμοι λόγοι υποψιασμού συνειδητής απαξίωσης όχι του άρθρου καθ’ αυτό, με το οποίο μπορεί κανείς να συμφωνεί ή διαφωνεί όσο θέλει, αλλά της επικαίρου θεματολογίας του, αποδίδοντας τον χαρακτηρισμό «βυζαντινολογούντες»!

  23. Αγαπητέ κύριε Κατσαρέ σας ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σας. Θεωρώ πολύτιμη την συνδρομή σας στο διάλογο και την εν γένει παρουσία σας στο Αντίβαρο, τόσο για το εύστοχο των επισημάνσεων σας, όσο και για την ποιότητα οργάνωσης και διατύπωσής τους.

    Είχα σκοπό να πω άλλα. Όμως ο γιός μου με ενημέρωσε για τα τρέχοντα και με προσγειώνει: “Μπαμπά, μπαμπά! Την Τετάρτη δεν έχουμε σχολείο! Ψηφίζουν οι δάσκαλοι!”

    Αυτή τη στιγμή λοιπόν είμαι βαθύτατα συγκινημένος με το επικείμενο γεγονός των αρχαιρεσιών και αδυνατώ. Τα χέρια μου τρέμουν και η ψυχή μου φτερουγίζει.

    Θα επανέλθω ασφαλώς. Αν μη τι άλλο διότι ο φίλτατος και κατά κανόνα έγκυρος κ. Χονδρογιάννης θέτει ορισμένα ενδιαφέροντα θέματα εδώ.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  24. Κύριε Χονδρογιάννη σας εκτιμώ και σας σέβομαι αλλά νομίζω ότι το χοντρύνατε λίγο. Κατά πως το καταλαβαίνω τα άρθρα μπορούν να αποτελούν έναυσμα για περαιτέρω συζήτηση – με διαδρομή της τελευταίας ελεύθερα καθοριζόμενης από τους σχολιαστές. Κι αν αποκλίναμε και κάμποσο να μας συμπαθάτε, δεν μιλάγαμε για τον καιρό στο κάτω – κάτω.

    Ας είναι, να μη μιλάω για τους άλλους: κάνω ό,τι μπορώ κ. Χονδρογιάννη τι νομίζετε ότι τα καταφέρνω κιόλας; Ο,τι μου κόβει λέω, μην είστε τόσο αυστηρός. Παρεμπιπτόντως, που ξέρετε αν είμαι σε θέση να σχολιάζω επί παντός;

    Να, εσείς καταφέρατε να συνοψίσετε ό,τι έγραφα τόση ώρα σε μιά φρασούλα: “προτροπή δασκάλων να κάνουν την δουλειά τους”. Θαρρείτε πως έχω τέτοια ικανότητα σύνθεσης; Πως έχω κάνει καμιά διατριβή σε μοντάζ;

    Λοιπόν, εν πάσει περιπτώσει αποδέχομαι την επίπληξη – δέχομαι πως για καλό μας βάλατε τις φωνές. Τι θέλετε να πρωτοσυζητήσουμε;

    Για την πρωτοβουλία; Καλή είναι η πρωτοβουλία.
    Για την ιεράρχηση των αρχών; Πρέπει να κάτσω και να το σκεφτώ.
    Για τα επιμέρους θέματα; Δεν μπορώ να τα πιάσω όλα μαζί. Τι θέλετε να πιάσουμε πρώτο;

    Την Παγκοσμιοποίηση; Τις οικονομικές θεωρίες; To “λανθασμένο” και το “ορθό” τους; Για το τι θεωρεί δεδομένο, τι θεωρεί γεγονός και τι συμπέρασμα το κείμενο; Για την αιτιολόγηση των “επεμβάσεων”; Για τον βαθμό στον οποίο αυτή (πρέπει να) βασίζεται σε ηθικές αρχές ή το “raison d’État”; Για τον εφεξής ρόλο του internet στο ιστορικό γίγνεσθαι; Για την σχέση ευθυνών ιδίων και “ξένου παράγοντα” στο πως διαχειριζόμαστε την ιστορία του τόπου μας; Για την Kristallnacht; Για ιστορικές αναλογίες; Για αυγά φιδιού; (Περί αυγών κότας το καλύψαμε).

    Τι τραβάει η όρεξή σας να συζητήσουμε; Σε τι θέλετε να λάβουμε θέση; Σας υπόσχομαι ότι θα το κάνουμε, κατ’ αρχήν διότι τα θέματα ΕΙΝΑΙ όντως ενδιαφέροντα. Έπειτα επειδή τιμώ το πάθος σας και την ευγένεια των κινήτρων σας, έστω κι αν στιγμές – στιγμές διαβάζοντας μου φάνηκε ότι υψώσατε το δάχτυλο με τρόπο που έχρηζε κάποιας αντίδρασης. Περιττεύει ασφαλώς, αυτό ναί, θα ήταν όντως εκτός θέματος. Ας γυρίσουμε λοιπόν στο θέμα – όποιο κατά προτεραιότητα θέλετε να δούμε.

    Όλα μαζί αδυνατώ.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  25. Κύριε Μικρέ,
    ενσυνείδητα υπερέβαλα σε αυστηρή κριτική, το “υψωμένο δάκτυλο” μην νομίζετε ότι δεν αντελήφθην πρώτος εγώ! Δόσεις μικρών ελπίζω υπερβολών για την “εξασφάλιση” του ζητουμένου, φοβούμενος την τύχη της απόπειρας του κ. Κατσαρού, την μαχητικότητα άλλωστε φρονών προτιμωτέρα της νωθρότητος! Ούτε το ότι η συζήτηση εξελίσσεται βάσει τοποθετήσεων μου διαφεύγει, αλλά χάθηκε τελείως το δάσος!
    Παρακαλώ να συγχωρήσετε την εσκεμμένη οξύτητά μου, σεις και οι λοιποί συμμετέχοντες, ελπίζω να μην υπερέβην κανένα όριο ευπρεπείας και ευγενείας το οποίο θέτω πάντοτε ως προσωπικό όρο για όποια συμπεριφορά μου, ιδίως με ανθρώπους που μπορούν να θεωρήσουν δεδομένο τον σεβασμό και εκτίμησή μου, άλλως δεν θα συμμετείχα οικειοθελώς σε ανταλλαγή απόψεων!
    Πολλά τα θέματα όντως! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή! Σε παλαιότερη ανάρτησή μου επί άλλου θέματος έγραφα αυτολεξί:
    «Διαπιστώνω μετά λύπης ότι οι άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, της επιστήμης ενώ ξέρουν και μπορούν, δεν έχουν συνειδητοποιήσει επαρκώς το πρόβλημα για να συστρατευτούν προς εθνική ανασυγκρότηση. Βολεμένοι ίσως κι αυτοί; Αυτό που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας δεν είναι απλά μια κρίση οικονομική. Αυτές έρχονται και παρέρχονται! Είναι κρίση ιδεολογική, είναι κρίση αξιών, είναι κρίση που έχει την ρίζα της στην ΚΡΙΣΗ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ! Και η θεραπεία ξεκινά από εκεί!»
    Διαπιστώνω λοιπόν ότι κάτι αρχίζει να κινείται προς κατευθύνσεις που αναζητούσα! Δεν γνωρίζω κανέναν εκ των υπογραφόντων την συγκεκριμένη κίνηση ούτε προσωπικά, ούτε σαν βιογραφικό! Και ούτε μπορώ να υποθέσω την πορεία, αποδοχή και επιτυχία της! Δεν είναι άλλωστε η μόνη!
    Με ενθουσιάζει όμως ακόμα και το γεγονός ότι κάποιοι αρχίζουν να μην βολεύονται πλέον στην ακαδημαϊκή αυταρέσκεια! Και αρχίζουν να ψάχνονται σαν και μας! Και έχουν εφόδια καλύτερα από εμάς για να χαράξουν νέους δρόμους!
    Μπορούμε λοιπόν κατ’ αρχήν να συμφωνήσουμε ότι αν κάποια ριζική αλλαγή προς ορθή πορεία αναμένουμε στην πατρίδα μας σε επίπεδο ιδεολογικής ανασυγκρότησης αλλά και επεξεργασίας προτάσεων, μπορεί κυρίως να προέλθει από τους ανθρώπους της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών; Οι οποίοι μέχρι τώρα αντιμετωπίζονταν από το σύστημα περίπου ως γραφικοί; Όχι με προσωπικές καριέρες καθεστηκυίας αφομοίωσης όπως τώρα, αλλά συνένωση ανατροπής και κοινή συμβολή για μια νέα ομοψυχία;
    Αν όχι από αυτούς τότε από ποιους; Από τους αριβίστες πολιτικάντηδες μας; Από την οικονομική ολιγαρχία; Από του «καλλιτέχνες» της show-business;
    Αυτοί να θέσουν τις διαχωριστικές γραμμές της εθνικής μας αξιοπρέπειας και όχι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα! Αυτοί να καθορίσουν εθνικούς στόχους! Να γίνουν πραγματικές «δεξαμενές σκέψης»! Οι πολιτικοί να έπονται, αναλαμβάνοντας την υλοποίηση και διαχείριση αυτών εν είδει συνταγματικής επιταγής!
    Για να έχει επιτυχία το εγχείρημα δεν πρέπει να μείνει περιχαρακωμένο σε στενά ακαδημαϊκά πλαίσια! Πρέπει να συμμετέχουμε όλοι μας μεταφέροντας γνήσιο λαϊκό παλμό και προσδοκίες. Εξ’ ού και ο υποχρεωτικός προβληματισμός μας και η οφειλόμενη συνεισφορά μας σε διάλογο, ακόμη και επί παντός επιστητού! Ενημέρωση και τεκμηρίωση λοιπόν σε όσα περισσότερα μπορούμε, τουλάχιστον όμως σε επιλεγμένα οικεία αντικείμενα ή ειδικότητάς μας!
    Λαός που γνωρίζει, ορίζει και τις τύχες του!
    Ας σταματήσω εδώ! Αρκούν για αρχή!

  26. Κύριε Χονδρογιάννη ουδέποτε ξεπεράσατε το όριο της ευπρέπειας, γι’ αυτό άλλως τε δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να αντιπαρατεθώ σε θέματα ύφους. Ενδεχομένως να πετάω και την σκούφια μου για μαχητική συζήτηση!

    Ούτε εγώ γνωρίζω κάποιον από τους συμμετέχοντες εκτός από τον στρατηγό Κουρκουμέλη υπό τας διαταγάς του οποίου υπηρέτησα – οποία σύμπτωσις! – για ένα μικρό διάστημα ως έφεδρος ανθυπολογαχός προ εικοσιτριών ετών. Ήταν τότε εκείνος νέος ταγματάρχης και πράγματι ξεχώριζε.

    Ναί κύριε Χονδρογιάννη, συμφωνώ ότι “από κάπου πρέπει ν’ αρχίσουμε”. Ναί προσυπογράφω όσα σημειώνετε για το ρόλο των πανεπιστημίων και των πνευματικών ανθρώπων. Το χρωστάνε βεβαίως, μη θαρρείτε ότι “ως κοινότητα” έχουν τη φωλιά τους λιγότερο χεσμένη απ’ αυτήν των “πολιτικάντηδων” και της “οικονομικής ολιγαρχίας”.

    Ναί θα συμμετείχα με ενθουσιασμό σε “δεξαμενές σκέψης” (και δράσης), το κάνω άλλως τε κι όχι μόνο στο Αντίβαρο. Θα είμαι εδώ.

    Πάντως, εάν πραγματικά πιστεύετε ότι η πρωτοβουλία πρέπει να ξεφύγει από τα στενά ακαδημαϊκά πλαίσια, εάν θέλουμε πραγματικά τον κόσμο να συμμετέχει επί της ουσίας, εάν θέλουμε να αποφύγουμε να εκληφθεί η κίνηση ως “γραφικότητες συζητητών” πρέπει όντως η θεματολογία να ανοίξει – επί παντός επιστητού, όπως λέτε. Η κρίση ταυτότητας είναι ΤΟ μέγα θέμα συμφωνώ και επαυξάνω. Το μέγα θέμα, το υψηλό, το “από πάνω” ζήτημα από το οποίο πρέπει να ξεκινήσουμε οδηγούμενοι στα “κατώτερα” ζητήματα.

    Με την διαφορά ότι αυτή είναι η μισή αρχή. Η άλλη μισή αφορά στα πρακτικά. Τα καθημερινά. Αφορά στην κίνηση από τα μικρά προς τα μεγάλα. Αν μη τι άλλο διότι διαφορετικά θα πρέπει να ξεχάσετε την συμμετοχή των “απλών ανθρώπων” (σαν και μένα). Όχι γιατί το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας δεν είναι ΤΟ θέμα, ας μην επαναλαμβάνομαι. Όχι γιατί το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας δεν (οφείλει να) αφορά στα πάντα, από την εξωτερική πολιτική μέχρι στο πως είναι βαμμένες οι ταμπέλες των τοπωνυμίων. Αλλά διότι δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί συμμετοχή πολιτών εάν η συζήτηση περιοριστεί στο (μέγα) αυτό θέμα. Δείτε τι γίνεται στο Αντίβαρο. Είναι φορές που απέχω επί μήνες από κάθε συζήτηση διότι – ορίστε το λέω – βαριέμαι να διαβάζω περί της Αλώσεως. Τι να κάνω ο κακομοίρης, δεν έχω τη μόρφωση να συμμετάσχω, ούτε θα συνεισφέρω σε τίποτα λέγοντας τα δικά μου. Ναί έχω πάει στην Κωνσταντινούπολη. Ναί έχω κάτσει με το γιό μου στην Αγιά Σοφιά και του έλεγα περί των θρύλων, περί του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, περί του “σημαίνει ο Θιός σημαίνει η γής” και με είχαν πιάσει και τα κλάματα. Μ’ έβλεπε κι η σύζυγός μου (που με έχει και για αριστερών πεποιθήσεων) κι είχε χαζέψει. Αλλά πείτε μου:
    Γιατί στο Αντίβαρο δεν έχουμε απόψεις τεχνοκρατών; Γιατί δεν έχουμε συζητήσεις για την οργάνωση του κράτους μας – πρακτικές; Έχει κανείς καταλάβει πως λειτουργεί ένα σύστημα υγείας – εγώ για παράδειγμα, αν εξαιρέσουμε ότι κατανοώ την λοβιτούρα με τα φάρμακα, τις προμήθειες κλπ., δεν έχω εικόνα για την μορφή ενός εύρυθμου ΕΣΥ.

    Έχει – για παράδειγμα – κανείς καταπιαστεί με τις τρείς κεντρικότερες δράσεις με τις οποίες θα έπρεπε να ασχοληθεί μιά κυβέρνηση; Ετσι για πλάκα βρε αδελφέ! Έχει κανένας ασχοληθεί με την κωδικοποίηση των δράσεων που θα αντιμετώπιζε τις εγκάρσιες παθογένειες του ελληνικού διοικητικού μηχανισμού; Σαν πνευματική άσκηση στο κάτω κάτω!

    Μας μαλώσατε προηγουμένως κ. Χονδρογιάννη (δεν παραπονούμαι!) αλλά ίσως παρατηρήσατε ότι η συζήτηση έπαιρνε ενδιαφέρουσα τροπή. Θα μιλούσαμε με τον κύριο Κατσαρό για τα “συστήματα”. Θα μιλούσαμε για την δοσολογία στο μείγμα μεταξύ “μηχανιστικών” χαρακτηριστικών τους και εμφάσεως στον ανθρώπινο παράγοντα, (στην πρωτοβουλία κλπ). Είναι ένα γοητευτικό ζήτημα, άξιο μελέτης, ακόμα και εγκυκλοπαιδικώς να το δει κανείς. Πολλώ μάλλον εάν πρόκειται να εξάγει και συμπεράσματα περί των (άμεσα) πρακτέων σε πλήθος τομείς.

    Αν κύριε Χονδρογιάννη σας χαίρομαι είναι γιατί πιστεύω ότι άνθρωποι σαν και σας μπορούν να “ξυπνάνε τα αίματα”. Σε κάθε περίπτωση, αν η συζήτηση επί παντός επιστητού μπορεί να κρύβει τον κίνδυνο μπουρδολογίας (τον κρύβει), πάντως και η μονοθεματική, (ψυχαναγκαστική ενίοτε) συζήτηση για την “εθνική ταυτότητα” κρύβει τον κίνδυνο της γραφικότητας. Κι αν για κάτι μπορώ να κάνω μιά πρώτη κριτική στο κεντρικό κείμενο επί του οποίου συζητάμε, είναι ότι μου αφήνει – για μιά ακόμα φορά – έντονη αυτή την αίσθηση της “ακαδημαϊκότητας”.

    Αλλά – έννοια σας – εδώ θα ‘μαστε, να παίξουμε τον ταπεινότερο ρόλο στην διαδικασία.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  27. Με την ευκαιρία, θα παρακαλούσα την ομήγυρη να σεβαστεί την ιερότητα της ημέρας. Οπως έχω ενημερώσει, οι δάσκαλοι έχουν αρχαιρεσίες. Το σχολείο είναι κλειστό. Η ατμόσφαιρα είναι – πως να το κάνουμε; – κατανυκτική. Να ξεπετάξουμε όμως – πλήρεις σεβασμού – ένα θεματάκι;

    Πιστεύετε ότι η άσκηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων πρέπει να γίνεται εντός του εργασίμου ωραρίου;

    Πιστεύετε ότι εάν τέλος πάντων πρέπει όντως να γίνεται εκείνη την ώρα, οι απέχοντες από την εργασία τους για το σκοπό αυτό θα πρέπει να αμοίβονται;

    Πιστεύετε ότι οι συνδικαλιστικές αρχαιρεσίες είναι πρακτικώς αδύνατον να διοργανωθούν κατά τις απογευματινές ώρες – αν όχι κατά το Σαββατοκύριακο;

    Πιστεύετε ότι η διεξαγωγή τους κατά τις εργάσιμες μέρες και ώρες είναι ένδειξη σεβασμού – ένας φόρος τιμής, ένας τιμητικός συμβολισμός – στο διαρκές έπος του συνδικαλιστικού μας κινήματος;

    Κι αν ναί, γιατί να μην γενικευτεί η πρόνοια; Γιατί να μην εφαρμοστεί και στις εθνικές εκλογές; Βεβαίως δεν τολμώ να ισχυριστώ ότι αυτές οι τελευταίες μπορούν έστω και να πλησιάσουν σε σημασία τις αρχαιρεσίες των δημοσίων λειτουργών αλλά – ρε παιδί μου – μήπως θα άξιζε να διεξάγουμε εκλογές κάποια καθημερινή – έτσι, για λόγους αρμονίας;

    Πιστεύετε ότι ο αριθμός όσων ψηφίζουν στις αρχαιρεσίες των συνδικάτων πλησιάζει τον αριθμό όσων δεν εργάζονται εκείνη την ημέρα λόγω του γεγονότος; Σε τι ποσοστό; Τι κάνουν πιστεύετε όσοι αποτελούν τη διαφορά; Προσφέρουν δωρεάν μαθήματα σε αδύνατους μαθητές; Μεριμνούν εθελοντικώς για την ευπρέπιση των σχολείων ή – γενικώς – των χώρων στους οποίους εργάζονται; Προβαίνουν σε αγαθοεργίες; Διαλογίζονται; Προσεύχονται; Νηστεύουν;

    Αν πω ότι ξύνονται θα έχω διαπράξει ασέβεια;

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  28. Κε. Χονδρογιάννη, σας παρακαλώ να αναλογισθείτε μερικάς παρατηρήσεις επί της εν θέματι αναρτήσεως: “Θέσεις Αρχών – για τη Δημοκρατία, τον Ανθρωπισμό και την Παιδεία”. Ούτως επιγράφεται η ανάρτησις, ήτοι θα έπρεπε να διατυπούνται θέσεις, ουχί αναζητήσεις. Την σχετικήν λέξιν, “αναζήτησις”, την προσθέσατε εσείς, δεν υπάρχει ούτε εις τον τίτλον ούτε, έστω, εις την εισαγωγικήν παράγραφον ώστε να προϊδεάζεται ο αναγνώστης. Η ανάρτησις εξαντλείται εις διαπιστώσεις και “παρακολουθήσεις”, δεν διατυπούται, διαρρήδην, ούτε καν ανησυχία! Σχετική αναφορά θα ενετέλλετο διατύπωσιν ΘΕΣΕΩΣ ήτις ευσχήμως απουσιάζει, ως, επί παραδείγματι, “ανησυχούμε γιά…., και συνεπώς η θέσις μας είναι….”. Είδατε κάτι τέτοιο κε. Χονδογιάννη; Ο υποφαινόμενος είδε, εις την καλλιτέραν των περιπτώσεων, μόνον ευχολόγιον. Ο αυτός υποφαινόμενος θα επερίμενε μίαν, έστω μίαν, γενναίαν ΘΕΣΙΝ από τους πανεπιστημιακούς διδασκάλους, αντ’ αυτού αναγιγνώσκει ένα κείμενον το οποίον αποπειράται να μην θίξη ουδένα, πλην, ίσως, των αυτοκυρηγμέων φασιστών, διότι περί των αληθών, “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Επιπροσθέτως, κε. Χονδρογιάννη, θα ανέμενα από πανεπιστημιακούς διδασκάλους ένα κείμενον, μη βρίθον γραμματικών, συντακτικών και λαθών στίξεως καθώς και την αποφυγήν τετριμμένων κοινοτοπιών, λανθασμένων και και κενών νοήματος, ως π.χ.
    “Παρακολουθούμε με πολλή προσοχή διάφορες κινήσεις συντονισμένες από σκοτεινά αλλά γνωστά κέντρα…”
    Εν πρώτοις το ” Παρακολουθούμε” σημαίνει και παρακολουθούμε κινηματογραφικόν έργον, ήτοι στερείται αιχμής η οποία πιθανώς να έθετε τα “κέντρα” αυτά εν εγρηγόρσει, πράγμα το οποίον δεν φαίνεται να επιθυμούν οι υπογράφοντες άλλως θα επέλεγον οξυτέραν διατύπωσιν, π.χ. “Έχουμε θέσει υπό παρακολούθησιν/ Έχουμε εστιάσει την προσοχήν μας επί των κινήτρων….” κλπ. Επί του ιδίου εδαφίου, “…σκοτεινά αλλά γνωστά…”, η λέξις “σκοτεινά” (όντα εν τω σκότει) αντιμάχεται την έννοιαν του “γνωστού” και αναιρεί την πρότασιν. Η λέξις, “σκοτεινά”, δύναται, μεταφορικώς, να σημαίνη “αδιευκρίνιστα” και έχει υπολάβει την έννοιαν του γενικώς “κακού”, κυρίως εις τον πολιτικόν λόγον ο οποίος απευθύνεται εις τας μάζας μειωμένου γλωσσικού αισθητηρίου. Οι κ. και κες πανεπιστημιακοί έδει να αποφεύγουν κοινοτοπίας τέτοιου είδους.
    Θα ηδυνάμην να συνεχίσω αλλά δεν θα επιθυμούσα θέσω την υπομονήν των αναγνωστών εις δοκιμασίαν.
    Εν κατακλείδι, θεωρώ το εν θέματι κείμενον ως αντικατοπτρισμόν των προβλημάτων άτινα καταδυναστεύουν την Ελλάδα.

  29. Επιτρέψτε μου μια μικρή εκδήλωση αυταρέσκειας, δηλώνοντας ότι επιτέλους αρχίζω να «ζεσταίνομαι» και αυτό μ’ αρέσει! Άνθρωπος είμαι και γώ, έτσι να ήταν όλα τα ελαττώματά μου!
    Τέθηκαν νέες αμφιβολίες, νέα ερωτηματικά. Αυτό είναι διάλογος και αναζήτηση! Η ώθηση άλλου να υπερβείς τις βεβαιότητές σου, να μεταπηδήσεις σε υψηλότερο επίπεδο! Για να μην αυτοπαγιδεύεται κανείς στον δικό του «ακαδημαϊκό» λόγο!
    Δεν έχω ΤΗΝ απάντηση! Θα συνεχίσω εκθέτοντας σκέψεις! Εν τάχει λοιπόν, αναφερόμενος στον υπάρχοντα σχολιασμό (θα επανέλθω διαβλέπω!).
    Δύσκολο κανείς να είναι διεξοδικός και σαφής μέσα σε λίγες γραμμές. Το σχήμα που πρότεινα, «Πνευματική ηγεσία – λαός» σε κοινή αναζήτηση συνισταμένων συμβολίζει (μέσα από τον απροσδιόριστο διαχωρισμό τους) αγώνα καθολικό αλλά πολυεπίπεδο και αμφίδρομο. Από πάνω προς τα κάτω και από κάτω προς τα πάνω και σε όλες τις βαθμίδες! Σχηματικά πάλι, αν οι «ακαδημαϊκοί» αποτελούν τη «γνώση» και οι ανάγκες του λαού την «πράξη» πάλι τείνουμε σε αντιστοιχία! Σκοπός είναι όχι μόνο Research αλλά και Development για να χρησιμοποιήσω άλλη ορολογία!
    Η πλατιές συζητήσεις επί παντός επιστητού θα ενέχουν σαφώς και μπουρδολογία όπως επισημαίνετε. Θεωρώ ότι σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερο να συζητάμε από το να αδιαφορούμε, προτιμότερη η συμμετοχή με όποια γνώμη από το να αφήνουμε όλα τα θέματα στους «ειδικούς». Είδατε πως μας «εξειδίκευσαν»! Μέσα από αυτές θα μάθουμε περισσότερα, θα μάθουμε και να συζητάμε, θα μάθουμε και να συναποφασίζουμε! Με την αρχική μπουρδολογία να εξελίσσεται σε γόνιμο διάλογο! Πάνω σε μια λεπτή ισορροπία που πάντα θα αποτελεί ζητούμενο. Ας την ορίσουμε με την έννοια του μαθηματικού limit, όριο προς το οποίο τείνει όλο και περισσότερο!
    Έχετε δίκιο για ορισμένες συζητήσεις που διεξάγονται στο Αντίβαρο. Σε κάνουν να νιώθεις μειονεκτικά γιατί δεν είσαι «εμβριθής» και «ειδικός»! Λες και είμαστε σε επιστημονικό συνέδριο, λες και πρέπει να γράφουμε ξανά «διαγώνισμα» Ιστορίας ή ότι άλλο για να υπάρχουμε και μεις! Εγώ ομολογώ ότι τόλμησα να εισέλθω δηλώνοντας εξ’ αρχής μη «ειδικός», ακριβώς για να υπερασπιστώ τις ανησυχίες και αντιλήψεις ενός μέσου πολίτη.
    Γιατί στο Αντίβαρο δεν έχουμε απόψεις τεχνοκρατών; Διερωτώμαι και εγώ! Εκτός και εάν θεωρήσω εαυτόν τοιούτον, ως έχοντα θετική εκπαίδευση και δη δημιουργικής κατευθύνσεως. Όχι πάντως «ειδικό»!
    Η συμμετοχή όμως, στις συζητήσεις τουλάχιστον, είναι εξαιρετικά μικρή, στον κλειστό κύκλο μιας «παρέας». Αναρωτιέμαι συχνά σε πόσους απευθύνομαι. Και σε άλλους χώρους δεν είναι καλύτερα, εξαίρεση αυτοί που ο σχολιασμός διεξάγεται με συνθήματα ή αναθέματα! Σίγουρα δεν προσφέρεται ικανοποίηση!
    Σημείωση:
    Το απόσπασμα από άλλη ανάρτησή μου δεν τέθηκε για να μεταφέρει εδώ συζήτηση περί εθνικής ταυτότητας –απλά για τέτοιο θέμα γράφτηκε- αλλά για να τονίσω την από τότε προσμονή μου για ανταπόκριση της πνευματικής- επιστημονικής κοινότητας προς εθνική ανασυγκρότηση! Με όλα τα θέματα στο τραπέζι βεβαίως!
    Κε Μικρέ,
    Η απάντηση σε όλα τα «πιστεύετε» που θέσατε στο παραπάνω σχόλιό σας φυσικά και είναι, κατηγορηματικά ΟΧΙ! Πιθανολογώ ότι το ίδιο θα απαντούσαν και πολλοί εξ’ αυτών, ιδίως κάποιοι που αρνούνται και να ψηφίσουν και απλά αξιοποιούν τη μέρα τους για βόλτα.
    Στην κοινωνία που φτιάξαμε δεν κάνουν κουμάντο όμως αυτοί! Μια χούφτα μόνιμοι κομματοσυνδικαλιστάδες «γ….ν και δέρνουν!» Όπως παντού! Πρωτοβουλίες δε όπως αυτές που αναφέρατε είναι αδιανόητες, θα καταδικαστούν μετά βδελυγμίας και θα βρείς και το μπελά σου! Ως αντιδραστικές και διασπαστικές, κατά των αγώνων και κεκτημένων!. Μη χαλάει και η πιάτσα!

    Κε Κατσαρέ,
    Δεν έχω αντίρρηση να συνυπογράψω τις παρατηρήσεις σας, αφ’ ής στιγμής ο διάλογος επί του προκειμένου επανήλθε!
    Υπερασπίστηκα με πάθος την ανάγκη αφύπνισης του (εν γένει!) πνευματικού και επιστημονικού κόσμου της χώρας μας και της ανάληψης των ευθυνών του ως μόνη μας ελπίδα. Έναντι μάλιστα μιας διαφαινομένης ισοπέδωσης των πάντων δια μέσου των «δασκάλων» μας όπως είχε εξελιχθεί!
    Δεν αναφέρθηκα ούτε στην ολική συγκρότηση του ως άνω κειμένου ούτε στην περί ού ο λόγος κίνηση! Προτιμώ να δείξω υπομονή, να δω την εξέλιξη, πορεία και τύχη της! Είπα απλά ότι θίγει πράγματα που πρωτίστως μας ενδιαφέρουν. Όχι ότι συνυπογράφω ανυπερθέτως! Δεν θα ήταν κακό εξ’ άλλου να διορθωθεί/συμπληρωθεί κατόπιν -και- δικών μας παρατηρήσεων!
    Ο -συγκρατημένος-ενθουσιασμός μου είχε μόνον να κάνει με το γεγονός ότι κάτι αρχίζει να κινείται. Και όχι μόνον από την ανωτέρω κίνηση αλλά και άλλες όπως θα έχετε παρατηρήσει! Δεν υπάρχει προηγούμενο και πρότυπο για τέτοια εγχειρήματα. Σίγουρα, πολλά θα παραμείνουν απλές απόπειρες! Κάποια ίσως ωριμάσουν, προχωρώντας και συναθροίζοντας!
    Ας κρατώμεθα τουλάχιστον ενήμεροι και με την προθυμία για στήριξη στη θέση «παρά πόδα»! Και ας ελπίσουμε!

  30. Συμπλήρωση στο:
    “Δεν θα ήταν κακό εξ’ άλλου να διορθωθεί/συμπληρωθεί κατόπιν -και- δικών μας παρατηρήσεων!”
    Αυτό θα ήταν για μένα η μεγάλη επιτυχία, το μοντέλο αμφίδρομης αντίδρασης που πρότεινα (Πάνω>κάτω και αντίστροφα) θα ξεκινούσε τη λειτουργία του από τώρα, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι, έχοντας ενεργοποιήσει δικά μας αντανακλαστικά, είναι δεκτικό και στην παρέμβασή μας!
    Μήπως γίνομαι πολύ ονειροπόλος; Είδωμεν!
    Δεν χάνουμε και τίποτε όμως να το προσπαθούμε! Ούτως ή άλλως αυτά συζητάμε!

  31. Κύριοι ούτε εγώ συμμερίζομαι την αισιοδοξία μου. Επιτρέψτε μου όμως να συνεχίσω ένα συλλογισμό που εκκινεί από προγενέστερες αναρτήσεις μας:

    Αυτό που συνόψισε ως θέση μου ο κ. Χονδρογιάννης δηλαδή η “παρακίνηση προς τους δασκάλους (διάβαζε: στελέχη του δημοσίου τομέα) να δουλέψουν” είναι όντως ιδιαιτέρως αμφίβολο ότι θα φέρει αποτελέσματα. Φυσικά δεν είχα πρόθεση να το θέσω έτσι πρόχειρα, προφανώς αναφερόμουν σε ζητήματα ηγεσίας η οποία θα λειτουργούσε καταλυτικά (αποτελεσματικά) έστω και εάν “το σύστημα” για ένα σημαντικό χρόνο παρέμενε αμετάβλητο.

    Ωστόσο και ο κ. Κατσαρός ψαλίδισε τις ελπίδες μου: α) κατ’ αρχήν περιέγραψε τις αιτίες που εξηγούν το τέλμα (και οι οποίες απέχουν από το να έχουν εξαλειφθεί) β) στις ακριβείς επισημάνσεις του περί αξιοκρατίας και αριστοκρατίας προλαβαίνει και προσγειώνει τις προσδοκίες μου για ηγεσία υψηλής ποιότητας.

    Κύριοι, έχετε αμφότεροι δίκιο. Όμως πρέπει να προχωρήσουμε, δεν πρέπει; Αντλώντας από την όποια διοικητική εμπειρία μου και με την αμεριμνησία του ημιμαθούς στα περί της Διοικητικής Επιστήμης θα το προσπαθήσω: θα διαχωρίσω δύο ζητήματα προφανώς αλληλένδετα και θα επιχειρήσω ένα σχήμα δύο αξόνων:

    Ο πρώτος υποθέτει ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται. Κινητοποιούνται λόγω εμπνευσμένης ηγεσίας ή χωρίς αυτήν. Κινητοποιούνται λόγω συναίσθησης αξιών όπως το καθήκον και το φιλότιμο. Κινητοποιούνται λόγω συναίσθησης του επείγοντος, της κρισιμότητας των περιστάσεων. Καταστάσεις δηλαδή απέναντι στις οποίες μπορεί κανείς να παραιτηθεί ή να μεγαλουργήσει. Τέλος πάντων η υπόθεση είναι ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται όντως, επικεντρώνουν την διάθεση για δράση στη δουλειά τους (όχι δεξιά αριστερά, όχι με κραυγές), η τέλος πάντων στην τρέχουσα δραστηριότητά τους (όποια είναι αυτή, έστω κι αν είναι κακοοργανωμένη, παθογενής κλπ). Εντός του χάους, εντός της σύγχυσης, εντός των όποιων στρεβλών συστημάτων, «αυτό που ξέρουν να κάνουν», η «καθημερινή δουλειά τους» συνιστά την πυξίδα προσανατολισμού της εκρηγνυόμενης παραγωγικότητάς τους και άρα έχουμε αποτελέσματα. Το σχήμα που ζωγραφίζω είναι γεμάτο μουτζούρες, τα διανύσματα είναι τυχαία προσανατολισμένα, αλλά έχουν ικανό μήκος και η τελική συντεταγμένη είναι ισχυρή.

    Πρακτικό παράδειγμα του συλλογισμού: ο δάσκαλος του παιδιού μου ξυπνάει το πρωί, κάτι του συμβαίνει όταν αντικρίζει τον καθρέφτη στο ξύρισμα, αποφασίζει και διαχωρίζει την θέση του, πάει για μάθημα και κατά τις δύο το μεσημέρι πάει στο σωματείο του και ασκεί τα δικαιώματά του. Το απόγευμα ανοίγει το σχολείο (είπαμε! έχει κινητοποιηθεί!), καλεί τους μαθητές του και κάνουν ένα θεατρικό δρώμενο όπου τα παιδιά παριστάνουν τους δύτες – κι αν πέσει και κανένα μπουγέλο, δεν πειράζει, καλοκαίρι είναι. Το βραδάκι ο δάσκαλος κοιμάται με την συνείδησή του ήσυχη νοιώθοντας ότι αυτή η μέρα ήταν πράγματι ξεχωριστή. Και τα παιδιά, ιδρωμένα, αναψοκοκκινισμένα, ευχαριστημένα, για πρώτη φορά καταλαβαίνουν τι εστί υδροστατική πίεση (και τι έσω ους). Την επόμενη, ένας ακόμα δάσκαλος συμμετέχει στην απογευματινή δραστηριότητα και μετά άλλος ένας. Αυτό συμβαίνει κάθε απόγευμα (με ή χωρίς αγανάκτηση).

    Ο σχεδιαστής του δεύτερου άξονα υποθέτει (με το δίκιο του ενδεχομένως) πως όλα τα ανωτέρω είναι όνειρα θερινής νυκτός. Ξέρει ότι απαιτείται, ένα “σύστημα” (όχι “παιδευτικό”, όχι αποσκοπώντας στην συνειδητή κινητοποίηση αλλά “μηχανιστικό” περισσότερο) που οφείλει να διασφαλίζει “ότι θα γίνει η δουλειά” με τον ένα ή άλλο τρόπο (αξιολογήσεις, καρότα, μαστίγια – καταλαβαίνετε τι λέω). Για παράδειγμα, βάσει των κανόνων που χαράσσει, η μισθοδοσία του δασκάλου του παιδιού μου είναι μειωμένη κατά την ημέρα που απουσίασε. Κατά την ετήσια αξιολόγηση του, ο δάσκαλος παίρνει ψηλό ή χαμηλό βαθμό αναλόγως της επίδοσης των μαθητών του στα αδιάβλητα εθνικά tests ανάγνωσης, γραφής, επίλυσης μαθηματικών προβλημάτων κλπ τα οποία αντικαθιστούν τα ενδοσχολικά “διαγωνίσματα” του τελευταίου τριμήνου.

    Προσοχή! Είναι εντελώς φανερό, ότι οι δύο άξονες έχουν διαχωριστεί για λόγους μεθόδου και μόνον. Είναι επίσης εντελώς φανερό ότι το σχήμα είναι έχει απλοποιηθεί με προκρούστεια βιαιότητα. Δεν θέλει φιλοσοφία για να κατανοήσει κανείς ότι στα “συστήματα” το επιδιωκτέο είναι η βέλτιστη δοσολογία στο μείγμα μεταξύ “μηχανιστικών” χαρακτηριστικών και εμφάσεως στον ανθρώπινο παράγοντα. Ξέρω επίσης ότι μυριάδες ζητήματα και παράμετροι μπορούν να εισαχθούν στην εξέταση αλλά (είπαμε, είμαι αμέριμνος!) θα προχωρήσω.

    Θα ισχυριστώ, ότι στην Ελλάδα έχουμε σοβαρό πρόβλημα με το σχεδιασμό λειτουργικών “συστημάτων” ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν «ύποπτοι» λόγοι.

    Δηλαδή ότι υπάρχει αγνή, παρθένα ανικανότητα στο σχεδιασμό των δομών μας και ότι τα προβλήματα διοίκησης του κράτους μας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα «έλλειψης πολιτικής βούλησης» ούτε αποτέλεσμα του ότι «δεν θέλουν διότι έχουν συμφέροντα». Δεν μπορούν κύριοι! Δεν έχουν τις ικανότητες!

    Θα ήθελα να επιμείνω στην σημασία «μηχανισμών» και «συστημάτων» που μπορούν να «προσπεράσουν» ζητήματα παθογένειας, ζητήματα ιδεολογικών διαφορών, εμπλοκές με προβλήματα διαφθοράς κλπ. Δηλαδή συστήματα τα οποία μπορούν να είναι λειτουργικά σε πλήθος τομείς στους οποίους δεν τίθενται ζητήματα «καταχθόνιου δόλου». Και βεβαίως σε συστήματα τα οποία πολλώ μάλλον μπορούν να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά εάν ΥΠΑΡΧΕΙ «η πολιτική βούληση», η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ διάθεση να παταχθεί η διαφθορά κλπ

    Υπάρχουν πλήθος παραδειγμάτων ανθρώπινης δραστηριότητας για να χαζέψει κανείς τι γίνεται – ό,τι θέλεις βρίσκεις αν έχεις όρεξη. Για παράδειγμα μπορεί να μελετήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη η “αεροπορία” ως σύστημα, θα θαυμάσει κανείς την οικονομία και συμπληρωματικότητα των κανόνων της, το πλήθος των παραμέτρων που ενορχηστρώνονται για την ασφαλή διεξαγωγή των πτήσεων – από ζητήματα ραδιοτηλεφωνίας μέχρι ιατρικής και από μετεωρολογία μέχρι “διαχείριση κρίσεων” στο θάλαμο διακυβέρνησης.

    Πρόκειται για ένα – σε γενικές γραμμές – μηχανιστικό σύστημα άριστα οργανωμένο. Παρεμπιπτόντως είναι εντυπωσιακό ότι οι εκπαιδευτικές μέθοδοι έχουν τελειοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που επιτρέπουν σε κάποιον εντελώς αρχάριο να πετάξει με απόλυτη ασφάλεια μόνος του (solo flight) μετά από – περίπου – 10 με 12 ώρες μαθημάτων. Παραμένει βεβαίως γεγονός ότι υπάρχουν καλοί και λιγότερο καλοί πιλότοι, ελεγκτές, τεχνικοί κλπ.

    Ωστόσο το σημαντικό είναι άλλο: Το “σύστημα” διασφαλίζει ένα σημαντικό επίπεδο λειτουργικότητας και ασφάλειας, ακόμα κι όταν η ποιότητα του ανθρώπινου παράγοντα είναι χαμηλή. Για παράδειγμα η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και οι συγγενείς της έχουν τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά με όλες τις λοιπές δημόσιες υπηρεσίες. Τέλος πάντων όμως, (είναι υποχρεωμένη να) διαθέτει μια συγκεκριμένη οργάνωση, να εφαρμόζει συγκεκριμένους κανόνες έτσι ώστε – δόξα να ‘χει ο Κύριος – να μην μας πέφτουν αεροπλάνα στο κεφάλι κάθε μέρα. Ακόμα κι αν επισημάνει κανείς την διαφορά μεταξύ πχ Σκανδιναβικών χωρών και Ινδονησίας στην αεροπορική ασφάλεια (και ευκόλως να την εξηγήσει), το ενδιαφέρον είναι ότι η διαφορά αυτή ποιότητας είναι μικρότερη στον τομέα της αεροπορίας απ’ ότι σε λοιπούς τομείς όπως πχ η οργάνωση της παιδείας ή της υγείας ή της πρόνοιας – σε τομείς δηλαδή στους οποίους οι φίλτατοι Ινδονήσιοι έχουν ελευθερία να διαμορφώσουν τους κανόνες του “συστήματος” κατά το δοκούν.

    Δεν χρειάζεται να φθάσουμε ως την Ινδονησία όμως, δείτε παρακαλώ: όταν κάποτε πήγαμε «να σχεδιάσουμε το δικό μας σύστημα πτήσεων» – και ομιλώ ειδικά για τις πτήσεις των ελικοπτέρων του ΕΚΑΒ – επικράτησε το απόλυτο μπουρδέλο στους εμπλεκόμενους φορείς:

    Υπουργεία Υγείας, Μεταφορών, Εθνικής Άμυνας, Αιγαίου απ’ ότι θέλετε είχε ο μπαχτσές.

    Ξέρετε όποιος είχε να χειριστεί το ζήτημα δεν είχε να ανησυχεί για ζητήματα διαφθοράς – οι μίζες μπορούσαν να μοιραστούν εξίσου αποτελεσματικά στους πάντες.

    Δεν είχε να αντιμετωπίσει προβλήματα «συμφερόντων» – το ποιοι θα ήταν οι γιατροί και ποιοι θα ήταν οι πιλότοι θα ήταν ξεκάθαρο.

    Δεν υπήρχε ζήτημα διαφοράς ιδεολογίας στο πως εκλαμβάνει κανείς ένα ελικόπτερο που πετάει και μεταφέρει ασθενή.

    Δεν υπήρχε πρόβλημα με τις «τοπικές κοινωνίες» – την σκούφια τους πέταγαν όλες να μπορούν να σώνουν τον κόσμο τους.

    Δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε κάν με την εθνική μας ταυτότητα! Μπορώ να σας ορκιστώ γονατιστός, ότι εάν είχα να διαχειριστώ ζητήματα βάρδιας πληρωμάτων, μηχανικών ή γιατρών θα ενεργούσα με παρεμφερή τρόπο, είτε πιστεύω ότι φέρω το γονίδιο του Περικλή αυτούσιο, είτε απλώς (νομίζω πως) μετέχω της ελληνικής παιδείας εν γνώσει της σημαντικής πιθανότητας, κάποιες προγιαγιάδες μου στη Νότιο Κρήτη να ενέδωσαν στα θέλγητρα ή την ισχύ μερικών νταβραντισμένων Σαρακηνών πειρατών.

    Απλή ανικανότητα. Θα ήταν αστείo αλλά τα ελικόπτερα πέφταν σαν τις μύγες και δυστυχώς χάθηκαν άνθρωποι.

    Αν λοιπόν θέλετε «προτάσεις» κύριοι, ας τις κάνουμε, κι εν πάσει περιπτώσει ας πιάσουμε αυτές που δεν επηρεάζονται από το εάν τελικώς ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μαρμάρωσε ή όχι. Κι επειδή δεν είχα χρόνο να περιορίσω το κείμενο και ξέρω ότι σας κούρασα, θέτω ένα αγρίως πρακτικό θέμα σε πολύ αδρές γραμμές για να μην σας βγάλω εντελώς την ψυχή:

    Πως αποφασίζουμε ότι κάτι είναι «Υπουργείο» και κάτι δεν είναι; Να το κάνω πρακτικό με ένα παράδειγμα: Αν υποτεθεί ότι τα υπουργεία αναλαμβάνουν την διάκριση του διοικητικού έργου «κατά θέμα» και η περιφερειακή διοίκηση αναλαμβάνει την διάκριση «κατά γεωγραφία», τι στο διάολο θέλουμε το Υπουργείο Μακεδονίας;

    Να τι είχα γράψει κάποτε επ’ αυτού στο Αντίβαρο κι απάντηση δεν είχα πάρει ποτέ. http://johnmic4.blogspot.com/2009/10/blog-post.html

    Κύριε Χονδρογιάννη, ούτε εγώ ξέρω αν θα αντέξει κανείς να με διαβάσει. Αν μη τι άλλο ξέσκασα, αν και ξέρω ότι η γραφικότητα παραμονεύει.

    Πάντως όταν ξυρίζομαι το πρωί, μπορεί ενδεχομένως να ντρέπομαι για πολλά πράγματα, όχι όμως γιατί δεν κάνω “πρακτικές προτάσεις” σ’ όποιον τις ζήτησε ή έχει το κουράγιο να τις διαβάσει.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  32. “Συστηματικά” μας αποδιοργανώσατε κάπως!
    Σας διάβασα, δεν κατανόησα πλήρως, αύριο θα το ξαναδιαβάσω!
    Για σήμερα έχω system down!
    Αν κοιτάξετε πάνω δεξιά της ιστοσελίδας θα καταλάβετε γιατί!
    Ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις πάντως!

  33. Κύριε Χονδρογιάννη, λέω ότι οι άνθρωποι υποκινούνται (ποικιλοτρόπως) και εκ της υποκινήσεως αυτής προκύπτουν ορισμένα αποτελέσματα. Λέω επίσης ότι διοικητικές και οργανωτικές μέθοδοι επιδιώκουν (και ενίοτε επιτυγχάνουν) το ίδιο.

    Οι υποκινηθέντες άνθρωποι ή/και τα “συστήματα” λοιπόν.

    Το ΚΑΙ είναι η (ερευνητέα) πραγματικότητα. Το διαζευκτικό Η είναι η μέθοδος για να εξεταστούν τα δύο ζητήματα – που σχηματικά, αφαιρετικά και με πλήθος παραδοχών ορίζω ως τόσα. Πλήθος λοιπών παραμέτρων υπεισέρχονται τις οποίες σκοπίμως παραλείπω.

    Και ισχυρίζομαι ότι στη χώρα μας, πρώτον έχουμε σοβαρό πρόβλημα με τις διοικητικές και οργανωτικές μεθόδους (δηλαδή “τα συστήματα”) και δεύτερον ότι κατά κανόνα ο δημόσιος διάλογος απαξιώνει και περιφρονεί συστηματικά την ενασχόληση μ’ αυτά. Αυτό είπα (ανεπίτρεπτα εξοργισμένος, ομολογώ).

    Φυσικά έχετε δίκιο: Συνέταξα την προηγούμενη ανάρτηση μου ως εάν να επιδιδόμουν σε άσκηση αυτόματης γραφής. Ζητώ συγγνώμη από όλους τους συνομιλητές.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  34. Κύριοι, φοβούμαι ότι παραξετράπημεν, διά μίαν εισέτι φοράν, του θέματος. Με την άδειάν σας, θα αποπειραθώ να θίξω ένα-δύο θέματα.
    Κε. Χονδρογιάννη, δεν ξέρετε πόσο θα ήθελα να συμμερισθώ την συγκρατημένην, έστω, αισιοδοξίαν σας. Το δίπολον “λαός-πνευματική ηγεσία”, το οποίον αναφέρετε, είναι όντως ορθόν, ΑΛΛΑ υπό τον όρον της υπάρξεως πνευματικής ηγεσίας. Θα επιμείνω επί της εννοίας της “ηγεσίας”, ως προκυπτούσης εκ του πνευματικού και ηθικού αναστήματος, ουχί από την κατάληψιν θέσεως και δή μέσω διαβλητών μεθόδων. Επί της υπάρξεως αληθούς πνευματικής ηγεσίας εν Ελλάδι θα μου επιτρέψετε να εκφράσω σοβαράς αμφιβολίας. Απόδειξις το κείμενον της αρχικής αναρτήσεως, του οποίου, μερικαί μόνον αδυναμίαι, επεσημάνθησαν, και, ως θα παρατηρήσατε, δεν υπήρξε αντίλογος εκ μέρους των συνυπογραφόντων. Ωσαύτως και η ορθή παρέναισις σας περί επανασυγγραφής. Οι κ.κ. “πνευματικοί ηγέται” εδογμάτισαν από του Ολύμπου και απήλθον. Ομολογουμένως η αρχική ανάρτησις επιλαμβάνεται θεμάτων ενδιαφέροντος, αλλά με τρόπον άκρως γενικόλογον και στερούμενον ισχύος. Αυτοαποδυναμώνεται δε λόγω κακής γραφής, και ότε υπεισέρχεται εις (ανοήτους-κατ’εμέ) λεπτομερείας διαπράττει ασυγχώρητα λάθη:
    “…δεν έχει ανακοπεί το ειδεχθές έγκλημα της πλήρους αποκοπής των γεννητικών οργάνων των θηλυκών νηπίων”
    Εάν απεκόπτοντο πλήρως τα γεννητικά όργανα των θηλέων νηπίων, αύτα δεν θα ηδύναντο να τεκνοποιήσουν μελλοντικώς. Συνεπώς, οι κ.κ. κόπτονται υπέρ των οργασμών των μουσουλμανίδων, το οποίον, και πάλιν κατά την ταπεινήν μου γνώμην, δεν είναι διεθνές πρόβλημα και, πάλιν κατ’ εμέ, ανάξιον συζητήσεως εις τα πλαίσια ενός προβληματισμού διεθνούς εμβελείας.
    Όσον αφορά την κινητοποίησιν των Ελλήνων θεωρώ ηθικήν καταισχύνην ότι εκινητοποιήθημεν μόνον όταν το πρόβλημα έφθασε εις τα θυλάκια μας.
    Επί των αναριθμήτων αλγών ης ελληνικής δημοσίας διοικήσεως επιτρέψατέ μου μίαν καίριον, κατ’ εμέ, παρατήρησιν. Ο κ. Μικρός, ως ασχολούμενος με τα συστήματα, γνωρίζει ότι όλα τα κοινωνικά συστήματα, προκειμένου να είναι επιτυχή, πρέπει να εμπεριέχουν ένα σύστημα αμοιβών και τιμωριών. Τοιούτον τι δεν υπάρχει εις την ελληνικήν δημοσίαν διοίκησιν. Αι μόναι αμοιβαί (προαγωγαί κλπ) είναι κομματικής φύσεως και ουδείς τιμωρείται διότι θα καθίστα την τιμωρίαν “ημετέρων” βεβαίαν. Γνωστού δε όντος ότι, παρά τοις Έλλησι, η δίψα προς εξουσίαν και αναγνώρισιν είναι αντιστρόφως ανάλογος των προσόντων (ίδε τηλεοπτικοί “επώνυμοι”) περιήλθον εις την κατάπτυστον θέσιν του “κομματόσκυλου”, καθότι η προσκόλλησις εις τα κόμματα είναι η μόνη ελπίς ανδείξεως δεδομένου ότι εις περίπτωσιν “αριστοκρατίας” θα είχον τας ελπίδας “χιονόμπαλας εις την κόλασιν”. Το “κατάπτυστον” του θέματος ουδόλως απασχολεί τους ενδιαφερομένους βάσει του γεγονότος ότι η κοινωνία, κατά πλειοψηφίαν, επικροτεί την σκολιάν και δέχεται την προσωπικήν εξαχρείωσιν ως θεμιτόν μέσον ανελίξεως. Δεν ορρωδούν προ του εξευτελισμού, αντιθέτως, διαβλέπουν εκεί μίαν οδόν προσωπικού προβιβασμού. Ο πόθος όμως αυτός έχει μίαν ουσιώδη παράμετρον: Δύναται να ικανοποιηθή μόνον με την παραμονήν του κόμματος εις την εξουσίαν, συνεπώς η υποταγή συμβαδίζει περίφημα με την φιλοδοξίαν.
    Συνεπώς μιλάμε γιά μία κρίση αξιών, η οποία επιφέρει μία κρίση θεσμών, η οποία επιφέρει κρίσιν ανομίας κοκ διά να φθάσωμεν εις την αξιοδάκρυτον κατάσασιν της σήμερον.
    Κατά την γνώμην μου εις αυτά εδράζεται η κομματοκρατία και δεν βλέπω διάθεσιν αλλαγής αξιών, βλέπω μόνον διάθεσιν ενθυλακώσεως.

  35. Κύριε Κατσαρέ, όντως δεν υπάρχει αντίλογος σε όσα σημειώνετε, προσυπογράφω. Επιμένω ωστόσο, ότι στο δημόσιο διάλογο πέραν των διαπιστώσεων – πάντα εύστοχες οι δικές σας, να μην παρεξηγούμαι – πρέπει να επιχειρήσουμε και την διατύπωση του “δια ταύτα”. Tι να γίνει πρώτο, τι δεύτερο, τι παράλληλα και τι σειριακά. Σ’ αυτή την ανάγκη καλούμεθα να ανταποκριθούμε.

    Παρεμπιπτόντως: ο κ. Μαρκεζίνης σε πρόσφατο άρθρο του παραθέτει τις εξαιρετικές διαπιστώσεις του, τεκμηριώνει θαυμάσια τους τύπους των κρίσεων που αντιμετωπίζουμε αλλά στο τέλος του κειμένου του παραιτείται κι αυτός από την διατύπωση του “δια ταύτα”. “Δεν είμαι πολιτικός” σημειώνει. Σέβομαι την δήλωση, την εκτιμώ κιόλας, δεν αμφισβητώ το ήθος του ανδρός ή το δικαίωμά του να κρίνει εκείνος την θέση από την οποία αισθάνεται ότι βοηθά περισσότερο – πολλώ μάλλον όταν η εκτίμησή μου στην προσωπικότητα και το έργο του είναι απεριόριστη.

    Ομως δεν βοηθά. Κακά τα ψέματα: ασχολείται (κι αυτός) με τα εύκολα.

    “Να ξεσηκωθούμε” λέμε όλοι. Ορίστε ξεσηκωθήκαμε. Και στο Σύνταγμα πάμε και κείμενα θέσεων (δεν) υπογράφουμε και στο Αντίβαρο φλυαρούμε και στη τσίτα είμαστε.

    Τώρα, το δύσκολο είναι να περιγράψουμε ένα σχέδιο επομένων κινήσεων, οιωνδήποτε κρίνει ο καθ’ ένας και με οιεσδήποτε προϋποθέσεις (εφικτές κατά προτίμηση) κρίνει ο καθ’ ένας. Πάνω σε οιονδήποτε τομέα κρίνει ο καθ’ ένας.

    Κι εν πάσει περιπτώσει ας μην είναι πλήρες σχέδιο – μη λέμε κι ότι θέλουμε. Ας προσπαθήσουμε να σχεδιάσουμε – στο χαρτί τουλάχιστον – ορισμένες νησίδες ευρρυθμίας μέσα στο χάος. Τουλάχιστον επί των ζητημάτων που μας προκύπτουν στην κουβέντα. Νησίδες! Να επιχειρήσουμε μετά να τις πολλαπλασιάσουμε. Να αναζητήσουμε την δυναμική που θα μπορούσε να προκύψει εξ’ αυτών.

    Είπαμε, η μπουρδολογία ή/και η γραφικότητα παραμονεύει, το ξέρουμε. Μπορεί να κινδυνεύει η αρτιότητα των “θέσεών μας”, (μπορεί και η αισθητική των κειμένων μας), μπορεί να είμαστε ευάλωτοι σε αλλά – καλώς ή κακώς αυτό χρειαζόμαστε. Θα μου πείτε ότι η διατύπωση του προβλήματος οφείλει να προηγείται τις επιλύσεως. Συμφωνώ, μαζί πάνε αυτά. Ας τα διατυπώσουμε λοιπόν (το κάνουμε τόσο καλά!) αλλά μετά να προβούμε και στην πρόταση επιλύσεως. Θέλει συζητήσεις με νεύρο!

    Σχετικό: κ. Κατσαρέ, βεβαίως και πρέπει να υπάρχει σύστημα αμοιβών και τιμωριών. Το ανέφερα μάλιστα στην συζήτηση περί δασκάλων (στα περί καρότων και μαστιγίων). Αφού λοιπόν συμφωνούμε γιατί δεν το πάμε παρακάτω; Προκειμένου να προβείς σε αμοιβή ή τιμωρία θες κι ένα αντικειμενικό – και στο μέτρο του δυνατού αδιάβλητο – σύστημα αξιολόγησης; “Ναί”, λέμε όλοι “κάποιο σύστημα θα πρέπει να υπάρχει”. Κι εκεί τα παρατάμε, κουραζόμαστε, αρκούμαστε στο εύκολο έργο των “διαπιστώσεων” και αφήνουμε τα πραγματικά ερωτήματα αναπάντητα.

    Ο κ. Χονδρογιάννης μας επιδεικνύει το χαρτί των πνευματικών. Ωραία, το έδειξε, είπαμε τις επιφυλάξεις μας (δεν τις είπαμε όλοι δηλαδή, ο κ. Κατσαρός τις είπε και ο κ. Χονδρογιάννης περίπου τις δέχθηκε) αλλά ας πούμε ότι δεν έχουμε ουδεμία, κι ας μη χάσουμε άλλο χρόνο: Θαύμα το κείμενο, μπράβο στην πρωτοβουλία, συγχαίρω τους συντάκτες και ερωτώ τους σχολιαστές – ένα θέμα στην τύχη:

    Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε με τους μετανάστες;

    Γιάννης Μικρός.

  36. Κύριε Μικρέ,
    Μας ρίξατε πολύ στα βαθιά! Θα κάνω λοιπόν μια απόπειρα επιβίωσης ψάχνοντας για στεριά. Οφείλουμε να ψαχνόμαστε συνεχώς τολμώντας και εφαρμογές!
    Δεν ήμουν αρκετά «διαβασμένος» και έτοιμος να λύσω το πρόβλημα που παραθέσατε! Όπως το εξετάζω, δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να δώσω λύση στο «σύστημα εξισώσεων» που θέτετε!
    Θα επιχειρήσω συνεπώς μια άλλη προσέγγιση η οποία νομίζω, παράλληλα με τη δική σας, θα προσθέσει άλλη μια «σχέση» που οδηγεί σε αποτέλεσμα!
    Θα ανατρέξω λοιπόν πέρα από τα μαθηματικά – μηχανιστικά μοντέλα, σε ιδιότητες ανθρώπινες, του νου και της ψυχής, για να τις συνοψίσω με την έννοια ΠΑΘΟΣ. Που περικλείει αγάπη, αφοσίωση, επιμονή, μόχθο για κάτι! Που θέλεις να είναι το καλύτερο! Που αν χρειαστεί φτάνει στο «στύψιμο» του νου και την εξάντληση του σώματος!
    Το πάθος έχει αφετηρία το πρόσωπο, το άτομο. Περιττό να περιγράψω τι είναι ικανό να κάνει! Γιατί από την εργασία μας, το επάγγελμά μας να λείπει; Γιατί πολύ απλά, στην κοινωνία που φτιάξαμε, σπανίως το επιλέγουμε, μας επιλέγει! Ή νομίζουμε ότι το επιλέγουμε βάσει «προσφορών».
    Με ρώτησε ο γιός μου στα πρώτα του «ψαξίματα» (15 ετών): Μπαμπά, τι δουλειά να διαλέξω όταν μεγαλώσω -με το αναπόφευκτο- ποια βγάζει καλά λεφτά;
    Του απάντησα: Μόνος σου σιγά-σιγά να διαλέξεις τι σε σένα αρέσει με βάση τα όνειρά σου και τις ικανότητες που αναγνωρίζεις! Μάθε το καλά, υπηρέτησέ το με αγάπη και ζήλο! Έτσι και δύσκολα να είναι, θα τα καταφέρεις! Το πρώτο που θα κερδίσεις είναι μια ζωή με ενδιαφέρον! Τα λεφτά θα ακολουθήσουν μόνα τους. Το πόσα έχει σχετική σημασία. Δεν υπάρχει επάγγελμα που να δίνει από μόνο του λεφτά παρά μόνο αν διακριθείς!
    Οι περισσότεροι γονείς τι κάνουν; Πιέζουν το παιδί από μικρό να γίνει «γιατρός», «δικηγόρος» κλπ. Το παιδί δεν τα καταφέρνει. Ο στοργικός μπαμπάς καταφέρνει να το «χώσει» στο δημόσιο, στην Αστυνομία σε κάποια Τράπεζα νάναι «ήσυχο». Κατεστραμμένες ζωές πριν ανθίσουν! Πώς να απαιτούμε «επαγγελματισμό» απ’ αυτούς; Εργάζονται, αλλά πεθαμένα και ανάλογα την πίεση!
    Πάθη κοινά ατόμων συνενώνουν σε συλλογικό πάθος! Δείτε κάποιους εθελοντικούς συλλόγους και θα καταλάβετε. Διακρίνει τότε ολόκληρο σύστημα. Ας είχε το σύστημα ΕΚΑΒ που αναφέρατε και το μισό συλλογικό πάθος που έχει μια ομάδα ποδοσφαίρου (υποκινημένα άτομα σε οργανικό σύστημα) και θα βλέπατε διαφορά! Πόσα να απαιτήσεις όμως από «διορισμένο» τεχνικό συντήρησης που ακόμα θέλει να γίνει τραγουδιστής; Τα τυπικά προσόντα τα έχει, αξιοκρατικά κατά ΑΣΕΠ μπήκε, είναι όμως άξιος εμπιστοσύνης;
    Στο δίπολο λοιπόν υποκινημένο άτομο – σύστημα για ισχυρή συνοχή, αρμονία και μέγιστη αποτελεσματικότητα απαιτείται ως ενοποιητικός παράγοντας το κοινό ΠΑΘΟΣ.
    Δημιουργεί τάση τελειομανίας (προσωπική – συλλογική) όχι απλή διεκπεραίωση υποχρεώσεων!
    Δηλαδή, θα αναρωτηθεί κάποιος, θα κάνουμε τις ονειροπολήσεις μας ή τα χόμπυ μας επάγγελμα; Σίγουρα όχι, ο καταμερισμός εργασίας προκύπτει ως ανάγκη. Όσο περισσότερο όμως επιλέγουμε απασχόληση βάσει πάθους αντί να επιλεγόμεθα βάσει συνθηκών, τόσο ωφελείται η κοινωνία! Ας το βάλουμε σα στόχο!
    Από την άλλη, οικονομικά – πολιτικά μοντέλα που διαχειρίζονται ανθρώπινες «μάζες» (τι φρίκη!) είναι αποτρόπαια και καταδικασμένα!
    Καταμερισμός εργασιών κατά λογική στρατού «Πρώτος στίχος μαγειρεία, δεύτερος στίχος αποψίλωση, τρίτος στίχος στην … Καλλιόπη!» είναι αδύνατον να έχει επιτυχία στην πραγματική ζωή, με όποιο καλοσχεδιασμένο σύστημα. Διαλύει κοινωνίες αντί να συγκροτεί!
    Θα αναφέρω για την ιστορία κάποιες προσωπικές εντυπώσεις.
    Φοιτητής όντας, διάβασα το βιβλίο του Lawrence Durrell “Prospero’s cell” (Σ.Σ. Η οικογένεια Durrell, με τρία αδέλφια όλους συγγραφείς, έζησε για μακρό διάστημα στην Κέρκυρα). Περιγράφει το χώρο, καταστάσεις, έθιμα κλπ. της προπολεμικής Κέρκυρας ιδίως.
    Το μόνο που θυμάμαι καλά από το βιβλίο, με είχε ξενίσει και με είχε πειράξει, ήταν η διαπίστωση «Greeks are not passionate!» εξηγώντας ότι οι Έλληνες δουλεύουν μεν σκληρά αλλά διεκπεραιωτικά, χωρίς «passion» που χαρίζει δημιουργική φαντασία και διάθεση παραγωγής, συνεπώς οι ίδιοι δεν διακρίνονται, ούτε το έργο τους χαρακτηρίζει η ποιότητα και η ποσότητα!
    Τι φταίει δεν ξέρω! Υποψιάζομαι την υποδούλωση επί αιώνες. Όχι μόνο από λαούς αλλά και αφέντες (Φεουδαρχία)! Δούλοι αντί δημιουργοί από πρόσφατη ιστορική διαμόρφωση! Αποκλείεται να είναι στο DNA μας αν κάνουμε αναδρομή σε απώτερο παρελθόν!
    Μισώ τη λέξη «δουλειά»! Η μεταπήδηση του τόνου κατά ένα φωνήεν δεν αλλάζει το νόημα. Καλύτερη η λέξη «εργασία», άριστη η λέξη «δημιουργία»!
    Στην Ιταλία που σπούδασα μου έκανε εντύπωση η συχνή χρήση της λέξης «appassionato» (=παθιασμένος) αντί του δικού μας «ασχολείται με…». Appasionato di musica, appassionato di cinema, appassionato del suo lavoro .. appassionato, appassionato και παντού … amore! (όχι μόνο ερωτικά). Η λέξη έμπαινε παντού σαν ostinato (μουσικός όρος για επίμονα επαναλαμβανόμενο μοτίβο). Ίσως αυτό εξηγεί γιατί ένας λαός όμοιος με μας κερδίζει τόσες διακρίσεις σε όλους τους τομείς και όλες τις βαθμίδες παρά κάποιες παθογένειες όμοιες με τις δικές μας!
    Στα μηχανιστικά μοντέλα πιστεύω λοιπόν ότι πρέπει να να προστεθεί «ΨΥΧΗ» ώστε να τείνουν «ανθρωπόμορφα;», «ανθρωποκεντρικά;» (ψάχνω όρισμούς μη ακόμα προσδιορισμένους ή που δεν γνωρίζω) που εκ φύσεως μας προσιδιάζουν, αντίστροφα προς τη σημερινή τάση «ξεψυχίσματος» που θέλει τον άνθρωπο μηχανή ή χειρότερα, άνθρωπο γρανάζι!
    Έτσι θα σταματήσουμε να μας φέρονται σαν υποζύγια αφ΄ενός που χρειάζονται συνέχεια ξυλιές για να κουβαλούν βάρη που δεν τους ανήκουν και αφ΄ετέρου να εισπράττουμε το χαρακτηρισμό «γαϊδούρια» γιατί ζητήσαμε σανό και καθαρό νερό ή λιμπιστήκαμε τη γαϊδούρα απέναντι!
    Θα στείλουμε στη λήθη την ασημαντότητα ηγεμονίσκων δήθεν «εκπροσώπων» μας, με «πολλά ένσημα στην πλάτη», που στο άδειο βλέμμα μας για την απατημένη ζωή μας και το θλιβερότερο μέλλον μας έχουν μόνο να απαντήσουν «Κοπρίτες, μαζί τα φάγαμε!»
    Η λύση λοιπόν στο πρόβλημα που εγώ δίνω είναι: άνθρωπος υποκινηθείς από πάθος προς στόχο εντάσσεται συναθροιζόμενος σε σύστημα ανθρώπων ιδίων στόχων και κοινού πάθους! Η κοινή τάση τελειομανίας και επιμονής για βέλτιστο αποτέλεσμα θα κάνει το σύστημα να λειτουργεί άψογα! (Παραδείγματα: Από Συλλόγους, σωματεία, παραγωγικές και εμπορικές εταιρείες κλπ.)
    Δείτε το τώρα και αντίστροφα. Καλοκουρδισμένο σύστημα αναζητεί νέο μέλος …. κλπ. κλπ. Πρώτο ζητούμενο! Ο βαθμός αφοσίωσης στους στόχους μας, το πάθος για την επιτυχία τους. Τυπικά προσόντα έχουν χιλιάδες! Άξιοι πρόσληψης ελάχιστοι!
    Αυτό δεν κάνουν όλοι οι επιτυχημένοι οργανισμοί; Ακόμα και η Μαφία!
    Γιατί όχι σε επίπεδο κρατικής συγκρότησης;
    Δεν μπορώ να φτιάξω το σχετικό νομοσχέδιο, αλλά δεν συζητιέται καν! Μεγάλο ταμπού! Θα σε πουν και UFO!
    Μας πετάνε στη μούρη το ΑΣΕΠ. Απ’ όταν ξεκίνησε το θεωρούσα «ταφόπλακα» του Δημοσίου! Για τη δήθεν μη οικοιοπήση από ημετέρους (αμυντική στάση έναντι ενός και μόνο προβλήματος) ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω! Ζητούμενα όπως αποτελεσματικότητα, σχεδιασμός, υπηρεσία στον πολίτη κλπ. προστέθηκαν ως εδάφια στο πάτερ ημών! Άξιος τώρα είναι όποιος βάζει κι άλλες ξένες γλώσσες στο βιογραφικό του (τίτλο σπουδών και αγγλικά έχουν όλοι) που δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ, παρακολούθησε επιδοτούμενα σεμινάρια (κονικλοτροφίας ή διεθνών σχέσεων το ίδιο κάνει, δεν θα χρειαστούν τις γνώσεις σου, το «χαρτί» μετράει) και έχει πάππου στην εθνική αντίσταση! Ή χρειάζεσαι δύο μεταπτυχιακά για να γίνεις «αδειοκοιταχτής» στην Πολεοδομία!
    Οι αντιλήψεις του ισχυρότατου αυτού συστήματος διαδόθηκαν σαν πανούκλα σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Διέλυσαν τον παραγωγικό ιστό, στραγγάλισαν τον ιδιωτικό τομέα. Το φωνάζουν όλοι και αντί να κάνουν κάτι, κάνουν δεήσεις! Ή απαντούν με αφορισμούς του τύπου «να δουλέψουν οι Έλληνες!» Τον εαυτό τους μάλλον! Θα συνεχίσουμε να κοροϊδευόμαστε αρκεί να μην αλλάζει τίποτα;
    Μακρυγόρησα εγώ τελικά! Ξέσκασα και γώ κάπως!
    Αυτά λοιπόν σκέφτομαι και αυτές οι προτάσεις μου! Any comment?

    Κε Κατσαρέ, δεν προλαβαίνω θα επανέλθω!

  37. Κύριοι, το θέμα δεν έχει απλώς εκτραπεί, έχει παρα-εκτραπεί (άνευ της αρνητικής εννοίας) παντελώς, αλλά κατά ενδιαφέροντα τρόπον. Θα ήθελα να ευχαριστήσω αμφοτέρους διά την επικρότησιν των γραφομένων μου.
    Κε.Μικρέ, έχετε απολύτως δίκαιον, αι αναλύσεις της καταστάσεως, αδιαφόρως ευστοχίας, είναι ατελέσφοροι καθότι στερούνται του “διά ταύτα”, και μάλιστα ενός εφικτού “διά ταύτα”. Η διάστασις μεταξύ των δύο, λύσεως και εφικτής λύσεως, είναι το ζητούμενον. Οτιδήποτε έχω παραθέσει είναι ομολογουμένως χρονοβόρον και συζητησίμου εφικτότητος. Επί αυτής δε της διαστάσεως “παίζουν” τα κόμματα, παρουσιάζοντα εαυτά ως την μόνην εφικτήν λύσιν. Επιτρέψατέ μου να δηλώσω ευθέως ότι, κατά την γνώμην μου πάντα, υπό τας κρατούσας συνθήκας, λύσις δεν υπάρχει. Πιθανώς να εξευρεθή μία επώδυνος διέξοδος, αλλά όχι λύσις. Λύσις, υπό την έννοιαν της καθάρσεως, θα εσήμαινε αλλαγήν του τρόπου του σκέπτεσθαι και του πράττειν ολοκλήρου του ελληνικού λαού από του 1830 και εντεύθεν. Έχω σχηματίσει την εντύπωσιν ότι ο ελληνικός λαός, χωρίς να το λέγη ευθέως, ζητά επιμόνως κάθαρσιν, όχι απλώς αλλαγήν των κομμάτων και οικονομικήν διέξοδον. Την “αλλαγήν” την εξετέλεσε (κυριολεκτικώς) ο Ανδρέας Παππανδρέου εις το περιώνυμον “ραντεβού με την ιστορία” κατά το οποίον η τάλαινα ιστορία εβιάσθη τόσον βαναύσως ώστε το θνησιγενές τέκνον της συνευρέσεως πνέει τα λοίσθια μετά 30ετίαν. Εις μίαν τηλεοπτικήν συζήτησιν, την οποίαν δεν παρηκολούθησα, ήκουσα, φευγαλέως, τον κ. Χαλβατζήν του ΚΚΕ να διατείνεται ότι το σύστημα δεν επιδέχεται βελτίωσιν αλλά χρειάζεται ανατροπήν. Έχων ακούσει τας θέσεις του κόμματος του εν λόγω κυρίου, καταφανώς ως “σύστημα” ηννόει το, κατ’ αυτόν, κρατούν, “καπιταλιστικόν”, και η οραματιζομένη ανατροπή σημαίνει την καν. Παππαρήγα υπολαμβάνουσαν τον ρόλον τους προσφιλούς της Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς, του ιδίου πιθανώς τον ρόλον του Μπέρια και της κας. Κανέλλη τον ρόλον της Ντολόρες Ιμπαρούρι. Γεγονός είναι ότι ιδεολογικώς αντιτίθεμαι εκ διαμέτρου εις το εν λόγω κόμμα αλλά συμφωνώ μετά του κ. Χαλβατζή ότι χρειάζεται ανατροπήν. Θα ήτο ευκταίον να ηδύνατο ο ελληνικός λαός να επιβάλλη μίαν εκ βάθρων, επαναλαμβάνω εκ βάθρων, αλλαγήν αλλά εις τα πλαίσια που έχουν επιβάλλει αι ληστοσυμμορίαι (ανάγνωθι: κόμματα) αυτό απλώς ΔΕΝ γίνεται.
    Διά να σας κάνω, όμως, το χατήρι, ιδού μερικά μέτρα τα οποία πιστεύω ότι θα έτειναν εις την άμεσον βελτίωσιν της καταστάσως:

    -Έλεγχος των δικαστικών αποφάσεων, έστω δειγματολειπτικώς, με άμεσον απόλυσιν των επιόρκων.
    -Πειθαρχικά συμβούλια συγκροτούμενα υπό υπαλλήλων άλλων υπουργείων του εξεταζομένου.
    -Εις περίπτωσιν διαπιστωμένης μεροληψίας εις τα ανωτέρω, απόλυσις των μελών του συμβουλίου.
    -Απόλυσις, όχι μόνον υπαλλήλων οίτινες υπογράφουν παρανόμους πράξεις, αλλά και όλων των ιεραρχικώς ανωτέρων οίτινες συνυπέγραψαν. Με την επιφύλαξιν ότι θα υπάρχουν γραπταί αντιρρήσεις ΚΑΤΑΧΩΡΗΜΕΝΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ. Μέχρι τούδε αι αντιρρήσεις καταχωρούνται μόνον εις το πρωτόκολον της αρμοδίας δ/νσεως και αναγιγνώσκονται υπό των ποντικών προ της βρώσεώς των. Συνεπώς οι υπουργοί διατάσσουν τους, υπό των ιδίων διορισθέντας, κατά το δοκούν, ατιμωρητί.
    -Απόλυσις των εργαζομένων εις καταργούμενους οργανισμούς. Πιθαναί μετατάξεις μόνον εις τομείς αληθούς ανάγκης, π.χ. νοσηλευτικόν προσωπικόν.
    -12 Μισθοί εις όλους τους οργανισμούς όπου το δημόσιον έχει το management, αρχής γενομένης από την βουλήν.
    -Οι επίορκοι απολυόμενοι, ασχέτως ιδιότητος, χρόνου προϋπηρεσίας και βαθμού, θα λαμβάνουν σύνταξιν μετά το 65ον, ίσην με την ελαχίστην σύνατξιν του ΟΓΑ.
    -Οι κανονικώς συνταξιδοτούμενοι θα παραμένουν υπόλογοι των πεπραγμένων των τουλάχιστον επί 10ετίαν, με πιθανήν μείωσιν της συντάξεως ως ανωτέρω.
    -Άμεσος απόλυσις όλων των συμβούλων υπουργών (ανάγνωθι ασχέτων σατραπίσκων) οίτινες όχι μόνον επιτείνουν την δυσλειτουργίαν του δημοσίου αλλά, και κατά περπτώσεις εργάζονται δι’ ίδιον-ή και υπουργικόν-όφελος. Δεδομένου ότι υπάρχουν πολλαί δεκάδαι τοιούτων τρωκτικών εις έκαστον υπουργείον αντιλαμβάνεσθε την άμεσον εξοικονόμησιν χρημάτων.
    -Ασυμβίβαστον βουλευτού και υπουργού.
    -Άμεσος κατάργησις του νόμου του 1982 περί παιδείας.

    Έκαστον των ανωτέρω χρήζει αναλύσεως, αλλά απλώς σας υπέβαλα μερικάς ιδέας αμέσου εφαρμογής.

    Κε. Χονδρογιάννη, επιτρέψατέ μου μίαν καλόπιστον διαφωνίαν. Είμαι οπαδός του ΑΣΕΠ διότι εάν δείτε ιδίοις όμμασι τι έχει κουβαλήσει η κομματοκρατία εις το Δημόσιον θα φρίξετε φρίκην μεγίστην. Σπεύδω να δηλώσω ότι το ΑΣΕΠ χρειάζεται αναμόρφωσιν με πρώτην την κατάργησιν των “κοινωνικών κριτηρίων”. Επίσης μην είσθε τόσον βέβαιος ότι “τίτλον σπουδών και αγγλικά” όλοι έχουν. Μόνον το 18% των υπηρετούντων έχουν τίτλον τριτοβαθμίου εκπαιδεύσεως, και γνωρίζω, εκ πείρας, δ/ντας “Διεθνών Σχέσεων” εις υπουργεία οίτινες δεν έχουν καν Lower. Ξέρετε πόσα πλαστά πτυχία, ξένων γλωσσών κυρίως, κυκλοφορούν με την “μηχανήν” της δικηγορικής επικυρώσεως; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου. Εν τούτοις, συμφωνώ απολύτως με την θέσιν σας περί “πάθους”. Γνωρίζω, όμως, εκ πείρας, υπαλλήλους οίτινες μετά πάθους υποβάλλουν εις τα υπουργικά γραφεία σοβαράς προτάσεις, πολλαί εκ των οποίων υιοθετήθησαν από διεθνή φόρα, και δεν έτυχον ουδέποτε καν απαντήσεως!
    Κε. Μικρέ, το θέμα των μεταναστών είναι μείζον και νομίζω ότι δει να αποτελέση θέμα αυτοτελούς συζητήσεως.
    Κύριοι, σας ευχαριστώ διά την υπομονήν σας.

  38. Κε Κατσαρέ,
    Αυτά που εξέθεσα στο προηγούμενο σχόλιο μου καλύπτουν νομίζω εν πολλοίς τα ερωτήματα που θέσατε.
    Όταν κάτι δεν πάει καλά ψάχνω να εξουδετερώσω τον ιό της σαπίλας, αντί να θεραπεύω φύλλα. Εννοώ ότι αποφεύγω την αυτοπαγίδευση σε ατελέσφορες προσπάθειες βελτίωσης ενός συστήματος με μορφή Λερναίας Ύδρας. Δεν θα με απασχολήσει λοιπόν ούτε το ποινολόγιο ούτε τα κριτήρια προαγωγής των κομματόσκυλών του.
    Κατεδάφιση ολική λοιπόν και κατασκευή εκ νέου. (Δεν εννοώ φυσικά άμεση απόλυση 700.000 υπαλλήλων!)
    Πως βλέπω το νέο προσπάθησα να περιγράψω, γιατί το παρελθόν νομίζω ξέρουμε όλοι καλά αλλά στο δια ταύτα …
    Περιέγραψα συνεπώς ένα μοντέλλο που δεν είναι δα και δικής μου εφευρέσεως, λειτουργεί σε μικροκλίμακες ακόμη και ανάμεσά μας. Προτείνοντας να επεκταθεί παντού! Κινητήριος άξονας το πάθος για δημιουργία και η προσωπική και συλλογική αυτοπραγμάτωση. Σαν εθνικό σύνθημα, σαν καθολικώς αποδεκτή σωτήρια προπαγάνδα. Οι μηχανισμοί τότε θα εφευρεθούν ή/και θα τελειοποιηθούν!
    Λίγο θα ενδιαφέρει τότε αν υπηρεσία προσέλαβε και το γιό του διευθυντή. Ο ιδιοκτήτης επιχείρησης βάζει μέσα το γιό του και τον ανηψιό του και κανείς δεν το κατηγορεί. Αλλά δεν τους αναθέτει τη διοίκηση. Τους εκπαιδεύει και τους «ζυμώνει» πρώτα ζητώντας αφοσίωση και στόχους. Το «καλό» της επιχείρησης πρώτο μέλημα.
    Θα προτιμούσα ένα δημόσιο με εθνικούς στόχους έστω και με διάσπαρτα μικροτσιφλίκια αν δούλευε με τη ζέση μιας επιχείρησης, ενός σωματείου, ενός συλλόγου! Οι υπόλοιποι θα είχαμε πολλά καλύτερα να κάνουμε. Με αρωγό και σύμμαχο τις υπηρεσίες (το κράτος δηλαδή) στην ελεύθερη δημιουργικότητά μας.
    Όταν εγώ τελείωσα σπουδές για να διοριστείς στο δημόσιο αρκούσε μια αίτηση. Δεν την έκανα ποτέ. Φορέας Δ.Ε.Υ.Α. αλλά και η Pirelli μου έστειλαν επιστολές στο σπίτι ρωτώντας αν ενδιαφέρομαι. Σε έψαχναν αυτοί. Δεν πήραν απάντηση. Η τότε αντίληψη ήταν ότι όποιος έχει όρεξη και φιλοδοξίες μένει στον ιδιωτικό τομέα και τολμά! Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα διερωτώμαι για την επιλογή μου. Ο ιδιωτικός τομέας έγινε καθημερινή τρομοκρατία συνεχούς ανασφάλειας και επώδυνης δυσκολίας. Κι ο κόσμος φιλάει κατουρημένες ποδιές για να ανταλάξει την εθελοδουλεία του στο εξευτελισμένο δημόσιο έναντι 1000 ευρώ ανακούφισης για τα χεσ..να όνειρά του. Έτσι τα καταφέραμε!
    Αν προσέξατε κ. Κατσαρέ, ακόμα και από άλλες αναρτήσεις μου, ότι προτάσεις κάνω στηρίζονται στο εξής βασικό μοντέλλο: Ένα δίπολο σε ισχυρό δεσμό, όπου αναζητείται καταλύτης για να προκαλείται συνεχώς αμφίδρομη αντίδραση! Όπου ο ένας πόλος υπάρχει και εξελίσσεται λόγω του άλλου από «τέλεια καταλυτική αντίδραση»! Τέτοιο είναι το λαός – πνευματική ηγεσία, τέτοιο είναι και το παραπάνω. Τι είναι πνευματική ηγεσία στη δική μας αντίληψη; Σίγουρα όχι αυτονόητα η σήμερα θεσμοθετημένη. Δεν μπαίνει αυτονόητα ούτε ο κομματικός πανεπιστημιακός ούτε ο μητροπολίτης της περιοχής σας. Αυτοί συνήθως ομιλούν από καθέδρας και τους ενδιαφέρουν πρωτίστως τα του οίκου τους! Εγώ την εννοώ όμως και πολυεπίπεδη, με διαβαθμίσεις. Για παράδειγμα σεις σίγουρα αποτελείτε πνευματική ηγεσία στο καφενείο της γειτονιάς σας π.χ.! (Χωρίς παρεξήγηση, δεν βρίσκω σε τι άλλο να αναφερθώ μη γνωρίζοντας σας)
    Διακρίνω συναντιλήψεις εκ του όρου σας «αριστοκρατία». Πως δημιουργούνται όμως προϋποθέσεις για την δημιουργία «αρίστων»; Για την αξιολόγηση και επικράτησή τους; Εγώ εκεί εστίασα.

    Κε Μικρέ.
    Ομοίως θα ισχυριστώ ότι δεν θα αυτοπαγιδευτώ στην αγωνία να κόψω ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας που λέγεται εθνική κρίση. Το «τι να κάνουμε σήμερα» (για αύριο έχει ο θεός!) είναι άκρως παραπλανητικό. Προσωπικά ουδαμώς με ενδιαφέρει αν θα πάρουμε την 5η δόση ή όχι. Θα χρωστάμε περισσότερα αύριο που θα ζητάμε 6η κ.ο.κ. και μνημόνιο στο μνημόνιο. Τελικά θα φορτώσουμε τα παιδιά μας κι άλλο! Να τρέχουμε να ξεπουλήσουμε ότι βρούμε μπροστά μας (ή μάλλον ότι μας ζητάνε) για τέτοιο κατόρθωμα είναι συνάμα γελοίο και τραγικό. Συμπεριφορά ναρκομανούς σε στέρηση δόσης! Και τη μάννα του σου δίνει! Χώρια που είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αν τους πούμε «κρατήστε τη δόση για προίκα της κόρης σας, τελειώνουμε εδώ» θα τους δείτε στην Αθήνα σε αυτοκρατορική πομπή να μας παρακαλούν να τα δεχθούμε και δέκα σωσίβια για τον «Παπανικολή» δώρο! Θυμηθείτε τις τράπεζες προ διετίας, τι τεμενάδες να πάρουμε μία κάρτα και ας είχαμε ανεξόφλητο δάνειο!
    Από ότι έχω συμπεράνει μέχρι σήμερα, τείνω να υιοθετώ πολύ ριζοσπαστικές θέσεις! Εγώ θα τολμήσω πιο πολύ από τον κ. Μαρκεζίνη!
    Πτωχεύσαμε! Όσο ενωρίτερα το καταλάβουμε και το παραδεχτούμε τόσο καλύτερα για μας. Η οικονομική πτώχευση είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κρύβει την πτώχευση αξιών, στόχων, διοίκησης, υποδομών, παραγωγής, εκπαίδευσης, μέριμνας… Παντού μπάχαλο!
    Οποιοσδήποτε με μέσο IQ κάνει δυό πράξεις απλής αριθμητικής αντιλαμβάνεται ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο! Αλλά ούτε και ηθικά νόμιμο. Η τοκογλυφία το ανεβάζει εκεί! Και η σπέκουλα των «χρηματοπιστωτικών προϊόντων»! Βήμα 1ο: Ξεκαθάρισμα τι μου ‘δωσες τι θα σου δώσω! Ξανά λογαριασμό! (Και με τη Γερμανία που δεν ντρέπεται λίγο να μας κουνάει το δάχτυλο!) Ακόμα όμως και για το μέρος που νομιμοποιείται ηθικά, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής, προσωπική μου θέση, αφού θέλουμε να μιλάμε για αξίες, είναι ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής και υπόστασης είναι πάντοτε μεγαλύτερη από όποιο χρηματικό ποσό οφειλόμενο για την διεύρυνση της κοιλιάς κάποιου άλλου! Εμείς, απλοί άνθρωποι, με κάποιες ακόμα αξίες, αυτό δεν κάνουμε; Αν μας χρωστάει κάποιος κακομοίρης, δεν τα ξεχνάμε ιδίως αν δεν τα έχουμε απόλυτη ανάγκη; Οι Τράπεζες, τι υπερουράνια όντα είναι, που δεν πρέπει ποτέ να χάνουν ούτε ένα σεντ!
    Μπαταχτσήδες! Θα πουν κάποιοι! Προτιμότερο από νεκροί, λέω εγώ!
    Θα πεθάνει το ευρώ; Σκασίλα μου, να ζήσω εγώ και το παιδί μου θέλω!
    Κλείνουμε λοιπόν το παλιό μαγαζί Κάνουμε εκκαθάριση! Τι θα έκανε ένας επαγγελματίας στην ίδια θέση; Να σας πω εγώ που έχω ζήσει μερικούς! Καλεί τους πιστωτές και ζητά φιλικό διακανονισμό σε ποσό που μπορεί να πληρώσει και να κλείσει ο λογαριασμός! Σχεδόν πάντα γίνεται δεκτό! Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως έχει θέσει τα αδιαπραγμάτευτα όριά του στο τι θα δώσει. Όσο και να αξίζουν τα κειμήλια της γιαγιάς του δεν θα περάσουν ποτέ σε ξένα χέρια για να ξεπληρώσει χρέος! Ούτε θα «νοικιάσει» τη γυναίκα του ή την κόρη του για να αποπληρώνει στην λεωφ. Συγγρού! Έγινα κατανοητός;
    Το μαγαζί ξανανοίγει με νέες ελπίδες. Έχει πόρους! Έχει τους ανθρώπους του που διδάχτηκαν από τα λάθη τους. Έχει πόρους στη γή του που τόσο καιρό περιφρονούσε. Έχει ήλιο και θάλασσα. Έχει όσα χρειάζονται για να ζήσει αξιοπρεπώς και χωρίς δανεικά.
    Σε τι βάσεις και πώς; Συνεχίζει η συζήτηση αλλά ένα ανθολόγιο των μέχρι τώρα αναρτήσεών μου εδώ και αλλού δίνει μια ιδέα πως το σκέφτομαι! Και νομίζω ότι έχω κάνει περισσότερες προτάσεις (τουλάχιστον σε επίπεδο αρχών και γενικών αξόνων) από πολλές κινήσεις πνευματικών και λοιπών ανθρώπων επί του πρακτέου!
    Εγώ αυτή βλέπω πατριωτική στάση!

    Υ.Γ.1.
    Κε Κατσαρέ δεν έχω γνώμη επί των συγκεκριμένων μέτρων που προτείνετε. Τα θεωρώ δουλειά του κ. Ραγκούση, του κ. Καστανίδη και λοιπών που ευελπιστούν να βελτιώσουν την υπάρχουσα κατάσταση με ολοένα και πιο περιοριστικά μέτρα. Προτιμώ να εξετάζω πως απελευθερώνονται οι δημιουργικές δυνάμεις του ανθρώπου και της κοινωνίας. Τώρα τι 14 μισθοί επί 1000(π.χ.) τι 12 επί 1100 έτσι λύνεται το πρόβλημα;
    Υ.Γ.2.
    Για τους λαθρομετανάστες έχω μια ιδέα. Όχι πρόταση ολιστικής αντιμετώπισης, απλά μια ιδέα! Τι θα έκανα αν ήμουν δημοτικός σύμβουλος π.χ. μιας περιοχής με το πρόβλημα στα άκρα; Θα νοίκιαζα ένα ή δύο ή όσα τουριστικά λεωφορεία και θα τους καλούσα όλους για μια εκδρομή δωρεάν. Δέλεαρ δυό σάντουιτς και ένα αναψυκτικό για τον καθένα. Θα τους άδειαζα στην Εκάλη, την Κηφισιά κλπ, όπου έχουν σπίτια οι ηγέτες και μεγαλοσχήμονες λέγοντας: Αυτοί μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματά σας. Χτυπάτε τους συνεχώς τα κουδούνια. Να ξέρετε όμως ότι και οι κάδοι σκουπιδιών τους έχουν φαϊ που δεν έχετε ξαναδεί και δεν θα βρείτε ποτέ στους δικούς μας!
    Αν το δικό μας αφόρητο πρόβλημα το μεταφέρουμε σε όσους έχουν ευθύνη ίσως αρχίσει να λύνεται!

  39. Κύριε Χονδρογιάννη εντάξει, ας συνεχίσουμε χωρίς αυστηρή ατζέντα αλλά με νεύρο! Έχουμε μείνει οι δυό μας, αλλά δεν αποκλείεται να μην μας αξίζουν και περισσότεροι. Υποπτεύομαι ότι αμφότεροι κάνουμε στο Αντίβαρο την δωρεάν ψυχοθεραπεία της ημέρας. Κι έτσι να ήταν όμως, καλό κάνει.

    Λοιπόν, για να μην σας κουράσω με το “που το πάω” ή να σας παραπέμπω σε παλαιότερες αναρτήσεις μου, το λέω ευθαρσώς: Θα παίξω εδώ το ρόλο του “τεχνοκράτη” (τρομάρα μας). Αν μου ξεφύγει και κανένα βαθύτερο «πολιτικό» σκεπτικό, αγνοείστε το.

    Ισχυρίζομαι ότι οιαδήποτε κυβέρνηση,

    – οιουδήποτε φάσματος και ιδεολογικής αποχρώσεως και εφαρμόζουσα οιοδήποτε μίγμα πολιτικής

    – έχουσα οιεσδήποτε προτεραιότητες, είτε δηλαδή προτίθεται να δράσει επί των υψηλοτέρων πολιτικών προτεραιοτήτων, είτε προτίθεται να ασχοληθεί με την αισθητική των υπονόμων ομβρίων υδάτων,

    – οδηγούμενη από οιοδήποτε ρεύμα σκέψης, είτε δηλαδή σκοπεύει να διώξει από την χώρα όσους δεν φέρουν πιστοποιητικό ελληνικής καθαρότητας με προσάρτημα εξετάσεων που συγκρίνουν το DNA του κατόχου με διασωθέντα δείγματα της περιόδου μεταξύ γεωμετρικής και κλασσικής (όχι νωρίτερα, όχι αργότερα), είτε αντιθέτως σκοπεύει να εκποιήσει μερικές Καρυάτιδες σε τουρκικό μουσείο, να διορίσει παντού πράκτορες του παγκοσμίου σιωνισμού και να υποχρεώσει κάθε έλληνα πολίτη να νυμφευτεί αλλοδαπή – ενδεχομένως δε και αλλοδαπό,

    – προτιθέμενη να κάνει τα πάντα για ίδιο πλουτισμό των μελών της, είτε αντιθέτως επιλέγοντας τα τελευταία από ασκητές των αυστηροτέρων μοναστικών κοινοτήτων,

    – αποφασισμένη να κάνει οτιδήποτε στον οικονομικό τομέα, είτε αυτό είναι εφαρμογή άκρατου φιλελευθερισμού (με αποφασιστικές προβλέψεις για ιδιωτικοποίηση και των ΟΥΚ) είτε αντιθέτως επιστροφή στην ανταλλακτική οικονομία, με τα μέσα παραγωγής στο κράτος (κότες, γίδια, καλάμια ψαρέματος κλπ συμπεριλαμβάνονται),

    ό,τι δηλαδή και να έχει στο μυαλό της μια κυβέρνηση που κάτι – καλό ή κακό – θέλει να πετύχει, οφείλει να κάνει τρία πράγματα:

    1) Αρχείο πολιτών, μεταναστών, κατοίκων και επισκεπτών της χώρας: δηλαδή να ζεύξει όλα (ΟΛΑ!) τα μηχανογραφικά συστήματα του δημοσίου σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Επ’ αυτού ξέρω τι λέω, μιλάω για κάτι εφικτό. Δεν ομιλώ για «μεγάλο έργο ενοποίησης» ξεχάστε τα αυτά τα πονηρά. Μιλώ για ζεύξη – κάτι σχετικά απλό για όσους ξέρουν.

    2) Διαρκής κωδικοποίηση νομοθεσίας και διοικητικών πράξεων: Με φορέα υλοποίησης και λειτουργίας το Εθνικό Τυπογραφείο και με τροποποίηση λεπτομερειών του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου, να δημιουργήσει ηλεκτρονικό σύστημα νόμων, προεδρικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων. Καινοτομία θα είναι ότι το πλέγμα των εγγράφων θα φέρει σταθερό κωδικό. Το σύνολο των προβλεπομένων (είτε τα τελευταία απορρέουν από νομοθετικό έργο είτε από διοικητικές πράξεις) θα περιέχεται σε ΕΝΑ έγγραφο. Το ιστορικό του εγγράφου θα περιέχει τους νόμους, και τις διοικητικές πράξεις που το θέτουν σε ισχύ ή το τροποποιούν αλλά τελική ισχύ θα έχει το τελικό, διαρκώς συντηρούμενο εκ των εξελίξεων ΕΝΑ, ΕΝΙΑΙΟ έγγραφο (πχ περί φορολογίας). Γι’ αυτό και οι νόμοι, οι τροπολογίες ή οι διοικητικές πράξεις θα συντάσσονται με εκφράσεις της μορφής: «τροποποιείται….» «διαγράφεται….» «αντικαθίσταται με… » ώστε ποτέ να μην είναι δυνατή η προσβολή για λόγους «λαθών στη μετάφραση». Όλα στο internet φυσικά.

    3) Κρατικό οργανόγραμμα: δηλαδή α) σχεδιασμός αναγκών σε επίπεδο υπουργικών χαρτοφυλακίων που «επωμίζονται» την «κάθετη» και «θεματική» προσέγγιση των ζητημάτων (άμυνα, υγεία, παιδεία, οικονομικά κλπ) και β) περιφερειακής διοίκησης που επωμίζονται την γεωγραφική προσέγγισή τους.

    Ανοησίες της μορφής «υπουργείο Μακεδονίας» ή «υπουργείο Αιγαίου» απαγορεύονται. Αν κατά τον ως σήμερα σχεδιασμό δεν είχαμε προσέξει ότι είμαστε νησιωτική χώρα ή ότι μερικές περιοχές μας συνορεύουν με άλλες χώρες, ας το σκεφτούμε στην δόμηση της περιφερειακής διοίκησης.

    Το πλέγμα που θα προκύψει θα είναι ο χάρτης σχεδιασμού, κατανομής, εκτέλεσης και ελέγχου του κυβερνητικού έργου. Οι μεταβολές στο βαθμό συγκέντρωσης και αποκέντρωσης της εξουσίας θα είναι ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και τυποποιημένες. Συγχρόνως θα εκπονηθεί ΕΝΙΑΙΟΣ οργανισμός λειτουργίας φορέων δημοσίου τομέα με έμφαση στην τυποποίηση των «οριζόντιων», κοινών σε όλους τους φορείς δραστηριοτήτων (πρωτόκολλο, αρχείο, ώρες κοινού, πειθαρχικός έλεγχος, μέθοδοι αξιολόγησης κλπ).

    Λοιπόν αυτές είναι οι τρείς δουλειές που πρέπει να γίνουν ό,τι κι αν έχει κανείς στο μυαλό του να κάνει.

    Η ζεύξη των συστημάτων πολιτών και μεταναστών μπορεί να γίνει γρήγορα, θα φέρει μερικές ανόητες αντιδράσεις από θρησκόληπτους για το 666 και πολλές, (σοβαρότερες), σχετικά με τα προσωπικά δεδομένα. Θα χρειαστούν εγγυήσεις αλλά για να μην κολλήσει το θέμα η πρόβλεψη θα είναι σαφής: Η ένταξη στο αρχείο θα είναι προαιρετική. Όποιος πολίτης δεχτεί να ενταχθεί, δεν θα ξανακούσει δημόσιο υπάλληλο να του προφέρει την λέξη «να μας προσκομίσετε». Όποιος δεν δεχτεί θα συνεχίσει να πηδιέται ισοβίως. Οι μετανάστες – νόμιμοι ή μη – εγγράφονται υποχρεωτικά.

    Η διαρκής κωδικοποίηση δεν θα φέρει αντιδράσεις παρά μόνο «μεταμφιεσμένες» – από νομικούς, λογιστές κλπ. Θα προσπεραστούν. Απλώς αυτό το έργο απαιτεί πραγματικά καλή ομάδα εργασίας με μέλη που θα έχουν βαθιά νομική μόρφωση και καλές οργανωτικές ικανότητες. Και σβελτάδα.

    Ο σχεδιασμός του κρατικού οργανογράμματος και οι «δύσκολες αποφάσεις» που συνεπάγεται, είναι το δυσκολότερο σημείο. Σκεφτείτε όμως ότι το έργο αυτό, για πρώτη φορά θα υποστηρίζεται από στοιχεία. ΣΤΟΙΧΕΙΑ!! Σήμερα μιλάμε όλοι για πολιτική βούληση, αλλά κάθομαι και σκέφτομαι τον φουκαρά που θα την έχει την ρημάδα τη βούληση και θα προσπαθεί να βγάλει άκρη.

    Με τα συνδεδεμένα συστήματα θα ξέρει, πόσοι δουλεύουν, ποιοι δουλεύουν, ποιοι τα παίρνουν κι απ’ αλλού, ποιοι ψωμολυσσάνε, ποιοι φορείς έχουν πόσους, πού μένουν, που δουλεύει ο σύζυγος, που πάνε σχολείο τα παιδιά κλπ. Δεν θα το κάνει για να γκομενιάζει, θα το κάνει για να μπορέσει να δει συκεντρωτικά στοιχεία και να διακρίνει ποιες επιτέλους είναι αυτές οι «ομάδες πληθυσμού» που όλοι ξέρουμε ότι είναι επικαλυπτόμενες.

    Τώρα κκ. Χονδρογιάννη και Κατσαρέ ακούστε. Δεν αγνοώ καθόλου τις αναρτήσεις σας, ούτε πετάω την μπάλα στην κερκίδα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να καθαρογράψω τις προτάσεις μου. Θα συγκεντρωθώ στις θέσεις των αναρτήσεών σας και θα τις απαντήσω μία προς μία – αλλά θα έχω και στην κωλότσεπη (ως υπόβαθρο) τις “τεχνικές” μου απόψεις. Κι έτσι θα υποβληθούν και κατά το διάλογο σε ένα ενδιαφέρον stress test:

    Κύριε Χονδρογιάννη, συμφωνώ για τα περί της Λερναίας Ύδρας – αν ξέρατε πόσο συμφωνώ! Αλλά η μάχη πρέπει να δοθεί, δεν πρέπει; Τι λέτε κι εσείς; Βέβαια αυτό είναι θέμα κρίσης, γενναιότητας δεν ξέρω.

    Αν κάνω κάτι είναι – πριν μιλήσω για την μάχη – να δηλώσω τι νομίζω ότι πρέπει να είναι το ξίφος και τι ο πυρσός.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  40. Κε. Μικρέ, επιτρέψατέ μου την παρείσφρησιν εις την ψυχοθεραπευτικήν συζήτησιν μεταξύ υμών και του κ. Χονδρογιάννη, ως εσείς λέγετε εις την αρχήν της αναρτήσεώς σας. Θα συνεφώνουν με τα λεγόμενά σας εάν οποιαδήποτε κυβέρνησις επιθυμούσε να κάνη κάτι, οτιδήποτε. Το παρόν πολιτικό σύστημα δεν επιθυμεί να πράξη τι πλην της αναπαραγωγής του εαυτού του, business as usual, εάν επιθυμείτε. Το δε κύριον αίτημα του λαού είναι “φέρτε πίσω τα κλεμένα”, όχι “κάντε κράτος”.
    Κε. Χονδρογιάννη, η έμπνευσις πάθους έχει ορισμένα προαπαιτούμενα, του μείζονος όντος της κοινής προσπαθείας άνευ προσωπικής ατζέντας, ΟΥΔΕΝΟΣ. Ο Λεωνίδας συνέτρωγε και εκοιμάτο μετά των οπλιτών δι’ αυτό επολέμησαν μετά πάθους μέχρις ενός. Σπεύδω να δηλώσω ότι ναι μεν αι Θερμοπύλαι ήτο μία κατάστασις επειγούσης ανάγκης και χρονικώς άμεσος, αλλά η δε τακτική των σπαρτιατών ηγετών παγία. Η σημασία του αναφερθέντος προαπαιτουμένου πολλαπλασιάζεται εάν ζητείται μσκροχρόνιον πάθος. Το πάθος εμπνέεται μόνον σε ένα περιβάλλον ισονομίας και δικαιοσύνης άλλως δεν είναι τίποτε περισσότερον από μίαν έξυπνον μορφήν εκμεταλλεύσεως των “παθιασμένων”, οι οποίοι, μη όντες βλάκες, δεν θα βραδύνουν να αντιληφθούν τα βυσσοδομούμενα.
    Μην έχετε απαιτήσεις από τους κ.κ. Ραγκούση, Καστανίδη και τους συν αυτοίς, η Λερναία Ύδρα εχρειάσθη Ηρακλέα και φοβούμαι ότι δεν βλέπω τον ΓΑΠ μετά λεοντής.
    Καί πάλιν συγνώμην διά την παρέμβασιν εις ιδωτικήν συζήτησιν, δεν θα επαναληφθή.

    Υ.Γ. Κε, Χονδρογιάννη, περιφρονώ ακόμη και την έννοιαν του “καφενείου”, πράγμα το οποίον θα συνήγαγα ότι καθίσταται σαφές εκ των αναρτήσεών μου, αλλά και ηλικιακώς απέχω από την σύνταξιν κάποιαν δεκαετίαν.

  41. Για τις προτάσεις σας αδυνατώ να εκφέρω άποψη. Σωστές ακούγονται, είναι όμως ικανές; Επιτέλους και λίγο χιούμορ, βαρέθηκα τη -δική μου ιδίως- σοβαροφάνεια! Γιατί μου αφήνουν όμως μια αίσθηση σαν να τα ξανάφτιαξα με πρώην γκόμενα που μέχρι χτές ήθελα να σφάξω; Με «όρους» βέβαια! Λέγοντας «Που να ψάχνουμε γι άλλη τώρα!»
    Για αυτό θα μεταπηδήσω κατ’ ευθείαν στο τέλος.
    Στοχεύοντας πάλι στη καρδιά του προβλήματος
    Κατ’ αρχήν κάνουμε ένα λάθος! Εστιάζουμε συνεχώς στο δημόσιο τομέα. Λερναία ύδρα δεν είναι μόνο αυτός, είναι όλο το σύστημα μας, σε όλους τους τομείς.
    Καλό να κόβεις κάνα κεφάλι, αλλά ώρα να στοχεύσουμε καρδιά!
    Γιατί τα πλοκάμια της –με φοβερότερο του δημοσίου, εδώ συμφωνώ- έπληξαν κάθε έκφανση της κοινωνίας μας;
    Διότι ασπαστήκαμε ως πολίτες -και οι πολιτικές δυνάμεις που εμείς αναδείξαμε μας τις επέστρεψαν ενισχυμένες στο δόξα πατρί- αντιλήψεις με νοοτροπίες εξισωτισμού προς τα κάτω, απαξίωσης κλασσικών αξιών, σχεδόν ποινικοποίησης κάθε έννοιας δημιουργίας, οδηγώντας τελικά στη «θεοποίηση» του δουλικού βολέματος, κάνοντας τες εθνική ιδεολογία!
    Σήμερα στην Ελλάδα, κανείς απ΄ όσους διερωτώνται «τι δουλειά να κάνω;» διανοείται στην απάντηση να περιλάβει το ρήμα «παράγω»! Πατάτες ή καρύδια, τυριά ή σαπούνια, σκεπάρνια ή οδοντογλυφίδες. (Τι τεχνολογία όλα αυτά!) Η επαρχία ακαλλιέργητη και έρημη, η βιοτεχνία ιστορική ανάμνηση και η λιγοστή «βιομηχανία» συσκευάζει junk food για λογαριασμό πολυεθνικών!
    Να ξανα-αποκτήσουμε ιδιωτικό τομέα παραγωγής και όχι μόνον –και εδώ!- υπηρεσιών! Να καταστήσουμε το πάθος για δημιουργία εθνική προπαγάνδα! Και να δώσουμε εκεί όλες μας τις δυνάμεις! Σε ένα λαϊκό καπιταλισμό, διάσπαρτο και σε κάθε χωριό, όχι σαν την κρατικοδίαιτη φεουδαρχία του σήμερα.
    Ποιόν πολιτικό ακούσατε να σας λέει: Τα πράγματα είναι όντως δύσκολα, και επειδή δεν ξέρουμε τι θα γίνει, καλό είναι να δείτε αν μπορείτε να βάλετε κάπου καμιά πατάτα, καμιά ντομάτα! Ποιός «ηγέτης» στην απόγνωση του κόσμου νοιάστηκε να του υποδείξει κάποιο τρόπο να μην τον κουβαλούν με τα καρότσια όπως στην κατοχή;
    Ξέρετε τι κριτήριο έχω θέσει για να διαλέξω, να ξεχωρίσω πλέον κάποιο πολιτικό, υπάρχοντα ή εκκολαπτόμενο και να πω «Ωπ! Αυτός ίσως έχει κάτι να μας πεί»; Αυτόν που θ’ ακούσω να λέει : «Εθνικός στόχος 1ος: Να παράγουμε ξανά την τροφή μας!» Εθνική υπερηφάνεια με εισαγώμενη κατά 60% τροφή λέγεται μα..κία! Να δώ πολλούς υπέρμαχους της εθνικής ανεξαρτησίας αν μας κόψουν την coca-cola! Στο Σύνταγμα θα μαζευτούν δεκαπλάσιοι σε κατάσταση υστερίας!
    Ας απελευθερώσουμε, ας ενθαρρύνουμε και ας στηρίξουμε λοιπόν τις δημιουργικές δυνάμεις του έθνους! Εκεί είναι η σωτηρία!
    Τότε τα τεκταινόμενα στον δημόσιο τομέα θα μας αφορούν όσο και τα τοπικά νέα κάποιας επαρχιακής πόλης. Θα συρρικνωθεί από μόνος του, θα υποχρεωθεί να προσαρμοσθεί στην νέα πραγματικότητα και θα προσανατολιστεί στη υπηρεσία του πολίτη έστω λόγω κοινωνικής πίεσης. Σήμερα να υπηρετήσει ποιόν και για τί! Μόνο να εισπράττει χρήμα ξέρει! Για την αποτελεσματικότητα δεν ανησυχώ, επιδεικνύει αξεπέραστη και σήμερα στην υπηρεσία διαπλεκομένων, ισχυρών και φακελλοκρατούντων!
    Ίσως τότε επαληθευτεί η ρήση καθηγητή μου μαθηματικών -τα χρόνια εκείνα!- που μας έλεγε «Το δημόσιο είναι για τους αναπήρους!» Ο ίδιος είχε κομμένο ένα χέρι!
    Ίσως τότε σταματήσουμε να μετράμε πόσο πληρώνεται η μιζέρια τους και η αντιπαλότητα που υποδαυλίζουν ακόμα και «φωστήρες» της πολιτικής (πόσο τον αγαπάω, … πόσο!) μετατραπεί σε αλληλεγγύη, με τον κόσμο της παραγωγής σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας να τους δοθεί κάνα επίδομα, από συμπόνοια!
    Ούφ! Τραβάει τσιγάρο!

    Υ.Γ.
    Κε Κατσαρέ,
    αλίμονο αν θεωρείτε την συζήτηση ιδιωτική! Ο κ. Μικρός μου δίνει εναύσματα προς απάντησιν. Και στις δικές σας αναρτήσεις απαντώ, θα το προσέξατε, και όποιου! Αρκεί να έχω να παρατηρήσω κάτι! ΄Άλλωστε κάπου διερωτήθηκα, για πόσους τα γράφω και διατύπωσα τη δυσαρέσκειά μου για τον ελάχιστο αριθμό συμμετεχόντων! Ποιός ο λόγος να απολογείσθε!

  42. Κύριε Κατσαρέ,
    συνηθίζω να ανταπαντώ μόνον εάν θεωρώ ότι πρέπει να αντικρούσω ή να συμπληρώσω/τροποποιήσω κάτι!
    Η σιωπή μου σημαίνει συνήθως δύο πράγματα. (Πέραν και από συχνή έλλειψη χρόνου)
    Ή ότι θεωρώ χάσιμο χρόνου να ασχοληθώ με βλακώδεις (κατ’ εμέ) τοποθετήσεις, πράγμα σπανιότατο στον παρόντα χώρο.
    Ή ότι ασπάζομαι τα γραφόμενα ή δέχομαι τις γενόμενες παρατηρήσεις σε ικανοποιητικό βαθμό τουλάχιστον.
    Μεταξύ μας έχω διαπιστώσει μεγάλο βαθμό συναντιλήψεως και από άλλες αναρτήσεις σας εξ’ ού συχνά και η σιωπή μου! Συχνά δηλαδή με καλύπτετε σείς! Αντιστρόφως δηλαδή από να το εκλαμβάνετε ως υποτίμησιν ή απαξίωσιν των γραφομένων σας! Πολλώ δε μάλλον προς το πρόσωπό σας!

  43. Βεβαίως κ. Κατσαρέ! Βεβαίως! Εχει τεθεί ως υπόθεση εργασίας ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή “οποιαδήποτε κυβέρνησις (θα) επιθυμούσε να κάνη κάτι”. Είναι όντως η εισαγωγική παραδοχή αυτή. Γνωρίζουμε ασφαλώς ότι είναι συνάμα και όνειρο απατηλό. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς κι έχουμε αναγνωρίσει τον ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα της συζητήσεως: επειδή ξεκινάμε με τέτοιες παραδοχές. Διαφορετικά, στη χειρότερη περίπτωση, θα την χαρακτηρίζαμε πνευματική άσκηση – στη δε καλύτερη γόνιμο δημόσιο διάλογο. Το ότι δεν την λέμε έτσι εκλάβετέ το παρακαλώ ως ένδειξη αυτοσκαρκασμού και όχι ως επιθυμία αποκλεισμού των συνομιλητών – πολλώ μάλλον υμών.

    Πάντως να σας πω μιά κουβέντα. Οι Θερμοπύλες ήταν μία έξοχη ιστορική περίπτωση: Oι μετέχοντες ήταν όλοι “έτοιμοι από καιρό”. Η εκπαίδευσή τους, oι αξίες τους, τους προετοίμαζαν από παιδιά. Η ηγεσία τους ήταν άριστη. Το ζητούμενο – καίτοι απείρως ηρωικό και ανεπανάληπτο – ήταν σαφές. Και – όπως καλά σημειώνετε κ. Κατσαρέ – στιγμιαίο. Ηξεραν το γιατί, το τί, το πόσο, το ποιός και το πως.

    Ενα από τα τραγικά χαρακτηριστικά αυτού που βιώνουμε είναι ότι εκτός από το “γιατί” δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο. Ακόμα κι αν θέλαμε κάτι να κάνουμε, (ως λαός, ως πνευματικοί άνθρωποι, ως πολιτικοί, ως Συνταγματικοί περιηγητές), ακόμα κι αν είχαμε τις ηρωικότερες και αγνότερες και ανιδιοτελέστερες των προθέσεων, η σύγχυσή μας βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και όποιος ασχολείται απλώς με το “πως” να χρειάζεται να απολογείται για την ερημιά του.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  44. Κύριε Χονδρογιάννη διαχειριζόμενος την καταιγίδα θεμάτων που εκτοξεύουμε αλλήλοις θα εφαρμόσω την μέθοδο LIFO (last in – first out) με μερικά σχόλια σχετικά με τον ιδιωτικό τομέα και τον “λαικό καπιταλισμό”

    Εργάζομαι πάνω από 20 χρόνια στην παραγωγή λογισμικού ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ένα τομέα που είχε – και έχει – δυνατότητες να γίνει εθνική βιομηχανία (εξάγουμε ήδη από την δεκαετία του 90). Είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ από κοντά με χιλιάδες επιχειρήσεις κάθε μεγέθους στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

    Είμαι σε θέση να σας πω ότι πολλές από τις παθογένειες του δημοσίου τομέα απαντούν και στον ιδιωτικό. Θα μπορούσα να σας πω πολλά επ’ αυτού κι ακόμα περισσότερα για τις σχέσεις του δημοσίου με την επιχειρηματικότητα, την γραφειοκρατία κλπ κλπ. Θα περιοριστώ στην εξής παρατήρηση:

    Γενικώς τα σφάλματα στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται – να μην επεκταθώ, αντιλαμβάνεστε. Ο χώρος έχει τις προϋποθέσεις να ανανεώνεται να αναγεννάται, να τιμωρεί και να επιβραβεύει.

    ΟΜΩΣ!

    Όμως μεγάλο μέρος της ελληνικής επιχειρηματικότητας – και δυστυχώς ακόμα μεγαλύτερο της «επιτυχημένης» τέτοιας – είναι κρατικοδίαιτη. Δεν υπάρχει παραγωγή, υπάρχει λεηλασία, διαφθορά κλπ. Το χειρότερο όμως είναι ότι κακόμαθαν κι οι υπόλοιποι. Μιά γενιά διοικητικών στελεχών βίωσε την «επιχειρηματικότητα» όχι σαν ένα παιχνίδι ιδεών, εργατικότητας, ευρηματικότητας, δουλειάς κλπ αλλά σαν ένα μοντέλο lifestyle. Εν πάσει περιπτώσει ότι έγινε έγινε.

    Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε. Μιλήσατε για «λαϊκό καπιταλισμό». Ακούστε μιά διαδρομή συλλογισμών που οδηγεί σ’ αυτόν:

    Εξακολουθώ και πιστεύω πως ένα από τα πραγματικά δύσκολα προβλήματα που θα κληθεί να λύσει οιαδήποτε κυβέρνηση (θελήσει να λύσει προβλήματα), είναι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Πρέπει να περιοριστεί δραστικά.

    Σκέφτομαι το πρόβλημα επίμονα – πως θα γίνει;

    1) Πως διαλέγεις ποιος είναι ικανός και μένει και ποιός όχι και φεύγει;
    2) Tι θα απογίνουν αυτοί που θα φύγουν;

    Για το πρώτο πρόβλημα κατέληξα στο σόφισμα ότι δεν έχει σημασία: Αν σου μείνουν οι ικανοί, μπράβο που έγινε σωστή εκλογή. Αν μείναν οι άχρηστοι και φύγαν οι ικανότεροι πάλι μπράβο: οι ικανότεροι έχουν καλύτερες ελπίδες να επιβιώσουν «εκεί έξω» και το δεύτερο πρόβλημα αμβλύνεται. Εν πάσει περιπτώσει, εκτός από τις εξυπνάδες αυτές, δεν έχω ολοκληρωμένη πρόταση για το πρώτο πρόβλημα. Θα χρειάζονταν οι δύο από τις τρείς δράσεις που πρότεινα σε προηγούμενη ανάρτησή μου (περί μηχανογράφησης και οργανογράμματος) για να γίνει σωστά η δουλειά.

    Για το δεύτερο πρόβλημα «Tι θα απογίνουν αυτοί που θα φύγουν;» η ιδέα (νομίζω ότι την διατύπωσε ο κ. Μάνος πρώτος) περί εργασιακής εφεδρείας (αργομισθία επί τριετία με το 70% του μισθού και ακολούθως απόλυση) είναι καλή. Με μιά ενδιαφέρουσα προσθήκη:

    Κάθε ένας που εντάσσεται στην «εργασιακή εφεδρεία», αυτομάτως, από την πρώτη μέρα, (όχι με την πάροδο της τριετίας) θεωρείται «ιδιοκτήτης» ατομικής επιχείρισης με ΑΦΜ όμοιο αυτού που φέρει ως φυσικό πρόσωπο, ελεύθερος να ασκήσει οιαδήποτε δραστηριότητα πάραυτα, να εκδόσει στοιχεία κλπ. Xωρίς καν one stop – η εταιρεία του υφίσταται, εγγεγραμμένη στα επιμελητήρια, στις εφορίες, σε όλη τέλος πάντων την κρατική γραφειοκρατία αυτοδικαίως.

    Ιδού και το πονηρό τώρα: Αυτό το 70% του μισθού δεν θα το παίρνουν ως φυσικά πρόσωπα αλλά ως ατομικές εταιρείες – για να μαθαίνουν την πιάτσα. Εντός της τριετίας (και φυσικά μετά την τριετία) είναι ελεύθεροι να κάνουν οιαδήποτε άλλη δουλειά θέλουν – θα έχουν τις αποδείξεις παροχής υπηρεσιών έτοιμες με το καλημέρα: για οποιαδήποτε δουλειά ή μπίζνα θέλουν να κάνουν. Θα μπορούν να σκουπίζουν τασάκια τρείς φορές την εβδομάδα. Μετά θα μπορούν να κάνουν διαλέξεις σε κυριλέ ξενοδοχεία μεταδίδοντας την σοφία τους. Μετά θα μπορούν να μαζεύουν πορτοκάλια. Μετά μπορεί να κάνουν συλλογή θυμαριού. Μετά θα μπορούν να σχεδιάζουν σελίδες internet – ό,τι θέλουν ας κάνουν, τρία χρόνια θα χρηματοδοτείται η ατομική επιχείρισή τους με το 70% των δαπανών της.

    Δεν θα χρειαστεί τροποποίηση του εργατικού δικαίου, ούτε τσακωμοί για τους τύπους των συμβάσεων ούτε τίποτα. Οι άνθρωποι αυτοί θα είναι ελεύθεροι να συναρμολογήσουν τον νέο τρόπο συγκρότησης των εσόδων τους – χωρίς να θέτουν και τίποτα φοβερά διλήμματα στις επιχειρήσεις που θα τους απασχολούν.

    Μπορώ να το εξηγήσω με λεπτομέρειες αλλά νομίζω κατανοήσατε την ιδέα. Προέκυψε από την εξέταση του προβλήματος των δημοσίων υπαλλήλων.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  45. Να σας πω κ. Μικρέ!
    Ξεκινώντας την ανάγνωση και μέχρι το μέσον είχα την αίσθηση της μη ανταπόκρισης των νοητικών και ψυχικών μου αντανακλαστικών. Πως λέμε, flat εγκεφαλογράφημα, flat καρδιογράφημα!
    Με την προσωπική διαπίστωση ότι εγώ δεν ασχολήθηκα ποτέ με νομοσχέδια και δεν θα γίνω ποτέ ικανός για τέτοια! Άλλου παππά ευαγγέλιο!
    Και ότι τέλος πάντων πάλι για δημόσιο θα μιλάμε; Αρκετά πιά!
    Ακολούθως άρχισαν να εμφανίζονται κάποιες πρώτες ακίδες στα γραφήματα! Με το κλείσιμο της ανάγνωσης διαπίστωσα πλήρη ανάνηψη!
    Θα σας πω λοιπόν τι σκέφτομαι κάνοντας μια παρένθεση, ανατρέχοντας σε ένα παράδειγμα που όλοι γνωρίζουμε, αναλύοντάς το!
    Στην δεκαετία του ’50 αν δεν κάνω λάθος, η ελληνική ευρηματικότητα καθιέρωσε το (παγκοσμίου πρωτοτυπίας και αποκλειστικότητας!) σύστημα της «αντιπαροχής»! Υποκινώντας σε κοινή παραγωγική διαδικασία δύο ή και –συχνότερα και αποτελεσματικότερα- τρία διακριτά μέρη! Α) Τον ιδιοκτήτη οικοπέδου αλλά χωρίς κεφάλαια ούτε γνώση αντικειμένου Β) Τον κατασκευαστή, με τεχνογνωσία και υποδομή και μέρος (ή καθόλου συνήθως!) κεφαλαίων Γ) Τον αγοραστή, το οικονομικό αντάλλαγμα του οποίου κατόρθωσε να μετατρέψει σε χρηματοδότηση για παραγωγή του προϊόντος που θα αποκτούσε και να αντισταθμιστεί η έλλειψη κεφαλαίων! (Πώληση από τα «χαρτιά»!).
    Όλοι κερδισμένοι! Α) Ο ιδιοκτήτης, γιατί χωρίς να κάνει τίποτα γινόταν κάτοχος ακίνητης περιουσίας (και μάλιστα οικονομικά ωφέλιμης!) αρκετά μεγαλύτερης αξίας απ’ όσον αν πουλούσε την αρχική (συνήθως οικονομικά αδρανή).
    Β) Ο κατασκευαστής, που εξασφάλιζε απασχόληση αφ’ ενός αλλά γινόταν και έμπορος με ξένα κόλυβα! Γ) Ο αγοραστής, που αγόραζε φθηνότερα από χαρτιά και είχε και λόγο στην διαμόρφωση του τελικού προϊόντος!
    Τέτοια πατέντα μόνο το ελληνικό δαιμόνιο μπορούσε να εφεύρει!
    Άσχετα αν το κράτος δεν ανταποκρίθηκε αναλόγως στην συγκυρία με ορθό πολεοδομικό σχεδιασμό και θέσπιση όρων ώστε να μιλάμε για «τσιμεντοποίηση».
    Άσχετα αν για την πλήρη τσιμεντοποίηση φταίει η τάση αστυφιλίας της εποχής για την οποία πάλι δεν ευθύνεται η αντιπαροχή!
    Το οικονομικό – επιχειρηματικό εύρημα ήταν ΙΔΙΟΦΥΕΣ! Κινητοποίησε δημιουργικά απίστευτους συνεταίρους!
    Μπόρεσε να ανταποκριθεί με απίστευτη ταχύτητα στη δημιουργία στέγης για τους πληθυσμούς που συνέρρεαν στις πόλεις!
    Τους προσέφερε υψηλής ποιότητας κατοικία σε σχέση τουλάχιστον με αυτήν που είχαν στην πατρίδα τους! (Από δάπεδο με χώμα και απόπατο, σε μωσαϊκό και «λουτροκαμπινέ»!)
    Δημιούργησε στρατιές «επιχειρηματιών», αυτοαπασχολούμενων επί το πλείστον εργολάβων, υπεργολάβων, τεχνιτών, προμηθευτών αλλά και πλήρως ανταποκρινόμενη βιομηχανία υλικών!
    Αποτελώντας τον «κορμό» της οικονομίας μας επί χρόνια και της οικονομικής μας ανάπτυξης! Σε αντίθεση με τους κρατικοδίαιτους υπερ-εργολάβους του σήμερα!
    Κλείνω παρένθεση!
    Η πρόταση που κάνατε στο τέλος κ. Μικρέ υποψιάζομαι να έχει στοιχεία ανάλογης ευρηματικότητας και (γιατί όχι;) ιδιοφυΐας!
    Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να την κρίνω περισσότερο, να κατανοήσω την εφαρμογή και τις διαστάσεις της, να φανταστώ τις αλυσιδωτές αντιδράσεις της, να προβλέψω τις παρενέργειες (όπως π.χ. δεν έγινε με την αντιπαροχή). Πώς θα μπορούσα άλλωστε με το συνοπτικότατο σχήμα που παραθέσατε. Ομολογώ ότι είναι για Research & Development!
    Μακάρι οι μισοί των αρμοδίων μας και όσων θέλουν να «ηγούνται» να έστυβαν το μυαλό τους κατά το 1/10 αυτού που στύβετε εσείς το δικό σας!

  46. Κύριε Χονδρογιάννη σας ευχαριστώ για την θετική ανταπόκριση.

    Κάποτε ξέρετε, σκέφτηκα να κάνω μια εταιρεία – μονοπρόσωπη κατ’ αρχήν. Ο στόχος μου ήταν να έχω την δυνατότητα να κάνω .. ό,τι μου κατέβει! Να κάνω μελέτες οργάνωσης επιχειρήσεων. Να γράφω διαφημιστικά κείμενα. Να κάνω μαθήματα. Να δουλεύω ναυαγοσώστης σε ξενοδοχεία. Να κάνω βόλτες τους ξένους με πτήσεις πάνω από την Αττική. Να δουλεύω σαν οδηγός. Να καθαρίζω τζάμια. Και βεβαίως να το κάνω νόμιμα, να εκδίδω στοιχεία. Αντιμετώπισα 3 προβλήματα:

    Το πρώτο η γραφειοκρατία, γνωστό ζήτημα.
    Το δεύτερο το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών. Η εταιρεία μπορεί να είχε δραστηριότητα μπορεί να μην είχε. Στόχος της ήταν η νόμιμη, ελαστική προσφορά υπηρεσιών ή διεξαγωγή εμπορικών πράξεων. Όχι σε τακτή βάση – δουλειά είχα. Στόχος της ήταν το “βλέποντας και κάνοντας”. Όμως το ύψος των εισφορών που πρέπει να πληρώνεις δεν επιτρέπει να έχεις μια τέτοια εταιρεία “εν υπνώσει”
    Τρίτον ότι κατά την σύσταση της εταιρείας αυτής έπρεπε σώνει και καλά να δηλώσω “αντικείμενο”.
    Αυτό ήταν η χαριστική βολή. Εμ όχι, δεν θέλω να δηλώσω αντικείμενο! Αν τελικά ένα απ’ αυτά είναι να προσφέρει έτοιμο φαγητό βεβαίως να ανταποκριθώ σε ό,τι κανόνες υγειονομικού ενδιαφέροντος απαιτούνται. Αν τελικά ένα απ’ αυτά είναι να κάνω πτήσεις επ’ αμοιβή, βεβαίως να αναβαθμίσω το πτυχίο μου σε επαγγελματικό. Αν τελικά ένα απ’ αυτά είναι να επιβλέπω κολυμβητές σε πισίνες βεβαίως να εξεταστώ από το λιμεναρχείο για την ικανότητά μου ως ναυαγοσώστη.

    Αλλά δεν είναι δυνατόν η λογική να είναι ανάποδη!! Τι θα πεί “να μας περιγράψετε το αντικείμενο”, τι ηλιθιότητα είναι αυτή “να διαλέξετε κωδικό δραστηριότητας” (άλλη παράνοια κι αυτή); Το αντικείμενο βρε είναι ακριβώς αυτό, ότι ψάχνουμε για αντικείμενο. Η εταιρεία δεν έγινε ποτέ – κυρίως γιατί τότε ήταν σκέψη πολυτελείας. Είχα (και έχω ακόμα) μια θαυμάσια και δημιουργική δουλειά. Μπορώ να σας πω πάντως ότι αν τότε είχε ιδρυθεί, σήμερα θα απασχολούσε ανθρώπους. Και ότι δεν εγκαταλείπω την ιδέα.

    Δεν θα επιχειρηματολογήσω άλλο επί της πρότασης που κατέγραψα, έχω σκεφτεί εις βάθος τις λεπτομέρειες αλλά αρκεί. Θα σας πω μόνο το εξής:

    Αν το “να απλοποιήσεις τις διαδικασίες ίδρυσης” έχει την σημασία του για την επιχειρηματικότητα, φανταστείτε τι σημαίνει να ξημερώσει ένα πρωί και να έχεις 200.000 έτοιμες τέτοιες επιχειρήσεις αντί για 200.000 άνεργους. Η άγνοιά τους από “business” θα αντισταθμιστεί από την ανάγκη. Αλλά και η προοπτική, η συγκεκριμένη, χρηματοδοτημένη προοπτική θα τους οδηγήσει σε θετική κινητοποίηση αντί να αρχίσουν να πετάνε πέτρες στο κοινοβούλιο.

    Ας είναι. Πάμε γι’ άλλο θέμα.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  47. Η αντιπαροχή συνδέθηκε μ’ ένα συγκινητικό τρόπο με το Greek Dream της μεταπολεμικής γενιάς. Παρά τις παρενέργειες, το σκέφτομαι με τρυφερότητα κάθε φορά που βλέπω τις “αναμονές” στις ταράτσες, κάθε φορά που η τηλεόραση προβάλει εκείνη την παλιά ταινία με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού. Ναί, η αντιπαροχή ήταν μια ξεχωριστή ιστορία…

  48. Σωστά, σωστά!
    Ξέρετε πόσες άλλες δεξιότητες διαθέτω (σε ικανό βαθμό τουλάχιστον)-πέραν της κυρίας- που θα μπορούσα να εκμεταλλευθώ αυτή τη στιγμή που πλήττομαι ανηλεώς από την κρίση και διερωτώμαι τι να κάνω; “Μάθε τέχνη κι άστηνε” μια ζωή!
    Επώδυνη δικαστική μου περιπέτεια όμως στο παρελθόν, λόγω ενός “& Υιοί ΕΠΕ” με συμβολικό μερίδιο 2% που ο αφελής πατέρας είχε την ιδέα να εισάγει στην ατομική επιχείρηση του νομίζοντας ότι διευκολύνει την διαδοχή από τους γιούς του, μου προκαλεί φρίκη να το διανοούμαι! Αυτομάτως δημιούργησε ασφαλιστικές εισφορές στο ΤΕΒΕ Χ 3! Με τα ίδια έσοδα! Άσχετα που ανήκα σε άλλο ταμείο και αρκετά ακριβότερο! Άσχετα αν το 2% των “κερδών” μου δεν αντιστοιχούσε ούτε στη βενζίνη μου για να πληρώσω την μηνιαία πλήρη εισφορά που απαιτούσαν!
    Ξέρετε πόσα ταμεία θα σας την πέσουν με αυτά που διανοείσθε; Ξέρετε πόσα ΑΦΜ θέλετε; Φαντάζεσθε πόσες φορές θα πολλαπλασιασθούν τα ίδια “αντικειμενικά κριτήρια”; Υπολογίσατε τις “περαιώσεις” που θα απαιτηθούν;
    Για να βγάλετε “συνολικά” ένα μεροκάματο! Και θα σας πούν και κλέφτη! Τα δικαστήρια θα γίνουν το σπίτι σας! Και θα σας διασύρουν ανηλεώς δημοσιεύοντας το όνομα σας στις λίστες των μεγάλων φοροφυγάδων και εισφοροφυγάδων!
    Συνεπώς κάθομαι και είναι η καλύτερη λύση! Τουλάχιστον δεν δημιουργώ ουρανομήκη χρέη χωρίς να φάω χωρίς να πιώ, για να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου στη φυλακή!
    Σας αφήνω τώρα! Πάω στο χωριό, με περιμένει τ’ αμπέλι μου και τα κηπευτικά μου! Ευτυχώς, ακόμα δεν απαιτούν ΑΦΜ, ασφαλιστικές εισφορές, βιβλία εσόδων εξόδων, “περαιώσεις” κλπ. για να φας μια ντομάτα και να έχεις λίγο κρασί σπίτι σου! Αλλά με Τρόϊκες … ποτέ δεν ξέρεις!
    Υ.Γ.
    Αυτή η “ματιά” της αντιπαροχής είναι επίσης συγκινητική (και φυσικά δεν την αρνούμαι!) αλλά και παραπλανητικά υπερ-προβεβλημένη! Έγραψα ότι ατυχώς δεν υπήρξαν όροι και σχεδιασμός! Δουλειά της πολιτείας! Όταν προ 30ετίας περίπου, στην δική μου περιοχή τουλάχιστον, θεσπίστηκε η υποχρεωτική στέγη, οι “αναμονές” εξαφανίστηκαν! Από κατασκευές αντιπαροχής τουλάχιστον ολοσχερώς (πως θα πουλούσες;) Στις ΙΔΙΟΚΑΤΟΙΚΙΕΣ συνεχίστηκαν!
    Το φίλμ που αναφέρατε προβάλει επίσης μια άλλη θλιβερή πτυχή. Την καταστροφή παραδοσιακών κτιρίων! Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ όμως άργησε τραγικά να τα προστατέψει. Ο ιδιοκτήτης και ο εργολάβος δεν γνώριζαν την έννοια του “διατηρητέου”!
    Αναλογιστείτε όμως ότι ο συντριπτικός όγκος της αντιπαροχής δεν στηρίχθηκε σε αυτά, αλλά σε αδόμητα οικόπεδα και χωράφια! Αλλά και ακόμη ότι τα περισσότερα κτίρια που κατεδαφίστηκαν δεν ήταν σαν αυτά του εν λόγω έργου, αλλά ενός άλλου, “Συνοικία το όνειρο”!
    Εν πάσει περιπτώσει, εγώ το επιχειρηματικό “σχήμα” εκθείασα που ήταν όντως ιδιοφυές και απίστευτης αποτελεσματικότητος παρά τους απίθανους “συνεταίρους”!
    Το προϊόν καθορίζεται πάντοτε από άλλες παραμέτρους.

  49. Για την αντιπαροχή προέκρινα την τρυφερή ματιά. Και αρέσκομαι να θυμάμαι διάφορες κωμικές καταστάσεις που βίωσα σε οικίες ευρωπαϊκών πόλεων που έμεινα κατά καιρούς. Και τις πατέντες των ελλήνων εκεί.

    Όμως – πολύ σωστά τα λέτε – αυτά τα χαρούμενα είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι αν σε κάτι δεν έχουμε καμία – μα καμία – ελπίδα να διορθώσουμε τη χώρα μας, αυτό αφορά στην πολεοδομική μας εικόνα. Θλίβομαι για την κατάντια μας την οικονομική, την οργανωτική, την πνευματική, την, την την….. Αλλά ελπίζω.

    Όταν όμως βλέπω την εικόνα της κτισμένης Ελλάδας, κλαίω. Ο,τι κι αν κάνουμε αυτό δεν διορθώνεται. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε την ασχήμια ακόμα και στα ωραιότερα μέρη της χώρας – κυρίως εκεί πολλές φορές. Stop! Δεν το αντέχω το θέμα. Μακάρι κάποιος που ξέρει από αρχιτεκτονική, πολεοδομία να παρέμβει και να με παρηγορήσει.

    Κι αμπελοφιλοσοφώντας, ελπίζω να μην είναι νομοτελειακό συμπέρασμα ότι οι κορυφαίες ελληνικές ιδέες για την επιχειρηματικότητα κρύβουν πάντα και το χάος μέσα τους.

    Σχετικά με τα εταιρικά, γνωρίζω πολύ καλά τι θα τραβούσα αν προχωρούσα σε ίδρυση. Το δράμα είναι ότι αργότερα περιεργάστηκα την αντίστοιχη διαδικασία στη Σουηδία – την οποία είχα επισκεφθεί για επαγγελματικούς λόγους. Μου την έδειξαν οι ιθαγενείς.

    Δεν σηκωθήκαμε από την καρέκλα. Ήταν πιο εύκολο από το να αναρτήσεις μια (κλαψιάρικη) ανάρτηση στο Αντίβαρο.

    Γιάννης Μικρός.

  50. Έτσι είναι! Δεν αντιλέγω!
    Εγώ δεν προσπάθησα να θριαμβολογήσω για κάτι ή να το παρουσιάσω σαν παράδειγμα προς μίμησιν αλλά να καταδείξω ότι δημιουργικές ικανότητες ο Έλληνας διαθέτει και σήμερα τεράστιες. Αρκεί να απελευθερωθούν! Διότι με ενοχλεί το σαρωτικό στερεότυπο που έχουμε τείνει να πιστεύουμε όλοι μας και περιγράφει τον Έλληνα ως ανίκανο για οτιδήποτε, που βαριέται ακόμα και να σκεφτεί, με μόνο όνειρο ζωής το βόλεμα με καθισιό!
    Για τα υπόλοιπα τι να πω και γω! Δεν θα μπορούσε νάναι αλλιώς! Την αισθητική για παράδειγμα που διαθέταμε/ουμε την εφαρμόσαμε/ζουμε και στο δομημένο μας περιβάλλον. Την εφαρμόσαμε όταν φτιάξαμε το δικό μας σπίτι και όταν φτιάξαμε και του άλλου!
    Δεν είναι μόνο οι πόλεις μας άσχημες, οι γειτονιές, τα σπίτια μας! Άσχημες είναι και οι νοοτροπίες και συμπεριφορές που κουβαλάμε, τα ιδεολογικά πρότυπα που προκρίνουμε, οι μουσικές επιλογές μας, οι διατροφικές μας συνήθειες,… σχεδόν όλα!
    Αυτά τα αντικείμενα συζήτησης όμως εκφεύγουν των οικονομικών – επιχειρηματικών μοντέλλων που αναζητήσαμε προς στιγμήν και επαναφέρουν τη συζήτηση σε αναζητήσεις όπως είθισται στον παρόντα χώρο, στην συνήθη δηλαδή θεματολογία του Αντίβαρου!
    Την «αμπελοφιλοσοφία» συχνά προκρίνω τα μέγιστα, ιδίως εάν υπονοεί την επικοδομητικήν συντροφίαν οίνου. Προς τούτο μου προκύπτει βάσιμος ο στοχασμός ότι ενδεχομένως «να είναι νομοτελειακό συμπέρασμα ότι οι κορυφαίες ελληνικές ιδέες για την επιχειρηματικότητα κρύβουν πάντα και το χάος μέσα τους».
    Και όχι μόνον για την επιχειρηματικότητα θα προσέθετα εγώ.
    Λέτε ο Έλληνας εκ φύσεως να είναι ιδιαίτερα «εντροπικός», κατά το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα;

  51. Είναι πολύ ενδιαφέρον που θέτετε τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής ως εργαλείο κατανόησης της ελληνικής συμπεριφοράς.

    Το σκεφτόμουν επίμονα κατά τη διάρκεια της “Σκανδιναβικής” περιόδου μου. Δεν είναι της παρούσης να εκθέσω τα συμπεράσματά μου – αρκεστείτε προς το παρόν στο ότι δεν είναι κατ’ ανάγκην καταδικαστικά για μας. Θα το θέσω πάντως ως εξής:

    Ο Σκανδιναβικός τρόπος “σκέπτεσθαι” – ας περιοριστώ: ο Σκανδιναβικός τρόπος “επιχειρείν” – έχει πολλά να ωφεληθεί από την ελληνική “χαοτική” προσέγγιση των ζητημάτων. Εξεπλάγην από το πόσο συχνά επιβεβαιώθηκε στην πράξη αυτό το κλασσικό στερεότυπο. Ισχύει, αρκεί να καταλάβει κανείς τον λόγο για τον οποίο ισχύει.

    Αντιστοίχως, στο ελληνικό χάος, άλματα βελτιώσεων μπορούν να επιτευχθούν με εφαρμογή ψηγμάτων σκανδιναβικής νοοτροπίας.
    Μην βιαστεί κανείς να συνοψίσει ότι εφαρμόζουν την “κοινή λογική”. Οταν η κοινή λογική επιβεβαιώνεται σε μυριάδες – εκ πρώτης όψεως διαφορετικά, πλην συνδεόμενα – ζητήματα, τότε η αξιολόγηση περί “κοινής λογικής” είναι προχειρότατη και οφείλει να αναβαθμιστεί: να αναγνωρίσει την ιδιοφυία πίσω από το σχεδιασμό και μάλιστα τη συλλογική. Κατ’ αντίστοιχίαν βεβαίως με τα ελληνικά πράγματα υπάρχει κι εκεί ένα τίμημα – ομοίως δυσδιάκριτο.

    Το θέμα είναι τεράστιο κι ό,τι κι αν πεί κανείς πάνω στο συλλογισμό “γιατί είναι έτσι αυτοί και γιατί είμαστε έτσι εμείς” λίγα θα πεί. Είναι ωστόσο ένα έξοχο θέμα να μελετά κανείς (ισοβίως) και να αντλεί συμπεράσματα (καθημερινώς).

    Κύριε Χονδρογιάννη ιδού μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση: Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία χθες:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=281706

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  52. Στην χαοτική ροπή των πραγμάτων δεν επιθυμώ να εναντιωθώ υιοθετώντας “προτεσταντικές” προσεγγίσεις! Άλλωστε αποδέχομαι φυσικές νομοτέλειες και το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα κατανοώ και ως την γενικότερη τάση προς ΕΞΕΛΙΞΗ η οποία εν πολλοίς εμπεριέχει και την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! Άλλως μπορεί η εποχή των σπηλαίων να διαιωνίζετο απαράλλαχτη έως σήμερα!
    Για αυτό μίλησα απλά για στοχασμό και ως προς ετυμηγορίες επιφυλάσσομαι! Γιατί αναγνωρίζω επίσης ότι την διαδικασία της εξέλιξης δε χαρακτηρίζει σταθερά ανοδική πορεία αλλά και στασιμότητες και πισωγυρίσματα!
    Το άρθρο του κ. Γραμματικάκη πολύ καλό, έχει καλύτερη πέννα για να περιγράψει πράγματα που κι εμείς προσπαθούσαμε στα παραπάνω μας σχόλια!

  53. Βεβαίως! Κι έχετε δίκιο, η λέξη “συμπεράσματα” ήταν άστοχη ή υπερβολική. Δέχομαι τον “στοχασμό” ως ακριβέστερη, δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Εκτός ίσως από το ότι συχνά – πολύ συχνά – ο στοχασμός αυτός έχει υψηλότατη “χρηστική” αξία.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *