Αλβανοί, Αρβανίτες και η διαστρέβλωση του 1821

Κωνσταντίνος Χολέβας –Πολιτικός Επιστήμων

Όταν διάβασα την είδηση ομολογώ ότι δεν εξεπλάγην. Αλβανικό τηλεοπτικό κανάλι παρουσιάζει αποσπάσματα από την τηλεοπτική σειρά του ελληνικού ΣΚΑΙ για το 1821 με στόχο να αποδείξει ότι οι Έλληνες είναι αλβανικής καταγωγής. Προφανώς οι γείτονες αξιοποιούν τα ανιστόρητα στοιχεία του διαστρεβλωτικού εκείνου ντοκυμανταίρ, τα οποία ταύτιζαν τους Αρβανίτες με τους Αλβανούς. Τα ολισθήματα των «μεταμοντέρνων» Ελλήνων ιστορικών αλείφουν βούτυρο στο ψωμί του Αλβανικού εθνικισμού.

Άγνοια η και διαστρέβλωση της Ιστορίας προδίδει η καινοφανής άποψη που ακούσθηκε ότι δηλαδή μεγάλοι ήρωες του 1821 και των μετέπειτα εθνικών αγώνων υπήρξαν Αλβανοί. Γίνεται σύγχυση με τους Αρβανίτες, τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Άλλο, όμως, Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και εξηγούμεθα: Ο Μάρκος Μπότσαρης, στη μνήμη του οποίου ασεβούν πολλοί, ήταν Έλλην αρβανιτόφωνος, όπως όλοι οι Σουλιώτες. Η ελληνική του συνείδηση φαίνεται και από την περίφημη φράση που είπε όταν πρωτοπάτησε στα Επτάνησα : Ο Έλλην δεν μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος εκεί όπου κυματίζει η Βρετανική σημαία”. Το δε Λεξικό που έγραψε ήταν της αρβανίτικης – όχι αλβανικής – και ρωμαίικης απλής (νεοελληνικής). Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έχει αλβανική εθνική συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο εμφανίζεται μόλις το 1878 με την Λίγκα της Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου και μάλιστα ως τεχνητό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων και θρησκευτικών προπαγανδών. Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών. Οι κάτοικοι της σημερινής Αλβανίας διεκρίνοντο με κριτήριο την θρησκεία τους. Οι Ορθόδοξοι ήσαν Ρωμιοί, εντεταγμένοι στο ίδιο Γένος με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι Μουσουλμάνοι ένοιωθαν Τούρκοι, εξ ου και ο όρος Τουρκαλβανοί. Εάν μιλούμε για αλβανική συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση δεν πρέπει να αναφερόμαστε στους Μποτσαραίους, την Μπουμπουλίνα και τους Κουντουριώτηδες, αλλά στους Τουρκαλβανούς που χρησιμοποιήθηκαν από την άλλη πλευρά ως σφαγείς των Ελλήνων.

Οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν Αλβανούς στην Βαλκανική. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ονομάζει Αλβανούς μία φυλή του Καυκάσου. Ο Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, που θεωρείται εθνικός ήρωας των σημερινών Αλβανών, ονόμαζε εαυτόν Ορθόδοξο Ηπειρώτη (15ο αιών). Σε έγγραφα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στα τέλη του 15ου αιώνος η λέξη “Αλβανός” ερμηνεύεται ” Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο” χωρίς να αμφισβητείται η ελληνική συνείδησή τους. Η αλβανική συνείδηση είναι οπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα όπως αποδεικνύουν και μαρτυρίες των ιδίων των ενδιαφερομένων. Όταν η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία για δικούς τους λόγους προσπαθούσαν να κατασκευάσουν αλβανικό κράτος ώστε να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής, οι Τουρκαλβανοί ύψωναν στο Δυρράχιο την οθωμανική σημαία !

Προτιμούσαν την τουρκική παρά την άγνωστη σ’ αυτούς αλβανική εθνική συνείδηση..

Ο όρος Αρβανίτης που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες κ.α., προέρχεται από τη λέξη “Άρβανον”, τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της Άννας Κομνηνής. Από το Άρβανον, δηλαδή από την Ελληνικοτάτη Βόρειο Ήπειρο, κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν αρβανίτικα. Δηλαδή μία διάλεκτο ανάμικτη με αρχαία ελληνικά, λατινικά, τουρκικά και εντόπια βαλκανικά γλωσσικά στοιχεία. Η σύγχυση μεταξύ των λέξεων Αλβανός και Αρβανίτης δημιουργείται μόνον στην ελληνική γλώσσα, διότι φαίνονται να μοιάζουν οι δύο όροι ηχητικά. Η ομοιότης είναι μόνο επιφανειακή. Στην ουσία διαφέρουν κατά πολύ. Άλλωστε οι ίδιοι οι Αλβανοί αποκαλούν εαυτούς Σκιπετάρ και την χώρα τους Σκιπερία : χώρα των Αετών. Τι κοινό μπορούν να έχουν ένας Σκιπετάρ και ένα Έλλην αρβανιτόφωνος ;

Κ.Χ. 17.1.2012

(4013) αναγνώσεις

3 comments

  1. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΕΩΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ
    ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ.

    II2. Γένος δὲ τὸ {τῶν} Ἀλβανῶν μικτὸν ἦν ἔκ τε Πελασγῶν καὶ Ἀρκάδων καὶ Ἐπειῶν τῶν ἐξ Ἤλιδος ἐλθόντων, τελευταίων δὲ τῶν μετὰ {τὴν} Ἰλίου ἅλωσιν ἀφικομένων εἰς Ἰταλίαν Τρώων, οὓς ἦγεν Αἰνείας ὁ Ἀγχίσου καὶ Ἀφροδίτης. εἰκὸς δέ τι καὶ βαρβαρικὸν ἐκ τῶν προσοίκων ἢ παλαιῶν οἰκητόρων ὑπολιπὲς τῷ Ἑλληνικῷ συγκαταμιγῆναι. Ὄνομα δὲ κοινὸν οἱ σύμπαντες οὗτοι Λατῖνοι ἐκλήθησαν ἐπ´ ἀνδρὸς δυναστεύσαντος τῶν τόπων Λατίνου τὰς κατὰ {τὸ} ἔθνος ὀνομασίας ἀφαιρεθέντες.

    Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν πρόταση:

    >Οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν Αλβανούς στην Βαλκανική.

    “Βυζαντινοῦς΄΄ προγόνους ἐγὼ πάντως δὲν εἶχα. Γιὰ Ῥωμαίους, τὸ συζητᾶμε.

    θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω τὴν ἀναφορὰ σὲ Ἀλβανίτες, στὸν 15ο καὶ 16ο αἰώνα. Ὅμως, πρὶν ἀπὸ αὐτό, θὰ κάνω γιὰ πρώτη φορὰ ἀναφορὰ στὸν λογοκριμένο καθ. π. Ἱ. Ῥωμανίδη, καὶ στὴν ἐργασία του μὲ τίτλο:

    CHARLEMAGNE’S LIE OF 794 AD,
    THE GREEK LATINS OF ALBA LONGA AND OF ROME,
    THE BYZANTINE EMPIRE LIE AND BALKANIZATION

    Τολμῶ νὰ πῶ ὅτι εἶναι ὑποχρέωση τοῦ καθενός μας νὰ διαβάσει αὐτὸ τὸ κείμενο, γιὰ νὰ ἔχει ἄποψη γιὰ τὸ Γένος τῶν Ἀλβανῶν. Οἱ σημερινοὶ Ἀλβανοί, ὅπως καὶ οἱ περισσότεροι (ἤ μάλλον ὅλοι) οἱ Βαλκάνιοι λαοί, συνδέουν τοὺς ἐαυτούς τους μὲ ἀρχαίες ἐθνοτικὲς ὁμάδες. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν σύγχυση, ἀποκαλοῦν τοὺς εαὐτούς του γνησίους ἀπογόνους τῶν Ἰλλυρίων.

    Βέβαια ὁ κ. Χολέβας σωστὰ τονίζει τὸν κατακερματισμὸ τῶν Ἀλβανιτῶν, εἰδικὰ τὸν δι-χασμό τους, ὅτι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἐξισλαμίστηκαν. Ἄλλωστε ὅλες οἱ ἐθνοτικὲς ὁμάδες διαιρέθηκαν μέσα στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία: ἀκόμα καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Ῥωμαίοι: ἀναπτύχθηκε, μέσα σὲ κύκλους λογίων καὶ ἀσπαστῶν τοῦ Διαφωτισμοῦ, μιὰ ἀρχαιοελληνικὴ/ἀρχαιολαγνικὴ ῥητορική. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὑπάρχουν γραπτὰ ἐκπροσώπων τοῦ Διαφωτισμοῦ, Ἀρμάνων καὶ Ῥωμαίων (π.χ. Ρήγας Βελεστινλὴς καὶ Ἀδαμάντιος Κοραής), οἱ ὁποίοι ταυτίζονταν ὡς πρὸς τὴν ῥητορική τους ὅτι εἶναι ἀπόγονοι ἀρχαίων Ἑλλήνων, καὶ ὅτι οἱ “Ἕλληνες” ὑπήρξαν σκλάβοι Ῥωμαίων καὶ μετέπειτα Τούρκων. Ἀπόψεις ποὺ δὲν ἀσπάστηκε μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῶν Ῥωμηῶν, ἴσως διότι πολὺ ἀπλὰ δὲν εἶχε πρόσβαση σὲ αὐτές.

    Πάντως, ὁ Σφραντζὴς (15ος αἰώνας) (γνήσιο – Chronicon Minus) ἀναφέρεται στὸ κάκιστον καὶ ἀφελέστατον τῶν Ἀλβανιτῶν Γένος.

    Ὁ ψευδο-Σφραντζὴς (Μελισσηνὸς-Μελισσουργὸς – Chronicon Maius, 16ος αἰώνας) ἀντικαθιστὰ τὴν λέξη τοῦ Σφραντζῆ “ἀφελέστατον΄΄ σὲ “ἀνωφελέστατον΄΄.

    Παρακάτω παραθέτω ὅλες τὶς ἀναφορὲς τοῦ (γνησίου) Σφραντζὴ σὲ Ἀλβανίτες:

    [12.1] Καὶ τὸν Μάϊον τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἐχάλασε καὶ ὁ Τουραχάνης
    τὸ Ἑξαμίλιον εἰς τὸν Μορέαν καὶ πολλοὺς τῶν Ἀλβανιτῶν ἐσκότωσεν.

    [37.1] Τῷ αὐτῷ δὴ φθινοπώρῳ τοῦ ξβ-ου ἔτους δηλονότι τε-
    λείως ἐπανέστησαν οἱ τοῦ Μορέως Ἀλβανῖται κατὰ τῶν δεσποτῶν καὶ
    αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ τόν, οὐκ οἶδα τί εἰπεῖν, Καντακουζηνὸν Μανουὴλ
    δεσπότην τάχα πεποιήκασι.

    [37.2] Τὸν δὲ Δεκέμβριον τοῦ αὐτοῦ χρόνου ἐλθόντος πάλιν τοῦ υἱοῦ
    τοῦ Τουραχάνη μετὰ φωσάτου ὑπὲρ βοηθείας τῶν δεσποτῶν καὶ κακώσαν-
    τος μικρὸν τοὺς Ἀλβανίτας καὶ τὸν αἰχμάλωτον αὐτοῦ ἀδελφὸν χάριτα
    λαβὼν ἐπανέστρεψεν.

    [39.1] Τὸν δὲ Ἰαννουάριον μῆνα τοῦ αὐτοῦ ἔτους καὶ ὁ καλὸς
    κἀγαθὸς Λουκάνης Νικηφόρος, ἢ μᾶλλον Μορεοφθόρος, καὶ τῶν πρώ-
    των καὶ πιστῶν ἀρχόντων τοῦ δεσπότου κὺρ Δημητρίου λογιζόμενος, καί
    τινες ἄλλοι Ἀλβανιτῶν καὶ Μοραϊτῶν, οὓς καὶ αὐτὸς πλέον τὸ εἰς κακίαν
    ἐκείνων πρόχειρον ᾠκονόμησεν, ἔπεισαν τὸν δεσπότην κὺρ Θωμᾶν, ἵνα
    καὶ κατὰ τοῦ ἀμηρᾶ καὶ κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ ἐπανάστασιν ποιήσῃ
    καὶ φάγῃ τοὺς ὅρκους ὡς λάχανα, οὓς πρὸ ὀλίγου μετ’ αὐτοὺς ἐποίησεν·
    καὶ ταύτα, τοῦ ἄλλου ἀγαθοῦ ἀνδρὸς Ἀσάνη Ματθαίου πρὸ ὀλίγου ἀπελ-
    θόντος καὶ ὄντος εἰς τὸν ἀμηρᾶν ἀποκρισιαρίου διὰ τὴν δουλείαν δῆθεν
    τοῦ συνοικεσίου τῆς ἀνεψιᾶς αὐτοῦ.

    [39.8] Ἔτι δὲ καὶ τὸ κάκιστον καὶ ἀφελέστατον γένος τῶν Ἀλβανιτῶν,
    καιροῦ λαβόμενον τῆς ὑπολήψεως καὶ ἁρπακτικῆς αὐτῶν γνώμης ἁρμο-
    δίου, τί οὐκ ἔπραξαν ᾒ τί οὐκ εἰργάσαντο κακόν; Ἀπιστοῦντες γὰρ δὶς
    τοῦ σαββάτου, ἀπὸ τὸν ἕνα τῶν αὐθεντῶν εἰς τὸν ἄλλον ἀπήρχοντο· καὶ
    κάστρα, ὡς ἡ ἐκείνων γλῶσσα, εἰς κεφαλατίκια ἀπῄτουν, εἰ δ’ οὖν, εἰς
    τὸν ἄλλον ἀπήρχοντο καὶ οἱ ἄλλοι πρὸς τὸν ἕτερον τῶν δεσποτῶν ὁμοίως.
    Διὰ μέσου οὖν, εἴ τι ἆρα καὶ εὕρισκον τῶν ἀθλίων τάχα Ῥωμαίων, ἀλλὰ
    δὴ καὶ τῶν Ἀλβανιτῶν καὶ συγγενῶν πολλάκις καὶ οἰκείων αὐτῶν, πάντα
    διηρπάζοντο καὶ ἠφάνιζον. Ἐγένοντο δὲ τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα, ὅτι τὶς
    ἀξίως αὐτὰ θρηνήσειεν;

    [43.3] Καθ’ ὃν δὴ καιρὸν ἡμεῖς εἰς τὰ περὶ τὴν Ῥώμην καὶ αὐτὴν τὴν
    Ῥώμην διετρίβομεν, καὶ ὁ τῶν ἀσεβῶν ἐξάρχων ἀμηρᾶς ἐλθὼν κατὰ τῆς
    Ἀλβανιτίας καὶ διώξας τὸν αὐθέντην αὐτῆς τὸν Σκαντάρην καὶ αἰχμαλω-
    τεύσας καὶ ἀφανίσας τὸν τόπον καὶ κτίσας κάστρον πλησίον τοῦ καθο-
    λικοῦ κάστρου αὐτῆς Κρούας ὀνομαζομένου, πρὸς τὸ ἀντιμάχεσθαι αὐ-
    τῷ, ἐπανέστρεψεν εἰς τὰ περὶ τὴν Κωνσταντινούπολιν.

    [45.2] Καὶ τὸν Ἰαννουάριον τοῦ αὐτοῦ ἔτους καὶ ὁ τῆς Ἀλβανιτίας
    αὐθέντης Σκαντάρης τέθνηκε φυσικῷ θανάτῳ· καὶ τὸ μὲν τοῦ τόπου καὶ
    τῆς αὐθεντίας αὐτοῦ ἔλαβεν ἡ αὐθεντία τῶν Βενετιῶν, τὸ δὲ ὁ τῆς ἀδελ-
    φῆς αὐτοῦ υἱός, Τοῦρκος ὢν καὶ εἰς τὸν ἀμηρᾶν καὶ σταλεὶς παρ’ ἐκεί-
    νου.

  2. Οι Αρβανίτες είναι αποδεδειγμένα Αλβανοί στην καταγωγή. Απλώς οι Αλβανοί είναι ένα αρχαιοελληνικό φύλο. Πληροφορίες επί του θέματος μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του γλωσσολόγου-εθνολόγου και συγγραφέα Μάριου Δημόπουλου για τον Ελληνοπελασγικό (Ελληνοαλβανικό) πολιτισμό, την ελληνική καταγωγή των Αλβανών και της Αλβανικής γλώσσας, την πανάρχαια ελληνική προϊστορία, την καταγωγή των λαών της Βαλκανικής χερσονήσου.

    http://www.greeks-albanians.com/

  3. οι Αρβανίτες αυτοί οι ιταλοι arberesh, δηλαδή οι Ελληνες που μιλούσαν και ελληνικά και αρβανίτικα, έφυγαν κυρίως προς την Ιταλία και μάλιστα στρατολογήθηκαν ως μισθοφόροι (stradioti) από τους δόγηδες της Βενετίας. Στα βενετικά αρχεία σώζονται έγγραφα που καταγράφουν την ελληνική συνείδηση των Αρβανιτών σύμφωνα με τον Γάλλο Φίλιπ κομινες αυτοπροσδιοριζοντουσαν σαν Έλληνες ο βασιλιας john 2 της ισπανιας τους επετρεψε να κρατησουν την ορθοδοξη πιστη τους o ιερεας domenico mamolo to 1673 απευθυνεται σε αυτους με ενα σημειωμα στα ελληνικα απο την πιανα ντε γκρετσι αργοτερα πιανα ντε αλβανεσι απο το 1941 και μετα … οι ιταλοι μιλουσαν για stratioti dhladh μισθοφορους των βαλκανιων ελληνοιλλυριους τουλαχιστον η θεωρια των ιταλων… τους αρχικους αυτους προσφυγες τους θεωρουσαν ελληνες …. για 600 και χρόνια η πιανα ντε γκρετσι (κοινοτητα των ελληνων) λεγόταν έτσι και το 1941 την άλλαξαν όνομα σε αλμαπνεσι δηλ κοινοτητα των αλβανων …Philippe de Commyne. Ήσαν άπαντες Έλληνες, ελθόντες εκ των πόλεων ας κατέχουσα εν Ελλάδι οι Βενετοί, τινές μεν εκ του Ναυπλίου εν Πελοποννήσω, άλλοι δε εξ Αλβανίας, ενώπιον του Δυρραχίου (μετάφραση: Σπ. Λάμπρου).
    παμε λιγο παρακατω στους ελληνες αρβανιτες οι ελληνες αρβανιτες δεν αποκαλουσαν τους εαυτους τους αρβανιτες ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.Μια απόδειξη είναι ότι και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όταν αναφέρει τη λέξη «Αρβανίτης», Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανω ότι τόσο ο Γέρος του Μωριά, όσο και οι άλλοι αγωνιστές και οπλαργηγοί, έστω και αν είχαν Ελληνο-αρβανίτικη καταγωγή, είχαν βασικές και ουσιώδεις διαφορές με τους Τουρκαρβανίτες. Διότι πώς αλλιώς ο Κολοκοτρώνης, εκτός των άλλων, όπως ο ίδιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του, κατά την Αλωση της Τριπολιτσάς, θα εξολόθρευε 32.000 Τούρκους και Αρβανίτες-Αλβανούς τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά και των άλλων, εκείνους που το 1821 πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων. Κι όχι μόνο πολέμησαν, αλλά οι μουσουλμάνοι Αλβανοί-αρβανίτες, οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί ήταν από τους χειρότερους εχθρούς των Ελλήνων, και σε τέτοιο σημείο που ειπώθηκε πως το 1821 δεν πολεμούσαν Έλληνες κατά Τουρκικών στρατευμάτων, αλλά κατά Τουρκαλβανών. Οι Μωαμεθανοί Αρβανίτες ήταν οι καλύτεροι «σφάχτες» των Τούρκων.
    Το καλοκαίρι του 1823 ο μαρκος μποτσαρης προσπάθησε να ανακόψει το δρόμο στα τούρκικα στρατεύματα που επέδραμαν προς την δυτική Ρούμελη. Τη νύχτα της 21ης Αυγούστου, επικεφαλής 350 Σουλιωτών, επιτέθηκε κατά των 4.000 Τούρκων και Αλβανών μισθοφόρων του Μουσταφά Πασά, που είχαν στρατοπεδεύσει στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, στη μάχη που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Κεφαλόβρυσου. Παρά τον αρχικά ελαφρύ τραυματισμό, συνέχισε να πολεμάει και κατάφερε να νικήσει τον Μουσταφα πασα. Όμως μια τουρκική σφαίρα τον άφησε νεκρό. Τότε οι Σουλιώτες, αν και νίκησαν, διέκοψαν τον αγώνα για να παραλάβουν τον αρχηγό τους και τα λάφυρα. Μεταφέροντας τον νεκρό προς το Μεσολόγγι όπου τελικά τον ενταφίασαν, σταμάτησαν για λίγο στον νάρθηκα της Μονής Προυσσού όπου ευρισκόταν ο Καραϊσκάκης κατάκοιτος. Αυτός τον ασπάστηκε λέγοντας “Άμποτε ήρωα Μάρκο, κι’ εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω”
    παραδειγμα τουρκοαλβανων οι σπαχηδες εξισλαμισμενοι ελληνες απο τα γιαννενα μαζευαν φορους στην πελοποννησο για τους τουρκους…οποτε αρβανιτες ειναι Ηπειρώτες και ιλλυριοι που άρχισαν να μετακινούνται προς τον ελλαδικό χώρο, συντασσόμενοι γύρω από τους αρχηγούς των φατριών τους, οι οποίοι για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν τον τίτλο του άρχοντα-γαιοκτήμονα.Οι φατρίες αυτές ήταν πιστές στην Ορθοδοξία χαράσσοντας ακόμη μια διαχωριστική γραμμή με τους άρχοντες, κυρίως των παράκτιων περιοχών, οι οποίοι πρόθυμα ασπάστηκαν το καθολικό δόγμα. Αρχικός τόπος εγκατάστασής τους ήταν η Θεσσαλία. Αργότερα, η οθωμανική εισβολή στην Αλβανία και στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα προκάλεσε νέα κύματα καθόδου προς τον νότο. Σχεδόν όλες αυτές οι φατρίες τάχθηκαν κατά καιρούς στη στρατιωτική υπηρεσία των Καταλανών, των Βενετών και των Παλαιολόγων. Στις πηγές ωστόσο, η επωνυμία Αρβανίτης κατέληξε να σημαίνει τον μισθοφόρο πολεμιστή από τα Βαλκάνια ανεξάρτητα από την εθνική του καταγωγή.Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων μάλιστα, ήρθαν αντιμέτωποι με μουσουλμάνους Αλβανούς(εξισλαμισμενους εξαλβανισμενους σαν τους σπαχηδες τσαμηδες), τους λεγόμενους «Τουρκαλβανούς». και οπως ειπα και πιο πανω οι αρβανιτες ελληνες δεν ονομαζαν ποτε τους εαυτους τους αρβανιτες μα σουλιωτες υδραιοι κ.α αλλά οι μουσουλμάνοι Αλβανοί-αρβανίτες, οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί ήταν από τους χειρότερους εχθρούς των Ελλήνων Οι Μωαμεθανοί Αρβανίτες(εξισλαμισμενοι σαν τους σπαχηδες) ήταν οι καλύτεροι «σφάχτες» των Τούρκων. οπως θα εξηγησω πιο κατω με αρχαιες πηγες το αρβων ειναι στα ορια του ελληνικου κρατους εχουν βρεθει ελληνικες επιγραφες στην γυρω περιοχη μιλαμε για ελληνες αρβανιτοφωνες(αλβανοφωνες) απο την οποια θα προκυψει η διαλεκτος τον τοσκηδων και απο τους τοσκηδες η γλωσσα του αλβανικου κρατους Οι ίδιοι(αρβανιτες) δηλώνουν την ελληνική εθνικότητά τους και οι Βενετοί δημόσιοι λειτουργοί την καταγράφουν η γλωσσα δεν δειχνει καταγωγη αλλα μαζι με τους “αρβανιτες χριστιανους ” στην ελλαδα ηρθαν και μουσουλμανοι για τους βυζαντινους τα ορια του ηπειρωτικου κρατους και του ιλλυρικου(αλβανικου) ηταν δυσκολο να τα προσδιορισουν και καποιοι απο αυτους περναν σαν κριτηριο την γλωσσα για την καταγωγη… και οι καπαδοκες μιλουσαν τουρκικα και οχι ελληνικα μα πολεμουσαν τους τουρκους με την αρχη της πτωσης της βυζαντινης αυτοκρατοριας η ελληνικη γλωσσα αρχισε να χανει την “δυναμη” της μα οι λαοι ειχαν εκεινα τα χρονια την ελληνικη εθνικη συνειδηση 600 χρονια κρατησε η πιανα στε γκρετσι στην ιταλια μεχρι που ηρθε ο μουσολινη το 41 και αλλαξε ονομα για προπαγανδιστικους λογους…
    οι αρχαιοι συγγραφεις οπως ο Προκόπιος (6ος αι. μ.Χ.) ΜΑΣ ΛΕΝΕ η Ήπειρος φτάνει ως την Επίδαμνο (Δυρράχιο)
    «Έλληνες εισίν, Ηπειρώται καλούμενοι, άχρις Επιδάμνου πόλεως, ήπερ επιθαλασσία
    οικείται». Εκεί, στην Επίδαμνο, τοποθετεί και ο Θουκυδίδης (5ος αι. π.Χ.) τα όρια των
    Ηπειρωτικών φύλων. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής (1ος αι. π.Χ.) τα προσδιορίζει
    βορειότερα της Αυλώνας. Το αρχαίο ρητό «Ωρκίην υπέρ αίαν ερείδεται Ελλάδος αρχή»
    θέλει την Ελλάδα να αρχίζει από τη γη του Ωρικού. Τέλος ο Στράβων (1ος αι. μ.Χ.)
    θεωρεί ως όριο Ηπειρωτών και Ιλλυριών το Γενούσο ποταμό και τη γειτονική Εγνατία
    Οδό, πού ξεκινούσε από το Δυρράχιο. το αρβων για τους αρχαιους ηταν στα ορια του ελληνικου ηπειρωτικου κρατους οχι του ιλλυρικου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *