Πυρά Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου για ”Corpus Christi” και ”Χρυσή Αυγή”

Του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

Η απάντηση στη βλασφημία και τον χλευασμό της πίστης είναι η αναπλήρωση της πτώσεως των ταλαίπωρων χλευαστών με το περίσσευμα της δικής μας αγάπης και του δικού μας αγιασμού.


Δύο λόγια νοιώθω την ανάγκη να πω ξέροντας πως θα ενοχλήσουν πολλούς. Αφορμή τα όσα διαδρατίστηκαν με ένα άθλιο κινηματογραφικό έργο.

Μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα η αντικειμενική κριτική είχε αποφανθεί ότι πρόκειται για ένα έργο αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας, για μια μετριότητα.

Η δεύτερη πληροφορία που είχαμε είναι ότι οι συντελεστές του, θα επεδίωκαν την σύγκρουση με την Εκκλησία για καθαρά διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους.

Ήδη κάποιοι γνωστοί, αγανακτισμένοι πάντα με τους άλλους και ποτέ με τον εαυτό τους, ρωτούσαν τι κάνει η Ιερά Σύνοδος.

Η Σύνοδος όντως απασχολήθηκε με το θέμα, το συζήτησε, είχε τις πληροφορίες για την επιδιωκόμενη σύγκρουση εκ μέρους των συντελεστών της ταινίας και αποφάσισε να αντιδράσει με σύνεση, χωρίς όμως να τους προσφέρει την επιδιωκόμενη ευκαιρία.

Πάντα όμως υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν μόνο τη γνώμη τους σωστή. Εκείνοι που πιστεύουν ότι κάθε άποψη διαφορετική από τη δική τους είναι προδοτική.

Λησμόνησαν ότι το καλό πρέπει να γίνεται καλά για να είναι καλό.

Τελικά οι θλιβεροί συντελεστές του έργου πέτυχαν στο στόχο τους.

Διαφημίστηκαν, παρουσιάστηκαν σαν θύματα οι πραγματικοί θύτες, παρουσίασαν σαν τέχνη, την χυδαιότητα του εσωτερικού τους κόσμου, τέθηκαν υπό την προστασία του γνωστού λόμπυ Τατσόπουλος-Ρεπούση και σία και έτσι πέτυχαν οι δήθεν υπερασπισταί του Χριστού να γίνουν οι καλύτεροι διαφημιστές μιας χυδαίας μετριότητας.

Να παρουσιαστεί σαν τέχνη το άτεχνο, σαν σημαντικό το ασήμαντο, να φανούν σαν σπουδαίοι οι μετριότητες, να παριστάνουν τους ηθο-ποιους οι φθορείς και διαφθορείς του ήθους και της αξιοπρέπειας, ανήγαγαν σε μεγέθη ασήμαντα τα θλιβερά ανθρωπάκια.

Ναι είμαι θυμωμένος με αυτούς τους ψευτο-ομολογητές και ψευτο-ήρωες.

Να τα πάρω όμως τα πράγματα με την σειρά.

Θά με ερωτήσετε: Δεν σε ενόχλησε αυτό το άθλιο έργο; Ασφαλώς και πολύ.

Όταν ξέρεις ποιός είναι ο Χριστός που αγαπάς και πιστεύεις και Τον διακονείς σε όλη σου τη ζωή ενοχλείσαι. Ενοχλείσαι από το κατάντημα των ανθρώπων, από την απίστευη διαστροφή της ψυχής τους, από τα θλιβερά απωθημένα και τις μειονεξίες τους.

Λυπάσαι για τη φτήνεια τους, που προσπαθούν να την πουλήσουν για τέχνη. Όμως ξέρεις: Ο Χριστός σου δεν έχει καμμία σχέση με το περιεχόμενο αυτού του έργου. Ότι ο Χριστός σου ΔΕΝ κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια, από τα γυναικάρια και τα ανδρεικελα που ισχυρίζονται ότι κάνουν τέχνη.

Ο καθένας ο,τι έχει δίνει και όλοι αυτοί δείχνουν τι έχουν και ποιοί είναι. Δείχνουν μόνοι τους την ποιότητα τους και ρεζιλεύονται.

Αν οι θερμόαιμοι δεν τους είχαν διαφημίσει, θα είχαν περάσει απαρατήρητοι. Το μόνο που κατάφεραν η θλιβερή θιασάρχης και η παρέα της είναι να επιβεβαιώσουν την γνωστή προφητεία του Γέροντος Συμεώνος για τον Χριστό. «Ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών και εις σημείον αντιλεγόμενον». Δυστυχώς γι’αυτούς κείται εις πτώσιν.

Το δεύτερο που περιμένω να με ρωτήσετε είναι: Μα δεν πρέπει να υπερασπίσουμε την πίστη μας, τον υβριζόμενο Χριστό μας; Ναι, αλλά πως;

Την μέθοδο που χρησιμοποίησαν οι «αγωνιστές» την έχει αποδοκιμάσει ο ίδιος ο Κύριος μας.

Είναι η μέθοδος του Πέτρου που πήγε να υπερασπισθεί το Χριστό με ένα μαχαίρι. Το ίδιο λοιπόν κάνουν και οι σημερινοί που είναι ικανοί να καταστρέψουν, να κτυπήσουν και πιθανώς να λυντσάρουν τους υβριστές στο όνομα της πίστης.

Τι θλιβερό. Αλλά και πόσο επίκαιρο. Ο Χριστός αποδοκιμάζει τη μέθοδο τους. Θα μπορούσε ο Χριστός να υπερασπισθεί τον εαυτό Του μόνος Του.

Με τις λεγεώνες των Αγγέλων Του. Θα μπορούσε να ρίξει φωτιά και να τους κάψει. Αμφιβάλλετε; Δεν είναι όμως αυτό το πνεύμα Του.

Ο Χριστός δεν κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια. Δεν κινδυνεύει από την αναισχυντία των άθεων και των διεφθαρμένων.

Η Πίστη κινδυνεύει από την αμετανοησία των χριστιανών, από την απουσία αγιασμού και αρώματος χάριτος σ’ αυτούς που θέλουν να λέγονται πιστοί.

Κινδυνεύει από την εκκοσμίκευση της πνευματικής ζωής των χριστιανών που αντικατέστησαν τον αγιασμό και το μαρτύριο για την πίστη, αυτή είναι η πνευματική αντίσταση, με το λυντσάρισμα των απίστων.

Δεν θυμίζει αυτό κάτι από Ιερά Εξέταση και μουσουλμανισμό η κάνω λάθος; Αφήσαμε τα βαρύτερα του νόμου και κυνηγάμε τα εντυπωσιακά και τα εύκολα.

Η απάντηση στη βλασφημία και τον χλευασμό της πίστης είναι η αναπλήρωση της πτώσεως των ταλαίπωρων χλευαστών με το περίσσευμα της δικής μας αγάπης και του δικού μας αγιασμού.

Θέλω όμως να πω και δυό λόγια και στους «επαγγελματίες» υπερασπιστές κάθε χυδαιότητας στο όνομα της τέχνης.

Με τέτοιους υπερασπιστές δεν μεταποιείται η χυδαιότητα, αδικείται η τέχνη, αλλά και αποκαλύπτεται η πνευματική πτωχεία των δήθεν προοδευτικών.

Η ταύτιση της χυδαιότητας με την τέχνη δεν τιμά αυτούς που το επιχειρούν. Ελευθερία του λόγου είναι και η βλασφημία και η αισχρολογία και η ρυπαρότητα.

Είτε όμως μας αρέσει είτε όχι η γλώσσα πάντα λαλεί από το περίσσευμα της καρδιάς και έτσι οι άνθρωποι δεν δείχνουν την ανύπαρκτη ελευθερία τους, αλλά την θλιβερή ποιότητα και το περιεχόμενο της καρδιάς τους και αυτορεζιλεύονται πέρα από τους τίτλους και τους τύπους τους.

Κανένα επιχείρημα δεν αποκτά ουσία και αλήθεια κρυπτόμενο πίσω από το βαρύγδουπο τίτλο του Πανεπιστημιακού Καθηγητή σε μια εποχή που μια τέτοια εκλογή επιτυγχάνεται με την υποστήριξη συντεχνιών ποικίλης μορφής, πολύ περισσότερο όταν κάποιοι αληθινά ικανοί απερρίφθησαν γιατί δεν ανήκαν στην «ομάδα», γιατί τους απέρριψε ο ιδεολογικός Προκρούστης.

Η χυδαιότητα και η αισχρότητα ούτε τέχνη είναι, ούτε πολιτισμός.

Άφησα τελευταία τη «Χρυσή Αυγή» που στην πραγματικότητα είναι «μαύρη νύκτα».

Είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη χρυσή αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό.

Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών.

Ξεχάσατε αγαπητοί μου χριστιανοί το λόγο του Χριστού «εφόσον εποιήσατε, ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε;»

Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού;

Δεν είναι ο «πλησίον» της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπόν με την χρυσαυγίτικη αντίληψη θα έπρεπε ο Σαμαρείτης βλέποντας τον πληγωμένο Ιουδαίο να τον πετάξει στα σκουπίδια, τότε θα ήταν «καλός».

Κάθε εναγκαλισμός και χάϊδεμα χριστιανού η πολύ περισσότερο ιερωμένου προς την Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης.

Κανείς δεν μπορεί να παίζει «εν ου παικτοίς». Ο λόγος του Θεού έχει απόλυτο και αιώνιο κύρος.

Είναι άλλο το θέμα των προσφύγων και των προβλημάτων που μια ανίκανη πολιτική ηγεσία άφησε να δημιουργηθούν και άλλο η απόλυτη αξία του ανθρώπινου προσώπου.

Δεν θα ακυρώσουμε την αλήθεια του Θεού για να λύσουμε τα προβλήματα μας. Αντιθέτως τα προβλήματα δημιουργήθηκαν γιατί την αλήθεια του Θεού την αντικαταστήσαμε με την αλαζονεία μας και την επιπολαιότητα μας.

Στώμεν λοιπόν καλώς! Στώμεν μετά φόβου! Η άκρη του κουβαριού είναι του Χριστού το θέλημα και όχι οι αυθαιρεσίες και οι εξυπνάδες των ανθρώπων!

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita/14101-corpus-christi

(1573) αναγνώσεις

One comment

  1. Σεβασμιότατε,
    διάβασα το άρθρο σας, όχι μόνον μία φορά, και πραγματικά με συγκίνησε. Σε μια εποχή, όπου τα λόγια περίσσεψαν και η αμφισβήτηση και η αποδόμηση κάθε αξίας και ιδανικού έχει κυριαρχήσει, η ελευθερία της γνώμης έχει παρερμηνευτεί και αντικατασταθεί από την άκρατη φλυαρία και την ανεδαφική επιστημολογία, ο δικός σας λόγος σαν σωστού ποιμενάρχη, και κατηχητή ακούμπησε την ψυχή και την ταρακούνησε καθώς βοηθάτε να ξυπνήσει ο πνευματικός άνθρωπος που με τόση επιμέλεια προσπαθούν να τον διατηρούν σε ένα απύθμενο λήθαργο. Είναι αλήθεια ότι βαρεθήκαμε τους συνεχείς διαπληκτισμούς προσπαθώντας να κάνουμε τι?, να πείσουμε αυτόν που δεν θέλει να πεισθεί, να αναγκάσουμε να πιστέψει αυτός που αρνείται πεισματικά να δει το φώς ,και άραγε γιατί? Δεν είναι αυτό καταπάτηση της ελευθερίας του άλλου?. Είδα στο άρθρο σας μια άλλη όψη της ζωής, αυτή της αυτοκριτικής και της αναζήτησης του πνευματικού ανθρώπου που όλοι δυστυχώς έχουμε ξεχάσει ότι κρύβεται μέσα μας και που κάθε φορά που αυτή η μικρή αλλά αλάνθαστη φωνή προσπαθεί να μας υποδείξει το σωστό, εμείς την αναγκάζουμε να σιωπήσει .
    Συμφωνώ ότι πρέπει να υπερασπιστούμε την πίστη μας, αλλά πιστεύω ότι τώρα κατηγορούμε τον μηχανικό για το λάθος οικοδόμημα που έκτισε και τον βρίζουμε, τον κατηγορούμε για την άθλια κατασκευή του κτίσματος, όταν εμείς οι ίδιοι του δώσαμε άδεια να κτίσει στην άμμο. Δεν είδα να διαμαρτυρηθεί σύλλογος γονέων ή εκπαιδευτικών εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε ακόμη σύσσωμη η ελληνική κοινωνία να αντιδράσει στα πνευματικά σκουπίδια με τα οποία μορφώνονται τα ελληνόπουλα από τις πρώτες τάξεις της σχολικής τους ζωής εδώ και χρόνια, όταν υπουργοί σαν άλλοι Ηρόστρατοι κατέστρεφαν την ελληνική γλώσσα. Δεν σκέφτηκε κανείς ότι η τύχη του Γένους μας κρίνεται στις σχολικές αίθουσες ?.Όταν τα μάτια του Χριστού συγκρίνονται με τα μάτια μιας γάτας (Ανθολόγιο Στ’ δημοτικού, σελ. 166), όταν διαβάσαμε το θρυλικό «Τότε που πήγαμε βόλτα τον Επιτάφιο»,το επίσης τραγικό « Όταν φτάσαμε στην Εκκλησία οι ψάλτες σήκωσαν τον Επιτάφιο ψηλά πάνω από την πόρτα κι όλοι εμείς περάσαμε από κάτω. Να, όπως το περνά περνά η μέλισσα» (Ανθολόγιο Γ’ και Δ’ Δημοτικού. Σελ. 79.), και δεν είναι όμως μόνον αυτά αλλά και πολλά ακόμη που αφορούν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, δεν βγήκε κανείς στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Τί περιμέναμε, αυτά δεν θα οδηγούσαν κάπου?
    Και έτσι φτάνουμε στο corpus Christi όπου αγωνιστές της πίστης προσπάθησαν να στείλουν το μήνυμα του σεβασμού στο θείο πρόσωπο του Χριστού, – ο οποίος είχε πάψει να υπάρχει για κάποιους εδώ και χρόνια – θύμα στο βωμό της παγκοσμιοποίησης και του μοντερνισμού, και να περιστοιχίζονται από τις ύαινες της πολιτικής εξουσίας που άλλες από αυτές έχουν ήδη αρχίσει να ξεκοκαλίζουν το πτώμα ενώ άλλες λυσσομανούν περιμένοντας να έρθει ή σειρά τους για ότι θα απομείνει. Αυτό νομίζω ότι θα συμβεί αν δεν και εμβαθύνουμε στο μήνυμα που στέλνετε με το άρθρο σας. Μια προσπάθεια βέβαια που απαιτεί ανάταση σε πνευματικό, ψυχικό και ηθικό επίπεδο του ανθρώπου. Μια κινέζική παροιμία λέει “εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς και πιστεύω Σεβασμιότατε ότι είμαστε πια σε αυτούς τους καιρούς και ας είναι ευχή όλων μάς να σταθούμε άξιοι της ορθόδοξης πίστης μας και της ιστορίας του γένους μας, με βασικό γνώμονα και πυξίδα τη δική σας καθοδήγηση και παράδειγμα στάσης ζωής.

    Μετά βαθυτάτου σεβασμού,
    ΑΠΟΞΟΥΔΗ ΕΡΗ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *