Προσεγγίσεις στο νέο βιβλίο του Ακαδημαϊκού Βασίλειου Μαρκεζίνη με τίτλο: «Η κληρονομιά της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό»

Το Αντίβαρο παρουσιάζει ακόμη μία αποκλειστικότητα του Βασίλειου Μαρκεζίνη. Αυτή τη φορά πρόκειται για την βιβλιοκριτική του νέου του πονήματος με τίτλο «Η κληρονομιά της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό», το οποίο κυκλοφορεί από αυτήν την εβδομάδα (Σεπτέμβριος 2013) από τις εκδόσεις Σιδέρης. Μία εξαιρετική μελέτη, η οποία απευθύνεται ιδιαίτερα στους Έλληνες νέους ώστε να γνωρίσουν ακόμα καλύτερα την αρχαία ελληνική τραγωδία και κληρονομιά και αξίζει την προσοχή μας.

Την παρουσίαση κάνει ο Δημήτρης Σταθακόπουλος

Δρας κοινωνιολογίας της ιστορίας Παντείου πανεπιστημίου

Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Μουσικολόγος

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:

«H ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ »

markezinhs_biblio_arxaia_tragwdia_eurwpaiko_politismo Έχω την τιμή και χαρά να παρουσιάσω στο διαδικτυακό περιοδικό ΑΝΤΙΒΑΡΟ ( http://www.antibaro.gr ) , το νέο βιβλίο του Ακαδημαϊκού Βασ. Μαρκεζίνη , με τίτλο: «Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ» – ISBN: 978-960-08-0635-9 , 541 σελ., 1η έκδοση: Σεπτέμβριος 2013 Copyright © Βασίλειος Μαρκεζίνης, © Εκδόσεις Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ, (έτος ιδρύσεως 1891), με Κεντρική διάθεση: Σόλωνος 116, 106 81 Αθήνα, Τηλ.: 210 3833434, Fax: 210 3832294, Email: contact@isideris.gr , Site: www.isideris.gr, σε επιμέλεια κειμένου της Αλίκης Σαλίμπα, ηλεκτρονική σελιδοποίηση της Φωτεινής Σκουρή, μακέτα εξωφύλλου της Έλενας Ζουρνατζή.

Ο Ακαδημαϊκός Βασ. Μαρκεζίνης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις , θα μπορούσατε όμως να δείτε μία ανθολογία κειμένων του , καθώς και ένα σύντομο βιογραφικό του, εδώ:

Συχνά σε ομιλίες μου αναφέρομαι στο πρότυπο του πολιτιστικά και πολιτικά υγιούς νεοέλληνα ( όχι ελληνάρα, ραγιά ή ξενόδουλου ) που τελικά λόγω ιστορικοπολιτικών συγκυριών, δεν αναδύθηκε ποτέ , μιάς και δεν μπόρεσε να συνταχθεί με ομοίους του ούτως ώστε από κοινού να αυτοδιοικηθούν και να οργανώσουν ένα πρότυπο αξιοπρεπές Ελληνικό κράτος ( και όχι προτεκτοράτο ) με διεθνές αντίκτυπο που θα άρμοζε σε Πολίτες και όχι υπηκόους ( υπό+ακούω ).

Διαβάζοντας την εξομολόγηση του Βασ. Μαρκεζίνη , ότι η αρχική του κλίση και επιθυμία ήταν να γίνει ζωγράφος, – κάτι που απέτρεψαν ο συντηρητισμός και οι αστικές συμβάσεις της αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής εκείνης ( γενν. 1944 ) – και ψηλαφώντας την πορεία ζωής και το ήθος του, διαπίστωσα ότι πρόκειται για μία τέτοια προσωπικότητα, πανεπιστήμονα από εκείνες που δυστυχώς δεν αναδύθηκαν ( σύμφωνα με τα προλεγόμενα ) ως πολιτικά πρότυπα στη σύγχρονη Ελλάδα.

Aν και διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός που θα μπορούσε να έχει έπαρση και «λόγια αποστείρωση» , εν τούτοις πρόκειται για έναν άνθρωπο εντελώς διαφορετικού από τον παρακμιακό και συχνά αποκρουστικό τύπο του πανεπιστημιακού, πολιτευτή και εν γένει δημοσίου προσώπου της Μεταπολίτευσης, που τελικώς αντιπροσωπεύει τον τύπο του ανιδιοτελούς και ανεξάρτητου από σκοπιμότητες διανοούμενου, του αναγεννησιακού ανθρώπου.

Σίγουρα σε αυτό βοηθούν τα ποικίλα ενδιαφέροντά του στην τέχνη, τη φιλοσοφία και την επιστήμη, η ιδιότητα του δασκάλου στη διαμόρφωση ελεύθερα σκεπτόμενων μαθητών, αλλά κυρίως ο κοσμοπολιτισμός και η οικουμενική σκέψη του αν κι’ έχει σταθερά την πατρίδα του στο επίκεντρο της μέριμνάς του, όπως εύστοχα έχει επισημάνει ο Μελέτης Μελετόπουλος.

Το νέο βιβλίο του «Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ» , αφιερώνεται στους νέους με την ελπίδα να έλθουν πλησιέστερα στους σοφούς προγόνους , ήδη δε από την αρχή μας δηλώνει τη μεθοδολογία και τον τρόπο προσέγγισης του θέματός του λέγοντας ότι: « Τα σύνθετα κείμενα , απαιτούν πολλαπλές μορφές ανάλυσης» .

Το μόνο αντίστοιχης πληρότητας, σύνθεσης, ανάλυσης και διδακτικής βιβλίο που έχω διαβάσει για την εν γένει αρχαία ελληνική λογοτεχνία είναι του ALBIN LESKY: Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας – εκδ. Αφων Κυριακίδη , Θεσ/νίκη σε μτφ. του καθηγ. Αγαπητού Γ.Τσοπανάκη. Ως τέτοιο , δηλ. ως κλασικό έργο διεθνούς κύρους και βεληνεκούς θα μπορούσε πρώιμα, αλλά όχι αδόκιμα , να χαρακτηριστεί το έργο του Βασ. Μαρκεζίνη, μιάς και όπως αναφέρει ο Italo Calvino: « Κλασικά είναι εκείνα τα βιβλία που φτάνουν στα χέρια μας κουβαλώντας τα ίχνη των αναγνώσεων που έχουν προηγηθεί της δικής μας και σέρνουν πίσω τους τα ίχνη που άφησαν στην κουλτούρα ή τις κουλτούρες που διέτρεξαν »

Ο Βασ. Μαρκεζίνης δεν είναι εξειδικευμένος κλασικός φιλόλογος, αλλά ένας ακαδημαϊκός ελληνικής μορφώσεως που εμπνεόμενος από ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων, προσπαθεί να σκιαγραφήσει την ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών ιδεών διά μέσου των αιώνων και να παρουσιάσει αυτή την εξελικτική πορεία σε φοιτητές κολεγίων ή πανεπιστημίων, που μελετούν τους κλασικούς ή παρακολουθούν προγράμματα σπουδών τα οποία ιχνηλατούν , όπως και ο ίδιος λέει, την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Επιθυμία του είναι το βιβλίο να λειτουργήσει ως «οδηγός ανάγνωσης» των διαφόρων μεταφράσεων που οι φοιτητές καλούνται να μελετήσουν, δεδομένου ότι παρουσιάζει πληροφορίες για το ευρύτερο πλαίσιο των πρωτότυπων μύθων και ιστοριών, καθώς και για την κατοπινή πρόσληψή τους στην Ευρώπη.

Πηγή έμπνευσής του είναι ο Ευριπίδης και οι ψυχολογικές αναζητήσεις του αρχαίου συγγραφέα.

Ο συγγραφέας αναφέρει : « Το βιβλίο μου ασχολείται επίσης με την πρόσληψη αυτών των ιδεών σε κατοπινούς αιώνες στην Ευρώπη και γενικότερα, στην επονομαζόμενη «Δύση». Ως εκ τούτου, θεώρησα πως όφειλα να εξετάσω μερικές τουλάχιστον από τις πολυάριθμες «προσαρμογές» και «επανερμηνείες» κλασικών έργων, οι οποίες, μεταξύ άλλων, αποδεικνύουν τη διαχρονική αξία των πρωτοτύπων. Η εξέταση αυτή επιχειρείται κυρίως στο Πέμπτο, το Έκτο και το Έβδομο Κεφάλαιο. Τα εξεταζόμενα έργα –παλαιά και νέα κλασικά– συναποτελούν τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτισμική κληρονομιά, την οποία και προσπαθεί να φέρει στο προσκήνιο το παρόν βιβλίο. Κατ’ αυτή την έννοια, το βιβλίο δεν αφορά μόνο τα αρχαία κλασικά έργα· αφορά τον πολιτισμό –τον ευρωπαϊκό πνευματικό πολιτισμό. Κανείς στις μέρες μας δεν ισχυρίζεται πως πρόκειται για τον μόνο πολιτισμό που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη· εξίσου, όμως, κανείς δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι πρόκειται για έναν από τους παλαιότερους και πλουσιότερους πολιτισμούς που διαμόρφωσε η ανθρωπότητα».

Και συνεχίζει σε άλλο σημείο λέγοντας: « Στο ίδιο πάντα πνεύμα, το βιβλίο μου εξετάζει επίσης τους τρόπους κατά τους οποίους οι ιδέες των αρχαίων κλασικών εισχώρησαν στις εικαστικές τέχνες και τη μουσική. Η επιλογή αυτή στηρίζεται στην πεποίθησή μου ότι ορισμένες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, πέραν της τέχνης του λόγου, μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να καταλάβουν καλύτερα έννοιες όπως η αγάπη, η εκδίκηση, η ανιδιοτέλεια ή η συγχώρεση ».

Καταφανώς στο βιβλίο, δηλώνεται εξ αρχής ο διαχωρισμός μεταξύ «θεσμικών εμποδίων», όπως είναι το κράτος, η θρησκεία, η πολιτική ιδεολογία, η ακαδημαϊκή «αυθεντία», τα οποία μπορούν μεν να δώσουν έμπνευση αλλά, πολλές φορές, μπορούν και να καταπνίξουν μια καινοτόμο πορεία• σε αντιδιαστολή των ανασταλτικών παραγόντων που βρίσκονται μέσα στον κάθε άνθρωπο , όπως είναι για παράδειγμα η έλλειψη του θάρρους να αμφισβητήσουμε τα κοινωνικά ταμπού, τον έμφυτο συντηρητισμό, την έλλειψη φαντασίας ή οποιωνδήποτε άλλων κινήτρων για βαθύτερη σκέψη και κριτική αντιμετώπιση.

Όπως εμφατικά σημειώνει ο συγγραφέας , η πρωτοτυπία είναι εφικτή μόνον εφόσον δεχθούμε ότι η θρησκευτική, ακαδημαϊκή ή κοινωνική «αυθεντία» ενίοτε εμποδίζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους και ότι, γι’ αυτόν τον λόγο, πρέπει κάπως και κάποτε να τίθεται σε δεύτερη μοίρα, ούτως ώστε οι άνθρωποι να ενθαρρύνονται να κινηθούν πέραν της «πεπατημένης». Διότι όποιος δεν τολμά να κάνει λάθος, δεν πρόκειται ποτέ να πει κάτι νέο !!!

Το γεγονός ότι σήμερα έχουμε ευφυέστατους νέους, δεν σημαίνει ότι αυτοί είναι και καλλιεργημένοι διαπιστώνει ο ακαδημαϊκός δάσκαλος, ενώ τον προβληματίζει έντονα η ανθρώπινη αντιφατικότητα και παραδοξότητα που μπορεί να κάνει το καλό και να προξενεί κακό, δηλ. το χάρισμα του ανθρώπου να κτίζει, αλλά και η τάση του, ακολούθως, να καταστρέφει τα δημιουργήματά του. Η ικανότητά του να κατακτά το περιβάλλον του και, όπως βλέπουμε σήμερα, τελικά να το βλάπτει, η γενναιοδωρία με την οποία προσφέρει, αλλά και η σκληρότητα με την οποία αρνείται, τη στήριξή του όταν υπάρχει ανάγκη βοήθειας, αγνοώντας την αγαπητική και τις διδασκαλίες των θρησκειών του. Το χάρισμά του να διακρίνει και να θαυμάζει την ομορφιά, αλλά και η τάση του ν’ αφήνει ασχήμια στο πέρασμά του !!! Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν εμπνεύσει και, παράλληλα, έχουν σημαδέψει την ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και τη ζωή μεμονωμένων, απλών ανθρώπων αναφέρει χαρακτηριστικά.

Επίσης εξ αρχής αντιλαμβάνεται πώς , παρά τις 541 σελ. του βιβλίου του , δεν θα μπορούσε ποτέ να παρουσιάσει ένα πλήρες έργο μιάς και : « αν θέλαμε να είμαστε ακριβείς και σχετικά πλήρεις, θα καταλήγαμε μάλλον να γράψουμε περισσότερους τόμους από ό,τι χρειάστηκαν οι ίδιοι οι «αρχαίοι κλασικοί» για να εκφράσουν τη σοφία τους».

Κλείνοντας το βιβλίο, ο Βασ. Μαρκεζίνης σημειώνει το χρέος μας σε κλασικούς Ευρωπαίους συγγραφείς, όπως τον Shakespeare, τον Goethe και τον Dante που μέσα από μια Freud-ική προσέγγιση αποκαλύπτουν τη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως, σε μικρότερο βαθμό, την αποκάλυπταν και οι καμβάδες του Cabanel ή του Alma Tadema στον κόσμο των καλών τεχνών του 19ου αι., εναποθέτει δε τις ελπίδες του στον εμπνευσμένο καθηγητή πανεπιστημίου/ων και /ή κολλεγίων που θα χρησιμοποιήσει το έργο του ως «οδηγό» , προκειμένου να ωθήσει τους νέους και τις νέες που διδάσκει , να συνειδητοποιήσουν την πνευματική συνέχεια, αλλά και να ευαισθητοποιήσει την ψυχή τους απέναντι στην ομορφιά των κειμένων και των ζωγραφικών έργων μέσω των οποίων εξωτερικεύθηκαν αυτές οι ιδέες στην Ευρώπη και τελικά στον κόσμο όλο.

Εφόσον το καταφέρει, – εύχεται και ελπίζει ο συγγραφέας -, θα είναι ανεκτίμητη η υπηρεσία που θα προσφέρει στην κοινωνία του, μιάς και όσον αφορά τους ίδιους τους μαθητές και τις μαθήτριές του, ο καθηγητής αυτός, ( χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί ), μπορεί με την όλη αυτή διαδικασία ν’ αλλάξει τη ζωή τους προς το καλύτερο. Πρόκειται όμως και για τεράστια ευθύνη, αλλά για οποιονδήποτε επαγγελματία, η πρόκληση αυτή είναι αξιοζήλευτη .

Καλή απολαυστική ανάγνωση λοιπόν ενός γνωστού κατά τα άλλα θέματος, αλλά με μία νέα προσέγγιση , τολμώ να πω πρωτότυπη και διδακτική.

(2231) αναγνώσεις

9 comments

  1. Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν!

  2. “Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν” , ωραία ελληνική παροιμία, αλλά δεν αρμόζει πάντοτε, όπως εν προκειμένω. Ειδικότερα, το ΑΝΤΙΒΑΡΟ έχει πληθώρα πολιτικοκοινωνικών άθρων προβληματισμού, προτάσεων, αφυπνίσεως, αλλά και μεστού νηφάλιου λόγου και όχι μόνον λογοτεχνικού περιεχομένου. Ακόμα και εγώ ο ίδιος πέραν των ιστορικών συνήθως άρθρων, ήδη από την άνοιξη του 2011 , με αρθογραφία μου είχα “προβλέψει” όλα όσα έγιναν και γίνονται, ενώ τον Ιανουάριο του 2013 υπέβαλα μηνυτήρια αναφορά στον Εισαγγ. Α.Π η οποία προχωρά σε προανακριτικό επίπεδο και δεν μπήκε στο αρχείο. ‘Αρα δεν αρμενίζουμε μόνον, αλλά δρούμε κιόλας. Τέλος ακόμα και στην Κατοχή, η πνευματική ζωή του τόπου δεν είχε σταματήσει , ούτε η δημιουργία καλλιτεχνικών και λοιπών έργων. Ο ακαδημαϊκός Βασ. Μαρκεζίνης , μεταξύ των πολύ σοβαρών πολιτικών και γεωπολιτικών του έργων έγραψε και αυτό το βιβλίο , ώς διδακτικό εγχειρίδιο φοιτητών της ελληνικής κλασικής παιδείας και απλά τώρα έτυχε να εκδοθεί στην Ελλάδα σε αυτή τη δύσκολη για όλους μας περίοδο. Τι να έκανε το ΑΝΤΙΒΑΡΟ, να μην το παρουσιάσει ; Προσωπικά νομίζω ότι όφειλε να το παρουσιάσει .
    Γνώμη λοιπόν δικαιούνται οι πάντες, όμως γνώση για να έχουν γνώμη , έχουν ; ( Πλάτων – Πρωταγόρας ). Νομίζω ότι αδικήσατε το ΑΝΤΙΒΑΡΟ και το Βασ. Μαρκεζίνη με την ωραία ελληνική παροιμία, αλλά άστοχη ( ημαρτημένη ) εν προκειμένω. Φιλικά !!

  3. Ὁ κ. Σταθακόπουλος παράγει πραγματικὰ θετικὸ ἔργο, γι’ αὐτὸ δὲν
    διαφωνῶ ποτὲ μαζί του, ἐδῶ στὴν οἰκογένεια (τυπικὴ νεο-ἑλληνικὴ
    οἰκογένεια μὲ τὰ προβλήματά της!) τοῦ Ἀντιβάρου.

    Τὸν θυμᾶμαι στὸ Ἀρχονταρίκι, ὅταν ἤμουν σαφῶς μικρότερος στὴν
    ἡλικία: οὔτε κὰν θυμᾶμαι πότε, πρέπει νὰ πήγαινα Γυμνάσιο. Μὲ
    εἶχε ἐντυπωσιάσει ὅτι εἶναι ἄσσος στὴν παραδοσιακή μας Ἀνατολίτικη
    μουσική, παίζει (ὅσο μπορῶ νὰ θυμηθῶ) μὲ ἄνεση ἔγχορδα νυκτά,
    καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι θεωρητικὸς τῆς μουσικῆς τῆς ὀθωμανικῆς
    περιόδου καὶ δραστήριος δικηγόρος. Ἄν τοποθετήσουμε σ’ αὐτὰ
    ὅτι ὑπῆρξε διδάκτορας μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ άείμνηστου
    καθηγητὴ Νεοκλῆ Σαρρῆ, εἶναι σημαντικὴ προσωπικότητα. Διότι,
    ἄν εἶναι νὰ ἀνασυνταχτοῦμε, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ θὰ γίνει αὐτό, ἄν ἀρχίσουμε
    καὶ θαύουμε καὶ τοὺς ἀθόρυβους, εργατικοὺς καὶ φιλότιμους
    ἀνθρώπους; Μὲ τοὺς ἀθόρυβους ἐθνικιστές; Αὑτοὺς ποὺ στηρίζουν
    ἔμμεσα τὸν φασισμό; Τοὺς ἐθνικόφρονες φιλοχουντικούς; Ἔχουμε
    γεμίσει στὴν χώρα μας ἀπὸ τέτοιους πατριῶτες…

    κ. Σταθακόπουλε, οὔτε μὲ γνωρίζετε, οὔτε διασταυρώνονται
    κάπου οἱ δρόμοι μας, ἀλλὰ θὰ ἐκφράσω γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ τὸν
    θαυμασμό μου γιὰ τὴν _πραγματική_ σας προσφορά, καὶ
    τὴν ταπεινή μας προτροπὴ γιὰ καλὴ συνέχεια. Ἤδη ἔχουν
    περάσει πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἐμφάνησή σας στὸ Ἀρχονταρίκι,
    καὶ ἡ συνιστώσα εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ θετική, ὅσον
    ἀφορὰ τουλάχιστον στὴν ἀρθρογραφία σας μὲ τὴν ὁποία
    ἐρχόμαστε σὲ ἐπαφή. Τὰ κείμενά σας δὲ πάνω στὴν ὀθωμανοκρατία
    εἶναι χρυσάφι, διότι γνωρίζετε καὶ τουρκικά, καὶ ἔχετε ἐπαφὴ
    μὲ τὴν παλαιὰ τουρκικὴ γλώσσα.

    Σὰν κλασσικὸς βιολιστής, καὶ σὰν λάτρης τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ παραδοσιακῆς
    μας μουσικῆς, διψῶ νὰ διαβάζω κείμενα πάνω στὴν Τέχνη. Ἔχω
    ἤδη ἕνα σχεδὸν ἔτοιμο γιὰ τὸ Ἀντίφωνο, γιὰ τὴν καταλυτικὴ ἐπίδραση τοῦ
    ρομαντισμοῦ στὸν τρόπο ἀντίληψής μας γιὰ τὴν μουσικῆ πρὸ τῆς
    ρομαντικῆς περιόδου, ἀλλὰ δὲν βρίσκω τὸν χρόνο ποὺ ἀπαιτεῖται
    γιὰ νὰ κάνω τὶς ἀναγκαῖες διορθώσεις. Χρειαζόμαστα τέτοια κείμενα:
    ποιός ἄραγε τὸ εἶχε πεῖ, ὁ Churchil, ὅτι “γιὰ τὴν Τέχνη πολεμᾶμε” ὅταν
    ἔμαθε γιὰ κάποιες περικοπὲς σὲ ὀρχῆστρες; Θυμῆστε μας σᾶς παρακαλῶ
    αὐτὴ τὴν ῥήση, ἄν τὴν γνωρίζετε.

    Θερμὲς Εὐχὲς καὶ Καλὴ Συνέχεια!

  4. @Δημήτρης Σταθακόπουλος
    « … τον Ιανουάριο του 2013 υπέβαλα μηνυτήρια αναφορά στον Εισαγγ. Α.Π η οποία προχωρά σε προανακριτικό επίπεδο και δεν μπήκε στο αρχείο. …»
    Δὲν βρῆκα τίποτε σχετικὸ στὸ διαδίκτυο. Μήπως μπορεῖτε νὰ μᾶς δώσετε περισσότερες πληροφορίες ;

    Χωρὶς νὰ θέλω νὰ σᾶς θυμίσω οἰκεῖα κακά, ἐκείνη «ἡ μόνη λύση», «ἡ ἄρνηση στὰ πάντα γιὰ νὰ τοὺς δημιουργήσουμε χάος», πού γράφατε στὶς 5 Νοεμβρίου τοῦ 2011, τί γίνεται ; Πιστεύετε ἀκόμη ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ « … γίνει το ντόμινο που θα καταστρέψει το παγκόσμιο σαθρό και κερδοσκοπικό σύστημα για να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους που πνίγονται παγκοσμίως από αυτό.» ; Ὅτι « … [θ]α μας μακαρίζουν οι λαοί. Θα μιλάνε για εμάς άλλα 2000 χρόνια αν γίνουμε η αφορμή της αλλαγής, έστω και εάν χρειαστεί να γίνουν μεγάλες θυσίες από αξιοπρεπή και τιμητική επιλογή μας και όχι γιατί μας επέβαλαν αργό θάνατο, ή εκτέλεση οι θύτες / ψευδοσωτήρες μας.» ; Καὶ ὅτι «[δ]εν το ξέρω ακριβώς ποιο είναι αυτό το προσδοκώμενο ΝΕΟ , σίγουρα όμως ξέρω πως δεν θέλω άλλο από αυτό το σύστημα … » ; Ἀργεῖ πολύ ἀκόμη αὐτό ; Διαβάζοντας τὴν ἱστορία τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ κράτους, δὲν βρῆκα οὔτε μία πραγματικὰ ριζοσπαστικὴ τομή. Μήπως εἴμαστε, τελικῶς, ἀπὸ φύση συντηρητικὸς λαὸς καί, γιὰ τὸν λόγο αὐτό, διατηρήσαμε τὴν γλῶσσά μας τόσους αἰῶνες ;

  5. Να συμπληρώσω επίσης ότι για το μέγεθος της κατάντιας μας ώς λαός κυρίως ευθύνεται η έλλειψη παιδείας, άρα βιβλία σαν του Βασ. Μαρκεζίνη βοηθούν σε αυτή την κατεύθυνση της παιδείας. Κατά τα λοιπά αγαπητέ κ. Γεωργάνα επί 3 χρόνια προφανώς βλέπετε την κατάντια όλων μας. Ειδικά δε όλοι μου οι πελάτες πτώχευσαν, ο συνάδελφός μου Κ.Ρ ( Πειραιά ) αυτοκτόνησε το Πάσχα και ναί πίστευα και πιστεύω τα ίδια όπως το 2010-2011. Αν είχαμε τολμήσει ανατροπές οι έλληνες και ομιλώ για νόμιμες, δημοκρατικές και συνταγματικές ( π.χ 2 εκλογές μέσα σε 40 ημέρες ), ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα, διότι δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα η ζωή μου καταστράφηκε. Περαιτέρω η μηνυτήρια αναφορά που έκανα κατά των πολιτικών στον Εισ. ΑΠ στις 29.01.2013 είναι 70 σελίδες, έχει προσωπικά δεδομένα και στοιχεία μέσα, μη δημοσιεύσιμα σε διαδίκτυο και ουδέποτε θα βρίσκατε το κείμενό της δημοσιευμένο δημόσια ένω εκκρεμεί. Αν και η Εισαγγ. Πρωτοδικών είπε να μπεί στο αρχείο, ο Εισαγγ. Εφετεών είχε διαφορετική άποψη και διέταξε προανάκριση. Στις 7 Οκτ. συμπληρώνω τον Φ. και εάν χρειαστεί θα τον ξανασυμπληρώσω. Ως δικηγόρος αυτό μπορούσα να κάνω και αυτό κάνω , όταν δε όλοι λένε: ” Από λόγια καλοί είμαστε ,από πράξεις τι γίνεται ; ” , προσωπικά απαντώ ότι έκανα και πράξη αυτό που γνωρίζω. Αν θα ευδοκιμήσει ή όχι είναι άλλο θέμα , πάντως όταν τα παιδιά μου θα με ρωτάνε τι έκανες στα δύσκολα χρόνια ; μόνον γκρίνιαζες ; θα έχω να τους δείξω τουλάχιστον αυτό. Κατά τα λοιπά προσπαθώ να επιζήσω σε ένα ανωφελές περιβάλλον που λέγεται ώ της δυστυχίας ελλάς …..

  6. Οἱ πτωχεύσεις σημαίνουν, κατὰ κανόνα, ἀρκετὴ ἐργασία γιὰ δικηγόρους. Φυσικά, δὲν εἶναι ὅλοι οἱ δικηγόροι εἰδικοὶ στὸ δίκαιο τῶν πτωχεύσεων.
    Γιὰ ‘μένα ἡ κρίση ἄρχισε πολύ ἐνωρίτερα, γύρω στὸ 2000, ὀπότε μπορῶ νὰ σᾶς ‘πῶ ἐκ πείρας ὅτι ἔχετε τοὐλάχιστον δέκα χρόνια ἀκόμη μέχρι νὰ «καταστραφεῖ ἡ ζωή σας» σὲ ἴσο βαθμό. Εὐχάριστο δὲν εἶναι αὐτό, ἀλλὰ ἀνεκτὸ σίγουρα.
    Ἂν, ὅπως λέτε, γιὰ τὴν κρίση φταίει ἡ ἔλλειψη παιδείας, δεδομένου ὅτι ἡ παιδεία κτᾶται σὲ χρονικὴ κλίμακα αἰώνων, πῶς μποροῦν νὰ κατηγορηθοῦν γιὰ τὴν ἔλλειψή της μόνον οἱ τρέχοντες πολιτικοί ; Καὶ μάλιστα αὐτοὶ μποροῦν βασίμως νὰ ἰσχυρισθοῦν ὅτι δαπάνησαν γιὰ τὴν ἐκπαίδευση πολλαπλάσια τῶν προκατόχων τους.
    Ἡ βαθύτερη ἀπορία μου εἶναι ἂν κάναμε, ἀλήθεια, αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε ; Μπορεῖ ἡ ἔλλειψη παιδείας νὰ διορθωθεῖ μὲ ἀναφορὲς πρὸς εἰσαγγελεῖς ; Μήπως πιὸ παιδευτικὴ εἶναι ἡ ἐθελοντικὴ ἐργασία γιὰ τὸν καθαρισμὸ τῶν δημοσίων χώρων ; Ἐδῶ, στην δική μου γειτονιά, καθάρισα τρία μικρὰ οἰκόπεδα χωματερές καί, προφανῶς ἀπὸ τὸ φόβο τους μήπως τὰ καταπατήσω, οἱ ἰδιοκτῆτες τριῶν ἄλλων τὰ καθάρισαν μόνοι τους. Κατόπιν αὐτοῦ, καὶ ἡ ὑπηρεσία τοῦ Δήμου δέχθηκε νὰ ἀποκομίζει τὸν τεράστιο ὄγκο τῶν ἀπορριμμάτων χωρίς ἐπὶ πλέον χρέωση. Κάπως ἔτσι θὰ ξελασπώσουμε καὶ ὑλικῶς καί, κυρίως, ψυχικῶς.
    Καὶ γιὰ νὰ γυρίσουμε στὸν Μαρκεζίνη, ὁ ρόλος τῆς ποιήσεως εἶναι συμπληρωματικός. Ὁ Μακιαβέλλι, ἀναγκαστικῶς ἄεργος καὶ ἐξοστρακισμένος άπὸ τὴν ζωὴ τῆς πόλεώς του, τῆς Φλωρεντίας, ἀφοῦ γύριζε στὰ χωράφια καὶ στὰ καπηλειὰ γιὰ τὶς δουλειές του τοῦ γαιοκτήμονος, ἔβαζε λαμπρὰ φορέματα καὶ περνοῦσε τὰ βράδυα του μὲ τὴν συντροφιὰ τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τῆς ἀρχαιότητος.

  7. κ. Γεωργάνα, ἐπειδὴ βρίσκομαι γιὰ _σύντομο_ διάστημα στὴν Ἑλλάδα, τείνω
    νὰ παρατηρῶ πράγματα ποὺ δὲν θὰ τὰ παρατηροῦσα ἄν ἔμενα ἐδῶ μόνιμα.

    Ἐπειδὴ ἡ ἀναφορά σας στὰ σκουπίδια εἶναι εὔστοχη, καὶ ὅχι ἄσχετη μὲ τὸ
    περιεχόμενο τῆς παραπάνω βιβλιοκριτικῆς, κι ἐπειδὴ ἀφορὰ στὴν γενικότερη αἰσθητικῆ
    ἀντίληψη τῶν νεοελλήνων, ἄρα καὶ τὴν
    Παιδεία τους, θὰ συμπληρώσω τὸν λόγο σας μὲ δύο παραδείγματα.

    (Ι) Ἀθήνα, Σύνταγμα, Καλοκαῖρι τοῦ 2013: μιὰ κατὰ τὰ φαινόμενα καθοσπρέπει “κυρία”
    ἀγοράζει μιὰ σοκολάτα ἀπὸ περίπτερο. Τὴν ἀπαλλάσει βιαστικὰ ἀπὸ τὸ
    περιτύλιγμα, καὶ ἀρχίζει νὰ τὴν τρώει ἠδονικά, _πετῶντας το περιτύλιγμα στὸ πεζοδρόμιο_.
    Δὲν μπόρεσα νὰ συγκρατηθῶ, καὶ τῆς ἀπευθύνομαι αὐστηρά: “σκουπίδια νὰ
    πετάτε στὸ σπίτι σας κυρία μου”. Ἡ ἀπάντησή της ὑπῆρξε ἄμεση καὶ “ἀφοπλιστική”:
    “Δὲν πληρώνω τόσα τέλη γιὰ πλάκα, ἄς κουνηθοῦν καὶ αὐτοὶ τοῦ Δήμου΄΄!!

    Τί νὰ πεῖς; Ἡ συμπεριφορά της ἦταν _ἐκδικητική_. Συμπεριφορὰ ἀνθρώπου ποὺ
    ἀναθεματίζει τὴν ὥρα ποὺ γεννήθηκε (;) κι ἔζησε (;) σὲ αὐτὸ (;) τὸ Κράτος.
    Βέβαια καταδικαστέα συμπεριφορά, ποὺ χειροτερεύει τὴν κατάσταση…

    (ΙΙ) Χθὲς πῆγα γιὰ τὸ καθημερινὸ γρήγορο βάδιν, κάπου σὲ κάποιο
    πευκοδάσος τῆς πᾶλαι ποτὲ τῶν Ῥωμαίων Ἐπικρατείας (γέλια). Ἕνας τυπᾶς
    ἔκανε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μὲ τὴν “κυρία” τῆς περίπτωσης (Ι). Σταμάτησα
    καὶ τοῦ εἶπα τὰ ἴδια: “Σκουπίδια νὰ πετᾶς στὸ σπίτι σου φίλε”! Ὁ τυπᾶς
    συνέχισε νὰ περπατᾶ, γράφοντάς με στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων του…

    Μιὰν ἄλλη φορὰ ἀναγκάστηκα νὰ εἰδοποιήσω τὴν Ἀστυνομία, ἐπώνυμα,
    γιὰ ἕνα ζευγαράκι ποὺ κάπνιζε μέσα στὸν Ἰούλη, στὸ πευκοδάσος, καὶ
    μὲ ἔγραψε γιὰ τὴν σύσταση μου ἐξίσου μὲ τοὺς παραπάνω. Ἀπ’ ὅτι ἔμαθα ἡ
    ἀστυνομία τοὺς ἔπιασε ἐπ’ αὐτοφώρῳ, καὶ μὲ συνεχάρησαν τῆς πυροσβεστικῆς,
    ποὺ ἔχουν πάντα ὀχήματα στὶς δασικὲς περιοχές. Δὲν λυπᾶμαι. Δὲν ἦταν
    ρουφιανιά, ἦταν ἐπώνυμη καταγγελία, ἀνθρώπων ἀδίστακτων. Μιὰ μικρὴ
    φωτιά, στὸ ἴδιο πευκοδάσος, πρὶν λίγα χρόνια, ἔδειξε σὲ ὅλους τοὺς Ξανθιῶτες
    τί σημαίνει πευκοδάσος! Ἡ πόλη βρωμοῦσε. Τὸ συγκεκριμένο σημεῖο εἶναι
    ἀπογυμνωμένο ἀπὸ δέντρα ἀκόμη καὶ σήμερα! Ἄσχημη εἰκόνα…

    Ἔχω γράψει καὶ στὸν Ἀντιφωνητὴ τῆς Θράκης, τοῦ Κ. Καραϊσκου, γιὰ
    τὸ πρόβλημα τῶν σκουπιδιῶν καὶ τῆς αἰσθητικῆς. Ἔχω μαζέψει ἄπειρα σκουπίδια
    ἀπὸ τὸ ξωκκλήσι τοῦ Ἀη Γιάννη, στὰ Ἄβδηρα, στὴν θρακικὴ ἀκτογραμμή. Τίποτα,
    τὴν ἐπομένη θὰ ξαναβρεῖς σκουπίδια…δὲν ἀλλάζει ἡ κατάσταση. Ἡ μοναχὴ στὴν
    Παναγιὰ τῆν Καλαμοῦ, σ’ ἕναν λόφο τῆς Ξάνθης, μὲ ἀποθάρρυνε ἀπὸ τὴν
    ρομαντικὴ καὶ καθόλα μάταιη προσφορὰ γιὰ καθαρισμὸ τῆς φύσης “δὲν καταλαβαίνουν
    τίποτα, τὸν χρόνο σου χάνεις”.

    Ἡ Παιδεία εἶναι θέμα 20 ἐτῶν νὰ ἀλλάξει δραματικά, κι ἐννοεῖται δραστικά, καὶ νὰ ἀλλάξει μαζί της
    καὶ ἡ κοινὴ αἰσθητική. Ἔχουν μιλήσει γι’ αὐτὰ πρώην πράκτορες τοῦ σοβιετικοῦ
    μπλόκ, καὶ ἀρκετοὶ δυτικοί. Βρεῖτε πληροφορίες, εἶναι εὔκολο…

    Ἀπλά, χρειάζεται θάρρος κι ἐνθράρρυνση στὶς ὑγειεὶς δυνάμεις τοῦ τόπου:
    αὐτὲς ποὺ δὲν χρωματίστηκαν ποτὲ κομματικά, καὶ δὲν εἶχαν πάρε-δῶσε μὲ
    τὴν ἐξουσία. Μόνο μὲ τέτοιες δυνάμεις θὰ γίνει κάτι…

  8. «20 ἐτῶν» ; Μήπως σᾶς ξέφυγε ἕνα μηδενικό ἤ, γιὰ τὰ Ἑλληνικὰ μέτρα, δύο μηδενικά ;
    Ἐδῶ δὲν ἔχουμε ἀκόμη θεσμοθετήσει τὸ ἐνέχυρο γιὰ τὶς ἄδειες συσκευασίες, ὥστε, ὅποιος τὶς πετᾶ, ἀντὶ νὰ τὶς ἐπιστρέφει, νὰ προκαταβάλλει μέρος τοῦ κόστους περισυλλογῆς τους. ΟἹ Γερμανοὶ πού τὸ ἔχουν εἶναι, φαίνεται, ἀνόητοι … Ἐμεῖς, φαίνεται, πρέπει κι αὐτὸ νὰ τὸ δεχθοῦμε ὡς ἀπαίτηση τῆς τρόϊκας !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *