Αρχή εξελίξεων η συμμαχία με το Ισραήλ

Η συμμαχία με το Ισραήλ έγινε. Το
πώς έγινε είναι μια άλλη ιστορία. Η ιστορία αυτή δεν είναι ακόμη εντελώς σαφής,
αλλά πάντως δεν είναι άσχετη με την οικονομική κατάρρευση της Χώρας, την χειροτέρευση
των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ (που σπάει την μακροχρόνια τριπλή «συμμαχία φάντασμα»
των Η.ΠΑ., Τουρκίας και Ισραήλ), των γενικότερων εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή,
συμπεριλαμβανομένων των εξελίξεων στον ενεργειακό τομέα σε σχέση με την ΑΟΖ αλλά
και την πιθανή επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν …  

Η Ελλάς για πρώτη ίσως φορά στην πρόσφατη
ιστορία της εγκαταλείπει τις αρχές της στήριξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και
των αρχών του διεθνούς δικαίου που το Ισραήλ, κατά κοινή ομολογία, παραβιάζει
στην Παλαιστίνη (βλ. π.χ. τα πολλά βέτο των Η.Π.Α. στο Συμβούλιο Ασφαλείας,
αλλά και τις επανειλημμένες καταδίκες του Ισραήλ από την Γενική Συνέλευση των
Η.Ε.). Έτσι, η Ελλάς προχωρεί σε μία συμμαχία προκειμένου να αποκομίσει πρακτικά
οφέλη που έχουν σχέση με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ενόψει της συνεργασίας
Ισραήλ-Κύπρου, αλλά ίσως και με τα άλλα εθνικά θέματα που συνδέονται κυρίως με
εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Χώρας (Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονικό).

Επίσης, η Χώρα εγκαταλείπει την παραδοσιακή
σχέση φιλίας με τις Αραβικές χώρες για να συνάψει μια στενή σχέση συνεργασίας
(όχι μόνο στον ενεργειακό αλλά και στον αμυντικό τομέα), προκειμένου να εξασφαλίσει
την στήριξη του Ισραήλ και, με την βοήθεια του Εβραϊκού λόμπυ, των Η.Π.Α. Είναι
εκκωφαντική η σιωπή της Χώρας για τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου και της πιθανής
επικράτησης των Ισλαμιστών στην Συρία για το ένα εκατομμύριο Σύρων Ορθοδόξων Χριστιανών.
Η στήριξη τους, όπως και η στήριξη των Χριστιανών στο Ιράκ και στην Αίγυπτο, περιορίστηκε
σε λεκτικό επίπεδο (παρά το γεγονός ότι η σύνοδος των πρεσβυγενών πατριαρχείων
της Ανατολής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» αναμένεται
να είναι ένας βαρύς και σκληρός χειμώνας για τους Χριστιανούς της Μ. Ανατολής
…).

Στο επίπεδο των αρχών της λοιπόν,
η Ελλάς κάνει μια μεγάλη παραχώρηση. Ενώ φαίνεται ότι αυτή η παραχώρηση μπορεί
να φέρει οφέλη, σωστότερη είναι, κατά την γνώμη μου, η θέση ότι η Ελλάς είναι
πολύ μικρή σε ποσοτικά μεγέθη (αλλά και μεγάλη σε ποιοτικά μεγέθη) για να κάνει
μια τόσο μεγάλη και ξαφνική στροφή χωρίς να ζημιωθεί. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο
αν αυτή η στροφή την δέσει ακόμη περισσότερο με μια λεόντεια συμφωνία στο άρμα
των Η.Π.Α. και δυσκολέψει ακόμη πιο πολύ μια στοιχειωδώς ισορροπημένη πολιτική απέναντι
σε χώρες με τις οποίες η Ελλάς έχει κοινή θρησκευτική και πολιτιστική παράδοση
(και σε κάποιο βαθμό και κοινά συμφέροντα), όπως η Ρωσία.

Έτσι, πρέπει να δούμε πως αυτή η
συμμαχία θα μας βγει σε καλό η τουλάχιστον όχι σε (πολύ) κακό, πως θα μεγιστοποιήσουμε
τα οφέλη και θα ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανές ζημιές. Για αυτό τον λόγο, πρέπει
να δούμε προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά. Κάνω μια σύντομη και ενδεικτική καταγραφή
ώστε να καταλήξω στο τι δέον γενέσθαι επειγόντως από την κυβέρνηση που θα
προκύψει μετά τις επικείμενες εκλογές.

Τα υπέρ είναι πλέον γνωστά. Συνοψίζονται
στα αποτελέσματα από την στήριξη από το Ισραήλ και πιθανόν από τις Η.Π.Α. στην ανακήρυξη
της ΑΟΖ από την Ελλάδα και ίσως στα άλλα εθνικά μας θέματα. Προϋποθέτουν όμως
να κηρύξουμε την ΑΟΖ επειγόντως (σε την κατάλληλη διπλωματική προετοιμασία) και
να αρχίσουμε τις έρευνες και την εκμετάλλευση, όπως έκανε η Κύπρος, αλλά και να
ακολουθήσουμε μια πιο δραστήρια πολιτική υπεράσπισης των θέσεων μας στα άλλα
εθνικά θέματα.

Οφείλουμε επίσης να εξισορροπήσουμε
άμεσα τις διεθνείς μας σχέσεις, επιδιώκοντας (προσεκτικά, στα πλαίσια της ΕΕ) μια
προσέγγιση με την Ρωσία. Διαφορετικά, αφού ο συσχετισμός δυνάμεων είναι σε
βάρος μας, μπορεί να βρεθούμε σύντομα δεμένοι πισθάγκωνα από τους νέους
συμμάχους μας σε μια λεόντεια συμμαχία όπου και θα έχουμε πολλές υποχρεώσεις αλλά
όχι δικαιώματα. Το ίδιο ισχύει για τα φημολογούμενα οικονομικά οφέλη από την συμμαχία
μας με το Ισραήλ. Οφείλουμε να τα εξετάσουμε άμεσα αλλά και να είμαστε πολύ προσεκτικοί
ώστε να αποφύγουμε ετεροβαρείς συμφωνίες.

Τα κατά της συμμαχίας αυτής δεν συζητούνται
αρκετά, όπως δεν συζητούνται τα θέματα του Ισραήλ ακόμη ανάμεσα και στους φίλους
του Ισραήλ ακόμη και στις Η.Π.Α.. Όποιοι επικρίνουν τους χειρισμούς της
κυβέρνησης του Ισραήλ, αν είναι Εβραίοι, αποκαλούνται Εβραίοι που μισούν τους εαυτούς
τους και, αν δεν είναι Εβραίοι, αντισημίτες. Το ίδιο γίνεται και στο Ισραήλ σε
σημείο παραλογισμού αφού η κριτική συχνά απευθύνεται ακόμη και σε διακεκριμένα
μέλη των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων! Παρά την απουσία μιας δημόσιας συζήτησης,
όπου φίλοι και λογικοί άνθρωποι μπορούν να διαφωνήσουν καλόπιστα είναι
αδιανόητη, ένα είναι σίγουρο. Θα προκαλέσουμε την οργή της Τουρκίας (και του Ισλαμικού
κόσμου) που δεν ξέρουμε πως θα εκδηλωθεί.

Όταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός
προ ετών είχε μιλήσει για συμμαχία Ελλάδος-Ισραήλ, πολλοί είχαν γελάσει. Δεν γελούν
πλέον, αλλά ακόμη αγνοούν το δεύτερο σκέλος της πρόβλεψης αυτής, ότι δηλαδή η συμμαχία
αυτή θα προκαλέσει την επίθεση της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος, πράγμα που θα
οδηγήσει σε μία γενικευμένη σύρραξη με ανάμιξη της Ρωσίας και των Η.Π.Α.

Προς το παρόν, η Τουρκία περιορίζεται
σε φραστικές επιθέσεις. Πως μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα συνεχισθεί
ιδίως ενόψει της ρευστότητας της κατάστασης στην γείτονα χώρα αλλά και σε όλη
την Μ. Ανατολή; Και αν αυτό δεν είναι σίγουρο, δεν πρέπει να ετοιμαζόμαστε για
όλα τα ενδεχόμενα;

Επίσης, είναι βέβαιο ότι με την συμμαχία
αυτή θα βρεθούμε μπλεγμένοι στην επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που
είναι βέβαιο ότι επίκειται, ίσως πριν από το τέλος του έτους η αμέσως μετά. Κανείς
δεν μπορεί να προβλέψει τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ξέρουμε όμως ότι το Ιράν απείλησε
να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ από όπου περνά το 1/3 της παγκόσμιας παράγωγης πετρελαίου,
η τιμή του πετρελαίου εξακολουθεί να ανεβαίνει με άμεσες δυσμενείς συνέπειες
στις προσπάθειες οικονομικής ανάκαμψης ανά τον κόσμο και οι Η.Π.Α. δήλωσαν ότι
δεν θα επιτρέψουν το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ (και ήδη στέλνουν δυνάμεις).

Πιθανολογείται ότι οι Ισραηλινοί (και
οι Αμερικανοί?) θα κάνουν χειρουργικές επεμβάσεις και θα προσπαθήσουν να επιτύχουν
τους στόχους τους χωρίς γενικευμένο πόλεμο. Όμως, και αν ακόμη το Ιράν δεν έχει
την δύναμη να διεξαγάγει ένα γενικευμένο πόλεμο (έχοντας χάσει κατά πάσα
πιθανότητα και το στήριγμα της Συρίας), μπορεί κάλλιστα να εξεγείρει τους Μουσουλμάνους
ανά τον κόσμο και να σπείρει την τρομοκρατία. Είναι σαφές ότι οι Η.Π.Α. θα
συνδράμουν το Ισραήλ. Τι θα κάνει η Ρωσία, θα εγκαταλείψει το Ιράν και την
Συρία στην τύχη τους; Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ανασφάλειας ευνοείται ο περιορισμός
των λαϊκών ελευθεριών και δυσχεραίνεται ακόμη πιο πολύ η οικονομική ανάκαμψη.

Ενόψει αυτών των πιθανών εξελίξεων,
οφείλουμε να καταλήξουμε σύντομα με αμοιβαίους συμβιβασμούς σε μια κυβέρνηση εθνικής
συνεργασίας. Είτε ένα κόμμα έχει αυτοδυναμία στην Βουλή είτε όχι θα χρειαστούν ευρύτερες
κοινωνικές συναινέσεις (και όχι μόνο στα οικονομικά θέματα). Η σταθεροποίηση
της οικονομία με διατήρηση της κοινωνικής συνοχής (που σημαίνει να δώσουμε έμφαση
στην ανάπτυξη και στην δικαιότερη κατανομή των βαρών) έχει προτεραιότητα. Αλλά
ενόψει του απειλητικού διεθνούς περιβάλλοντος οφείλουμε παράλληλα να ενισχύσουμε
το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων (που σημαίνει ενδυνάμωση του αγωνιστικού φρονήματος,
εντατικοποίηση της εκπαίδευσης και στοχευόμενες και λελογισμένες εξοπλιστικές δαπάνες).

 

Επιμύθιο

Στα θέματα αρχής υπάρχει και τούτο,
που αργά η γρήγορα θα προκύψει και για την Ελλάδα. Σε πρόσφατη επίσκεψη του
Αρχιραβίνου του Ισραήλ στην Κύπρο, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έκανε μια δήλωση ανάλογη
μιας παλαιότερης δήλωσης του Βατικανού ότι οι Εβραίοι δεν ευθύνονται για την σταύρωση
του Ιησού (προσθέτω, η για τις διώξεις των Αποστόλων η της Εκκλησίας). Η δήλωση
αυτή επαναλαμβάνει το αυτονόητο (που βέβαια ο φανατισμός κάνει πολλούς να το ξεχνούν),
ότι δηλαδή δεν νοείται συλλογική ποινική ευθύνη για ένα έγκλημα που τέλεσε
κάποιος άλλος. Αυτό όμως έχει δυο προϋποθέσεις που πρέπει να συνοδεύουν την δήλωση.
Πρώτα, ότι τα μέρη αποκηρύσσουν αυτό το έγκλημα (διαφορετικά, μπορεί να έχουν
ποινική ευθύνη ως ηθικοί αυτουργοί η πολιτική η ηθική ευθύνη). Και έπειτα απαιτείται
τα μέρη να απέχουν από ενέργειες που υπονομεύουν ένα από τα μέρη (στην
συγκεκριμένη περίπτωση, την Εκκλησία). Δικαίως, το Ισραήλ έχει αυτή την
απαίτηση σε σχέση με το ολοκαύτωμα. Το ίδιο οφείλουν να απαιτούν και οι
Χριστιανοί σε σχέση όχι μόνο με την σταύρωση του Ιησού, αλλά και τις διώξεις
των Αποστόλων και της Εκκλησίας (οι τελευταίες συνεχίζονται από διάφορες
θρησκευτικές, αντιθρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις).

Νικηφόρος Φωκάς

(897) αναγνώσεις

12 comments

  1. Δεν ξέρω πώς μπορεί να σχολιάσει κανείς ένα άρθρο, στο οποίο η εξωτερική πολιτική εμπλέκεται με συναισθηματισμούς(1) (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ), ιδεοληψίες(2) και … θρησκευτικά παραληρήματα(3).

    Εάν είναι σωστό, που νομίζω ότι είναι, ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους πρέπει να έχει σαν μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του και τίποτε άλλο, τότε τα παραπάνω/παρακάτω δεν έχουν θέση στον σχεδιασμό της:

    (1) Το τι κάνει το Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους ουδόλως μας αφορά. Άλλωστε, επί των ημερών του αλήστου μνήμης Α. Παπανδρέου, στηρίξαμε όσο κανείς άλλος τους Παλαιστινίους, ενώ η Τουρκία δεν τους προσέφερε απολύτως τίποτε. Ιδού τα αποτελέσματα σήμερα: Οι Παλαιστίνιοι, όπως όλοι οι Άραβες, πρόσκεινται στην Τουρκία! Συνεπώς, αυτά τα «Η Ελλάς για πρώτη ίσως φορά στην πρόσφατη ιστορία της εγκαταλείπει τις αρχές της στήριξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων….κλπ.» «Στο επίπεδο των αρχών της λοιπόν, η Ελλάς κάνει μια μεγάλη παραχώρηση.» είναι εντελώς κενά περιεχομένου, όταν ομιλούμε για εξωτερική πολιτική. Εκεί δεν υπάρχουν «αρχές» και άλλα παρόμοια. Ας μην την μπερδεύουμε με τα όποιους τέτοιους συναισθηματισμούς.

    (2) Ιδού και πάλι η πιπίλα της (ανύπαρκτης) «παραδοσιακής σχέσης φιλίας με τις Αραβικές χώρες». Πρώτον: Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες. Δεύτερον, οι Άραβες, όπως έγραψα και παραπάνω, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΝ «ΦΙΛΙΟΙ» ΜΑΣ. Το πώς προέκυψε αυτή η εσφαλμένη εντύπωση, είναι μία άλλη ιστορία, την οποία δεν μπορώ να αναλύσω εδώ. Εν πάση περιπτώσει, το μόνο που θα πω είναι, ότι δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να συγχέονται τα αισθήματα των λαών με την πολιτική των κυβερνήσεων. Έτερον εκάτερον. Δυστυχώς, όμως, με αυτές τις πλάνες πορευτήκαμε πολλά χρόνια, καθυστερήσαμε αδικαιολόγητα να αναγνωρίσομε το κράτος του Ισραήλ (το κάναμε μόλις το 1992 ή 1993, αν θυμάμαι καλά), εν αντιθέσει προς την Τουρκία, που το αναγνώρισε πολύ νωρίτερα, απορρίψαμε δύο φορές την συνεργασία που μας πρότεινε (1994 και 1999), με αποτέλεσμα να το ρίξομε στην αγκαλιά της Τουρκίας, η οποία αποκόμισε μεγάλα οφέλη, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα από την συνεργασία αυτή. Εμείς μείναμε κολλημένοι στους Άραβες και στα μπααθικά τους κόμματα, παραβλέποντας ότι το Ισραήλ είναι το μόνο «δυτικό» κράτος της περιοχής.

    (3) «Όταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός…». Καλύτερα να αφήσομε τους Γέροντες στον ύπνο τους. Αν αρχίσομε να κάνομε εξωτερική πολιτική με προφητείες «Γεροντάδων», ζήτω που καήκαμε. Και δυστυχώς αυτή η «γεροντολαγνεία» έχει γίνει τελευταίως πολύ της μόδας, παραπέμποντας σε καταρρέσουσα τσαρική Ρωσσία (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Ωσαύτως και το Επιμύθιο είναι εντελώς άσχετο με την εξωτερική πολιτική. Δεν θα συνεργασθούμε (προτιμώ την απλή αυτή λέξη από την βαρύγδουπη «συμμαχήσουμε») με βάση το ποιος … ευθύνεται για τη Σταύρωση του Χριστού, ή με το αν ο Αντίοχος ο Επιφανής «ταλαιπώρησε» τους Εβραίους. Όλα αυτά προκαλούν μάλλον θυμηδία.

    Αφού (θέλω να πιστεύω ότι) ξεκαθαρίσαμε μερικές παρανοήσεις, ας ασχοληθούμε με το ζήτημα της Τουρκίας και της ενδεχόμενης επιθετικότητάς της κατά της χώρας μας, λόγω συνεργασίας με τον παλιό της συνεργάτη, το Ισραήλ. Μα η Τουρκία, αποθρασυμένη από την ψοφοδεή πολιτική που χρόνια τώρα ακολουθεί η Ελλάδα, ουδέποτε έπαψε να είναι επιθετική εναντίον μας. Αν λοιπόν είχε θελήσει να εξαπολύσει επίθεση κατά της Ελλάδος, θα το είχε ήδη κάνει. Δεν θα περίμενε να συνεργασθεί πρώτα η χώρα μας με το Ισραήλ.

    Αυτές τις λίγες παρατηρήσεις έχω να κάνω, προς το παρόν και ελπίζω να μην πέφτω εντελώς έξω.

  2. Αντιπαρέρχομαι τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς και το ανώνυμο του «Πατριώτη» (!). Απαντώ στους ισχυρισμούς του κατά την σειρά στην οποία αναφέρονται παραπάνω.

    (1) Ο «Πατριώτης» έχει προφανώς μία διαφορετική αντίληψη της Πατρίδας από εκείνη που έχω εγώ. Φαίνεται ότι αυτός θεωρεί Πατρίδα μόνο το λαό και το έδαφος. Πατρίδα κατ΄ εμέ σημαίνει και αυτά αλλά πρώτα και πάνω από όλα ένα σύνολο αρχών τα οποία συνθέτουν η γλώσσα, η θρησκεία και ο πολιτισμός μας, στον οποίο περιλαμβάνεται και μία βαθιά αίσθηση ανθρωπιάς. Η συμμαχία με το Ισραήλ παραβιάζει τις αρχές αυτές. Άρα θίγει την ουσία της Πατρίδας, έστω και με καλό σκοπό, δηλαδή να ωφελήσει … την ανεξαρτησία του λαού μας και να διασώσει την εδαφική μας ακεραιότητα. Πρώτα-πρώτα, κατά την γνώμη μου ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αλλά και αμφισβητώ το ότι ο σκοπός έχει επιτευχθεί η πρόκειται σύντομα να επιτευχθεί. Και πάντως ξεκαθαρίζω τον τρόπο με τον οποίο κατά την γνώμη μου μπορεί ίσως να επιτευχθεί. Δεν υπάρχει κανένας συναισθηματισμός λοιπόν. Απλά διαφορετική αντίληψη της Πατρίδας που επιβεβαιώνεται και από την ιστορία. Αντίθετα, το επιχείρημα αυτό του «Πατριώτη», που φαίνεται ρεαλιστικό είναι στην ουσία εξωπραγματικό, αφού αγνοεί την ιστορία αλλά και την σύγχρονη πραγματικότητα. Η Ελλάς έφτασε εδώ που έφτασε γιατί έκανε την μία παραχώρηση μετά την άλλη σε θέματα αρχών, σαν αυτή που με κυνισμό κάνει ο «Πατριώτης».

    (2) Διαφωνώ και με τον δεύτερο ισχυρισμό του «Πατριώτη» γιατί είναι αντίθετος με την ιστορική εμπειρία του λαού μας και προσπαθεί να ξαναγράξει την ιστορία, όπως οι συντάκτες του βιβλίου που περιγράφει το ολοκαύτωμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού ως … συνωστισμό (!) στο λιμάνι της Σμύρνης. Με τους Άραβες (χριστιανούς αλλά και μουσουλμάνους) μας συνδέει κοινή καταγωγή, πολιτισμός αλλά και συμφέροντα. Από τον 7ο αιώνα και μετά τον εξισλαμισμό χριστιανικών πληθυσμών, οι σχέσεις ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και Αραβικού κόσμου ήταν σχέσεις συνεννόησης και αλληλεπίδρασης σε όλους τους τομείς της ζωής(ακόμη και το εμβληματικό τζαμί της Δαμασκού είναι βυζαντινού ρυθμού). Ένα σημαντικό δε μέρος του πληθυσμού των Αραβικών χωρών ήταν και είναι χριστιανικό η φιλικό προς τους χριστιανούς, όπως οι Αλαβίτες τόσο στην Συρία όσο και στην Τουρκία. Σε εποχές όπου στην Αν. Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εκυβερνάτο από αιρετικούς αυτοκράτορες, οι χαλίφες προστάτεψαν τους χριστιανούς υπηκόους τους (βλ. Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό). Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Στήβεν Ράνσιμαν στο κλασσικό πλέον έργο του για τις σταυροφορίες, ακόμη και την έννοια του ιερού πολέμου οι Άραβες την έμαθαν στην ουσία από τους σταυροφόρους. Επί οθωμανικής εποχής, οι Άραβες υπέστησαν όπως κι εμείς πολλά δεινά. Έχουμε δηλαδή πέραν της πολιτιστικής συγγενείας και κοινή ιστορική πορεία. Για να μη μακρηγορώ, περιορίζομαι να πω ότι στα νεότερα χρόνια, η τύχη των Παλαιστινίων συνδέθηκε με την τύχη των Κυπρίων. Και τα δύο ζητήματα είναι θέματα κατοχής και παραβίασης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και δεν μπορούμε να επικαλούμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα επιλεκτικά. Εγκαταλείποντας δηλαδή την γραμμή αμύνης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πέραν του γεγονότος ότι η Ελλάς αρνείται τον εαυτό της, ουσιαστικά παραχωρεί την μόνη γραμμή αμύνης που είχε μέχρι σήμερα χωρίς να την έχει ακόμη αντικαταστήσει με τα περιβόητα οφέλη από την συμμαχία με το Ισραήλ. Το γεγονός ότι δεν έχουμε ωφεληθεί από τις καλές σχέσεις μας με τον Αραβικό κόσμο όσο θα μπορούσαμε οφείλεται κυρίως στα λάθη μας, στο ότι έχουμε πατριώτες σαν τον «Πατριώτη», αλλά και στο ότι ο Αραβικός κόσμος είναι κατακερματισμένος και δοκιμάζεται από εσωτερικές αντιθέσεις και εξωτερικούς απειλές.

    (3) Ούτε ο «Πατριώτης» ούτε κανείς άλλος από όσο γνωρίζω προέβλεψε την συμμαχία Ελλάδος-Ισραήλ. Ο Γέροντας Ιωσήφ την προέβλεψε. Θα έπρεπε να είναι λοιπόν πιο προσεκτικός. Πάντως, το να κάνουμε πως δεν συνέβη αυτό δεν είναι ίδιον ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι ίδιον καταστροφικής ιδεοληψίας, που εν πολλοίς ευθύνεται για τα σημερινά χάλια μας.

    Επίσης, δεν ξεγελά κανένα ο «Πατριώτης» κάνοντας ότι δεν ξέρει ότι ο Χριστός, δηλαδή η Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού λαού, σταυρώνεται και ξανασταυρώνεται από τις διάφορες θρησκευτικές, αντιθρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις (π.χ. λέσχη Μπίλντεμπεργκ, μασονία, ρόταρυ, κλπ) που έχουν γνωστή προέλευση και χρηματοδότηση. Συμμαχία χωρίς να σταματήσει η υπονόμευση είναι απλά παράδοση άνευ όρων.

    Τέλος δεν ξεγελά κανένα ο «Πατριώτης» όταν κάνει πως δεν καταλαβαίνει τον ρόλο της θρησκείας ιδίως στην εξωτερική πολιτική. Παραπέμπω τον καλόπιστο αναγνώστη σε δύο μόνο βιβλία. The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy by John Mearsheimer, Professor of Political Science at the University of Chicago, and Stephen Walt, Professor of International Relations at the Kennedy School of Government at Harvard University, 2007, και The Neoconservative Revolution: Jewish Intellectuals and the Shaping of Public Policy, Murray Friedman, 2005.

    (4) Συμφωνώ ότι με την υποχωρητική πολιτική μας έχουμε ανοίξει την όρεξη της Τουρκίας. Απλά λέω ότι η πολιτική αυτή συνεχίζεται με το Ισραήλ και φοβούμαι ότι χωρίς να κερδίσουμε τίποτα προκαλούμε την βέβαιη επίθεση της Τουρκίας. Η επίθεση αυτή είναι προς το παρόν διπλωματική. Θεωρώ βέβαιο ότι, αν δεν υποκύψουμε στις ορέξεις της Τουρκίας, η στρατιωτική επίθεση είναι βέβαιη, χωρίς να είναι το ίδιο βέβαιη η στήριξη μας από τους νεοφανείς συμμάχους μας, τις Η.Π.Α. και το Ισραήλ (εκτός αν παρέμβει η Ρωσία την οποία ο κατά τα άλλα ρεαλιστής «Πατριώτης» φαίνεται να μην υπολογίζει). Αυτό λέει η ιστορική εμπειρία και για αυτό η πρόβλεψη του Γέροντα Ιωσήφ είναι, κατά την γνώμη μου, πολύ ρεαλιστική, και οι ισχυρισμοί του «Πατριώτη», τουλάχιστον, μη ρεαλιστικοί.

  3. “Αντιπαρέρχομαι τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς και το ανώνυμο του «Πατριώτη» (!).”

    Ποιους “υβριστικούς” χαρακτηρισμούς; Όσο για την ανωνυμία, δεν είμαι υποχρεωμένος να φανερώνω την ταυτότητά μου. Αλλά απαντήστε για τους χαρακτηρισμούς.

    Μα δεν συζητούμε, αν κατάλαβα σωστά, την έννοια “Πατρίδα”, αλλά απλώς την συνεργασία του ελληνικού ΚΡΑΤΟΥΣ με το Ισραήλ και κατά πόσο αυτή (μπορεί να) είναι επωφελής, ή όχι. Σ’ αυτό το πνεύμα έγραψα εγώ τουλάχιστον. Αν εσείς νομίζετε ότι με ιστορικές αναδρομές μπορεί να χαραχτεί εξωτερική πολιτική, εγώ αμφιβάλλω πάρα πολύ.

    “Πρώτα-πρώτα, κατά την γνώμη μου ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.”

    Κατά την δική μου, τα μέσα δεν χρειάζονται να είναι … αγιασμένα, αρκεί να επιτυγχάνεται ο σκοπός. Πρέπει να ξεκαθαρίσετε, αν μιλάτε για πολιτική, ή αν κάνετε ένα γενικόλογο ηθικοπλαστικό κήρυγμα.

    “Η Ελλάς έφτασε εδώ που έφτασε γιατί έκανε την μία παραχώρηση μετά την άλλη σε θέματα αρχών, σαν αυτή που με κυνισμό κάνει ο «Πατριώτης».”

    “Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε”, όπως θα σας έλεγε και ο Πιραντέλλο. Μας χωρίζει χάσμα απόψεων, το οποίο μάλλον δεν γεφυρώνεται με συζήτηση. Μιλάμε μάλλον για διαφορετικά πράγματα.

    “Επίσης, δεν ξεγελά κανένα ο «Πατριώτης» κάνοντας ότι δεν ξέρει ότι ο Χριστός, δηλαδή η Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού λαού, σταυρώνεται και ξανασταυρώνεται από τις διάφορες θρησκευτικές, αντιθρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις (π.χ. λέσχη Μπίλντεμπεργκ, μασονία, ρόταρυ, κλπ) που έχουν γνωστή προέλευση και χρηματοδότηση.”

    Δεν είναι πρόθεσή μου να ξεγελάσω απολύτως κανέναν (γιατί να το κάνω άλλωστε;), αλλά αυτά που γράφετε είναι, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, εκτός πραγματικότητος. Άσχετα με την πολιτική. Έχω κι εγώ το δικαίωμα στην γνώμη μου, ή μήπως όχι;

    “Απλά λέω ότι η πολιτική αυτή συνεχίζεται με το Ισραήλ και φοβούμαι ότι χωρίς να κερδίσουμε τίποτα προκαλούμε την βέβαιη επίθεση της Τουρκίας. “

    Αντιθέτως, εγώ πιστεύω ότι ανακόπτεται. Μέχρι σήμερα, η Ελλάδα ήταν χωρίς συμμάχους, αναμασώντας τα περί αραβικής φιλίας. Δεν ξέρω, όμως, ποιος έδωσε π.χ. πετρέλαια στην Τουρκία για να κάνει την απόβαση στην Κύπρο. Θυμάστε εσείς; Φαίνεται ότι ο Καντάφι δεν είχε διαβάσει ούτε αυτός ιστορία….(*) Και πώς προεξοφλείτε ότι δεν έχομε να κερδίσομε τίποτε; Ακόμη δεν τον είδαμε και Γιάννη τον βαφτίσαμε; Μήπως είστε ελαφρώς προκατειλημμένος; Μάλλον.

    Σήμερα πάει να κτισθεί μία συμμαχία. Να την χαλάσομε πριν την κτίσομε; Γιατί; Προτιμάτε την Ελλάδα μοναχή; Μα έτσι δεν είναι πιο ευάλωτη; Αν οι Τουρκία θέλει να κάνει πόλεμο, ας τον κάνει. Δεν μπορούμε, όμως, και ούτε πρέπει να πορευόμαστε με τον φόβο ότι η Τουρκία θα μας κάνει πόλεμο. Η Κύπρος είναι μικρότερη, δίπλα στην Τουρκία και τελεί κατά το ήμισυ περίπου υπό τουρκική κατοχή. Και όμως δεν φοβάται μήπως θυμώσει το θηρίο, επειδή συνεργάζεται με το Ισραήλ. Λοιπόν;

    (*) Το γεγονός ότι δεν έχουμε ωφεληθεί από τις καλές σχέσεις μας με τον Αραβικό κόσμο όσο θα μπορούσαμε οφείλεται κυρίως στα λάθη μας, στο ότι έχουμε πατριώτες σαν τον «Πατριώτη»,

    Αυτό δεν το είχα δει κι επανέρχομαι. Εγώ φταίω που δεν έχομε καλές σχέσεις με τους Άραβες; Για ποιον λόγο; Το να αμφισβητείτε ξανά και ξανά τον πατριωτισμό κάποιου, τον οποίον δεν γνωρίζετε, επειδή απλώς διαφωνείτε μαζί του, αυτό τάχα δεν είναι υβριστικό;

  4. Νομιζω ο Κισσινγκερ ειπε το γνωστο “Η Αμερικη δεν εχει φιλους η εχθρους, μονο συμφεροντα” (America has no friends or enemies, only interests).

    Για την Ελλαδα μπορουμε να το προσαρμοσουμε στο “η Ελλαδα δεν εχει φιλους η εχθρους, μονο Αμερικανικα συμφεροντα”.

    Δυστυχως δεν εχουμε πολιτικη ηγεσια που αντιπροσωπευει τα ελληνικα συμφεροντα και μπορει να κανει τα απαραιτητα ανοιγματα και με τον Αραβικο κοσμο και με το Ισραηλ αλλα ισως και σημαντικοτερα με την Ρωσσια.

    Με τις επερχομενες εκλογες απο οτι φαινεται θα αποδειχθει η Γαλλικη παροιμια “plus ça change, plus c’est la même chose”, που στην περιπτωση της Ελλαδος (οπως και το λεχθεν του Κισσινγκερ) πρεπει να προσαρμοσθει στο “οσο τα πραγματα ΔΕΝ αλλαζουν, τοσο παραμενουν τα ιδια”.

    Οσο για τις προειδοποιησεις γερονταδων, θα πρεπει να ειμαστε προσεκτικοι και να ασκουμε διακριση, διοτι πολλες φορες η πληροφοριες ερχονται μεσω τριτων. Οποιος ζει πνευματικα και ασπαζεται την παραδοση της εκκλησιας ρωτα τον πνευματικο του. Οποιος δεν ασπαζεται την ορθοδοξη παραδοση και δεν εμπιστευεται τους γερονταδες, τους αφηνει στην ησυχια τους, πραγμα που ειναι Θεοσταλτο γι’αυτους.

  5. Δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός. Απλά εξέφρασα τις απόψεις μου. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, εκτός από το ότι συμμαχία ανάμεσα στον λύκο και στο πρόβατο είναι δυνατή μόνο όταν το πρόβατο καταλήξει στην κοιλιά του λύκου!

  6. Kύριε Φωκά,

    Η συνεργασία με το Ισραήλ είναι ένα τις πιο θετικές εξελίξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Κύπρος είναι περισσότερο ευέλικτη και προνοητική από την Ελλάδα, και για αυτό η συνεργασία τους εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς.

    Τι ακριβώς αποκόμισε η Ελλάδα από τη συνεργασία της με τον Αραβικό κόσμο και γιατί θα πρέπει να συνεχιστεί μια τέτοια «φιλία» εν ονόματι της παράδοσης;Αναφέρεστε στις θρησκευτικές διώξεις που υπέστησαν Χριστιανοί πριν από δύο χιλιάδες χρόνια από Εβραίους. Γιατί να μην αναφερθούμε και στις διώξεις εθνικιστικού τύπου από τους φίλους μας τους Άραβες επί Νάσσερ των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας, ή ακόμη πιο πρόσφατα με την Αραβική Άνοιξη στην Αίγυπτο;

    (Θα συμφωνήσω, παρόλα αυτά μαζί σας στο αίτημα για μια πιο εξισορροπημένη εξωτερική πολιτική.)

    Το Ισραήλ μπορεί να έχει κάνει εγκληματικά λάθη, και η κοινωνία του είναι ακόμη ανίκανη να αποδεχθεί αρνητικές κριτικές αντιδρώντας συχνά υστερικά. Θεμελιώθηκε και παραμένει, παρόλα αυτά, εκκοσμικευμένο κράτος. Με τεχνολογία και καινοτομία, με δικαιώματα για τις γυναίκες και τους ομοφυλόφυλους, με αίσθηση ιστορικής διάρκειας και τιμής για τις παραδόσεις τους. Το βασικό μάθημα πού έχουν να μας διδάξουν κράτη όπως το Ισραήλ, (ή όπως η Ιαπωνία, αν θέλετε) είναι πώς να έχεις αίσθηση ιστορικής συνέχειας και ταυτόχρονο προσανατολισμό προς το μέλλον. Και εκεί οι Έλληνες πάσχουμε!

    Τι από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά διέπει τον αραβικό κόσμο τον οποίο θυματοποιούμε και εξωρϊζουμε άκριτα;

  7. Κυρία Ευθυμίου,

    Εκτιμώ το πολύ σοβαρό σχόλιο σας. Δεν διαφωνώ ριζικά. Απλά στο άρθρο μου τόνισα ότι η συμμαχία αυτή μπορεί να έχει θετικές η αρνητικές συνέπειες και αναφέρθηκα σύντομα στο πως θα αυξάναμε τις θετικές και θα ελαχιστοποιούσαμε τις αρνητικές. Στην συνέχεια, εξέφρασα την αμφιβολία μου αν στην κατάσταση που είμαστε και με την ηγεσία που έχουμε μπορούμε να ωφεληθούμε από μια τέτοια συμμαχία που θα είναι κατ΄ανάγκη λεόντεια.

    Η Ελλάδα ως μικρή ποσοτικά αλλά μεγάλη ποιοτικά χώρα έχει αρχές. Εξήγησα ότι αυτός δεν είναι συναισθηματισμός αλλά η ιστορική ουσία της Ελλάδος. Πέραν τούτου, τα κοινά σημεία ανάμεσα στο Κυπριακό καιτο Παλαιστινιακό μας εξασφάλισαν την Αραβική στήριξη στα Η.Ε. Γνωρίζω αλλά δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι τα ψηφίσματα της Γ.Σ. των Η.Ε. δεν έχουν καμία σημασία. Έχουν ηθική, πολιτική σημασία. Ούτε τα Αραβικά Κράτη δεν έχουν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος των Τούρκων στην Κύπρο. Και οι κατοχικές δυνάμεις παραμένουν παράνομες και η Τουρκία προσπαθεί ακόμη να τις νομιμοποιήσει.

    Όσο για τις διώξεις των χριστιανών (και των Ελλήνων), αυτές συνεχίζονται με ένταση και σήμερα, όπως ανέφερα μέσω των διαφόρων θρησκευτικών, αντιθρησκευτικών και παραθρησκευτικών οργανώσεων, αλλά και των κρατών τα οποία επηρρεάζουν, όπως οι Η.Π.Α. (που κάθε χρόνο εγκαλεί την Ελλάδα για διώξεις σε βάρος των Μαρτύρων του Ιεχωβά). Και με άλλους τρόπους. Ποιός είναι ο χρηματοδότης των Σλαβομακεδόνων? Δεν είναι ο Σόρος? Ποιός μιλάει για την Θεσσαλονίκη σαν την Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων? Δεν είναι οι ίδιοι κύκλοι με επιρροή στις Η.Π.Α.? Το Εβραϊκό λόμπυ των Η.Π.Α. δεν επισκέφθηκε (για πρώτη φορά Έλληνα Πρωθυπουργό στην Ελλάδα) και βοήθησε τον Γ. Παπανδρέου να φέρει την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού? Τι συμμαχία είναι αυτή όταν ο σύμμαχος υπονομεύει τον σύμμαχο? Η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης Καραμανλή και της Χώρας γιατί αντιτάχθηκε στις Η.Π.Α. και προσήγγισε την Ρωσία με το σχέδιο “Πυθία” (για το οποίο ήδη ασκήθηκε δίωξη) είναι άσχετη? Και πως μπορεί έτσι η Ελλάδα να κάνει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική η συμμαχίες από τις οποίες θα μπορούσε να επωφεληθεί? Ολα αυτά τα ερωτήματα οφείλουμε να τα απαντήσουμε. Διαφορετικά, θα ζημιωθούμε και από αυτή την λυκοσυμμαχία.

    Συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέτε για το Ισραήλ. Πιστεύω κι εγώ ότι η πλειοψηφία των Ισραηλινών πολιτών που κάποτε ψήφισε τον Γιτζάκ Ραμπίν θέλει ένα κράτος με ίσα δικαιώματα και για τους Άραβες πολίτες του, θέλει την λύση των δύο κρατών στην Παλαιστίνη για να υπάρξει επιτέλους ειρήνη και θέλει την πολιτική του “γη για ειρήνη”. Όμως αυτοί που όπλισαν τον δολοφόνο του Ραμπίν δεν τα θέλουν όλα αυτά. Ο δολοφόνος είχε το θράσος να εκφράσει την άποψη τους στο δικαστήριο λέγοντας ανερρυθρίαστα “ποιός είναι ο Ραμπίν να δώσει στους Παλαιστίνιους την γη που μας έδωσε ο Θεός”! Αυτοί οι άνθρωποι παρά το γεγονός ότι είναι μειοψηφία στο Ισραήλ έχουν μεγάλη επιρροή και τρομοκρατούν κάθε μετριοποαθή πολιτική ακόμη κι αν εκφράζεται απο στρατηγούς των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων! Με την βοήθεια δε του λόμπυ το οποίο ελέγχουν επηρρεάζουν και την πολιτική των Η.Π.Α. κι έτσι βλάπτουν τα συμφέροντα του Ισραήλ, των Η.Π.Α. αλλά και του κόσμου. Διαβάστε το βιβλίο για το λόμπυ που ανέφερα παραπάνω. Οι συγγραφείς που είναι Εβραίοι λένε ότι εξέδωσαν το βιβλίο τους στη Αγγλία γιατί το λόμπυ τους εμποδισε να το εκδώσουν στην χώρα τους, τις Η.Π.Α.! Σε αυτούς αναφέρεται και ο Γκύντερ Γκράς, κι έχει δίκιο.

    Υπάρχει μία τάση στον Ιουδαϊσμό που θεωρεί το Ισραήλ κάτι το ηθικά ανώτερο, ισχυρό απέναντι στον Θεό, αρχές με τις οποίες ξεπέρασαν τα βάσανα τόσων χρόνων. Αυτή η τάση θεωρεί την εθνικοποίηση της θρησκείας και της Βίβλου παρακμή, αντιτίθεται στην φανατικό φυλετικό εθνικισμό (ιδεολογία από την οποία ο Ιουδαϊσμός τόσα υπέφερε). Κατά την άποψη αυτή, ένα κράτος που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να είναι Ισραήλ. Συμφωνώ με αυτή την άποψη. Και την υιοθετώ και για την Ελλάδα. Άρνηση των ιδρυτικών αρχών της Ελλάδας “για του Χριστού την πίστη την αγία (και τις αρχές της αγάπης, της αδελφωσύνης, της αλληλεγγύης) και της πατρίδος την ελευθερία” σημαίνει άρση του λόγου της υπάρξεως της Ελλάδας, σημαίνει αυτοχειριασμό για να … σωθούμε! Είναι παραλογισμός!

    Όλα αυτά δεν είναι συναισθηματισμοί, ιδεοληψίες η θρησκευτικά παραληρήματα. Είναι η ουσία της ιστορικής ιδιοπροσωπείας του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας Χριστιανούς και Μουσουλμάνους αντήλλαξαν η Ελλάς και η Τουρκία το 1922, όχι Έλληνες και Τούρκους!). Έτσι τα παρουσιάζουν οι αφελείς και όποιοι συνειδητά εξυπηρετούν την πολιτική Κίσσινγκερ για να αφελληνίσουν τους Έλληνες και έτσι να εξουδετερώσουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία γιατί εκφράζουν αρχές αντίθετες με τα συμφέροντα τους. Συνιστώ εξαιρετική προσοχή στην συμμαχία με το Ισραήλ. Παίζουμε με την φωτιά σε μία εποχή εξαιρετικά επικίνδυνη με μία ηγεσία που, κατά την λαϊκή φράση, “δεν μπορεί να χωρίσει ούτε δύο γαϊδουριών άχυρα”!

  8. Θα προσθέσω και τα ακόλουθα γιατί βρήκα το σχόλιο της κας Ευθυμίου όντως ενδιαφέρον.

    Η ισονομία ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου η σεξουαλικής προτίμησης είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά η χρησιμοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να αποχριστιανιστεί η Ευρώπη (π.χ. διαφημίζοντας την ομοφυλολία ως ομαλή συμπεριφορά) είναι πράξη που υπονομεύει το πολιτιστικό υπόβαθρο της Ευρώπης (βλ. Κύριλλο, Πατριάρχη Ρωσίας, Ελευθερία και ευθύνη).

    Επίσης, φίλοι απο το Ισραήλ φευγουν και δεν επιστρέφουν γιατί το περιβάλλον τους τους πιέζει λέγοντας τους ότι αν δεν πηγαίνουν στην συναγωγή δεν θα έλθει ο Μεσσίας ούτε για αυτούς που πηγαίνουν!

    Οι παραπάνω Εβραίοι καθηγητές του Παν/μιου Χάρβαρντ και του Παν/ μιου του Σικάγου, παρά το γεγονός ότι είναι φιλοι του Ισραήλ, έχουν ονομαστεί από το λόμπυ Εβραίοι που μισούν τον εαυτό τους!

    Ένα στρατιωτικά πανίσχυρο Ισραήλ (χωρίς κανένα φίλο στην περιοχή) και μια χρεοκοπημένη Ελλάδα δεμένη πισθάγκωνα κάνουν μία πολύ άνιση και περίεργη συμμαχία.

    Και το μόνο που λέω ενόψει όλων αυτών είναι να προσέξουμε πολύ να μη ζημιωθούμε και από αυτή τη συμμαχία και να λάβουμε τα μέτρα μας για να αντιμετωπίσουμε όλα τα ενδεχόμενα, πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε όύτως η άλλως!

  9. Σχολιάζω επιλεκτικά μόνο ορισμένα από τα θέματα που θίξατε στις δύο απαντήσεις σας, διότι αφενός ο χώρος δε μου επιτρέπει να επεκταθώ σε όλα, και αφετέρου άπτονται γεωστρατηγικών, ιστορικών, πολιτισμικών και θεολογικών παραμέτρων τις οποίες πρέπει κανείς να μελετήσει σε βάθος.

    Ένας αναγνώστης στο Αλ Τζαζίρα περιέγραψε τη συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ ως μια συμμαχία ανάμεσα σε ένα ηθικά χρεωκοπημένο και ένα οικονομικά χρεωκοπημένο κράτος. Δεν έχει και πολύ άδικο, με την προυπόθεση να καταγράφει κανείς με εντιμότητα και την περιρρέουσα ιστορική πλημμυρίδα ισλαμικού φονταμενταλισμού που σιμώνει, και η οποία θα μας ζητήσει να επαναπροσδιορίσουμε ριζικά την ταυτότητά μας και τον προσανατολισμό μας.

    Περιγράφετε αρχικά ένα γεωστρατηγικό και πολιτικό τοπίο σε σχέση με το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό, το οποίο έχει αλλάξει άρδην. Μια φορά και έναν καιρό η ατμόσφαιρα στα πολιτικά δρώμενα ήταν ψυχροπολεμική, η αντιδυτική/αντιαμερικανική ρητορική αποτελούσε προνόμιο της Αριστεράς, η Τουρκία αυτοπαρουσιαζόταν ως ένα επιτυχές μοντέλο εκκοσμίκευσης γαλλικού τύπου κτλ. Πλέον έχουμε ένα τοπίο στο οποίο ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αποτελεί μια αναδυόμενη πραγματικότητα (και όχι πια μια ιδεοληψία της Δύσης) και διαμορφώνει ένα πόλο έλξης για τις μερίδες εκείνες με αντιδυτικές /αντιαμερικανικές πεποιθήσεις. Ο Φιντέλ πλέον δηλώνει ανοιχτά οτι ο κομμουνισμός είναι ένα «πουκάμισο αδειανό», η κεμαλική Τουρκία κλυδωνίζεται με τη λεγόμενη χρυσή γενιάτου Φετουλά Γκιουλέν να αποκτά νέα δυναμική, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της εβραϊκής Διασποράς (-όχι όμως το εβραικό λόμπυ στις Η.Π.Α.-) αποσύρει απογοητευμένο την υποστήριξή του από το Ισραήλ, το οποίο τους ασκεί σφοδρή κριτική και πορεύεται πιο απομονωμένο από ποτέ.

    Παρόλο που ορισμένοι αναγνώστες σας θεωρούν οτι οι αρχές και οι αξίες δε συνάδουν με τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής εγώ θα συμμεριστώ εν μέρει την τοποθέτησή σας και θα πώ πολύ επιγραμματικά: Εκτός από τη σταυρική αγάπη, που αποτελεί την ουσία του Χριστιανισμού υπάρχει και μια άλλη ειδοποιός διαφορά του, ο οικουμενισμός του, που είναι κατεξοχήν ελληνική συμβολή λόγω της ελληνικής παιδείας του Απόστολου Παύλου. Η ανάπτυξη του Χριστιανισμού μέσα από τον Ιουδαισμό σηματοδοτεί ένα πέρασμα από τη φατριαστική σχέση με το θείο στην οικουμενική συλλογικότητα. (Δεν είναι μοναδική στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, είναι ανάλογη με τη σχέση Ινδουισμού-Βουδδισμού, αλλά εκεί μιλάμε για συμ-πάθεια προς όλα τα ζωντανά πλάσματα, όχι για σταυρική αυταπάρνηση και ό,τι αυτό συνεπάγεται.) Οι Εβραίοι είχαν την τραγική ειρωνεία να αντιληφθούν τη σχέση τους με το θείο τόσο μονοδιάστατα και φατριαστικά, δίνοντας στους υπόλοιπους εμάς την εντύπωση οτι πάσχουν από αυτισμό. Για το λόγο αυτό δε με τρομάζει μια συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ σε επίπεδο πολιτισμικό, γιατί έχω να αντιτάξω και μια οικουμενική παράμετρο, βαθιά ριζωμένη στην ελληνοχριστιανική παράδοση, που είναι πολύ πιο ουσιαστική από τον οικουμενισμό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

    Όσο για την ελληνοαραβική φιλία, μια πρόχειρη προσωπική ερμηνεία που δίνω είναι η εξής: Η παράδοσιακή μας σχέση με τους Άραβες (στο πλαίσιο του Νεοελληνικού κράτους) συνίσταται στο γεγονός οτι οι Άραβες στο ιστορικό γίγνεσθαι υπήρξαν κατά βάση καλοί μιμητές και αντιγραφείς, και όχι πρωτοπόροι. Μιας λοιπόν και η πολιτιστική τους ακμή και ο χρυσός τους αιώνας οφείλεται κατά βάση στον Αριστοτέλη, η σχέση μας μαζί τους μας κάνει να αισθανόμαστε λιγότερο άσχημα για την τρισάθλια σημερινή μας κατάσταση και την κατάντια μας ως λαός. Είναι μια σχέση βολική και όχι ψυχολογικά επισφαλής κύριε Φωκά, που μας κάνει να αισθανόμαστε καλά για τη σημερινή μας αδράνεια και τον επαρχιωτισμό μας. Εξίσου συναισθηματικά ανώδυνη είναι και η σχέση που έχουμε με τους Ρώσους σε επίπεδο λαών και πολιτισμών. Στην περίπτωση των Ρώσων, τραβάμε τον άσο του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, και όλα τα συναφή από το μανίκι μας. (Βέβαια το οτι υπάρχει σήμερα ελληνικό κράτος το οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό, όχι στην ομόδοξη Ρωσία, αλλά στο realpolitik της ετερόδοξης Αγγλίας.) Όταν όμως οι σύγχρονοι Ισραηλινοί χτυπάνε τα Νόμπελ, εκεί σιωπούμε-αλήθεια εμείς έχουμε κάτι να επιδείξουμε σήμερα ή μας φταίει και πάλι το εβραικό λόμπυ για την παρακμή μας;

    Πολλά από τα ζητήματα που πραγματεύεστε, ανάγονται ουσιαστικά σε ένα άλλο θεμελιώδες ερώτημα: Πόσο Διαφωτιστές ή αντι-Διαφωτιστές είμαστε; Μια ακραία έκφανση Διαφωτισμού αποτελεί η Αμερική (με όλα τα αδιέξοδα που αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο κοινωνίας και υποκειμένου), μια ακραία έκφανση αντι-Διαφωτισμού αποτελεί το Ιράν (με τον αφανισμό του ανθρώπινου προσώπου). Είναι άδικη νομίζω η μονομερής κριτική που ασκούμε στο Ισραήλ εν ονόματι των ανθρώπινων δικαιωμάτων, χωρίς να αναφέρομαστε σε κατάφωρες παραβίασεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αραβικές χώρες. Από πού να αρχίσει κανείς; Και εκεί δεν οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε τα αντανακλαστικά αξιών που έχουμε σαν Έλληνες; Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ομοφυλοφιλία, δε θα έλεγα οτι η κατοχύρωση τους αποτελεί νομιμοποίηση ή διαφήμιση της ομοφυλοφιλίας, αλλά ένδειξη ανεκτικότητας απέναντι στην ετερότητα, που στα δικά μου μάτια φαίνεται πιο ανθρώπινη από το να σπάει κανείς τους ομοφυλόφιλους στο ξύλο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ισλαμικές χώρες.

    Τώρα, στα καθ’ημάς: Προσωπική μου γνώμη είναι οτι ελληνικός πολιτισμός είναι ο Φώτης Κόντογλου, ελληνικός πολιτισμός και ο Θεόφιλος Καϊρης. Πάνω σε αυτήν την αντίφαση καλούμαστε να ζήσουμε, και πάνω σε αυτήν οφείλουμε να ξαναχτίσουμε πολιτισμό, χωρίς να εθελοτυφλούμε.

    Θεωρώ οτι με προσοχή αξίζει τη συμμαχία αυτή να τη στηρίξουμε. Στο κάτω κάτω, οι Έλληνες , δεν έχουμε συνάψει και κανένα συμβόλαιο ιστορικής συνέχειας για το μέλλον.

  10. Γενικά συμφωνώ με τα περισσότερα, ακόμη και με το συμπέρασμα με τους όρους που ανέφερα στο άρθρο και τις απαντήσεις μου. Ενδεικτικά αναφέρω και τα εξής.

    Το τοπίο έχει πράγματι αλλάξει. Στην Συρία, η Δύση συνεργάζεται ακόμη και με την Αλ Καϊντα!

    Η ηθική χρεωκοπία είναι κοινό χαρακτηριστικό πολλών κρατών, ιδίως αυτών που δεν κυρώνουν την σύμβαση των Η.Ε. για το διεθνές ποινικό δικαστήριο γιατί η ηγεσία τους θα πάει κατηγορούμενη για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (π.χ. Η.Π.Α. και Ισραήλ). Εξάλλου, αν δεν υπάρχει Θεός (όπως φρονεί ο διαφωτισμός που διέπει όλα αυτά τα “πολιτισμένα” κράτη ), όλα επιτρέπονται!

    Η εγκατάλειψη των αρχών του ελληνισμού καιτης ορθοδοξίας (που είναι πράγματι οικουμενικά μεγέθη τα οποία μας διέσωσαν και θα έπρεπε να οριοθετούν και σήμερα την πορεία μας)είναι κατά την γνώμη μου οι βασικές αιτίες της παρακμής μας.

  11. Το τοπιο δεν εχει αλλαξει ουσιαστικα, αλλα ειναι εμφανες οτι φτασαμε στο σημειο οπου ουτε κρατουνε τα προσχηματα πλεον. Στην Λιβυη το ψηφισμα 1973 για την απαγορευση πτησεων πρεπει να ειχε σε πολυ μικρα γραμματα επεξηγηση για ποιες πτησεις ισχυε, οπως απεδειξαν οι ανελεητοι βομβαρδισμοι του δυτικου μπλοκ.

    Στην Συρια, ο ουσιαστικος υπουργος εξωτερικων των ΗΠΑ ( ο Μπιμπι Νετανιαχου ) αποφασισε οτι εφ’οσον αντικατασταθει ο Ασσαντ με την καταλληλη μαριονεττα, θα απομονωθει το Ιραν και θα εξουδετερωθει η σφαιρα επιρροης του στην Μεση Ανατολη. Ευτυχως που η Ρωσσια και η Κινα αποφασισαν να μην ξαναφανε το ιδιο παραμυθι που φαγανε στην περιπτωση Λιβυης και δεν καταληξαμε στο ιδιο σεναριο.

    Η καλυτερη περιπτωση για την Ελλαδα που εχει αναγκη τεχνολογιας για αξιοποιηση ορυκτου πλουτου ειναι η διαφοροποιηση της απο την Αμερικανικη σφαιρα επιρροης και η αναπτυξη σχεσεων με Ρωσσια και Κινα. Αυτο ομως θα γινει βαθμιαια και μονο αν υπαρξουν ικανοι πολιτικοι που μπορουν να διαχειρησθουν τα κρατικα μας συμφεροντα με ικανο τροπο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *