Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Μέσα στον θόρυβο και την τεράστια δημοσιότητα που έχει προκαλέσει αυτές τις ημέρες ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αισθάνομαι πως αξίζει να κάνουμε για λίγο στην άκρη τα φώτα και να στρέψουμε το βλέμμα μας σε έναν άνθρωπο που έφυγε πολύ πιο αθόρυβα και δυστυχώς δεν τον γνωρίζουν ούτε στο ελάχιστο τόσοι άνθρωποι όσοι θα έπρεπε.
Για τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Ταβουλαρέα εκ Μάνης, τον επονομαζόμενο και «Ακρίτα της Ερήμου», το “λιοντάρι” του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, πιθανότατα δεν θα ακούσετε σχεδόν τίποτε στα περισσότερα μέσα μαζικής Προφανώς είναι απολύτως λογικό με τη δική τους λογική,ένας Μανιάτης μοναχός που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην έρημο, που πάλεψε με νύχια και με δόντια για ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι και έγινε πατέρας για χιλιάδες ανθρώπους δεν «πουλάει» όσο η τηλεοπτική φασαρία, η επικαιρότητα και η αναπαραγωγή του θορύβου.
Μόνο που ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να μιλήσουμε γι’ αυτόν. Δεν είχα την ευλογία να τον γνωρίσω προσωπικά. Όσα γνωρίζω προέρχονται από τις μαρτυρίες ανθρώπων που αξιώθηκαν να ζήσουν κοντά του και οι μαρτυρίες αυτές ζωγραφίζουν έναν άνθρωπο που δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο.
Πήγε στην έρημο του Ιορδάνη περισσότερο από μισό αιώνα πριν και έμεινε εκεί. Παρέλαβε ένα μοναστήρι ρημαγμένο, μέσα στη σκληρή γη, στη ζέστη, στη δίψα, ανάμεσα σε φίδια και σκορπιούς, και αντί να φύγει, πάλεψε σχεδόν μόνος, με νύχια και με δόντια, μέχρι την τελευταία του πνοή, για να το αναστήσει. Εκεί όπου υπήρχε πέτρα και ερημιά, έφερε νερό. Eκεί όπου υπήρχε εγκατάλειψη, φύτεψε δέντρα. Eκεί όπου φαινόταν πως τίποτα δεν μπορούσε να ανθίσει, δημιούργησε μια όαση.
Μα η μεγαλύτερη όαση δεν ήταν τα δέντρα και τα χωράφια. Ήταν οι άνθρωποι. Η πόρτα του ήταν ανοιχτή για τον κάθε φτωχό, πονεμένο, απελπισμένο, τον Χριστιανό αλλά και τον Άραβα μουσουλμάνο· για κάθε άνθρωπο που έψαχνε ένα χέρι να τον σηκώσει. Για αμέτρητους ανθρώπους έγινε πατέρας, πνευματικός, προστάτης και καταφύγιο και μέσα στην έρημο κυμάτιζε η ελληνική σημαία. Γιατί ο Χρυσόστομος ήταν Μανιάτης. Ήταν Ορθόδοξος και ήξερε πως Ακρίτας δεν είναι απλώς εκείνος που βρίσκεται στην άκρη της γης, αλλά εκείνος που μένει στο μετερίζι του όταν οι δυσκολίες γίνονται αφόρητες. Κι εκείνος έμεινε. Μέχρι τέλους.
Εκοιμήθη στις 6 Σεπτεμβρίου 2026 στην Αθήνα όπου βρισκόταν λόγω των σκληρών δοκιμασιών της υγείας του, και στις 14 Σεπτεμβρίου η Εξόδιος Ακολουθία του τελέστηκε μετά κόπων και βασάνων στο ίδιο μοναστήρι που υπηρέτησε για δεκαετίες. Η σορός του επέστρεψε εκεί, όπου χτύπησε η καρδιά ολόκληρης της ζωής του, στην έρημο που αγάπησε, αγωνίστηκε και μεταμόρφωσε. Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται φώτα, κάμερες και χιλιάδες βλέμματα για να μείνουν στη μνήμη. Ο Γέροντας Χρυσόστομος δεν χρειάστηκε τίποτε από αυτά για να αφήσει πίσω του φως. Άφησε ένα μοναστήρι όρθιο, μια όαση μέσα στην έρημο, εκατοντάδες ανθρώπους που τον αποκαλούσαν πατέρα και μια ελληνική σημαία να κυματίζει εκεί, όπου κάποτε υπήρχε μόνο ερημιά. Στο τέλος πιστεύω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη ενός Ακρίτα, να φύγει ο ίδιος, αλλά να παραμείνει όρθιο το μετερίζι του.
✝️ Καλό Παράδεισο, Ακρίτα της Ερήμου.
Καλή αντάμωση στην Άνω Ιερουσαλήμ.
Αιωνία σου η μνήμη.