Γράφει ο Βασίλης Βενετσάνος,
Σύμβουλος Απόδημου Ελληνισμού Του Ινστιτούτου Γεωπολιτικής Εθνικής Συγκρότησης και Ανάπτυξης ΠΥΞΙΔΑ
- Η Δημογραφική Πτώση και οι Απλουστευτικές Αναλύσεις
Σύμφωνα με την Eurostat, οι πληθυσμιακές προβλέψεις της ΕΕ δείχνουν ότι ο πληθυσμός της θα κορυφωθεί μέχρι το τέλος του 2026 και στη συνέχεια θα αρχίσει να μειώνεται σταδιακά έως το 2050. Από εκεί και έπειτα, αναμένεται μια σοβαρή δημογραφική μετάβαση προς μια πιο πολυπολιτισμική κοινωνία, όπου ο γηγενής πληθυσμός ενδέχεται να αποτελεί ισχνή μειοψηφία, λόγω των χαμηλών γεννήσεων και των γενικότερων δημογραφικών αλλαγών.
Αυτό το αποτέλεσμα επιδέχεται πάρα πολλές εξηγήσεις, με την πιο απλουστευτική να είναι αυτή του “εξωτερικού κινδύνου” από τους παράνομους και μη μετανάστες, οι οποίοι κάνουν “ρεσάλτο” στην ευρωπαϊκή ήπειρο και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Πρόκειται για μια τελείως απλουστευτική ανάλυση, η οποία συνήθως αναπαράγεται για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους από διάφορους σχηματισμούς και κόμματα του συντηρητικού χώρου —από το φάσμα της κεντροδεξιάς μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτή η συνήθης οπορτουνιστική και καιροσκοπική στάση αποκρύπτει πολλές φορές το πραγματικό επίδικο, λειτουργώντας ως η καλύτερη “πατερίτσα” του συστήματος, μαζί με την Αριστερά φυσικά και τον λεγόμενο προοδευτισμό της παγκοσμιοποίησης και της ισοπεδωτικής μονομορφοποίησης των εθνών.
- Τα Πραγματικά Αίτια και το Οικονομικό Όφελος
Τα κύρια επιχειρήματα που αναπαράγουν τα αστικά συντηρητικά κόμματα και οι σχηματισμοί είναι η παράνομη μετανάστευση, και σταματούν εκεί. Σαφώς, δεν αντιλέγει κανείς πως είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της χώρας, αλλά και της ευρωπαϊκής ηπείρου, χωρίς όμως να υπάρχει κάποια εξήγηση για το πώς μπορεί να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Έχει αναρωτηθεί κανείς για το ποιος το δημιουργεί, ποιος το συντηρεί μέσω των ΜΚΟ —οι οποίες στις περισσότερες των περιπτώσεων λειτουργούν ως νόμιμοι διακινητές— και ποιος επωφελείται από τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα, τα οποία λειτουργούν ως ο καλύτερος μοχλός συμπίεσης των μισθών από την εργοδοσία; Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς πώς δουλεύουν οι περισσότερες μονάδες παραγωγής στην Ευρώπη ή στη γειτονική Τουρκία, όπου εδρεύουν πολύ μεγάλες ευρωπαϊκές μονάδες παραγωγής; Έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης ανήκουν σε συγκεκριμένες υπηκοότητες, μετατρέποντάς τους σε κλειστά γκέτο για συγκεκριμένες εθνότητες; Μα φυσικά διότι ο αχαλίνωτος καπιταλισμός αποδιαρθρώνει την εθνική κυριαρχία των αδύναμων κρατών, μετατρέποντας τις γεωγραφικές (και γεωπολιτικές/οικονομικές) καταστροφές σε πηγές άντλησης ανέστιου εργατικού δυναμικού που καταδικάζεται σε καθεστώς νεοδουλείας.
- Η Γεωπολιτική της Δύσης και οι Ευθύνες των Ελληνικών Αστικών Κομμάτων
Η μετανάστευση αποτελεί όπλο στα χέρια της καπιταλιστικής Δύσης, η οποία γεννά πολέμους και καταστρέφει ολόκληρες χώρες για τα οικονομικά της συμφέροντα, με αποτέλεσμα να δημιουργεί καραβάνια μεταναστών. Είναι η ίδια η Δύση που εξωθεί τους λαούς στη διχόνοια για να πουλήσει είτε όπλα είτε προστασία, και στη συνέχεια ανοικοδόμηση πάνω στα συντρίμμια που έχουν δημιουργηθεί. Οι μεγάλες δυτικές “δημοκρατίες” είναι αυτές που, για το κέρδος και τον τόκο, θα συνεχίσουν ακάθεκτες αυτή τη βουλιμική πολιτική διάλυσης τρίτων χωρών, προκειμένου να τροφοδοτήσουν τη βιομηχανία τους ή να επιτύχουν μονοπωλιακή ενεργειακή αυτάρκεια.
Ειρήσθω εν παρόδω, στα παραπάνω δεν πρέπει να ξεχνάμε τη στάση της Ελληνικής Δημοκρατίας και των ελληνικών αστικών κομμάτων —ειδικά όσων έχουν κυβερνήσει. Με τη δική τους εθελόδουλη συγκατάθεση, έχουν δεχθεί να μετατραπεί η χώρα μας, εκτός όλων των άλλων, και σε μια μεγάλη, κεντρική αποθήκη ανθρώπων. Άλλωστε, βάσει των Κανονισμών του Δουβλίνου, όποιος εισέρχεται παράνομα ή οποιουδήποτε τελειώνει η χρησιμότητα —για να το πούμε πιο απλά— θα επαναπροωθείται από τη χώρα όπου εντοπίζεται στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα υποδοχής, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η Ελλάδα.
- Ο Ατομικισμός, η Τεχνολογία και η Διάλυση της Οικογένειας
Πέρα από τα παραπάνω, μας έχουν πείσει ότι η ελευθερία αποτελεί αποκλειστικά δικαίωμα και όχι καθήκον, ενώ τα τελευταία χρόνια προβάλλεται έντονα ένα μοντέλο “μοναχικής καλοπέρασης”, όπου η συντροφικότητα και η οικογένεια εκλείπουν στο όνομα ενός στείρου “εκσυγχρονισμού”. Παράλληλα, στις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, οι κοινωνικές επαφές έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς πραγματοποιούνται κυρίως μέσω της τεχνολογίας. Αυτός ο τρόπος ζωής έχει οδηγήσει στην υποδούλωση και την απομόνωση του ανθρώπου, ο οποίος έχει περιέλθει σε μια κατάσταση καταθλιπτικής σήψης. Το μόνο που τον ενδιαφέρει πλέον είναι η ικανοποίηση των ενστίκτων του, ενώ εμφανίζεται απρόθυμος να κοπιάσει για οτιδήποτε ουσιαστικό· αποδέχεται μοιρολατρικά την κατάστασή του και αναζητά απλώς το “άλλο του μισό”: ένα ακόμα υποταγμένο πλάσμα, για να μοιραστεί μαζί του τη μιζέρια του.
- Η Σύγκρουση Δύσης και Ανατολής
Πέρα από τα παραπάνω, εμφανής είναι και η πολιτισμική ένδεια που διακατέχει τον μέσο Ευρωπαίο, ο οποίος έχει μετατραπεί σε μια καταναλωτική μηχανή με υπέρτατη αξία το χρήμα. Δίχως να πιστεύει ή να ελπίζει κάπου, ο πολίτης αυτός είναι καταδικασμένος σε αφανισμό, συμπαρασύροντας και τον πολιτισμό του. Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον άνθρωπο της Ανατολής, ο οποίος έχει μάθει να παλεύει όχι μόνο για το προς το ζην, αλλά για την ίδια την επιβίωση, αναπτύσσοντας πολύ ισχυρότερα ένστικτα επιβίωσης από τον μέσο Ευρωπαίο· έναν άνθρωπο με βαθιά πίστη και ελπίδα, ο οποίος ανταπεξέρχεται υπό συνθήκες όπου ο μέσος Ευρωπαίος θα οδηγούνταν στην αυτοχειρία.
Αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος πρόκειται να υποκαταστήσει τον άπληστο και αυτοκαταστροφικό Ευρωπαίο. Το οξύμωρο είναι ότι η εξέλιξη αυτή θα πραγματοποιηθεί με τη συγκατάθεση του ίδιου του Ευρωπαίου, ο οποίος έχει περιέλθει σε μια διαρκή κατάθλιψη και μια πνευματική νιρβάνα, που τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό —και μάλιστα με δική του αποκλειστική ευθύνη.
- Η Εσωτερική Συνθηκολόγηση
Σε τελική ανάλυση, ο κύριος λόγος του αφανισμού του Ευρωπαίου δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής εισβολής, αλλά μιας εσωτερικής συνθηκολόγησης. Παγιδευμένος ανάμεσα στην οπορτουνιστική ρητορική της συντηρητικής παράταξης και την ισοπεδωτική ατζέντα της παγκοσμιοποίησης του λεγόμενου προοδευτικού χώρου —σε συνδυασμό με τον δικό του καταναλωτικό λήθαργο— ο δυτικός άνθρωπος υπογράφει ο ίδιος την καταδίκη του. Η δημογραφική μετάβαση που προμηνύεται για τις επόμενες δεκαετίες αποτελεί τη νομοτελειακή επικράτηση εκείνων που διαθέτουν ακόμα πίστη, αντοχή και ένστικτο επιβίωσης, απέναντι σε έναν κόσμο που αντικατέστησε το καθήκον με το δικαίωμα, την οικογένεια με την τεχνολογική απομόνωση και τη ζωή με την ψευδαίσθηση της υλικής ευμάρειας.
Βασίλης Βενετσάνος, Σύμβουλος Απόδημου Ελληνισμού Του Ινστιτούτου Γεωπολιτικής Εθνικής Συγκρότησης και Ανάπτυξης ΠΥΞΙΔΑ