«Τι ειν’ η πατρίδα μας ; Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είν’ ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά; Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι και κάθε χώρα της με τα χωριά κάθε νησάκι της, που άχνα προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά; Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της, χρυσή στολή, που η τέχνη φόρεσε, και το καθένα μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί; Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι, που ‘χομε μες στην καρδιά, και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου ακτίνα και κράζει μέσα μας: Εμπρός, παιδιά!»