«Πέρα ἀπό τή μέγιστη λογοτεχνική του ἀξία τό συναρπαστικό ποίημα τοῦ Σολωμοῦ… εἶναι ἀπό κάθε ἄποψη ἕνα ἀπό τά πιό προοδευτικά ποιητικά ἔργα πού γράφτηκαν ποτέ στήν ἑλληνική γλῶσσα. Ὡς συνθέτης δέ, θαυμάζω τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Μάντζαρος, ὁ ὁποῖος εἶχε δώσει μαθήματα μουσικῆς στόν Σολωμό, ἀνακάλυψε καί ἔφερε στό φῶς τήν ἐσωτερική μουσική τοῦ ποιήματος, ὅταν τό μελοποίησε γιά τετράφωνη ἀνδρική χορωδία καί πιάνο… Μπορεῖ νά φανταστεῖ κανείς τήν ἑλληνική συνείδηση καί τήν ἑλληνικότητα χωρίς αὐτά τά λόγια τοῦ Σολωμοῦ γιά τήν Ἐλευθερία νά εἶναι κτῆμα ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ καί τόσες γενιές; Ὄχι. Ὁ Σολωμός καί ὁ Μάντζαρος ἔβαλαν τή μεγάλη τους σφραγῖδα στήν ἔννοια καί τή συνείδηση τῆς ἑλληνικότητας. Ἡ ποίηση καί ἡ μουσική, χέρι χέρι, στήν πιό μεγάλη τους ὥρα, ἐνέπνευσαν γενιές Ἑλλήνων νά ἀγωνιστοῦν, τούς ἔδειξαν καί τούς ἄνοιξαν τόν δρόμο πρός τήν Ἐλευθερία, ὅπως πάντοτε συμβαίνει».