Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Δεν κατάφεραν οι Οθωμανοί να πάρουν τη Βιέννη ούτε με την πρώτη πολιορκία του 1529 ούτε με τη δεύτερη, το 1683. Ο Σουλεϊμαν ο μεγαλοπρεπής και ο Καρά Μουσταφά Πασάς έφτασαν μέχρι τα τείχη της “Ευρώπης”, αλλά τα τείχη άντεξαν. Σήμερα όμως δεν χρειάζονται ούτε γενίτσαροι ούτε κανόνια ούτε πολιορκητικές μηχανές. Τα κάστρα της Δύσης πέφτουν το ένα μετά το άλλο από μέσα.
Νέα Υόρκη, Λονδίνο, τώρα Βερολίνο…
Και εδώ αξίζει να σταθούμε λίγο στην «ευαισθησία» που μας διέπει γενικότερα…
Πριν από μόλις δύο εβδομάδες, όταν το AfD κέρδισε στη Σαξονία-Άνχαλτ, ακούσαμε ξανά για «αναβίωση του ναζισμού», για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς και για τη σκοτεινή επιστροφή του παρελθόντος. Οι προειδοποιήσεις ήταν καταιγιστικές. Και τώρα;
Στο Βερολίνο η Die Linke, η γερμανική Αριστερά, με επικεφαλής την Τουρκάλα 45χρονη Ελίφ Εράλπ, αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό της από το 2023. Η Εράλπ, με τουρκικές οικογενειακές ρίζες, διεκδικεί πλέον να ηγηθεί της κυβέρνησης της γερμανικής πρωτεύουσας.
Πιστεύω ότι κάπου εδώ θα πρέπει να τελειώσουν οι εύκολες κραυγές περί δεξιάς και αριστεράς και να αρχίσει η πραγματική συζήτηση. Γιατί όταν το AfD ανεβαίνει, ακούμε ότι απειλείται η δημοκρατία. Όταν όμως ανεβαίνει κατακόρυφα η άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος, ξαφνικά μιλάμε απλώς για «κοινωνική αλλαγή», «προοδευτική πολιτική» και «νέα εποχή». Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η άνοδος των άκρων, αλλά το ποιο άκρο θεωρούμε επιτρεπτό;
Το πιο ανησυχητικό όμως μέσα σε όλα αυτά, είναι ότι η Δύση αλλάζει δημογραφικά, κοινωνικά και πολιτισμικά με ταχύτητα φωτός, που δύσκολα μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Προφανώς δεν είναι επιχείρημα από μόνη της η καταγωγή ενός πολιτικού. Είναι όμως απολύτως θεμιτό να συζητάμε για μετανάστευση, ενσωμάτωση, δημογραφία, θρησκεία, πολιτισμική συνέχεια και τα όρια της πολυπολιτισμικότητας.
Γιατί η ιστορία έχει μια παράξενη ειρωνεία. Οι Οθωμανοί χρειάστηκαν δύο τεράστιες εκστρατείες για να προσπαθήσουν να περάσουν τα τείχη της Ευρώπης και τελικά απέτυχαν. Σήμερα όμως δεν χρειάζεται κανένας στρατός. Οι πύλες ανοίγουν από μέσα και, όταν ένα κάστρο ανοίγει μόνο του τις πύλες του, δεν έχει πλέον τόση σημασία ποιος βρίσκεται έξω από τα τείχη.
Το κρίσιμο ερώτημα όμως που παραμένει, είναι τελικά ποιος βρίσκεται μέσα και τι ακριβώς αποφάσισε να αφήσει πίσω του;