Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Βαδίζουμε σε προεκλογική περίοδο και κανείς ως τώρα δεν έχει υποσχεθεί κάτι πραγματικά δραστικό, αλλά δύσκολο.
Το να δώσεις 5 δεκάρες σε κάποιον να κάνει παιδί δεν είναι παρά ένα χαρτζιλίκι του 5ευρου σε κάποιον που προσπαθεί να χτίσει σπίτι. Μπορεί ίσως να είναι ένα βοήθημα, αλλά δεν είναι ούτε πραγματικό κίνητρο, ούτε πραγματική βοήθεια.
Κι όμως, το να κάνεις παιδιά σήμερα, συνεπάγεται όχι μόνο διπλές και τριπλές δαπάνες για όλη σου τη ζωή, αλλά συνεπάγεται λιτότερη, φτωχότερη ζωή γενικά σε σχέση με κάποιον που επέλεξε να είναι ισόβιος άτεκνος ή εργένης και να απολαμβάνει ανέσεις και περιορισμένα έξοδα μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Η σκληρή αλήθεια που δεν θα αρέσει σε πολλούς είναι η εξής: τα παιδιά του γείτονα, θα κληθούν να πληρώσουν την σύνταξη του ισόβιου άτεκνου. Τα παιδιά του γείτονα θα κληθούν να προστατέψουν την πατρίδα όσο αυτός θα είναι πλέον εκτός εφεδρείας. Τα παιδιά του γείτονα θα επωμιστούν το δημοσιονομικό βάρος ενός κράτους που χάνει την ζωτικότητα του. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια.
Το κόστος λοιπόν των παιδιών που επιβαρύνει την οικογένειά τους, δεν είναι απλώς ατομικό ή οικογενειακό. Είναι το συσσωρευμένο και μελλοντικά εξοφλούμενο κοινωνικό κόστος, το οποίο διογκώνεται ανά μονάδα / πολίτη όσο η κοινωνία φθίνει.
Γιατί λοιπόν κανείς δεν προτείνει αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση; Όσοι θέλουν να ζουν άτεκνοι, δικαίωμά τους, αλλά να το πληρώσουν. Να πληρώσουν αυτά που θα αναλογούσαν στα παιδιά που δεν γέννησαν και που θα επιμεριστούν αργότερα στα παιδιά του γείτονα. Διπλή φορολογία; Τριπλή φορολογία; όσο χρειάζεται. Και αντιθέτως, ανάλογη αύξηση ελαφρύνσεων για τους γονείς. Όχι ελεημοσύνες, όχι επιδόματα σε “ημεδαπούς”. Οικονομικές ελαφρύνσεις, ή και πληρη ατέλεια ακόμη σε εξαιρετικές περιπτώσεις, διότι μόνο οι επιπλέον φόροι που προκύπτουν από το κόστος ζωής μιας οικογένειας με παιδιά, αρκούν για το δικό τους μερίδιο στις υποχρεώσεις της οικονομίας.
Το έργο αυτό που βλέπουμε αυτή τη στιγμή, δεν είναι βιώσιμο. Αλλά εκτός από μη βιώσιμο, είναι και άδικο, για όσους επωμίζονται τα επιπλέον βάρη που προκύπτουν από την καλπάζουσα ατεκνία.