Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Η αντιαεροπορική άμυνα στην εποχή των πυραυλικών και δρονικών συστημάτων βρίσκεται σήμερα στην πλέον σύνθετη μορφή της.
Ο φάκελος εμπλοκής κάθε αμυντικού συστήματος, οι ταχύτητες και τα επί μέρους χαρακτηριστικά του εχθρικού πυρομαχικού αλλά και ο λόγος κόστους του φίλιου πυρομαχικού προς το κόστος της απειλής, απαιτούν μια μεγάλη ποικιλία διαφορετικών συστημάτων και πυρομαχικών, με πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία στην τέλεια μορφή (επί του παρόντος) αξιοποίησής τους, πρέπει να βρίσκονται συνδεδεμένα σε ένα ενιαίο δίκτυο με κέντρο ελέγχου το οποίο να μπορεί να αναγνωρίζει την απειλή, να την κατατάσσει στο κατάλληλο φίλιο Α/Α σύστημα και να δίνει έγκαιρα εντολή για εμπλοκή και καταστροφή της απειλής.
Ουσιαστικά, το σύστημα πρέπει να εκτελεί 5 βασικές λειτουργίες:
1. Βλέπει ό,τι πιάνουν τα ραντάρ
2. Αναγνωρίζει και ταξινομεί την απειλή
3. Προτεραιοποιεί τι αξίζει για βολή και τι όχι
4. Μοιράζει την αναχαίτιση στο φθηνότερο και καταλληλότερο όπλο.
5. Ελέγχει το αποτέλεσμα και ξαναβάλλει αν χρειαστεί.
Το σημαντικό στην υλοποίηση ενός τέτοιου συστήματος δικτύου είναι να υπάρχουν όλα τα επιμέρους υποσυστήματα/όπλα για αντιμετώπιση όλων των απειλών και να υπάρχει και ο βασικός εγκέφαλος σύστημα C2 Command and Control (Διοίκηση και Έλεγχος) που θα τα ενεργοποιεί με τον βέλτιστο τρόπο.
Κάποιες χώρες έχουν επιτύχει να διαθέτουν συστήματα Α/Α προστασίας σε διάφορα ύψη όμως είτε δεν έχουν επαρκή κάλυψη και πύκνωση, ώστε να θεωρούνται δίκτυο, είτε δεν έχουν έναν ενιαίο “εγκέφαλο” αναγνώρισης της απειλής και κατανομής της ανάσχεσής της στο κατάλληλο σύστημα.
Αυτό το σύστημα ως ενοποιημένο εθνικό θόλο το εξελίσσουν αυτή την περίοδο οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσσία, η Πολωνία, η Ν. Κορέα, η Τουρκία και κάποιες από τις Αραβικές χώρες. Η Ινδία διαθέτει το IACCS το οποίο λειτουργεί, όμως δεν έχει ούτε την ίδια πυκνότητα συστημάτων λόγω ευρείας έκτασης, ούτε εξαιρετικά ισχυρό πλέγμα για απειλές χαμηλού υψομέτρου και μικρού μεγέθους.
Η μόνη χώρα που διαθέτει τέτοιο σύστημα σε λειτουργία και είναι δοκιμασμένο, είναι το Ισραήλ. Αυτό που όλοι ερωτούν, είναι το γιατί να θεωρείται επιτυχημένο το σύστημα, αφού είχε τόσες πολλές διατρήσεις κατά τις πρόσφατες επιθέσεις κορεσμού του Ιράν. Η απάντηση είναι πως το Ιράν είχε σχεδιάσει το δόγμα του με βάση την αντιμετώπιση του πυκνού δυτικοσυμμαχικού ΑΑ δικτύου, με υπόγειες βάσεις κάτω από βουνά, με διασπορά πυραυλικών φορέων κ.λ.π. κ.λ.π., πληροφορίες που πλέον είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Επίσης το Ιράν είναι προετοιμασμένο για αμυντικό πόλεμο φθοράς, τον οποίο διεξάγει με επιτυχία ως τώρα.
Αν στον συλλογισμό μας βάλουμε την Τουρκία, η οποία είναι φύσει επιθετική και επεκτατική, η μέχρι στιγμής εκτίμηση είναι πως η Τουρκία δεν είναι ούτε έτοιμη για ολοκληρωτικό πόλεμο, ούτε διαθέτει (ακόμα) επαρκή όπλα να διατρήσει πολυεπίπεδες άμυνες με αρχιτεκτονική όπως του ισραηλινού συστήματος που θα εγκαταστήσουμε στην χώρα μας.
Όμως ως παραγωγός χώρα με αυτάρκεια στρατιωτικού υλικού που ξεπερνά το 80%, εργάζεται διαρκώς για την ανάπτυξη ισχυρού πυραυλικού οπλοστασίου σε όλα τα ύψη και τα βεληνεκή και αυτό αποτελεί εν δυνάμει απειλή, που ένα αμυντικό σύστημα με πεπερασμένες δυνατότητες δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει επαρκώς κάποια στιγμή στο μέλλον.
Αυτή η προοπτική δεν καθιστά ακατάλληλο ή κακό ως αγορά το εν λόγω σύστημα, αντιθέτως το καθιστά αναγκαίο για μερικές καλές πρώτες αποκρούσεις σε περίπτωση που η χώρα μας δεχθεί αιφνιδιαστική επίθεση, με την προϋπόθεση πως ταυτόχρονα θα επιδιώξουμε να αποκτήσουμε αρκετό όγκο πυρός, ώστε η ανταπάντηση να είναι καταστροφική και αποσιωπητική για την αντίπαλη ηγεσία. Η πραγματική αποτροπή γεννιέται από τον φόβο των αντιποίνων και όχι απλώς από μια καλή άμυνα. Συνεπώς, το μεγάλο στοίχημα δεν είναι η αγορά υλικών από το ράφι, αλλά η απόκτηση τεχνογνωσίας ή ανάπτυξη τεχνολογίας για εγχώρια παραγωγή επιθετικών όπλων σε μεγάλο αριθμό.
Πάντως, πέραν της αδιαμφισβήτητης αξίας του συστήματος που προσφάτως αγοράσαμε, οφείλουμε κάποια στιγμή να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε την αγορά εξοπλισμών από την σύμπλευση απόψεων και πολιτικών. Αυτό το κάνουν οι πωλητές εξοπλισμού στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες (βλ. ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία), οπού ναι μεν συναλλάσσονται μαζί μας αλλά δεν μοιράζονται και τις ανησυχίες μας για σταθερότητα στην περιοχή. Αφού ο πωλητής/πλασιέ ολοκληρώσει τις εργασίες του στο ελληνικό νοικοκυριό, αμέσως μετά χτυπάει και την τουρκική πόρτα. Αντιθέτως με εμάς, ο Τούρκος εδώ και δεκαετίες, μπορεί μεν να αγοράζει από τον ίδιο πωλητή, όμως η πολιτική του είναι ανεξάρτητη και πολλές φορές έρχεται σε σύγκρουση με του πωλητή.
Λεχθέντων τούτων, το Ισραήλ διανύει μια περίοδο εντάσεων που η ίδια του η ηγεσία κατά δήλωσή της επεδίωξε και πέτυχε μέσω της επιρροής της στην αμερικανική πολιτική. Με βάση τις ανοικτές πληροφορίες αλλά και διεθνείς/Παγκόσμιους οργανισμούς το Ισραήλ αδιαμφισβητήτως διαπράττει εγκλήματα πολέμου, όπως βασανισμούς αιχμαλώτων, δολοφονίες αμάχων, εποικισμό, καταστροφή θρησκευτικών και πολιτισμικών μνημείων, καταστροφή και εκχέρσωση καλλιεργούμενων γαιών με μηχανικά και χημικά μέσα, στέρηση νερού από πληθυσμούς και πολλά ακόμα.
Δεδομένου πως μιλάμε για έναν συγκεκαλυμμένο πόλεμο επέκτασης (με εσχατολογικά κίνητρα / θρησκευτικές προεκτάσεις), είναι “αναμενόμενες” κάποιες πράξεις βαρβαρότητας, τις οποίες όμως δεν έχουμε κανέναν λόγο να επικροτούμε πολιτικώς ή κατ’ ουδένα άλλο τρόπο. Ο πολιτικός ρεαλισμός υπαγορεύει τον δρόμο του εθνικού καθήκοντος. Όσο είναι εθνικό καθήκον να εξοπλιζόμαστε, άλλο τόσο είναι και να απέχουμε από ένθερμες εκδηλώσεις υποστήριξης κατά την τρέχουσα περίοδο. Θυμίζω στους ιστορικοπολιτικούς μύωπες πως η πολιτική που ακολουθείται σήμερα, μπορεί να κριθεί και να δώσει επιχειρήματα σε εχθρούς μας μετά από 30-50-80 χρόνια, όπως βλέπουμε σήμερα να γίνονται συζητήσεις και να ορθώνονται κατηγορίες για κράτη προ μισού και βάλε αιώνα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως είτε σε αμυντικό επίπεδο, είτε σε χάραξη παγκόσμιων εμπορικών διαδρόμων, τα συμφέροντα του Ισραήλ ευθυγραμμίζονται με τα δικά μας, όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως με τις αδιάκοπες ενέργειες ξένων ταγών, πρακτόρων και προδοτών του Έθνους, έχουμε σταδιακά προσδεθεί στο ευρύ περιφερειακό σύστημα του Ισραήλ. Ποτέ άλλοτε το “ανήκομεν εις την Δύσιν” δεν είχε μεγαλύτερη σημασία απ’ ότι σήμερα κι ας εδρεύει η “Δύση” στην εγγύς Ανατολή.
Ωστόσο δεν μπορούμε να παραβλέπουμε την υποχρέωσή μας, ως ένα από τα πλέον ιστορικά Έθνη του πλανήτη, να μην λερωνόμαστε με αμαρτίες άλλων, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε την ύποπτη εδαφική επέκταση των Ισραηλινών στην Ελλάδα, τις τρέχουσες και παλαιότερες υποθέσεις κατασκοπείας εναντίον της χώρας μας και το γεγονός πως από ιδρύσεώς του, το Ισραήλ εξυπηρετεί και πολεμά ΜΟΝΟ για τα συμφέροντά του (και καλώς πράττει).
Με ρέγουλα λοιπόν τόσο για τους φιλοϊσραηλινούς, όσο και για τους πολέμιους του Ισραήλ…
Η αγορά της Ασπίδας του Αχιλλέα ήταν μια καλή αγορά, όμως αν εκτός από ασπίδα δεν αποκτήσουμε και δόρατα, δικά μας, ελεγχόμενα και παραγόμενα από εμάς, με εκπλήξεις και μυστικά στην παραγωγή, στην ποσότητα και στις δυνατότητές τους, τότε απλώς κάναμε μια ακόμη ακριβή αγορά με σύντομη ημερομηνία λήξης.