Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Συγκρίνοντας δυο πόλεις, το Παρίσι και την Αθήνα…
Η Αθήνα έχει την τύχη να περιβάλλεται από πέντε βουνά, σχηματίζοντας μια λεκάνη ιδανικού κλίματος καθώς προστατεύεται από ακραίους βοριάδες και εκμεταλλεύεται την δροσιά και την αύρα του παραλιακού της μετώπου. Επίσης, η Αθήνα διαθέτει 2-3 μεγάλους ποταμούς και αρκετά ρέματα.
Το Παρίσι δεν διαθέτει τίποτε από τα παραπάνω, ο χειμώνας είναι πολύ πιο έντονος, και έχει απλώς έναν κύριο μεγάλο ποταμό με τα παρακλάδια του. Ωστόσο το Παρίσι έχει άφθονο διάσπαρτο πράσινο, με άλση και δάση, και ένα καλά αναδεδειγμένο κεντρικό ποταμό ο οποίος προσφέρει πολλά στην πολυπληθή Πρωτεύουσα της Γαλλίας. Τα δύο σημαντικότερα δάση του Παρισιού είναι το δάσος της Βουλώνης και το δάσος του Βινσέν.
Το μήκος του κάθε δάσους είναι 3-4 χ.λ.μ. και το πλάτος 2-3 χλμ. Η μόνη έκταση την οποία η Αθήνα διέθετε σε ανάλογο μέγεθος ήταν το Ελληνικό. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να το ισοπεδώσει, να το αναδασώσει και να το διαμορφώσει με λίμνες, αθλητικούς χώρους κλπ. Αντ’ αυτού, την μερίδα του λέοντος, έλαβαν τα καζίνο, οι ιδιωτικές κατοικίες ένας ουρανοξύστης, και άσκοπες αλλαγές χρήσης χώρων στην περιοχή.
Η Αθήνα διαθέτει στα Β. Προάστια τέσσερα μεγάλα πάρκα: Άλσος Ν. Φιλαδέλφειας, Πάρκο Τρίτση, Άλσος Βεΐκου μαζί με Ολ. Κέντρο Γαλατσίου και Δάσος Συγγρού. Στα Δυτ. Προάστια διαθέτει το Σελεπίτσαρι, τα λιπάσματα, την παραλία Μοσχάτου (αν ποτέ διαμορφωθεί), και το ΚΕΠΙΣΝ το οποίο τσιμεντοποιήθηκε σε καταστροφικό βαθμό. Στα Ανατ. Προάστια το μόνο που υπήρχε και χρειαζόταν ως μείζων όγκος πρασίνου ήταν το Ελληνικό. Το οποίο έγινε βορά στα νύχια μίας από τις οικογένειες που εκμεταλλεύονται τον πλούτο της χώρας εδώ και 5 δεκαετίες.
Αυτό που χρειάζεται η Αθήνα είναι πράσινο και αυτοσυντηρούμενα υδάτινα στοιχεία, και όχι άλλο μπετό και οικόπεδα, ούτε καζίνο και μωλ.
Βέβαια αν ενδιέφερε πραγματικά το πράσινο, θα είχαν εδώ και χρόνια αναδασώσει το Αιγάλεω, το Ποικίλο, την Πάρνηθα, την Πεντέλη και τον Υμηττό, που σε εμβαδό ξεπερνούν 12-13 φορές τα δάση του Παρισιού…