«Μη αντιλαμβανομενοι οι Δυτικοί τη σημασία της ελληνικής Πόλης – Πολιτικής – Πατρίδας ως του Δημόσιου χρόνου, ως “χρόνου προικισμένου με σημασία”, όπου η συλλογική ταυτότητα προσφέρει νόημα στην ψυχή, γίνονται υποχείρια της κυρίαρχης ιδεολογίας, της πολυπολιτισμικότητας. Δεν θέλουν να μάθουν από τους Έλληνες ότι με το χαμό της Πατρίδας χάνονται και οι πολίτες, συναπόλλυνται, δεν γίνονται κοσμοπολίτες αλλά ψυχικά κατεστραμμένοι.»