«Την “ουσία του ελληνικού φαντασιακού” τη βρίσκουμε στα έπη του Ομήρου και συνοψίζεται “στη σύλληψη αυτής της έσχατης αντίφασης: τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή, αλλά αν τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή, τότε η ζωή δεν αξίζει τίποτα.»