«Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι, Πέρσες, Κινέζοι και Ιάπωνες θα μπορούσαν να αναφερθούν ως παραδείγματα εθνοτικής συνέχειας, αφού, παρά τις μεγάλες πολιτισμικές αλλαγές, κατά τη διάρκεια των αιώνων, διατηρήθηκαν ευρέως ορισμένα βασικά ταυτοτικά στοιχεία: όνομα, γλώσσα, έθιμα, θρησκευτική κοινότητα και εδαφική αντιστοιχία που αναπαράγονται για χιλιετίες. […] Όλα αυτά δείχνουν τη σημασία της κοινωνικής μνήμης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της σχέσης μεταξύ σύγχρονων και αρχαίων Ελλήνων. Οι εθνότητες δεν αποτελούνται από απλά νήματα φυσικής καταγωγής, αλλά από την αίσθηση της συνέχειας, της κοινής μνήμης και του συλλογικού πεπρωμένου, δηλαδή από δεσμούς πολιτισμικής συγγένειας που ενσωματώνονται σε μύθους, μνήμες, σύμβολα, τρόπους και αξίες που διατηρούνται από μια δεδομένη πολιτιστική ενότητα του πληθυσμού»